Die laaste dag in Bali... die toerleiers kom laai ons 02:30 die oggend op by die Bungalows en ons ry so uur na Mount Batur - dis die derde grootste vulkaan op die eiland. Ons kry toe stap leiers en ons stap op teen die berg - dis glo so 2ure se stap. Ma was nog siek en ek het ook nie te lekker gevoel nie, so ons vat toe motorfietse tot by die eerste piek. Hulle ry erg goed motorfiets en die terrein het baie, skerp draaie en los grond, maar hulle doen dit elke dag en ek love die stukkie adrenalien. Charles was ook siek so hy kom ook tot by ons met 'n motorfiets, maar hy en ma bly agter toe die res van die groep daar kom en ons verder opstap tot bo. Die toerleiers maak ontbyt vir ons (wat ek nie geëet het nie, want Bali belly) en ons kyk die sonsopkoms - woorde kan dit nie beskryf nie, so ek gaan nie eers probeer nie. Ons stap verder na die krater en neem foto's en gaan na die warm gate waar die berg stoom uitblaas. Daarna begin die staptog ondertoe. Aan die onderkant loop mens deur beboste plantegroei en dis ongelooglik hoe dit verskil op een berg. Ons ry toe na 'n natuurlik warmwaterbron en swem en ontspan daar vir so uur en 'n half en ry terug huis toe. Ek huur weer 'n scooter en ry vir oulaas om geskenke te koop en gaan maak 'n laaste draai by die ryslande. Die aand gaan ons na 'n baie mooi plek net buite Ubud vir die afsluitingsete met 'live' musiek en buffet ete met lekker kos en ons kuier en swem vir 'n laaste keer in Bali. Die pakwerk begin toe ons by die huis kom (wat 'n uitdaging!).Read more
So... Bali belly is 'n werklikheid. Ek het vanoggend opgestaan en nie lekker gevoel nie, maar 'n Maxalon en bietjie moed later is ek oppad na 'n Balinese kookklas (waarvoor ek al uitsien van voor die trip af). Wayan (elke derde mens se naam hier is Wayan) tel my op by die Bungalows en vat ons sewe (wat die klas doen) na die markie toe. Daar vat sy pa, Ketut ('n ander derde van die mense se naam), ons deur die markie en wys als en laat ons proe (wel, laat die ander proe). Daarna vat hy ons rysvelde toe en verduidelik hoe dit werk. Die vore waar die water deur loop word gebruik om die rysvelde nat te maak, maar dit word ook gebruik vir swem, was en klere was (groot oë). By die kookklas kry ons elkeen 'n voorskoot, ystee/kruie drankie en water. Hulle wys ons toe wat elke kos/krui/spesery-soort is en laat ons (die res) ruik en proe. Daarna maak ons 'n basiese kruie pasta wat hulle in hulle algemene resepte gebruik. My Maxalon werk toe nie meer so lekker nie en ek vra toe vir 'n taxi huis toe, waar ek die nog pille drink en die hele dag slaap en siek wees. (Ek was baie hartseer oor die kookklas wat ek gemis het, maar nou ja). Die aand het ek beter gevoel en ek stap toe saam Annelia en Sharon want Annelia soek charcoal roomys. Sy eet toe een daar en koop nog een om saam te vat en te eet want dis vir haar so lekker. Sharon kyk haar met groot oë aan, wys na die Oosterse mense wat agter ons sit en sê: "Kyk, Annelia, hulle eet 4 mense aan 1 roomys, nie 2 roomyse per persoon nie." Ma was pyramids of Chi toe, mens lê glo stil met musiek en vibrasies en hulle tik jou met 'n stok as jy snork. Sy het ook die middag siek geword. Nog 'n paar ander mense het ook siek begin word.Read more
