Heropbou: 'n tydlyn van die tydperk na die burgeroorlog - GESKIEDENIS - Inligting
Heropbou: 'n tydlyn van die tydperk na die burgeroorlog
Tussen 1863 en 1877 het die Amerikaanse regering die taak onderneem om byna vier miljoen voorheen slawe in die samelewing te integreer nadat die burgeroorlog die land bitter verdeeld het oor die kwessie van slawerny. 'N Blanke slawehou suid wat sy ekonomie en kultuur op slawe -arbeid gebou het, is nou gedwing deur sy nederlaag in 'n oorlog wat 620 000 lewens geëis het om sy ekonomiese, politieke en sosiale betrekkinge met Afro -Amerikaners te verander.
"Die oorlog het die instelling van slawerny vernietig, die voortbestaan ​​van die unie verseker en ekonomiese en politieke veranderinge aan die gang gesit wat die grondslag gelê het vir die moderne nasie," skryf Eric Foner, die skrywer van Heropbou: America's Unfinished Revolution 1863-1877. 'Tydens heropbou het die Verenigde State sy eerste poging aangewend. .om 'n egalitêre samelewing te bou op die as van slawerny. "
Heropbou word oor die algemeen verdeel in drie fases: Oorlogsheropbou, Presidensiële heropbou en Radikale of Kongresheropbou, wat geëindig het met die kompromie van 1877, toe die Amerikaanse regering die laaste van sy troepe uit die suidelike state getrek het en die heropbou -era beëindig het.
8 Desember 1863: Die Tienpersentasieplan
Twee jaar in die burgeroorlog in 1863 en byna 'n jaar na die ondertekening van die emansipasieproklamasie, kondig president Abraham Lincoln die afkondiging van amnestie en heropbou of die tien-persentasieplan aan, wat vereis dat 10 persent van die kiesers van 'n konfederale staat 'n eed van trou moes aflê aan die Unie om die proses van hertoelating tot die Unie te begin.
Met die uitsondering van die hoogste Konfederale leiers, het die proklamasie ook 'n volledige kwytskelding en herstel van eiendom, uitgesluit slawe, vir diegene wat aan die oorlog teen die Unie deelgeneem het, ingesluit. Eric Foner skryf dat Lincoln se tien persent plan "beter beskou kan word as 'n middel om die oorlog te verkort en wit steun vir emansipasie te versterk" eerder as 'n werklike poging om die suide te herbou.
2 Julie 1864: The Wade Davis Bill
Radikale Republikeine uit die Huis en die Senaat het Lincoln se tien-persent-plan te suiwer beskou. Hulle beskou sukses as niks minder nie as 'n volledige transformasie van die suidelike samelewing.
Die Wade-Davis-wetsontwerp, wat in Julie 1864 in die kongres goedgekeur is, vereis dat 50 persent van die wit mans in rebellestate 'n eed aan die grondwet en die vakbond moet aflê voordat hulle konstitusionele konveste van die staat kan byeenroep. Die wetsontwerp, wat mede-geborg is deur senator Benjamin Wade van Ohio en kongreslid Henry Davis van Maryland, het ook 'n beroep op die regering gedoen om Afro-Amerikaanse mans stemreg te verleen en dat "enigiemand wat vrywillig wapens teen die Verenigde State gedra het" geweier moet word die stemreg.
Lincoln het in 'n veto teen die wetsontwerp 'n veto gemaak teen die wetsontwerp, wat Wade en Davis woedend gemaak het, wat die president in 'n manifes van 'uitvoerende usurpasie' in 'n poging om die steun van suidelike blankes nadat die oorlog verby was. Die Wade-Davis-wetsontwerp is nooit geïmplementeer nie.
16 Januarie 1865: 40 hektaar en 'n muil
Op hierdie dag het generaal William Tecumseh Sherman veldbevel nr. 15 uitgereik, wat ongeveer 400 000 gekonfiskeerde hektare grond in Lowcountry Georgia en Suid-Carolina in erwe van 40 hektaar herverdeel het aan pas bevryde swart gesinne. Toe die Freedmen's Bureau in Maart 1865 gestig is, gedeeltelik geskep om beslag gelê op grond van suidelike blankes, het dit 'n wettige titel vir erwe van 40 hektaar aan Afro-Amerikaners en wit suidelike vakbondlede verleen.
Nadat die oorlog verby was, het president Andrew Johnson die grootste deel van die grond aan die voormalige blanke slawe -eienaars teruggegee. Op sy hoogtepunt tydens heropbou het die Freedmen's Bureau 900 agente versprei oor 11 suidelike state wat alles hanteer, van arbeidsgeskille tot die verspreiding van klere en kos tot die begin van skole tot die beskerming van vrymanne teen die Ku Klux Klan.
14 April 1865: Lincoln's Assassination
Ses dae nadat generaal Robert E. Lee sy leër van Noord -Virginia oorgegee het aan die bevelvoerende generaal Ulysses Grant van die Unie -leër in Appomattox, Virginia, wat die burgeroorlog effektief beëindig het, is Lincoln in die Ford's Theatre in Washington DC geskiet deur 'n verhoogakteur John Wilkes Booth, 'n verhoogakteur .
Slegs 41 dae voor sy sluipmoord het die 16de president sy tweede intreerede gebruik om versoening tussen die noorde en die suide aan te dui. "Met kwaadwilligheid teenoor niemand; met liefde vir almal ... laat ons daarna streef om die werk waarin ons besig is te voltooi; om die land se wonde te bind, "het hy gesê. Maar die poging om hierdie wonde te bind deur middel van heropboubeleid, word oorgelaat aan vise -president Andrew Johnson, wat president geword het toe Lincoln sterf.
LEES MEER: By sy tweede inhuldiging het Abraham Lincoln probeer om die nasie te verenig
29 Mei 1865: Andrew Johnson se heropbouplan
President se Johnson se heropbouplan bied algemene amnestie aan suidelike wit mense wat 'n toekomstige lojaliteit aan die Amerikaanse regering belowe het, met die uitsondering van die konfederale leiers wat later individuele kwytskelding sou ontvang.
Die plan het ook die suidelike blankes die mag gegee om eiendom terug te eis, met die uitsondering van slawe en het die state die reg gegee om nuwe regerings met voorlopige goewerneurs te begin. Tog het Johnson se plan niks gehinder om die blanke grondeienaars te weerhou om hul voormalige slawe ekonomies uit te buit nie.
"Feitlik vanaf die oomblik dat die burgeroorlog geëindig het", skryf Eric Foner, "het die soektog begin na die wettige middele om' n onbestendige Swart bevolking te ondergeskik wat ekonomiese onafhanklikheid as 'n uitvloeisel van vryheid en die ou arbeidsdissipline as slawerny beskou het."
6 Desember 1865: Die 13de wysiging
Die bekragtiging van die 13de wysiging het slawerny in die Verenigde State afgeskaf, met die uitsondering as 'n straf vir 'n misdaad. Lincoln se Emancipation Proclamation op 1 Januarie 1863 het slegs die 3 miljoen slawe in konfederate-beheerde state tydens die Burgeroorlog gedek. Die 13de wysiging was die eerste van drie wysigings vir heropbou.
LEES MEER: Laat 'n uitsonderingsklousule in die 13de wysiging steeds slawerny toe?
1865: Die Swart Kodes
Om alle sosiale en ekonomiese mobiliteit wat swart mense onder hul status as vrye mense sou onderneem, te stuit, het suidelike state wat laat in 1865 begin het met Mississippi en Suid -Carolina, Black Codes uitgevaardig, verskillende wette wat swart ekonomiese onderwerping aan hul voormalige slawe -eienaars versterk het.
In Suid -Carolina was daar dwalingswette wat kan lei tot gevangenisstraf vir "persone wat 'n ledige of wanordelike lewe lei" en vakleerwetgewing wat wit werkgewers in staat stel om swart kinders uit huise te neem as hulle kan bewys dat die ouers arm, ongeskik of rondloper is. . Volgens Foner is "die hele kompleks van arbeidsregulasies en strafwette afgedwing deur 'n polisietoestel en 'n regstelsel waarin swartes feitlik geen stem geniet het nie."
LEES MEER: Hoe die swart kodes die vordering van Afro -Amerikaanse na die burgeroorlog beperk het
Heropbou van die kongres
2 Maart 1867: Wet op heropbou van 1867
Die Wet op Heropbou van 1867 gee 'n uiteensetting van die voorwaardes vir hertoelating tot die verteenwoordiging van rebellestate. Die wetsontwerp het die voormalige Konfederale state, behalwe Tennessee, in vyf militêre distrikte verdeel. Elke staat moes 'n nuwe grondwet skryf wat deur 'n meerderheid kiesers - insluitend Afro -Amerikaners - in daardie staat goedgekeur moes word. Boonop moes elke staat die 13de en 14de wysiging van die Grondwet bekragtig. Nadat hulle aan hierdie kriteria voldoen het vir die beskerming van die regte van Afro -Amerikaners en hul eiendom, kon die voormalige Konfederale state volle erkenning en federale verteenwoordiging in die kongres verkry.
9 Julie 1868: 14de wysiging
Die 14ste Die wysiging het burgerskap verleen aan alle persone wat in die Verenigde State gebore of genaturaliseer is, insluitend voormalige slawe, en het aan alle burgers 'gelyke beskerming ingevolge die wette' verleen, en die bepalings van die Handves van Regte na die state uitgebrei. Die wysiging het die regering gemagtig om state te straf wat die burgers se stemreg verkort het deur hul verteenwoordiging in die kongres proporsioneel te verminder.
KYK: Die 15de wysiging
3 Februarie 1868: 15ste Wysiging
Die 15de wysiging verbied state om kiesers uit te skakel "weens ras, kleur of vorige toestand van diensbaarheid." Die wysiging het die moontlikheid egter oopgelaat dat state kieserkwalifikasies op dieselfde wyse vir alle rasse kon instel, en baie voormalige konfederale state het voordeel getrek uit hierdie bepaling deur onder meer kwalifiseringspeilings en geletterdheidstoetse in te stel.
LEES MEER: Wanneer het Afro -Amerikaners die reg om te stem?
23 Februarie 1870: Hiram Revels verkies tot eerste swart Amerikaanse senator
Op hierdie dag het Hiram Revels, 'n biskoplike minister van Afrika -metodiste, die eerste Afro -Amerikaner geword wat in die kongres gedien het toe hy deur die Mississippi -staatswetgewer verkies is om die laaste twee jaar van 'n termyn te voltooi.
Tydens heropbou het 16 Afro -Amerikaners in die kongres gedien. Teen 1870 het swart mans drie setels in die Kongres in Suid -Carolina en 'n setel in die Hooggeregshof van die staat - Jonathan J. Wright. Meer as 600 swart mans het tydens die heropbouperiode by die staat se wetgewers gedien.
Blanche K. Bruce, nog 'n Mississippian, het in 1875 die eerste Afro -Amerikaner geword wat 'n volle termyn in die Amerikaanse senaat gedien het.
