Geloof & Spiritualiteit: dieselfde of verskillende?
Almal in die wêreld is op die geestelike pad. Niemand is egter bewus daarvan dat hy op 'n pad hoef te wees nie. Die meeste mense sien hul pogings om hartseer te vermy en geluk te vind as episodiese, nie as die onveranderlike motivering agter alles wat hulle doen nie.
Spiritualiteit en godsdienstigheid: Wat is die verskil?
Spiritualiteit word dikwels, maar nie dikwels akkuraat, met godsdienstigheid geïdentifiseer nie. Alhoewel 'n mens natuurlik van die twee verwag om sinoniem te wees, verskil hulle op verskeie belangrike maniere.
Spiritualiteit is bewuste aspirasie, en is dus individueel. Formele godsdiens, aan die ander kant, is 'n tak van die beskaafde samelewing - soos besigheid, politiek en die kunste. Dit kan beskryf word as 'n sosiale aktiwiteit wat ontwerp is om die mensdom in die algemeen op te hef, en geïnstitusionaliseer om soveel mense as moontlik te baat.
Spiritualiteit, daarenteen, is relatief eksklusief, want dit vereis nie net persoonlike betrokkenheid nie, maar ook ernstige persoonlike inspanning. Sy idees daag die integriteit van almal uit wat die waarheid streef.
Godsdienste vra vir uiterlike ooreenstemming
Godsdiens vra in plaas daarvan ooreenstemming met wat 'n "wet van gemiddele" genoem kan word: verlaging van die hoogtes waarna mense verwag word om te streef, en - deur aanvaarding van die begeerte om temporele vervulling as reg en natuurlik te vul - die diepte in te vul hulle word verwag om te klim. Formele godsdiens is in wese uiterlik, publiek en (om die wydste aanvaarding te verkry) 'n verwatering van die hoogste waarheid.
Spiritualiteit vereis persoonlike inspanning
Geestelikheid se fokus, aan die ander kant, is innerlik, persoonlik, en (vir die grootste persoonlike gewin) kompromisloos, is godsdiens bedoel om almal omhels te word; Sy leerstellings is dus relatief maklik om te volg. In teenstelling hiermee kan die eise van die geestelike pad strenger lyk, maar hulle soberheid is net 'n skyn. Vir die ware doel van die lewe, dit is om verdriet te vermy en tot saligheid te kom, terwyl wonderlik inspirerende is ook veeleisend. Mense se oë openbaar die kontras oortuigend. Inner vreugde skyn helder in die oë van diegene wat deur hoë geestelike ideale leef. In die oë van diegene wat die kompromieë aanvaar, bied godsdiens godsdiens aan, daar is nog steeds aanhoudende skaduwees van pyn.
Geestelikheid vereis dat iemand persoonlike verantwoordelikheid vir sy eie ontwikkeling aanvaar. Formele godsdiens maak minder sulke vereistes. Dit is in 'n sekere sin 'n sosiale kontrak tussen man en God, opgestel deur godsdienstige instellings. Die belangrikste verantwoordelikheid van die individu in godsdienstige sake is dat hy die rituele en dogmas aanvaar wat sy instelling voorgeskryf het. Aanvaar namens hom is die las om die verskil tussen waarheid en fout, reg en verkeerd te bepaal, min of meer soos 'n mens regsverteenwoordigers die las gee om regsake te verduidelik. Godsdienstige tradisie dien dan, soos wettige presedente, die doel om die praktyke wat ingestel is, voort te sit.
