Oorlog in die lug: opdaterings vanaf 2015 - Inligting
Oorlog in die lug: opdaterings 2015
Oorlog in die lug: opdaterings vanaf 2015
Opdaterings van: 2018 • 2017 • 2016 • 2015 • 2014 • 2013 • 2012 • 2011 • 2010 • 2009 • 2008 • 2007
Die 1st Search Attack Group was 'n eksperimentele eenheid teen duikbootoorlogvoering wat in die somer van 1942 geskep is in 'n tyd toe die Amerikaanse weermag gesukkel het om die bedreiging van die U-bote die hoof te bied.
Die 343ste vegtergroep was vanaf die herfs van 1942 in Alaska gevestig en het deelgeneem aan die veldtog teen die Japannese op die Aleoetiese eilande.
Die 480ste Antisubmarine Group (USAAF) was gevestig in Marokko en het anti-duikbootpatrollies oor die Atlantiese benaderings na die Middellandse See gevlieg.
Die A.E.G. B.I was 'n ongewapende tweedelige tweedekker met vlerke op 'n ongelyke span. Dit is in 1914 ontwerp en gebruik 'n konstruksiemetode wat die standaard sou word vir A.E.G. vliegtuie.
Die A.E.G. B.II was 'n verbeterde weergawe van die B.I. Net soos die B.I gebruik dit gesweisde staalbuise vir die romp, met houtvlerkribbe en 'n stofbedekking.
Die 443ste Troop Carrier Group (USAAF) ondersteun die geallieerde troepe wat in Birma geveg het, en neem dan deel aan die pogings om voorrade na China te stuur, en beëindig die oorlog wat direk in China opereer.
The 477th Composite Group (USAAF) was 'n Afro-Amerikaanse gevegseenheid wat nooit gevegte bereik het nie en wat herhaaldelik morele probleme ondervind het as gevolg van segregasie en die vermoede van die USAAF se bedoelings met die groep.
Die 479ste Antisubmarine-groep het van middel Julie 1943 tot Oktober 1943 vanaf Engeland opereer en Duitse U-bote aangeval toe hulle die Baai van Biskaje oorgesteek het.
Die A.E.G. J.I was 'n vroeë grondaanvalvliegtuig wat ontwerp is om die nuwe infanterie -ondersteuningseenhede te vul wat deur die Duitse lugdiens in 1916 geskep is.
Die A.E.G. J.II was 'n aangepaste weergawe van die A.E.G. J.I grondaanvalvliegtuie, en is in 1918 bekendgestel.
Die 3rd Combat Cargo Group was 'n vervoereenheid wat in Indië in 1944 gestig is en wat gedurende die res van die oorlog oor Indië en China werk.
Die 4de Combat Cargo Group was 'n vervoereenheid wat in die Birma-veldtog geveg het en deelgeneem het aan die laaste fases van die lugverhitting van voorraad na China oor die 'Bult'.
Die 342ste Composite Group was 'n hoofsaaklik vegeenheid wat deel uitgemaak het van die garnisoen van Ysland.
Die Douglas C-21/ OA-3 Dolphin was 'n ambisieuse vliegtuig wat oorspronklik bestel is as 'n bomwerperleier, maar gewoonlik gebruik word as vervoer- en lugreddingsvliegtuie.
Die Douglas C-26/ OA-4 Dolphin was 'n verbeterde weergawe van die C-21/ OA-3 Dolphin, met 'n aantal verbeterings bo die vorige vliegtuie.
Die Douglas YO-48 sou 'n weergawe gewees het van die O-46A waarnemingsvliegtuig wat deur 'n Wright-enjin aangedryf is, maar nie een is gebou nie.
Die Douglas O-53 Havoc sou 'n swaar waarnemingsvliegtuig gewees het wat gebaseer was op die A-20 Havoc, maar 'n groot bestelling is gekanselleer voordat daar gebou is.
Die Douglas O-43 was 'n parasolvleuelwaarnemingsvliegtuig wat ontwikkel is uit die eksperimentele O-31 en gedurende die 1930's in klein getalle by die USAAC gedien het.
Die Douglas O-46 was die belangrikste produksieweergawe van die Douglas-familie van eenvliegtuigwaarnemingsvliegtuie, en die eerste wat 'n radiale enjin gebruik het.
Die Douglas O-5 was 'n waarnemingsvliegtuig gebaseer op die Douglas World Cruiser, die vliegtuig wat die eerste suksesvolle omseiling van die wêreld gemaak het.
Die Douglas O-31 was die eerste in 'n reeks monoplane-waarnemingsvliegtuie wat vervaardig is om die bestaande Douglas-tweedekkervliegtuie te vervang, en het uiteindelik gelei tot produksieorders vir die O-43 en O-46.
Die Douglas XA-42/ XB-42 Mixmaster was 'n tweemotorige stootvliegtuig wat een van die gevorderdste suiermotors van die Tweede Wêreldoorlog was, maar wat vinnig deur vliegtuig aangedryf is.
Die Douglas XB-43 was die eerste Amerikaanse straalvliegtuig en is vervaardig deur straalmotore aan die vorige Douglas XB-42 Mixmaster te koppel.
Die 440ste Troop Carrier Group het deelgeneem aan die D-Day-landings, die inval in die suide van Frankryk, Operation Market Garden, die Slag van die Bulge en die kruising van die Ryn.
Die 441ste Troop Carrier Group het deelgeneem aan die D-Day-landings, die inval in Suid-Frankryk, Operasie Market Garden, die Slag van die Bulge en die kruising van die Ryn.
Die 442ste Troop Carrier Group het deelgeneem aan die D-Day-landings, die inval in Suid-Frankryk, Operation Market Garden en die kruising van die Ryn.
Die Douglas XB-19 (XVLR-2) was die grootste Amerikaanse militêre vliegtuig wat voltooi was voor die toetrede tot die Tweede Wêreldoorlog en het waardevolle gegewens verskaf vir die ontwikkeling van latere swaar bomwerpers soos die Boeing B-29 Superfortress.
Die Douglas XB-31 was die benaming wat gegee is aan 'n reeks Douglas-ontwerpe wat vervaardig is as deel van dieselfde ontwerpwedstryd wat die Boeing B-29 Superfortress vervaardig het, waarvan nie een ooit gebou is nie.
Die Douglas B-22 Bolo was die benaming wat gegee is aan 'n weergawe van die B-18 wat deur die 1,600 pk R-2600-2 Cyclone-enjin aangedryf sou word.
Die Douglas B-23 Dragon is vervaardig in 'n poging om die B-18 Bolo te vervang, maar sy prestasie was nie so goed soos sy meer moderne mededingers nie en slegs 38 is ooit gebou.
Die 437ste Troop Carrier Group (USAAF) het deelgeneem aan die D-Day-landings, die inval in Suid-Frankryk, Operation Market Garden en die Kruising van die Ryn.
Die 438ste Troop Carrier Group (USAAF) het deelgeneem aan die D-Day-landings, die inval in Suid-Frankryk, Operation Market Garden en die kruising van die Ryn.
Die 439ste Troop Carrier Group (USAAF) het deelgeneem aan die D-Day-landings, die Italiaanse veldtog en die inval in die suide van Frankryk, Operation Market Garden, die Slag van die Bulge en die kruising van die Ryn.
Die Douglas YB-11/ YO-44/ YOA-5 het begin as amfibiese seevliegtuig en reddingsvliegtuig om saam met landbomwerpers te werk, maar is voltooi as 'n waarnemingsvliegtuig en het nie in produksie gekom nie.
Die Douglas B-18 Bolo was 'n bomwerper gebaseer op die DC-2 vliegtuig en het 'n belangrike rol gespeel in die uitbreiding van die USAAC, ondanks die feit dat dit verouderd was teen die tyd dat die Verenigde State die Tweede Wêreldoorlog betree het.
Die Watanabe K6W1-eksperimentele 11-Shi intermediêre watervliegtuigafrigter was 'n mislukte ontwerp vir 'n vliegtuig om die Yokosuka K5Y Type 93 Intermediate Seaplane Trainer te vervang.
Die Watanabe E9W1 Navy Type 96 Small Reconnaissance Seaplane was die eerste vliegtuig wat deur Watanabe ontwerp en gebou is, en is op die groot Jun Sen Type 3 -duikbote gedra.
Die 434ste Troop Carrier Group het deelgeneem aan die D-Day-landings, Operasie Market Garden, die slag van die Bulge en die kruising van die Ryn.
Die 435ste Troop Carrier Group (USAAF) het deelgeneem aan die D-Day-landings, die inval in die suide van Frankryk, Operation Market Garden en die kruising van die Ryn.
Die 436ste Troop Carrier Group (USAAF) het deelgeneem aan die D-Day-landings, die inval in Suid-Frankryk, Operation Market Garden en die Kruising van die Ryn.
Die Yokosuka MXY7 Ohka (Cherry Blossom) 'Baka' was 'n bemande selfmoordpyltjie wat beperkte sukses behaal het, maar wat gevaarlik kwesbaar was terwyl dit na die doelwit geneem is.
Die Yokosuka P1Y Ginga (Milky War) 'Frances' was 'n belowende tweemotorige medium bomwerper wat deur betroubaarheidsprobleme in die steek gelaat is. Dit het die toegang tot die diens vertraag tot 1945, vyf jaar nadat daar met die vliegtuig begin is.
Die eksperimentele Kusho 12-Shi Special Flying-boot H7Y1 was 'n uiters geheime poging om 'n langafstandvliegboot te vervaardig wat Hawaii vanaf Japan kon bereik en veilig met sy foto's kon terugkeer.
Die Yokosuka E14Y Navy Type 0 duikboot-verkenningsvliegtuig 'Glen' was 'n klein verkenningsvliegtuig wat ook die enigste vyandige vliegtuig was wat tydens die Tweede Wêreldoorlog bomme op die Amerikaanse vasteland laat val het.
Die 403ste Troop Carrier Group (USAAF) het vrag- en passasiersvervoerdienste in die suidwestelike Stille Oseaan gelewer, asook die veldtogte op Nieu-Guinee en die Filippyne ondersteun.
Die 419ste Troop Carrier Group (USAAF) het vervoerterminale bedryf wat gehelp het om die aktiwiteite van ander vervoereenhede te organiseer.
Die 433ste Troop Carrier Group (USSAF) het ter ondersteuning van die veldtogte op Nieu -Guinee en die Filippyne gewerk en dele van die vyfde lugmag na Okinawa verskuif.
Die Yokosuka R1Y Seiun (Blue Cloud) was 'n ontwerp vir 'n langafstand-verkenningsvliegtuig wat weens swak prestasie-syfers verlaat is.
Die Yokosuka R2Y Keiun (Beautiful Cloud of Lucky Cloud) was 'n langafstand-landverkenningsvliegtuig wat aangedryf word deur twee enjins wat in die romp gemonteer is en 'n enkele skroef aangedryf het.
Die Yokosuka K4Y1 Tipe 90 watervliegtuigafrigter is vervaardig om die Yokosho K1Y tipe 13 seevliegtuigafrigter te vervang en was die eerste Japanse produksievliegtuig wat 'n gelaste staalbuis -romp gebruik het.
Die Yokosuka K5Y 'Willow' Type 93 Intermediate Trainer was die mees vervaardigde opleidingsvliegtuig wat in Japan vervaardig is, en het van 1933 tot 1945 in produksie gebly.
Die 349ste Troop Carrier Group het die Europese teater te laat bereik om deel te neem aan enige van die belangrikste aanvalle deur die Tweede Wêreldoorlog.
Die 374ste Troop Carrier Group het deelgeneem aan die lang veldtog in Nieu -Guinee, wat 'n besonder waardevolle rol vervul het vroeg in die veldtog, toe die geallieerde hulpbronne baie beperk was.
Die 375ste Troop Carrier Group (USAAF) het aan die lang veldtog in Nieu -Guinee deelgeneem en daarna die bevryding van die Filippyne en die veldtog op Okinawa ondersteun.
Die Yokosho K1Y Navy Type 13 Trainer is vervaardig om die bestaande I-go Ko-gata en Avro 504 seevliegtuig-opleiers te vervang, en was in gebruik vanaf die middel 1920's tot die vroeë deel van die Stille Oseaan-oorlog, hoewel dit in 1930 minder was.
Die Yokosho K2Y Navy Type 3 landgebaseerde primêre afrigter was die Japanse vloot se belangrikste primêre afrigter gedurende die dertigerjare en het aan die begin van die Stille Oseaan-oorlog diens gedoen.
Die Yokosho E1Y Type 14-verkenningswatervliegtuig was gebaseer op die vroeëre Yokosho Type 10-verkenningswatervliegtuig, en was 'n enkelmotorige tweedekker wat in die vroeë 1930's in diens gebly het.
Die Yokosho E5Y Navy Type 90-3 Reconnaissance Seaplane was een van drie ontwerpe wat die Japannese vloot aanvaar het om die vroeëre Yokosho Type 14 E1Y te vervang, maar is slegs in klein getalle vervaardig.
Die Yokosuka D3Y Myojo (Venus) was oorspronklik bedoel om 'n hout weergawe van die Aichi D3A2-K bomwerper afrigter te wees, maar die ontwerp is aangepas terwyl die vliegtuig in ontwikkeling was. 'N Selfmoordaanvalweergawe is ook ontwikkel, maar die prototipe van hierdie weergawe was aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog onvoltooid.
Die Yokosuka D4Y Suisei (komeet) 'Judy' is ontwerp as 'n duikbommenwerper, maar het as verkenningsvliegtuig diens gedoen. Dit het uiteindelik in daardie rol gedien, en as 'n bomwerper en selfmoordaanvalvliegtuig.
