Illustrasie van Dante se Paradiso. Giovanni di Paolo
Verskillende kultuurgroepe en verskillende individue binne hulle reageer met talle, dikwels teenstrydige antwoorde op vrae oor die lewe na die dood. Vir baie, Hierdie vrae is gewortel in die idee van beloning vir die goeie ('n hemel) en straf vir die goddelose ('n hel), waar aardse ongeregtighede uiteindelik reggestel word.
Hierdie gewilde wortels waarborg egter nie kontemporêre ooreenkoms oor die aard of selfs die bestaan ​​van die hel en die hemel nie. Pous Francis self het Katolieke wenkbroue oor sommige van sy opgewek kommentaar op die hemel, het onlangs aan 'n jong seun gesê dat sy oorlede vader, 'n ateïs, by God in die hemel was omdat hy deur sy versigtige ouerskap 'n goeie hart gehad het. '
So, wat is die Christelike idee van "hemel"?
Geloof oor wat met die dood gebeur
Die vroegste Christene het geglo dat Jesus Christus uit die dood na sy kruisiging opgestaan ​​het, binnekort sal terugkom om te voltooi wat hy deur sy prediking begin het: die vestiging van die Koninkryk van God. Hierdie wederkoms van Christus sou 'n einde maak aan die poging van eenwording van die hele mensdom in Christus en lei tot 'n finale opstanding van die dood en morele oordeel van alle mense.
Teen die middel van die eerste eeu nC het Christene bekommerd geword oor die lot van lede van hulle kerke wat reeds voor hierdie wederkoms gesterf het.
Van die vroegste dokumente in die Christelike Nuwe Testament, Briewe of briewe wat deur die apostel Paulus geskryf is, 'n antwoord gegee. Die dooies het eenvoudig geval slaap, het hulle verduidelik. Wanneer Christus opbrengste, die dooies sal ook in hernude liggame opstaan ​​en deur Christus self beoordeel word. Daarna sal hulle vir ewig met hom verenig wees.
'N Paar teoloë in die vroeë eeue van die Christendom het ingestem. Maar 'n groeiende konsensus het ontwikkel dat die siele van die dooies in 'n soort van wagstaat Tot die einde van die wêreld, wanneer hulle weer met hul liggame herenig sou word, opgewek word in 'n meer volmaakte vorm.
Belofte van die ewige lewe
Na Romeinse Keiser Konstantyn die Christendom in die vroeë vierde eeu gelegaliseer, het die aantal Christene enorm gegroei. Miljoene wat oor die Ryk omgeskakel is, en teen die einde van die eeu, was die ou Romeinse staatse godsdiens verbied.
Op grond van die Evangelies, biskoppe en teoloë het beklemtoon dat die belofte van die ewige lewe in die hemel net oop was vir die gedoopte - dit is diegene wat die ritueel onderdompeling ondergaan het in water wat die siel van sonde gereinig het en die ingang van die kerk gemerk het. Alle ander is veroordeel tot ewige skeiding van God en straf vir die sonde.
In hierdie nuwe Christelike ryk is die doop toenemend aan babas toegedien. Sommige teoloë het hierdie praktyk uitgedaag, aangesien babas nog nie sondes kon pleeg nie. Maar in die Christelike Weste het die geloof in "oorspronklike sonde"- die sonde van Adam en Eva wanneer hulle ongehoorsaam was aan God se bevel in die tuin van Eden (die" val ") - oorheers.
Na aanleiding van die leringe van die vierde eeu heilige AugustineWesterse teoloë in die vyfde eeu nC het geglo dat selfs babas gebore is met die sonde van Adam en Eva wat hul gees en wil bewaar.
Maar hierdie leerstelling het 'n ontstellende vraag geopper: Wat van die kinders wat voor die doop gesterf het, kan toegedien word?
Aanvanklik het teoloë geleer dat hulle siele na die hel toe gegaan het, maar baie min gely het.
Die konsep van limbo ontwikkel uit hierdie idee. Pouse en teoloë in die 13th eeu het geleer dat die siele van ongedoopte babas of jong kinders 'n toestand van natuurlike geluk geniet op die "rand"Van die hel, maar soos diegene wat ernstiger in die hel self gestraf word, is die geluk van die teenwoordigheid van God ontken.
Tyd van oordeel
In tye van oorlog of plaag in die oudheid en die Middeleeue het Westerse Christene dikwels die sosiale chaos geïnterpreteer as 'n teken van die einde van die wêreld. Maar soos die eeue heen, het die wederkoms van Christus in die algemeen 'n meer afgeleë gebeurtenis vir die meeste Christene geword, nog steeds gewag, maar tot 'n onbepaalde toekoms afgegee. In plaas daarvan het die Christelike teologie meer gefokus op die oomblik van individuele dood.