LEES MEER: Die eerste swart man wat tot die kongres verkies is, kon amper nie sit nie
20 April 1871: Die Ku Klux Klan -wet van 1871
Om swart ekonomiese en politieke regte in die Suide tydens heropbou te onderdruk, is die Ku Klux Klan en ander blanke supremasistiese groepe, soos die Knights of the White Camelia, gevorm om die Swart Kodes af te dwing en Swart mense en enige wit mense wat hulle ondersteun het, te terroriseer.
Die Ku Klux Klan, wat in 1865 in Pulaski, Tennessee, gestig is deur 'n groep konfederale veterane, het tydens die heropbou 'n skrikbewind uitgevoer wat die kongres genoop het om president Ulysses S. Grant te bemagtig om die geweld van die groep te stop. Die Derde Handhawingswet of die Ku Klux Klan Act van 1871, soos dit meer bekend is, het federale troepe honderde arrestasies in Suid -Carolina moontlik gemaak, wat miskien 2 000 Klansmen gedwing het om uit die staat te vlug. Volgens Foner het die federale ingryping "die rug van die Klan gebreek en 'n dramatiese afname in geweld in die suide veroorsaak."
1 Maart 1875: Wet op Burgerregte van 1875
Die laaste belangrike deel van die heropbouwetgewing, die Civil Rights Act van 1875, het Afro -Amerikaners gelyke behandeling in openbare vervoer, openbare verblyf en juriediens verseker. In 1883 word die besluit egter in die hooggeregshof omgekeer. Regters beslis dat die wetgewing ongrondwetlik is omdat die Grondwet nie tot private ondernemings strek nie en dat dit ongemagtig is deur die 13ste en 14ste wysigings.
Die einde van heropbou
24 April 1877: Rutherford B. Hayes en die kompromie van 1877
Twaalf jaar na die einde van die burgeroorlog het president Rutherford B. Hayes federale troepe uit hul poste getrek rondom die hoofstede van Louisiana en Suid -Carolina - die laaste state wat deur die Amerikaanse regering beset is.
Volgens Foner het Hayes nie die troepe teruggetrek soos algemeen geglo het nie, maar die paar wat oorgebly het, het geen gevolg gehad vir die heropkoms van 'n blanke politieke bewind in hierdie state nie. In wat algemeen bekend staan ​​as die kompromie van 1877, aanvaar die demokrate Hayes se oorwinning, solank hy toegewings maak, soos die onttrekking van troepe en die benoeming van 'n suidelike in sy kabinet. 'Elke staat in die Suide', het 'n Swart Louisiana gesê, 'het in die hande gekom van die mans wat ons as slawe gehou het.'
LEES MEER: Hoe die verkiesing in 1876 die heropbou effektief beëindig het
Heropbou was die tydperk na die burgeroorlog, toe die nasie probeer het om die terugkerende suidelike state te 'rekonstrueer'. West Virginia se heropbou -ervaring was uniek. As 'n voormalige slawestaat het dit 'n paar van die heraanpassings van ander sulke state ondergaan. Maar Wes -Virginia is deur die oorlog tot stand gebring as 'n uniestaat in teenstelling met die afstigting van Virginia. Die heropbou daarvan lyk dus die meeste na die ervaring van die grensslaatstate wat nie afgeskei het nie, Kentucky, Missouri en Maryland. Alhoewel hierdie state nie onderhewig was aan die streng maatreëls wat verder suid toegepas is nie, het hierdie state 'n nalatenskap van bitterheid gely weens die dikwels gewelddadige mededinging tussen die Unie en die Konfederale lojaliste gedurende die naoorlogse jare.
Soos in al die voormalige slawestate, was daar 'n poging na die oorlog deur mans wat politieke buitestaanders was om die politieke stelsel te demokratiseer en te moderniseer. In Wes -Virginia was die buitestaanders egter nie 'tapytbaggers' of vrygemaakte slawe nie, maar plaaslike wit politici wat lank teruggehou is deur die wette van verteenwoordiging en belasting van Virginia. Unioniste in Wes -Virginia was skerp verdeeld tussen die Demokrate van tradisionele state se regte, wat bang was vir federale mag en rasseverandering, en onvoorwaardelike Unioniste, wat binnekort Republikeine sou wees, wat federale voorskrifte oor emansipasie aanvaar het in ruil vir waarborge vir staatskaping. Die pogings van die nuwe staatsregering om die ou distrikshofstelsel van die plaaslike regering uit te skakel, openbare onderwys in te stel en eiendomsbeoordelings en belasting te hervorm, was vroeër gewortel in pogings om die berggedeeltes van Virginia te bevry van beheer van slawehouers. Baie van wat die nuwe West Virginians van heropbou wou hê, was wat hulle dekades lank van Virginia wou hê.
Daar was 'n mate van vrees dat die jong staat verlore sou gaan, wat na die oorlog weer in Virginia opgeneem is. Hierdie kommer is vererger deur die herhaling van Virginia en die besluit van die staatmakers om 'n suidelike deel van die provinsies in Wes -Virginia op te neem wat afstigting en die Konfederasie ondersteun het. Daar was ook 'n voortslepende guerrillaoorlog. Die behandeling van die nuwe Unioniste van Konfederale simpatiseerders was dus nie gekoppel aan regte van vrymanne of aan Republikeinse ekonomiese programme soos in die diep suide nie, maar aan die lot van die staat self.
Die gevolg was dat ede wat getuig van die lojaliteit van die Unie, wat streng toegepas is om die stemme van voormalige Konfederate uit te skakel, die kern van politieke heropbou in Wes -Virginia was. Die konserwatiewe oriëntasie van baie staatmakers het beteken dat die Republikeinse meerderheid wat deur hierdie stembeperkings geskep is, egter nie gebruik is om swart vryheid te bevorder nie. Die einde aan slawerny, die toekenning van basiese burgerregte en die swart stem het alles gekom as gevolg van federale druk, en kon nooit bestaande rasseverhoudinge bedreig nie. Terwyl die ergste van die daaropvolgende Jim Crow-tydperk gespaar is, het Afro-Amerikaners as tweedeklasburgers uit Wes-Virginia uit die Burgeroorlog en Heropbou gekom.
Teen 1870, toe dit duidelik was dat die staat se voortbestaan ​​verseker was, dat anti-konfederale beperkings nie gehandhaaf kon word nie en dat gemeenskaplike belange in industriële ontwikkeling gematigdes van alle faksies kon verenig, is die eed van die toets herroep. 'N Wysiging van die staatsgrondwet wat hierdie veranderinge formaliseer, is deur die kiesers in 1871 aanvaar. Net soos in ander state, het die heropbouveranderinge in Wes -Virginia nie heeltemal meegesleur nie. Alhoewel die minder as demokratiese landstelsel teruggekeer het en die steun vir swart instellings afgeneem het, het openbare skole, net soos die geheime stemming, gebly en het die jong staat na 'n industriële, nie agrariese, toekoms beweeg.
Hierdie artikel is geskryf deur Ralph Mann
Laaste hersien op 23 April 2021
Rkonstruksie bestaan ​​uit die tydperk na die burgeroorlog in die Amerikaanse geskiedenis, tesame met die federale beleid wat gedurende die tyd uitgevoer is om afskeidende state in die Unie terug te bring en om die status van voormalige Konfederale leiers en voormalige slawe in die Suide te bepaal. Die politiek van heropbou het 'n groot invloed op die lewe in Louisiana, maar omdat daar soveel op die spel was, het dit ook 'n buite verhouding groot rol gespeel in die vorming van die nasionale mening en federale beleid ten opsigte van die verslane Suide na die Burgeroorlog. Binne die konteks van die streek was Louisiana 'n enorme prys. Dit was die tuiste van New Orleans, die grootste en vooruitstrewendste stad in die suide, en die belangrike kruising tussen die handel in die uitgestrekte Mississippiriviervallei en die res van die wêreld. En die platteland van die staat bevat 'n paar van die rykste en produktiefste grond in die land.
Louisiana het ook die belofte nagekom om ewe vrugbare grond te wees vir die groei van Republikanisme in die Suide. Louisiana was voor die oorlog 'n bastion van die Whig Party, was die tuiste van proteksionistiese suikerplanters en het 'n relatief groot en goed opgeleide vry swart bevolking geniet. Om hierdie redes het die Republikeine met uitsonderlike volharding om beheer oor die staat geveg. Aan die ander kant was verslane blanke suidelike net so onwillig om gedwee heerskappy te verbeur oor 'n samelewing waar hulle eens regeer het. Sulke toestande het gewaarborg dat die stryd om beheer oor Louisiana besonder intens sou wees. Dit is inderdaad geen wonder dat die heropbou in Louisiana langer geduur het as nêrens anders nie, wat strek oor die periode van vyftien jaar tussen die lente van 1862 en die vroeë maande van 1877.
Alhoewel slegs die suidelike deel van Louisiana, insluitend New Orleans en Baton Rouge, tydens die burgeroorlog onder die invloed van die federale regering geval het, het gebeure in die besette Louisiana 'n groot impak gehad op die sosiale en politieke beleid van heropbou in die suide en die land. . President Abraham Lincoln het geglo dat daar 'n diep reservoir van suidelike vakbondwese was en wou hê dat afgesonderde state vinnig na die Unie terugkeer. As gevolg hiervan het hy sy tien persent plan opgestel, waaronder 'n Konfederale staat weer by die Unie kan aansluit sodra 10 persent van die vrye wit mans hul lojaliteit gesweer het. Die besette Louisiana het die eerste bewysgrond van die skema geword toe Lincoln beveel het dat generaal Benjamin Butler in die herfs van 1862 verkiesings in New Orleans moet hou om die twee setels in die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers wat op die besette gebied lê, te vul.
Ondanks sy baie gebreke en kritici, was Lincoln se plan die basis vir alle oorlogsverkiesings in Louisiana. Dit sluit in regeringsverkiesings en staatswetgewende verkiesings wat in opdrag van generaal Nathaniel Banks gehou is, wat gelei het tot die inhuldiging van Michael Hahn as goewerneur in Maart 1864, en die herstelling van die staatswetgewer in die nuwe oorlogshoofstad New Orleans.Later dieselfde jaar het afgevaardigdes van die besette Louisiana 'n nuwe staatsgrondwet opgestel, wat gelei het tot die eerste betekenisvolle debat oor baie van die belangrikste kwessies wat later die heropbou -era sou oorheers, waaronder swart stemreg en openbare onderwys. Die onderliggende konserwatisme van die gevolglike dokument het egter ontevredenheid veroorsaak onder die radikale leierskap van die staat. Meer tragies, 'n klousule wat die konvensie weer laat byeenkom het om 'n reeks gebeurtenisse aan die gang te bring wat tot bloedvergieting na die oorlog sou lei.
Die oorlogsjare het ook gelei tot 'n wakker swart politieke bewustheid in Louisiana. Die staat spog nie net met 'n groot, opgevoede en welvarende vrye swart bevolking nie; dit was reeds georganiseer rondom broederlike bevele en ambagte. Die eerste swart koerant, die tweetalige Tribune gestig deur die Afro-Kreoolse dokter Dr. Louis Charles Roudanez, verskyn in New Orleans in 1864. Louisiana het ook die grootste aantal soldate aan die Amerikaanse gekleurde troepe verskaf, 'n belangrike element in die smee van swart politieke bewussyn tydens heropbou.