Die Yokosuka B3Y Navy Type 92 Carrier Attack Aircraft was 'n teleurstellende vlak bomwerper wat vervaardig is om die Mitsubishi B2M Type 89 Carrier Attack Aircraft te vervang
Die Yokosuka B4Y Type 96 Carrier Attack Bomber 'Jean' was 'n torpedobomwerper wat die Geallieerdes verkeerdelik geglo het nog in diens was in 1941, 'n fout wat 'n rol gespeel het in die onderskatting van die bedreiging van die Japannese lugmag.
Die 315ste Troop Carrier Group het deelgeneem aan die D-Day-landings, Operation Market Garden en die kruising van die Ryn in die lug.
Die 316ste Troop Carrier Group het deelgeneem aan die gevegte in Noord-Afrika, die invalle van Sicilië en Italië, die D-Day-landings, Operation Market Garden en die kruising van die Ryn in die lug.
Die 317ste Troop Carrier Group dien in die Stille Oseaan -teater en neem deel aan die lang veldtog van Nieu -Guinee en aan die herowering van die Filippyne.
Die Navy Yokosho I-go Ko-gata seevliegtuig-afrigter is vervaardig om 'n afrigter van die Farman-tipe te vervang en is in die vroeë 1920's saam met die Avro 504 deur die Japannese vloot gebruik.
Die Yokosuka Type 91 Intermediate Trainer is na bewering te na aan die prestasie van moderne diensvliegtuie, en is dus vir produksie verwerp.
Die 89ste Troop Carrier Group (USAAF) was 'n tuisgebaseerde opleidingseenheid wat van 1942 tot 1944 bedryf is.
Die 313ste Troop Carrier Group (USAAF) was 'n vervoereenheid wat deelgeneem het aan die inval van Sicilië, die landings van Salerno, die landings van D-Day, Operation Market Garden en die kruising van die Ryn.
Die 314ste Troop Carrier Group het deelgeneem aan die invalle van Sicilië en Italië, die D-Day-landings, Operation Market Garden en die kruising van die Ryn.
Die vloot Yokosho Ro-go Ko-gata verkenningsvliegtuig was die eerste Japannese ontwerpte vliegtuig wat vir die Japanse vloot in produksie begin het, en was in die laat 1920's in diens.
Die Navy Yokosho Type 10 Reconnaissance Seaplane was 'n onbevredigende ontwerp vir 'n vliegtuig om die Ro-go Ko-gata-watervliegtuig te vervang wat uiteindelik ontwikkel het tot die meer suksesvolle Yokosho Type 14 Reconnaissance Seaplane E1Y.
Die Yokosho 1-go Reconnaissance-seevliegtuig is ontwerp om uit 'n duikboot bestuur te word en is suksesvol getoets, maar het nie in produksie gekom nie.
Die Yokosho E6Y Type 19-verkenningswatervliegtuig was die eerste verkenningsvliegtuig wat op 'n duikboot gebaseer is, wat amptelik deur die Japannese vloot aanvaar is.
Die 62ste Troop Carrier Group (USAAF) het deelgeneem aan die stryd om Tunisië, die inval in Sicilië, die gevegte op die vasteland van Italië, die inval in die suide van Frankryk en ondersteun partisane op die Balkan.
Die 63ste Troop Carrier Group (USAAF) was 'n tuisgemaakte vervoereenheid wat gebruik is om voorraad in Noord -Amerika te vervoer en later as 'n opleidingsgroep.
Die 64ste Troop Carrier Group (USAAF) was 'n vervoereenheid wat tydens die beleg van Imphal in Noord -Afrika, Sicilië, Italië, die suide van Frankryk en kortliks in Birma bedrywig was.
Die 10th Troop Carrier Group (USAAF) was 'n vervoereenheid wat sy hele bestaan ​​in die Verenigde State gevestig was.
Die 60ste Troop Carrier Group (USAAF) dien in die Mediterreense teater en neem deel aan Operation Torch, die stryd om Tunisië, die inval in Sicilië, die bevryding van Griekeland en die partydige gevegte in Joegoslavië.
Die 61st Troop Carrier Group (USAAF) het sy bedrywighede in die Middellandse See begin, waar dit deelgeneem het aan die invalle van Sicilië en Italië, voordat hulle na Engeland verhuis het om deel te neem aan die D-Day-inval, Operasie Market-Garden en die kruising van die Ryn. .
Die Kawanishi K-11 Experimental Carrier Fighter was 'n privaat vliegtuig wat vervaardig is in 'n poging om 'n wedstryd te wen om die Mitsubishi Type 10 Carrier Fighter (1MF1 tot 1MF5) te vervang.
Die Kawanishi Baika (Plum Blossom) was 'n ontwerp vir 'n selfmoordvliegtuig met 'n loods wat losweg gebaseer is op die V1 -vlieënde bom.
Die Kawanishi Ki-85 was 'n baie seldsame voorbeeld van 'n Kawanishi-vliegtuig wat ontwerp is vir die Japannese weermag. Dit sou 'n viermotorige swaar bomwerper gewees het wat gebaseer was op die Douglas DC-4E en Nakajima G5N1 Shinzan (bergreses), maar die projek is vroeg gekanselleer.
Die 423rd Reconnaissance Group (USAAF) was 'n kortstondige tuisgebaseerde opleidingseenheid wat binne vyf maande nadat dit geaktiveer is, ontbind is.
Die 424th Reconnaissance Group (USAAF) was 'n tuisgebaseerde eenheid wat nooit volledig georganiseer was nie, ondanks die feit dat dit op 1 April 1943 amptelik geaktiveer is.
Die 426th Reconnaissance Group (USAAF) was 'n tuisgebaseerde eenheid wat nooit volledig georganiseer was nie, ondanks die feit dat dit op 1 Julie 1943 amptelik geaktiveer is.
Die 432nd Reconnaissance Group (USAAF) was 'n tuisgebaseerde eenheid wat diens gedoen het by die AAF School of Applied Tactics.
Die Kawanishi K6K1 eksperimentele 11-Shi intermediêre watervliegtuigafrigter was 'n onsuksesvolle poging om 'n nuwe afrigter te vervaardig om die Yokosuka K5Y 'Willow' Type 93 Intermediate Seaplane Trainer en Kawanishi E7K 'Alf' Type 94 Reconnaissance Seaplane te vervang
Die Kawanishi K8K1 Navy Type 0 Primêre watervliegtuigafrigter is in 1940 in klein getalle vervaardig, maar is gekanselleer nadat die Japannese vloot die gebruik van primêre watervliegtuigopleiers laat vaar het.
Die Kawanishi E11K1 Eksperimentele 11-Shi spesiale verkenningsvliegtuig / vloot tipe 96-vervoer was Kawanishi se tweede poging om 'n spotter-vlieënde boot vir die Japannese vloot te vervaardig, en het soos die eerste poging misluk.
Die Kawanishi E13K1 eksperimentele 12-Shi drie-sitplek verkenningsvliegtuig was 'n onsuksesvolle poging om 'n vliegtuig te ontwerp om die Navy Type 94 Reconnaissance Seaplane E7K te vervang.
Die 74th Reconnaissance Group (USAAF) was 'n tuisgemaakte opleidingsgroep wat beide lugspanne opgelei het en ter ondersteuning van weermag -eenhede wat in die Verenigde State geoefen het, geoefen het.
Die 75ste verkenningsgroep (USAAF) was 'n tuisgebaseerde eenheid wat in 1942 die leëropleidingseenheid ondersteun het en van 1943 tot 1944 'n vervangingseenheid was.
Die 76ste verkenningsgroep (USAAF) was 'n tuisgebaseerde eenheid wat saam met weermag -eenhede wat in die Verenigde State besig was, opereer.
Die 77th Reconnaissance Group (USAAF) was 'n tuisgebaseerde eenheid wat hoofsaaklik saam met weermag -eenhede wat opleiding ondergaan het, werk, maar wat ook afdelings verskaf het vir aktiewe diens rondom die grense van die Verenigde State en in Indië.
Die Nieuport 82 was 'n basiese afrigter gebaseer op die Nieuport 14 waarnemingsvliegtuie.
Die Nieuport 83 was 'n gevorderde afrigter gebaseer op die Nieuport 10 twee-sitplek waarnemingsvliegtuie.
Die Nieuport 80 was 'n tweesitplek-afrigter met een stel bedieningselemente, ontwikkel uit die Nieuport 12 en Nieuport 13.
Die Nieuport 81 was 'n dubbele beheer -afrigter gebaseer op die vroeëre Nieuport 12 en Nieuport 13.
Die Kawanishi E8K1 Eksperimentele 8-Shi-verkenningswatervliegtuig was 'n gevorderde eenvliegtuigontwerp wat nie die maneuverbaarheid het wat die Japannese vloot vereis nie en dus nooit in produksie gekom het nie.
Die Kawanishi E10K1 eksperimentele 9-Shi nagverkenningsvliegtuig is ontwerp om saam met die Japannese vloot as 'n spottervliegtuig te dien, maar kon nie daarin slaag nie, of in sy alternatiewe rol as 'n ligte vervoer.
Die 71st Reconnaissance Group (USAAF) was van die einde van 1943 tot die einde van die Tweede Wêreldoorlog in die Stille Oseaan -teater werksaam, met die fokus op verkenning, maar tegelykertyd 'n wye verskeidenheid ander missies.
Die 72nd Reconnaissance Group (USAAF) was 'n verkenningsgroep wat gedurende 1942 en 1943 in die Panamakanaalsone gebaseer was.
Die Nieuport 27 was die laaste in die lang reeks Nieuport -sesvliegtuigvegters wat met die Nieuport 10 en Nieuport 11 begin het, en was baie soortgelyk aan die vorige weergawe, die Nieuport Type 24.
Die Nieuport 28 was 'n totaal nuwe ontwerp wat gemaak is in 'n poging om die beroemde sesquiplane -vegters wat met die Nieuport 10 en Nieuport 11 begin het, te vervang.
Die Nieuport 19 was 'n tweemotorige vliegtuig wat deur die RNAS bestel is, maar wat nooit afgelewer is nie.
Die Nieuport-drievliegtuig van 1916-17 was 'n baie ongewone ontwerp, met die middelvleuel wat baie vorentoe gestoot is na die boonste vleuel. Hierdie reëling was bedoel om die vlieënier se visie te verbeter, maar die vliegtuig was onstabiel en het nie in produksie gekom nie.
Die 67ste verkenningsgroep vlieg saam met die agtste en negende lugmag tydens die veldtog in Europa in 1944-45, en neem deel aan die D-Day-veldtog, die opmars deur Frankryk, die slag van die bult en die laaste inval in Duitsland.
Die 68ste verkenningsgroep (USAAF) is oorspronklik in die somer van 1941 gestig as 'n waarnemingsgroep in die Verenigde State, voordat hy in die Mediterreense teater diens gedoen het as 'n verkennings-, grondaanval- en elektroniese teenmaatreëls.
Die 69ste verkenningsgroep (USAAF) het die grootste deel van die Tweede Wêreldoorlog as opleidingseenheid bestee, maar het wel betyds Europa bereik om aan die laaste paar weke van die oorlog teen Duitsland deel te neem.
Die Nieuport 15 was 'n poging om 'n toegewyde bomwerper te vervaardig, maar die prestasie daarvan was teleurstellend en ondanks 'n bevel van die RNAS het dit nooit in diens getree nie.
Die benaming Nieuport 18 blyk te wees gegee aan meer as een tipe vliegtuig, waaronder 'n enkele motorjager en 'n tweemotorige drie-man-bomwerper.
Die 26ste verkenningsgroep was 'n tuisgebaseerde eenheid wat aan militêre oefeninge deelgeneem het en gehelp het om grondmagte op te lei.
Die 65ste verkenningsgroep het tydens die Tweede Wêreldoorlog twee inkarnasies beleef, die eerste as 'n tuiswaarnemingseenheid en die tweede as 'n opleidingseenheid.
Die 66ste verkenningsgroep was 'n tuisgebaseerde eenheid wat gedurende die eerste helfte van 1942 gedien het as 'n opleidingseenheid vir verkenning en artillerie, sowel as om vlieënde anti-duikbootpatrollies te vlieg.
10 Beroemde Koreaanse oorlogsveterane
Die eerste mens wat op die oppervlak van die maan geloop het, studeer lugvaartingenieurswese aan die Purdue Universiteit met 'n Amerikaanse vlootbeurs toe hy in 1949 met 'n vlugopleiding begin om 'n vlootvliegtuig te word. Op 3 September 1951 — vyf dae nadat hy sy eerste missie in die Koreaanse Oorlog gevlieg het —, het die 21-jarige Armstrong uit sy F9F Panther-straal geslinger nadat dit deur 'n vliegtuigvuur op 'n lae bomaanval getref is. In byna 'n volle diensjaar in Korea, het die Amerikaanse vlootvlieënier 78 gevegsopdragte gevlieg en drie lugmedaljes verdien.
KOUE OORLOG LUGVERWERKING
Vanaf ongeveer 1943 tot aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog het die Geallieerde leërs in 'n omgewing van lugheerskappy gewerk, wat gelei het tot die virtuele verwaarlosing van lugverdediging vir leërs in die veld gedurende die beginjare van die Koue Oorlog. Daar was dus 'n voortgesette afhanklikheid van die wapengebaseerde stelsels van die Tweede Wêreldoorlog tot in die vyftigerjare in die Weste, en dit was eers toe die Sowjets begin het met missielgebaseerde stelsels, dat Westerse ontwikkeling 'n werklike gevoel van dringendheid gekry het. Soos in ander gebiede, het die Duitsers egter 'n ryk erfenis van geleide missielprojekte nagelaat, en dit is gebruik as die beginpunt vir nuwe lugverdedigingstelsels.
