Die Munisipale verkiesings en Twitter: Enkele indrukke oor Leierskap – NETKERK
Uiteindelik is die 2016-verkiesing verby. In een week het die hashtags "#thingsmmusidid", "#ifthedawins" en "#whereiszuma" op die sosiale platform, Twitter, getrend. Tussendeur die twiets oor die verkiesingsuitslae ("Die DA loop voor in Johannesburg!"; "Die ANC wen in Johannesburg"; "Nee wag, die EFF gaan besluit wie wen!") het die Suid-Afrikaanse twitterati daarvoor gesorg dat die verkiesing deurlopend 'n tong in die kies het.
Eers is die spot gedryf met die opposisieleier se aanspraak dat hy vir Nelson Mandela gestem het (hy het dit nooit gesê nie, maar niemand het omgegee nie; die geleentheid om grappe te skep, was te groot). Toe, terwyl die stemme getel is, het die vraag oor die DA se moontlike verkiesingssuksesse mense aan die twiet gehou. Teen die einde van die verkiesing – met die amptelike aankondiging van die uitslae op hande – het die trend gegroei om te vra of die land se president iewers heen verdwyn het.
Sosiale trends op twitter dra egter nie baie betroubaarheidsgewig nie. Nie alleen kan mens nie wesenlike afleidings maak wat daarop gebaseer is nie, dis ook van verbygaande impak – vandag hier en more vergete. Die webwerf, www.reference.com, definieer 'n sosiale trend as "any type of activity that is participated in by society as a whole". Omdat sosiale platforms soos twitter, facebook, ens. gebruikers van heinde en verre aan mekaar verbind, help dit om langdurige tendense op die voorgrond te hou. Die impak van hierdie sosiale platforms het bowenal sodanig toegeneem dat dit nie vreemd is nie om verwysings na leiers se twitter-opmerkings of ander, minder bekende, gebruikers se opmerkings in nuusberigte te vind.
Wat kan ons dus leer op leierskapsvlak van die kom-en-gaan tendense op die internet se sosiale netwerke? Die belangrikste beginsel wat voorgedoen word, is dat leiers lesers van hulle organisasies se gemoedstoestand moet word. In sy boek, "The 21 Irrefutable Laws of Leadership," bespreek John Maxwell die "Law of Intuition." Volgen hierdie beginsel leer 'n suksesvolle leier om intuitief situasies te lees en daarvolgens te handel. Intuïsie, sê Maxwell, is egter nie 'n ongekwalifiseerde aanvoeling wat gebore raak uit die persoon se subjektiewe aanvoeling op die oomblik nie. Dis:
'n persoon se vermoë om die situasie te lees,
die tendense wat ontwikkel, te eien,
hulpbronne te prioriseer rondom menslike potensiaal,
die mense met wie die leier in kontak kom, se gemoed (hulle vrese, hoop en kommer) aan te voel, en
die leier se vermoë om hom/haarself te lees in terme van sterk- en swakpunte, vaardighede en emosionele toestand.
Maxwell se boek voordateer Twitter met 'n halwe dekade. Ek is seker hy het nie daaraan gedink dat leiers met 'n spreekwoordelike oor teen die deur moet staan en afluister wat hulle werkers gesels nie. Sosiale media as kulturele verskynsel slaag egter daarin om die professionele konteks in te trek in 'n toenemende sosiale wêreld. Dis 'n wêreld waar dit vir mense net so belangrik is om te weet wat Kim Kardashian vir ontbyt eet, as wat dit is om die uitslae van die plaaslike verkiesing in reële tyd te volg. Dis 'n wêreld wat die kollektiewe gemoedstoestand van 'n groep mense kan saamvat in 'n hashtagtrend, en waarin die interne emosie van 'n werkomgewing uiting vind in die gesprekke wat personeellede met mekaar op hulle Facebookprofiele of Whatsappgroepe voer.
Dit dwing leiers om sosiaal betrokke te raak, om menslik te word eerder as gesaghebbend, en om ingestel te word op die "gees van die skare op die grond". 'n Metafoor wat hierdie soort leierskap verwoord, is die metafoor van die herder van 'n skaapkudde. Uiteraard is dit 'n bekende Bybelse beeld. Dis egter 'n goeie uitbeelding van die sorgende leierskap wat nodig is om mense se professionele en persoonlike welstand en groei in 'n organisasie te fasiliteer. Dis 'n noodsaaklike funksie van 'n leier om deel te raak van die sosiale kultuur wat in sy/haar organisasie gevestig geraak het … en te luister.