Presidensiële heropbou, 1865–1867
Die verhoging van die voormalige planter James Madison Wells tot die amp van goewerneur in Maart 1865, tesame met die einde van die oorlog en die moord op Lincoln, het die weg van heropbou in Louisiana dramaties verander. Hoewel hy 'n vakbondgenoot en 'n ondersteuner van radikale republikanisme was, het Wells in president Andrew Johnson se proklamasie van vergifnis en amnestie 'n geleentheid gesien om 'n nuwe politieke koalisie te bou uit terugkerende Konfederate en konserwatiewe suidelike vakbondlede soos hy. Wells kon egter nie beheer oor wat hy geskep het nie. Die nuwe staatswye verkiesings wat die goewerneur in November 1865 beveel het, het gelei tot die verkiesing van 'n byna geheel en al demokratiese wetgewer wat daarop gemik was om 'n mees reaksionêre program op te stel. Die pas hersaamgestelde staatsregering, wat deur president Johnson se toegeeflikheid opgemerk is, het wette soos die Black Codes en ander wette aangeneem wat daarop gemik was om die vrygestelde swartes vinnig terug te keer na landbouarbeid. Teen die vroeë maande van 1866 het Radikale Republikeine en ander voorstanders van algemene stemreg ernstige gevaar ondervind weens konserwatiewe geweld, wat uitgeloop het op die New Orleans Riot van 1866.
Die oproer het ontstaan ​​toe diegene wat die staatsgrondwet van 1864 opgestel het, die klousule beroep wat hulle in staat gestel het om weer byeen te kom en veranderinge aan die staatsdokument aan te bring. Louisiana Radicals het geglo dat die federale regering, terwyl sy oorwinning in die oorlog sien wegglip, hul wettige gesag om die vergadering bymekaar te hou, ondersteun en hul poging om algemene stemreg as 'n kwessie tydens hierdie byeenkoms in te stel, ondersteun. Wat hulle nie besef het nie, was dat die polisie en vrywillige brandweermanne van New Orleans op die vergadering sou afkom en meer as dertig van hulle getal sou vermoor. Saam met 'n gewelddadige uitbraak in Memphis vroeër die jaar, het die geveg in New Orleans invloedryk geblyk in die byeenkoms van noordelike steun agter radikale politieke kandidate, en speel dit as sodanig 'n deurslaggewende rol in die bemagtiging van die radikale opkoms in die herfs van die kongresverkiesings in 1866.
Die radikale opkoms in Louisiana
In Maart 1867, op grond van die veto van president Johnson, het die nuwe Amerikaanse kongres die eerste van vier federale heropstellingswette goedgekeur en die weg gebaan vir die likwidasie van die regerings in Louisiana en nege ander suidelike state wat dan deur voormalige konfederate beheer word. Behalwe dat almal wat die rebellie ondersteun het, effektief gediskfranchiseer is, het hierdie dade Louisiana in 'n militêre distrik met Texas geplaas en riglyne daargestel vir die totstandkoming van 'n nuwe staatsregering wat die bekragtiging van die pas verbyde veertiende wysiging insluit. Deur die reaksionêre regering wat onder Andrew Johnson se "Presidensiële Heropbou" gevorm is, uit te skakel, het die Radikale opkoms 'n enorme politieke leemte in Louisiana geskep en 'n lang tydperk ingelui toe mans met mededingende visioene van die toekoms sukkel om die beheer van die staat.
Onder leiding van generaal Philip Henry Sheridan, die militêre bevelvoerder van die distrik, het Louisiane in die winter van 1867-1868 'n nuwe staatsgrondwet begin opstel. Die dokument wat na vore gekom het, was redelik revolusionêr en het voorsiening gemaak vir gelyke burgerskap, die swart franchise, gelyke openbare akkommodasie en openbare onderwys. Stemming vir nuwe staatsamptenare en die bekragtiging van die grondwet deur die mense het in April plaasgevind, wat gelei het tot die verkiesing van die Republikeine Henry Clay Warmoth, 'n weermagveteraan en vroeë advokaat van algemene stemreg, as goewerneur, en Oscar J. Dunn, 'n Afro -Amerikaner, as luitenant -goewerneur.
Die Warmoth -era, 1867–1872
Hoewel hy slegs ses-en-twintig jaar oud was toe hy sy pos beklee, het Warmoth homself as 'n aansienlike politieke operateur bewys en die temperament van Louisiane in 1868 goed begryp. Een van Warmoth se eerste dade was die skepping van die Metropolitaanse polisie. Terwyl die Metropolitane aanvanklik beskou is as 'n mag wat in staat was om die orde in die hoofstad van New Orleans te handhaaf, het hul polisiemag tot die omliggende gemeentes en hul pligte tot die behoud van die regering van Warmoth uitgebrei. Hierdie swaar gewapende liggaam het 'n belangrike rol gespeel in die dramatiese gebeure wat oor die volgende nege jaar afspeel.
Meestal het ontevrede blankes vroeg in 1868 uit die staatsverkiesing gebly, en eerder hulle blik gerig op die komende presidentsverkiesings wat in die herfs sou plaasvind. Omdat hulle geglo het dat 'n nasionale Demokratiese oorwinning die radikale heropbou sou uitroei, het gemilitariseerde politieke klubs in die somer van 1868 oor Louisiana gemobiliseer met die doel om die staat te lewer vir die demokratiese kaartjie van Horatio Seymour en Frank Blair. In landelike gemeentes het sulke aktiwiteite gelei tot die stigting van die Knights of the White Camellia (KWC), 'n groep wat baie met die Ku Klux Klan vergelyk het, wat tydens die heropbou min in Louisiana was. In werklikheid was die Knights baie meer soos hul stedelike eweknieë in New Orleans, soos die Seymour Knights en Crescent City Democratic Club - politieke klubs wat volgens militêre lyne georganiseer was om Republikeinse kiesers te intimideer, dikwels gewelddadig. Die KWC en soortgelyke organisasies het gehelp om die stem van Louisiana aan Seymour en Blair te lewer, hoewel president Ulysses S. Grant se oorweldigende nasionale oorwinning hul ambisie om radikale bewind omver te werp, vernietig het. Boonop het die paramilitêre geweld tydens die verkiesing, beide in Louisiana en elders, die nuutverkose kongres geïnspireer om die eerste handhawingswette goed te keur, wat ontwerp was om die federale regering te bemagtig om die weermag te gebruik om politieke opstand in die Suide te bekamp.
Vir dekades lank het historici van heropbou die politiek van 1868–1877 uitgebeeld as 'n binêre stryd tussen Republikeine en konserwatiewe Demokrate. In werklikheid heers wydverspreide faksionalisme in die Pelikaanstaat, wat 'n breë en vloeiende politieke spektrum skep wat die Republikeine en Demokrate van Louisiana verdeel het en pogings tot sosiale en ekonomiese vooruitgang ondermyn het.
Die faksionalisme onder die Republikeine in Louisiana het voortgespruit uit die feit dat die partytjie mans aangetrek het wat dikwels onderling was. Aan die een kant het die bevordering van die nasionale party van algemene stemreg en burgerregte -wetgewing 'n beroep op die oorgrote meerderheid vrymense sowel as sommige idealistiese blankes. Maar aan die ander kant het sommige konserwatiewe wit suidelike mense geglo dat Republikein die beste manier was om hul klas tot 'n posisie van welvaart en politieke relevansie te herstel, terwyl ander kans sien vir wins en loopbaan in die magsvakuum wat deur die radikale opkoms geskep is.
Die Republikeine van Louisiana het dus in drie basiese groepe verdeel. Die eerste en mees kragtige was die Custom House Ring, wat die steun geniet het van die nasionale Republikeinse Party onder leiding van president Grant. In 'n era voor inkomstebelasting, toe pligte die grootste deel van die land se inkomste besorg het, weerspieël min aanstellings in die staatsdiens 'n groter politieke guns of meer potensiaal vir oorplanting as dié van doeaneversamelaars. Grant het sy swaer, James B. Casey, as versamelaar in die hawe van New Orleans aangewys. Casey, saam met die Amerikaanse Marshall Stephen B. Packard, het die Custom House -faksie gelei en winsgewende federale beskerming in die staat beheer. Die tweede groep het saamgevoeg rondom die charismatiese leierskap van Henry Clay Warmoth. Die goewerneur se beheer oor staatsbeskerming en die Metropolitaanse polisie het hom toegelaat om 'n formidabele struikelblok vir die hegemonie van Custom House te vorm. Tog het beide die Warmoth- en Custom House -faksies erken dat nie een van hulle magtig genoeg was om beheer oor die party te behou sonder die steun van die staat se derde blok Republikeine, die nuut gestremde swart kiesers nie. Die behoefte om te reageer op die aspirasies van sy swart kiesafdeling, dwing die Republikeinse Party dikwels om 'n meer egalitêre weg te volg as wat hy andersins sou gedoen het. Hierdie impuls was om die beurt die grootste sterkte en grootste aanspreeklikheid van die party.
Diegene wat geveg het teen die federale heropboupogings-die sogenaamde Redeemers-was ook diep verdeeld. Alhoewel hulle oorweldigend wit was en inheems was in Louisiana of in ander suidelike state, was daar baie noordelike inwoners wat na die burgeroorlog na Louisiana gekom het om voorspoed in die suidelike landbou en nywerheid te soek. Die sosiale en ekonomiese stabiliteit wat deur die herstel van die blanke konserwatiewe heerskappy belowe is, het 'n beroep op hierdie individue gedoen, omdat hul planne vir finansiële sukses afhang van die beskikbaarheid van 'n oorvloedige en gehoorsame arbeidsmag. Tog was meningsverskille oor die aanvaarbaarheid van verskillende politieke en sosiale veranderings die Verlossers verdeeld. Aan die mees reaksionêre einde van die spektrum het die Bourbon -demokrate in Louisiana gestaan, wat die meeste vorme van swart burgerregte en politieke agentskap verwerp het. Aan die begin van 1869 het baie wit suidelike inwoners egter die Bourbon -strategie as onprakties verwerp en het hulle so 'n strydlustigheid korrek geïdentifiseer as die motief agter die aanvaarding van die federale heropbouwette. Hierdie individue, wat hulself as konserwatiewe Demokrate of Hervormers beskou het, was verbonde aan die nasionale naam van die Demokratiese Party en pleit vir 'n beperkte aanvaarding van heropboumaatreëls, insluitend 'n erkenning van die permanensie van swart politieke deelname. Maar soos die meeste wit Amerikaners van die era, het die konserwatiewes swart sosiale gelykheid verwerp. Die vesting van die Hervormers was in New Orleans, terwyl die Bourbon -demokrate die platteland van Louisiana oorheers het, hoewel nie een van die twee streke 'n eksklusiewe aanspraak kon maak nie.
