Amerikaanse landingsones en die Japannese verdedigingsektore - Geskiedenis Podcasts - 2021
Slag van Iwo Jima: Amerikaanse landingsones en die Japannese verdedigingsektore
Kaart van die eiland Iwo Jima, met die Amerikaanse landingsones en die Japannese verdedigingsektore.
Getalle links van die eenheid dui die bataljons aan, die regs die regimente. Die twee eenhede wat op Green Beach beland, is dus die 1ste en 2de bataljons van die 28ste Mariene Regiment.
Iwo Jima artikel
Onderwerpindeks van die Tweede Wêreldoorlog
Teen die tyd dat hulle op 19 Februarie 1945 op sy suidoostelike strand spatsel, het baie van die Amerikaanse seevaremagmag gewonder of daar nog Japannese op Iwo Jima lewendig was. Geallieerde vliegtuie, slagskepe en kruisers het die afgelope twee en 'n half maande die vulkaniese ontploffing met duisende tonne hoë plofstof verwoes, wat dit 'n smeulende hoop verkoolde rotsblokke en uitgebrande plantegroei gelaat het. 'N Dons rook bedek nou 'n groot deel van die eiland, en die stank van kordiet en swael hang swaar in die lug. " Daar was nie 'n boom wat staan ​​nie, " Korporaal Stacy Looney het later onthou, "wasn ' niks oorgebly nie. "
Die mariniers is aangesê om swaar weerstand te verwag, maar die eerste golwe van vaartuie het slegs 'n paar artillerie -uitbarstings teëgekom en vuurwapens gestrooi. Duisende infanteriste, tenks en voertuie kon relatief maklik die strand tref. �r is iets skelm, en#x201D het een korporaal gesê van die onheilspellende kalmte. Die Marines was tereg agterdogtig. Sodra die eerste eenhede op 'n asbedekte terras anderkant die kus gevorder het, het tientalle gekamoefleerde Japannese batterye met moorddadige mortier en masjiengeweer losgebars, en artillerie-skulpe het op die mans en toerusting begin reën wat steeds die strand verstop het. 𠇍ie wittebrood is verby! " het een beampte geskree. In 'n oogwink verdamp die illusies wat die mariniers gehad het om die eiland sonder 'n geveg te neem.
Buiten die nabyheid van Japan, nog steeds ongeveer 750 myl weg, het die 8 vierkante myl stuk grond by Iwo Jima weinig betekenis gehad. Dit het nie voldoende vars water en ander hulpbronne gehad nie, en die oewers was te rotsagtig om as hawens vir vlootskepe te dien. Maar namate die Tweede Wêreldoorlog nader aan die gevolgtrekking gekom het, het die eiland 'n belangrike stapsteen geword in die Amerikaanse stoot na die Japanse vaderland. B-29 Superfortresse het begin met bombardemente oor Tokio, en hulle het Iwo Jima nodig gehad as 'n noodlandingsplek en 'n verhoog vir hul vegvliegtuie. Om die eiland in beslag te neem, het die Amerikaanse hoëkommando die 3de, 4de en 5de mariene afdeling van die V Amphibious Corps onder luitenant -generaal Holland "Howlin ' Mad " Smith ingehaal. Die totale mag het 'n verbysterende 70.000 man ingesluit en die meeste mariniers wat ooit bymekaargekom het vir 'n enkele operasie.
Luitenant -generaal Holland "Howlin ' Mad " Smith
Ongeveer 22 000 Japannese onder leiding van generaal Tadamichi Kuribayashi staan ​​in die weg van die Amerikaanse inval. Onder sy leiding het die garnisoen van Iwo Jima die eiland omskep in 'n doolhof van natuurlike grotte, ondergrondse tonnels en versterkte pilkaste en bomvaste. Byna al die Japannese plase bevat 'n afskrif van 'n spesiale bevel van Kuribayashi wat sy manne beveel om tot die bitter einde te veg. Bo alles sal ons ons en ons hele krag toewy aan die verdediging van hierdie eiland, en die instruksies word gelees. Elke man sal dit sy plig maak om tien van die vyand dood te maak voordat hulle sterf. " Danksy hul stewige verdediging het mans van Kuribayashi verbasend min slagoffers gely tydens die Amerikaanse artillerie -aanslag. Toe die Marines uiteindelik op die oggend van 19 Februarie verby die strand beweeg, sit hulle met gewere wat opgelei is, en wag.
Toe die skietery begin het, het die Amerikaanse landingsone verander in 'n ketel met skulpe en mortiervure. Thomas McPhatter, een van 'n paar honderd Afro-Amerikaanse mariniers wat as amfibiese vragmotorbestuurders en ammunisiehanteerders by die aanval aangesluit het, het later die helse toneel aan die Guardian beskryf. "I spring in 'n jakkalsgat en daar was 'n jong wit marinier wat sy gesinsfoto's vasgehou het, " het hy gesê. Hy is deur skrapnel getref, hy bloei uit die ore, neus en mond. Dit het my bang gemaak. Die enigste ding wat ek kon doen, was om daar te lê en die Here se gebed herhaaldelik te herhaal. " Nadat hulle die intense vuur getrotseer het, het Amerikaanse troepe 'n strandkop gevestig en begin om Japannese bokse en loopgrawe naby die kus te slaan. Ander het 'n hardnekkige slag deur voetdiepe vulkaniese as gemaak en na die westelike kant van die eiland oorgesteek en sy suidelike piek van 550 voet by die berg Suribachi afgesny. Teen die aand het meer as 30 000 mariniers op Iwo Jima geland.
Amerikaanse mariniers neem dekking op die strand by Iwo Jima
Amerikaanse troepe het die volgende paar dae hul opmars voortgesit en die eerste van drie vliegvelde ingeneem en in die rigting van die noordelike gebied van die eiland met rotse besaai. Op 23 Februarie het elemente van die 28ste Marines die hoogtes by Suribachi tot die geluid van gejuig en feestelike geweervuur ​​geneem deur die mans wat hieronder kyk. Associated Press-fotograaf Joe Rosenthal het 'n beroemde foto geneem van ses mariniers wat sukkel om die Stars and Stripes bo-op die berg te hys, maar die vlaghysing was slegs 'n kort triomf in 'n bitter geveg. Marines sal nog 'n maand lank baklei deur heuwels en raviere met byname soos die "Meat Grinder, " �th Valley " en 𠇋loody Gorge, en#x201D wat duisende ongevalle opgedoen het vir elke kilometer grond wat opgedoen is.
Gevegte by Iwo Jima het dikwels die vorm aangeneem van 'n dodelike spel kat en muis. Generaal Kuribayashi het ontslae geraak van die duur aanklagte wat die Japannese weermag gewoonlik beoefen het en sy manne beveel om te veg op 'n manier wat meer lyk as guerrillaoorlog. Japanse troepe sou mariniers in 'n hinderlaag beland en dan in hul grense en tonnels verdwyn, net om weer in nuwe posisies te verskyn. Dit was baie duur, en u neem 'n heuwel om dieselfde vyand skielik op u flank of agter te vind, 'sê Fred Haynes, destyds 'n kaptein. 𠇍ie Japannese was nie op Iwo Jima nie. Hulle was daarin! "
Vernietiging op die strand by Iwo Jima
Vuurwapensvuur was nutteloos teen die Japannese bokse en tonnels, en daarom het Marines staatgemaak op hul M2-vlamwerpers, basoeke en vuurspuwende Sherman "Zippo " tenks om vyandelike versterkings uit die weg te ruim. Granate het die handigste wapens van die soldate geword, met albei kante teen heuwels afgerol en in grotte gegooi. Terwyl hy noodhulp aan gewonde mans toegedien het, het 'n vlootmedikant met die naam John Harlan Willis agt Japannese granate gehaal en teruggegooi voordat die negende in sy hand ontplof en hom doodgemaak het. Hy is postuum met die Erepenning toegeken.
Begin Maart het strydmoeë mariniers Iwo Jima se twee oorblywende vliegvelde ingeneem en die noordelike kuslyn bereik, wat die eiland effektief in twee verdeel het. Die oorlewende Japannese troepe was ernstig in die minderheid, en baie het dae sonder water gegaan. Tog het baie min oorgegee. Hulle het nooit 'n lewensonderhoud gehad in vergelyking met wat ons mariniers gehad het nie, en kolonel John Ripley het later van die Japannese gesê, maar terselfdertyd het hulle geveg en geveg en geveg, en wat 'n helse werk het hulle gedoen het. "
Namate die geveg verloop het, het die oorblyfsel van die Kuribayashi -magte soos spoke deur die eiland beweeg, gevange Amerikaanse uniforms aangetrek en verrassende nagaanvalle geloods. Dit is soos om teen abstrakte en ontasbare te veg, en 'n Amerikaanse luitenant het gekla. Ons is bly om teen hierdie mense te veg as ons hulle net kon sien. " Japanse weerstand het voortgegaan lank nadat die eiland as veilig geag is, wat op 26 Maart 'n desperate finale aanslag bereik het. uiteindelik 'n amptelike einde aan die bestryding van operasies op Iwo Jima verklaar.
Die vyf weke lange veldtog het die Amerikaanse invalsmag sterk geëis, wat byna 7 000 mariniers en vlootmanne en nog 20 000 gewondes die eiland verlaat het. President Roosevelt het na bewering gesnak toe hy die getalle hoor. Die Japannese, van wie die meeste hul bevele tot die laaste gehoorsaam het, het ongeveer 21 000 mans verloor. Onder die dooies was Kuribayashi, wat óf in 'n geveg omgekom het óf selfmoord gepleeg het. Die oorblywende Japannese het oorgegee of is gevange geneem, maar 'n paar houe het verdwyn in die ondergrondse korf van Iwo Jima van grotte en tonnels. Die laaste twee Japanners op die eiland het eers in 1949 oorgegee en#x2014a vier jaar nadat die oorlog geëindig het.
Iwo Jima het talle Amerikaanse lewens gered as 'n noodlandingstrook vir lugmagbomwerpers in die Stille Oseaan, maar 'n groter rol wat dit moontlik in 'n inval in Japan gespeel het, is irrelevant gemaak nadat die atoombom in Augustus 1945 oor Hiroshima en Nagasaki geval het. Nietemin het die stryd om die klein, onvrugbare eiland steeds groot geword in die Amerikaanse bewussyn, beide vir die ikoniese foto van Rosenthal van die vlag wat op Mount Suribachi gehys het, en vir die legendariese gruis van die mariniers en vlootmanne wat in geveg het die gesig van oorweldigende ellende.
"Victory was nooit in twyfel nie … sy koste was, " 3de Marine Division leier Graves B. Erskine het later van Iwo Jima gesê. Wat ons in ons gedagtes betwyfel het, was of daar nog iemand van ons oor was om ons begraafplaas aan die einde te wy, of dat die laaste marine sou sterf en die laaste Japannese geweer en skutter doodslaan. "
Die eerste Europeër wat by Iwo Jima aangekom het, was die Spaanse matroos Bernardo de la Torre wat dit Sufre -eiland genoem het, na die ou Spaanse term vir swael (azufre in moderne Spaans).  Destyds verteenwoordig Iwo Jima en ander nabygeleë eilande grense tussen die Spaanse en Portugese ryke in die Verre Ooste, aangesien die grenslyn van die Verdrag van Zaragoza die gebied oorsteek.
In 1779 is die eiland aangewys as Sulphur Island, die letterlike vertaling van sy amptelike naam, tydens kaptein James Cook se derde reis.  Soos gerapporteer in die aanvulling van Desember 1786 tot Die New London Magazine :
"Op die 14de [van Oktober 1779] ontdek hulle 'n eiland, ongeveer vyf myl lank, in lat. 24d. 48m. lank. 141d. 12m. Op die suidpunt hiervan is 'n hoë, onvrugbare heuwel wat blykbaar 'n vulkaniese krater voorgestel het. Die aarde, rots of sand (want dit was nie maklik om te onderskei waaruit die oppervlak daarvan bestaan ​​nie) vertoon verskillende kleure en 'n aansienlike deel word vermoedelik swael, van die voorkoms tot die oog, en die sterk swaelagtige reuk toe hulle die punt nader en sommige dink dat hulle stoom van die top van die heuwel sien opkom. Uit hierdie omstandighede het kaptein Gore die naam Sulphur Island gegee. " 
Die naam "Sulphur Island" is vertaal in die Latyns-Midde-Japannese met die Sino-Japannese weergawe iwau-tau イ ヲ ウ ト ウ (硫黄島, moderne Japannees Iō-tō イ オ ウ ト ウ), uit die Midde -Chinees ljuw-huang "swael" en táw "eiland". Die historiese spelling iwautau  is uitgespreek (ongeveer) Iwō-tō teen die ouderdom van Westerse verkenning, en die hervorming van die ortografie in 1946 het die spelling en uitspraak bepaal Iō-tō イ オ ウ ト ウ.
'N Alternatief, Iwō-jima, modern Iō-jima, verskyn ook in nautiese atlasse.  (Tō en shima is verskillende voorlesings van die kanji vir eiland (島), die shima word deur rendaku verander na jima in hierdie geval.) Japannese vlootbeamptes wat aangekom het om die eiland te versterk voordat die Amerikaanse inval dit verkeerdelik genoem het Iwō-jima,  en op hierdie manier, die Iwo Jima lees het hoofstroom geword en was die een wat gebruik is deur Amerikaanse magte wat tydens die Tweede Wêreldoorlog aangekom het. Voormalige eilandbewoners protesteer teen hierdie weergawe, en die Ministerie van Land, Infrastruktuur, Vervoer en Toerisme se Instituut vir Geografiese Opname het oor die kwessie gedebatteer en op 18 Junie 2007 formeel aangekondig dat die amptelike Japannese uitspraak van die eiland se naam na die vooroorlog sou terugkeer Iō-tō.  Bewegings om die uitspraak terug te keer, is veroorsaak deur die hoëprofielfilms Vlae van ons vaders en Briewe van Iwo Jima.  Die verandering beïnvloed nie hoe die naam met kanji, 硫黄島, geskryf word nie, slegs hoe dit in hiragana, katakana en rōmaji uitgespreek of geskryf word.
Die eiland het 'n geskatte oppervlakte van 21 km2 (5,189 hektaar). Die mees prominente kenmerk is Mount Suribachi aan die suidpunt, 'n uitlaat wat vermoedelik dormant is en 161 m hoog is.  Die top van Mount Suribachi, vernoem na 'n Japannese maalbak, is die hoogste punt op die eiland. Iwo Jima is buitengewoon plat en sonder prestasie vir 'n vulkaniese eiland. Suribachi is die enigste voor die hand liggende vulkaniese kenmerk, want die eiland is slegs die herhalende koepel (verhoogde middel) van 'n groter ondergedompelde vulkaniese kaldera wat die eiland omring.  Die eiland vorm deel van die Kazan-retto eilande Belangrike Voëlgebied (IBA), aangewys deur BirdLife International. 