Oordeel, die evaluering van die morele toestand van elke mens, is nie meer uitgestel tot die einde van die wêreld nie. Elke siel is die eerste keer individueel deur Christus beoordeel, onmiddellik na die dood (die "Besondere" Oordeel), sowel as die Wederkoms (die Finale of Algemene Oordeel).
Doodgebore rituele of "Last Rites" ontwikkel van vroeëre rituele vir siekes en boetes, en die meeste het die geleentheid gehad om hul sondes te priester, gesalfde te word en 'n "finale" nagmaal te ontvang voordat hulle hul laaste asemhaal.
Middeleeuse Christene het gebid om beskerm te word teen 'n skielike of onverwagte dood, omdat hulle alleen die doop vrees, nie genoeg was om direk na die hemel te gaan sonder hierdie Last Rites nie.
Nog 'n leerstelling het ontwikkel. Sommige het steeds skuldig bevind aan minder of veniale sondes, soos gewone skinder, klein diefstal of minderjarige leuens wat nie die siel van God se genade heeltemal uit die steek gelaat het nie. Na die dood sal hierdie siele eers in 'n geestelike toestand genaamd die Vagevuur van 'n oorblywende sonde of skuld gesuiwer word. Na hierdie geestelike reiniging, wat gewoonlik as vuur beskou word, sou hulle suiwer genoeg wees om hemel toe te gaan.
Slegs diegene wat buitengewoon deugdige was, soos die heiliges, of diegene wat die Laaste Rites ontvang het, kon direk in die hemel en die teenwoordigheid van God ingaan.
Beelde van die hemel
In die oudheid, die eerste eeue van die gemeenskaplike era, het die Christelike hemel sekere eienskappe gedeel met beide Judaïsme en Hellenistiese godsdienstige denke oor die naslewe van die deugdige. Een daarvan was 'n byna fisiese rus en verversing soos na a woestyn reis, dikwels vergesel van beskrywings van bankette, fonteine ​​of riviere. In die Bybel se Boek van Openbaring, 'n simboliese beskrywing van die einde van die wêreld, die rivier wat deur God se Nuwe Jerusalem hardloop, word die rivier "van die water van die lewe" genoem. Maar in die Evangelie van Lukas, die verdoemdes is deur dors geteister.
'N Ander was die beeld van lig. Romeine en Jode het gedink aan die woonplek van die goddelose as 'n plek van duisternis en skaduwees, maar die goddelike woonplek was vol helder lig. Die Hemel is ook van positiewe emosies aangekla: vrede, vreugde, liefde en die geluk van geestelike vervulling waarna Christene gekom het om te verwys as die Beatific Vision, die teenwoordigheid van god
Visionarisse en digters gebruik 'n verskeidenheid addisionele beelde: blom weide, kleure buite beskrywing, bome gevul met vrugte, maatskappy en gesprek met familie of wit-robed ander onder die geseënde. Helder engele staan ​​agter die skitterende troon van God en het lof in pragtige melodieë gesing.
Die Protestantse Hervorming, wat in 1517 begin is, sal in die 16-eeu skerp breek met die Rooms-Katolieke Kerk in Wes-Europa. Terwyl albei kante oor die bestaan ​​van die vagevuur aanspraak maak, of of slegs sommige voorbestem is deur God om hemel toe te gaan, was die bestaan ​​en algemene aard van die hemel self nie 'n probleem nie.
Hemel as die plek van God
Teoloë bied vandag 'n verskeidenheid menings oor die aard van die hemel. Die Anglikaanse CS Lewis het geskryf dat selfs een is troeteldiere kan toegelaat word, verenig in liefde met hul eienaars aangesien die eienaars in Christus deur die doop verenig word.
Na die negentiende eeu Pous Pius IX, Jesuit Karl Rahner het dit geleer nie-Christene en nie-gelowiges kan steeds deur Christus gered word as hulle volgens soortgelyke waardes geleef het, 'n idee wat nou in die Katolieke Kategismus.
Die Katolieke Kerk self het die idee van Limbo laat vaar, en die lot van ongedoopte babas laat "die genade van god. "Een tema bly konstant, egter: Die Hemel is die teenwoordigheid van God, in die geselskap van ander wat op God se oproep in hul eie lewens gereageer het.
Joanne M. Pierce, professor in Godsdienskunde, Kollege van die Heilige Kruis