Eensaamheid - definisie en simptome - Simptome - 2021
Eensaamheid - 'n epidemie
Diegene wat eensaam is, sal meer waarskynlik aan hartaanvalle, beroertes, depressie en kanker ly. Eensaamheid versprei soos 'n epidemie - die psigiater bedoel dit nie metafories nie. Hy definieer die siekte as sosiale isolasie, wat sy eie dinamiek het en 'n bose kringloop word.
'Baie mense in die ontwikkelde land westelike Die wêreld ly toenemend aan eensaamheid. (…) Ons voed ons kinders in 'n mindere mate as voorheen op, maar lei hulle op om te selfgesentreerd te wees. "Breinnavorser Manfred Spitzer, bekend as 'n kritikus van digitalisering ('kuber siek'), beskou eensaamheid nie net as 'n simptoom nie, maar ook as sy eie Siekte, selfs 'n siekte wat besmet is en "geklassifiseer word as een van die grootste oorsake van dood in die beskaafde wêreld."
Sielgeneeskunde het meestal verstaan ​​dat gehoorsaamheid 'n simptoom is van ander geestesversteurings. Dit is egter 'n kwessie van sy eie, 'n eie siekte.
Die enkele samelewing
Die aantal huishoudings met een persoon neem voortdurend toe. Mense waardeer dit op 'n jong ouderdom as 'n uitdrukking van vryheid, maar met die ouderdom word dit 'n probleem. Hoë eise en die idee dat "iets beters" kom, verhoed 'n vervulde vennootskap. Meer en meer mense verlaat langtermyn-vennootskappe en woon alleen. Die hoop op vryheid word nou eensaamheid.
Sosiale isolasie is objektief, eensaamheid is subjektief
Dit onderskei objektiewe sosiale isolasie van die subjektiewe gevoel van eensaamheid. Die twee was verwant: hoe groter die sosiale isolasie, hoe groter is die gevoel van eensaamheid. Mense met min vriende sou mettertyd eensaam raak.
Mense is die mees sosiale soogdiere?
Volgens Spitzer is mense van alle soogdiere veral gerig op die gemeenskapslewe. Volgens Daniel Kahneman, Israelies-Amerikaanse sielkundige en Nobelpryswenner, bring mense ongeveer 80% van hul wakker ure saam met ander mense deur.
Spitzer beskou dit as 'n teenstrydigheid met die hedendaagse neiging tot 'enkele lewe'. Die neiging om alleen te wees is 'n megatendens, eintlik in die oorgrote meerderheid lande. Oral is daar 'n toename in individualisme, in die praktyk sowel as in waardes.
Spitzer skryf: 'Selfs die grootste aantal kluisenaars of narciste is nie 'n gemeenskap nie. Vanuit die perspektief van elke funksionerende gemeenskap is alles wat samewerking en samewerking tussen mense bevorder, dus van eksistensiële belang. "(P.45)
Eensaamheid is aansteeklik
"As 'n mens eensaamheid verstaan ​​(...) die ervaring van sosiale isolasie (en nie die sosiale isolasie self nie ...), is dit heel moontlik sonder enige teenstelling dat hierdie sosiale ervaring deur sosiale interaksie aan ander oorgedra kan word." (P.71)
Spitzer beskou alkoholisme en vetsug ook aansteeklik, net soos eensaamheid. Hoe nader ons aan 'n eensame is, hoe meer waarskynlik sal ons eensaam voel. Affekte en emosies kan aansteeklik wees, en dit sluit eensaamheid in. So 'n emosionele besmetting is algemeen bekend in die geneeskunde, en dit is ook bewys deur breinnavorsing, omdat mense emosioneel ander mense benader deur hul taal, gebare en gesigsuitdrukkings outomaties na te boots en met die ander persoon te sinchroniseer. Volgens Spitzer is dit ook van toepassing op eensaamheid.
Pyn, siekte, dood
Spitzer verdeel sy boek in tien hoofstukke, waarin hy breedvoerig aanhaal uit studies wat almal veronderstel is om te demonstreer hoe skadelik eensaamheid op verskillende aspekte berus. Dit wissel van "eensaamheid veroorsaak spanning" tot "eensaamheid is seer" en "eensaamheid as 'n risiko vir siekte" tot "nommer een oorsaak van dood". Dit gaan altyd daaroor om eensaamheid te voel.