80 km (43 seemyl, 50 myl) noord van die eiland is Noord -Iwo Jima (北 硫黄島, Kita-Iō-tō, letterlik: "North Sulphur Island") en 59 kilometer suid is South Iwo Jima (南 硫黄島, Minami-Iō-tō, "Suid -swawel -eiland") vorm hierdie drie eilande die groep Volcano Islands van die Ogasawara -eilande. Net suid van Minami-Iō-jima is die Mariana-eilande.
Die sigbare eiland staan ​​op 'n plato (waarskynlik deur golfresie) op 'n diepte van ongeveer 15 m, wat die top is van 'n onderwaterberg van 1,5 km tot 2 km lank en 40 km in deursnee aan die basis. 
Iwo Jima het 'n paar keer per jaar 'n geskiedenis van geringe vulkaniese aktiwiteit (fumaroles en die gevolglike verkleurde kolle seewater daar naby).  In November 2015 is Iwo Jima eerste in 'n lys van tien gevaarlike vulkane geplaas, met vulkanoloë wat sê dat daar 'n een uit drie kans is op 'n groot uitbarsting uit een van die tien hierdie eeu.   
Vroeër: 'n Onderzeese vulkaan het begin en opgebou tot 'n vulkaniese eiland. Dit is afgekap, hetsy deur kaldera-vormende uitbarsting of deur seerosie. 
Ongeveer 760 ± 20 vC: 'n groot uitbarsting met piroklastiese strome en lawa het 'n vorige beboste eiland vernietig 
131 ± 20BC en 31 ± 20 BC: koolstof-14 datum van seeskulpe wat begrawe is in lawa by Motoyama (sien kaart) 
Oktober 1543: Die eerste opgemerkte waarneming deur Europeërs, deur die Spaanse seevaarder Bernardo de la Torre by die poging om van Sarangani na Nieu -Spanje terug te keer. Iwo Jima is as volg geteken Sufre, die ou Spaanse term vir swael.
15 November 1779: Kaptein James Cook se opsporingspersoneel beland op 'n strand wat teen 2015 40 m (131 voet) bo seespieël was as gevolg van vulkaniese opheffing.  (Toe is kaptein Cook dood en sy ekspedisie is gelei deur James King en John Gore.) Sulke opheffing vind op die eiland plaas teen 'n wisselende tempo van tussen 100 en 800 mm (3,9 en 31,5 in) per jaar, met 'n gemiddelde tempo van 200 mm (8 in) per jaar. 
Vroeg 1945: Amerikaanse weermagte beland op 'n strand wat teen 2015 17 meter bo seespieël was as gevolg van vulkaniese opheffing. 
28 Maart 1957: 'n Fratiese uitbarsting het 2 km noordoos van Suribachi sonder waarskuwing plaasgevind, wat 65 minute lank geduur het en materiaal 30 m (100 voet) hoog uit een krater uitgestoot het. Nog 'n krater, 30 m (100 voet) breed en 15 m (50 voet) diep, gevorm deur ineenstorting 50 minute nadat die uitbarsting geëindig het.
9–10 Maart 1982: Vyf phreatic -uitbarstings het plaasgevind uit die vents aan die noordwestelike oewer van die eiland. [aanhaling nodig]
21 September 2001: 'n Onderzee-uitbarsting begin vanaf drie vents suidoos van Iwo-jima. Dit het 'n pyroklastiese keël met 'n deursnee van 10 m (33 voet) gebou. 
Oktober 2001: 'n Klein uitbarsting by Idogahama ('n strand aan die noordwestelike kus van die eiland) maak 'n krater van 10 m breed en 2-3 m diep. 
Mei 2012: Fumaroles en verkleurde stukke seewater is noordoos van die eiland gesien, wat dui op verdere duikbootaktiwiteite. 
Mei tot Junie 2013: Reeks kleiner vulkaniese aardbewings. 
April 2018: 'n Aantal vulkaniese aardbewings, hoë wit pluime tot 700 m. 
30 Oktober tot 5 November 2019: vulkaniese aardbewings en sub -luguitbarsting. 
29 April tot 5 Mei 2020: Subaeriale uitbarsting en vulkaniese pluim styg tot 1 km hoog. 
8 September tot 6 Oktober 2020: Vulkaniese pluim tot 1 km hoog en 'n geringe uitbarsting.  
Vulkanologiese eksterne skakels Wysig
Iwo Jima het 'n tropiese klimaat (Af) met lang warm somers en warm winters met sagte nagte.
Klimaatdata vir Iwo Jima
[ aanhaling nodig ]
Redigering voor 1945
Die eiland is in Oktober 1543 die eerste keer deur 'n Westerling besoek deur die Spaanse matroos Bernardo de la Torre aan boord van die karak San Juan de Letrán as ek probeer om van Sarangani na Nieu -Spanje terug te keer. 
Aan die einde van die 16de eeu is die eiland deur die Japannese ontdek. 
Voor die Tweede Wêreldoorlog is Iwo Jima as 'n dorpie Iōjima geadministreer en was (en is vandag) deel van Tokio. In 'n sensus in Junie 1943 is 'n eilandbevolking van 1 018 (533 mans, 485 vroue) in 192 huishoudings in ses nedersettings gerapporteer. Die eiland het 'n laerskool, 'n Shinto-heiligdom en een polisiebeampte, een keer per maand deur 'n posskip van Haha-jima, en een keer per twee maande deur 'n Nippon Yusen-skip. Die ekonomie van die eiland was afhanklik van swaelmynbou, suikerrietboerdery en visvang op 'n geïsoleerde eiland in die middel van die Stille Oseaan met 'n swak ekonomiese vooruitsig.Iwo Jima moes alle rys en verbruikersgoedere vanaf die Tuis -eilande invoer. [ aanhaling nodig ]
Selfs voor die begin van die Tweede Wêreldoorlog was daar 'n garnisoen van die Keiserlike Japanse vloot in die suidelike deel van Iwo Jima. Dit was verbode vir die burgerlike bevolking van die eiland, wat reeds min kontak met die vlootpersoneel gehad het, behalwe vir handel.
Gedurende 1944 het Japan 'n massiewe militêre opbou op Iwo Jima uitgevoer in afwagting van 'n Amerikaanse inval. In Julie 1944 is die burgerlike bevolking van die eiland met geweld ontruim, en sedertdien het geen burgerlikes hulle permanent op die eiland gevestig nie.
Slag van Iwo Jima Edit
Die Amerikaanse inval in Iwo Jima begin op 19 Februarie 1945 en duur tot 26 Maart 1945. Die geveg was 'n belangrike inisiatief van die Stille Oseaan -veldtog van die Tweede Wêreldoorlog.Die marine-inval, bekend as "Operation Detachment", is aangekla van die opneem van die vliegvelde op die eiland vir gebruik deur P-51-vegters, en die redding van beskadigde swaar bomwerpers wat nie hul hoofbasisse in Guam en Saipan kon bereik nie tot dan toe het Japannese oorlogsvliegtuie van daar af Amerikaanse bombardemente na Tokio gehaas.
Die geveg was gekenmerk deur sommige van die felste gevegte van die oorlog. Die keiserlike Japanse leërposisies op die eiland was sterk versterk, met groot bunkers, versteekte artillerie en 18 kilometer tonnels.   Die geveg was die eerste Amerikaanse aanval op die Japannese Eilande en die keiserlike soldate het hul posisies hardnekkig verdedig. Van die 21 000 Japannese soldate wat aan die begin van die geveg teenwoordig was, is meer as 19 000 dood en slegs 1 083 gevange geneem. 
Een van die eerste doelwitte na die landing op die strandkop was die neem van Mount Suribachi. By die tweede hysing van 'n vlag op die piek het Joe Rosenthal vyf mariniers en 'n apteker Mate op die vierde dag van die geveg (23 Februarie) afgeneem.
Die foto was uiters gewild en het dieselfde jaar die Pulitzerprys vir fotografie gewen. Dit word beskou as een van die belangrikste en herkenbaarste beelde van die oorlog.  
Na die val van die berg Suribachi in die suide, het die Japannese steeds 'n sterk posisie op die hele eiland beklee. Generaal Tadamichi Kuribayashi het nog steeds die ekwivalent van agt infanteriebataljons, 'n tenkregiment, twee artillerie en drie swaar mortierbataljons, plus die 5.000 kanonne en vlootinfanterie. Met die veilige landingsgebied het meer troepe en swaar toerusting aan wal gekom en die inval het noordwaarts gegaan om die vliegvelde en die res van die eiland te verower. Die meeste Japannese soldate het tot die dood toe geveg. In die nag van 25 Maart het 'n 300 man Japannese mag 'n laaste teenaanval geloods onder leiding van Kuribayashi. Die eiland is die volgende oggend amptelik as 'beveilig' verklaar.
Volgens die Amerikaanse vloot het die 36-dae lange aanval (Iwo Jima) meer as 26 000 Amerikaanse slagoffers tot gevolg gehad, waaronder 6 800 dood.  Vergelykend, het die Slag van Okinawa van 82 dae van begin April tot middel Junie 1945 geduur en was die slagoffers van die VSA (vyf weermag, twee marinekorps en vlootpersoneel op skepe) meer as 62 000 waarvan meer as 12 000 dood of vermis is, terwyl die Slag om die Bulge 40 dae (16 Desember 1944 - 25 Januarie 1945) geduur het met byna 90 000 Amerikaanse slagoffers, bestaande uit 19 000 dood, 47 500 gewondes en 23 000 gevange of vermiste.
Nadat Iwo Jima beveilig verklaar is, is ongeveer 3 000 Japannese soldate lewendig gelaat in die eiland se grotte en tonnels. Diegene wat nie selfmoord kon pleeg nie, het bedags in die grotte weggekruip en snags uitgekom om te eet. Sommige het uiteindelik oorgegee en was verbaas dat die Amerikaners hulle dikwels met deernis ontvang het - water, sigarette of koffie aangebied het.  Die laaste van hierdie agtervolgers, twee van die mans van luitenant Toshihiko Ohno (Ohno se lyk is nooit gevind nie), Yamakage Kufuku en Matsudo Linsoki, het drie en 'n half jaar geduur en oorgegee op 6 Januarie 1949.  
Die Amerikaanse weermag het Iwo Jima beset tot 26 Junie 1968, toe dit na Japan terugbesorg is. 
Op 19 Februarie 1985, die 40ste herdenking van die dag waarop die Amerikaanse magte met die aanval op die eiland begin het, het veterane van albei magte bymekaargekom vir die Reunie van Eer net 'n paar meter van die plek waar Amerikaanse mariniers op die eiland geland het .  Tydens die gedenkdiens is 'n granietplaatjie onthul met die boodskap:
Op die 40ste herdenking van die slag by Iwo Jima ontmoet Amerikaanse en Japanse veterane mekaar weer op dieselfde sand, hierdie keer in vrede en vriendskap. Ons herdenk ons ​​kamerade, lewend en dood, wat hier met dapperheid en eer geveg het, en ons bid saam dat ons opofferings op Iwo Jima altyd onthou en nooit herhaal sal word nie.
Dit is aan weerskante van die gedenkplaat ingeskryf, met die Engelse vertaling na die strande waar die Amerikaanse magte geland het, en die Japannese vertaling na die binneland, waar Japannese troepe hul posisie verdedig het.
Daarna het die Japan - U.S. 'n kombinasie -gedenkdiens van die 50ste bestaansjaar is in Maart 1995 voor hierdie monument gehou. Die 55ste herdenking is in 2000 gehou, gevolg deur 'n 60ste reünie in Maart 2005 (sien foto van die US National Park Service hieronder) en 'n seremonie van 70ste bestaansjaar op 21 Maart 2015. 
'N Gedenkdiens wat in 2007 op die eiland gehou is, het veral aandag gekry omdat dit saamgeval het met die vrystelling van die fliek Briewe van Iwo Jima. Die gesamentlike Amerikaanse -Japannese seremonie is bygewoon deur Yoshitaka Shindo, 'n Japannese wetgewer wat die kleinseun is van die Japannese bevelvoerder tydens die geveg, luitenant -generaal Tadamichi Kuribayashi en Yasunori Nishi, die seun van kolonel baron Takeichi Nishi, die Olimpiese goue medaljewenner ruiter wat gesterf het onder bevel van 'n tenk -eenheid op die eiland. 
Aktiewe mariniers het die eiland ook gereeld besoek vir professionele militêre onderwys (PME). .
Slag van Iwo Jima Map 2: Amerikaanse landingsones - Geskiedenis
Deur John Walker
Geen buitelandse leër in die 5.000-jarige geskiedenis van Japan het ooit Japannese gebied suksesvol verower nie. Aan die einde van 1944 sou Amerikaanse oorlogsbeplanners die statistiek op die klein eilandjie Iwo Jima uitdaag. Beide kante begeer vir sy strategiese vliegvelde, die stuk vulkaniese as, klip en sand van agt vierkante kilometer was ongetwyfeld Japannese grond, slegs 650 myl van Tokio af. Boonop was die eiland 'n noodsaaklike vroeë waarskuwingsstasie teen Amerikaanse bombardemente teen die tuiseilande.
Vanaf die somer van 1944 het nuwe, langafstand-Amerikaanse Boeing B-29 Superfortresse, gebaseer op die Mariana-eilande Saipan, Tinian en Guam, die Japannese vaderland platgetrek. Iwo Jima het halfpad tussen Japan en die Marianas gelê, en die Amerikaanse lugmag het gehoop om die klein eiland te gebruik as 'n voorwaartse basis vir vegvliegtuie wat die groot B-29's kon vergesel op hul lang bombardemente op die Japanse vasteland. Boonop wou die Amerikaanse vloot die eiland gebruik as 'n opvanggebied vir die onverbiddelike geallieerde opmars van Japan.
Kuribayashi se verdediging
Ten volle verwag van 'n dreigende inval, het die Japannese keiserlike hoofkwartier beveel dat Iwo Jima se bevelvoerder, luitenant -generaal Tadamichi Kuribayashi, die Amerikaners so lank as moontlik moes vertraag, soveel ongevalle as moontlik kon toedien om hul wil te ondermyn en kosbare tyd vir die tuiseilande te koop. om voor te berei vir die dreigende inval. Kuribayashi, 'n slim en ervare strateeg wat geleer het uit die vroeëre veldtogte in die Stille Oseaan, het die mislukte verdedigingstaktiek wat sy voorgangers op die Gilbert-, Marshall- en Mariana -eilande gebruik het, laat vaar. Sy magte sou selfmoordbanzai -aanklagte vermy en nie probeer om die indringers aan die waterrand te vernietig nie. In plaas daarvan sou hulle die eiland in diepte verdedig teen deskundig gekamoefleerde posisies met wedersyds ondersteunende en ineengeslote vuurvelde, en sodoende die harde gebied van Iwo Jima en die vegvaardighede van die Japannese troepe ten beste benut. Na die bou van 11 myl versterkte tonnels wat 1 500 kamers, artillerie -plase, bunkers, ammunisiehope en pilskaste verbind het, kon die 21 000 Japannese verdedigers byna heeltemal van ondergronds af veg. Die tenks van kolonel baron Takeichi Nishi sou as gekamoefleerde artillerieposisies gebruik word.
