Alles wat u moet weet oor eutrofiering van water Groen hernubare energie
Ken u die eutrofisering van water? Daar is baie omgewingsprobleme wat verband hou met waterbesoedeling. Ons definieer waterbesoedeling soos die verlies aan die natuurlike eienskappe van water en die samestelling daarvan as gevolg van uitwendige middels, hetsy natuurlik of kunsmatig. Daar is baie soorte besoedelingstowwe wat die intrinsieke eienskappe van water kan verander, verander en verneder. As gevolg van waterbesoedeling verloor dit sy funksionaliteit in ekosisteme en is dit nie meer drinkbaar vir mense nie, en word dit boonop giftig.
Onder die soorte waterbesoedeling wat vandag bestaan, gaan ons daaroor praat eutrofikasie. Eutrofisering van water is 'n natuurlike proses in akwatiese ekosisteme, wat gevorm word deur die verryking van voedingstowwe wat deur oortollige organiese materiaal deur menslike aktiwiteite in riviere en mere afgevoer word. Watter probleme ontketen die eutrofisering van water vir die mens sowel as die natuurlike ekosisteme?
1 Definisie van watergehalte
2 Eutrofisering van waters
3 Gevolge van eutrofisering van waters
4 Stadia van eutrofiëring van waters
4.1 Oligotrofe stadium
4.3 Eutrofiese stadium
5 Oorsake van eutrofisering van waters
5.2 Bees grootmaak
5.3 Stedelike afval
5.4 Industriële aktiwiteit
5.5 Atmosferiese besoedeling
Definisie van watergehalte
Om oor eutrofisering van water te begin praat (soos ons vroeër genoem het, dit is 'n soort waterbesoedeling), moet ons volgens huidige wetgewing definieer wat water in 'n goeie toestand is.
Ons definieer waterkwaliteit as die stel fisiese, chemiese en biologiese parameters wat hierdie water bied en wat het wat die lewe van die organismes wat daarin leef, toelaat. Hiervoor moet dit verskeie eienskappe hê:
Wees vry van stowwe en mikro-organismes wat gevaarlik vir verbruikers is.
Wees vry van stowwe wat dit onaangename eienskappe vir verbruik gee (kleur, troebelheid, reuk, smaak).
Om die toestand te ken waarin die water is, moet ons die parameters wat in die laboratorium ontleed is, vergelyk met 'n paar waterkwaliteitstandaarde. Hierdie standaarde word opgelê deur Richtlijn 2000/60 / EG van die Europese Parlement en die Raad, wat 'n gemeenskapsraamwerk daarstel vir optrede op die gebied van waterbeleid, beter bekend as Waterraamwerkrichtlijn. Hierdie richtlijn het ten doel om die goeie ekologiese en chemiese status van water te behaal en te handhaaf.
Eutrofisering van waters
In die afgelope 200 jaar het die mens eutrofiseringsprosesse versnel, wat die kwaliteit van die water en die struktuur van die biologiese gemeenskappe wat daarin woon, verander.
Eutrofikasie produseer 'n massiewe groei van mikroalge wat die water groen kleur. Hierdie kleur veroorsaak dat sonlig nie die onderste lae van die water binnedring nie, en dus ontvang die alge op daardie vlak nie lig om fotosintese uit te voer nie, wat lei tot die dood van die alge. Die dood van die alge lewer 'n ekstra bydrae tot organiese materiaal sodat die plek vrot word en 'n verminderde omgewing (dit beteken 'n omgewing met min suurstof).
Gevolge van eutrofisering van waters
As daar eutrofikasie is, verloor die water die potensiële gebruik waarvoor dit bestem is, aansienlik en veroorsaak dit ook die vrektes van diersoorte, die ontbinding van die water en die groei van mikro-organismes (meestal bakterieë).
Daarbenewens word mikro-organismes by baie geleenthede 'n risiko vir die mens se gesondheid, soos die geval is met watergedraagde patogene.
Eutrofikasie verander die omgewingseienskappe van akwatiese ekosisteme verander die voedselketting en verhoog die entropie (wanorde) van die ekosisteem. Dit het gevolge soos die verlies aan biodiversiteit in ekosisteme, 'n ekologiese wanbalans, aangesien die welvaart en genetiese veranderlikheid met minder interaksies met mekaar wissel.
Sodra 'n gebied sy potensiële of inheemse biodiversiteit verloor, vermeerder die meer opportunistiese spesies en beslaan die nisse wat voorheen deur ander spesies gebou is. Die ekologiese gevolge van water-eutrofikasie gaan gepaard met ekonomiese gevolge. Die verlies aan drinkwater en die goeie toestand van riviere en mere lei tot ekonomiese verliese.
Stadia van eutrofiëring van waters
Die eutrofisering van die waters vind nie onmiddellik plaas nie, maar het verskillende fases, soos ons hieronder sal sien:
Dit is gewoonlik die normale en gesonde toestand van ekosisteme. 'N Rivierekosisteem, byvoorbeeld, met 'n gemiddelde teenwoordigheid van voldoende voedingstowwe om die spesies diere en plante wat daarin woon te onderhou en met 'n voldoende bestralingstempo sodat die alge daarin kan fotosintetiseer.