Die Hawk -missiel het in 1959 diens gedoen by die Amerikaanse weermag en is ook gekoop deur 'n NAVO -konsortium (België, Frankryk, Duitsland, Italië en Nederland), wat 'n komplekse netwerk van statiese Hawk -terreine oor die grootste deel van Wes -Europa uitgelê het. Hierdie is daarna opgegradeer na Improved Hawk (I-Hawk) deur almal behalwe België. Beide Hawk en I-Hawk was effektief, met 'n maksimum reikwydte van 40 km, en was nie net in staat om vliegtuie te onderskep nie, maar het ook 'n vermoë getoon om missiele en vuurpyl-vuurpyle aan te val, soos die NATO's Honest John. Die Britte het intussen 'n mobiele lugafweermissiel vervaardig, die Thunderbird, wat van 1959 tot 1976 in Duitsland ontplooi is.
Aan die laagste punt van die weegskaal-binne infanteriebataljons-het miniaturisering gelei tot 'n vlaag missiele wat lig was en maklik was om te beheer en wat in 'n houer gedra kon word wat as die lanseerbuis gedubbel het. Tipies hiervan was die Amerikaanse Redeye en sy opvolger, die Stinger, en die Britse blaaspyp. Begeleidingsmetodes was uiteenlopend, met Redeye/Stinger wat 'n infrarooi soeker tuis op die uitlaat van 'n vliegtuig huis toe geneem het, terwyl Blowpipe deur die bestuurder gestuur is, wat hom in staat gestel het om 'n vliegtuig regstreeks aan te val. Dit was oorspronklik in die vooruitsig gestel dat sulke wapens op 'n wye skaal versprei sou word, wat 'n wye dekking van die AFCENT-gebied sou gee, maar Navo-vlieëniers was nie baie entoesiasties om oor hul eie troepe gewapen met sulke wapens te vlieg nie, veral as die operateurs 'sneller' was. gelukkig 'as gevolg van onlangse vyandelike lugaanvalle. Daar is dus identifikasie-vriend-of-vyand-stelsels (IFF) geïnstalleer en missieloperateurs is onder gesentraliseerde beheer gebring om te verseker dat hulle nie ontvlam nie, ongeag.
Op afdelingsvlak was daar 'n groot aantal raketstelsels, hoewel dit baie langer geneem het om te ontwikkel en baie meer kos as wat beplan is. Die Amerikaanse weermag het die Chapparal -stelsel in 1966 in gebruik geneem deur vier Sidewinder -missiele, wat gewoonlik deur vliegtuie gebruik word, op 'n bestaande onderstel te monteer en 'n eenvoudige radar by te voeg. Chapparal sou vervang word deur Roland, 'n Frans-Duitse program wat in 1963 begin het en uiteindelik in 1977 by die Franse en Duitse leër in diens tree-veertien jaar later. Dit is toe laat in 1977 deur die Amerikaanse weermag aangeneem vir diens, maar daar was 'n vertraging van vier jaar voordat dit in werklikheid in werking getree het, en selfs dan is die beloofde groot bestellings tot slegs sewe-en-twintig teruggesny. Intussen het Chapparal, die tussentydse stelsel, tot in die 1990's in diens gebly. Die Britte het die mobiele Rapier ontwikkel, wat in 1967 in gebruik geneem is as 'n redelik eenvoudige opties geleide stelsel, wat deur 'n ligte vragmotor gesleep is, maar daarna ontwikkel is tot 'n baie meer gesofistikeerde wapen wat op 'n bandvoertuig gemonteer is.
Op korpsvlak het die US Patriot-stelsel ook gely onder 'n langdurige ontwikkeling, wat in 1961 met intensiewe studies begin het. op alle hoogtes en met kortafstand-missiele, albei in 'n intense ECM-omgewing. Volle ontwikkeling het eers in 1967 begin en is, om die minste te sê, uitgerek, aangesien die eerste eenheid eers in 1984 gevorm is. Tog was dit 'n buitengewoon goeie stelsel, met 'n kombinasie van kommando en semi-aktiewe huisleiding om te beheer 'n missiel wat met 'n snelheid van Mach 2-3 en met 'n maksimum reikafstand in die omgewing van 65-70 km beweeg.
In teenstelling met die NAVO -nasies, het die Sowjetunie vanaf die begin van die Koue Oorlog, en veral rakette, hoë prioriteit gegee aan lugverdediging, en het hulle deurgaans 'n samehangende ontwikkelingsplan gevolg. In die grondmagte is gebiedsdekking verskaf deur SAM-brigades, wie se operasies gekoördineer is met die van die taktiese lugweermag, terwyl op divisie- en regimentvlak SAM's en lugafweergewere puntverdediging bied. Dit is saamgevoeg deur 'n doeltreffende stelsel vir teikenverkryging en vroeë waarskuwing, waarvan die taak was om die lugverdedigingseenhede van teikendata en ander eenhede van waarskuwings oor inkomende aanvalle te voorsien. Alle eenhede is aangemoedig om kortafstandafstand missiele, masjiengewere en gewere teen vyandige vliegtuie te gebruik.
Die eerste missiel, die SA-1 (NATO = 'Guild'), wat ook die eerste lugverdedigingsraket ter wêreld was wat op groot skaal ontplooi is, het in 1954 diens gedoen en was bedoel vir tuisverdediging, terwyl die eerste mobiele missiel stelsel vir die veldleër, die SA-2 ('riglyn'), is in 1957 in gebruik geneem. Die SA-2-missiel is op 'n wielvervoermotor gemonteer, vertikaal gelanseer en deur radar gelei, en die vermoëns daarvan is breedvoerig gedemonstreer op 1 Mei 1960 toe 'n SA-2-missiel die Amerikaanse spioenasievliegtuig wat deur Gary Powers bestuur is, tref, wat nie net die 'U-2-insident' uitlok nie, maar ook die VSA se vermoë om die USSR met U-2's te laat vlieg, effektief beëindig. Die missiel is wyd uitgevoer en word voortdurend bygewerk, veral as gevolg van operasionele ervaring deur sy uitvoerkliënte, waaronder Noord -Viëtnam, Egipte en Sirië.
Daarna volg die SA-4 ('Ganef') stelsel, wat in 1967 in volle diens gekom het en bestaan ​​uit twee missiele wat op 'n spoorwa gemonteer is. Hierdie hoogs mobiele stelsel is ontwerp om opkomende magte te vergesel, elke leër het 'n brigade van sewe-en-twintig lanseerders, wat in twee rakke beweeg het, een ongeveer 10 km agter die voorste linie, die ander 15 km verder terug. Die amfibiese banddraer is spesifiek ontwerp vir die SA-4-stelsel, maar is daarna vir baie ander stelsels gebruik. Die SA-4 het tot in die vroeë 1990's in diens gebly, maar is, sover bekend, nooit operasioneel gebruik nie, hoewel 'n brigade in 1971–2 na Egipte ontplooi is en 'n ander brigade in 1979 na die lughawe van Kaboel ontplooi is.
Die reeks lugweer-raketstelsels vir weermag het voortgegaan met die SA-6 ('Gainful'), wat, net soos die SA-4, deur 'n ramjet aangedryf is. Dit het in 1970 in diens geneem en die SA-4 in die voorste gebiede aangevul, die eerste vlak was ongeveer 5 km agter die voorste troepe en die tweede vlak 10 km verder terug. Die stelsel is ontwerp om vegvliegtuigbomwerpers op 'n lae vlak te bestry, en is wyd gebruik in die Sowjet-leër, en dit is ook uitgevoer na Egipte en Sirië. Die aanvanklike weergawe van die SA-6, met een radar vir drie lanseerders, is met groot vrug gebruik in die Arabies-Israeliese oorlog van 1973, waar dit aanvanklik groot probleme vir die Israeliese lugmag veroorsaak het, ten minste gedeeltelik . Nadat hulle egter verliese gely het, het die Israeliete drie swakpunte ontdek: die missiel kan verslaan word deur 'n kombinasie van kaf en maneuver, en die radar is kwesbaar vir aanval en die stelsel kan versadig word.
Die SA-6 sou vervang word deur die SA-11 ('Gadfly'), maar probleme met die missiel van die nuwe stelsel het daartoe gelei dat 'n stop-gap-stelsel wat deur die NAVO aangewys is, as SA-6B aangewys is en wat die 'n Bewese SA-6-missiel met die SA-11-sleepwa, lanseerder en radar, wat dit van 1979 tot die middel van die 1980's in beperkte getalle bedien het.
Die Sowjette het egter reeds 'n ander nuwe afdelingsvlakstelsel ontwikkel, die SA-8 ('Gecko'), waarin elke amfibiese lanseervoertuig met 6 x 6 wiele ook sy eie verlengingsradar gehad het. Na langdurige probleme met die missiel, is dit in 1980 in diens geneem.
Die ontwikkeling van hierdie Sowjet -missielstelsels het 'n konstante pad gevolg. Die vroeë missiele is ontwerp om die medium- en hoëvlakbedreigings wat in die 1950's en 1960's geheers het, teë te werk, terwyl die SA-6, SA-8 en SA-11 ook die bedreiging op 'n lae vlak teengewerk het wat van die begin af belangrik geword het. 1970's verder. Hierdie stelsels is op afdelingsvlak en hoër ontplooi, terwyl daar op regimentvlak SA-9 ('Gaskin') missiele en lugweergeweer (bv. Die ZSU-23–4-sien hieronder) en op bataljonvlak daar was was 'n magdom skouer-afgevuurde missiele (bv. die SA-7 'Graal'). Daar was ten minste een SA-7-lanseerder in elke tenk en motorgeweer-peloton, terwyl elke regiment 'n peloton van vier viervoudige SA-9-lanseerders en 'n peloton van vier ZSU-23–4 gewere gehad het. Na berig word, is die infrarooi soeker van die missiel redelik vatbaar vir misleiding, en die Weste het 'n menigte teenmaatreëls ontwikkel, insluitend skote oor die uitlaat van helikoptermotors, fakkels met verskillende hitte-intensiteite en infrarooi lokbalkies.
Een van die opvallende prestasies van die Sowjet -stelsel was dat dit daarin geslaag het om 'n reeks missiele en gepaardgaande radars te ontwikkel wat op land en op see ontplooi kon word, maar die lanseerders was anders. Nog 'n sterk punt was dat die meeste van hulle baie eenvoudig was om te gebruik.
Die missiele wat operasioneel in konflikte buite die USSR gebruik is, behaal gewoonlik 'n mate van sukses in die vroeë dae van die konflik, gevolg deur afnemende opbrengste namate vlieëniers leer hoe om dit te hanteer. In 'n oorlog in Sentraal -Europa sou hierdie stelsels egter deur baie meer geskoolde operateurs bedryf word, en sou hulle 'n baie groter digtheid gehad het, wat ongetwyfeld 'n groot probleem vir die NAVO -vlieëniers sou veroorsaak het.
Die Sowjets het beweer dat hulle doel was om 'n 'sambreel' van die lugverdediging oor hul magte te produseer, en daarin slaag hulle aansienlik.
Lae vlak lugweerwapens-'n saakgeskiedenis
Nêrens is die verskil in benadering tussen die Westerse en Sowjet-benaderings tot die verkryging van wapens duideliker getoon as in die ontwikkeling aan elke kant van 'n selfaangedrewe, lae-vlak geweerstelsel om lugverdediging te bied vir vinnig bewegende gepantserde eenhede nie.
Die Sowjet-ZSU-23–4, wat eers op die gebied gebring is, was die Sowjet-ontwerpers gebaseer op 'n standaard onderstel, feitlik identies aan die wat reeds op groot skaal vir die SA-6-missielstelsel gebruik is. Hierby is 'n eenvoudige rewolwer met 'n deur van 360 grade aangebring, waarin 'n reeds viervoudige 23 mm-kanonsisteem aangebring is, met elke vat kort sarsies teen 'n effektiewe snelheid van 1 000 rondtes per minuut. Die een nuwe item was die 'Gun Dish' radar, wat al die nodige funksies van soek, opsporing, outomatiese opsporing en reikwydte en hoekberekening uitgevoer het. Die gevolg was 'n verwoestende en totaal outonome wapenstelsel wat groot sukses behaal het in verskillende oorloë in die Midde -Ooste. Gedurende die oorlog van 1973 het byvoorbeeld dertig van die tagtig Israeliese vliegtuie wat in lae-vlak missies verlore geraak het, die slagoffer geword van die ZSU-23–4. Die wapen was nie sonder probleme nie: vate het 'n kort lewensduur gehad en was geneig tot oorverhitting, die radar was ondoeltreffend onder ongeveer 60 m, en daar was 'n paar veiligheidsprobleme. Dit is nietemin met groot respek deur die NAVO-bemanning beskou en word beskou as 'n groot bedreiging vir laagvliegtuie-veral tipes grondaanvalle soos die Amerikaanse A-10, die British Harrier en alle soorte helikopters.
Die Amerikaanse weermag het 'n stelsel bekend as die sersant York ontwikkel, wat soortgelyk was aan die ZSU-23–4, met behulp van die onderstel van die M48A5-tenk, twee standaard L70 40 mm-kanonne en 'n radarsisteem wat ontwikkel is uit die wat in die F-16-vegvliegtuig die enigste heeltemal nuwe item was die rewolwer. Die ontwikkeling het in 1973 begin, maar ondanks die feit dat soveel elemente 'van die rak af' geneem is, het die projek tien jaar geduur en probleme ondervind, veral om die verskillende stelsels te integreer, en die koste het buite beheer gestyg. Een van die gevolge van die tyd wat dit geneem het, was dat die dreigement aan die begin van die tagtigerjare voortgeduur het, met die bekendstelling van die afweerwapens vir vegvliegtuigbommers en helikopters in die Sowjet-diens. Die konsep van die sersant York was om die lugplatform (dws die vegvliegtuig of helikopter) aan te val eerder as die afskietraket, en uiteindelik word die geweerstelsel met 'n effektiewe reikafstand van 3000 m beskou as beperkte waarde. Dit, tesame met die erns van die tegniese probleme, het gelei tot die kansellasie daarvan in 1985 nadat vyftig produksievoertuie afgelewer is.