Omdat die tonnel wat dit met die noordelike sektor van Iwo Jima verbind, nooit voltooi is nie, het Kuribayashi die verdediging van die suidelike gebied rondom Mount Suribachi as 'n semi-onafhanklike sektor georganiseer terwyl die belangrikste verdedigingsgebied in die noorde gebou is. Honderde verborge artillerie- en mortierposisies het beteken dat elke deel van die eiland aan Japannese vuur blootgestel is. Kuribayashi het ook 'n handjievol kamikaze -vlieëniers en vliegtuie ontvang om teen die vyandelike vloot te gebruik. Oorgawe is verbied deur 'n keiserlike besluit, die verdedigers en hul bevelvoerder het ten volle verwag om op die eiland te sterf. Elke Japannese soldaat is aangemoedig om 10 Amerikaners dood te maak voordat hy self vermoor is.
Beplanning van die aanval op "Swavel -eiland "
Op 3 Oktober het die Amerikaanse gesamentlike stafhoofde (JCS) beveel dat admiraal Chester Nimitz, bevelvoerder in die Stille Oseaan -vloot, hom moet voorberei op die beslaglegging op Iwo Jima vroeg die volgende jaar. Die amfibiese aanslag op Iwo Ima, wat "swael -eiland" in Japannees beteken, sou 'n meer ervare, beter gewapende en meer sterk ondersteuningsmag behels as enige aanvallende veldtog wat nog in die Stille Oseaanoorlog plaasgevind het. Viseadmiraal Raymond Spruance se vyfde vloot geniet totale oorheersing van lug en see rondom die eiland, en die 74.000 man se landingsmag sou 'n 3-tot-1 numeriese superioriteit bo die verdedigers hê. Amerikaanse beplanners was dit eens moeilik om Iwo Jima te gryp, maar Operation Detachment behoort 'n week te neem, moontlik minder. Die drie mariene afdelings wat aan die landing sou deelneem, is voorlopig ingeprent vir 'n verwagte inval in Okinawa, net 30 dae na die inval van Iwo Jima.
Mariniers verlaat hul jakkalsgate om een ​​van die twee belangrike vliegvelde van die eiland aan te val.
Die JCS -bevele bevat 'n gebeurlikheidsklousule: Nimitz moet voortgaan om dekkings- en ondersteuningsmagte te verskaf vir generaal Douglas MacArthur se voortgesette bevryding van Luzon. Nadat die Japannese verdediging van die Filippyne moeiliker was as wat verwag is, is die aanval op Iwo Jima 'n maand vertraag, 'n genadeperiode wat Kuribayashi tot maksimum voordeel gebring het. Hy versoek en ontvang bykomende hulp van verskeie van Japan se beste versterkingsingenieurs, mans met gevegservaring in China en Mantsjoerije. Die sagte rots van Iwo Jima het hom gelei tot vinnige grawe, en Japannese artillerie -stukke en bevelsentrums is nog verder ondergronds verskuif. Die uitgebreide labirint van tonnels is ook uitgebrei. Sommige ondergrondse posisies spog nou met vyf vlakke. Mount Suribachi, wat die eiland oorheers op 'n hoogte van 556 voet, bevat uiteindelik 'n binne-struktuur van sewe verdiepings. Kuribayashi het baie wapens, ammunisie, radio's, brandstof en rantsoene gehad - alles behalwe vars water, altyd teen 'n premie op die swawelrots. Amerikaanse intelligensie het verkeerdelik tot die gevolgtrekking gekom dat die eiland weens die akute watertekort nie meer as 13 000 verdedigers kan ondersteun nie. Soos die binnedringende mariniers binnekort sou ontdek, beveel Kuribayashi baie meer mans as dit.
" Ons vang sewe soorte hel op die strande "
Spruance het veterane van vorige amfibiese operasies gekies vir die beslaglegging op Iwo Jima. Viseadmiraal Richmond Kelly Turner was bevelvoerder van Task Force 51, die gesamentlike ekspedisiemag, wat byna 500 skepe ingesluit het, terwyl admiraal Harry Hill onder toesig was van Task Force 53, die aanvalsmag. Marine -genl. Harry Schmidt was bevelvoerder van die V Amphibious Corps (VAC), wat hoofsaaklik uit die 3de, 4de en 5de mariene afdeling bestaan. Spruance en Turner het ook vir Marine Lt.genl Holland M. "Howlin 'Mad" Smith gevra om saam te kom as bevelvoerder van die grondmagte. 'N Pionier van amfibiese aanvalle, die stekelrige, 62-jarige Smith het ingestem, maar nie voordat hy luidkeels teen die onvoldoende ondersteuningsreëlings protesteer nie. Om die verdediging van Iwo Jima te versag, begin op 8 Desember, begin B-29 Superfortresse, B-24 Liberator-bomwerpers en vlootvaartuie die eiland. Na 70 dae word geskat dat 6 400 ton bomme en 22 000 skulpe op die eiland neergegooi sou word.
Smith, wat oortuig is dat selfs die indrukwekkendste lugaanval nie voldoende sou wees nie, het nog 10 dae se vlootbomaanval versoek voordat die mariniers die strande sou bestorm. Tot sy verbasing en woede het die vloot sy versoek van die hand gewys "weens beperkings op die beskikbaarheid van skepe, probleme met die vervanging van ammunisie en die verlies aan verrassing". Volgens hom sou die vloot 'n voorlopige spervuur ​​van drie dae voorsien. 'Ons sal sewe soorte hel op die strande vang, en dit is net die begin,' het Smith gewaarsku. 'Die geveg sal hewig wees en die slagoffers sal vreeslik wees, maar my mariniers sal die verdoemde eiland inneem.' Nimitz het vasgehou - hy het nie meer skepe om te stuur nie. Soos die goeie marinier wat hy was, het Smith gegroet en wou hy die taak verrig.
Tientalle Amerikaanse landingsvaartuie gaan na die strande by Iwo Jima. Mount Suribachi weef op die agtergrond.
Toe die voorlopige bombardement van Iwo Jima op 16 Februarie 1945 begin, was Smith verder ontsteld toe hy agterkom dat dit nie eers die ooreengekome vlak bereik het nie. Sigbaarheidsbeperkings weens slegte weer het slegs op die eerste en derde dae tot 'n halfdag-bombardement gelei. Spruance het aan Smith gesê dat hy spyt is oor die onvermoë van die vloot om die mariniers ten volle te ondersteun, maar dat die Leathernecks 'daarmee moet wegkom'. Smith, wat onthou het van die honderde mariene liggame wat in November 1943 in die strandmeer by Tarawa gedryf het, was nie so seker nie. Volgens hom was die vorige slagoffers die direkte gevolg van die vloot se versuim om Tarawa se verdediging te neutraliseer. Die probleem by Iwo Jima was egter nie volume nie, maar akkuraatheid. Kuribayashi se goed geboude, kunstig gekamoefleerde geweerposisies is skaars beïnvloed deur die vlootbomaanval, ongeag die grootte of omvang. Van die 915 geraamde Japannese versterkings is minder as 200 deur die voorlopige fusillade stilgemaak - en dit het nie honderde kleiner, maar ewe dodelike sterkpunte van klein groepe verdedigers ingesluit nie.
" Te laat om bekommerd te wees "
Met 'n breë rotsagtige plato in die noorde en die uitgestorwe vulkaan van die berg Suribachi aan die suidpunt van die varkvleisvormige eiland, was die enigste plek waar 'n volskaalse inval plaasgevind het, op die swartblaasstrande langs die suidoostelike kus. Van daar af was dit net 'n entjie na vliegveld nr. 1, maar die oop strande sou kwesbaar wees vir intense vuur van hoër grond na die noorde en suide. Schmidt het gekies om te land met twee afdelings aan die voorkant, die vierde afdeling regs en die vyfde afdeling links, oorkant Mount Suribachi. Die 3de afdeling is as 'n drywende reservaat gehou.
Toe Amerikaanse onderbrekingspanne op 17 Februarie die landingsstrande in liggewapende LCI's (landingsvaartuie, infanterie) in 'n waaghalsige verkenning by die dag nader, kon die verdedigers wat in voorbereide posisies langs die hange van die berg Suribachi skuil, nie weerstaan ​​om te vuur nie. Die padda's en landingsvaartuie het ernstige verliese gely, maar het hul missie bereik en geen myne of onderwaterhindernisse in die see gevind nie. As 'n bonus, is baie van die Japannese geweerposisies op Mount Suribachi nou aan vlootkykers onthul.
Om 06:40 op D-dag, 19 Februarie, het die 450 skepe wat Iwo Jima omring het, met 'n pragtige nabygeleë bombardement begin en doppe van vyf tot 16 sentimeter in deursnee geblaas. Dit lyk asof die strande letterlik verskeur is. Kort daarna het vuurpylvuurbote die Motoyama-plato aangeval, terwyl ander doppe by Mount Suribachi gelaai het. Toe die afvuur tydelik nagegaan is en die verskillende skepe in hul finale posisies verhuis het, het vragvliegtuie en swaar bomwerpers van die Marianas die gebied rondom die strande met vuurpyle, bomme en napalm oorstroom. Tien minute later het die vloot weer begin, saam met 10 vernietigers en 50 geweerbote wat so na as moontlik aan die wal gestoom het in 'n poging om die naderende invalarmada te skerm.
Associated Press-fotograaf Joe Rosenthal se beroemde momentopname van die vlaghysing op Mount Suribachi.
Terwyl die vlootbomaanval, 'n kruipende spervuur, sy crescendo bereik het, het die landingskepe hul opritte laat sak en die eerste van vyf aanvalsgolwe verskyn, 5,500 meter van die wal af. Een LCI dra die onheilspellende boodskap in voethoogte op sy oprit: "Te laat om bekommerd te wees." Elke golf het bestaan ​​uit 69 gepantserde LVT (landingsvoertuig, opgevolgde) amtracs, of amfibiese trekkers, wat elk 20 troepe kon dra en indien nodig oor koraalriwwe kon skarrel, met hul 75 mm-haubits met 'n snuifvuur afvuur vanaf die oomblik dat hulle die vertreklyn oorgesteek het.
Die mariniers tref die strande
Die eerste golf, die 4de Mariene Afdeling aan die regterkant en die 5de aan die linkerkant, het feitlik ongestoord na die oewer beweeg. Om 08:59, na 30 minute se stoom, het die eerste amtracs die strand getref. Sonder 'n koraalrif of 'n dodelike vloed om te bekommer-soos by Tarawa-storm ongeveer 8 000 troepe aan wal op hul aangewese strande, net om H-uur. Ligte vyandelike vuur het 'n paar van die Mariniers se vlugtige hoop op 'n koekwandeling gegee, maar hulle het spoedig twee onverwagse fisiese struikelblokke teëgekom - swart vulkaniese as, waarin mans tot 'n voet of meer sak, en op sommige plekke 'n steil terras van 15 voet hoog. , wat slegs 'n paar amtracs daarin geslaag het om te klim.
'N Vulkaniese eiland, al die strande van Iwo Jima was uiters steil met diep water so naby aan die kus, die brandersone was smal, maar gewelddadig. Die sagte, swart sand het byna al die gepantserde mortiere en vuurpylvuurvoertuie wat die Marines vergesel het, geïmmobiliseer terwyl hulle aan wal gekom het en 'n paar van die amtracs belgel het. Kortliks het 'n opeenvolging van golwende golwe die stilstaande voertuie getref voordat hulle heeltemal kon aflaai, en hulle sterre vol water en sand gevul en dit langs die breë gebreek. Die strand het gou soos 'n bergingswerf gelyk. Sodra die strande verstik was met landingsvaartuie en die steil terrasse verstop met infanterie, het Kuribayashi seinvlamme afgevuur, waarna die verdedigers met 'n swaar vuurwapen - versteekte mortiere en artilleriebatterye - in hul eie spervuur ​​oopgemaak het.
Onverskrokke, vars golwe mariniers kom elke vyf minute aan. Ten spyte van die gewone verwarring, het die eerste gevegspatrollies 150 meter na die binneland gedruk, dan 300. Vyandelike troepe het oopgegaan wat uit konyngate, bunkers en pilbusse afgevuur het, maar stadig en wanhopig het die mariniers in klein groepies vorentoe gestoot eerder as 'n verenigde. krag. Elke Japannese bunker en konyngat beteken 'n stryd tot die dood, met elke vyandelike posisie wat deur baie ander ondersteun word. Die verdedigers sou in een gat verdwyn en by 'n ander gat opduik, dikwels agter eerder as voor die opkomende mariniers. Die indringers het gesukkel en koeëls en granate in vyandelike posisies gegooi. Vuurvuursteunskepe van die vloot beweeg nader en neem 'n paar van die naaste Japannese vuurposisies met dodelike akkuraatheid uit. Teenoor die lyne van die 4de afdeling was 10 blokhuise van gewapende beton, sewe bedekte artillerieposisies en 80 pilkaste. Versteekte landmyne het ook 'n groot tol geëis op die opkomende mariniers.
Onder die mense wat op die eerste dag van die geveg gedood is, was die bekendste onderoffisier van die Stille Oseaan -oorlog - die sersant John Basilone. Nadat hy die Medal of Honor ontvang het vir sy merkwaardige diens tydens die Slag van Guadalcanal, is "Manila John" Basilone gestuur op 'n sterk gepubliseerde oorlogsband terug in die Verenigde State. Ten spyte van die feit dat hy pas getroud was, het Basilone versoek dat hy met die 1ste Bataljon, 27ste Marines, na aktiewe diens mag terugkeer.Hy is dood deur masjiengeweer op Red Beach 1 en het postuum 'n vlootkruis toegeken.
Strandmeesters het vroeg geland om orde te bewerkstellig, en ingenieurs het verwoeste bote en LVT's opgeblaas om bane skoon te maak vir die daaropvolgende golwe van aanvallers. Ondernemende troepe het sommige van die LVT's gereël om swaar toerusting van die strand af te haal, sodat M4 Sherman -tenks aan wal kon jaag. Kommunikasie het goed gebly en die aflaai het voortgegaan ondanks die slag en vernietiging. Teen die middag was die reserwe-bataljons van vier regimentele gevegspanne en twee tenkbataljons toegewyd aan die stryd om die druk op die landingseenhede te verlig, en teen die aand het 30 000 gevegstroepe geland. Elke span het 'n artillerie -bataljon aan wal gebring, waar die kanoniers swaar gesneuwel het, wat hul 75 mm en 105 mm haubits oor die sagte strande onder vuur gebring het. Teen skemer kon albei afdelingsbevelvoerders rapporteer dat hul organiese artillerie in plek was en noue vuurondersteuning lewer.
