Versindaba » Blog Archive Gedigte vir Breyten Breytenbach: 16 September 2019 - Versindaba
Monday, September 16th, 2019 | Gedigte.
4 Kommentare op “Gedigte vir Breyten Breytenbach: 16 September 2019”
September 16th, 2019 at 12:47 pm
Geraamde pampoen en een-en-tagtig nalaatsels
Anderman staan skouer teen skouer met pampoenkenners in die derms van die Universiteit van Suid-Afrika. Die studente wat die geboue bewoon vertel besoekers oor die minator (zhou) wie die gange sy labirint maak. Hy raak veral versot op die maan die tyd van die jaar. ‘n Verjaardag soos 16 September. Hulle stel egter besoekers gerus almal is veilig voor die paintings. Hulle moet net nie te diep kyk nie.
Wie sou nou na skool-kinders luister? (shou)
Die bleek galery is stampvol. Lywe wat ruik aan die verf. Met hulle naels wat krap aan die riffels van die kwasspore. Hulle tonge wat sleep langs die rante van die rame. ‘n Pampoenlus wat soos hondsdolheid die are vol maak . In ‘n trans staar digters vas na die fraktale klippampoen wat voor hulle oë verkrummel en weg breek om ‘n groter landskap te openbaar. Onnies gly in die modder soos hulle gryp na ‘n metafoor se toon wat dobber net bo die rant van water. Die leeubekkies hap aan hulle skoenveters en die sluwe bitter eende bekak hulself van die lag. (tou) Tannies moes kamer verlaat. Mens sou sweer geraamde pampoen is aas vir taalbrommers op 16 September. (lou)
Die minator, versteek in ‘n skildery, streel sy droë rooi baard. Die skuim van nagswart bier op sy bolip blink onder die lig van ‘n verbeelde maan. Hy bekyk die mense in die galery. Hulle lyk vir hom soos miere knaend aan ‘n pampoenskil. Sy maag grom.
Koerant berug lees: Pampoen praat met dooies. Beloning vir enige inligting. 16 September 2019
liewe liewe mense – a, my mense… (“en ons sal ‘n volk wees…”):
ek sal nie, nie nou nie, vir elkeen kan sê hoeveel julle woorde tot my spreek nie – soos heuning oor ou wonde of soos goeie pekel oor rou kwesplekke –
net kan volstaan (volsit) met ou Basjô se vermaning – siende veral dat gisteraand bloedmaan was:
September 16th, 2019 at 8:08 pm
Dis ‘n baie mooi pad, hierdie laaste
in September van twee-duisend-neëntien
al langs die water, die vlaktes en berge.
Lug roer die lig, met rondom
wyd-strekkend die land.
Wat bly tot die laaste, is jou verse…
(met ‘n kniebuig na Sebald)
Baie geluk, Breyten.
Dit was nou heerlik om soveel mooi verse te lees! Baie dankie. Geluk aan Breyten.