Les Djinns @ Vasco Kappers | Les Djinns
by admin on jun 3, 2014 • 10:10 am Geen reacties
Previous postLike It.... Next postPinkpop bedankt! Koördinate: 34°2′3″S 18°27′51″O﻿ / ﻿34.03417°S 18.46417°O﻿ / -34.03417; 18.46417Koördinate: 34°2′3″S 18°27′51″O﻿ / ﻿34.03417°S 18.46417°O﻿ / -34.03417; 18.46417
0,75 km² (0,3 vk m)
3 400/km² (8 806/myl2)
Dieprivier is 'n voorstad in Kaapstad, genoem na die Dieprivier wat deur die gebied vloei. Die voorstad grens aan Heathfield in die suide en aan Plumstead in die noorde. Dieprivier se spoorweghalte is op die hooflyn van Kaapstad na Simonstad geleë.
Volgens die 2011-sensus het Dieprivier 'n bevolking van 2 515 gehad.
↑ 1,0 1,1 Subplek Dieprivier Sensus 2011
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Dieprivier&oldid=1880056"
Die bladsy is laas op 14 Januarie 2019 om 21:56 bygewerk. AstroIntelligence Horoscopes - Astrodienst Guest user u1337032065
29-May-2016, 19:40 UT/GMT PressReader - Weg!: 2017-03-01 - BA­VI­AANS­KLOOF
Die Wild Cor­ri­dor-berg­fiets­toer loop deur die Ba­vi­aans­kloof, ’n stuk Ka­roo, bo-oor die Ou­te­ni­qua­berg en strek oor 420 km, 5 dae, moed­breek­op­draan­des, wil­le af­draan­des en lang grond­paaie. Dis mooi, maar nie­mand se speel­maat nie.
- WOOR­DE EN FO­TO’S WIL­LEM VAN DER BERG
Wil­lem van der Berg ta­kel die op­pe en die af­fe van die Wild Cor­ri­dor­berg­fiets­roe­te en kry nu­we waar­de­ring vir dié be­son­der­se wil­der­nis­ge­bied
Goed, voor hier­die sto­rie ver­der gaan, eers ’n be­lang­ri­ke stuk­kie in­lig­ting: P­re­sies 10 dae voor­dat die Wild Cor­ri­dor-berg­fiets­toer be­gin het, is ek ge­vra of ek dit wou doen. Jon Min­ster (hy werk vir Weg se sus­ter­tyd­skrif go!), wat dit eint­lik sou doen, was só blik­ners ge­ry ná ’n an­der uit­da­gen­de fiets­toer deur die Tank­wa-Ka­roo dat hy nie meer kans ge­sien het nie.
Al het ek maan­de laas ge­trap, stem ek in en ry ek drie keer ’n 18 km-roe­te ter voor­be­rei­ding. Met 54 km op my rit­me­ter en bid­den­de vrien­de en fa­mi­lie se on­der­steu­ning ry ek af P­let­ten­berg­baai toe om die Wild Cor­ri­dor te gaan kaf­draf. Of eer­der, plat te trap.
Die groep fiets­ry­ers – 26 men­se van reg­oor die land – het op P­let­ten­berg­baai by­me­kaar­ge­kom waar die gid­se van Dry­land Ri­de hul­le ont­vang en al­mal eers vir ’n vin­ni­ge boot­vaart op die oop­see ge­gaan het. Maar my eer­ste sien van al­mal is by die eer­ste oor­nag­plek op die S­pring­bok­vlak­te na­by die wes­te­li­ke grens van die Ad­do-o­li­fant na­si­o­na­le park. Ons ten­te staan in die veld van die gas­te­plaas D­rie­kui­len, so­wat 50 km suid­oos van S­teyt­ler­vil­le.
’n Droë wes­te­wind skop kwaai stof op en dit lyk nie as­of die stads­men­se van Jo­han­nes­burg en Kaap­stad dit veel ge­niet nie. In my tuis­stad, Bloem­fon­tein, het ons met die af­ge­lo­pe twee jaar se droog­te ge­woond ge­raak aan ’n bie­tjie sand tus­sen die tan­de en ek re­ken dat ek – on­danks my twy­fel­ag­ti­ge fiks­heids­vlak – reeds hier­die klein voor­sprong bo my me­de­trap­pers het. Ver­der sien ek baie van die men­se is heel­wat ou­er as ek. Hier is ’n o­mie met dun been­tjies, ’n an­der ou lyk heel on­fiks en van die vroue lyk ho­pe­loos te fyn om vyf dae in ’n saal uit te hou. Ek voel ge­rus dat ek by die ag­ter­ste bon­del sal kan by­bly.
Hoe meer haas, hoe min­der spoed
Ek praat my­self moed in dat hier­die ’n berg­fiets­toer is en nie ’n re­sies nie. Ons is hier om dit te ge­niet en nie te jaag nie. Een van die groot trek­pleis­ters van die Wild Cor­ri­dor-berg­fiets­toer is die na­tuur.