" 'n Nagmerrie in die hel "
Twee kilometer van die kus af aan boord van die bevelvaartuig Eldorado, Turner en Schmidt was die aand van D-dag versigtig optimisties. Selfs met 2 400 slagoffers, was die landingsmag proporsioneel beter af as wat die geval was aan die einde van die eerste dae op Tarawa of Saipan. Beide beamptes het daardie aand 'n groot banzai -aanval verwag, maar Kuribayashi het geweier dat een van sy ondergeskiktes uiters moorddadige, selfmoordaanklagte maak. Sommige kleinskaalse banzai-aanvalle het later in die geveg plaasgevind, maar die mariniers het meestal nie grootskaalse frontaanvalle ondervind nie. Elke aand het klein groepies Japannese soldate, genaamd 'wolfpakke', egter intelligensie -ondersoeke uitgevoer en gapings tussen die eenhede gesoek en stilweg 'n tol geëis op die buiteposte van die see. Bedags het die verdedigers neergedaal en gewag dat die mariniers hul vooraf geregistreerde moordgebiede binnegaan, en die toegepaste dissipline het die geveg lang en duur gemaak.
Tyd–Lewe korrespondent Robert Sherrod beskryf die eerste aand op Iwo Jima as ''n nagmerrie in die hel'. Verligtingsdoppe wat van die vernietigers afgevuur is, het 'n surrealistiese effek op die slagveld veroorsaak, wat die Japannese verdedigers per ongeluk meer lig op die mariniers gebied het. Mediese personeel wat tot hul uiterste belas is, was nie immuun teen vyandelike vuur nie. In een sektor is twee dokters en 16 korpsmanne dood, terwyl 'n ander mediese afdeling 11 van sy 26 mans verloor het. Aan die einde van die dag het ongeveer 2,312 Amerikaners in die eerste 18 uur van die geveg geval. Terug in die Withuis in Washington het president Franklin D. Roosevelt sigbaar bewe toe hy die eerste verslae van Iwo Jima ontvang.
Amtracs en ander vaartuie is lamgelê deur die Japannese skulpvuur en die gewelddadige branders. Meer LVT's word op die agtergrond afgelaai.
Op die tweede oggend, na 'n vlootversperring van 50 minute, het die mariniers weer uitgetrek. In elk geval, vordering was stadiger as die eerste dag. Op die linkerkantste flank het kolonel Harry Liversedge se 28ste regiment herhaaldelik aanvalle uitgevoer teen die naderings na die berg Suribachi, ondersteun deur artillerie, halfspore en tenkvernietigers, maar kon die hele dag slegs 200 meter vorder. In die noorde bereik die 4de afdeling sy doelstelling van vliegveld nr. 1 en swaai dan regs na die stygende grond wat die eerste groot verdedigingslinie van Kuribayashi vorm. Ook daar het die vroeë vordering gou uitgekom. Lt. -kolonel Chandler Johnson van die 2de Bataljon, 28ste Marines, het 'n boodskap na die afdeling se hoofkwartier afgevuur: 'Vyand se verdediging is veel groter as wat verwag is. Daar was elke tien voet 'n pilkas. Die ondersteuning was goed, maar dit het nie baie bokse of grotte vernietig nie. Groepe moes dit stap vir stap neem met ernstige ongevalle. "
Generaal Kuribayashi het sy eie boodskap aan die verdedigers van die berg Suribachi gestuur. 'Eerstens moet 'n mens Iwo Jima tot die bitter einde verdedig,' het hy gesê. 'Tweedens moet 'n mens vyandelike wapens en mans blaas. Derdens moet elke vyandelike soldaat met geweer- en swaardaanvalle doodgemaak word. In die vierde plek moet 'n mens elke koeël tot sy punt uitlaat. Vyfdens moet 'n mens, selfs al is hy die laaste man, voortgaan om die vyand te teister met guerilla -taktiek. " Dit was die soort weerstand waarmee die mariniers oor die hele eiland te staan ​​gekom het. Dit was ook die laaste boodskap wat die generaal aan Suribachi gestuur het. Mariene ingenieurs het 'n dik kabel ontdek en afgesny, wat die bergvesting geïsoleer het van verdere kontak met die hoofkwartier.
Die vlag oor die berg Suribachi
Op D + 3 het lyne feitlik staties gebly, maar die 28ste regiment, wat weer bygestaan ​​is deur vloot- en lugbombardemente, dring byna tot by die voet van die berg Suribachi. Met die besef dat die berg vroeg afgesny sou word, het Kuribayashi slegs 1,860 man ter verdediging toegewys, maar 'n paar honderd blokhuise, pilbakke en bedekte gewere om die basis het 'n ingewikkelde stelsel van grotte langs die hange bygevoeg. . Soos altyd moes elke posisie afsonderlik ingeneem word met behulp van 'n verskeidenheid wapens: mortiere, vuurpyle en dinamiet. M4 Shermans toegerus met Mark-1 vlamwerpers was veral handig om begrawe bunkers en grotvestings binne te dring. Die mariniers het ook grotte met petrol en seewater oorstroom. Intussen het Japannese kamikaze -vliegtuie die vlootskip USS aangeval Saratoga en die begeleier van die USS Bismarck See. Saratoga het ses stakings opgedoen, maar het kop bo water gebly. Bismarck See moes oorgelaat word aan 'n woedende brand en ontploffings. Ongeveer 200 matrose het hul lewens verloor.
Sy verdediging het noodlottig verswak deur die voortgesette aanvalle, die berg Suribachi val op die oggend van D + 4. op die elemente van die 28ste Marines. : 23:00 op 23 Februarie. Sersant Louis Lowery van Leatherneck Magazine het 'n vinnige foto geneem, maar sy foto word gou oorskadu deur die klassieke foto wat 'n paar uur later deur Associated Press -fotograaf Joe Rosenthal geneem is van 'n tweede (groter) vlaghysing. Marines begroet die vang van die berg met onstuimige gejuig, klokkelui, fluitjies en mishorings.
Hierdie Japannese oorlogskildery toon verdedigers wat agter verwoeste Amerikaanse toerusting dekking neem terwyl hulle op opkomende mariniers skiet.
Die groter geveg het egter nog 'n bloedige maand gehad. Die troepe in hul aanvalsposisies onderaan juig toe hulle die Stars and Stripes sien, en swaai dan verder na die noorde. Schmidt beveel die 3de Mariene Afdeling aan wal en op sy plek in die middel van die lyn. Hy het self aan wal gekom om direkte beheer te neem oor wat die grootste groep mariniers was wat nog onder 'n enkele bevel geveg het. Slegs 2630 meter van die vyandelike eiland is oor, maar dit was duidelik dat elke duim duur betaal sou word. Met amper 'n jaar om voor te berei, is die plato -gebied in 'n gewapende kamp verander. Vuurpyle, artillerie en mortiere, insluitend die enorme spuitmortel van 320 mm wat doppe van 700 pond geloop het, groter as enigiets wat die mariniers ooit gesien het, was goed. Blokhuise, grotte en pilkaste was talle, uitgebreide en goed versterkte, en die verdedigers was goed opgelei en skynbaar in goeie gees. Hulle was bereid om hul posisies tot die dood toe te hou, mariene lyne te infiltreer of hulself onder tenks te gooi met plofstof wat aan hul rug vasgemaak was. Admiraal Turner noem Iwo Jima later "so goed verdedig as enige vaste posisie wat vandag in die wêreld bestaan."
Maak die Japannese hand-aan-hand skoon
Die stryd om die noordelike helfte van die ingeslote eiland was 'n teen-tot-teen-strydwedstryd, met die Amerikaners die voordeel van superieure vuurkrag en die Japanners gebruik hul voorbereide posisies en uitstekende verberging tot hul voordeel. "Howlin 'Mad" Smith het verskeie kere aan wal gekom om self te sien hoe lelik die geveg was. Hy sou later nadruklik sê: "Dit was die mees woeste en die duurste geveg in die geskiedenis van die Marine Corps." 'N Artilleriebeampte van die 4de Mariene Afdeling het gekla:' Ons het nog steeds nie 'n effektiewe metode gehad om die verdedigers in 'n baie beperkte gebied te vernietig of te neutraliseer nie, so dit val op die groen lyn om daar in te kom en dit met die hand uit te grawe -geveg met die hand. Daar moet 'n beter manier wees. "
Die stryd om die tweede vliegveld, wat amper op die eiland geleë was, kenmerk die dodelike gevegte. Daar het die Japannese honderde pilbakke, konyngate en verborge plekke gebou wat die gekonsentreerde vuurkrag van die aanvallers uitgedaag het. Op 24 Februarie het twee bataljons van die 21ste Marine -regiment vorentoe gejaag om die vyandelike lyne met bajonette en granate te neem - die terrein was te moeilik om tenks te ontplooi. Die Japannese verdedigers het uit hul versteekte posisies losgebrand en daarna in die openinge gejaag om die aanvallers met hul eie bajonette te betrek. Die ongevalle het aan beide kante toegeneem, en die mariniers het aanvanklik deur die hewige teenaanval teruggekeer, hervorm en weer aangekla.
Teen die aand van die volgende dag het hulle die vliegveld verower en gedruk na die dorp Minami, met slegs die vooruitsig van nog 'n bittere stryd wat voorlê. Aan hul regterkant lê die formidabele Hill 382, ​​'n posisie wat so moeilik geword het om te verseker dat die mariniers onheilspellend daarna verwys het as die Meat Grinder. Die gevegte in die daaropvolgende dae was meer dieselfde. Die Amerikaners moes eers die hoër, sentrale deel van die vyand se lyne neem, en wanneer die eenhede van die 4de of 5de afdeling op hul onderskeie flanke vooruitstoot, word hulle swaar gestraf deur die Japannese wat hulle oor die hoof gesien het. Die probleem was dat die terrein van die sentrale sektor dit moeilik gemaak het om wapenrusting of artillerie te ontplooi of om die seevliegtuig met enige akkuraatheid te rig. Die stadige, moeilike en dodelike taak om die gebied skoon te maak, het die mariene infanterie -eenhede te beurt geval.
'N Marine inspekteer dooie Japannese soldate grimmig; hul uniforms het afgebrand toe hulle uit 'n pilkas by Iwo Jima geskiet is.
Meer as tien dae se bakleiery
Teen die 10de dag van die geveg is die ondersteunende vuur van die 3de divisie aansienlik verhoog, en voorste bataljons het 'n swak plek in die Japannese linies gevind en daardeur gestroom. Teen die aand is die dorp Minami, nou 'n hoop klippe en puin, beveilig en die mariniers kon na die derde vliegveld van die eiland kyk. Maar weer het die hewige Japannese weerstand die marines se momentum vertraag toe hulle Kuribayashi se tweede verdedigingslinie nader, en daar was nog baie gebiede om te beveilig. Sy selfmoordverdedigers het Hill 382 nog twee dae lank vasgehou, en Hill 362 in die weste was ewe moeilik.
Die hele operasie het baie langer geneem as wat die tien dae wat generaal Schmidt beraam het, sou neem, en die mariniers was moeg en sommige eenhede was uitgeput tot 30 persent van hul oorspronklike krag. Op Sondag, 5 Maart, het die drie afdelings hergroepeer en gerus soos hulle kon, te midde van Japannese beskieting en af ​​en toe infiltrasie. Op daardie dag het die Marines ook gekyk hoe 'n B-29 met 'n foutiewe brandstofklep na Tinian terugkeer nadat 'n aanval op Tokio 'n noodlanding op vliegveld nr. 1 gemaak het.
Vir die Japannese het die situasie al hoe erger geword. Die meeste van die tenks en gewere van Kuribayashi en meer as twee derdes van sy offisiere het verlore gegaan, en sy soldate is teruggebring om plofstof op hul rug vas te maak en hulself onder Amerikaanse tenks te gooi. Die mariniers het egter meedoënloos vorentoe gegaan en 'n geleidelike ineenstorting in die kommunikasiestelsel van Kuribayashi afgedwing. Aan hul eie lot het individuele Japannese offisiere geneig om na die offensief terug te keer en die baie verminderde Japannese grondmagte blootgestel aan die gewig van Amerikaanse vuurkrag. Een aanval deur 1 000 vloot troepe die nag van 8 tot 9 Maart is maklik afgeweer deur eenhede van die 4de Mariene Afdeling, met Japannese verliese van meer as 800 man.
Soos & Pickett 's Charge at Gettysburg "
Die middag van 9 Maart het 'n patrollie van die 3de Mariene Afdeling die noordoostelike kus van Iwo Jima bereik en 'n monster soutwater teruggestuur om te bewys dat die vyand se lyn in twee gesny is. Daar was geen keer aan die Amerikaanse opmars nie, maar daar was ook geen teken van Japannese oorgawe nie. Die enigste aanduiding van hul ernstige situasie was 'n toenemende aantal klein banzai -aanklagte. Kuribayashi se verslae beskryf die verslegtende situasie. Op 10 Maart skryf hy, "Bombardement so fel dat ek dit hier nie kan uitdruk of skryf nie." Die volgende dag het hy berig: "Die sterkte van die noordelike distrikte (weermag en vloot) is 1500 man." Toe, op 15 Maart, skryf hy: "Die situasie is baie ernstig. Die huidige sterkte van die noordelike distrik is ongeveer 900 man. "
Op 14 Maart verklaar die Amerikaners dat alle georganiseerde verset op 'n einde is, dat Iwo Jima beset is en die Stars and Stripes verhoog. Tog, ondergronds in hul warren van grotte en tonnels waarop die Japannese gewoon het. Kuribayashi het op 17 Maart aan oorlewendes gesê: 'Die strydsituasie kom tot die laaste oomblik. Ek wil hê dat oorlewende offisiere en mans moet uitgaan en vyand aanval tot op die laaste. U het u aan die keiser toegewy. Moenie aan julleself dink nie. Ek staan ​​altyd aan die hoof van julle almal. "
Op dieselfde dag as Kuribayashi se uitdagende laaste boodskap, verklaar admiraal Nimitz Iwo Jima "amptelik beveilig." Mariene afdelings het effektiewe beheer oor die hele eiland gehad, maar dit het 'n vreeslike prys beloop: 24,127 ongevalle, van wie 4,189 dood en 19,938 gewond is in minder as 27 dae se geveg. 'Onder die Amerikaners wat op die eiland Iwo gedien het', het Nimitz gesê, 'was ongewoon dapper 'n algemene deug.' Madlin van Howlin vertrek dieselfde dag en vlieg op Nimitz se persoonlike Douglas-vervoer met vier motors. Tydens 'n perskonferensie in Pearl Harbor, het die marine-generaal aan 'n menigte verslaggewers gesê: 'Ons het die Japannese by Iwo Jima gewys dat ons alles kan vat wat hulle het. Om te sien hoe die mariniers die eiland oorsteek, herinner my aan Pickett se aanklag by Gettysburg. "
Dit het tot 26 Maart geduur, die dag waarop Schmidt aangekondig het dat die operasie verby was, 'n volle 34 dae na die landing. Net 'n paar uur tevore het 'n goed bewapende mag van 350 Japannese seevaarte binnegedring en op 'n agterste kamp van ondersteunende troepe geval, wat 200 slagoffers in die verwarring van die duisternis veroorsaak het voordat hulle oorweldig en uitgeskuif is. Eerste luitenant Harry Martin van die 5de pioniers, wat die verdediging gelei het, is dood toe hy 'n Japanse masjiengeweerposisie oorskry het. Hy is later bekroon met 'n postume medalje van eer - een van 27 toegeken vir Iwo Jima, die grootste van enige enkele geveg in die geskiedenis van die Marine Corps. Daar word gerugte dat Kuribayashi self die laaste moordende aanval gelei het, maar sy lyk is nooit gevind nie.