"Die internet maak jou eensaam"
"'N Sorg vir (...) wetenskaplike studies wat toon dat moderne inligtingstegnologie in 'n ongekende mate werklike sosiale kontakte, veral by kinders en adolessente, vervang." (P.122)
Spitzer beskou die neigings van vandag soos persoonlike verhoudings, sosiale media, skootrekenaar, slimfoon en Facebook as riskant. Volgens hom veroorsaak sosiale media eensaamheid, vrees en depressie. Dit is skrikwekkend, want "hulle vul 'n belangrike deel van die alledaagse lewe by jong mense aan". Dit is sleg vir sosiale gesondheid.
"Sosiale media is nie sosiaal nie"
Waarom lei sosiale media tot eensaamheid? Inteendeel, Spitzer beskou hulle nie as sosiaal nie. Sosiale verhoudings is gekenmerk deur hul onmiddellikheid. Ons kyk in ander se oë en sien hul spraakmelodie, hul uitdrukking, gesigsuitdrukkings en gebare. Die skerm tussenin skakel hierdie onmiddellikheid af. Dit lei tot eensaamheid.
Die toenemende vryetyd op die rekenaar het empatie verminder en niks kon direkte sosiale kontakte vervang nie; Metaanalises het 'n duidelike verband getoon tussen die voordele van digitale media enersyds en minder welstand en depressie aan die ander kant. (P.122)
Hy skryf: "Die eerste Facebook-gebruikers was sosiaal baie aktiewe mense wat die nuwe aanlynaanbod gebruik het om hul baie kontakte nog beter te bestuur. Intussen gebruik byna elke jong persoon Facebook of soortgelyke sosiale sosiale media in so 'n mate dat dit 'n meetbare en beduidende invloed op hul sosiale lewe het. '(P.127)
Selfs meer. Deelnemers aan 'n studie het slegter gevoel nadat hulle Facebook gebruik het en gevoel dat hulle hul tyd sinloos gemors het, maar steeds Facebook gebruik het, het Spitzer gesê, want voor die FB-voordeel het hulle geglo dat hulle daarna beter daaraan toe sou wees. (P.130).
Taalontwikkeling is sosiale ontwikkeling
Volgens die skrywer is daar vir jong kinders niks interessanter as ander mense nie. Die moedertaal kan nie op die skerm en luidsprekers aangeleer word nie. Kinders hou die mond van hul ouers dop wat hulle in hul arms hou, sodat hulle die spraakklanke beter kan onderskei, en empatie kan slegs aangeleer word deur dialoog met mekaar, sê Spitzer. Die televisie belemmer die ontwikkeling van kinders, selfs al loop dit op die agtergrond. Medelye word aangeleer in dialoog, taalontwikkeling is altyd sosiale ontwikkeling en albei word aantoonbaar deur die media versteur.
Sosiale en fisiese pyn
Navorsing het 'n verband getoon tussen sosiale en fisiese pyn. Volgens Spitzer het hulle 'n gemeenskaplike neurobiologiese basis. Soos fisieke pyn, is eensaamheid 'n waarskuwingsein, 'n beroep deur die organisme om sosiale verhoudings te handhaaf om te oorleef. Eensaamheid veroorsaak spanning, die reaksie van die liggaam op gevaar. Stres is egter noodsaaklik vir oorlewing in akute situasies, maar chroniese stres maak mense siek. Die gevolg hiervan is permanente hoë bloeddruk, onderdrukking van spysvertering ens. En ooreenstemmende sekondêre siektes.
Eensaamheid is 'n risikofaktor, net soos rook of 'n gebrek aan oefening, wat die risiko verhoog om 'n infeksie te ontwikkel, wat lei tot hoë bloeddruk, sielkundige komplikasies en 'n swak immuunstelsel.
Aanlyn sosiale media: eensaam saam
Volgens Spitzer gaan meer digitale kommunikasie nie hand aan hand met 'n toename in sosiale konneksie nie, inteendeel. Die media staan ​​tussen mense, sou werklike kontakte belemmer en sodoende eensaamheid skep. Dit blyk uit nuwe wetenskaplike kennis. Sosiale aanlyn media wek dus eensaamheid, vrees en depressie. Die permanente vergelyking met ander, die sosiale oriëntasie "opwaarts" en selfonsekerheid maak dit siek in verband met aanlynmedia.
Sy siening is duidelik: 'Sosiale media benadeel geestesgesondheid.' Mense sal deur sosiale media besmet word. Wedersydse vertroue is besig om af te neem deur aanlyn-sosiale media, depressie neem toe en eensaamheid neem toe. In plaas van vreugde saam met vriende, is daar net warm lug, verleë smaak en leegheid. Die werklike werklikheid is skielik. Daar is groot verskille tussen media en werklike kontakte. Diegene wat hul tyd spandeer op sosiale sosiale media in plaas van regte gesprekke, waag hul lewensbevrediging en geluk.