Ons het weer douvoordag gestap na Coco Supermarket om ons bus te kry. Die bus vat ons eerste na 'n silwerwinkel met die mooiste goed. Daarna ry ons na 'n Batik fabriek, dis mal interessant. Hulle sit met groot lappe voor hulle waarop patrone geteken is. Hulle vat dan 'n instrument wat lyk soos 'n tabakpypie en skep die gekleurde warm was in die deel waar die 'tabak' sou wees. Aan die onderkant van die 'tabakdeel' van die pyp (ek ken nie die regte terme vir die dele van 'n pyp nie) is daar 'n klein steeltjie wat basies net 'n druppel op 'n slag laat uitkom. Hulle teken dan met die dun puntjie op die patroon. Ek weet nie mooi presies hoe dit verder werk nie (hulle is Engels is nie goed genoeg om te verduidelik nie en die Engelse inligtingsblaaitjies op. Ek het maar 'n Spaanse een gevat vir Busta of Yusimi om dit vir my te vertaal as ek terug is). Van daar af het ons na GWK kultuurpark gegaan, waar ons rondgeloop, na die beelde gekyk, fiets gery, foto's geneem en 'n Indonesiese buffet middagete geëet het. Ons het ook 'n tradionele dansvertoning gaan kyk, waar hulle my en Annelia geroep het om saam 'n paar ander mense saam met hulle te dans. Daarna het die bus ons strand toe gevat en ons het bietjie geswem en kuier. Die see is blou, maar nie mooi helder nie. Die sand in die see is ook baie klipperig met skulpe en dit sak weg onder jou voete, so as jy in die water is begin jy so gou as moontlik swem. Daar is ook redelik strome, maar die water is lekker warm. Die bus het ons toe huis toe gebring, maar ons het nogal lank gery en almal was maar redelik moeg. Ek, Sharon, Annelia, Bea en Trix gaan eet toe by 'n Italiaanse restaurant want Bea en Annelia was moeg vir al die vreemde kos en het net 'n 'egte boere pizza' gesoek. Voor dit het ons vinnig ietsie gaan drink by Habitat, waar Sharon die charcoal latte gedrink het (waarvoor ons eintlik gegaan het, maar toe het hulle net voorraad vir een).Read more
Ons het opgestaan en ontbyt geëet en toe gaan joga doen nadat Wian aan die deur kom klop het en ons gedwing het. Hy sê kamstig dis 'n beginnersklas en volgende oomblik sê hy 'sit albei julle hande op die grond neer en staan op julle koppe' - dit het meer as net 'n oomblik gevat om te besef... die snaakse ding van joga is, daar is sooooooveel geleentheid vir opmerkings, maar ek weet nooit hoe ernstig mens moet wees nie, so ek lag maar hier binne. Ons maak toe vinnig klaar en huur scooters om na ons klasse vir silwer juweliersware maak en vrugte kerf te gaan. Dit vat effens langer as wat ek gedink het, maar ek e-pos toe dat ons gaan laat wees en hulle sê dis geen probleem nie. Dit was die minste van ons probleme... op google maps kry ek toe 'n plek met dieselfde naam (mens kan sien waarheen hierdie storie gaan...) en aangesien ek nie 'n sim kaart het vir Bali nie, maak ek die kaart vooraf oop en ons ry toe net met gps en so bietjie gevoel. Ek het op 'n stadium vir ma en Sharon verloor en teruggedraai om hulle weer te kry (shame, gedra hulle mooi soet en wag op een plek soos ons almal van kleins af geleer is). Einde ten laaste kry ons toe die 'plek' wat glad nie die plek is nie. 'n Vriendelike man sien ek sukkel en stop langs my om te vra waarheen ons oppad is. Hy bel die plek en kry aanwysings en ry toe voor om vir ons die pad aan te wys (teen 'n fooitjie natuurlik, maar ek het dit met 'n ligte hart betaal - wel ek of ma of ons albei, ons geldsake is duister). By WS Art studio aangekom, kry ons 'n blom in die hare en gaan toe om te leer juweliersware uit silwer maak. Ma en Sharon maak ringe - insanely mooi, en ek maak 'n paar oorbelle. Dis nogal harde werk, die juwele maak ding. Jy moet sny en buig en vyl en soldeer en in suur sit en 'n hele lang proses, maar interessant nietemin. Hulle het ook vir ons tradisionele Indonesiese versnapperinge gegee - vrugte (piesang en pynappel) in 'n degie in kookolie gaargemaak. Na