Nadat hy die sersant York gekanselleer het, het die Amerikaanse weermag hom tot SHORAD (Short-Range Air Defense) gewend, op grond van die Franse Roland-missiel, het dit in 'n baie beperkte getal diens gedoen. Daarna kom die Air-Defense/Anti-Tank System (ADATS), wat ook gekanselleer is. Teen die einde van die Koue Oorlog, en na 'n twintig jaar van ontwikkeling en baie aansienlike uitgawes, het die Amerikaanse weermag steeds nie 'n voldoende kortafstand-lugverdedigingstelsel gehad nie.
Doelwitte moes geïdentifiseer word, die aard en koördinate daarvan na die artillerie-bevelstelsel oorgedra word, vuur gebring word en die resultate beoordeel word. Die toenemende omvang van die artillerie het dit egter tot 'n ernstige probleem gemaak: die Amerikaanse M107 175 mm -geweer het byvoorbeeld 'n maksimum reikwydte van 32,7 km, terwyl die Lance -artillerie -vuurpyl 120 km bereik het. Dit het beteken dat, alhoewel dit ooit voldoende was om na vyandelike gebiede op 'n diepte van 10–15 km te kyk, dit nou nodig geword het om tot 100 km of meer te sien. Die vinnige beweging oor die moderne slagveld het ook meegebring dat dit steeds belangriker geword het om doelwitte soos konsentrasies tenks in reële tyd te bekom, as daar voordeel uit getrek sou word.
Front-troepe kon doelwitte met optiese metodes aanskaf, maar was beperk tot die siglyn, wat onder sentraal-Europese toestande tussen 1 km en 5 km kan wissel. Lugverkenning deur bemande vegters was belangrik, maar was jare lank afhanklik daarvan dat die vliegtuig terugkeer na die basis om films te ontwikkel en dat die afdrukke aan die artilleriehoofkwartiere oorgedra word, wat, al was die prosesse glad, 'n ingeboude vertraging behels. Daar was ook ander metodes, soos die monitering van vyandelike kommunikasie en die gebruik van sekuriteitsbreuke, dekripsie of verkeersanalise om inligting te verkry oor faktore soos knooppunte of artillerie -nette.
'N Oplossing wat toenemend wydverspreid geraak het, was die gebruik van onbemande lugvaartuie (UAV's), wat óf deur 'n boord-rekenaarprogram (drones) gelei is óf deur 'n vlieënier op die grond wat rigtings stuur via 'n radioskakel (afstandsbestuurde voertuie (RPV's) )). Sulke UAV's het staatgemaak op hul baie klein grootte, stil enjins en 'stealth' konstruksie om opsporing te vermy. Grootskaalse gebruik van sulke toestelle het sy oorsprong in die 1960's, toe dit in die Viëtnam-oorlog en Israel ingevoer is. Aanvanklik het sulke toestelle eenvoudig foto's van die teikens waarna hulle gestuur is, teruggebring, maar later het hulle in staat was om foto's of TV -foto's in real -time te stuur, sodat hulle gebruik kon word om teikens op te spoor en ook inligting terug te stuur, sodat artilleriepersoneel die resultate van die vuurmissie kan beoordeel en, indien nodig, weer kan inskakel.
Die stryd wat Brittanje gered het, het Churchill ook gered
Twee weke voor die geveg begin het, het 'n Duitse aanval op hande gelyk. Eerste minister Winston Churchill het die Laerhuis toegespreek.
'Laat ons ons dus toewy aan ons pligte, en so moet ons ons gedra dat as die Britse Ryk en sy Statebond duisend jaar duur, mense steeds sal sê:' Dit was hul beste uur ',' het hy gesê.
Historikus Stephen Bungay, skrywer van Die gevaarlikste vyand: die definitiewe geskiedenis van die Slag om Brittanje, sê Winston Churchill is moontlik van die mag verwyder as Brittanje nie die stryd gewen het nie.
'Daar was 'n redelike sterk vredesportaal,' sê hy. "As die Luftwaffe daarin geslaag het om voldoende beheer oor die lug oor die suidooste van Engeland te vestig om Londen die hele dag sonder dreigemente te bedreig, sou die invalsbedreiging, of dit nou werklik was, geloofwaardig gemaak word. Dit was heel waarskynlik dat Churchill sy greep sou verloor het op krag en vervang word deur iemand anders wat sou gesê het: 'Laat ons verstandig wees, laat ons dit 'n dag noem'. "
Hitler het selfs tot minstens 19 Julie, 'n maand na Churchill se toespraak, 'n vredesooreenkoms aan Brittanje aangebied.
Vra die Viëtnamese oor oorlog, en hulle dink China, nie die VSA nie
Pham Thi Ky (regs) en haar gesin bid by die graf van haar swaer, wat 36 jaar gelede in die grensoorlog met China in 1979 vermoor is. Elke jaar gaan die gesin na die begraafplaas op die herdenking van sy dood. Viëtnam en China is al eeue lank teëstanders en die wrywing duur tot vandag toe. Michael Sullivan vir NPR steek onderskrif weg
Op een van die vele oorlogsbegraafplase in Lang Son, 'n stad in die noorde van Viëtnam, steek Pham Thi Ky en haar gesin reukwerk op en bid hulle vir haar swaer, wat 36 jaar gelede in die kort, maar bloedige grensoorlog met China oorlede is. .
Daardie oorlog in 1979 het meer as 50 000 dood gelaat. Hier is ook ander grafte. Hulle het geveg en gesterf teen die Franse besetters, toe die Amerikaners. Maar relatief tot China was dit kort gevegte.
Geen land weeg Vietnam soos China nie, en dit was al eeue so. Het die konflik met China ooit geëindig, vra ek Pham Thi Ky terwyl sy nog 'n kers aansteek.
'Nee,' sê sy. Haar dogter stem saam. Haar suster is nog meer nadruklik. "Dit sal nooit eindig nie. Hoe kan dit ooit eindig met die Chinese?"
Vietnam se 2 000 jaar geskiedenis met sy noordelike buurman is kompleks. Daar was talle konflikte sowel as gedeelde kultuur. Die Tempel van Letterkunde in Hanoi is 'n goeie voorbeeld. Dit is in 1070 deur die Viëtnamese koning Ly Thánh Tông gebou om die Chinese filosoof Confucius te vereer. Die leerstellings op die mure is in Chinese karakters geskryf. China is ook die grootste handelsvennoot van Viëtnam.
Die twee lande deel 'n kommunistiese ideologie wat deels gevorm word deur hul gedeelde geskiedenis, 'n ideologie wat grootliks deur die res van die wêreld verlaat word. Dit verduidelik waarom die grensoorlog van 1979 iets is waaroor die regering nie graag praat nie. Maar Nguyen Duy Thuc, 'n veteraan uit die oorlog, is bly.
'Die oggend van die aanval, 17 Februarie, het ons geslaap toe die Chinese artillerie begin, toe hardloop ons almal na ons poste,' sê hy. 'Sommige was aangetrek, ander het nie eens tyd om 'n broek aan te trek nie, hulle het net na hul poste gehardloop om te veg.'
Viëtnamese magte reis na die noordelike grens van die land tydens 'n kort, bloedige oorlog met China in 1979. Alan Dawson/Bettmann/CORBIS steek onderskrif weg
Viëtnamese magte reis na die noordelike grens van die land tydens 'n kort, bloedige oorlog met China in 1979.
Minstens 200 000 Chinese troepe het langs die grens in die noorde van Viëtnam ingestroom. China was daarop gemik om Viëtnam te straf vir sy inval in Kambodja die vorige maand om die Khmer Rouge wat deur China gesteun word, te verdryf. Daar was soveel Chinese aanvalle, onthou Nguyen Duy Thuc, dat die soldate in sy bunker "ons AK-47's afgevuur het totdat die snuitrooi rooi geword het en hulle nie meer kon skiet nie."
Maar die Chinese het aanhou kom, uiteindelik is sy bunker oorval. Die Chinese, sê hy, het gas in die ventilasiestelsel gepomp. Daar was 800 mense, insluitend soldate, vroue en kinders, wat uit die geveg in sy bunker gevlug het, sê Nguyen.
Net hy en twee ander het daarin geslaag om te ontsnap. Na byna 'n maand het die Chinese onttrek, hoewel grensbotsings die volgende dekade voortgeduur het. En Nguyen Duy Thuc het nie vergeet nie. As hy sy vrou betrap terwyl sy probeer om 'n Chinese film te kyk, skakel hy dit af.
Herinneringe aan die oorlog en die vele ander aanvalle op inval, besetting en vergelding deur die geskiedenis heen, kleur Vietnam se verhouding met China.
Verwante NPR -verhale
Die bang Vietnamese kind wat 'n generaal van die Amerikaanse weermag geword het
Onthou die gedoemde eerste vlug van operasie Babylift
Stigter van die veteraan -veterane in Viëtnam: 'n monument is amper nooit gebou nie
Terug by die basis
Vlugkelner by ontruiming van Saigon: u wou 'elke kind help'
Dit is veral nou waar, met die twee lande wat onenig is oor wat Vietnam as Chinese ekspansionisme in die Suid -Chinese See beskou. Toe China verlede jaar 'n olie-tuig in omstrede waters geparkeer het, het Vietnam sy amptelike retoriek teen China verhoog.
En oproer teen China het ten minste 'n dosyn dood gelaat, waaronder vier Taiwanese wat hulle as Chinees vergis. Namate die spanning toeneem en Chinese en Viëtnamese bote 'n gevaarlike hoenderwedstryd naby die tuig speel, het sommige in die grensstad Lang Son bekommerd geraak. Hulle was bang vir 'n herhaling van wat in 1979 gebeur het.
"Verlede jaar was ons baie bang. Ons het rys en kos begin opberg. Ek was baie bekommerd dat daar oorlog sou wees," sê Pham Thi Ky, die vrou by die begraafplaas.
In 1979 sê sy dat sy gedwing is om te vlug met niks anders as die klere op haar rug nie, so hierdie keer wou sy voorbereid wees. Sy het selfs na die bank gegaan om 'n groot som geld te onttrek, net vir ingeval. Maar die bank wou dit nie aan haar gee nie, blykbaar uit vrees dat sy sou hardloop.
Vietnam is nie die enigste wat bekommerd is nie.
Die Obama -administrasie se "spil na Asië" word deels aangevuur deur die idee om China se ekspansionisme te probeer onderdruk, wat sy bure in Suidoos -Asië en Japan bekommerd maak.
In die Suid -Chinese See bou China voort op verskeie betwiste eilande en riwwe. In April het satellietfoto's onthul dat China 'n 2-myl lange, militêre aanloopbaan aan die Fiery Cross Reef bou, wat protesoproepe uit die Filippyne en Viëtnam veroorsaak, wat albei die eiland as hul eie beweer.
'Ons dink dat dit diplomaties opgelos kan word, maar net omdat die Filippyne of Viëtnam nie so groot soos China is nie, beteken dit nie dat dit net eenkant gebuig kan word nie,' het president Obama gesê.
Duong Trung Quoc, lid van die Nasionale Vergadering van Viëtnam en redakteur van die tydskrif Verlede en hede, sê: "Ek dink China is nie net die probleem van Viëtnam nie, maar ook die wêreld se probleem."
Duong sê dat hy bewonder hoe China die enigste beskawing in die geskiedenis is wat na 'n interregnum teruggekeer het na die wêreldtoneel.
'Dit het nie met Griekeland of Indië gebeur nie,' sê hy. 'Maar China het 'n kans.'
Vietnamees in die noordelike provinsie Lang Son soek skuiling nadat Chinese magte die grens oorgesteek en in Februarie 1979 Vietnam binnegekom het. AFP/Getty Images steek onderskrif weg
En dit is 'n probleem, beweer hy, want China dink nog steeds soos dit vroeër was toe dit boonop was.
"China dink dit is die middelpunt. Die oorwinnaar. Dit wil almal in sy ondergeskiktes verander," sê hy. Moenie glo dat China, sê Duong, lyk asof dit lekker speel nie. Dit is 'n lokval. Die Vietnamese, sê hy, behoort te weet.
"Na die oorlog kon die Viëtnamese en die Amerikaners versoen word. Viëtnam en Frankryk kan versoen. Veterane van beide kante kan saam sit en gesels. Viëtnamese en Chinese veterane sit amper nooit saam nie," sê hy.
"Die Viëtnamese het te veel ervaring met die Chinese. Die Viëtnamese kan die Chinese nie vertrou nie. Ons het te veel oefening gehad," voeg hy by.
Min in die regering van Viëtnam praat so openlik oor die vermeende bedreiging van hul noordelike buurman. Hulle is versigtig om meer protesoptredes, soos verlede jaar, aan te steek. En die Kommunistiese Party in Viëtnam beskou China nog steeds as 'n voorbeeld van hoe om 'n outoritêre staat aan die bewind te hou tydens die internet. Maar die anti-Chinese sentiment onder gewone Viëtnamese groei steeds.
Vo Cao Loi woon ongeveer 'n kilometer van die Suid -Chinese See - wat die Viëtnamese eenvoudig die Oossee noem - in die sentrale Viëtnam -stad Danang, waar die eerste Amerikaanse gevegstroepe in 1965 geland het.
Hy sê hy is 'n oorlewende van 'n bloedbad langs My Lai, een wat 97 lewens geëis het, insluitend sy ma. Hy beskou die Amerikaners nie meer as vyande nie, maar eerder as vriende. Geallieerdes, selfs, teen Viëtnam se jarelange vyand. Hy glo die Chinese het iets geneem wat aan Vietnam behoort.