In regte dialoë het mense saam opgetree. As niemand lei en niemand volg nie, kan u vinnig saamstem en meer effektief optree.
Hy skryf: "Baie klein daaglikse ontmoetings met vreemdelinge is die gom wat nie net ons eie lewens bymekaar hou nie, maar ook ons ​​samelewing."
Slimfoonkrisis van vertroue
Vertroue spruit uit suksesvolle interaksies tussen vreemdelinge. Dit werk slegs as almal die spelreëls nakom. Vertroue gaan vinnig verlore en word stadig herbou. Met die Smarthone neem mense-tot-mense-ontmoetings, wat aanhou om ons afhanklikheid van ander te wys, af. Aanlyn inkopies, aanlynbankdienste, GPS-oriëntasie, ens. Word uitgevoer sonder kontak met mense. Gesels, e-pos, SMS ens werk sonder direkte kontak met mense. Persoonlike vermaak word vervang deur mediavermaak. Die sosiale kontakte wat lei tot ervarings van behoort in 'n gesonde samelewing sou dus verminder word. Diegene wat ander minder vertrou, is meer eensaam. Die slimfoon kan ook lei tot meer eensaamheid.
Eensaamheid as fokus van siekte
Volgens Spitzer is siektes wat eensaamheid bevorder, onder meer hoë bloeddruk, metaboliese afwykings, vaskulêre afwykings, slaapstoornisse, depressie, longsiektes en aansteeklike siektes.
Volgens die skrywer vorm geestesiektes en eensaamheid dikwels 'n bose kringloop van sosiale isolasie. Een van die mees algemene ervarings in psigiatrie is nie om sosiale kontak te hê en eensaamheid te ervaar nie. Eensaamheid is 'n toonaangewende simptoom by pasiënte met depressie, skisofrenie, wanorde en verslawing. Op ouderdom word die afname in geestelike prestasie vererger deur eensaamheid.
Oorsaak van dood nommer een
Volgens Spitzer gaan beide objektiewe sosiale isolasie en die ervaar van eensaamheid hand aan hand met 'n groter risiko vir die dood. Die negatiewe gevolge van eensaamheid is groter as dié van rook, vetsug, swaar alkoholverbruik of swak voeding. Eensaamheid en sosiale isolasie is net so vermybaar as die ander faktore. Risikofaktore soos rook, dieet of oefening neem dokters ernstig, maar dit moet aangevul word deur sosiale verhoudings.
Is elke verhouding beter as geen?
As 'n psigiater met meer as 30 jaar in die pos, weet hy dat verhoudings as 'hel' ervaar kan word, skryf Spitzer. Dit is egter uiterste gevalle. In die algemeen verbind gades meer as vriende en kennisse, ook in die algemene aktiwiteite, en dit bied 'n teelaarde vir wedersydse hulp sowel as konflik. Die paartjie-verhouding is die belangrikste verhouding van mense. (P.175)
Die huwelik van beter gehalte gaan ook gepaard met algehele beter gesondheid en laer sterftes. (P.177).
Geluk en gemeenskap
Volgens Spitzer kan baie klein aksies die negatiewe sirkulasie verswak. Dit sluit musiek, sang en dans in - kulture wat nie sosiale aktiwiteite handhaaf nie, sou nie oorleef nie. Samewerking, koördinering en weer samewerking is die sleutels. Alle aksies wat mense nader aan mekaar bring, werk volgens die skrywer teen eensaamheid.
Volgens Spitzer is daar ook 'n positiewe eensaamheid. Om dit te geniet, moet u aktief in die natuur ingaan. Mense wat dit doen, sal 'n groter bewustheid van gemeenskap en verbondenheid ontwikkel. In die natuur sou ons ons emosies beter kan benut, en hierdie tipe alleenwees werk teen eensaamheid, wat nou negatief bedoel word.
Kritiek - 'n Bietjie van alles en te min van alles
'Eensaamheid, die onherkenbare siekte' is veronderstel om 'n 'agterstallige wekroep' te wees. Spitzer bied niks nuuts aan nie. Of Kafka, Marcuse, Adorno of Sartre: Die feit dat moderniteit, met 'n groter individuele vryheid van die mens, ook groter onsekerheid en die verlies van ou sosiale bande meebring, het die literatuur van hierdie moderne tyd vanaf die begin begelei. Die vraag is: wie wil Spitzer bereik, en wat moet sy boek wees?