Schmidt het die eiland oorgegee aan troepe van die 147ste infanterie van die Amerikaanse weermag en begin met die aanvang van sy eie manne. Japannese agterstanders is steeds gevange geneem lank nadat die geveg verby was. Van die verdedigers het slegs 1 083 die geveg oorleef.
Sukses teen 'n hoë prys
Die nuus oor die wreedheid en die slagoffers van Iwo Jima het die Amerikaanse publiek verstom. Die koerantketting Hearst het geëis dat Nimitz en Spruance vervang word deur MacArthur, "'n generaal wat na sy troepe omsien." Maar daar was skaars tyd vir beskuldiging. Die inval in Okinawa het begin net vier dae nadat Iwo Jima geval het. Die veldtog sou ewe bloedig en wreed wees. Vermoedelik lê die inval van die Japannese tuiseilande vermoedelik self voor.
Beslaglegging op Iwo Jima het al die strategiese doelwitte bereik wat die gesamentlike stafhoofde voorgestel het. Amerikaanse B-29's kan voortaan vlieg met minder reserwe brandstof en 'n groter bomlading, wetende dat Iwo Jima as 'n noodveld beskikbaar sou wees. Stryders op die eiland het die Superfortresse van en na bombardemente op Honshu begelei. Vir die eerste keer was al die Japannese eilande binne bomwerpersbereik, insluitend Hokkaido. Was dit die ontsaglike koste in menselewens werd? Die 2 400 vlieëniers van die lugmag wat op Iwo Jima geland het tussen die vang en
VJ Day het geen twyfel nie. Een het gesê: "Elke keer as ek op hierdie eiland beland, dank ek God en die manne wat daarvoor geveg het."
ww2dbase Iwo Jima is 'n klein stukkie in die Stille Oseaan, dit is 4,5 myl lank en op sy breedste punt 2,5 myl breed. Iwo is die Japannese woord vir swael, en die eiland is inderdaad vol swael. Geel swawelmis styg gereeld uit die krake van die aarde, en die eiland ruik duidelik na vrot eiers.
ww2dbase Sedert hy Saipan in die vorige jaar gewen het, het die Amerikaanse bombardebevelvoerder, Curtis LeMay, van daar af aanvalle op die Japanse tuiseilande beplan, en die eerste van sulke bombardemente het in November 1944 plaasgevind. Die bomwerpers is egter in twee gedreig deur Iwo Jima maniere. Eerstens het die Zero -vegters gebaseer op Iwo Jima die bomwerpers fisies bedreig, tweedens het Iwo Jima ook as 'n vroeë waarskuwingstasie vir Japan gedien, wat Tokio twee uur gewaarsku het voordat die Amerikaanse bomwerpers hul doelwitte bereik het. Boonop kon (en het) die Japannese lugoperasies teen Saipan vanaf Iwo Jima begin. Uiteindelik kan die Verenigde State 'n ekstra vliegveld kry vir toekomstige operasies teen Japan as Iwo Jima gevange geneem kan word. In die Filippyne is die operasie op die eiland Leyte met agt weke gestoot weens 'n gebrek aan beduidende weerstand, wat 'n venster oopgemaak het vir 'n ekstra operasie. Dus is Operation Detachment against Iwo Jima beslis.
ww2dbase Die verdedigers onder bevel van Tadamichi Kuribayashi was gereed. Die doel van die verdediging van Iwo Jima was om die geallieerde magte ernstige ongevalle te berokken en die inval van die vasteland te ontmoedig. Elke verdediger sou sterf ter verdediging van die vaderland en neem 10 vyandelike soldate in die proses. Binne Mount Suribachi en onder die rotse is 750 groot verdedigingsinstallasies gebou om gewere, blokhuise en hospitale te beskerm. Sommige van hulle het staaldeure om die artilleriestukke binne te beskerm, en byna almal is verbind met 'n totaal van 13 000 meter tonnels. Op die berg Suribachi alleen was daar 1 000 grotingange en pilkaste. Binne hulle het 21 000 mans gewag. Admiraal Toshinosuke Ichimaru, bevelvoerder van die Special Naval Landing Forces op Iwo Jima het die volgende gedig geskryf toe hy by sy ondergrondse bunker kom:
Laat my val soos 'n blomblaar
Mag vyandelike bomme op my gerig word, en vyandelike skulpe
Merk my hul teiken.
ww2dbase Baie jare later het skrywer James Bradley, seun van een van die beroemde vlaghysers (meer oor die vlaghysing later), die eiland besoek. Hy het opgemerk dat die tonnels uiters gesofistikeerd is. Sommige van die mure is gepleister, baie van die kamers is goed geventileer en beddens in die hospitaal is noukeurig uit die rotswande gekerf om die ruimte doeltreffend te benut.
ww2dbase Die Amerikaners het geweet dat die Japannese hulle verwag, maar toe die veldbeamptes die intelligensieverslae sien, was hulle verstom oor hoeveel gewere op die eiland teenwoordig was.Swart kolletjies wat kusverdedigingsgewere, jakkalsgate, artillerieplase, vuurwapengeweer, blokhuise, pilskaste en allerhande verdediging voorstel, het die hele eiland bedek. Die Amerikaanse intelligensie het slegs die teenwoordigheid van 12 000 Japannese opgespoor, en selfs teen die sterk onderskatte hoeveelheid sou dit reeds 'n moeilikste landing wees. Kaptein Dave Severance van die United States Marine Corps het opgemerk dat die kyk na die inligtingskaart die angs [hom] bang gemaak het. " Om die verdediging te versag, begin op 8 Desember 1944, B-29 Superfortress en B-24 Bevryers -bomwerpers het die eiland begin stamp. Die Amerikaanse sewende lugmag het 70 dae lank in 80000 bomme op die eilandjie afgegooi. Holland Smith, die mariniers -generaal in beheer van die landingsoperasie, het geweet dat selfs die indrukwekkendste lugaanvalle nie genoeg sou wees nie, en het 10 dae se vlootbomaanval versoek voordat sy mariniers die strande sou tref. Tot sy verbasing en woede het die vloot die versoek van die hand gewys. Die beperking op die beskikbaarheid van skepe, probleme met die vervanging van ammunisie en die verlies aan verrassing, het die vloot gesê, het 'n langdurige bombardement onmoontlik gemaak. In plaas daarvan sou die vloot slegs 'n driedaagse bombardement verskaf. Toe die bombardement op 16 Februarie begin, het Smith besef dat dit nie eers 'n volledige bombardement van drie dae was nie. Sigbaarheidsbeperkings as gevolg van die weer het slegs op die eerste en derde dae tot 'n halfdag-bombardement gelei. Viseadmiraal Raymond Spruance het aan Smith gesê dat hy spyt is oor die onvermoë van die vloot om ten volle by die mariniers aan te pas, maar die mariniers behoort daarmee te kan wegkom.
ww2dbase Teen 0200, die oggend van 19 Februarie, dui die geveg van die slagskip aan op die begin van D-Day, gevolg deur 'n bombardering van 100 bomwerpers, gevolg deur 'n ander sarsie van die vlootgewere. Marine -privaat Jim Buchanan van Portland, Oregon, leun teen die reling van sy skip toe hy die indrukwekkende ontploffings sien. Dink jy dat daar nog 'n Japannese vir ons sal oorbly? " vra hy sy maat langs hom. Min het hy geweet, terwyl die 70 dae van lugbombardeer, 3 dae van vlootbombardeer en die ure van vooraf-inval bombardement elke duim vuil op hierdie klein eilandjie omgekeer het, was die verdedigers nie op hierdie eiland nie. Hulle was daarin. Die massiewe vertoning van vuurwerke het net 'n klein duik in die verdedigers se getalle gemaak.
ww2dbase Die vlootbombardement het om 0857 gestop, en by 0902 het die eerste van 'n uiteindelike 30,000 mariniers van die 3de, 4de en 5de mariene afdeling onder V Amphibious Corps vertrek in hul landingsvaartuie. Hulle kom 3 minute later by die strand aan. Dit was sonder probleme. Hulle was seker dat optimiste soos Jim Buchanan reg moet wees; daar was geen Japannese meer om die stryd te beveg nie, maar die verdrinkings wat veroorsaak is deur 'n kragtige onderneming. Nog 'n paar golwe landingsvaartuie het die strand getref en hul manne, tenks en voorrade in die volgende uur deurlopend afgelaai, en dit was toe dat die donder van die Japannese gewere getref het. Onder die spesifieke instruksies van Kuribayashi het hulle 'n uur gewag totdat die strand saamdrom voordat die gewere klink, sodat elke skoot die Amerikaners maksimum skade kan berokken. Rook en geluid van die ore het skielik die heelal gevul, en die mariniers kon nêrens wegkruip nie, aangesien die vulkaniese sand te sag was om 'n behoorlike jakkalsgat te grawe. Al wat hulle kon doen, is om vorentoe te beweeg; sommige van diegene wat nie vorentoe kon beweeg nie, is verpletter deur tenks wat soos die manne van die strand wou afklim. Marinekorpsman Roy Steinfort onthou dat hy met die aankoms op die strand aanvanklik bly was om te sien dat talle mariniers geneig was om die strandkop te verdedig. Dit het nie lank geneem om te besef dat die mans nie geneig was nie, hulle was almal dood. Verwoestende radiooproepe het teruggekeer na die operasies Hoofkwartier: "Alle eenhede vasgemaak deur artillerie en mortiere ", " gevalle swaar ", " neem swaar vuur en voorwaartse beweging gestop ", en " artillerievuur die swaarste ooit gesien ". Teen sononder het die Amerikaners reeds 2,420 sterftes opgedoen.
ww2dbase Die eerste aand was die weer net so 'n harde vyand as die Japannese. Golwe van vier voet het op die strand gestamp terwyl die Amerikaanse mariniers die voortgesette Japannese artillerie-beskutting weerstaan ​​het.
ww2dbase Die 30 000 wat die aanvanklike landing oorleef het, staar 'n hewige vuur van die berg Suribachi aan die suidpunt van die eiland in die gesig en veg oor onherbergsame terrein terwyl hulle die ruwe vulkaniese as vorentoe beweeg, wat nie veilige voet of grawe van 'n jakkalsgat moontlik maak nie. Die mariniers vorder op 'n slag, en veg die gewelddadigste gevegte wat hulle nog beleef het. Dit lyk asof daar geen skoon wonde was nie, net fragmente van lyke, het William Manchester gesê. Die enigste manier om tussen 'n Amerikaanse en Japannese liggaam te onderskei, was om na die bene te kyk: die Japannese leggings was gemaak van kakie en die Amerikaanse doek. Werf by jaart het die Amerikaanse mariniers gevorder na die basis van die berg Suribachi. Die skietery was ondoeltreffend teen die Japannese wat goed ingegrawe was, maar vlamgooiers en granate het die bunkers skoongemaak. Sommige van die Amerikaners het te vinnig aangekla sonder dat hulle dit geweet het. Omdat hulle gedink het dat die vyand se sterkpunte ingehaal is, het hulle vorentoe gegaan, net om te sien dat die Japannese dieselfde bokse en masjiengeweerneste van ondergrondse uitgange sou terugneem en van agter af skiet. Verslaggewer Robert Sherrod het opgemerk dat die opmars niks minder as 'n nagmerrie in die hel was nie. [The Marines] is dood met die grootste moontlike geweld. Nêrens in die Stille Oseaan het ek sulke erg verminkte lyke gesien nie. Baie is vierkantig in twee gesny. Bene en arms lê vyftig voet van enige liggaam af. "
ww2dbase Kapelaan Gage Hotaling, aangekla van begrafnisse, het onthou dat hy vyftig tegelyk begrawe is in erwe. Ons het nie geweet of hulle Joods, Katoliek of wat ook al is nie, en daarom het ons 'n algemene verbintenis gesê: "Ons verbind u aan die aarde en die genade van die Almagtige God." Ek het agtienhonderd seuns begrawe.
ww2dbase Te midde van die geveg het aptekersgenoot John Bradley, James ' pa, 'n vlootkorpsman wat aan die mariniers verbonde was, heen en weer gehardloop om te doen wat hy kon om die gewondes te red. Op die tweede dag van die geveg hardloop hy oor 'n veld met masjiengeweer en artillerievuur na 'n marinier wat bloed verloor in 'n gevaarlike tempo. Bradley het homself tussen die Marine en die Japannese geplaas en het eerstehulp toegedien, en daarna het die Marine self teruggetrek na veiligheid. Hiervoor is hy later bekroon met 'n vlootkruis, maar hy het sy familie nooit van die eer vertel nie. Die dood wat hy gesien het, was te veel vir hom om te verduur.
ww2dbase Vir die Marines se verligting het tenks uiteindelik op die tweede dag van die inval aangekom. Beskerm deur die dik pantser, kon die Amerikaanse troepe uiteindelik onder die dekmantel vorder terwyl hulle na die voet van die berg beweeg.
ww2dbase Dag drie van die inval was net so moeilik by Mount Suribachi as die vorige dag, maar vir sommige van die Marines het die dag erger begin as wat hulle kon dink. Aanvalsvliegtuie gebaseer op vloot is gelanseer om op Japannese posisies te slaan, maar die bomme het naby Amerikaanse posisies geval. Kaptein Severance het probeer om 'n frekwensie wat vir die topkoper gereserveer is, te gebruik om die vloot van die vriendelike vuur te waarsku, en tot sy verbasing is hy aangesê om van die frekwensie af te kom. Gelukkig het 'n veldkolonel die noodoproep gehoor en beveel dat die bombardement moet ophou voordat enige Amerikaners deur hul eie bomme beseer word.
