Ongelukkig kom hierdie ongelykhede nog steeds algemeen voor in Suid-Afrikaanse sport en wêreldwyd. Ons vind nog steeds dat manlike sportlui beter vergoeding en hulpbronondersteuning ontvang in vergelyking met hul vroulike eweknieë, soos blyk uit die feit dat alhoewel Banyana Banyana beter presteer as Bafana Bafana, hulle steeds slegs 'n fraksie van die manlike nasionale span se salarisse ontvang. Dit het negatiewe gevolge vir vroulike deelname en geleenthede in sport. Indien ’n mens kyk na die topsportstrukture, is dit duidelik sigbaar dat die meeste senior uitvoerende besluitnemingsposisies in die sport “broederskap” deur mans beklee word. In 'n basisstudie oor geslag, deelname en leierskap in Suider-Afrika was daar 'n betreklike hoë vlak van vroulike sportdeelname op 46%, maar as dit kom by leierskap en afrigting, is die verskille baie groter. Slegs 1 uit 5 bestuurslede is vroulik en 11% van organisasies het 'n vroulike president. Die aanvaarde kollektiewe etiket vir sportbelanghebbendes - 'broederskap' - impliseer op sigself die geslagsvooroordeel wat die gesegde dat dit ’n man se wêreld is verder propageer. In teenstelling met die algemene opvatting, is geslagsdiskriminasie in sport nie 'n vrouekwessie nie, maar 'n vroulike en ’n wêreldprobleem. Nader aan die tuisfront, is dit 'n Suid-Afrikaanse dilemma wat ons almal, veral mans, moet takel en aanspreek, want ongelukkig is mans meer geneig om na mans te luister.
Ons moet wegbeweeg van die aanvaarde opvatting dat “jy soos ’n man moet afrig, hardloop, swem of aan sport deelneem om aantreklik soos 'n vrou te lyk", en met die daadwerklike ondersteuning van almal in die samelewing het ons 'n baie goeie kans om werklike verandering in sport te bewerkstellig, nie net in die Wes-Kaap nie, maar in die groter Suid-Afrika en die hele wêreld. Dit is belangrik om te verenig in die uitdaging, aftakeling en transformasie van die stelselmatige, institusionele en ideologiese patriargie wat vandag nog vroue en meisies in ons sogenaamde demokratiese Suid-Afrika onderdruk. 'n Paradigmaskuif en oproep tot aksie is nodig om die speelveld gelyk te maak, aangesien sport 'n integrale rol speel in die versoening en ontwikkeling van ons mense, veral op klubvlak en in ons landelike gebiede. Toegang tot sportaktiwiteite bied volhoubare middele om ons gemeenskappe op te hef en te bemagtig. Ek het rugby-, sokker- en netbalvelde gesien wat slegs uit gruis bestaan en waar daar, ondanks die haglike toestande, steeds ligawedstryde plaasgevind het met die ondersteuning van toeskouers uit die gemeenskap agter die grenslyne. Dit blyk duidelik uit die daaglikse versoeke om hulp dat daar 'n diepe begeerte en 'n definitiewe behoefte van ons gemeenskappe is aan geleenthede vir deelname, die ontwikkeling van vaardighede en die slyping van talent om met selfvertroue op hoër prestasievlakke mee te ding.