Vietnamees steek die Ky Cuong -rivier oor op 'n tydelike drywende brug in Augustus 1979. Die hoofbrug is 'n paar maande tevore deur die Chinese vernietig tydens 'n kort grensoorlog. Viëtnam en China is al eeue lank mededingers en die wrywing duur tot vandag toe. Bettmann/CORBIS steek onderskrif weg
Viëtnamese steek die Ky Cuong -rivier oor op 'n tydelike drywende brug in Augustus 1979. Die hoofbrug is 'n paar maande tevore deur die Chinese vernietig tydens 'n kort grensoorlog. Viëtnam en China is al eeue lank mededingers en die wrywing duur tot vandag toe.
'Die Spratly en Paracels (eilande) is nog gedeeltelik beset,' sê hy. "Natuurlik moet ons op 'n stadium ons verskille opsy sit, maar ons moet eers die eilande terugkry. Omdat dit aan ons voorouers behoort."
Dit neem hom nie lank om te erken dat dit waarskynlik nie sal gebeur nie.
"Hulle wil hul beheer versprei. Hulle sal nooit teruggee wat hulle geneem het nie," voeg hy by. "Viëtnam wil dit terugneem, maar die Chinese is sterk. Ons stryd sal dus lank duur. Hoe lank? Ek kan nie weet nie."
Moraal van die mense
Die lugveldtog van 1917-18 was bedoel om die moraal van die Britse volk te verbreek. In hierdie opsig het dit misluk, aangesien daar geen volgehoue ​​openbare veldtog was om die oorlog tot stilstand te bring nie. Tog het die aanvalle 'n beduidende invloed op gedrag gehad. Dit het nie net verontwaardiging veroorsaak nie, maar die aanvalle het ook vrees veroorsaak in gebiede in Londen wat herhaaldelik aan bombardemente blootgestel is. Sonder 'n waarskuwingstelsel wat burgerlikes genoeg tyd gegee het om na skuilings te gaan en vertragings met die opstel van lugafweerbatterye en vegvliegtuie, het dit tyd geneem voordat mense die risiko's en maniere om hulself te verdedig uit te werk. Na 'n aanvanklike tydperk van bekommernis is daar bewyse dat mense by die spanning aangepas het en maniere van hantering uitgewerk het. Lilian Clark, woonagtig in die weste van Londen, het in Oktober 1917 aan haar broer aan die voorkant geskryf: 'ons is dankbaar dat ons 'n ruskans het. Ek is verby die stadium van senuweeagtigheid. Ek is net angstig totdat die kinders veilig onder is '. Vir die meeste Londenaars was die kans om dood te gaan of gewond baie klein, en diegene wat in hoërisikogebiede of tipes behuising gewoon het wat min beskerming teen bomme gebied het, het die voorsorgmaatreël geneem om in die ondergrondse slaap te slaap. Die nuwigheid van die aanvalle, die gebruik van nuwe tegnologie en die feit dat burgerlikes, insluitend jong kinders, direk in die vuurlyn gebring is, het hul effek verhoog.
6 Operasie Monopolie
Operation Monopoly was 'n Amerikaanse regeringsprojek om 'n tonnel te grawe onder die Sowjet -ambassade in die Verenigde State tydens die Koue Oorlog. In 1977, terwyl die Sowjette besig was met die bou van hul ambassade in Wisconsinlaan in Washington, DC, bou die NSA en die FBI 'n tonnel onder die ambassade sodat hulle die Sowjets kon afluister. Die FBI het ook verskeie huise in die omgewing gekoop om as waarnemingsposte gebruik te word en om die ingang van die tonnel en rsquos te verberg.
Die projek was 'n totale mislukking. Water het gereeld in die tonnel gelek, en die NSA & rsquos-hoëtegnologie-toerusting het dikwels nie gewerk nie. Om die kwessies verder te bemoeilik, weet die agente in die tonnel nie waar hulle is nie, want hulle kon na die stoorkamer geluister het. In 1989 het die FBI -dubbelagent, Robert Hanssen, die Sowjetunie van die tonnel vertel.
Die FBI het opgegee en uiteindelik die tonnel verseël in die 1990's. Interessant genoeg, in 1980, terwyl die ambassade en die tonnel in aanbou was, het die Sowjetunie en die Verenigde State die skuld gebring oor hul ambassades in onderskeidelik Washington en Moskou, terwyl die VSA die Sowjets daarvan beskuldig het dat hulle op hul ambassade in Moskou gespioeneer het.
Hoe om oor drones te dink
Die werklike probleem met globalisering
Moderne China se eerste diplomate
In die herfs van 2001 was die Verenigde State egter nie bereid om 'n grootskaalse grondinval in 'n gebied 7000 myl van die huis af te loods nie. In plaas daarvan het 'n plan ontwikkel om 'n klein aantal CIA-agente en spesiale magte na Afghanistan te stuur ter ondersteuning van anti-Taliban-milities, met die hulp van die Amerikaanse lugmag. Die eerste Oktober-aand was 'n kragtige koördinasie waarin lasergeleide ammunisie uit die lug val en Tomahawk-missiele wat uit die see gelanseer is. Generaal Tommy Franks, wat toe die Amerikaanse sentrale kommando (CENTCOM) gelei het, die militêre bevel wat toesig hou oor operasies in Afghanistan, skryf in sy memoires Amerikaanse soldaat dat die aanranding ongeveer 40 000 personeel, 393 vliegtuie en 32 skepe behels het.
Maar een vliegtuig het glad nie deelgeneem aan die komplekse beplanning van die lugmag nie: 'n klein, CIA-beheerde, skroefaangedrewe spioenasievliegtuig, wat 'n paar uur tevore in Afghanistan gekruip het. Predator tailfin nommer 3034 hang nou opgeskort in die Smithsonian Air and Space Museum in Washington, DC, sy plek in die geskiedenis verseker. Die optrede van die eerste aand van die oorlog-waarin talle agentskappe in die groot Amerikaanse militêre intelligensie-masjien elk skerp teenstrydige rolle gespeel het-bly egter vol kontroversie.
Die suidelike stad Kandahar was die episentrum van die Taliban -mag in Afghanistan. Amerikaanse intelligensiebeamptes het die huis van Mullah Omar in die stad geïdentifiseer en kyk hoe onsigbaar van 'n CIA Predator -hommeltuig kyk toe 'n konvooi voertuie die gebou verlaat. 'Ons het Mullah Omar waargeneem, of dit is waarskynlik 98 persent dat hy uit 'n entourage uit sy fasiliteit kom,' het Deptula in 'n onderhoud aan my gesê. Toe Omar stop en 'n ander geboukompleks binnegaan, het die Verenigde State in die eerste minute van die oorlog 'n geleentheid gekry om sy vyande 'n verwoestende slag te gee.
Maar daar was 'n probleem. Daar was nog nooit 'n dodelike optrede deur 'n op afstand bestuurde vliegtuig nie, en die reëls vir die werking van die roofdier was vervaag en ongetoets. Lugmagoperateurs onder toesig van CIA -ontleders het die Predator oor Kandahar vanaf die terrein van die hoofkantoor van die agentskap in Langley, Virginia, geloods. Volgens die memoires van Franks het CENTCOM - nie die CIA of die lugmag nie - die laaste sê oor wie die sneller sou trek. Terselfdertyd was personeellede van die lugmag by die gesofistikeerde CAOC in Saoedi -Arabië vermoedelik in beheer van die hele lugveldtog. Volgens Deptula het die CAOC reeds F-16-vegvliegtuie op bystand 20 myl na die suide, gewapen met bomme van 1 000 pond. 'Ons wou die wapens gebruik teen die fasiliteit waar Mullah Omar en sy senior Taliban -personeel weggekruip het,' het hy aan my gesê.
Maar CENTCOM en die CIA het eerder besluit om die ongetoetste roofdier te gebruik. Wald het gesê dat hy en Deptula heeltemal uit die weg geruim is oor wat daarna gebeur het, "of dit uit kwaadwilligheid of onbevoegdheid is, weet ek steeds nie. . Die eerste keer wat ek geweet het dat die roofdier [verloof] was, was toe ek 'n onbekende stem op my radio hoor sê: 'U word skoongemaak om te vuur'. "In plaas van om die omar se fasiliteit te tref, het die roofdier 'n voertuig buite geteiken en vernietig en verskeie lyfwagte doodgemaak. In die chaotiese oomblikke wat gevolg het, het die Taliban -leier ontsnap. 'Mullah Omar en sy senior personeel stapel uit die gebou en hier is ons 13 jaar later en weet ons nie waar hy is nie,' het Deptula gesê. Hy is steeds kwaad oor die mislukte geleentheid. 'Wat was die rede vir die skiet van 'n leë vragmotor wanneer die leierskap in 'n aangrensende gebou was, en waar ons twee minute se vliegtuie gehad het wat Mullah Omar en die senior Taliban -leierskap na die onderstreke kon gestuur het? Dit was 'n beduidende verlore strategiese geleentheid — om dit sagkens te stel. "
Die verongelukte roofdierstaking het gelei tot 'n onmiddellike drie-stryd tussen die lugmag, CENTCOM en die CIA, wat die eerste aand van die oorlog teen terreur tot stilstand kon bring. 'Tot vandag toe', is daar 'n mate van onsekerheid oor wie die brandopdrag uitgereik het, 'het Deptula gesê. Ons het albei na die wapen se impak gekyk en albei gelyktydig na mekaar gedraai en gesê: 'Wie het dit gedoen?' 'So woedend was Wald dat hy gedreig het om die eerste nag se bombardemente uit te skakel. Soos Deptula aan my toegegee het, was daar in die gejaag om oorlog toe te gaan "nie baie aandag gegee nie" om uit te vind wie in beheer van die hommeltuig was. Tommy Franks het dit meer onomwonde gestel: 'In geveg moet daar 'n gesaglyn wees. Maar in hierdie boktou was daar CENTCOM, die Pentagon, die Withuis en [en] die CIA. "
Die gewone lugmag en die Amerikaanse spesiale magte het hul eie gewapende hommeltuie na 2001 gekry. Tog is daar steeds spanning tussen die weermag, die inligtingsgemeenskap en die Withuis oor die beheer oor Amerika se geheime dreunmoorde in Jemen, Somalië en Pakistan - buite die verklaarde Amerikaanse oorlogsgebiede - moet lê.
Dit was 'n paar broers wat in Colorado gebore is, James Neal en Linden Blue, nou in die laat 70's, wat die wêreld se eerste gewapende hommeltuig in produksie gebring het. Hulle besigheidsvernuf was duidelik, selfs in 1957, toe hulle 'n plan opgestel het om te leer vlieg en oortuig was Lewe tydskrif om hulle vir $ 8,000 op 'n Suid-Amerikaanse avontuur te borg, en vlieg in 'n klein geleende Tri-Pacer-vliegtuig wat hulle die bynaam 'Blue Bird' gehad het. Die broers het in April die voorblad gemaak, twee Amerikaanse seuns het in 'n klein kajuit onder die opskrif "Great Adventures: Over Andes by Light Plane" neergedruk. Die buitengewone reis het hulle in 110 dae 25 000 myl deur 'n groot deel van Suid -Amerika geneem.
Nadat hulle die universiteit verlaat het, probeer die paartjie eers die landbou in Nicaragua. Hulle het die ontslape vader van die land se president en diktator Luis Somoza Debayle ontmoet en 'n onderhoud met hulle gevoer Lewe reis. Nou, in 'n berigende gesamentlike onderneming met Somoza se familie, het die Blue -broers 'n plaas opgerig - kompleet met 'n landingsbaan - aan die Karibiese kus van Nicaragua, met die doel om kakao en piesangs te verbou. Die projek was 'n mislukking, die piesangs wat deur siektes besmet is. Maar hul bande met die Somoza -gesin was belangrik vir hul latere ondernemings.
In 1986 het die duo die kern- en verdedigingskontrakteur General Atomics van Chevron gekoop vir 'n terugslag van $ 50 miljoen. Teen daardie tyd het die Blue -broers uiteenlopende sakebelange gehad, waaronder vaste eiendom, konstruksie, boerdery en gas, en hulle wou hul energiebelange uitbrei. Maar daar was ook 'n meer persoonlike agenda. Hulle vriende, die Somozas, is in 1979 deur die revolusionêre Sandinistas afgedank, en die Reagan -administrasie het die CIA gemagtig om 'n geheime oorlog teen die nuwe leiers van Nicaragua by te staan. Die Blues wou graag help, aangesien "die kontras teen kommunisme en die oorheersing van die Sowjetunie gekant was", soos Linden dit in 'n onderhoud met die joernalis Di Freeze gestel het. Soos Neal vir Charles Duhigg vertel het van Die New York Times, was die broers 'entoesiastiese ondersteuners', hoewel hulle nie formeel by die geheime oorlog betrokke was nie.
Dit was Neal wat die moontlikheid begin oorweeg het om primitiewe onbemande vliegtuie op kamikaze -missies teen die petrolinfrastruktuur van Nicaragua te gebruik: "U kan dit van agter die siglyn aflaai, sodat u totale ontkenning kan hê," het hy gesê Fortuin tydskrif jare later. Die duo wou hul nuwe General Atomics -onderneming gebruik om die moontlikheid te ondersoek. Die vroeë projek was onder die naam 'Predator', hoewel dit 'n doodloopstraat was. Dit sou nog ses jaar duur voordat die Blue-broers die prototipe van die gewapende hommeltuig wat nou die naam dra, vasgevang het van 'n Israelies-Amerikaanse ontwerpgenie.
