ŉ Uitgediende amp
As die hoof siek is, is die res van die liggaam ook siek. Van die pous tot die priesters vertolk alle Roomse kerklui ŉrol wat skerp van die NT se oorskrifte vir kerklike opsieners verskil (1Tim.3). So is die priesterskap bv. ŉ uitgediende amp.
In die OT het priesters ŉ waardige amp bedien deur vir sondaars by God in te tree om versoening vir hul sondes te verkry. Hulle was egter net ŉ voorafskaduwing van Christus, die eintlike Hoëpriester, wat sou kom. Daarom is die priesteramp na die kruisiging van Christus afgesluit. Sondaars moes God voortaan sonder tussengangers nader.
Die OT priesterskap is met ŉ nuwe amp vervang – die amp van die gelowige. Elke gelowige is ŉ priester met Jesus as Hoëpriester.
“Maar julle is ŉ uitverkore geslag, ŉ koninklike priesterdom …” (I Pet.2:9). “ … Aan Hom wat ons liefgehad het en ons van ons sondes gewas het in sy bloed en ons gemaak het konings en priesters vir sy God en Vader …” (Openb.1:5,6).
Jesus se offer aan die kruis is genoegsaam. Toe Hy uitroep: “Dit is volbring” (Joh.19:30) en sterf, het Hy die volmaakte offer gebring. Dit kan op geen manier herhaal, aangevul of vernuwe word nie. Gelowiges het voortaan op drie nuwe maniere aan God geoffer.
Eerstens deur geestelike offers soos lofprysing:
“Laat ons dan gedurig deur Hom aan God ŉ lofoffer bring, dit is die vrug van die lippe wat sy Naam bely” (Heb. 13:15).
Tweedens deur stoflike gawes sodat die werk van die Here kan voortgaan:
“Vergeet die weldadigheid en mededeelsaamheid nie, want God het ŉ welbehae aan sulke offers” (Heb.13:16).
En derdens deur hulself in diens van God te stel:
“Ek vermaan julle dan …dat julle jul liggame stel as ŉ lewende, heilige en aan God welgevallige offer …” (Rom.12:1).
Die NT maak nêrens van die voortsetting van die priesterskap melding nie, maar wel van ander ampte.
“En Hy het gegee sommige as apostels, ander as profete, ander as evangeliste, ander as herders en leraars om die heiliges toe te rus vir hulle dienswerk …” (Ef. 4:11,12).
Geen woord word oor priesters gesê nie. Die Hebreër-brief handel onder andere oor die wegdoen van die priesterskap.
Met haar leer dat sondaars God deur priesters moet nader, minag die RK God se pad van versoening. Gelowiges het op grond van Jesus se versoeningsoffer vrye toegang tot God. Om priesters tussen God en sondaars te wil indruk, maak die RK die mens se pad na die hemel bewustelik toe!
“Want daar is een God en een Middelaar tussen God en die mense, die mens Jesus Christus” (I Tim.2:5).
Die RK sê daar is meer – priesters, Maria, heiliges, engele ens. Daar word selfs tot hulle gebid. Dink maar aan Schubert se bekende Ave Maria – die mooiste melodie met die lelikste woorde ter wêreld!
Johannes wouook ŉengel in ŉ verrukking van sinne aanbid, maar is ter stond verhoed:
“En ek het voor sy voete neergeval om hom te aanbid; maar hy het vir my gesê: Moenie! Ek is ŉ mededienskneg van jou en van jou broeders wat die getuienis van Jesus het. Aanbid God …” (Openb.19:10).
Toe Jesus aan die kruis sterf, het die gordyn in die tempel middeldeur geskeur waardeur God laat blyk het dat Hy voortaan nie meer deur menslike middelaars genader kon word nie. Jesus het deur sy dood ŉ direkte verbindingslyn tussen God en sondaars geskep. Met hul voortsetting van die priesteramp, werk die RK die geskeurde gordyn as’t ware weer aanmekaar!
Die vroeë Christendom het geen priesteramp geduld nie. Nêrens in die Skrif word dié benaming vir ŉ kerklike voorganger gebruik nie. Petrus stel hom as ŉ ouderling voor:
“Ek vermaan die ouderlinge onder julle, ek wat ŉ mede-ouderling en getuie van die lyde van Christus is …” (1 Pet. 5:1).
Paulus het nie priesters nie, maar ouderlinge in gemeentes aangestel. Benamings soos aartsbiskop, kardinaal of pous kom nêrens in die Bybel voor nie. Dis Rooms - geestelike diktators wat mense beheer:
“Julle is duur gekoop; moenie slawe van mense word nie” (1 Kor.7:23).
Die Christendom is wesenlik demokraties. Die vroeë kerk het uit georganiseerde, gedoopte gelowiges bestaan wat die NT voorskrifte stiptelik nagevolg het. Toe die gemeente in Jerusalem meer organisasie benodig het, is dit op demokratiese wyse gedoen.
“En die twaalf het die menigte van die dissipels byeengeroep en gesê: … Kyk dan uit, broeders, na sewe manne uit julle, van goeie getuienis, vol van die Heilige Gees en wysheid, wat ons oor hierdie nodige saak kan aanstel” (Hand.6:2,3).
Nie Petrus of enigeen van die ander dissipels het ooit in eie reg opgetree nie. Almal het saam besluit en eenstemmig opgetree.
Die RK is verstikkend outokraties. Lidmate het geen inspraak in die samestelling van die plaaslike kerk nie. Ook nie in die keuse van priesters, kerklike administrasie of gemeentelike bates nie. Mense moet hul onvoorwaardelik aan die kerk se gesag onderwerp en alle voorskrifte gehoorsaam.
Lidmate ag hul aan die opdragte van die Konsilie van Trent (16de eeu) gebonde, onder andere dat ŉ priester ŉ man van God is. Wie hom verag, verag God en wie na hom luister, luister na God. Hy kan ook soos God sondes vergewe.
Die RK eis van lidmate om die gesag van kerklui onvoorwaardelik oor die hele spektrum van hul lewe te aanvaar. Gevolglik verskil Roomse kerklui weinig van hul eertydse Babiloniese eweknieë wat ook ŉ despotiese houvas op mense gehad het. Dis immers een en dieselfde sisteem.
Rooms Katolisisme is die grootste mense misleiding ooit.
“En uit die aarde het ek ŉ ander dier sien opkom, en hy het twee horings gehad net soos ŉ lam en het gepraat soos ŉ draak” (Openb.13:11).
Johannes sien dat die gedrog die mensdom verlei sodat hulle die dier wat die dodelike wond ontvang het, aanbid.
Die Babiloniese afgod Nebo het ook die kop en horings van ŉ ram gehad. Hy het godssprake (orakels) gelewer en tekens gedoen. Van die dier uit die aarde word gesê:
“Hy doen ook groot tekens, sodat hy selfs vuur uit die hemel laat neerdaal … ”(Openb.13:13)
.Daarom waarsku die Bybel teen valse profete wat soos wolwe in skaapsklere na mense sal kom en hulle mislei. Hulle lyk op die oog af soos vredeliewende skape, maar is in werklikheid wrede wolwe!