ww2dbase Uiteindelik, op 23 Februarie, was die beraad binne bereik, maar die Amerikaners het dit nog nie geweet nie. 'N Patrollie van 41 mans is gestuur, kolonel Chandler Johnson het die luitenant wat die patrollie gelei het, 'n vlag gegee. "As jy bo kom, " het hy gesê, " sit dit op. " "As " die woord was wat hy gebruik het. Stap vir stap klim die patrollie stadig en versigtig op die berg, elkeen onthou later dat hulle oortuig was dat dit hul laaste sou wees, maar hulle het dit reggekry. Min weet hulle, hulle word deur elke paar oë op die suidelike helfte van die eiland dopgehou, en ook 'n paar van die skepe. Toe hulle die top bereik, het luitenant Schrier, peloton -sersant Ernest Thomas, sersant Hansen, korporaal Lindberg en Louis Charlo die vlag gehys. Tot hul verrassings, brul die eiland in gejuig. Sekretaris van die vloot James Forrestal, waarnemend vanuit 'n vlootvaartuig, het opgewonde beweer dat die opheffing van die vlag op Suribachi 'n mariene korps vir die volgende vyfhonderd jaar beteken. " Ewe ekstaties was generaal Holland Smith dit met Forrestal eens dat die vlag sou die vloot se sekretaris se aandenking wees. Kolonel Chandler Johnson kon nie die onredelike eis van Forrestal glo van die strydlustige mariniers wat die vlag tereg verdien het nie, en besluit het om die vlag so vinnig as moontlik te beveilig. Hy het 'n ander patrollie beveel om na die berg te gaan om die vlag te gaan haal voordat Forrestal dit in die hande kon kry. "En maak dit 'n groter een," het Johnson gesê.
ww2dbase En so styg die tweede vlag, en soos dit blyk, is die vlag van 'n sinkende skip by Pearl Harbor teruggevind. Die manne wat die taak gehad het om die vlag na die top van Suribachi te bring, het nie veel van die missie gedink nie, dit was immers net 'n vervangende vlag. Maar hulle het nie geweet dat die fotograaf Joe Rosenthal 'n entjie agter hulle was wat op die regte tyd op die plek was om die beroemde "Raising the Flag on Iwo Jima " foto te neem. Die foto was 'n ruk later die dryfveer vir 'n rekordbreuk in die Verenigde State, en dit sou Rosenthal ook 'n Pulitzer-prys in die sak bring.
ww2dbase Eerste luitenant Barber Conable van die Amerikaanse mariniers, wat later die president van die Wêreldbank sou word, het wakker geword toe hy die tweede vlag bokant die berg Suribachi sien wapper. Hy onthou:
Dit was my eerste keer in die geveg en ons was almal doodbang. Iemand spring in my jakkalsgat en sweer: 't was nie so op Bougainville nie. ' Die offisier wat ek die meeste bewonder, die man in die volgende jakkalsgat, 'n sersant wat ek geken het - hulle is almal vermoor. My gehoor is tot vandag toe verswak. 'N Majoor kom op soek na 'n plek vir 'n begraafplaas en word deur 'n skerpskutter geskiet. Ek was gelukkig. Toe sy hoor (die vlaghysing), het Tokyo Rose gesê dat die vlag op die berg in die see sou gooi. Ek het meer as sestig uur lank nie geslaap nie, en ek het hulle nie sien oplaai nie, en dit was wonderlik om wakker te word. Ek moet sê ek het 'n bietjie gehuil toe ek dit sien. "
ww2dbase Met die landingsgebied veilig, kom meer mariniers en swaar toerusting aan wal en die inval gaan noordwaarts om die vliegvelde en die res van die eiland te vang. Met hul gebruiklike dapperheid het die meeste Japannese soldate tot die dood toe geveg. Van die 21 000 verdedigers is slegs 1 000 gevange geneem.
ww2dbase Die Geallieerde magte het 25 000 slagoffers gely, met byna 7 000 dood. Meer as 1/4 van die eremedaljes wat in die Tweede Wêreldoorlog aan mariniers toegeken is, is gegee vir optrede tydens die inval in Iwo Jima.
ww2dbase Die eiland Iwo Jima is op 14 Maart 1945 deur Chester Nimitz as verower verklaar, en het opgemerk dat alle regeringsbevoegdhede van die Japanse Ryk op hierdie eilande hierdeur opgeskort is. " Hy het egter die verklaring te vroeg gemaak gevegte het geensins opgehou op die eiland nie. Wie dink die admiraal dat hy 'n grap maak? " skree Marine Private Bob Campbell. Op 16 Maart het generaal Schmidt verklaar dat die veilige gevegte teen daardie tyd nog nie geëindig het nie, maar Kuribayashi het geweet dat dit die einde nader. Op dieselfde dag as die Schmidt -verklaring, stuur Kuribayashi Tokio uit dat die stryd sy einde nader. Sedert die vyand aangekom het, sou selfs die gode huil oor die dapperheid van die offisiere en voortekens onder my bevel. " Op 21 Maart het Kuribayashi berig dat ons vyf dae lank nie geëet of gedrink het nie, maar ons veggees bly hoog. " 'n Dag later, toe sy laaste soldate om hom val, het hy radio gestuur wat sy laaste woorde op amptelike rekord sou word: "Die krag onder my bevel is nou ongeveer vierhonderd. Tanks val ons aan. Die vyand het voorgestel dat ons deur 'n luidspreker oorgegee word, maar ons offisiere en mans het net gelag en geen aandag gegee nie. " Kuribayashi sal waarskynlik op dieselfde dag vermoor word, maar sy lyk is nooit gevind nie. Die Verenigde State verklaar die eiland amptelik op 26 Maart, twaalf dae na Nimitz se aanvanklike verklaring.
ww2dbase Dan van der Vat het oor die operasie kommentaar gelewer:
As die vang van Iwo Jima nodig was, moes sommige Amerikaners sekerlik ly en sterf. Maar die slagoffers hoef nie 30 persent onder die landingsmagte te bedra het nie, nie minder nie as 75 persent in die infanterie -eenhede van die vierde en vyfde mariene afdeling, 4 900 gedood op die eiland en 1 900 vermiste of later oorlede aan wonde, en 19 200 gewonde Amerikaanse oorlewendes. "
ww2dbase In totaal het Iwo Jima die enigste groot geveg in die hele Stille Oseaan -veldtog gesien waar Amerikaanse ongevalle die Japannese dooies oortref het. Al die lewens, aan beide kante van die geveg, vir tien vierkante myl om hierdie rede, is admiraal Richmond Turner deur die Amerikaanse pers gekritiseer omdat hy die lewens van sy mans vermors het. Teen die einde van die oorlog blyk dit egter ook dat Iwo Jima baie Amerikaners gered het. 2 400 B-29-landings het by Iwo Jima plaasgevind, baie was onder noodtoestande wat andersins 'n ongeluk op see kon beteken.
ww2dbase Die Marine Corps War Memorial in Arlington, Virginia, onmiddellik buite Washington en aangrensend aan die Arlington National Cemetery, herdenk alle Amerikaanse mariniers met 'n standbeeld van die beroemde prentjie.
ww2dbase Bronne: Vlae van ons vaders, totsiens duisternis, die Stille Oseaan -veldtog.
Laaste groot opdatering: September 2006
Slag van Iwo Jima interaktiewe kaart
Slag van Iwo Jima tydlyn
14 Julie 1944 Iwo Jima, Chichi Jima en Haha Jima was vir die eerste keer die doelwitte van landvliegtuie toe die US Navy Bombing Squadron 109 PB4Y Liberator-bomwerpers gebaseer op Isley Field, Saipan, Mariana-eilande op hul vliegvelde gebombardeer het. In die Verenigde State het hoofgeneraal van USAAF, Hap Arnold, die Joint Planning Staff gewaarsku oor die nuwe Japannese Ki-84-vegters. As voorsorgmaatreël het hy aanbeveel dat Iwo Jima beslag gelê word om noodvliegvelde te voorsien vir bomwerpers wat deur nuwe Japannese vegters soos die Ki-84 beskadig kan word.
1 Januarie 1945 19 Amerikaanse B-24-bomwerpers gebaseer in Saipan, Mariana-eilande, het Japannese posisies by Iwo Jima getref.
5 Januarie 1945 Amerikaanse kruisers, vernietigers en vervoervliegtuie het die Bonin -eilande aangeval. By Iwo Jima is 'n Japannese landingsskip deur die vernietiger se vuur gesink. By Chichi Jima het die vernietiger USS Fanning 'n Japannese vragskip met skote en 'n torpedo gesink, terwyl die vernietiger USS David W. Taylor deur 'n myn beskadig is.
29 Januarie 1945 19 Amerikaanse B-24-bomwerpers gebaseer in Guam, Mariana-eilande, het Iwo Jima, Japan, aangeval.
16 Februarie 1945 USS Yorktown (Essex-klas) en TF58 tref die Tokio-gebied van Honshu, Japan tydens die eerste lugaanvalle wat deur die lug vervoer word teen die Japanse tuiseilande sedert die Doolittle Raid op 18 April 1942.
16 Februarie 1945 USS Anzio, USS Tabberer en die res van hul taakgroep het suidwes van Iwo Jima aangekom waar die draers voor-inval aanvalle op die eiland geloods het.
17 Februarie 1945 USS Yorktown (Essex-klas) en TF58 tref die Tokio-gebied van Honshu, Japan, voordat hulle op pad is na die Bonin-eilande.
18 Februarie 1945 USS Yorktown (Essex-klas) het installasies op Chichi Jima, Bonin-eilande gebombardeer en bestraf
19 Februarie 1945 Om 0905 uur het die eerste van 30 000 Amerikaanse mariniers op Iwo Jima, Japan, geland ná swaar vlootbombardement.
20 Februarie 1945 USS Yorktown (Essex-klas) het 3 dae se ondersteuningsmissies geloods oor Iwo Jima, Bonin-eilande.
21 Februarie 1945 Air Group 80 van USS Hancock het een aanval uitgevoer ter ondersteuning van die operasies op Iwo Jima 1 -vliegtuie het verlore gegaan.
21 Februarie 1945 Die Japannese weermag en vloot het 'n gekombineerde tokko -aanval geloods, met onderskeidelik 4 en 21 selfmoordvliegtuie. Die vlootdraer USS Saratoga en die escort carrier USS Lunga Point is getref en beskadig, terwyl die escort carrier USS Bismarck Sea gesink is.
23 Februarie 1945 Amerikaanse mariniers en 'n vlootkorpsman het 'n Amerikaanse vlag bo -op Mount Suribachi in Iwo Jima, Japan, gehys.
25 Februarie 1945 USS Yorktown (Essex-klas) het strooptogte op vliegvelde in die omgewing van Tokio, Japan, uitgevoer.
6 Maart 1945 28 Amerikaanse P-51 Mustang- en 12 P-61 Black Widow-vliegtuie het op Iwo Jima, Japan, geland.
11 Maart 1945 Amerikaanse vegvliegtuie het vanaf Ewo Jima, Japan, met begeleiding begin vlieg.
14 Maart 1945 Die eiland Iwo Jima is deur Chester Nimitz as verower verklaar, en het opgemerk dat alle regeringsmagte van die Japanse Ryk op hierdie eilande hierdeur opgeskort word, maar die geveg sal voortduur.
16 Maart 1945 Amerikaners het Iwo Jima, Japan, veilig verklaar, maar die geveg het voortgeduur.
18 Maart 1945 USS Yorktown (Essex-klas) het in die bedryfsgebied buite Japan aangekom en begin aanvalle op vliegvelde op Kyushu, Honshu en Shikoku begin. Die taakgroep het 'n lugaanval gekry amper sodra die operasie begin het. Yorktown is getref deur 'n enkele bom wat 5 doodgemaak het, maar andersins minimale skade aangerig het.
19 Maart 1945 USS Yorktown (Essex-klas) het lugoperasies voortgesit teen die drie mees suidelike eilande van Japan.
25 Maart 1945 Tadamichi Kuribayashi is oorlede op Iwo Jima, Japan. Na berig word het hy selfmoord gepleeg, maar sy lyk is nooit gevind nie.
26 Maart 1945 Die Japannese het die laaste selfmoordaanklag met 200-300 mans in Iwo Jima, Japan, aangekla.
29 Maart 1945 USS Yorktown (Essex-klas) het twee aanvalle en een fotografiese verkenningsmissie oor Kyushu, Japan, geloods. 'N Enkele Yokosuka D4Y? Judy? duikbomwerper het 'n duikaanval op Yorktown gedoen, maar die vervoerder het ongeveer 60 voet gemis.
5 April 1945 Amerikaners het 'n gevorderde vliegbasis in Iwo Jima, Japan, gevestig.
Kyk na Kim Jong Un se charlie foxtrot van 'n rooi tapyt -ingang
Geplaas op 29 April 2020 15:49:52
Spanning en verwarring het op 23 April 2019 'n treinplatform in die verre ooste van die stad Vladivostok in Rusland aangegryp, toe die Noord-Koreaanse Kim Jong Un 's kogelvaste gepantserde trein ingetrek het vir 'n beraad met die Russiese president Vladimir Poetin.
Beide Poetin en Kim is bekend daarvoor dat hulle groot ingange en kragbewegings maak, soos om laat op te daag vir vergaderings met wêreldleiers. Maar Kim het op 23 April 2019 vertraag gelyk weens 'n gaffel.
Kim het per trein aangekom, soos sy gesin se gewoonte is en miskien 'n slim manier om te vermy dat sy land min werkende vliegtuie het - maar daar was iets verkeerd.
Toe die trein van Kim by die stasie instap, het dit 'n rooi tapyt wat vooraf gelê is, effens oorskry vir sy groot uitstappie.
Terwyl Kim tuis 'n afskuwelike menseregterekord behou, word wêreldwye leiers toenemend aan hom voorgehou om sy land se groeiende kernvermoë te bekamp.
Klaarblyklik het Kim se sekuriteitsdetail dit onaanvaarbaar gevind dat hy op enigiets behalwe die rooi tapyt sou loop, en moes hy daar ongemaklik staan ​​en 'n oprit hou terwyl die trein weer posisioneer.
Die ontmoeting tussen Poetin en Kim verteenwoordig slegs die vierde amptelike beraad met 'n wêreldleier vir Kim. Poetin het egter met die meeste nasionale leiers in Asië vergader.
Rusland en Noord -Korea het historiese vriendskapsbande, alhoewel die verhoudings gespanne geraak het tydens die lang kernuitbraak van Noord -Korea.
By sy aankoms het dit gelyk asof Kim die verleentheid van die trein afskud en vinnig met Russiese media gepraat, 'n seldsame stap van 'n leier wat voorheen slegs deur Noord -Koreaanse staatsafsetpunte gepraat het.
Kim 's se besoek aan Rusland kom op 'n tydstip dat Amerikaanse en Noord-Koreaanse gesprekke tot stilstand gekom het oor 'n basiese misverstand oor die tempo van ontwapening en die verligting van sanksies.