Godsdiens, Wetenskap en die Geestelike Pad
Daar is 'n natuurlike opposisie tussen formele godsdiens en die wetenskappe. Die pionierspogings van die wetenskap, wat ontelbare getalle van die natuur se geheime ontbloot het, bied 'n heel ander siening van die werklikheid van godsdiens. Wetenskap verwerp geheel en al die idee van 'n kontrak tussen die man en sy maker. Dit poog om ontdek Die feite van dinge, terwyl godsdiens eenvoudig verklaar waarheid, beweer dat dit lankal aan die mensdom geopenbaar is en nooit verander nie. Wetenskap se voortdurende soeke na die feite hou dus 'n duidelike bedreiging in vir die konsep van openbaring. Godsdiens, onder druk van ontelbare en onweerlegbare nuwe feite, moes sy behoefte aanvaar om saam met die wetenskap te bestaan ​​en het dus toegegee dat daar hoër en laer vlakke van werklikheid voorkom. Godsdiens kan egter nie daarop aandring dat die hoër vlak uiteindelik die enigste ware een sal wees nie.
Die pad van spiritualiteit staan ​​in kontras met beide godsdiens en wetenskap. Op sommige maniere is dit egter meer soos die wetenskap, want dit ook, soek waarheid eerder as om dit bloot te verklaar. Die geestelike leerstellings kondig die ontdekkings aan wat deur individuele soekers (vergelykbaar met wetenskaplike navorsers) gemaak is, maar soos materiaalwetenskap vra hulle mense om elke eis te verifieer en nie tevrede te bly met blote geloof of blote bewering nie, hoe oortuigend dit is gesê. Net soos die wetenskap, wat ook geen vaste gevolgtrekking vir sy op soek is nie, is geestelike ontwikkeling nooit beëindig nie. Die enigste "einde" wat dit oorweeg, is eindeloosheid!
Verskil tussen Wetenskap en Spiritualiteit
Daar is egter 'n wesenlike verskil tussen die ontdekkings van die geestelike soeke en dié van die wetenskap: Terwyl die geestelike soeke, soos dié van die wetenskap, deurlopend is, is die ontdekkings wat hulle ooit gemaak het, universeel en onverskillig. Die geestelike pad bereik dan iets wat die wetenskap nooit sal bereik nie, want die verskynsels wat deur die wetenskap ondersoek word, is onderhewig aan talle verskuiwings in perspektief. Rede ook - die gereedskapwetenskap gebruik - hou die gedagtes in die noue omhulsel van sensoriese persepsie. Dit kan nie met die veel groter duidelikheid van ware intuïsie waargeneem word nie.
Wetenskap, hoewel dit uit feite redes en nie gevolgtrekkings uit ongetoeste teorieë as teologie maak nie, is net effens minder gebind as die teologie. Dit hou vas aan sy wette, soms selfs heftig, aangesien teologie aan sy dogmas vasklou. Die geestelike leerstellings moedig daarenteen mense aan om nie met definisies tevrede te wees nie, maar om op te spoor in direkte persepsie totdat die ewige waarheid is ervare, soos dit was, van aangesig tot aangesig. "
Die Dogma van Wetenskap en Godsdiens
Die wêreld se godsdienste, uit 'n studie van hul dogmas, lyk in wye onenigheid met mekaar. Wetenskap self, alhoewel dit algemeen bewys word van feite wat bewys is, is geensins oop vir "ongerieflike" selfs nadat hulle tot bevrediging van 'n jong generasie wetenskaplikes bewys is nie. Wetenskaplikes kan ook dogmaties wees, met ander woorde wanneer hul lewensbeskouing deur lewenslange gewoontes gebêre is. Hulle is immers mense. Tog is wetenskap - anders as godsdiens - bekend om van sy "vaste" dogmas amptelik van tyd tot tyd te verander, wanneer die bewyse onbetwisbaar geword het.
Die geestelike leerstellings, daarenteen, het nooit verander nie, want hoewel hulle nie dogmaties genoem word nie, het mense van diep geestelike insig in elke land, elke ouderdom en elke godsdiens dieselfde waardes van die waarheid verklaar. Ongeag van kulturele en godsdienstige erfenis - sommige van die sieners was eintlik ongeletterd, en daarom onbekend met hul eie erfenis - hulle het dieselfde basiese ontdekkings aangekondig, gebaseer op direkte ervaring. In hulle gemeenskap met 'n hoër bewussyn het hulle 'n groot geluid gehoor (die Amen, sommige het dit genoem, of AUM, of Ahunavar, of die Bybelse "geluid van baie waters"); hulle het 'n oneindige lig gesien; hulle het 'n algehele liefde ervaar; Boonop het hulle 'n bliss ontbreek. Verligte siele soos hierdie het altyd ander aangemoedig om alle begeertes as selfbeperkende te verlaat, en om transformasie in oneindige selfbewustheid te soek.
