Instrumente in God se hand
Ons hoor dikwels:
"Toevallig het 'n storm opgesteek"
"Natuurlik kan enigeen wat op 'n seereis gaan, 'n storm op die see beleef"
Jona Hy letterlik in diep water beland. Dit was geensins natuurlik of toevallig nie. Ons lees: Maar die Here het 'n kwaai storm oor die see laat opkom (Jona 1:4). God, die Almagtige, het Jona met sy eie nietigheid en verganklikheid gekonfronteer. Jona se reaksie: hy het ontvlugting gesoek in 'n diepe slaap in die onderste gedeelte van die skip.
Die matrose het vir mekaar gesê: "Kom ons trek lootjies sodat ons kan uitvind oor wie hierdie ramp ons tref" (Jona 1:7). Hierdie heidene het besluit die feit dat hulle op see in die nood was, het beteken iemand op daardie skip moes aan iets ernstig skuldig wees. Die skuldige moes geïdentifiseer word.
Al sien baie mense dit so, is daar nie altyd 'n reglynige verband tussen nood en skuld nie. In hierdie geval was die drosterprofeet verantwoordelik vir die nood mense op die skip. Hulle het lootjies getrek en Jona is aangewys. Jona was verantwoordelik vir die nood. Hier is die waarheid bevestig:Mense kan loot, maar die Here bepaal hoe dit uitkom (Spr 16:33).
Die storm op die see en die val van dit lot het instrumente in God se hande geword. Selfs die verkeerde geloofsopvatting van die heidense matrose het God nie gekeer om Jona, sy onwillige profeet, te laat omdraai nie. Niks en niemand is daarvan uitgesluit om instrument in God se hand te wees wanneer Hy met sy kind besig is nie.
Weet jy wat is God se wil vir jou lewe? Miskien is jy op 'n ander plek as waar die Here jou wil hê. Is dit nodig dat Hy heeltemal onverwags een of ander instrument gebruik om jou te laat omdraai, of is jy gereed om te vra: "Here, wat wil U hê, moet ek doen?
God se Woord gaan voort op sy tog deur die wêreld
Wanneer die nood druk, verwag 'n mens dat gelowiges sal bid. Op die skip in die stormsee het die heidense matrose tot hul gode gebid. Die nood het al groter geword. Die matrose het besluit almal moes bid: … en die kaptein het na hom toe gegaan en vir hom gesê: "Wat is dit met jou dat jy lê en slaap? Staan op en bid tot jou god. Miskien sal hy aan ons dink en dan sal ons nie vergaan nie (Jona 1:6). Watter skreiende ironie! Vir Jona van alle mense sê heidense skeepskaptein: Staan op en bid tot jou god.
God het Jona deur die lot as die skuldige uitgewys. Die benoude skeepslui vra toe: Vertel ons tog waarom hierdie ramp ons tref. Wat werk jy? Waarvandaan kom jy? Uit watter land en uit watter volk is jy (Jona (1:8)? Jona moes reageer. Sy antwoord: Ek is 'n Hebreër. Ek dien die Here die God van die hemel wat die see en die vasteland gemaak het (Jona 1:9). Watter ironie: Jona sê dat die Here die God die see gemaak het – dieselfde see waarop hy van Hom probeer wegvaar het. Voor hierdie heidense seelui het Jona bely dat hy van hierdie God af probeer wegvlug. God van wie hy probeer vlug het, het hom tot hierdie erkenning gebring.
Jona het al met die heidene oor God gepraat. Hy het egter nog nie met God gepraat nie. Hy het maar oor God bely dat Hy die see en die land gemaak het. Hy het nog nie die Naam van hierdie God aangeroep nie. Hy het nog nie sy hulp gevra nie. Hy was steeds aan die vlug.
Ons ken mos Jona se situasie: wanneer die lewende God ons tot stilstand bring op 'n eiewillige weg waarop ons onsself bevind, kry ons dit nie reg om te bid nie. Hoe kan jy, wanneer jy van God af wegvlug, tot Hom bid? Dus: wil jy weet of jy op 'n eiewillige pad is? Bid jy regtig daaroor? Vra jy regtig na die Here se wil daarin?
Vir Jona het die heidene gevra: Wat het jy nou aangevang?
Wat van Jona destyds, Jona ek, Jona jy? Ons wat tekortskiet in ons pogings om die Here te dien? Die feit dat God ons nie toelaat om van Hom af weg te kom nie, is evangelie. Die mens wil niks met God te make hê nie. In Christus het Hy na ons toe gekom, ons opgesoek. Die Gees van die Here versag ons klipharde harte. Hy maak ons gehoorsaam aan die Here.
God is inderdaad, soos Jona later (4:2) sê, 'n genadige en barmhartige God, lankmoedig en vol liefde. Dit is nie net waar ten opsigte van sy halsstarrige volk nie; ook nie net van die goddelose stad, Nineve, nie. Hy is ook genadig en barmhartig teenoor sy drosterprofeet.
Die Here gee nie ontslag aan iemand wat sy opdrag ontvang het nie. Hy dring ons om dit uit te voer. Saulus het die Here met oorgawe probeer dien deur die kerk te vervolg. Toe die verheerlikte Christus hom op pad na Damaskus toe konfronteer, het sy hart verander en ook sy naam, hy word toe Paulus. Hy het Christus begin verkondig. Hy sê by geleentheid wat ek en jy wat saam met hom geroep is om die evangelie uit te dra, saam met hom te kan sê: Die liefde van Christus dring ons (2 Kor 5:14). Moet daarom nie dros nie! Bekeer jou van die verkeerde pad! Aanvaar die opdrag wat die Here jou gee. Voer dit uit, voer dit dadelik uit. Gehoorsaam God! Getuig in die wêreld van God sy oordeel en genade. Doen dit tot eer van die Here, die Genadige en Barmhartige!
Is belydenis van geloof vir jou die eindpunt of 'n mikpunt? Kom jy jou belofte na om as lewende lid van die kerk die bediening van Woord en sakramente ywerig te soek en jou gawes gewillig en met vreugde tot nut van ander lede en uitbouing van die koninkryk van God aan te wend. Is jy waar jy beloof het om te wees, of probeer jy van die Here af wegkom?
Dit was Jona se situasie. Die Here het hom beveel om sy oordeel oor die heidense stad Nineve te gaan afkondig. Hy klim toe op 'n skip op pad Tarsis toe – aan die ander kant van die wêreld. Daar op die skip ontdek hy toe hy kan nie van God af wegkom nie. Hy verkondig God toe aan die heidene op die skip.
Vandag is die boodskap aan ons: God bly werk met en ook deur selfs sy onwillige kind. Moenie in jou onwilligheid vassteek nie. Vra na die Here se wil. Doen onder leiding van sy Gees wat Hy van jou verwag.
Die preek is beskikbaar in .pdf-formaat. Kliek op die naam wat volg: (2017 06 11) Die Here werk met en deur selfs sy onwillige kind Jona 1 v3tot10