Geskiedkundiges ken Warmoth se heerskappy al lank as goewerneur as een wat baie van die euwels van heropbou vergestalt. Kritici wat aan die begin van die twintigste eeu skryf, beskuldig Warmoth daarvan dat hy enorme bedrog gepleeg het teen die inwoners van Louisiana, die verkoop van valse spoorwegverbande, die uitbreiding van korrupte beskerming en die berugte lotery van Louisiana, onder andere onreg. Moderne historici blameer Warmoth vir sy konserwatisme en basiese toewyding aan blanke oppergesag. Daar bestaan ​​geen twyfel dat hy 'n gewillige en aktiewe deelnemer aan die implantasie van die vergulde tydperk was nie, en dat hy aansienlik terugtrek van die egalitêre opvattings wat hy eens voorgehou het toe hy in 1867 na die Republikeinse benoeming vir goewerneur begin soek het. Warmoth was van mening dat as hy die konserwatiewe Demokrate tot 'n sentristiese Republikeinse party herhaal, kan hy 'n blywende politieke nalatenskap bou. Hierin was hy merkwaardig suksesvol, en teen 1870 het demoralisering in die demokratiese geledere 'n hoogtepunt bereik. Uiteindelik is Warmoth nie deur reaksionêre suidelike burgers omvergewerp nie, maar deur jaloerse Republikeinse teenstanders in die Custom House Ring.
Warmoth se vriendelikheid teenoor voormalige Konfederate en sy sterk vordering met betrekking tot burgerregte het die Custom House -faksie, onder leiding van Packard, in staat gestel om Warmoth se Afro -Amerikaanse luitenant -goewerneur te lokr, Oscar J. Dunn, in hul vou. Vanweë sy verdiende reputasie vir integriteit, was Dunn tydens die heropbou een van die gewildste politieke figure onder swart Louisiane, en het hy 'n groot invloed gehad op die groot swart stem. Teen die somer van 1871 het die Custom House-faksie ook gekoöpteer vir die ondersteuning van ander Republikeinse wetgewers wat eens tot die Warmoth-kamp behoort het, insluitend onaangename figure soos die voorsitter van die huis, George W. Carter, 'n voormalige konfederate-offisier wat sy skuld pos na Warmoth. Met die hulp van Carter wou Packard Warmoth beskuldig en Dunn, wat volgens hom as 'n betroubare marionet sou optree, in die kantoor van die goewerneur plaas. Die Custom House -faksie het ook die hulp ingeroep van ontevrede Bourbon -demokrate wat Warmoth gehaat het vanweë sy sukses om wit suidelike burgers polities te verdeel.
Packard se plan het egter in duie gestort toe Dunn onverwags gesterf het voordat 'n stemming oor beskuldiging kon plaasvind. Wat daarna gebeur het, kenmerk die tragies-komiese neiging van die Republikeinse party in Louisiana om sy geloofwaardigheid te ondermyn deur selfvernietigend te wees. In die oortuiging dat president Grant sou terugkeer na wat hulle ook al doen, het die Custom House Ring volgehou in sy pogings om Warmoth te beskuldig. Toe die goewerneur hom elke keer beoordeel, het die speaker Carter en die getroue wetgewers van die Custom House die staatshuis verlaat en 'n mededingende wetgewer in die Gem Saloon in die Franse kwartier van New Orleans opgerig. In 'n poging om 'n kworum by hierdie onreëlmatige byeenkoms te verseker, het Packard in sy hoedanigheid as Amerikaanse Marshall afgevaardigdes gestuur om wetgewers liggaamlik na die salon te vervoer, terwyl ander afgevaardigdes Warmoth en sleutellede van die Metropolitaanse Polisie gearresteer het. Hierdie planiese plan het egter teruggekeer toe een van die afgevaardigdes 'n samewerkende wetgewer vermoor het. Warmoth het die geleentheid aangegryp en het vinnig uit die tronk gekom en die Metropolitaanse polisie na die Gem Saloon gestuur om Carter en die weerbarstige hoofkoppe van Custom House te arresteer. Warmoth belê toe 'n noodsitting van die wetgewer waar Pinkney Benton Stewart Pinchback, 'n swart bondgenoot van Warmoth en mededinger van Oscar J. Dunn, 'n luitenant-goewerneur van die staat word.
Hoewel Warmoth hierdie aanval deur die Custom House -groep oorleef het, sou hy nooit weer die volle beheer oor die Republikeinse party van Louisiana behou nie. Die goewerneur het spoedig met Pinchback geskei oor die omstrede kwessie van gelyke openbare akkommodasie, en het 'n meer belangrike breuk met die Custom House -faksie en president Grant in 1872 gemaak deur die hoof van die splinter Liberale Republikeinse beweging in die staat te wees. Uiteindelik het Warmoth 'n Fusionisme -veldtog wat bestaan ​​uit Bourbon -demokrate, konserwatiewe hervormers en liberale Republikeine, goedgekeur. Die kreupele eend Warmoth, wat nie meer in beheer van die Metropolitaanse polisie was nie, is uiteindelik uit sy amp verwyder, wat Pinchback die enigste bruin man gemaak het wat tydens die heropbou as goewerneur van 'n suidelike staat gedien het. Sy termyn duur vyf en dertig dae.
Die gubernatoriale verkiesing van 1872 was 'n keerpunt in die heropbou van Louisiana, omdat die uitslag daarvan die basis was vir die ongeëwenaarde onenigheid wat die komende vier jaar sou volg. Die Verlosserkamp, ​​wat eers deur die Radikale opkoms en daarna deur Warmoth se beroep op konserwatiewe demokrate in totale wanorde gedryf is, het ernstige struikelblokke ondervind om 'n lewensvatbare kandidaat op te stel. Die Bourbon -vleuel van die Demokratiese Party was op enige tydstip tydens die heropbou op sy swakste punt, en die konserwatiewe demokrate was grootliks verdeel tussen 'n Hervormingsparty en liberale republikanisme. Eers in Julie het hierdie faksies 'n ongemaklike alliansie aangegaan onder die vaandel van die Fusionisme, wat die Bourbon John McEnery van Ouichita Parish benoem het tot goewerneur en 'n liberale Republikein uit New Orleans met die naam Davidson Bratfute Penn as luitenant -goewerneur. Intussen het die Custom House -faksie William Pitt Kellogg as goewerneur benoem. Kellogg, 'n Illinoisaan, het in 1865 as doeaneversamelaar na Louisiana gekom en in 1868 deur die staatswetgewer vir die Amerikaanse senaat gekies. Sy hardloopmaat was Caesar C. Antoine, 'n Afro-Creoolse sakeman en politikus van New Orleans.
Die Kellogg -era, 1873–1877
Bedrog en omstredenheid was die 1872 -goewerneurverkiesing op alle vlakke. Beide kante het maatreëls getref om die telling van hul mededinger uit te skakel terwyl hulle hul eie telling opblaas. Uiteindelik sou stembriewe egter minder relevant vir die uitslag wees as beheer oor die opbrengste. As goewerneur het Warmoth wetgewing onderteken wat die uitvoerende hoof enorme beheer oor die tel van die stemme gegee het, maar sy verlies aan beheer oor die party het daartoe gelei dat mededingende terugkerende rade ontstaan ​​het. Uiteindelik het 'n Republikeinse beheerde regbank besluit watter totaal van die direksie getel sal word, wat tot die verhoging van Kellogg gelei het. Alhoewel dit moontlik is dat Kellogg inderdaad meer stemme gekry het, het sy styging sy legitimiteit in Louisiana ondermyn en die steun vir die nasionale heropboubeleid in die Noorde ondermyn.
In die oortuiging dat die federale howe of die Amerikaanse kongres Kellogg se oorwinning kan omverwerp, het die Fusioniste 'n mededingende wetgewer in New Orleans in die Odd Fellows 'Hall opgerig. Mededingende inhuldigings het spoedig tot mededingende afsprake vir kantore in die staat gelei, wat weer tot gewelddadige konfrontasies oor die hele staat gelei het. Die eerste botsing het in Maart plaasgevind toe McEnery 'n burgermilisie opgeroep het om die staatsrepublikeinse regering in New Orleans omver te werp. Die Metropolitaanse Polisie het hierdie ongeorganiseerde opstand vinnig onderwerp en het daarna die Fusionistiese wetgewer verbreek en verskeie van sy lede gearresteer, waaronder toekomstige goewerneur Murphy J. Foster.
'N Paar weke later in Grant Parish het 'n lelike toneel egter plaasgevind toe 'n stryd tussen mededingende eisers na die amp van die parochieregter in die Colfax -bloedbad opblaas, die bloedigste enkele uitbraak van rassegeweld tydens heropbou. Toe 'n swart burgermag probeer om die aanstelling van Kellogg te onderhou en beheer oor die Grant Parish -hof in die stad Colfax te behou, het wit skares op hulle afgestorm en honderd of meer swart mans doodgemaak. Die skade aan Republikeinse aspirasies het nie daar opgehou nie. Die vervolging van die moordenaars ingevolge die federale handhawingswette het tot 'n groter regsramp gelei. In Verenigde State v. Cruikshank (1875), het die Amerikaanse hooggeregshof tot die gevolgtrekking gekom dat die federale regering sy gesag met die handhawingswette oortref het, wat die betekenis daarvan effektief ondermyn het. Met die afsterwe van hierdie wette het alle hoop op die plattelandse Republikeine in die Suide moontlik die weermag gebruik om hul veiligheid te bewaar. Weereens het gebeure in Louisiana noodsaaklik geblyk vir nasionale uitkomste.
Die somer van 1873 was ook die mees ongewone as van korte duur pogings tot tweeledige politieke samewerking tydens heropbou.Die Unification Movement het in New Orleans begin as 'n samewerkingspoging tussen elite Afro-Creoles wat buite Kellogg en Packard se Republikeinse faksie weggelaat is en wit gematigde sakemanne wat gesmag het na 'n vreedsame einde aan Kellogg se regime. Hulle uitsprake was miskien die mees gevorderde denke oor ras wat tydens heropbou oral verskyn het, en het baie gelyk aan wat die kongres byna 'n eeu later sou uitoefen in die Burgerregtewet van 1964. 'n Gebrek aan ondersteuning in New Orleans en feitlik geen steun in die platteland van Louisiana onder blankes nie , gekombineer met Republikeinse sabotasie, het die Unifikasiebeweging effektief gedoem voordat dit 'n betekenisvolle gevolg kon kry.
Aangesien die federale heropboubeleid in gewildheid in die land afneem, 'n verswakkende nasionale ekonomie en die wydverspreide geloof in Kellogg se onwettigheid, het konserwatiewe en Bourbon -demokrate tot 1874 tot die gevolgtrekking gekom dat 'n gewelddadige omverwerping van Republikanisme in Louisiana geduld kan word. Hiervoor is die eerste White League in April daardie jaar in Opelousas gestig. Dit was altyd iets van 'n ad hoc -organisasie, en naburige gemeentes het spoedig hul eie hoofstukke gevestig wat losgemaak is volgens die handves van Opelousas. Alhoewel die besonderhede aansienlik verskil van plek tot plek, was die tasbaarste effek van die White League die onderdrukking van die faksionalisme wat konserwatiewe en Bourbon -pogings om die republikanisme omver te werp, onderdruk, en gevolglik funksioneer die Liga as iets van 'n koalisie tussen gematigdes en harde linne. Wit oppergesag, veral in sosiale verhoudings, het hierdie groepe saamgebind, net soos die aanname dat swart politiek oor die algemeen korrupte politiek was. Die uiteindelike doel van die White League was om Kellogg se bewind omver te werp.