Selfdissipline: Pad van Spiritualiteit
Die woord "godsdiens" is afkomstig van die Latynse, religare, "om te bind, om te bind." Die "bindende" wat hier beoog word, sluit in verskillende tipes selfdissipline, maar is nie bedoel om aan iemand op te lê nie. 'N Lafhartige en huiwerige bevolking, wat nie godsdiens kan aanvaar nie, tensy dit as 'n vriendelike vermaning geadministreer word - of andersins soms in die toornige wroeging gedonder! - is in elk geval waarskynlik nie die begrip van self-discipline. Institusionele godsdiens stimuleer dus nie selfdissipline nie. Dit vergroot die konsep, eerder deur die pad te probeer beheer ander aanbid en glo. Inderdaad, selfdissipline impliseer institusionele leiers 'n sekere outonomie, en dus onafhanklikheid, wat in die tyd tot kettery kan lei.
Die waarheid wat in die geestelike leerstellings geplaas word, is nie bang vir ondervraging nie. Soos die sonlig skyn dit net. Mense wat kragtig aan godsdienstige dogma vasklou, doen dit omdat hulle nie vol vertroue in hulle het nie! Hulle vrees om ondervra te word, omdat hul oortuigings, soos 'n sneeuman onder 'n warm son, nie vormloos smelt nie. Dogmatiese godsdiens trap versigtig, asof jy deur 'n donker tonnel loop, vrees dat die kers wat dit inhou, onverwags uitgeblus kan word. Elke nuwe idee lyk om dit te bedreig, soos 'n vars briesie wat enige tyd die kerslig kan flikker en sterf.
Godsdiens: Betrokke tot Dogma?
Definisies kan nie gelyk wees aan wat hulle definieer nie. In godsdiens se stewige toewyding aan sy dogmas, so noukeurig uitgewerk deur geleerde teoloë, lyk hierdie definisies beter as die werklikheid self.
By laer vlakke van godsdienstige aktiwiteite word diens direk aan die publiek gelewer. Mense in die rol om ander te dien, kan soms daarvan bewus wees dat daar 'n konflik bestaan ​​tussen die gehoorsaamheid wat hulle deur hul superiors vereis word en 'n bewustheid van die gespesialiseerde behoeftes van individue. Miskien het een persoon 'n antwoord op 'n paar vrae of twyfel. Waarom, vra die administrateur, kan almal nie net die amptelike verduidelikings aanvaar nie, so noukeurig uitgewerk vir almal? Sy voorkeur is om bloot die waarheid te verkondig, in plaas daarvan om dit met aandag te gee aan die bewoording elke keer wanneer dieselfde onderwerp geopper word.
Dit is die besondere voordeel van dogma: dit vereffen die noodsaaklikheid vir eindelose verdere verduidelikings. Administrateurs, en ander in hoë posisie, verkies om op breë beleid te konsentreer. Oor die algemeen is hulle ongeduldig met uitsonderings - veral met vrae wat te redelik is! Beleid is hul "tuisveld." Dit het dieselfde voordeel as wettige presedente, want dit verhoed die noodsaaklikheid om dinge deur middel van elke keer weer te dink.
Die behoefte aan godsdiens: voor- en nadele
Alles onder die dualiteit van die dualiteit het sy sterk en swak punte. Die behoefte om mense se oortuigings te beheer is 'n swakheid van godsdienstige instellings. Dit kan ook nie aangegee word of vermy word nie, aangesien dit bloot gewortel is in die menslike natuur. Ten spyte van hierdie swakheid is institusionele godsdiens egter nodig, en is dit een van die hoofversierings van die beskawing. Formele godsdiens help om die mensdom bokant die vlak van die diere te verhoog, en inspireer mense om iets edeler in hul lewens in te sluit as blote instinktuele bevrediging.