Abe Karem-"die Moses van moderne drones", soos 'n senior Pentagon-amptenaar hom aan my beskryf het-het as lugvaartingenieur by die Israeliese lugmag gedien voordat hy 'n span radikale vernuwers by die Israel Aircraft Industries (nog steeds 'n wêreld) bestuur het leier in drone -ontwerp). In die nasleep van die Yom Kippur-oorlog in 1973 het die land 'n opkomende operasionele behoefte aan intydse intelligensie op die voorste linies, 'het Karem per e-pos aan my gesê. Met sy vertrek uit Israel Aircraft Industries stig Karem sy eie onderneming wat daarop gemik is om onbemande vliegtuie (UAV) stelsels te vervaardig. Hy kon nie by die noue verdedigingswêreld van Israel inbreek nie, maar verhuis sy gesin en besigheid na Kalifornië, waar hy vroeë modelle van sy nuwe hommeltuigontwerpe in sy motorhuis met drie motors in Los Angeles gebou het.
Hierdie ontwerpe trek gou die aandag van die CIA en die Pentagon. In 1983 is bykans 300 Amerikaanse en Franse vredesmagte in Beiroet dood in terreuraanvalle, wat die noodsaaklikheid om radikale in gebiede soos die Bekaa -vallei in Libanon noukeuriger dop te hou, beklemtoon. Tog was dit moeilik om toegang tot sulke plekke te kry en moeiliker om menslike spioene daarin te plaas. Satelliete en U-2 verkenningsvliegtuie kon op spesifieke tye foto's verskaf, maar die proses was omslagtig en tegnies beperk. Wat nodig was, was 'n onopvallende vliegtuig wat op laer hoogte kon vlieg, op die toneel ongemerk ronddwaal en dan vinnig foto's kon aflewer. Karem's Leading Systems is aangegaan as deel van 'n $ 40 miljoen "swart" Pentagon-projek om sy UAV-tegnologie te ontwikkel.
Waaraan niemand destyds gedink het nie, was om so 'n platform te bewapen. Generaal -majoor George Harrison, die voormalige hoof van die lugmag se operasionele toets- en evalueringsentrum, onthou in 'n onderhoud dat daar groot institusionele opposisie by die Pentagon en die CIA was teen die idee om enige toesigvliegtuie te bewapen: '[u] as u gewapen was dit sou u aflei van u primêre taak van teikenontwikkeling. Daar was dus sterk weerstand, ek bedoel sterk weerstand, ek kan dit nie oorskat nie. "
Karem se twee prototipes, die Amber and the Gnat, vlieg vir die eerste keer suksesvol in 1986. Vier jaar later was Leading Systems bankrot-die Pentagon het sy befondsing bevries as gevolg van tweespalt tussen die dienste en na ‒ Koue Oorlog. In 'n besondere ironie het Pakistan op 'n stadium oorweeg om die prototipe vloot met mottebal te koop. Maar in 1991 het die Blue -broers toevallig op soek na 'n UAV -onderneming om te koop, en Karem s'n. Die Predator was weer in besigheid.
The Predator in 1998 (Reuters / Jeffrey S. Viano-U.S. Navy)
Toe Bill Clinton in Januarie 1993 die Amerikaanse presidentskap aanvaar, was die toenemende konflik in die voormalige Joegoslavië 'n belangrike prioriteit. 'N Gebrek aan goeie intelligensie, toesig en verkenning belemmer die Amerikaanse pogings om die burgeroorloë te verstaan ​​en, indien moontlik, te beperk. Die CIA wou spioene in die lug hê, en die agentskapdirekteur James Woolsey het 'n belangrike rol gespeel in die vroeë sukses van die Predator. Oor die potensiaal van die drone tydens 'n vroeë vergadering in 1993 - en bekommerd oor die kwaliteit van satellietdekking oor die Balkan - het die CIA -hoof persoonlik na Kalifornië gevlieg om die nuwe stelsel te ondersoek. Onder die indruk dat die agentskap ter plaatse vyf Gnats gekoop het. Dit het ook sy eie kundigheid in die spel gebring uit navorsing wat dit gedoen het oor hoe om 'n vliegtuig op afstand van duisende kilometers ver te bestuur. Die CIA-kennis het nou saamgesmelt met die kundigheid van General Atomics.
Binne rekordtyd is General Atomics se prototipes goedgekeur vir implementering in die toenemende Balkanoorloë. Alhoewel die Pentagon ook drone by General Atomics bestel het, net soos met die War on Terror sewe jaar later, het die CIA se drones eers daar gekom. Die agentskap het sy geklassifiseerde Bosniese missies vanaf die half-verlate Gjader-vliegveld in Albanië gevlieg. 'N Jaar later arriveer die Pentagon se eie hommeltuie in die vorm van vier aangepaste Gnats (nuut gedoop "Predators"), wat vanaf die Taszar -vliegveld in Hongarye werk en wat deur die Amerikaanse weermag beheer word.
Die vroeë roofdier het groot beperkings, waarvan baie in 'n letterlike beproewing deur gevegte uitgewis is, aangesien dit 'n maklike prooi was vir Serwiese lugweer. Minstens twee is neergeskiet. Vlerke sou ook vries, wat soms veroorsaak dat 'n hommeltuig duur uit die lug val. Die geleentheid om die afstandsbestuurde vliegtuie vanaf enige afstand via satelliete te vlieg, het ook ontbreek. Die vlieëniers, sensoroperateurs en intelligensie -ontleders was almal in hutte langs die aanloopbane gepak. Met sy vermoë om byna 24 uur in die lug te bly, was die Predator steeds 'n doeltreffende verkenningsmasjien. "Die slegte ouens het eers gewag totdat ons vegvlieëniers vertrek," onthou Ken General van die lugmag, wat destyds aan die hoof was van die Pentagon -kantoor onder leiding van onbemande militêre vliegtuie. 'Hulle het nie meer die opsie gehad nie.'
Dit was Osama bin Laden wat die katalisator vir die bewapening van die hommeltuig was. In Augustus 1998 het gekoördineerde selfmoordbomaanvalle plaasgevind by twee Amerikaanse ambassades 400 myl uitmekaar in Nairobi, Kenia en Dar-es-Salaam, Tanzanië. Die FBI het later tot die gevolgtrekking gekom dat die aanval deur bin Laden en sy adjunk Ayman al-Zawahiri geborg is. Maar as die Verenigde State direk met bin Laden wou omgaan, moes hy hom eers vind. 'N Tyd lank het die Pentagon dit oorweeg om 'n reuse, versteekte teleskoop op 'n Afgaanse berg te plaas in die hoop om die leier van Al-Qaeda op te spoor. Verstandiger koppe draai na die Predator, wat hom nie net kon help om hom te vind nie, maar ook sy ligging kan verlig sodat Tomahawk-kruisraketten vanaf 'n duikboot in die Golf gelanseer kan word.
Op 7 September 2000 het die eerste ongewapende, op afstand bestuurde vliegtuie Afghanistan ingevaar. Oor die volgende paar weke het die Predator 10 suksesvolle vlugte na die land gemaak, en op 25 September 2000, teen alle verwagtinge, het hy blykbaar Bin Laden gevind. Die roofdier, hoog en ongesiens bo Tarnak-plase naby Kandahar, het lewendige foto's van 'n lang witbeklede man teruggevoer omring deur 'n veiligheidsdetail. Volgens een senior Pentagon-amptenaar met deeglike kennis van die operasie, is die leier van al-Qaeda in totaal vier uur en 23 minute lank deur die CIA se drones waargeneem tydens 'n aantal missies.
Tog was daar geen waarborg dat kruisraketten die terroris op dieselfde plek sou vind teen die tyd dat bevele uitgereik is, koördinate ingevoer en nagegaan is, advokate geraadpleeg is en die missiel van die Golf af na die teiken gekom het nie. 'N Gewapende roofdier, aan die ander kant, kon bin Laden terselfdertyd opgemerk en vermoor het. 'Ons het die video van [bin Laden] gewys aan die sekretaris van die lugmag, die stafhoof van die lugmag en die assistent-onderhoof en iemand het gesê:' Laat ek Hellfire neem ''-'n ligte anti-tenk missiel wat laser-gelei word na die doelwit-'' ​​vinnig, swart en vuil. 'Die rigting is gegee, so ons het geld geskuif en die kongres in kennis gestel. " Die CIA het die Predator ontwikkel as 'n spioenasieplatform. Nou was die gejaag om dit in 'n sluipmoord te verander.
General Atomics se nuut gewapende hommeltuig is nog steeds getoets en geëvalueer in die herfs van 2001 toe dit, na die terreuraanvalle van 11 September, vroeg deur die CIA in gebruik geneem is, opgehou is en na die naderende oorlog in Afghanistan gestuur is. Die vermoëns en tekortkominge daarvan sal in die hitte van die geveg bepaal word. Dit was 'n wankelrige begin. Op 12 Oktober-net vyf dae na die voorval van Mullah Omar-is 'n voorspeler van die CIA byna gebombardeer deur 'n drone van 'n agentskap nadat ontleders sy lede blykbaar met Al-Qaeda verwar het, volgens die herinneringe van die voormalige CIA-offisier, Gary Schroen.
Teen middel November 2001 het die CIA se hommeltuie na berig word 40 Hellfire-missiele regdeur Afghanistan afgevuur, hoewel dit gemeet moet word aan 'n geskatte 6,500 lugaanvalle deur alle platforms tydens die lugoorlog van drie maande. Teen Desember 2001 sou president George W. Bush self sterk uitkom as 'n roofdier -aanhanger in 'n toespraak aan kadette in The Citadel, The Military College of South Carolina. Met die beskrywing van wat nog steeds 'n geheime CIA -wapen was, het hy gepraat oor hoe hommeltuie nou "in staat was om oor vyandelike magte te draai, intelligensie te versamel, onmiddellik inligting terug te stuur na bevelvoerders en dan met uiterste akkuraatheid op teikens te skiet." Bush roem daarop dat "die konflik in Afghanistan ons meer geleer het oor die toekoms van ons weermag as 'n dekade van blou lintpanele en dinkskrumsimposiums." Die gewapende roofdier het 'n kragtige debuut op die moderne slagveld gemaak.
Veertien jaar en honderde geteikende sluipmoorde later gril militêre leiers nog steeds by 'n burgerlike intelligensie -agentskap met sy eie dodelike lugmag. Tog het elke poging van die Pentagon om beheer oor die program te neem misluk. Die CIA het op bevel van die president kundig geword om in die geheim uit die lug dood te maak, en nóg Bush nóg Obama het dit reggekry om van die mag afstand te doen.
Navy Air Strike Noord -Viëtnam
Sukses sou behaal word toe die offensief die Noord -Viëtnamese gedwing het om by die onderhandelingstafel te vergader en op te hou om die Viet Cong te ondersteun. Amerikaanse lugmag-, vloot- en mariene vlieëniers wat van basisse in Thailand en Suid -Viëtnam vlieg en van vliegdekskepe in die Golf van Tonkin sou die druk in die Noorde toepas deur toevoerroetes te ontwrig en hulpbronne te vernietig wat aggressie in die Suide vergemaklik. Spesifieke doelwitte sluit in elektriese krag, oorlogsondersteunende industrie, vervoer, militêre komplekse, petroleumopbergingsfasiliteite en lugverdediging.
Ongelukkig is die veldtog in die gedrang gebring en omskryf deur ongekende mikrobestuur uit die Withuis en die Pentagon en deur die omslagtige bevelsketting oorgedra na die vlieëniers en bemanningslede wat hul werk in die werklike oorlogsteater wou doen. Aan die begin van die veldtog is verbode bombarderingsgebiede rondom Hanoi en Haiphong, binne 25 tot 30 myl van die Chinese grens, en in ander gebiede gevestig. Daar was ook 'n vereiste vir spesifieke goedkeuring van Washington en die opperbevelhebber, Pacific, in Hawaii om individuele teikens bokant die 19de parallel te bereik, ongeveer 175 kilometer noord van die gedemilitariseerde sone wat Noord- en Suid-Viëtnam skei.
Die meeste lugrederye was nie besonder ontevrede met sulke reëls nie. Dit was meer 'n pla vir bevelvoerders. Die vliegtuigbemanning op die lyn het elke dag een of twee gevegsvlugte gevlieg en het genoeg te doen gehad met die beskikbare missies. Dit was die weer wat hulle meer direk geraak het. Gedurende lang tydperke van die jaar, van November tot Maart, het mistreën en bewolkte monsoonaangedrewe visuele aanvalle uitgesluit, en die enigste waaragtige vliegtuig, die A-6-indringer, het pas sy eerste verskyning gemaak. In hierdie gereelde periodes van slegte weer het die Noord-Viëtnamese genoeg geleentheid gehad om paaie en brûe te herbou, munitie aan te vul en ondersteuning na die suide te stuur.
Aanvanklike aanvalle op alfa -aanvalle
Suidoos -Asië was nie heeltemal nuut vir Amerikaanse vlieëniers nie. In 1955 het 'n Marine -eenheid AD Skyraiders by die Franse in Da Nang afgelewer vir gebruik teen die Viet Minh -opstand, en in die laat vyftigerjare was daar verkenningsvlugte van draers, deur vlootpatrollievliegtuie uit die Filippyne en deur die lugmag. In 1960 word 'n vlootgroep in Saigon gestig om die Suid -Viëtnamese in die Skyraider op te lei. Toe, in 1964, in reaksie op die Golf van Tonkin -voorval en ander aggressies, het Amerikaanse vliegtuie verskeie weerwraakaanvalle uitgevoer.
In April 1965 begin Rolling Thunder amptelik met aanvalle op teikens in die suide van Noord -Viëtnam deur lugmagvliegtuie wat van hul kusbasisse vlieg en vlootvliegtuie wat vlieg van Task Force 77 -draers wat in die Golf van Tonkin werk - "Yankee Station". Kort daarna is 'Dixie Station' gestig aan die kus van Suid -Viëtnam, 'n punt waaruit toegewysde draers lugsteun geloods het vir grondmagte wat teen die Viet Cong in die suide veg.