Weerstand teen die White League in die noordelike en sentrale Louisiana was op sy beste ondoeltreffend, maar in die Republikeinse vesting van New Orleans was die Metropolitaanse polisie 'n belangrike hindernis vir 'n volledige revolusie. Onder leiding van 'n voormalige Konfederale kolonel genaamd Frederick Nash Ogden, en in samewerking met konserwatiewe Demokratiese politieke leierskap, het die White League in die lente en somer van 1874 begin om 'n milisie op te lei wat die regering kon omverwerp. Die onvermydelike botsing het op 14 September 1874 plaasgevind in 'n geval dat deelnemers binnekort die Battle of Liberty Place sou noem. Na 'n massale byeenkoms rondom die Henry Clay -standbeeld in Canalstraat, het die White League bymekaargekom in 'n geveg in die huidige Sentrale Besigheidsdistrik en op pad na Canal Street en 'n wagende kontingent van die Metropolitaanse Polisie.
Die kort geveg wat gevolg het, het meer as dertig mans dood gelaat en 'n volledige roete van die Metropolitaanse Polisie tot gevolg gehad. Die White League het McEnery en Penn tot sy uitvoerende hoofde uitgespreek, en die stad het drie dae lank in hul hande gebly. Eers toe federale troepe dreig om geweld te gebruik om Kellogg te herstel, het die White League afstand gedoen van beheer. Tog is geen White Leaguers vervolg vir hul dade nie, en die organisasie was steeds 'n kragtige bedreiging vir die Republikeinse voortbestaan. Belangriker nog, hulle het die Metropolitane as 'n vegmag grootliks vernietig. Slegs federale bajonette het Kellogg nou aan bewind gehou, en sy teenstanders het dit geweet. Weens die toenemende ongewildheid van die federale heropboubeleid in die land, weerspieël die Demokratiese Party die bewind in die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers tydens die herfs van 1874, waar dit die krediete vir die besetting van die suide verder wou verminder.
Teen die tyd dat die 1876-gubernatoriale verkiesings aanbreek, was Louisiana een van slegs drie suidelike state waar die Republikeinse regerings uit die heropbou-era gebly het. Die wedstryd stel Packard teen die Konfederale oorlogsheld Francis Tillou Nicholls. Weer eens het wydverspreide stembrief 'n akkurate telling van die stemme verhinder. Packard het gehoop dat hy, net soos Kellogg, kon steun op die steun van die federale regering om sy bod te handhaaf, maar die nasionale politiek het dit onwaarskynlik gemaak. In die presidentswedstryd daardie jaar het die Republikeinse kandidaat Rutherford B. Hayes die verkiesingsstemme van die drie "onverlosserde" suidelike state nodig gehad om te wen. Nadat Hayes afgevaardigdes ontmoet het wat die Demokratiese/Konserwatiewe magte in Louisiana, Florida en Suid -Carolina in die Wormley Hotel in Washington, DC verteenwoordig het, het die basiese buitelyne van die kompromie van 1877 gestalte gekry. Daarin het Nicholls -ondersteuners gewaarborg dat die kiesers van Louisiana die presidensiële ambisies van Hayes sou ondersteun in ruil vir 'n belofte dat die federale regering nie die gubernatoriale aspirasies van Packard sou ondersteun nie en troepe uit die staat sou onttrek. Die winskopie, wat destyds nogal omstrede was, het effektief 'n einde gemaak aan die pogings van die Federale Heropbou in die Suide. Weer eens het die optrede van Louisiane 'n direkte invloed gehad op die uitkoms van belangrike nasionale vrae.
Heropbou na 1877
Alhoewel baie verhale 1877 as 'n einde aan heropbou aandui, het 'n aantal van die belangrikste vrae van die era nog twintig jaar lank onbeantwoord gebly. Verlaat deur baie van hul blanke Republikeinse bondgenote, sou swart Louisiane in die Verlosser -era dapper bly veg vir hul politieke en sosiale regte, maar dit sou 'n bestendige toevlug wees wat uitloop op die uitspraak van die Amerikaanse Hooggeregshof in Plessy v. Ferguson (1896) en Louisiana se "disfranchisement" -grondwet van 1898. Onder beduidende oorwinnings was dat PBS Pinchback die handves verseker het vir wat die Southern University in 1879 sou word. Intussen verdeel die White League -koalisie in strydende faksies byna onmiddellik na die kompromie van 1877, wat 'n tydperk van politieke onrus veroorsaak het sou konserwatiewe Hervormers die res van die eeu teen die Bourbons stoot. Die politieke korrupsie het onverpoos voortgegaan. Eers aan die begin van die eeu, toe Jim Crow die wet van die land geword het en die meeste swart Louisiane uit die kieslys verwyder is, kon die kampioene van wit oppergesag - meestal mans wat tydens heropbou gebore is - oorwinning eis.
Ander ontwikkelings tydens heropbou
Net so belangrik soos die politiek vir die verhaal van heropbou in Louisiana, was dit ook 'n tydperk van belangrike ekonomiese, regs-, sosiale en kulturele verandering. Ondanks baie pogings om spoorweë te bou, dakke reg te maak en andersins die handel en ekonomiese gesondheid van die staat te herstel, het die ergernis wat die politiek gekenmerk het, neig tot betekenisvolle vordering. Terwyl waardevolle programme soos openbare onderwys gedurende die era 'n belangrike vastrapplek gekry het, het die onvermoë om 'n mededingende oos-wes-spoorlyn te vestig, gekombineer met toenemende mededinging van midwestwestelike state, beteken dat Louisiana 'n deel van sy belangrikheid in die nasionale en streeksekonomie verloor het, 'n neiging wat vir baie dekades sou voortduur. Korrupsie het beslis 'n rol gespeel, maar die byna konstante politieke onrus in Louisiana het ook beleggings afgeskrik. Uit 'n ekonomiese oogpunt was die burgeroorlog en heropbou 'n terugslag waaruit die staat nog nie heeltemal herstel het nie.
Met die vernietiging van slawerny in Louisiana het die oorgang na gratis arbeid gekom en 'n herwaardering van die verhouding tussen swart en wit Louisiane. In die vroeë jare van heropbou het die Freedmen's Bureau in verskillende mate hierdie proses bygestaan. In die katoen-groeiende gemeentes van die staat beteken dit uiteindelik 'n oorskakeling na deelbou en verbeterde outonomie vir vrymanne. Alhoewel dit moeilik was om op aandele te werk, het die aantal swart boere wat genoeg geld kon spaar om grond te koop, tydens rekonstruksie aansienlik toegeneem. In die suiker-groeiende streke van Louisiana het planters 'n minder gladde oorgang na 'n loonekonomie gemaak, aangesien suikerverbouing nie tot kleinskaalse produksie gelei het nie. Met erkenning aan hul bedingingsmag, het rietwerkers verskeie pogings aangewend om beter lone te reël. Uiteindelik sou die groter suikerplanters die onrus van rietwerker in die Thibodeaux -slagting van 1887 vernietig. Soos swart politiek het swart arbeid tydens die heropbou baie belangrike winste behaal, net om te sien dat dit teen die begin van die eeu stadig verdamp.
Gebeure in Louisiana tydens heropbou het ook aansienlik bygedra tot die regsgrondslag van die land, veral met betrekking tot burgerregte. Die regsvraag oor gelyke akkommodasie op plekke van openbare oord en vervoer het tydens die oorlog begin, met swart uniesoldate en die Star Car -kontroversie, en het gedurende die era voortgeduur. Artikel 13 van die staatsgrondwet van 1868 belemmer diskriminasie in plekke soos teaters en tavernes, en swart Louisiane het suksesvol in die hof gedagvaar vir skadevergoeding, wat 'n belangrike regspresedent tot stand gebring het. Maar sonder twyfel het die belangrikste aksie wat tydens heropbou in Louisiana ontstaan ​​het, gesamentlik bekend gestaan ​​as die slaghuisgebase (1873). Die uitspraak was bedoel om die kwessie van die stad se bevoegdheid om slaghuise vir die openbare welstand te reguleer, te besleg, en het uiteindelik die reikwydte van die veertiende wysiging beperk om burgers te beskerm teen die optrede van individuele state.
Kulturele veranderinge was ook volop na die Burgeroorlog. Mardi Gras het byvoorbeeld tydens die heropbou 'n diepgaande transformasie ondergaan as 'n direkte gevolg van die moeilike politiek van die era. Uit die politiek gelaat, het wit elite in New Orleans teruggetrek na die privaat sfeer, waar hulle die huidige Krewes van Rex, Proteus en Momus gestig het. Hul uitgebreide optogte het gedien as openbare vermaak en 'n middel tot politieke en sosiale kommentaar. Heropbou was inderdaad nie net verantwoordelik vir die bevestiging van die toewyding van die stad aan karnaval nie; teen 1872 was dit 'n groot toeriste -aantreklikheid en het 30 000 besoekers van regoor die land getrek.
Nystrom, Justin. New Orleans Na die burgeroorlog: ras, politiek en 'n nuwe geboorte van vryheid. Baltimore, MD: The Johns Hopkins University Press, 2010.
Powell, Lawrence. Nuwe meesters: Noordelike planters tydens die burgeroorlog en heropbou. New Haven, CT: Yale University Press, 1980.
Rodrigue, John. Heropbou in die Cane Fields: Van slawerny tot gratis arbeid in die Sugar Parochies in Louisiana, 1862–1880. Baton Rouge: Louisiana State University Press, 2001.
Taylor, Joe Gray. Louisiana gerekonstrueer, 1863-1877. Baton Rouge: Louisiana State University Press, 1974.
Tunnel, Ted. Smeltkroes van heropbou: Oorlog, radikalisme en ras in Louisiana, 1862-1877. Baton Rouge: Louisiana State University Press, 1984.
Warmoth, Henry Clay. Oorlog, politiek en heropbou: Stormagtige dae in Louisiana. New York: The MacMillan Co., 1930.
In 1861 het die Verenigde State die grootste krisis van daardie tyd beleef. Die noordelike en suidelike state het al hoe minder gelyk geword - sosiaal, ekonomies, polities. Die Noorde het toenemend industrieel en kommersieel geword, terwyl die Suide grotendeels landbougebonde was. Belangriker as hierdie verskille was egter Afro-Amerikaanse slawerny. Noordelikes wou oor die algemeen die verspreiding van slawerny beperk, sommige wou dit heeltemal afskaf. Suidlanders wou oor die algemeen die instelling onderhou en selfs uitbrei. So het slawerny die fokuspunt van 'n politieke krisis geword.
Na die verkiesing van die Republikeinse Abraham Lincoln in 1860 tot die presidentskap, het elf suidelike state uiteindelik in 1861 van die Federale Unie afgeskei. Hulle wou 'n onafhanklike konfederasie van state stig waarin slawerny beskerm sou word. Noord -Unioniste, aan die ander kant, het daarop aangedring dat afskeiding nie net ongrondwetlik is nie, maar ook ondenkbaar. Hulle was bereid om militêre geweld te gebruik om die Suide in die Unie te hou. Selfs Suid -Afrikaners wat geen slawe besit nie, het die federale dwang bedreig. Die gevolg was 'n duur en bloedige burgeroorlog. Byna net soveel Amerikaners is in die burgeroorlog dood as in al die ander oorloë van die land saam.