Noord -Korea het onlangs die toetsing van 'n " taktiese " wapen bekend gemaak, moontlik as 'n waarskuwing aan die VSA dat as gesprekke ineenstort, raketlanseerings en "vuur en woede " weer die norm kan word.
Iwo Jima, lid van die Volcano Island-groep, lê ongeveer honderd seemyl suidwes van die middelpunt van die direkte lugroete tussen Saipan, op die Mariana-eilande en Tokio. Dit is ongeveer sewehonderd myl van die Japannese eilande Kyushu en Shikoku, sowel as die suidelike helfte van Honshu. Op grond van Iwo Jima, kan P-51-vegters en B-24-bomwerpers nuttige gevegsendings oor 'n groot deel van Japan doen, terwyl die groter B-29-bomwerpers teikens in die hele land kan bereik. Iwo Jima is ook die enigste eiland in die streek met voldoende plat grond vir die vliegvelde wat nodig is om 'n betekenisvolle hoeveelheid sulke vliegtuie te ondersteun.
In Amerikaanse hande kan Iwo Jima aansienlik bydra tot 'n lugveldtog teen Japan en noodlandings moontlik maak deur beskadigde of nie -funksionele bomwerpers. In Japannese besit het dit die afsnyding van B-29's van die Marianas na Japan vergemaklik en sodoende die bomwerpers gedwing om 'n langer roete vir hul eie veiligheid te vlieg. Boonop ondersteun dit teenaanvalle op die Amerikaners se Marianas-vliegvelde. Generaal Henry H. Arnold, die bevelvoerder van die Amerikaanse weermag se lugmag, was 'n vroeë voorstander van die vang van Iwo Jima, en teen die begin van Oktober 1944 was die eiland vroeg in die daaropvolgende jaar gerig op inval.
Hierdie bruikbare, geologies aktiewe (sy naam beteken "Swawel-eiland" in Japannees) is 'n stuk minder as vyf seemyl, gemeet langs 'n noord-noordoostelike as en ongeveer twee en 'n half seemyl breed in die noordelike deel, met 'n totale oppervlakte van ongeveer agt vierkante myl. Die mees prominente terrein kenmerk is die vulkaniese kegel van Mount Suribachi (gemerk "Hot Rocks" in die Iwo Jima -operasieplan), wat ongeveer 550 voet bo die see aan die suidelike punt uitstyg. Op die basis van Suribachi is Iwo Jima ongeveer 800 meter breed en is dit relatief plat en glad vir 'n paar kilometer noordwaarts. As die weer dit toelaat, kan die strande aan beide oewers in hierdie omgewing gebruik word deur vaartuie en amfibiese voertuie, alhoewel die kuslyn en die binneland bedek is met los vulkaniese as - te sag en opbrengs vir gemaklik mense- en voertuigverkeer. Die noordelike gebied van die eiland is rotsagtig en ruig, met 'n kuslyn wat ongeskik is vir landings en 'n binnekant van heuwels, klowe en ander gebroke grond. Iwo Jima se oppervlak gesteentes, in die noorde en by die berg Suribachi, is sag genoeg om tonnels te vergemaklik.
Teen die einde van 1944 het die Japannese twee vliegvelde voltooi en 'n derde begin. Hulle het die eiland sterk versterk en 'n netwerk van tonnels, loopgrawe en diep grotte voorberei. Bedekte geweerposisies is in die hange van Suribachi en die noordelike gebied ingekerf, en waar die inheemse rots onvoldoende was vir sulke werke, is blokhuise van gewapende beton opgerig. Artillerie, mortiere en masjiengewere het alle potensiële landingstrande oorheers. Meer as twintigduisend troepe het hierdie formidabele verdediging beman. Met goeie rede het die Japannese weermag-luitenant-generaal Tadamichi Kuribayshi, Iwo Jima se bevelvoerder, van mening dat sy goed beskermde en hoogs gemotiveerde manne 'n invalpoging deur superieure grondmagte kan verslaan, selfs wanneer laasgenoemde ondersteun word deur oënskynlik oorweldigende lug- en seemag.
Hierdie bladsy bevat en bied skakels na al die kaarte van die Tweede Wêreldoorlog wat ons oor Iwo Jima het, asook geselekteerde lugfoto's uit die oorlog wat die hele of 'n groot deel van die eiland toon.
Nota: Baie van die beelde wat hier aangebied word, verskyn ook op ander bladsye van die Iwo Jima Operation -reeks van die aanlynbiblioteek.
Iwo Jima-operasie, Februarie-Maart 1945
& quotReliefkaart van Iwo Jima --- Amerikaanse vlieëniers van die Amerikaanse vloot is ingelig oor hul aanvalle op Iwo Jima deur die gebruik van gedetailleerde hulpkaarte soos hierdie. Aangehaal uit die oorspronklike foto onderskrif, ingedien op 6 April 1945.
Die berg Suribachi, aan die suidelike punt van die eiland, is regs onder.
Die oorspronklike foto is afkomstig van agteradmiraal Samuel Eliot Morison se werksdokumente van die Tweede Wêreldoorlog. Dit is aan Morison verskaf deur E.J. Lank.
Aanlynbeeld: 133KB 740 x 630 pixels
Kontoerkaart van Iwo Jima, met Japannese verdedigingsinstallasies soos waargeneem uit grondstudie gedurende die tydperk 19 Februarie - 19 Maart 1945.
Die oorspronklike kaart is opgestel deur die Joint Intelligence Center, Pacific Ocean Area (JICPOA).
Die oorspronklike druk is afkomstig van agteradmiraal Samuel Eliot Morison se werksdokumente van die Tweede Wêreldoorlog.
Aanlynbeeld: 665 KB 1465 x 2000 pixels
Diagram van die invallestrande van die eiland, geïdentifiseer deur kleure groen, rooi, geel en blou, die alternatiewe strande aan die ander kant van Iwo Jima, geïdentifiseer deur kleure pers, bruin, wit en oranje, die landingsskip en vervoergebiede in die buiteland en die benaderingslyne gebruik deur bote van USS Sanborn (APA-93) na Beaches Blue One and Two.
Oorspronklike kleurdeursigtigheid van 35 mm van 'n dragram wat waarskynlik na die Tweede Wêreldoorlog deur Howard W. Whalen opgestel is.
Let daarop dat die pyl wat & quotNorth & quot wys, eintlik ongeveer vyftien grade wes van noord wys.
Versameling van luitenant -bevelvoerder Howard W. Whalen, USNR. Geskenk deur mev. Nadine Whalen, 1997.
Aanlynbeeld: 128KB 775 x 1225 pixels
& quotLiberators over Iwo Jima & quot; 15 Desember 1944
B-24 & quotLiberators van die Strategiese Lugmag stuur hul bomme neer op Iwo Jima, Japannese lugbasis in die vulkane. Rook en stof wat van die eiland af opkom, wys dat een van sy twee vliegbane getref is. Hierdie aanval van 15 Desember was een van 'n reeks bomaanvalle op die belangrike Jap -velde. Die donker ovaal links bo op die foto is die aerilon (sic - eintlik die poortstabilisator en roer) van die Liberator waaruit die prentjie geneem is. Let op die vulkaan aan die onderste punt van die eiland. 'N idee van die afstande: Iwo Jima is 656 myl van Tokio en 5500 myl van San Francisco, Kalifornië.
Die oorspronklike foto kom uit die illustrasiepakket van agteradmiraal Samuel Eliot Morison se "History of United States Naval Operations in World War II", volume XIV: "Victoria in die Stille Oseaan".
Amptelike Amerikaanse weermagfoto, uit die versamelings van die Naval Historical Center.
Aanlynbeeld: 55 KB 625 x 675 pixels
"New Planes Set Off New 'Volcano" op Iwo Jima - 'n Sleepende wolk van swart rook sweef oor die strategiese Iwo Jima in die Stille Oseaan, nie ver van die krater Mount Suribachi nie, bron van baie vulkaniese wolke in die verlede. Dit was een van die vele weermag- en vloothoue wat op die eiland losgemaak is tydens 'n lang reeks aanvalle wat die hoogtepunt bereik het deur die mariene landings wat vandag aangekondig is.
Die uitsig kyk noordooswaarts, met die berg Suribachi en Tobiishi -punt op die voorgrond. Rook kom uit brande in die East Boat Basin. Vliegveld nommer twee is in die verte, met vliegveld nommer een tussen dit en berg Suribachi.
Die kuslyn wat van net anderkant die berg Suribachi noordoos loop tot by die bootkom, was die toneel van die strande Groen, Rooi (1 & 2), Geel (1 & 2) en Blou (1 & 2), wat tydens die aanvanklike landings en die opvolgingsfases van die inval.
Die oorspronklike druk is afkomstig van agteradmiraal Samuel Eliot Morison se werksdokumente van die Tweede Wêreldoorlog. Dit is aan Morison verskaf deur E.J. Lank.
Aanlynbeeld: 67KB 740 x 625 pixels
Iwo Jima tydens die bombardement voor die inval, 17 Februarie 1945, wat noord kyk met die berg Suribachi op die voorgrond.
Gefotografeer uit 'n vliegtuig gebaseer op USS Makin Island (CVE-93).
Aanlynbeeld: 62KB 740 x 600 pixels
Voor-inval bombardement van Iwo Jima, afgeneem uit 'n USS Makin Island (CVE-93) vliegtuig op 17 Februarie 1945.
'N Slagskip, 'n swaar kruiser en verskeie myneveërs is op die voorgrond. Die kruiser aan die linkerkant blyk USS Tuscaloosa (CA-37) te wees. Die uitsig kyk noordooswaarts en wys die hele eiland regs bo. Mount Suribachi aan die nader kant.
Aanlynbeeld: 57KB 740 x 605 pixels
Iwo Jima onder skoot tydens die bombardement voor die landing, omstreeks 17-19 Februarie 1945.
Uitsig kyk noordooswaarts, met die berg Suribachi en Tobiishi -punt op die voorgrond.
Aanlynbeeld: 30KB 740 x 590 pixels
& quot'Tip 'The Marines will Take: Southwest Promontory of Iwo Jima-Hierdie lugfoto van strategiese Iwo Jima, geneem tydens 'n vroeëre lugaanval deur vliegtuie op vlootdraers, onthul die suidwestelike punt van die eiland met die kraterhoogte van Mount Suribachi aan die verste punt van Tobiishi Point. Vandag is aangekondig dat lede van die Marines 'Fifth Amphibious Corps aan wal gestorm het en die stryd om die basis begin het na 'n uitwis van voorlopige spervuur ​​deur honderde vlootskepe en -vliegtuie. 1945.
Die uitsig lyk ongeveer ooswaarts, met die berg Suribachi regs onder. Bomme bars aan die suidelike punt van vliegveld nommer een, in die linker sentrum. Let op die landbouvelde tussen die kamera en die vliegveld.
Swaar branderry regoor die eiland dui op besonder slegte weer op hierdie dag.
Aanlynbeeld: 89KB 740 x 625 pixels
'N TBM & quotAvenger & quot -bomwerper vlieg naby die Mount Suribachi (suid) einde van Iwo Jima, Maart 1945.
Let op die gestuur vanaf die suidwestelike oewer van die eiland.
Gefotografeer deur 'n lid van die Steichen -eenheid.
Aanlynbeeld: 59KB 740 x 545 pixels
Uitsig oor die suidelike deel van die eiland, met die berg Suribachi regs, kort na die aanvanklike landings, 19 Februarie 1945.
Let op skepe wat van die oostelike oewer van Iwo Jima af vuur en landingsvaartuie wat van die landingstrand af wegbeweeg.
Nadat die Amerikaners die Marshall -eilande in Januarie 1944 verower het, het die Japannese militêre leiers oor hul situasie gedink.
Dit het gelyk asof die Amerikaners na die Mariana -eilande en die Carolines sou gaan. Die Imperial Japanese Army en die Imperial Japanese Navy (I.J.N.) het 'n verdedigingslyn opgestel.
In Maart 1945 is die Japannese 31ste leër, onder bevel van generaal Hideyoshi Obata, beveel om hierdie lyn te verdedig.
Die bevelvoerder van die Japannese groep op Chichi Jima is onder bevel van die leër- en vloot -eenhede op die vulkaaneilande geplaas.  Die Amerikaners het Japan elke dag begin bombardeer nadat hulle die Marianas gevang het. Die Japannese gebruik Iwo Jima om radioverslae van Amerikaanse bomwerpersaktiwiteite oor te dra. 
Nadat die VSA in Februarie 1944 basisse in die Marshalls verower het, is die Japannese troepe en vloottroepe na Iwo Jima gestuur. Iwo Jima het meer as 5 000 man gehad. 
Die verlies van die Marianas gedurende die somer van 1944 het die Japannese bekommerd gemaak oor die vulkaaneilande. Hulle het geweet dat die Amerikaners lugaanvalle op Japan sou kon loods as hierdie eilande gevang word.  Dit was egter moeilik vir Japan om die vulkaaneilande te verdedig omdat die keiserlike Japanse vloot byna al sy skepe verloor het.
Japan kon eers in Maart of April 1945 nuwe vliegtuie bou. Selfs dan kon hierdie vliegtuie nie vanaf Japan na Iwo Jima vlieg nie. Japan het wel genoeg vlieëniers en ander vliegtuie gehad.
Iwo Jima was om twee redes belangrik: dit was 'n lugbasis vir Japannese vegvliegtuie, en dit was 'n veilige plek vir Japannese skepe. Boonop is dit deur die Japannese gebruik om lugaanvalle op die Mariana -eilande te doen.
Deur Iwo Jima te vang, sou die Japannese die lugbasis ontken en 'n plek bied om die inval in Japan te begin.
Toe die VSA besluit om Iwo Jima binne te val, het kenners gedink dat dit binne 'n week gevang sou word, maar honderde tonne geallieerde bomme het die gevestigde Japannese verdedigers nie benadeel nie.
Japannese voorbereidings Redigeer
Teen Junie 1944 is luitenant -generaal Tadamichi Kuribayashi beveel om Iwo Jima te verdedig. Hy het geweet dat Japan nie die geveg kon wen nie, maar het gehoop om genoeg slagoffers te veroorsaak om die Geallieerdes te weerhou om Japan binne te val.
Kuribayashi het sterk verdediging geskep met swaar wapens soos swaar masjiengewere en artillerie. Uitgebreide tonnels is gegrawe en landmyne is oral op die eiland geplaas.
Vanaf 15 Junie 1944 het die Amerikaanse vloot en die Amerikaanse weermag se lugmag begin om die eiland aan te val. Navalartillerie -opskietings en lugbomaanvalle is nege maande lank gedoen. Elke swaar oorlogskip het ongeveer ses uur gevuur.
As gevolg van die Japannese verdediging kon hierdie pogings nie die gewenste effek bereik nie. Die Amerikaanse bombardemente duur voort tot 19 Februarie 1945: die dag toe die mariniers op die eiland geland het.