Sowel die bombardement van Noord -Viëtnam as die lugsteun vir troepe in Suid -Viëtnam het die res van 1965 voortgeduur, die eersgenoemde steeds beperk deur reëls wat gelei is deur die oortuiging dat deur geleidelike militêre druk 'Ons die sein kan deurdring om Noord -Viëtnam te oortuig om te stop sy buurman aanval. " Toe dit blykbaar nie werk nie, het die Verenigde State probeer om Hanoi na die vredestafel te bring deur 'n ander taktiek te gebruik: 'n Bomaanval is verklaar gedurende die Kerstyd van 1965. Dit het ook misluk.
Dit het egter vir die Noord -Viëtnamese gewerk. Tydens die pouse het hulle nuwe lugvaartartillerie (AAA of flak) geïnstalleer en oppervlakte-tot-lug-missielterreine (SAM) verbeter en ander lugverdedigings wat herbou is, verbeter en verbeterde paaie en brûe het die meeste van hul berging in petroleum, olie en smeermiddels (POL) geplaas ondergronds het hul militêre ondersteuningsbasis versprei en toenemende hoeveelhede matériel na Suid-Viëtnam gestuur via 'n kronkelroete deur berge en oerwoud langs die Laotiese grens, bekend as die Ho Chi Minh-roete.
Lugbemannings was die onwillige begunstigdes hiervan toe Rolling Thunder op 31 Januarie 1966 hervat word. Alhoewel daar 'n magdom teikens was, soos nuut gerekonstrueerde paaie, brûe en stoorplekke, was daar byna aan elke negatiewe kant meer intense vlakke missie en mettertyd is meer en meer SAM -webwerwe gebou. Die missie het ook subtiel verander. Die doel was nie meer net om die Noorde aan te moedig om te onderhandel nie; Die operasies was egter steeds meestal beperk tot die suidelike helfte van Noord-Viëtnam, en die meeste vlootopdragte is steeds gevlieg in verband met sikliese operasies, dit wil sê 'n lanseer en herstel elke 1,75 uur binne 'n vliegdag van 12 uur vir elke skip . Om 'n meer volledige dekking te bewerkstellig, is vliegdae tussen die verskillende draers op die stasie versprei, sodat daar te alle tye moeite gedoen sou word oor Noord -Viëtnam. In die eerste helfte van 1966 is daar baie min groot 'Alpha' of 'Alfa' stakings uitgevoer, maar dit het einde Junie begin verander.
Op 29 Junie het Task Force 77 -vliegtuie die Haiphong POL getref, tot op daardie tydstip buite perke. Resultate was skouspelagtig. Vuurballe wat uit die tenks ontplof het, is op kamera vasgevang en die foto's is daarin gepubliseer Nuusweek. Rook het tot 20 000 voet gestyg. Die sukses breek blykbaar die ys by die owerhede in Washington, en van toe af was 'n toenemend groter persentasie van die Task Force 77-pogings in die vorm van Alpha-aanvalle-groot multi-vliegtuig, dikwels voldek, pogings teen POL, elektriese opwekkingstasies, brûe, stoorplekke, raketaanlegte en 'n paar kleiner vliegvelde.
As Alpha -stakings nie die taak opgelê het nie of die weer toegemaak het, het die verkenning van die pad en waterweë, die verkeer, vragmotorparke, bewegende bakke en brûe voortgegaan. Toe alles misluk, is munisipaliteit gebruik op nie-effektiewe padbesnoeiings.
Niks hiervan het die Noord -Viëtnamese na die onderhandelingstafel gedruk nie. Hulle is ingegrawe, vasberade en veerkragtig. Alhoewel vliegtuigbemanning ook vasbeslote was, het hulle meer en meer tot die besef gekom dat "ons nie hierdie oorlog gaan beëindig deur Ho Chi Minh onder 'n mangatdeksel te vang nie." (As die sirenes in stedelike gebiede klink, sou baie Noord-Viëtnamese deur mangate klim om ondergronds skuiling te soek).
Nietemin het lugdienspersoneel voortgeduur. Vliegtuie het voortgegaan om "oor die strand" te vlieg en wapens af te lewer volgens die instruksies ondanks die verlies van te veel vriende en skeepsmate.
Verdediging en teenmaatreëls
Noord -Viëtnamese opposisie bestaan ​​meestal uit AAA - baie daarvan. Alhoewel dit in intensiteit toeneem, namate u nader aan Vinh, Thanh Hoa, Haiphong of Hanoi kom, kan dit oral verwag word. Elke boer het, blykbaar, 'n geweer gehad. Artillerie van 12,7 mm tot 105 mm was volop. Vliegtuigbeamptes kon deur die kleur van die sarsies sien watter soort dit was-swart vir 105 mm, wit vir 88 mm, 'n stroom spoorsnyers vir 12,7-en 35 mm-en het dit teengewerk wanneer hulle kon deur te weef en te jink. Oor 'n paar teikens was die vlok so dik dat dit soos nuusvertonings van B-17-aanvalle op die Tweede Wêreldoorlog op Berlyn gelyk het. Die enigste keuse was om verder te druk. . . en daar is geen rekord dat iemand ooit teruggedraai het nie. Hoe kleiner die kaliber, hoe groter die vuurtempo en die 12,7 mm spoorsnyers wat veral teen skemer opkom, het soos 'n stroom uit 'n tuinslang gelyk. Soms kan groter vliegtuie wat van die aksie afstuur, die radar in die gesig staar, maar die beste verdediging teen die vlok was om hoog te bly tot naby die teiken en om voortdurend te weef en te jink terwyl hulle oor die land was. Tog het meer vloot- en lugmagvliegtuie verlore gegaan as vir enige ander Noord -Viëtnamese verdedigingstelsel.
SAM's was altyd 'n bron van kommer, maar was eers middel 1966 'n werklike probleem. Teen die middel van 1967 sou tot 80 SAM's teen slegs een staking geloods word. Terwyl sommige vliegtuie inderdaad vir hulle verlore gegaan het, was hul meer dodelike uitwerking om die aanvallende vliegtuie in die AAA -koevert af te jaag terwyl hulle manoeuvreer om die missiele te ontduik.
Toe die vlootvliegtuig vir die eerste keer na Suidoos -Asië ontplooi is, het hulle geen spesifieke verdediging teen die SAM's gehad nie, behalwe wat die vlieëniers 'The Mark 1 Eyeball' genoem het en dit was maneuver. Almal was deeglik bewus daarvan dat elektroniese oorlogvoering (EW) die sleutel was tot die verdediging teen die missiele, maar sonder sodanige verdediging aan boord van aanvallende vliegtuie, moes hul vlieëniers afhanklik wees van op afstand gestasioneerde EW-vliegtuie, soos die EA-3B Skywarrior wat van die vragmotor werk. , die Marine EF-10B (later die EA-6A) wat vanaf Da Nang of Chu Lai, of Amerikaanse lugmagvliegtuie, werk. Dit was opvallende platforms en adviserende van aard. Aktiewe verdediging aan boord was nodig, en gelukkig het helder mense by die huis die probleem geken en met vinnige oplossings vorendag gekom.
Selfs terwyl dit ontplooi is, is nuwe elektroniese oorlogvoeringstelsels (EW) geïnstalleer wat hul waarde byna onmiddellik bewys het. Lugbemannings het nou beide 'n visuele ontvang ('n rooi lig op die instrumentskerm) en 'n gehoorwaarskuwing wanneer 'n SAM- of AAA -radar aktief was. 'N Ander soort waarskuwing klink toe 'n SAM opspoor, en die toon verander toe die polsslag herhaal. Dit is gelyktydig met 'n strobe op 'n klein kajuit wat op die kajuit gemonteer is, wat die rigting wys wat die SAM volg.Daar is dus geleentheid vir maneuver en ontduiking gebied. 'N Outomatiese funksie aan boord van vliegtuie versprei die radarstorting op die radar van 'n vyandelike lanseerspan, wat die AAA-geweervuuroplossing bemoeilik. Nadat die vliegtuigbeamptes vertroue in hierdie stelsels gekry het, wou niemand sonder die see oor die strand gaan nie. Nietemin, met of sonder AAA- en SAM -waarskuwing, sou enige vliegtuig die strand oorsteek, sou daar begin jink en weef.
Afgesien van die manoeuvreer- en EW-toerusting aan boord, was die AGM-45 Shrike anti-bestralingsmissiel wat deur spesiaal toegeruste A-4, A-6 en later A-7 vliegtuie gedra het, effektief. Die Shrike is ontwerp om die begeleidingsradar van 'n SAM -battery uit te haal. Heel dikwels sou 'n radaroperateur wat 'n Shrike opspoor, sy toerusting afskakel en 'n fout veroorsaak - nie so goed soos 'n moord nie, maar goed. Sonder die radar sou die SAM nie lei nie en die stakingsgroep kon in en uit die teikengebied kom sonder dat daar missiele gelanseer is, óf SAM's sonder leiding gelanseer is. Binnekort sou spesiale tweevlak-dele van A-4's (later A-7's) met Shrikes, genaamd "Iron Hands", elke staking vergesel
'N Derde bekommernis oor die aanval op vliegtuie, baie gepubliseer, maar nie so dodelik nie, was Noord-Viëtnamese MiG's-MiG-17's en MiG-21's. Hulle het nie baie stakings gekant nie, en aanvalsvliegtuie van die vloot het hulle nooit as 'n groot bedreiging beskou nie omdat hulle nooit 'n vliegtuigaanval ontwrig het nie. Vlootvegters-F-4 Phantom IIs en F-8 Crusaders-het hulle gesoek en 'n paar neergeskiet. Aan hulle kom die eer toe dat hulle die MiG's wat wel van die rug van aanvalsvliegtuie was, bewaar het.
Vir elke eskader was 'n verlies hartverskeurend, maar ten spyte van die swaar verdediging was verliese vir die vyand AAA, SAM's en MiG's nie katastrofies nie en het die prestasie van die res van die lugdiens nooit in gevaar gestel nie. As daar wel 'n verlies plaasgevind het, miskien gemiddeld twee tot drie per eskader per vaart, sou skeepsmate die leemte vul totdat 'n plaasvervanger van die huis af kom en 'n nuwe vliegtuig van Cubi Point in die Filippyne kon vlieg. Die moraal in individuele eskaders het hoog gebly.
Noordelike doelwitte bereik
Die taktiek van die aanval sal 'n bietjie wissel tussen die lugvleuels, maar 'n afspraak na die bekendstelling sal oor die algemeen met 'n aparte hoogte vir verskillende eskaders plaasvind. Sodra die groep bymekaar was, het die stakingsleier na die "kus-in" punt gegaan en die vegters sou brandstof inneem. Die hoofliggaam van die groep - die aanvalsvliegtuig - sou in los formasie op ongeveer 14.000 voet vaar, terwyl die vegters weef om 'n goeie kruissnelheid te behou en effens bo en agter. Naby die kus begin die leier met 'n sagte weefsel, heen en weer en op en af. In die geval van intense skil of SAM's, word die weef meer kragtig. Die groep nader die doelwit en begin 'n sagte afdraande, nog steeds weef, om ongeveer 12.000 voet by die inrolpunt te bereik.
'N Paar kilometer voordat hulle die teiken bereik het, sou die vegters (as hulle vermoed het dat daar geen MiG's in die omgewing was nie) vinnig versnel om op die wapenverdediging van die teiken in te rol en hulle bomme te laat val, gewoonlik vier 500- of 750-pond met veranderlike tydsekerings. , twee hoog en twee laag, om te ontplof net toe die aanvalsvliegtuie op die hoofdoel inrol. Die aanvalsvliegtuig het dadelik agter die vegters ingerol in 'n poging om 'n duik van 50 grade en 'n bomvrystelling op 5000 voet te bereik. Alle aanvallers het probeer om 2.000 voet uit hul duik te kom en hard na die voorafgaande briefing te gaan, gewoonlik na die kus. Staking vliegtuie sou dan 'n lopende afspraak maak deur afdelings (twee vliegtuie) en koers na die water. As die "voete nat" was, het die vliegtuig mekaar gekontroleer op hangende vuurwapens of gevegskade. Geluk was oor die skip, gevolg deur die landing, die inligtingsopgawe en 'n heerlike happie in die saal.
Voor 1967, of wanneer die weer te ongunstig was om die primêre teiken te bereik, is sekondêre teikens in gebiede met beter weer - gewoonlik in die meer suidelike deel van Noord -Viëtnam - aangeval. In hierdie gevalle word teikens aan viervlakke afdelings toegeken, en as die missie 'n soort verkenning was, sou padverkenning sê, sou die taak oorgedra word na gedeeltes met twee vlakke. Vir sulke missies sal die een vliegtuig laag verken terwyl die ander hoog bly, gereed om te duik en enige vlugtige teiken wat die lae vliegtuig moontlik raakgesien het, aan te val.
Elke staking en elke siklus van gevegsoperasies is ondersteun deur 'n aantal ander eenhede. By groter aanvalle sou 'n RA-5C Vigilante die doelwit onmiddellik slaag nadat die stakingsgroep vertrek het om foto's te neem vir die beoordeling van strydskade. Minstens een E2 Hawkeye sou in die lug wees om tenk- en soek- en reddings (SAR) te koördineer indien nodig. Een of twee KA-3 Skywarriors sou beskikbaar wees vir tenkskepe, roetine om die reeks vegvliegtuie uit te brei en noodgevalle vir enige vliegtuig wat deur die slag beskadig is. Verskeie helikopters is deur die vragmotor, ander ondersteunende skepe, en gereeld die lugmag vir redding gedra, soms ver aan die kus. Tydens groot aanvalle sou Marine EF-10B Skyknights, en later EA-6A Prowlers in Suid-Viëtnam en vliegtuie met vroeë waarskuwing in Thailand, help. Dan, in die noordelike Golf van Tonkin, sal 'n vlieënier-inligtings- en radar-adviesgebied (PIRAZ) -kruiser of fregat met geleide missiele MiG-waarskuwings uitsaai, adviseer wanneer vliegtuie te naby aan die Chinese grens kom en in SAR help met hul aan- bord helos en radar vektore.