Na vier jaar se geveg is die Unie herstel deur die wapenmag. Die probleme met die heropbou van die Unie was net so moeilik soos die stryd teen die oorlog. Omdat die grootste deel van die oorlog in die Suide uitgevoer is, was die streek fisies en ekonomies verwoes. Helpende vrymanne en die skep van staatsregerings wat lojaal aan die Unie was, het ook moeilike probleme opgelewer wat jare sou neem om op te los.
Hersiening van heropbou
Heropbou is een van die minste bekende tydperke in die Amerikaanse geskiedenis, en baie van wat mense dink dat hulle daarvan weet, kan verkeerd wees.
Die meeste Amerikaners weet nie veel van heropbou nie, en in baie gevalle is dit wat hulle dink hulle weet verkeerd, " skryf historikus Brooks D. Simpson in sy inleiding tot die nuwe Library of America -bundel Heropbou: stemme uit Amerika se eerste groot stryd om rasse -gelykheid. Die bundel versamel sestig tydstemme uit die buitengewone tydperk tussen 1865-1877, toe die land gesukkel het om homself te herdefinieer na die wrede burgeroorlog.
Volgens Simpson is rekonstruksie se pogings ondermyn deur die genadelose geweld en die blanke oppergesag in die suide en die onverskilligheid van wit oppergesag in die noorde. Die Verenigde State het nie onmiddellik 'n tweeledige demokrasie geword nie. Byna 'n eeu van segregasie en onteiening was die gevolg van die triomf van die teenrekonstruksie en#8220 Verlossers " van die Suidelike plantasie-ekonomie.
In die woorde van historikus Eric Foner, tot in die twintigste eeu, was rekonstruksie deur baie Amerikaners beskou as 'n tragedie waarin 82 vindingryke radikale republikeine swart oppergesag vasgemaak het aan die verslane Suide, wat 'n orgie van korrupsie wat deur gewetenlose leiding gelei is, ontketen het. tapytbrekers, verraderlike skubbe en onkundige vrymanne. Die geboorte van 'n nasie en Weg met die wind. Maar daar was min bespreking oor die felheid van die geweld wat Rekonstruksie verslaan het. Lynchings van Afro -Amerikaners in Memphis en New Orleans, en die slag van minstens 71 swartes in Colfax, Louisiana, in 1873, is nie deur die meeste Amerikaners bespreek nie.
Terwyl Afro -Amerikaanse geleerdes soos W.E.B. Du Bois en A.A. Taylor het die tradisionele prentjie van die tydperk na die burgeroorlog uitgedaag; dit is grootliks geïgnoreer tot wat sommige die Tweede Heropbou genoem het, die burgerregte-era van die 1960's. Pioniers soos Du Bois en Taylor het die tydperk in die konteks van die stryd om swart vryheid en gelykheid gesien.
Beskou die Freedmen 's Bureau, die federale agentskap wat die bekendste is vir belowende veertig hektaar en 'n muil vir geemansipeerde swartes. Die Buro, som Foner op, is in tradisionele verhale gekritiseer vir oormatige radikalisme en deur revisioniste beskou as 'n opregte poging om die regs-, opvoedkundige en ekonomiese toestand van die vrymanne te verbeter. Die Buro is gesien as 'n beoefenaar van rasse -paternalisme, wat hand in hand met die planters werk om geemansipeerde swartes terug te dwing om aan die plantasies te werk. "
As die uitkoms van die postemancipasie -stryd terugskouend alles behalwe onvermydelik lyk, is dit ewe seker dat die heropbou die lewens van suidelike swartes verander het op 'n manier wat nie deur die statistieke en op die gebiede wat deur die wet onbereikbaar is, onmeetbaar is. Dit het swartes se verwagtinge en aspirasies verhoog, hul status in verhouding tot die groter samelewing herdefinieer en ruimte gebied vir die skepping van instellings wat hulle in staat gestel het om die onderdrukking wat daarop gevolg het, te oorleef.
Kortom, die herstel van die Verenigde State na slawerny het nie oornag gebeur nie. Heropbou het ruimte gebied vir die transformasie van slawe in burgers. Die reaksie op hierdie tydperk verander vandag nog.
Verken Texas deur historiese tydperke Burgeroorlog en heropbou 1861-1870 deur Katie Whitehurst
Texas het gereageer op die verkiesing van Abraham Lincoln deur hom vroeg in 1861 by die Konfederasie aan te sluit, 'n paar weke voordat die eerste skote op Fort Sumter afgevuur is. Alhoewel slegs ongeveer een uit elke vier Texas -gesinne slawe besit, was steun vir afstigting sterk, met ongeveer driekwart van die kiesers wat afskeiding ondersteun het. Baie Texas -manne het dadelik by die oorlog aangesluit en ooswaarts gereis om met ander Konfederale soldate te veg. Baie ander het aangesluit, maar het in Texas gebly, sommige het die kuslyn verdedig, sommige het gewaak teen moontlike aanvalle deur die Unie en ander het die gebied New Mexico binnegedring. 'N Klein aantal het by die Unie -leër aangesluit.
Vir Texane aan alle kante het die oorlog ontberinge meegebring. Alhoewel slegs 'n paar gevegte in die staat gevoer is, was die uitwerking van die oorlog wydverspreid. Verkeer deur die belangrikste hawe van die staat in Galveston is vroeg in die oorlog gestaak deur 'n blokkade van die Unie. Vakbondtroepe het die hawe in die herfs van 1862 in beslag geneem. Maar teen Nuwejaarsdag van 1863 het die Konfederale magte die stad ingeneem, wat die res van die oorlog in die hande van die Konfederale gebly het.
Handelshindernisse duur voort tot die einde van die oorlog. Die invoer van goedere uit die noordelike fabrieke het gestaak, vervoernetwerke is beskadig en die blokkades van die Unie het dit vir katoenprodusente moeilik gemaak om hul gewasse uit te voer. Handel met Mexiko het verligting gebring. Maar sonder groter handelsnetwerke het die inwoners van Texas gely onder allerhande tekorte. Tog was Texas 'n veiliger plek vir baie mense wat uit die diep suide gevlug het. Baie het as vlugtelinge na Texas gereis en dikwels slawe saamgebring.
In die burgeroorlog jare het die aantal slawe in die staat toegeneem. Vir sommige was daar 'n bewustheid van die stryd om hul vryheid - 'n bewustheid wat vasgevang is in herinneringe soos dié van Mose Smith, 'n voormalige slaaf uit Texas, wat gepraat het oor die konflik, maar te ver weg was om direkte kennis van die oorlog te hê. Alhoewel baie mans uit slawe-besitende gesinne in die weermag gedien het, het slawe se werk en slawerny gedurende die oorlog baie ongeskonde gebly.
In stede en landelike gebiede het vroue ingegryp om werk te verrig wat voorheen gedoen is deur mans wat weg was in die oorlog. Dwarsdeur die staat het die afwesigheid van mans vroue by die huis weggestoot om belangrike nuwe rolle in die huishouding te vervul, insluitend die van boer en verskaffer. Vroue het die opdrag gehad om alleen vir hul gesinne te sorg in 'n tyd van swaarkry en tekorte. Vir vroue wie se mans tydens die oorlog gesterf het, het hierdie rol dikwels na die einde van die oorlog voortgegaan.
Verskille in politieke oortuiging het tydens die oorlog ook probleme vir baie Texans veroorsaak. Verset teen afstigting was algemeen onder onlangse Duitse immigrante in die Hill Country, in sommige noordelike Texas -provinsies en onder baie Tejanos en Mexikaanse Texans. In sommige gevalle het hierdie sienings tot geweld gelei. In 1862 is drie dosyn Unie -simpatiseerders — die meeste van hulle Duitse Texane — naby die Nuecesrivier vermoor terwyl hulle na Mexiko wou vlug.'N Monument is in 1866 ter ere van hulle opgerig en kan vandag nog gesien word.
Toe die oorlog geëindig het met die oorgawe van die konfederale generaal Robert E. Lee op 9 April 1865 by Appomattox Court House, het die amptelike nuus Texas weke lank nie bereik nie. Dit kom op 19 Junie 1865 - 'n dag wat nou as Juneteeth gevier word - toe generaal Gordon Granger en die troepe van die Unie in Galveston land. Hulle het aangekom om die staat te beset en om die emansipasie van alle slawe in Texas te beveel. Heropbou het begin.
Heropbou was nie 'n maklike tyd vir Texans nie. Inwoners moes hul lojaliteit aan die Verenigde State belowe, slawerny afskaf en verklaar dat afskeiding van die vakbond onwettig was. Vir baie voormalige slawe het vryheid van slawerny beperkte geleenthede gebied om nuwe lewens te bou.
Woede oor die uitkoms van die oorlog prut in die heropbou-era in Texas. Freedmen het die primêre doelwitte geword van wydverspreide geweld wat na die einde van die oorlog gevolg het. Kiesers in Texan het nie gehelp om die dertiende wysiging (afskaffing van slawerny) of die veertiende wysiging (burgerskapverklaring vir Afro -Amerikaners) te bekragtig nie. En ondanks die formele beëindiging van slawerny in die Verenigde State, het Texas en ander voormalige Konfederale state beperkings ingestel vir Afro -Amerikaners wat hul regte ernstig beperk het. Ondanks die spanning, is Texas na 'n ongemaklike vyf jaar in Maart 1870 weer tot die Unie toegelaat.
Die terugkeer van Texas na die Verenigde State het die onrus nie beëindig nie. Ondanks nuwe spoorlyne en industriële groei in die staat, was Texas 'n grootliks agrariese ekonomie. Vyandheid teenoor die Republikeinse party en heropboubeleid het gelei tot die verkiesing van 'n voormalige Konfederale beampte as goewerneur in 1872. Slawe -arbeid is vervang met die deelbou -stelsel, wat Afro -Amerikaners in die komende jare in armoede en onderdanigheid aan wit manlike grondeienaars gehou het. Ou konflikte met inheemse Amerikaners - wat grotendeels opsy gesit is tydens die burgeroorlogjare en#8212 het met nuwe geweld oorgekom. 'N Reeks oorloë, bekend as die Indiese oorloë, het die oorblywende stamme in Texas van hul land afgestoot en geëindig in die dood, gevangenisstraf of oorgawe vir 'n reeks inheemse Amerikaanse leiers. Beide die Apaches en Comanches is uit die staat geskors.
Altyd bang vir 'n sterk sentrale regering, keur Texans in 1876 'n nuwe grondwet goed wat die mag van die goewerneur ernstig beperk. Die Grondwet van 1876 bly vandag die basiese wet in Texas. Toe die presidentsverkiesing van 1876 eindig met Rutherford B. Hayes se oorwinning, het ooreenkomste tussen Demokrate en Republikeine die amptelike einde van heropbou tot gevolg gehad. Die heropbouperiode was amptelik verby in Texas, maar beperkings en ontberings vir minderhede in die staat sou nog baie jare voortduur, selfs al het ekonomiese uitbreiding 'n groot aantal immigrante uit Europa en ander dele van die VSA geabsorbeer.