Is dit die gewilde vorm van nuwe wetenskaplike kennis oor 'n siekte wat eensaamheid genoem word, soos die vele aangehaalde studies suggereer? Dan ontstaan ​​die vraag, waarom verwys dit hoofsaaklik na Amerikaanse studies? Dit kan nie bloot na Europa of Duitsland oorgeplaas word nie - hulle is ook nie eens empiries uitvoerbaar nie. Soms lyk dit asof sy mening voorafgaan met die studie wat hy aangehaal het, en die vraag bly of die studies nie omgekeerd beoordeel kan word nie. Sy weglatings is nie wetenskaplik geldig nie.
Die manier waarop Spitzer studies behandel om sy gepunte tesisse te ondersteun, lyk soms twyfelagtig. Hy haal byvoorbeeld 'n studie aan waarvolgens die woord "ek" meer gereeld in Amerikaanse boeke voorkom as 50 jaar gelede en minder gereeld die woord "ons". Dit tel as bewys van wat hy in elk geval weet: mense het meer en meer narcisties geword.
Studies en feite is natuurlik net vir hom interessant om in sy skerp uitsprake soos 'Die lewensrisiko nommer een' of 'Oorsaak van dood nommer een' as 'n kleurvlek te gebruik. Dit het min met wetenskap te doen, maar baie met die skree van die mark om boeke te verkoop, wat hy goed doen.
Hulp vir diegene wat geraak word?
Moet die boek help om eensaamheid aktief te beveg? Diegene wat geraak word, help weinig met die uitgebreide verwysing na, veral Amerikaanse, studies. Selfs die wenke volgens die leuse "sluit aan by 'n sangkoor of 'n dansgroep" lyk vreemd hulpeloos as iemand 'n ernstige probleem het soos die "oorsaak van die dood nommer een".
Moet dit 'n "wekroep" vir die samelewing wees? Dit stop halfpad daar. Marcuse se 'eendimensionele persoon' of Adorno se 'kulturele industrie' het veel meer gedoen aan die probleem wat Spitzer dekades gelede geskets het. As ons die eensaamheid van die "onopgemerkte siekte" verstaan ​​as gevolg van vervreemding in die neoliberalisme en die laat kapitalisme, sou 'n 'wekroep' beteken dat die misantropie van die neoliberale politiek ontbloot word, wat die sosiale wese van die mens ontken. Hier skryf Spitzer rondom die warm pap sonder om iets aan die reuk daarvan bekend te maak.
Spitzer struikel as hy hierdie siekte definieer. Dit blyk dramaties te wees: Onopgemerk, besmet en dodelik - soos 'n voorheen onbekende virus wat epidemies versprei. Vir so 'n slegte siekte het hy egter geen diagnostiese kategorieë wat die term op 'n ander manier as metafories kan gebruik nie. Nommer een van die oorsake van dood Spitzer postuleer luidrugtig, maar erken homself dan dat die data nie so 'n gevolgtrekking moontlik maak nie.
Uit sy eie opmerkings blyk dit dat eensaamheid, soos hy dit negatief beskryf, moeilik beskryf kan word as 'n siekte met vaste simptome, maar eerder as die oorsaak van siektes. Rook, net om 'n vergelyking te kies wat Spitzer probeer doen, is nie die siekte self nie, maar 'n risikofaktor om byvoorbeeld 'n siekte soos longkanker te ontwikkel.
Dit sou baie moeilik wees met sy 'terapieë' as die verskynsel wat hy beskryf regtig 'n siekte is. In die lig van sy eie dramaturgie van 'n dodelike siekte, lyk sy voorstelle dwaas: om tussen mense te kuier, sosiale verhoudings te bewerk, ereposte te beklee, te help en te gee ... Is die eensaamheid wat hy beskryf nie 'n bose kringloop, vergelykbaar met depressie nie? Dit beteken dat diegene wat geraak word nie die stappe wat deur Spitzer voorgestel is, sonder professionele hulp kan neem nie.
Hierdie gebrek aan duidelikheid oor wat hierdie siekte veronderstel is om te wees, is ook 'n skande, want daar is erkende sindrome wat baie met eensaamheid te doen het, byvoorbeeld die bitterheidsindroom. Hier voel mense verraai, verneuk uit hul lewenswerk, en byvoorbeeld "oumense vreet hul woede in hulself" omdat die kleinkinders vir wie hulle dink dat hulle alles gedoen het nie meer omgee as hulle hul lewe beëindig het nie het iemand nodig wat daar is vir hulle.
By Spitzer beteken "besmetting" niks meer as dat mense die gedrag van ander mense aanneem nie. Maar dit het niks te doen met die infeksie van 'n siekte wat deur bakterieë, virusse of swamme oorgedra word nie, maar infeksie is hier 'n metafoor. Gelag is aansteeklik, hartseer is aansteeklik, filmtonele raak ons ​​soos regte gebeure, mense kan getraumatiseer word as ander hulle net van vreeslike eienskappe vertel. Alles is op een of ander manier besmet. Die mediese definisie is anders.
