De kiel van Ome Sjaak
Éél lang ing t`ie zomar t`ange. Achteraan in `n duistere n`oek van `t zolder. `n Angplek voor bekant vergete dweilbulle zogezeed. En `t was nog `n errefstuk ok! `t Was de vaal grijsgroene kiel die mijn Ome Sjaak aan ad toen t`ie Nar was. Éél lang geleeje. Ik was zellef nog `n kulleke, dus wa`k zeg: éél lang geleeje. En d`r is `n foto van, van die kiel. Op die foto zingt mijn Ome Sjaak as Nar Nilles I toe die da jaar weg zouw gaan. De mense schreve toen 1958 bovenaan briefpepier.
`t Is feitelek mar `n vaal gevalleke, die kiel. Zonder veul vorrem, mar mè verrekkes veul in`oud. Want d`r oor nog `n prinsekròòntje bij, in diezellefde tint errefst-muis. `n Ròòje mejoo en middelééuwse lerskes make n`t bééld af: de Berregse Nar as Quasimodo, beter bekend as de Gebochelde van de Nôtre Dame. En in die kale kiel en mè d`n akelek gesmienkt gezicht zong t`ie z`n baas Nilles toe. Mette vraag of ij nouw asteblieft Prins moch worre, `t pak attie ommes al! En Nilles zee: “Da mag.” “Gij mag Prins zijn van Asselewoensdag tot Ellef-Ellef!”
En nouw leg die kiel dus al jare Vastenavend-rillekwie te zijn in onze Vastenavendbullebak. Mar ik zijn d`r dees jaar mee wiste dweile! Eilegschennes? Bende zot! Bulle zijn voor mee te dweile, zellefs die kale kiel van Ome Sjaak.
Ik noom `m eerst mee naar De Slok, om `m `n bietje te late wenne. IJ was per slot van rekening al in gin 62 jaar mir buite gewist! Dèèr noom ik mar `n pilske, want `n Schrobbelerke kende n`ie nie. Zo begonne me same n`in vorrem te komme.
En toen me die dweilavend uiteindelek op de Dubbelstraat belandde, attie `t verrekkes goed naar z`n zin. Da konde voele. Ouwe vouwe plooide n`ope, m`n erremsmouwe ginge n`as vaneiges naar omòòg, de mejoo danste gewòòn op z`n eige en toen`k in de opgestikte binnezak voelde naar m`n portemenee, von ik éémaal onderin , verfroemeld en allef vergaan, `n dun stukske pepier. Eerst docht ik nog da d`t zo`n ouwerwets sigrettevloeike was, mar neeje: `t was `t Liedje van 1958: “LAT ONS DE BLOMMEKES `S BUITE ZETTE”.
Ik gelòòf nie in toeval, mar ik weet zeker da d`al die ouwe Krabbe die t`r nouw nie mir zijn, de boel soms `n bietje “sture” , stillekes, van bovenaf. En ik zee stiekem in die binnezak: “Ei, Ome Sjaak, edde nouw oew zin?!”