Nie al die lugpogings van die vloot was oor Noord -Viëtnam nie. Task Force 77 het een vervoerder by die Dixie -stasie gehou, 'n punt in die Suid -Chinese See op ongeveer dieselfde breedtegraad as Saigon, waarvandaan lugsteun na vriendelike magte in Suid -Viëtnam gevlieg is. Vanuit perspektief van vliegtuigbemanning was die Suide 'n baie toelaatbare omgewing met slegs af en toe vuurwapens-''n stukkie koek'. Die toegewysde vervoerder was gewoonlik nuut in die teater of een wat net uit R & ampR gekom het, en die missies was 'n soort opwarming vir die groter vertoning by Yankee Station. Later is 'n paar Dixie Station -missies eintlik vanaf Yankee Station gevlieg.
Wapens sluit in napalm vir gebruik teen bunkers, groepsbom-eenhede (CBU) vir strukture, 500 pond bomme teen oefengebiede of troepe in die buitelug, en 1 000 pond bomme met madeliefiesnyers vir die opruiming van helikopterlandingsones. As die voorste lugbeheer (FAC) afgevuur is, kan 20 mm kanonne gebruik word.
Die grootste gevaar in die suide was opeenhoping wat veroorsaak is deur soveel vliegtuie in die omgewing van een teiken. Dikwels is twee gelyktydige patrone oor dieselfde teiken, een werk met die kloksgewys en die ander linksom. Vir die vliegtuigbemanning wat hul wapens afgelewer het teen teikens wat hulle dikwels nie kon sien nie, was daar geen 'psigiese inkomste' nie, soos teen die meeste doelwitte in die noorde, waar iets gewoonlik opgeblaas het as 'n bom neergegooi of 'n raket afgevuur is. Nie een van die bogenoemde moet terloops verwar word met ondersteuningsmissies in die lug wat later in die oorlog gevlieg is ter ondersteuning van mariniers op die grond in die I Corps-gebied nie. Daardie missies was alles behalwe 'n opwarming.
Draers, vliegtuie en moraal
Dwarsdeur Rolling Thunder het die vloot drie tot vier draers op die stasie gehou. Hul vermoëns wissel tussen die Onderneming (CVN-65), die grootste vragmotor wat toe gevaar het, na 'n aantal draers van die Tweede Wêreldoorlog-vintage Essex-klasse met die "27 Charlie" en 127 modifikasies: skuins dek, stoomkatapulte en die optiese landingstelsel. Vegters op die groter skepe was F-4 Phantoms IIs, terwyl F-8 Crusaders uit die 27C's gevlieg het. Ligte aanvalvliegtuie was die A-4B's, C's en Es tot laat in 1967 toe A-7 Corsair II's hulle begin vervang het. Sommige skepe het egter A-4's gevlieg tot aan die einde van die oorlog. Medium-aanval A-6 indringers wat al in 1965 ontplooi is, maar slegs aan boord van die groter skepe en dan slegs met baie groeipyne. Nadat probleme opgelos is, het dit 'n steunpilaar geword, veral snags en in slegte weer. A-1 Skyraiders, wat vir die eerste keer in 1948 gevlieg is, het aan boord van Task Force (TF) 77 skepe deur Rolling Thunder ontplooi, maar is geleidelik vervang deur indringers aan boord van groter draers. Kleinere vragmotors het tot aan die einde van die oorlog Skyraiders aangehou, alhoewel dit byna uitsluitlik in die land en vir SAR gebruik is.
Om drie tot vier draers op die lyn te hou, moes minstens sewe ontplooi word. Benewens die vier, sou een van die ander drie by Cubi Point wees, een in Hong Kong en een in Yokosuka, Japan. Laasgenoemde het die enigste werklike skeepsherstelfasiliteit in die westelike Stille Oseaan, met 'n vliegtuigherstelfasiliteit naby, hoewel ligter onderhoud en minder uitgebreide afwisselings ook in Cubi uitgevoer kon word. Wat die vryheid van die bemanning betref, blyk dit dat niemand kla oor enige van die drie hawens nie.
Oor die algemeen was die moraal in die hele TF 77 goed, veral onder die bemanningslede wat gedoen het waarvoor hulle opgelei is. Daar was 'n paar wat vertrek het toe hul verpligte diens voltooi was, maar in die algemeen het hulle nooit van hul plig ontsnap terwyl hulle in TF 77 was nie. Slegs 'n paar vlieëniers het besluit dat luggeveg nie vir hulle was nie. Hulle redes was baie uiteenlopend, maar onrus en demonstrasies by die huis blyk die minste onder hulle te wees. Wat "Hanoi Hannah" en haar radio -uitsendings betref, het ons gedink dit was uiters snaaks.
Wat nie so snaaks was nie, was die beperkings op diegene wat oor Noord -Viëtnam gevlieg het. Terwyl u op 'n helder somerdag met 'n goeie sigbaarheid na 'n teiken was, was dit moeilik om vet vragmotors by die piere in Haiphong te sien lê en dit nie kon tref nie. Die voorrade wat binnekort afgelaai word, sal per vragmotor en rugsak langs die Ho Chi Minh -roete afloop om die Viet Cong te ondersteun, en daar word verwag dat Amerikaanse vliegtuigbemanning dit êrens in 'n bergagtige en afgesonderde oerwoud in stukke kan uitspuit. Dit was moeilik om te weet dat SAM's en ander munisipaliteite uit China aankom, maar dit is nie toegelaat om binne die buffersone langs die grens te slaan nie. Dit was net moeilik om toegelaat te word om die teikens wat in Washington goedgekeur is, te bereik, alhoewel daar weliswaar genoeg doelwitte was om te bereik.
Rolling Thunder het amptelik op 1 Oktober 1968 geëindig, maar stakings onder die 19de parallel het in 'n minder intense pas voortgeduur tot 1972, toe president Richard Nixon met Operasie Linebacker I. begin het. uiteindelik die Noord -Viëtnamese na die onderhandelingstafel in Parys gedryf en uiteindelik toegelaat dat TF 77 uit die Golf van Tonkin uittree.
Daar is baie geskryf oor die mikrobestuur van die lugoorlog, maar vir diegene op die lyn wat een en twee missies per dag vlieg, hoewel dit gefrustreerd was met bombarderingsbeperkings, was die stryd aan TF 77 -seniors in Saigon en Hawaii oorgelaat. Dit was eers met die uitkoms van die Hanoi -kersbomaanvalle dat dit duidelik geword het.
Dit alles is nou agter die rug. Met slegs tien vragmotors in die hele vloot, sal ons waarskynlik nooit weer soveel skepe in een teater sien as in die Golf van Tonkin nie. Aan die ander kant, tydens die Viëtnam -oorlog, sou wapenspanne bereken hoeveel bomme dit sou verg om een ​​teiken te vernietig. Dit is nou die aantal teikens wat vernietig kan word met die wapens van een vliegtuig. Massiewe Alpha -aanvalle is iets van die verlede. Behalwe vir die A-6, was die nag en slegte weer oor Noord-Viëtnam meer gevaarlik as vlakke, missiele of MiG's. Vlieggevegte in alle weer is nou gereeld en word verwag.
So, wat het Rolling Thunder bereik? Nie soseer nie. Baie wapens is uitgegee, groot hoeveelhede materiaal van verskillende soorte is opgebruik en honderde vliegtuie het verlore gegaan vir operasionele ongelukke en gevegte. Lugmag en vlootvliegtuie het hul lewens verloor deur die telling, en nog honderde het gevangenes geword in Hanoi. Maar almal wat gevlieg het en almal wat hulle ondersteun het, sou in die Amerikaanse tradisie die oorwinning behaal, hulle is daardeur bedrieg deur die verkeerde leiding van Washington en die toenemende gebrek aan ondersteuning van politici, vriende en bure tuis.
As gevolg van oorbesteding en oorontplooiing van Rolling Thunder, kon elders minder skepe aan die gang kom en minder vliegtuie kon vlieg. Gereedheid verdof. Tog het afdelingshoofde van die eskader, vlugleiers en eskaderbevelvoerders van Rolling Thunder daarby gebly. Hulle het die leiers geword van die vloot wat van die laagtepunt herstel het en sulke uitstekende werk in die Golfoorlog verrig het. Die Viëtnam -oorlog was 'n groot prys om te betaal, maar ten minste kan diegene wat daar was, later suksesvol wees as 'n bietjie wins.
Evolusie van oorlogsteorieë
Oor die veranderings in die internasionale stelsel weerspieël die oorlogsteorieë in die afgelope drie eeue verskeie fases. Na die einde van die godsdiensoorloë, ongeveer in die middel van die 17de eeu, is oorloë gevoer vir die belange van individuele soewereine en was dit beperk in hul doelwitte en in hul omvang. Die maneuverkuns het deurslaggewend geword, en die ontleding van oorlog is dienooreenkomstig in terme van strategieë ingerig. Die situasie het fundamenteel verander met die uitbreek van die Franse Revolusie, wat die omvang van die magte van klein beroepsmanne tot groot dienspligtiges vergroot het en die doelstellings van die oorlog uitgebrei het tot die ideale van die rewolusie, ideale wat 'n beroep op die massas gehad het wat onder diensplig was. In die relatiewe volgorde van post-Napoleontiese Europa het die hoofstroom van teorie teruggekeer na die idee van oorlog as 'n rasionele, beperkte instrument van nasionale beleid. Hierdie benadering is die beste verwoord deur die Pruisiese militêre teoretikus Carl von Clausewitz in sy beroemde klassieke Oor die oorlog (1832–37).
Die Eerste Wêreldoorlog, wat 'totaal' was, omdat dit vir 'n lang tydperk die hele bevolking en ekonomieë gemobiliseer het, het nie in die Clausewitziaanse patroon van beperkte konflik gepas nie, en dit het gelei tot 'n vernuwing van ander teorieë. Dit beskou oorlog nie meer as 'n rasionele staatsbeleid nie. Die teoretici was van mening dat oorlog, in sy moderne, totale vorm, indien dit nog steeds as 'n nasionale staatsinstrument beskou word, slegs uitgevoer moet word as dit die belangrikste lewensbelange van die staat, wat die voortbestaan ​​daarvan raak, betref. Andersins dien oorlogvoering breë ideologieë en nie die nouer omskrewe belange van 'n soewerein of 'n nasie nie. Net soos die godsdiensoorloë van die 17de eeu, maak oorlog deel uit van 'grootse ontwerpe', soos die opkoms van die proletariaat in kommunistiese eskatologie of die Nazi -leer van 'n meesterras.
Sommige teoretici het nog verder gegaan en die oorlog geen rasionele karakter ontken nie. Vir hulle is oorlog 'n ramp en 'n sosiale ramp, of dit nou deur die een volk op die ander geteister word, of beskou word as 'n plaag vir die mensdom in sy geheel. Die idee is nie nuut nie - in die nadraai van die Napoleontiese oorloë is dit byvoorbeeld deur Tolstoy verwoord in die slothoofstuk van Oorlog en vrede (1865–69). In die tweede helfte van die 20ste eeu het dit 'n nuwe geldeenheid gekry in vredesnavorsing, 'n kontemporêre vorm van teoretisering wat analise van die oorsprong van oorlogvoering kombineer met 'n sterk normatiewe element wat daarop gemik is om dit te voorkom. Vredesnavorsing konsentreer op twee gebiede: die analise van die internasionale stelsel en die empiriese studie van die verskynsel van oorlog.
Die Tweede Wêreldoorlog en die daaropvolgende evolusie van massavernietigingswapens het die taak om die aard van oorlog te begryp nog dringender gemaak. Aan die een kant het oorlog 'n ondraaglike sosiale verskynsel geword, waarvan die uitskakeling 'n noodsaaklike voorwaarde was vir die voortbestaan ​​van die mensdom. Aan die ander kant is die gebruik van oorlog as 'n beleidsinstrument op 'n ongekende manier bereken deur die kern supermoondhede, die Verenigde State en die Sowjetunie. Oorlog bly ook 'n skerp maar rasionele instrumentaliteit in sekere meer beperkte konflikte, soos dié tussen Israel en die Arabiese nasies. As gevolg daarvan om oor oorlog te dink, word dit toenemend meer gedifferensieerd omdat dit vrae moet beantwoord wat verband hou met baie verskillende tipes konflik.
Clausewitz beskryf oorlog as 'n rasionele instrument van buitelandse beleid: "'n daad van geweld wat bedoel is om ons teenstander te dwing om ons wil te vervul." Moderne definisies van oorlog, soos 'gewapende konflik tussen politieke eenhede', ignoreer oor die algemeen die eng, wettiese definisies wat kenmerkend is van die 19de eeu, wat die konsep beperk het tot die formele oorlog tussen state. So 'n definisie sluit burgeroorloë in, maar sluit terselfdertyd verskynsels soos opstand, banditisie of seerowery uit. Uiteindelik word daar oor die algemeen verstaan ​​dat oorlog slegs gewapende konflikte op 'n redelike groot skaal omvat, gewoonlik uitgesluit konflikte waarin minder as 50,000 vegters betrokke is.
Kyk die video: ВОЕННЫЙ БОЕВИК! ВЙОНА С ТАЛИБАМИ В ГОРАХ! ЧЁТКИЙ ФИЛЬМ! Личный номер Боевик Лучшие фильмы