Wanneer Spitzer eensaamheid beskryf as sosiale isolasie ervaar, weerspreek hy homself met die term siekte. As dit 'n liggaamlik effektiewe siekte was, sou die organe geraak moes word. As dit 'n geestesongesteldheid was, sou daar harde kriteria wees wat dit onderskei. Inteendeel, dit beskryf 'n verskynsel, 'n sensasie.
Is sosiale media sleg?
Spitzer hou van wraps. Maar dit is nie behulpsaam nie, veral as dit by die rol van sosiale media kom. Natuurlik is die medium tussen die onmiddellike ontmoeting op Facebook, Twitter of Instagram. Hier kom Spitzer nie met gedifferensieerde studies oor die groot gevaar wat hy opgedoen het nie, byvoorbeeld of en watter sosiale verhoudings Facebook-vriende in die regte wêreld kweek.
Dit beteken nie noodwendig dat sy kritiek verkeerd is, of ten minste onvoldoende is nie. Gemiddelde kommunikasie help byvoorbeeld wanneer ek op soek is na mense wat my politieke houding, my belangstellings en my stokperdjies deel. En as ek op Facebook agterkom waar daar gebeure in my tuisdorp plaasvind, vind ek dit beter om ander mense te ontmoet wat my belangstelling in die regte lewe deel as sonder sosiale media.
Omgekeerd: as ek direk met mense op straat praat oor die onderwerpe wat ek ken en min of geen positiewe terugvoering kry nie, voel ek nie eensamer as wanneer ek die eerste keer op sosiale media oor hierdie belange praat nie en dan met eendersdenkende mense praat. ontmoet in die regte wêreld? Sosiale media maak dit ook moontlik om weer kontak met ou vriende te maak, kontak te hou met kennisse wat na ander stede verhuis het, ensovoorts.
Wat Spitzer dus as bykans onvermydelike isolasie deur sosiale media uitbeeld, sou meer dui op die bevordering van mediageletterdheid.
Verlang jy na die goeie ou dae?
Tussen die lyne lyk 'eensaamheid' ongelukkig soms soos 'n klag oor die 'jeug van vandag'. Dit is narsisties, egomanies en sonder empatie, terwyl 'ons' op hierdie ouderdom nog saamgewerk het, die aande bespreek het, mekaar gehelp het en met ander kon deel. En dit is nie 'n "wekroep" nie, maar 'n verhaal om aan die slaap te raak.
Die probleme wat mense in die 'goeie ou dae' of vandag nog in konserwatiewe dorpsstrukture ervaar en daaronder ly, is heeltemal vergete: groepsdruk, sosiale beheer, marginalisering van buitestaanders, 'n gebrek aan privaatheid.
As ek aan die ander kant in die byderwetse distrik van 'n groot stad woon, kan ek met 'n wenk van eensaamheid na kafees gaan, vreemdelinge op 'n parkbank toespreek, konserte en pubs, kroeë en klubs ontmoet en mense daar ontmoet. As eensaamheid sosiale isolasie ervaar, is die gevaar baie groter as ek in 'n dorpie woon waar die inwoners nie van my hou nie, en die enigste vulstasie is die vulstasie.
Wat bly oor?
Spitzer se boek is nie 'n "wekroep" nie, en die studies wat hy aanhaal, word byna willekeurig deur hom geïnterpreteer op sy idee van negatiewe eensaamheid. Kan die boek nuwe denke gee? Slegs 'n bietjie, omdat dit vrees opwek in plaas daarvan om perspektiewe te bied. Ons leer baie meer oor eensaamheid by Kant en Kafka, Poe en Nietzsche, Bierce en Goethe as by Spitzer.
Die boek bied baie min vir mense wat in 'n negatiewe sin aan eensaamheid ly. U sal beter toegerus wees met spesifieke terapie-aanbiedinge en 'n lys spesialiste na wie u kan skakel, as met wenke wat uitkom as "skakel u slimfoon uit en onderhou sosiale kontakte".
Diegene wat op so 'n manier aan eensaamheid ly dat hulle ernstig siek word, het professionele hulp nodig omdat hulle hulself nie kan help nie. As hy dit nie nodig gehad het nie, sou dit nie 'n ernstige siekte wees nie. Die algemene beroerte van Spitzer help nie diegene wat geraak word nie, en praktiese hulp vir mense wat "alleen" siek is van alleenheid, ontbreek nog. (Dr. Utz Anhalt)