Ongeveer 450 Amerikaanse skepe was naby Iwo Jima. Die stryd het ongeveer 60 000 Amerikaanse mariniers betrek. 
Om 08:59 het 30 000 mariniers op die eiland begin land. Die Japannese het 'n geruime tyd vuur gehou terwyl mans en materiaal die strande begin vul het. Toe het die Japannese losgebrand, en baie in die eerste groep mariniers is deur die masjiengewere doodgemaak. 
Japannese swaar artillerie is beskerm deur staaldeure wat gesluit is om die gewere tussen skote te beskerm. Dit het dit vir Amerikaanse eenhede moeilik gemaak om die Japannese artillerie te vernietig.  Die Japannese soldate het in die tonnelstelsel weggekruip.
Met tenks, vlootartillerie en lugbomme op die berg Suribachi kon die mariniers verby die strande kom.  Ongeveer 40 000 meer mariniers het later geland. 
Die geveg op Iwo Jima was baie gewelddadig. Die opmars van die mariniers is gestop deur verdedigingsposisies en artillerie. Die mariniers het vlamwerpers en granate gebruik om Japannese troepe in die tonnels dood te maak.
Agt medium -tenks van Sherman M4A3R3 met 'n vuurwerper het die Japannese verdediging vernietig. Die Japannese het nie meer water, kos en voorrade gehad nie. Die Japannese het meer nagaanvalle gedoen. Die meeste Japannese soldate het tot die dood toe geveg. 
"Raising the Flag on Iwo Jima" is 'n foto wat op 23 Februarie 1945 deur Joe Rosenthal geneem is. Dit wys vyf mariniers en 'n korpsman van die Amerikaanse vloot wat die vlag van die Verenigde State op die berg Suribachi lig.  Die foto was gewild. Dit het 'n Pulitzer -prys vir fotografie gewen. 
Die Japannese troepe het in die tonnels gebly. Hulle is almal vermoor. 
Die Japannese beklee steeds posisies aan die noordkant.  Kuribayashi het agt infanteriebataljons, 'n tenkregiment, twee artilleriebataljons en drie swaar mortierbataljonne gehad. Hy het ook ongeveer 5000 skutters en vlootinfanterie gehad.
Die tenks van die mariniers is deur Japannese vuur en myne vernietig.  Baie Amerikaners is dood of gewond.
Die mariniers val in die duisternis aan sonder bombardemente voor die aanval. Baie Japannese soldate is dood terwyl hulle nog geslaap het. 
Die aand van 8 Maart het kaptein Samaji Inouye en sy 1 000 mans die Amerikaners aangeval wat 347 slagoffers veroorsaak het (90 sterftes). Die mariniers het die volgende dag 784 dooie Japannese soldate getel. 
Daar was ook 'n kamikaze lugaanval op die skepe wat op 21 Februarie op see geanker is. Dit het die escort carrier USS laat sink Bismarck See en die USS ernstig beskadig Saratoga. Daar was geringe skade aan die escort carrier USS Lungapunt, 'n LST en 'n vervoer. 
Op 16 Maart het Kuribayashi se soldate nog gelewe aan die noordwestelike punt van die eiland. Op 21 Maart het die mariniers die Japannese met vier ton plofstof opgeblaas. Op 24 Maart verseël mariniers die grotte. 
'N Japannese mag van 300 man val op vliegveld nr. 2. Daar was 'n geveg van 90 minute en het groot ongevalle gely (53 dood, 120 gewond). Die eiland is uiteindelik om 09:00 op 26 Maart gevang.
In die Stille Oseaan het die Verenigde State die M2 -vuurwerper gebruik.  Hierdie vlamwerpers is gebruik om Japannese in grotte dood te maak. Marines het ook vlamwerpers op tenks gehad wat tydens die geveg gebruik is. Hulle was minder bruikbaar vanweë die rowwe grond van Iwo Jima. Baie ander infanteriewapens is gebruik, waaronder die berugte M1 Garand.
Van die 22 060 Japannese soldate op die eiland sterf 18 844 aan gevegte of selfmoord. Slegs 216 is tydens die geveg gevang. Na Iwo Jima het 3000 in die tonnels weggekruip.
Die 36 dae lange stryd om Iwo Jima het gelei tot meer as 26 000 Amerikaanse slagoffers, waaronder 6 800 dood.  Ter vergelyking het die stryd van 82 dae om Okinawa gelei tot meer as 62 000 mense, waarvan meer as 12 000 vermoor of vermis is. Iwo Jima was ook die enigste VSAMariene geveg waar die Amerikaners meer slagoffers gely het as die Japannese. 
Omdat almal verwyder is, was daar geen burgerlike ongevalle in Iwo Jima nie, anders as in Saipan en Okinawa. 
Gegewe die aantal slagoffers, is die belangrikheid van die vang van die eiland  omstrede.
Iwo Jima is nie deur die US Army Air Corp gebruik om die atoombomme op Japan te laat val nie. Tinian was die eiland wat albei bomwerpers verlaat het om Hiroshima en Nagasaki te bombardeer, wat 12 uur terug was.
Die argument vir die vaslegging van Iwo Jima was dat dit 'n landings- en brandstofaanvullingsveld vir vegvliegtuie verskaf het. Tog is daar slegs tien missies vanaf Iwo Jima gevlieg. 
Japannese vegvliegtuie gebaseer op Iwo Jima het soms die Amerikaanse magte aangeval. Slegs 11 B-29's het verlore gegaan. 
Die Japannese op Iwo Jima het radar  gehad en kon Japanse troepe tuis in kennis stel van B-29 Superfortresse wat van die Mariana-eilande gevlieg het.
Die vang van Iwo Jima het egter nie die Japannese radarstelsel beïnvloed nie. 
Die Amerikaanse vloot het verskeie skepe met die naam USS Iwo Jima.
Op 19 Februarie 1985, die 40ste herdenking van die landings, is 'n geleentheid genaamd die Reunion of Honor gehou.  Die veterane van beide kante wat in die slag van Iwo Jima geveg het, het die geleentheid bygewoon. 'N Gedenkteken is gebou. Verteenwoordigers van albei lande het hande gevat.
Die belangrikheid van die stryd vir mariniers vandag kan gesien word. Marines gaan na die eiland en na die top van Suribachi. 
Die Japannese regering soek steeds na die lyke van Japannese militêre troepe wat tydens die geveg dood is. 
Die Medal of Honor is die hoogste militêre versiering wat deur die Amerikaanse regering toegeken is. Dit word gegee aan 'n lid van die Amerikaanse weermag wat dapperheid toon en sy lewe in 'n geveg in gevaar stel. Die medalje word dikwels na die dood toegeken. Dit is slegs 3,464 keer gegee.
Iwo Jima 001 Iwo Jima Iwo Jima Eerste Wêreldoorlog Ii Eerste Wêreldoorlog
Gevegte van Iwo Jima en Okinawa Historiese Atlas van Asië -Stille Oseaan
Iwo Jima Island Japan Britannica Com
Vlae van ons vaders Japan S Iwo Jima verdediging
Ivo Jima kaarte Historiese bronne oor die Tweede Wêreldoorlog
Slag van Iwo Jima Amerikaanse landingsones en die Japannese verdediging
Landings op Iwo Jima 19 Februarie 26 Maart 1945
Japan verander Iwo Jima S Naam Wikinews Die gratis nuusbron
Veterane uit die Eerste Wêreldoorlog onthou Marine Clarence Pleake het by Iwo geveg
Spesiale verslag Die stryd om Iwo Jima se 71ste bestaansjaar
Kaart Japan Japannese uitbreiding 7 Desember 1941 Japan val Pearl aan
Mariana Wwii In 1 72 Skaal
Wêreldwye vulkanisme -program Ioto
Omniatlas Oos -Asië 73 jaar gelede vandag gevegte van Iwo Jima
Slag Van Iwo Jima Kaart Geskiedenis Oorlog Militêre Slag Van Iwo
Iwo Jima Japan afslagvaarte Laaste minuutvaarte Kort
Kaart van die Japannese verdedigingsektore in Iwo Jima
Hierdie dag in die geskiedenis ken Iwo Jima Quarto blog
Kaart van Japannese verdedigingsinstallasies by Iwo Jima 1465 2025 Mapporn
Iwo Jima kaartgeskiedenis speurders Pbs
1 Japannese aggressie en ons strategie keerpuntgevegte
Slag van Iwo Jima grondmagte geslaag vir oorweging Oorlog
Japannese kaart van Iwo Jima Preservation US Militaria Forum
Hyperwar Iwo Jima Amfibiese Epiese Usmc Historiese Monografie
Hoofstuk 13 Ondergang Die plan vir die inval in Japan
Iwo D 10 Maart 1 1945 Eerste Bataljon 24ste Marines
Baie gedetailleerde vektorkaart Japan van voorraadvektorkleurbak
Kaartillustrasie 'n Tipiese verdedigingstelsel op die gesig van Iegusugu
Baie detailkaart van Japannese verdediging op Iwo Jima
'N Magtige versameling van 60 foto's vertel die verhaal van die slag van Iwo
Iwo Jima 1 Slagargief
Slagskip Texas Bb35 Eerste Wêreldoorlog Iwo Jima
Japan slaan toe tydens die Eerste Wêreldoorlog in die Stille Oseaan
Iwo Jima 1944 Swawel Island Wwii Map Battlemaps Us
Bo -aan die landingsinstruksiekant: Beperk 4de Marine Division Landing Information Sheet.
Onderaan die landinginstruksiekant:
Opgestel deur D-2-afdeling Gereproduseer deur 4de Ingenieursbataljon 4de Mariene Afdeling.
Daar is handgeskrewe aantekeninge en merke aan beide kante. Naam bo.
Uit die boedel van 'n lid van die Amerikaanse 4th Marine Division.
Sien asseblief alle foto's. Ek sal graag enige vrae beantwoord. Dankie vir jou belangstelling.
Toestand: Baie goeie algehele toestand. Geen trane of skade nie. 'N Paar vuil, rande en verdwaalde merke.
Kyk ook na my ander lyste vir twee bykomende WWII Iwo Jima -kaarte van dieselfde landgoed.
Was die stryd om Iwo Jima nodig?
Die onlangse films van Clint Eastwood oor Iwo Jima herinner aan 'n belangrike bladsy uit die Amerikaanse militêre geskiedenis. Moet Iwo Jima nou gevier word as 'n voorbeeld van Amerikaanse moed en dapperheid? Of was dit nog 'n skandelike hoofstuk in die moedswillige verlies van Amerikaanse lewens in 'n Stille Oseaan -oorlog wat feitlik niks te doen gehad het met die verslaan van Japan nie?
Dit is belangrik om te verstaan ​​waarom die gebiedsbevelvoerders besluit het om Iwo Jima binne te val. Die B-29's benodig 'n veilige hawe, 'n noodlanding, halfpad tussen hul tuisbasis op die Marianas-eilande en Japan. Na die geveg dien Iwo Jima in werklikheid as 'n veilige hawe vir die verlamde 2 400 B-29's wat daar geland het tydens hul heen en weer reis van 3 000 myl.
Maar wat was die doel om Iwo Jima te neem? Om die oorlog te wen? Of was dit om die lewens van die B-29-lugspanne te red? Hierdie deurmekaar militêre denke is ongetwyfeld beïnvloed deur die rekord van 'n vliegtuig wat probleme ondervind het, sedert die begin die een na die ander, veral met enjins wat oorverhit het, wat die vliegtuig se vlerkontwerp vernietig het.
Lank voor Iwo Jima het die Japannese hoëkommando besluit daar is geen hoop op oorwinning nie. Hulle doel was gevolglik om Amerika in bloed te laat betaal vir elke geveg hierna. Iwo Jima sou tot op daardie tydstip die bloedigste tol van Amerikaanse lewens eis.
Die strydplan vir generaal Kuribayashi, die Iwo Jima -bevelvoerder, het 'n geleidelike uitputting van die vyand se aanvalsmagte gevra. Hy het aan sy troepe gesê: "Selfs as die situasie handuit ruk, verdedig 'n hoek van die eiland tot die dood toe!" 'N Ander bevel het sy soldate aangemoedig om' tien van die vyand dood te maak voordat hulle sterf! '
In een van sy laaste briewe aan sy vrou het die generaal vir haar gesê: "Moenie my terugkoms soek nie."
Die Japannese het uit elke geveg goed geleer hoe om hul verdediging op te bou, hoe om elkeen van die aankomende aanvalle van die Amerikaanse juggernaut te stuit. Wat het Amerika geleer? Het ons ons strydplanne verander, veral met die oog op wat ons geweet het oor die steeds meer gedugte afwykings van Japan? Het ons besluit hoe om die hardnekkige verdediging die beste te hanteer?
In al ons amfibiese aanvalle voor hierdie een, het Amerikaanse magte altyd direk geland. massiewe aanvalle op die strande. Iwo Jima sou nie anders wees as wat die mariniers van hul landingsvaartuie op die 3 000 meter se strande van Iwo Jima sou ontsnap onder dieselfde verwelkende Japanse geweervuur ​​wat hulle in alle gevegte voor hierdie een teëgekom het nie.
Wat van 'versagting' van bombardemente? Die bekende mariene generaal Holland Smith het voor die landings aangedring op volgehoue ​​bombardement deur die vloot se swaar gewere. As ons kyk na die hoë agting waarmee Smith deur sy mede -senior offisiere gehou word, lyk dit ongelooflik dat sy goeie advies heeltemal geïgnoreer is. Nee, die landings sou verloop net soos in die gevegte voor hierdie een.
Daar is baie wat bygedra het tot die hartseer nalatenskap van Iwo Jima: die Boeing Company, wat tydens die oorlog voortgegaan het met die vervaardiging van foutiewe vliegtuie, wie se verkrygingsagente oënskynlik gekies het om ander kant toe te kyk terwyl hierdie slegte vliegtuie aan hulle oorgegee is die lugpersoneel en die bevelvoerders wie se besluit om die eiland in te neem tot 26.000 Amerikaanse slagoffers gelei het, 'n noodlottige besluit sonder direkte verband met die nederlaag van Japan. Hierdie slagoffers het in geringe mate ontstaan ​​deur die bevel om 'n direkte, frontale aanval op 'n eiland te begin, wat Amerikaanse bevelvoerders geweet het dat hulle sterk voorbereid was op sulke aanvalle.
Leon Cooper het 'n uiteenlopende werksloopbaan in die burgerlike lewe gehad: uitvinder, met gepatenteerde produkte wat oor die hele wêreld gebruik word, insluitend 'n produk wat deur alle lugdienste gebruik word om te toets of die brandalarmstelsels behoorlik funksioneer aan boord van hul kommersiële vliegtuie, uitvoerende hoof van sy eie rekenaaronderneming , Finansiële hoof van groot korporasies nou 'n suksesvolle skrywer, insluitend mede-outeur van 'n bekroonde draaiboek.