die silwer werkswinkel eet ons middagete - hoender, rys en vrugte. Ons leer toe hoe om waatlemoene te kerf met patrone en kry 'n vinnige demonstrasie van komkommers en wortels ook. Ons sien ook hier hoe rys lyk as dit nog groen en aan die plant is. Daarna ry ons terug huis toe, ma moet petrol ingooi, Sharon val amper van haar motorfiets af, maar ons almal maak dit veilig tot by die huis. Ons spring vinnig deur die swembad en ek en Sharon gaan toe winkel toe om goed te kry vir 'bring and share' aandete by die swembad wat Duola gereël het. Almal het lekker saamgekuier en ons gaan maak vir oulaas 'n draai op Carien en Elmien se stoep, om die aand af te sluit, omdat hulle nie verder wou saam kuier nie - hulle is bitter snaaks. Ek het toe 'n draai gaan ry deur die strate en area voor ek my motorfiets moes teruggee. Dis ongelooflik om alleen in die aand op 'n motorfiets te kan ry in 'n heeltemal onbekende land en dit te verken, veilig. Dit doen die siel goed.Read more
Ons skrik wakker van 'n klop aan die deur, net om buite te kom en ons ontbyt op die tafeltjie op ons stoep te kry - gesnyde vars vrugte en 'n hoender-rys gereg. Daarna vang ons 'n oggend slapie om die laaste bietjie jet lag af te skud (lê). 11:00 kom ons almal toe bymekaar by die swembad om die toer reëlings te hoor en almal te ontmoet. Ek en my ma vaar toe die strate in, opsoek na die markie (was dit nou vir jou 'n storie). Skaars 'n blok weg en die strate is toe vir 'n feesoptog (baie mooi kleure, musiek en klere). Ons loop aanvanklik by al die winkeltjies in, net om agter te kom, waar ons gedink het die einde is, is die hoek waar alles eers begin. Ons stap toe straat op en bargain en kyk en vat en beleef. Middagete eet ons Sate in 'n pub restaurant plek en drink vars waatlemoensap en 'n aarbei-piesang-yskoffie. Na 'n rukkie se stap gaan sit ons ons voete in die vissie-waters en gesels met die meisie wat daar werk. Sy werk van 07:00-21:00 op meeste dae en as sy af is slaap sy net. Sy het biologie studeer by die Universiteit, maar nie baie daarvan gehou nie - dit het so R6000 'n semester gekos. Ons stap, bargain, kyk, vat en beleef toe verder, tot ons besluit dis tyd om huis toe te gaan, maar ons weet nie presies hoe om daar uit te kom nie. Ons gaan eet toe fancy roomys by 'n plek sodat ons wifi kan kry (ok, nie net vir die wifi nie, maar ook vir die wifi). So 16:00, oppad terug kom ons op die eintlike Ubud market af (sit gesiggie wat homself in die gesig slaan hier). Ons begin toe met nuwe energie stap, bargain, kyk, vat en beleef en skaf toe nog 'n paar goedjies aan. Oppad terug verdwaal ons 'n straat of twee, maar kry darem weer ons rigting. Effens moeg kom ons by ons plek aan 'n halfuur voor ons moet stap na Cafe du Monyet ('n franse restaurant) waar ons platters met vleise, broodjies en souse kry. Ek en my ma drink die lekkerste dragonfruit sap. Ons en Sharon en Annelia stap toe weer Biah biah plus toe (die platters was bietjie min, maar ons wou nie franse kos by bestel soos die ander nie) en kry 'n roomys oppad terug huis toe. Moeg en warm klim ons toe (onwettig, want jy mag nie na 20:00 in die aand nie) in die swembad en gesels met die ander (wat ook onwettig daar is, want Suid-Afrikaners worry mos nie oor reëls nie). Nou sluit ons die dag af met 'n glasie Vanilla Spice Amarula wat ek al die pad uit duty free op my rug gedra het (dit was darem die moeite werd). Lekker verjaar liewe Pikkie, ons wens egter jy was by ons, dit sit 'n bietjie bitter aan die soet dag, maar ons sal opmaak met 'n geskenkie.Read more