Oor die film
Henry Louis Gates Jr. bied 'n belangrike nuwe vier uur lange dokumentêre reeks oor Heropbou: Amerika na die burgeroorlog. Die reeks ondersoek die transformerende jare na die Amerikaanse burgeroorlog, toe die land gesukkel het om homself te herbou ten spyte van diepgaande verlies, groot vernietiging en revolusionêre sosiale verandering. Die twaalf jaar wat die naoorlogse heropbou-era (1865-1877) saamgestel het, was getuie van 'n seismiese verskuiwing in die betekenis en samestelling van ons demokrasie, met miljoene voormalige slawe en vrye swart mense wat hul regmatige plek soek as gelyke burgers onder die wet. Alhoewel dit tragies van korte duur was, was hierdie gewaagde demokratiese eksperiment, in die woorde van WEB Du Bois, 'n 'kort oomblik in die son' vir Afro-Amerikaners, toe hulle kon opvoed en opvoeding kon behaal, hul stemreg kon uitoefen en hardloop vir en wen openbare amp.
In die inleiding tot ons reeks oor die heropbouperiode na die burgeroorlog, gee ons 'n uiteensetting van die politieke geskiedenis van die era. Dit is bedoel om die res van die reeks aan te vul, wat meer tematies en spesifiek is.
Hier, vir die meer visueel geneigde, is 'n tekstuele weergawe van die uiteensetting, losweg gebaseer op die aantekeninge wat ons gemaak het terwyl ons voorberei het om die episode op te neem.
Januarie 1863: Abraham Lincoln reik die Emancipation Proclamation uit en bevry slawe wat in die state woon wat nog in opstand is.
Desember 1863: Lincoln reik die afkondiging van amnestie en heropbou uit. Onder sy voorwaardes, as 10 persent van die Suidlanders in 'n staat wat aan die troepe van die Unie geval het, 'n eed van toekomstige lojaliteit sou aflê, kon hulle 'n regering stig en verteenwoordigers na Washington stuur. Mense links van Lincoln in die Republikeinse Party maak beswaar teen die Republikeinse beheerde kongres wat die verteenwoordigers nie erken nie.
Februarie 1864: Die Republikeinse Kongres aanvaar 'n heropbouplan genaamd die Wade -Davis Bill (voorgestel deur senator Benjamin F. Wade, R - Ohio en rep. Henry Winter Davis, R - Maryland) wat baie radikaler was as Lincoln se plan, wat vereis dat voormalige Konfederale leiers word uitgesluit en dat elkeen wat by die regerings van die heraangeneemde state aangesluit het, 'n 'ysterbesweer' eed moet aflê dat hulle nie teen die Unie geveg het nie. Die wetsontwerp vereis ook dat state swart mense stemreg gee. Lincoln het hierdie wetsontwerp veto gemaak terwyl die kongres buite sitting was.
Maart 1865: Die kongres skep die Bureau of Refugees, Freedmen en Abandoned Lands as deel van die oorlogsdepartement. Die Buro het 'n beperkte bevoegdheid om 'n mate van verligting te bied aan vrymense wat honger, sonder huise en sonder mediese sorg was, en om hul bondgenote te wees in kontrakonderhandelinge met werkgewers.
April 1865: Lee gee oor en Lincoln word vermoor, en vise -president Andrew Johnson, 'n demokraat uit Tennessee, wat getrou gebly het aan die noorde tydens die burgeroorlog, word die president. Alhoewel Johnson aanvanklik die streng straf van die Konfederale leiers bevoordeel het, was sy idee van heropbou baie meer pro-demokraat, pro-wit en pro-konfederaal. (Historikus David L. Wilson skryf: "Terwyl Johnson nie van die suidelike aristokrasie hou nie, het hy swartes nog meer gehaat en gevrees.") Vir die volgende drie jaar sou hy en die kongres baklei oor wat hulle in die Suide moet doen.
Desember 1865: Johnson maak 'n plan wat amnestie toeken aan voormalige Konfederate wat 'n eed van toekomstige lojaliteit aflê. Teen die einde van 1865 weier die Kongres om die staatsregerings en verteenwoordigers wat onder Johnson se plan gekies is, te erken, en maak beswaar daarteen dat voormalige Konfederate so berug is as Alexander Stephens, die voormalige vise -president van die Konfederale State van Amerika.
Desember 1865: Die state bekragtig die 13de wysiging en skaf slawerny af (behalwe as straf vir 'n misdaad)!
1865: Mississippi stel die eerste swart kode van die era in werking, dwing alle swart minderjariges wat die staat as ouerloos 'leerlingskap' tot gevolg het, aan 'meesters en minnares' die vermoë om hierdie minderjariges lyfstraf te gee en verbied hulle om hul plek van 'vakleerlingskap' te verlaat. " Soortgelyke kodes sal in ander suidelike state deurgegee word, wat die vryheid van beweging van vrymense, die reg op vergaderings en die reg om onderling te trou, beperk.
Februarie 1866: Die kongres aanvaar die tweede Freedmen's Bureau Act, wat die weermag beskuldig van die beskerming van vrye mense se burgerregte. President Johnson veto dit.
April 1866: Die kongres aanvaar die wetsontwerp op burgerregte van 1866, wat aan elke persoon wat in die Verenigde State gebore is, burgerskap gee, en die federale howe aankla dat hulle hul burgerregte beskerm. Johnson veto die wetsontwerp twee keer teen die kongres, wat toenemend gefrustreerd is met die president, en uiteindelik die veto oorskry.
Mei 1866: Memphis se "ras -oproer" van 1866 laat 46 swart mense en twee wit mense dood. (Daarom is daar skrikaanhalings.)
Julie 1866: Misdaadgeweld in New Orleans wat deur die voormalige Konfederale burgemeester van die stad aangevuur is, laat 238 mense dood, waaronder 200 swart veterane van die Unie-leër.
Julie 1866: Die kongres probeer hierdie keer weer die tweede Freedmen's Bureau Act slaag; hulle ignoreer Johnson se veto om dit in die wet te stel.
1866: Die Ku Klux Klan is gestig in Pulaski, Tennessee.
November 1866: Tussentydse verkiesing plaas 'n groot meerderheid Republikeine in die kongres, wat hulle 'n marge van twee derdes gee. Republikeine beskou dit as 'n bewys van die goedkeuring van die kiesers van die voorgestelde 14de wysiging, wat hulle in Junie 1866 opgestel het.
Maart 1867: Die kongres aanvaar die ampstermynwet, wat burgerlike beamptes beskerm teen die ontslag uit die amp sonder die goedkeuring van die senator, met die doel om Johnson te verhinder om die radikale Republikeinse oorlogsekretaris Edwin Stanton af te dank. (Die wet op die ampstermyn word in 1926 ongrondwetlik beslis.)
Lente en somer 1867: Die kongres aanvaar drie radikale heropbouwette, wat die konfederasie in militêre distrikte verdeel en die militêre mag verleen oor die regbank en politiek in die voormalige suidelike state. Daardie state moet grondwette aanneem wat swart mans stemreg gee, en moet die 14de wysiging bekragtig om in die nasionale wetgewer verteenwoordig te word. Johnson maak 'n veto teen die kongres wat sy veto oortref.
Somer 1867: Die Amerikaanse weermag registreer swart kiesers in die voormalige CSA.
Herfs 1867: Suidelike state wat dit nog nie gedoen het nie, het grondwetlike konvensies gehou soos die Kongres voorgeskryf het, en die militêre administrateurs herroep die Swart Kodes.
Maart 1868: Die Huis maak Johnson 'n beskuldiging, met verwysing na sy oortreding van die Wet op Ampsbesit. Die senaat slaag egter nie daarin om Johnson skuldig te bevind nie.
Julie 1868 : Die state bekragtig die 14de wysiging, wat burgers gelykwaardige beskerming verleen onder die wet.
November 1868: In die algemene verkiesing benoem die Demokratiese party Johnson nie, maar bestuur hy die voormalige goewerneur van New York, Horatio Seymour, teen Ulysses S. Grant. Tennessee, Mississippi en Virginia word nog nie formeel in die vakbond herstel nie en kan dus nie kiesers wat in die kieskollege kan stem, sanksioneer nie.
Die veldtog word grotendeels geveg oor heropbou en die Republikeine voer die idee dat Grant die regering (en die land) die vrede sal herstel. Seymour se hardloopmaat, Francis P. Blair Jr., gaan op 'n spreekbeurt en probeer rassehaat uitlok en waarsku dat onder die Republikeine '' 'n semi-barbaarse ras van swartes wat aanbidders van fetisies en poligamiste '' oor wit mense sou heers. Seymour neem minder opruiende retoriek aan en pleit vir amnestie vir die vorige konfederate en die herstel van die burgerlike gesag op staatsvlak in die suide (in teenstelling met militêre administrasie). Grant seëvier.
1869: Tennessee word die eerste staat waar wit mense 'n terugslag in die heropbou van die staat het, wat Republikeine uit die staatsregering verdryf en vervang deur blanke konserwatiewe demokrate-dikwels oud-konfederate en oud-planters-genaamd Redeemers. Die KKK help die Verlossers deur swart en Republikeinse kiesers te intimideer.
1870: Die staatsregerings van Georgia, Noord -Carolina en Virginia gaan ook verlosser.
Februarie 1870: Die 15de wysiging, wat burgers die stemreg gee, word bekragtig.
1870 en 1871: Kongres - nog steeds radikaal Republikein - neem drie handhawings- of 'dwanghandelinge' goed, wat swart mense beskerm teen die verkorting van hul grondwetlike regte. Die kongres ondersoek die KKK en plaas nasionale verkiesings onder die beheer van die federale regering. Die derde Force Act gee die president die bevoegdheid om habeas corpus op te skort en die weermag te gebruik om te veg teen diegene wat saamgesweer het om swart burgers gelyke beskerming onder die wet te weier. Met die verloop van hierdie dade neem geweld in die Suide tydelik af.
Junie 1872: Die Freedmen's Bureau, wat jare lank nie geld en personeel gehad het nie, aangesien politici uit die noorde en suide geweier het om sy missie te beywer, word amptelik afgeskaf.
1874: Na 'n golf van ontevredenheid na die paniek van 1873, voer die Demokrate die nasionale middeltermynverkiesings uit en beheer hulle beide huise van die kongres vir die eerste keer sedert voor die burgeroorlog.
Maart 1875: Die Burgerregtewet van 1875, wat diskriminasie verbied in die keuse van jurie, in openbare ruimtes en op openbare vervoer, verbied die kongres nadat sy skrywer en jarelange kampioen, Charles Sumner, gesterf het.
1875: Grant weier om troepe te stuur om te help veg om die staat Mississippi uit die hande van die Demokrate te hou, en volg die 'Mississippi -plan', wat intimidasie gebruik om die beheer van die staatsregering uit Republikeinse hande te verdryf.
Maart 1876: Die Hooggeregshof verklaar in sy beslissing in die saak van Verenigde State v. Cruikshank dat die federale regering nie verantwoordelik moet wees vir die voorkoming van inbreuk op die grondwetlike regte van die burgers wanneer die oortredings deur ander burgers of regerings op staatsvlak gepleeg word nie. Die hof sê vir vrymense wat voel dat hul regte geskend is, dat hulle by die (dikwels onsimpatieke) staatshowe om beskerming moet aansoek doen.
