Hy het hierdie meisie ontmoet. Wel, almal ontmoet meisies, maar ek was nogal bly vir sy part, veral omrede dit diep in sy puisiestadium was.
Moet sê, Erna was nogal oukei: so ’n langerige doedie met groot, ronde oë wat jou maak wens dat dit jy is na wie sy so liefdelik kyk. Net jammer vir haar besitlikheid. Bid jou aan, twee weke voor die matriekeind smokkel sy my vriend se brein tot in Durbs in!
Ek onthou nog Rassie se gesig daai Vrydagoggend toe hy onseremonieel deur haar pa op die agterste sitplek langs Ma ingeprop word. Sy oë het bly flits tussen die klein houtkissie op haar skoot en Erna se skouers voor hom wat aanloklik uit die somersrokkie gepeul het.
Sondag bel hy. Hoog ontstoke. Ek moet hom die volgende dag by die stasie kom optel. Nee, die oproep is te duur, so hy sal verduidelik as hy my sien.
“Die hele pad moes ek langs hierdie norse antie sit. Met Ouma dán op haar skoot, dán sommer hier tussen ons op die sitplek,” het hy gekerm, “en sy het die heelpad met die oom gestry. Sommer oor enigiets. Ek en Erna het skaars kans gekry om met mekaar te gesels, newwermaaind ’n mobile vrytjie inkry!”
Toe raak Rassie omtrént ontstoke. Sy gesig verander na donkerrooi en die are op sy nek lyk of dit wil bars. Hy stik en val oor sy woorde toe hy verduidelik. Blykbaar is daar skaars uitgepak of Ma sleep die hele lot van hulle Bluff toe. Ouma inkluis. Daar gekom, word almal se take breedvoerig verduidelik. ’n Geskikte rots sal gesoek word. Ma sal in die middel staan (waar anders?) met die kassie uitgestrek voor haar. Pa en Dogter sal elk ’n handvol van Ouma vat en in verskillende rigtings oor die see uitstrooi. En glo dit nou of jy wil of nie, almal, Rassie inkluis, moet singende vra dat die Heiland hulle tog maar nie moet verbygaan nie!