Jy weet mos hoe dit is as jy iets nuuts koop. Vol opgewondenheid toets jy hom uit, en uiteraard verwag jy dat alles sal werk. Soos in 100%. Niks mag missing wees nie en hy moet presies werk soos die verpakking sê hy sal. As een van sy eienskappe is dat hy ‘stil’ is, dan moet hy nie raas nie.
Nou moet ek natuurlik net vir jou ‘n klein bietjie geskiedenis ook gee. Ek ry tans die Hyundai i30. Voor hom het ek die i20 gery. Vir ‘n jaar. En hom ingeruil oor hy raas. Jip, sy koppelaar het iets allerverskrikliks gesqueek. Ek moes wag tot die hele kompleks wakker is voor ek kon ry en ek kon nie meer deur drive–thru’s ry nie, want daai freakin afdakkies laat die squeek weergalm.
Nou ek het die hele Wes-Kaap se Hyundai’s probeer en op die Somerset Wes ene gesettle. En ek gaan ruil toe oombliklik die i20 in by die verkope afdeling toe die vroutjie by die diensafdeling vir my die kwotasie gee om van hierdie squeek ontslae te raak. In die haas sommer my ou sonbril in die kar vergeet… hulle hou hom nou nog vir my.
Uiteindelik maak ek ‘n afspraak by Hyundai, dis nog ‘n tydjie voor sy eerste diens, en my bloedruk gaan dit nie maak nie. Vriendelik soos altyd vat hulle hom sommer eerste in, en sê ek kan wag, hulle maak hom gou reg. ‘n Halfuur later staan daar ‘n baie omgekrapte mechanic na my kar en kyk, en die dametjie kom sit langs my met haar hand op my skouer. Ek dog sy gaan nou vir my vertel my kar het die gees gegee.
Die middag ry ek huistoe, en die rattle is weg. Ek bel summier die vroutjie om tog net te sê vreeslik dankie vir die moeite, hy is tjoepstil.
En soos ek oor die polkadraai heuweltjie gaan kom die son op, en hier links bo my kop haal ek my nuwe sonbril uit sy rakkie. En skielik, met die son uit my oë raak my verstand helder. Die squeek is weg!
Nou die werk se vergadering was ‘n ander storie. Nou nie uitermate lank nie, maar ek bly nie by my werk nie, so het nou nie regtig ‘n saak oor of die geboue duifblou of duifgrys geverf gaan word nie. Maar nogtans is dit ‘n belangrike geleëntheid vir die mensies.
So stroom die mense in, natuurlik meer vir die sop, brood en wyn na die tyd. Want wragtag, dit stormreën buite, maar die mense kom! En die eetsaal bars uit sy nate. Ek sit soos ‘n sirkus apie reg voor met die laptop en smile dat my wange lam raak.
Alles loop klopdisselboom, regtig goed, ek druk my knoppie op presies die regte oomblik, die sprekers praat kort en kragtig, en die sop roep duidelik hard, want niemand vra vrae nie. Buiten vir die oomblik toe die voorsitter van instandhouding komitee almal meëdeel dat die uitgang na die gronde vir 3 maande gesluit sal wees, is daar ook nie enige gevaar oomblikke nie.
Innig bedank hy eers my bestuurder vir die harde werk wat in die voorlegging ingegaan het, en toe vir my: “En baie dankie vir jou harde werk en geduld Adeeelhuh”