In 'n oligotrofe stadium het die water 'n aansienlike deursigtigheid daar is diere wat asemhaal en suurstof filter.
'N Abnormale toevoer van voedingstowwe kan sporadies wees, 'n ongeluk wees of mettertyd iets ononderbroke word. As daar van tyd tot tyd mors is wat 'n oormaat voedingstowwe in die riviere veroorsaak, kan die ekosisteem herstel. As die ekstra toevoer van voedingstowwe egter aanhoudend begin wees, plofbare groei van plante en alge sal begin.
Daar is eensellige alge wat in die water groei, in die fotiese sone daarvan. Aangesien dit fotosintetiese alge is, gee dit die water 'n groenerige kleur wat die deurlaat van lig op dieptes wat dit voorheen bereik het, voorkom. Dit skep 'n probleem vir plante wat onder die fotiese sone is, omdat hulle nie genoeg sonlig kry nie hulle kan nie fotosintetiseer en sterf nie.
Vanweë die oormaat voedingstowwe, ondergaan die populasies van plante en alge ook eksponensiële groei, en soos in alle natuurlike ekosisteme, word die ekologiese balans gebreek. Nou lyk die situasie so: baie voedingstowwe vir baie bevolking. Hierdie situasie kan egter nie lank voortduur nie, veral omdat bevolkings voedingstowwe uitput en uiteindelik sterf en na die bodem van die rivier of meer terugkeer.
Die dooie organiese stof aan die onderkant word ontbind deur bakterieë wat suurstof verbruik en kan ook gifstowwe genereer wat dodelik is vir plante en diere.
Die gebrek aan suurstof veroorsaak dat die onderste weekdiere doodgaan en dat die vis en skaaldiere doodgaan of na onaangetaste gebiede ontsnap. Indringersoorte wat gewoond is aan suurstoftekorte kan voorkom (byvoorbeeld barbels en baars kan salm en forel verplaas).
As eutrofikasie baie uitgesproke is, 'n suurstofvrye sone kan aan die onderkant van die rivier of meer geskep word waarin die water te dig, donker en koud is en nie die groei van alge of diere toelaat nie.
Oorsake van eutrofisering van waters
Eutrofisering van waters kan op verskillende maniere plaasvind, beide natuurlik en menslik. Byna alle gevalle van eutrofisering van water wêreldwyd word deur menslike aktiwiteite veroorsaak. Dit is die hoofoorsake:
In die landbou word dit gebruik stikstof kunsmisstowwe gewasse te bemes. Hierdie kunsmis sypel deur die aarde en bereik die riviere en grondwater, wat 'n ekstra toevoer van voedingstowwe in die water veroorsaak en eutrofikasie veroorsaak.
Die soort eutrofikasie wat deur die landbou gegenereer word, is heeltemal diffus, aangesien die konsentrasie daarvan oor baie gebiede versprei is en nie almal dieselfde is nie.
Dieremis is ryk aan voedingstowwe, veral stikstof (ammoniak) wat plante gebruik om te groei. As die uitskeiding van veediere nie goed bestuur word nie, kan dit nabygeleë waters besoedel.
Normaalweg is die afvoer of besoedeling van water naby veegebiede tydig plaasvind en dit eutrofiseer die waters nie heeltemal nie.
Die stedelike afval wat die meeste eutrofisering van water kan veroorsaak fosfaat skoonmaakmiddels. Fosfor is nog een van die belangrikste voedingstowwe vir plante, dus as ons groot hoeveelhede fosfor by die water voeg, sal die plante buitensporig vermeerder en eutrofikasie veroorsaak.
Industriële aktiwiteit kan ook die bron van voedingstowwe wees wat kan lewer spesifieke bronne van eutrofikasie op. In die geval van die industrie kan stikstof- en fosfaatprodukte, onder baie ander gifstowwe, gelos word.
Net soos die eutrofikasie wat deur stedelike afval veroorsaak word, is dit uiters stiptelik en beïnvloed spesifieke gebiede met groot intensiteit wanneer dit voorkom.
Nie alle kweekhuisgasvrystellings kan eutrofiëring in waters veroorsaak nie. Die uitstoot van stikstofoksiede en swael wat in die atmosfeer reageer en suurreën lewer, is egter wel so.
30% van die stikstof wat die seë bereik, doen dit volgens die atmosferiese roete.
As bosreste in die water gelaat word, dra dit al die stikstof en die res van die voedingstowwe by die afbraak. Dit is weer 'n ekstra toevoer van voedingstowwe wat eutrofikasie vorm.
Eutrofisering van water is 'n wêreldwye probleem wat alle varswaterbronne raak. Dit is 'n probleem wat so gou as moontlik opgelos moet word, aangesien droogtes met klimaatsverandering sal toeneem en ons alle varswaterbronne op die planeet moet beskerm.