Die toer het ten doel om die pu­bliek be­wus te maak en geld in te sa­mel vir ’n pro­jek om ’n trek­roe­te vir die wild­le­we, maar ver­al o­li­fan­te, van die Knys­na­bos tot in die Ad­do-
o­li­fant- na­si­o­na­le park te skep en te be­waar. Die trek­roe­te sluit in die Tuin­roe­te- na­si­o­na­le park, Ba­vi­aans­kloof-wil­der­nis­ge­bied en die Ad­do-o­li­fant na­si­o­na­le park, maar die or­ga­ni­seer­ders wil die pri­vaat­grond tus­sen die na­tuur­re­ser­va­te deel maak van die roe­te so­dat die­re vry­lik heen en weer kan be­weeg. Daar­om be­gin ons hier na­by Ad­do en ry ons oor die ber­ge na Pa­ten­sie, dan deur die Ba­vi­aans­kloof, deur U­ni­on­da­le, op en oor die Prins Alf­red­pas tot op P­let­ten­berg­baai.
Die vol­gen­de og­gend trek ek ’n ruk­kie voor al­mal weg so­dat ek die groep kan in­wag en ’n paar fo­to’s kan neem. Hul­le kom ver­by en teen die tyd wat ek weer op my fiets is, trek die bon­del al in die ver­te. Vol ver­troue dat ek die ag­ter­stes gou gaan in­haal, laat waai ek op die grond­pad. Die og­gend­lug is vars en stil rond­om my. Vir ’n wy­le kan ek ver­staan waar­om par­ty men­se lan­de deur­kruis op hul­le fiets. Maar dan be­gin klim ek die eer­ste ef­fen­se op­draan­de…
Ru­di du Toit, wat me­die­se by­stand ver­leen op die toer, kom ry la­ter ’n ent ag­ter my met sy bak­kie net so­dat ek weet ek is die heel laas­te fiets op die toer. Voor my raak die oop wit pad tus­sen my en die groep ál lan­ger. Ná om­trent 15 km laai ek my fiets by Ru­di op so­dat ons kan in­haal.
By die eer­ste wa­ter­punt, om­trent by die 30 km-merk, wag Frank Car­lis­le en John van den Berg (deel van die Dry­land Ri­de-span) ons on­der ’n af­dak­kie in met pie­sang­brood, kol­wyn­tjies, dro­ë­wors, neu­te, koel­drank en ys. Van hier af trap ek weer saam.
Die grond­pad loop al aan die on­der­kant van die Ba­vi­aans­berg en daal en klim aan­hou­dend. Ter­wyl ek die der­de steil­te uit­suk­kel met be­ne en ’n bors­kas wat brand, be­sluit ek om nooit weer ’n op­roep of e-pos van Jon te ant­woord nie en ver­lang ek na Bloem­fon­tein se vlak­tes. John trek ge­luk­kig met die bak­kie langs my in en sleep my oor nog ’n he­le paar bul­te.
Dan be­gin die pad af­kron­kel na die Groot­ri­vier­poort. Vir ’n he­le paar ki­lo­me­ter moet jy net klou en kon­sen­treer en hoef jy nie ’n en­ke­le keer te trap nie. Tot­dat jy deur die hel­der wa­ter van die Groot­ri­vier ge­spat het, want net daar­na be­gin die rof­ste klim van die he­le toer – ’n vol­le 18 km op ’n twee­spoor­paad­jie be­saai met los klip­pe en spoel­slo­te. Hier laai ek weer my fiets op – ek ken my be­per­kin­ge. ’n Paar van die vroue kies ook so. Die op­draan­de is ’n mon­ster. En hoe­wel die om­ge­wing mooi is, weet ek nie een van die fiets­ry­ers sien dit op dié oom­blik raak nie. Vir meer as ’n uur stoei, steun en el­ke nou en dan stoot ons tot­dat ’n oop pla­to, koel berg­wind en mid­dag­e­te ons ver­ras.
Maar ná ete gaan die klim weer voort tot­dat ons uit­ein­de­lik na Pa­ten­sie daal en min of >
GE­DAG­TES OOR BA­VI­AANS (oor­kant­ste blad, van bo). Die Ba­vi­aans­kloof is ’n a­von­tuur in jou 4x4, maar op jou fiets is dit vrekwarm, hel­se op­draan­de en vol klip­pe en slo­te wat kyk of hul­le jou kan laat val; Op dag 2 kan jy teen mid­dag­e­te in die skoon, koel wa­ter van die Ba­vi­aans­kloof­ri­vier plas; Ge­lyk­pad in die Ba­vi­aans en Dry­land Ri­de se on­der­steu­nings­voer­tuig smok­kel met jou kop dat dié fiets­roe­te tog doen­baar is.
MOED­VER­LOOR SE HOOG­TE (bo). Hier is die ry­ers uit­a­sem, pê en by­na aan die eind­punt van die 18 kmop­draan­de uit die Groot­ri­vier­poort op dag 1.