November 1876: Die presidentsverkiesing tussen die Republikein Rutherford B. Hayes en die demokraat Samuel Tilden, 'n streng stryd, eindig met die feit dat Hayes die kieskollege met 'n enkele stem wen en Tilden die gewilde stem wen. Beide kante beweer die onderdrukking van kiesers, en die kongres stel 'n kommissie aan om die uitslag te bepaal.
Die kommissie regeer volgens die partye ten gunste van Hayes en gee hom die presidentskap. In die loop van hierdie proses beloof Hayes om federale troepe uit die suide te verwyder, wat hy doen, wat demokratiese beheer van die streek moontlik maak.
1877: Met die onttrekking van troepe kom die heropbou tot 'n einde.
Oor die skou
Die era van heropbou wat gevolg het op die burgeroorlog was ons beste kans om 'n Amerikaanse demokrasie te bou wat gegrond was op rasse -gelykheid. Die mislukking daarvan kan verduidelik waarom ras, 'regte van state' en die nalatenskap van die Konfederasie vandag sentrale temas in ons politiek bly.
Moenie Rebecca en Jamelle se vorige podcast, The History of American Slavery, misloop nie.
Hierdie reeks is moontlik gemaak deur Slate Plus -lede. Om Slate te help om meer sulke projekte te maak, word 'n lid nou.
Top tien boeke oor die geskiedenis van heropbou
Die baanbrekerswerk in die studie van die rol van swart Amerikaners tydens heropbou deur die invloedrykste swart intellektueel van sy tyd. Hierdie boek was die eerste volledige studie van die rol wat swart Amerikaners gespeel het in die kritieke tydperk na die burgeroorlog toe die slawe bevry is en gepoog is om die Amerikaanse samelewing te herbou. Destyds gegroet, Swart heropbou in Amerika 1860–1880 is met reg 'n klassieke genoem. Die geskiedenis van Du Bois het die vorige historiese werke oor heropbou ondermyn, geskryf deur historici van die Dunning die skool wat wit suidelike mense openlik ondersteun het.
Eric Foner se "meesterlike behandeling van een van die mees ingewikkelde periodes van die Amerikaanse geskiedenis" (New Republic) herdefinieer hoe die tydperk na die burgeroorlog beskou word. Heropbou beskryf die wyse waarop Amerikaners - swart en wit - gereageer het op die ongekende veranderings wat die oorlog en die einde van slawerny tot gevolg gehad het. Dit spreek die maniere aan waarop die geemansipeerde slawe se soeke na ekonomiese outonomie en gelyke burgerskap die politieke agenda van Heropbou gevorm het vir die hervorming van die suidelike samelewing en die plek van planters, handelaars en kleinboere daarin die evolusie van rassehouding en raspatrone. betrekkinge en die opkoms van 'n nasionale staat met 'n sterk uitgebreide gesag en wat 'n tyd lank toegewy is aan die beginsel van gelyke regte vir alle Amerikaners.
In hierdie bekroonde boek handel Thomas Holt nie net oor die identiteit van die swart politici wat tydens heropbou die mag in Suid-Carolina verkry het nie, maar ook oor die vraag hoe hulle binne die politieke stelsel funksioneer. Soos 'n resensent gesê het, "dring hy deur na die oppervlakkige bekommernisse oor of swart politici venaal of liggelowig was om te sien of hulle mag en invloed uitoefen, en, indien wel, hoe en wat eindig en teen watter hindernisse."
Steven Hahn, 'N Volk onder ons voete (Belknap Press, 2003)
Dit is die epiese verhaal van hoe Afro-Amerikaners in die ses dekades na slawerny hulself verander het in 'n politieke volk-'n embrioniese swart nasie. Soos Steven Hahn demonstreer, was Afro-Amerikaners op die platteland sentrale politieke rolspelers in die groot gebeurtenisse van verdeeldheid, emansipasie en nasiebou. Terselfdertyd vra Hahn ons om op meer uitgebreide maniere te dink oor die aard en grense van politiek en politieke praktyk.
Met die klem op die belangrikheid van verwantskap, arbeid en kommunikasienetwerke, ondersoek 'n nasie onder ons voete die politieke verhoudings en gevoelens wat ontwikkel het onder slawerny en wys hoe dit die grondslag vorm vir die mobilisering van voetsoolvlak. Hahn stel ons voor aan plaaslike leiers en wys hoe politieke gemeenskappe gebou, verdedig en herbou is. Hy identifiseer ook die soeke na selfbestuur as 'n noodsaaklike doelwit van swart politiek in die suide van die platteland, van wedstryde om plaaslike mag tydens heropbou, tot emigrasie, biraciale verkiesingsalliansies, sosiale separatisme en uiteindelik migrasie.
Geskiedkundiges het die dood van die heropbou oorweldigend die skuld gegee vir die aanhoudende rassisme van Suid -Afrikaners. Heather Cox Richardson voer eerder aan dat klas, tesame met ras, van kritieke belang was vir die einde van rekonstruksie. Noordelike steun vir bevryde swartes en heropbou verswak na toenemende kritiek op die ekonomie en vra vir 'n herverdeling van rykdom.
Met behulp van koerante, openbare toesprake, gewilde traktate, verslae van die kongres en privaat korrespondensie, spoor Richardson die veranderende noordelike houding teenoor Afro-Amerikaners uit die Republikeine se geïdealiseerde beeld van swart werkers in 1861 deur die publikasie van Booker T. Washington's Up from Slavery in 1901. Sy ondersoek kwessies soos swart stemreg, onteiening, belasting, migrasie na die weste, lynch en burgerregte om die trajek van Noordelike ontnugtering met heropbou op te spoor. Sy onthul 'n groeiende terugslag van Noordelikes teen diegene wat van mening was dat ongelykhede opgelos moet word deur werkersklasaksie en die opkoms van 'n Amerikaanse middelklas wat individuele produktiwiteit beywer en Afro-Amerikaners as 'n bedreiging vir hul welvaart beskou.
Die verhaal van heropbou handel nie bloot oor die heropbou van die Suide na die Burgeroorlog nie. In die laat negentiende eeu word die moderne Amerika gedefinieer, aangesien suidelike, noordelike en westerlinge geleidelik 'n nasionale identiteit uitgehamer het wat drie streke verenig het tot 'n land wat 'n wêreldmoondheid kan word. Uiteindelik handel die verhaal van heropbou oor hoe 'n middelklas in Amerika gevorm is en hoe sy lede bepaal het waarvoor die nasie in die buiteland, vir die volgende eeu en daarna, sou staan.
Hierdie boeiende boek strek oor die grense van ons begrip van heropbou, 'n deurlopende geskiedenis van die Verenigde State van die tydperk van Abraham Lincoln tot die presidentskap van Theodore Roosevelt. Die historikus Heather Cox Richardson verbind die noorde en weste in die verhaal na die burgeroorlog, wat gewoonlik eng fokus op die suide, wat die belangrike mense en gebeure van hierdie uiters belangrike era omvat.
Op 8 April 1865, na vier jaar van burgeroorlog, skryf generaal Robert E. Lee aan generaal Ulysses S. Grant om vrede te vra. Vrede was buite sy bevoegdheid om te onderhandel, antwoord Grant, maar gee terme oor wat hy sou bespreek. Soos Gregory Downs onthul in hierdie aangrypende geskiedenis van Amerika na die burgeroorlog, was Grant se onderskeid profeties, want vrede sou jare lank die suide ontwyk ná Lee se oorgawe by Appomattox.
Nadat Appomattox aangevoer het dat die oorlog nie met die Konfederale kapitulasie in 1865 geëindig het nie. In plaas daarvan het 'n tweede fase begin wat tot 1871 geduur het ― nie die projek wat eufemisties heropbou genoem word nie, maar 'n toestand van ware intelligensie wie se doel was om die terme van vrede te vorm. Met behulp van sy oorlogsmagte het die Amerikaanse weermag toesig gehou oor 'n ambisieuse besetting en tienduisende troepe in honderde buiteposte regoor die verslaan Suide gestasioneer. Hierdie baanbrekende studie van die besetting na die oorgawe maak duidelik dat die doel daarvan was om slawerny te verpletter en om betekenisvolle burgerlike en politieke regte vir vrygemaakte mense te skep in die lig van rebelle se dapper verset.
Heropbou was 'n tyd van idealisme en ingrypende verandering, aangesien die seëvierende Unie burgerskapregte vir die vrygemaakte slawe geskep het en die stem aan swart mans toegestaan ​​het. Sestien swart Suidlanders, verkies tot die Amerikaanse kongres, het in Washington aangekom om hervormings soos openbare onderwys, gelyke regte, grondverdeling en die onderdrukking van die Ku Klux Klan voor te staan. Maar hierdie manne het 'n ongelooflike kans gehad. Hulle is verkleineer as korrup en onvoldoende deur hul blanke politieke teenstanders, wat wetgewende bedrog, laster, omkopery en die wrede intimidasie van hul kiesers gebruik het om hulle van hul steun te beroof. Ten spyte van hul status as kongreslede, moes hulle die ergste vernedering van rassevooroordeel verduur. En hulle is grootliks vergete - dikwels verwaarloos of verguis deur standaardgeskiedenis van die tydperk.
Michael W. Fitzgerald se nuwe interpretasie van Heropbou toon aan hoe die interne dinamika van hierdie eerste vryheidsbeweging in die hande van wit rassistiese reaksionarisse in die Suide gespeel het. Splendid Mailure vertel hoe finansiële misstappe na die oorlog en ander bestuursprobleme vinnig idealistiese Noordelikes versuur het oor die praktiese gevolge van die Radikale Republikeinse plan, en die weg gebaan het vir die ontploffing wat die Suid -Republikeine van die bewind gevee het en gelei het tot Noordelike instemming met die bloedige onderdrukking van stemreg . Die mislukte strategie bied 'n teregwysende voorbeeld aan hedendaagse voorstanders van rasse-gelykheid.
In The Scalawags onthul James Alex Baggett ambisieus die ontstaan ​​van scalawag -leiers in die voormalige Konfederasie. Deur 'n gesamentlike benadering tot biografie te gebruik, profiteer Baggett 742 wit suidelike inwoners wat die Kongresheropbou en die Republikeinse Party ondersteun het. Hy vergelyk en kontrasteer dan die scalawags met 666 verlosser-demokrate wat hulle gekant het en uiteindelik vervang het. Aansienlik ontleed hy hierdie ryk gegewens volgens streek - die Bo -Suid, die Suidoos en Suidwes - sowel as die Suide as geheel.
Baggett volg die lewe van elke scalawag voor, tydens en na die oorlog en onthul werklike persoonlikhede en nie bloot statistieke nie. Hy ondersoek opvallende eienskappe soos geboorteplek, beroep, boedel, slawe -status, opvoeding, politieke antecedente en ervaring, afstigting, oorlogsrekord en politieke aktiwiteite na die oorlog. Dit is die eerste Suid -Afrikaanse studie oor die scalawags, die omvang en die ongelooflike rykdom in hoeveelheid en kwaliteit van bronne maak dit die definitiewe werk oor die onderwerp.