“Ek het geluister en gehoor: hulle spreek wat nie reg is nie; daar is niemand wat berou het oor sy boosheid, dat hy sou sê: Wat het ek gedoen nie? Elkeen spring weg in sy loop soos ’n perd wat storm in die geveg.” – Jer 8:6
“Pas op vir julleself. En as jou broeder teen jou sondig, bestraf hom; en as hy berou kry, vergewe hom.” – Luk 17:3
Dit is een van die siekste vorme van humanisme wat geopenbaar word wanneer goddeloosheid en bose dade begroet word met ‘n seënspreuk en ‘n goedkoop vergifnis. As bejaardes rondgesleep, met hamers geslaan word en met strykysters gebrand word, en die plegers van hierdie dade word aan die Here opgedra en geprys asof hulle Sy werk gedoen het is dit ‘n lastering teen die wese van God.
Regdeur die Ou Testament word gesien hoe boosheid en gruweldade telkens die toorn en oordeel van God tot gevolg het, nie vergifnis en seën nie! Wanneer daar deur straf en oordeel besinning, berou en bekering kom, is die barmhartigheid, vergifnis en seën van God verstommend.
Jer 8 vertel van die oordeel wat sal kom oor die ryk van Juda omdat hulle nie berou het oor hul boosheid nie. Luk 17 stel die Bybelse beginsel verder. Die regte reaksie op sonde is bestraffing! Die doel van die bestraffing is om berou en bekering te wek waarop vergifnis moontlik is. Sonder berou en bekering is vergifnis ‘n goedkoop vrypas om voort te gaan met boosheid!
Die Here beveel ons om selfs ons vyande lief te hê! Bybelse liefde is egter nie humanisme nie. Bybelse liefde is om die gebooie van God te bewaar. (Rom 13:8-10; 2 Joh) As iemand dan die gebooie van God verbreek eis liefde dat hy bestraf word sodat bekering kan volg. Liefde is om iemand te waarsku van die oordeel wat op hom wag, nie om hom te oortuig dat hy vrygespreek is van oordeel as hy geen berou en bekering ervaar het nie!