Institusionele godsdiens voed egter ook die drang na mag en die rykdom wat krag verleen. Godsdiens behoort mense van wanhoop te help, maar bestuur dit dikwels deur egoïese betrokkenheid om hulle weer terug te lei. Die teologiese DD-graad (Dokter van Goddelikheid) stel dikwels 'n ander betekenis voor my in gedagte: "Doctor of Delusion."
Godsdiens vereis gehoorsaamheid
Godsdienstige organisasies dring byna altyd aan op die belangrikheid van gehoorsaamheid. Gehoorsaamheid aan wie? Wel, aangesien almal in godsdiens natuurlik veronderstel is om God se wil te gehoorsaam, is die enigste vraag wat oor is, Hoe om God se wil te ken? Die owerhede beantwoord hierdie vraag deur te beweer dat dit hulle self is wat God se wil uitdruk. Baie van hulle is inderdaad meer geïnteresseerd in die opstel van hul eie wil, of miskien om 'n suiwer organisatoriese gerief te bevorder, as om mense se persoonlike behoeftes te dien. Seldsaam verklaar godsdienstige owerhede wat hulle "God se wil" noem, op so 'n wyse dat hulle besorgdheid oor daardie behoeftes toon.
Selfs wanneer menslike leiding nederig en opreg aangebied word, is dit onleesbaar. Dit mag goddelik geïnspireer word. Tog moet sy inspirasie deur die filter van menslike begrip verbygaan. Slegs een wat volmaaktheid in God-bewussyn bereik het, kan ten volle vertrou word. Sulke gevalle is egter soos eensame eilande in 'n groot see. Hoe moet 'n mens reëls reageer, andersins, as hulle hulle onredelik of selfs onregverdig beskou? Die wysste van onbelichte mense kan foute maak.
Geregtigheid en respek vir almal
Twee noodsaaklikhede in menslike interaksie is hoflikheid en respek. Hierdie eienskappe, soos smeerolie, hou die masjinerie van menslike verhoudings glad. Selfregverdige of kwaadlike konfrontasie laat altyd 'n oorblywende negatiewe vibrasies, selfs wanneer die motiewe klank is, en selfs wanneer die ontevredenheid geregverdig is. In enige meningsverskil, veral met 'n mens se godsdienstige meerderes, moet mens sorgvuldig en vriendelik uitdruk. Moet nooit jou gevoelens emosioneel brand nie, maar probeer liefdadigheid wees. Liefdadigheid is God se weg. As jy jouself dus nie eens met iemand is nie, wees soveel bekommerd oor daardie persoon se gevoelens as vir jou eie. Probeer om alle mense ewe goed as jou broers en susters in God te sien. Weerspieël dat jou meerderes waarskynlik net hul bes doen, volgens hul eie begrip. Met 'n bietjie vriendelikheid van u kant kan u moontlik 'n soort akkommodasie bereik.
Crystal Clarity Publishers. © 2003. www.crystalclarity.com.
God is vir almal
Duidelik en eenvoudig geskryf, deeglik nonsektariese en nie-dogmatiese in sy benadering, God is vir almal is die perfekte inleiding tot die geestelike pad. Hierdie boek bring vars nuwe insig oor onsself en ons mees heilige gebruike.
J. Donald Walters (Swami Kriyananda) het meer as tagtig boeke geskryf en twee boeke van Paramhansa Yogananda's uitgegee wat bekend geword het: Die Rubaiyat van Omar Khayyam Uitgelê en 'n samestelling van die woorde van die Meester, Die Essensie van Selfverwesenliking. In 1968 het Walters Ananda, 'n opsetlike gemeenskap, naby Nevada City, Kalifornië, gestig, gebaseer op die leerstellings van Paramhansa Yogananda. Besoek die Ananda webwerf by http://www.ananda.org
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Godsdienste & Oortuigings > Geloof & Spiritualiteit: dieselfde of verskillende?