Versindaba » Blog Archive » Gisela Ullyatt. Mary Oliver se Blue Horses.
Sunday, December 14th, 2014 | Binneblik, Blogs, Gisela Ullyatt.
3 Kommentare op “Gisela Ullyatt. Mary Oliver se Blue Horses.”
Baie dankie vir die plaas hiervan, Gisela. Die lewe self is die skildery, wat ons toetrede natuurlik maak. Dit is vir my self ‘n wonderlike gevoel om “in te stap” in ‘n skildery … Tewens, ek het al self verskeie gedigte oor hierdie belewenis geskryf.
Dis altyd vir my wonderlik dat woorde in hul eenvoud soveel diepte peil; helder, en toeganklik oor grense heen.
Sjoe Gisela, “Franz Marc’s Blue Horses” is pragtig! BAIE dankie vir die bekendstelling aan hierdie digter en hierdie lieflike gedig.
Die volgende reëls slaan my asem weg:
“I do not know how to thank you, Franz Marc.
Maybe our world will grow kinder eventually.”
Dit is beide so spesifiek en so veralgemeenbaar re kuns/die kunstenaar in die algemeen. Gee kuns/die kunstenaar mens nie ‘n lieflike (voor)smakie van (asembeduiwelende) teerheid nie, soos die volgende reëls byvoorbeeld aan my doen:
“One of the horses walks toward me.
He allows me my pleasure.”
Oe, is ek darem nou lief vir hierdie vier blou perde! (Die vreemde verband tussen liefde en verbeelding?!)
Oliver se droiture/op die man af cum opregtheid (vgl. Derrida oor Levinas) is ook baie interessant – die duiselingswekkende dun lyntjie tussen (die) geweld (waarsonder daar nie kultuur kan wees nie à la Derrida) en dogmatisme. Die digter as deliriese dun lyntjie loper, waansinnigmakende ligloper?!
Die humor in die volgende reëls is ook heerlik onhebbelik – die h*lse aanname wat die spreker maak om te dink sy weet wat die perde dink:
“I would rather die than try to explain to the blue horses
find it impossible to believe.”
Die einde van die gedig is perfek – die paradoks: iets word gesê terwyl dit juis nie nodig is nie, maar wie kan hom/haarself nie nie te buite gaan gekonfronteer met sulke skoonheid nie!
Dankie nogmaals, Gisela, jy mag maar blogs skryf!