Gonzo Traveler: Man teenoor dier in Nieu-Kaledonië - Inligting
Gonzo Traveler: Man teenoor dier in Nieu-Kaledonië
'Ons het 'n 6-meter haelgeweer, 'n bottel vodka, 'n ses pakkie bier, 60 GB musiek en 'n nuwe 4 × 4 met vet loopvlak. Op die oomblik is ons prakties 'n natuurkrag. "
Nieu-Kaledonië is 'n sigaarvormige eiland in die Suid-Stille Oseaan, 'n kolonie van Frankryk, met 'n bevolking van ongeveer 250,000.
Die helfte van die mense is afstammend van wit Franse kolonialiste; die ander helfte is swart Melanesiërs, genoem kanaks, afstam van Papoea-Nieu-Guinee.
Alhoewel dit verbysterend mooi is, kry Nieu-Kaledonië nie baie toeriste nie.
Die geldeenheid is gekoppel aan die Euro, die regering is besig om uit Parys te gaan, so wat u hier het, is basies 'n klein stuk Frankryk wat 10 000 myl van die vasteland af sweef.
Gourmet-mosterd, Bordeaux-wyn, Fois de Gras, patisseries, prominente neuse, stabiele toediening. Basies is Nieu-Kaledonië in teenstelling met enige van die ander eilande in die omgewing (die Franse kolonie Tahiti is vyf uur se vlug hiervandaan).
Gegewe die hoë koste, die afstand, die ontoeganklikheid en die welstand van die Fransheid, is die meeste buitelandse toeriste geneig om Fidji te tref en het nog nooit van Nieu-Kaledonië gehoor nie. (Terloops, die ontdekkingsreisiger James Cook, wat die land se ryk groenheid en gasvrye natuur ontdek het, het dit na sy geboorteland, Skotland, genoem.
Ek was oortuig daarvan dat ek ook nuwe terrein ondersoek, waarskynlik die eerste Suid-Afrikaner wat hierdie oewers loop, en niemand kon my anders sê nie, want hulle het almal Frans gepraat.
Kanaal Hunter S. Thompson
Hou 'n 6-meter haelgeweer buite ons kothuis vas
die Paddock de la Boutana.
Ek is hier om Phillipe Renauld - Gonzo Jump Fotografiese Spesialis, vleuelman, veeltalige en listige taalkundige, en my kaasliefhebbende reisgenoot van Brasilië, Kroasië en Albanië te besoek.
Hy is die derde generasie Nieu-Caledonië, 'n man wat grootgeword het om groot visse met 'n spiesgeweer in seewater te jag, en dan in 'n nat pak te pik.
Na maande se verhale oor kokosneutbelynde strande en die jag hiervan, het ek die vriendelike uitnodiging aanvaar om sy eiland te besoek en self te gaan kyk.
'N Vriendelike gesig op die lughawe (eindelik!) En binne 'n halfuur buite my gewoontes word ek besig om in 'n kristalwarm stroom op te fris, omring my berge. Philippe het 'n groot 4 × 4, 'n swank woonstel, en hou daarvan om dinge met sy groot gewere te skiet.
Die twee-en-'n-half uur lange vlug van Auckland het 'n emmer gekos, dus alles was sy lekkerny. Hy het begin met 'n nag in die bos, Bambi gejag en leë bierblikke met 'n .22-geweer weggegooi. Voordat u my by PETA aanmeld en begin om sakkies vol bloed in te pak om my buite my woonstel aan te val, moet u weet dat takbokke in Nieu-Kaledonië volop is - in werklikheid is daar meer takbokke as mense.
Buiten die vreemde rooi jagter van die Yankee-trofee met 'n mullet en 'n bynaam soos "Colorado Bob" of "Mississippi Pete", eet plaaslike jagters wat hulle doodmaak.
Ek weet dit, want byna almal het 'n vrieskas gehad wat propvol vleis was.
Openbarings teen sononder
Paddock de la Boutana lê in die noorde van die eiland, op 'n massiewe stuk grond, en lok nie net jagters nie, maar ook almal wat op soek is na 'n groot vreugdevuur onder 'n skoonheidstoneel van sterrestelsels.
Phillipe het sy .22-geweer en sy 6-metergeweer so sterk gebring dat dit prakties enige dier wat ongelukkig is om uit te slaan, vernietig. Geweld word die beste voorafgegaan met kalmte, en tydens 'n rustige sonsondergang van 4 × 4 langs die eiendom het ek oor vier dinge geromineer:
Nieu-Kaledonië is 'n baie groot eiland met 'n baie klein bevolking.
Die binneland laat my dink aan Afrika, die kus herinner my aan Brasilië.
Al die meisies klink sexy met 'n Franse aksent
Hertjies weet hoe om bedags te skuil, daarom sal ons snags gaan jag.
Nadat ons 'n paar steaks oor 'n houtvuur gebraai het, het ons 'n paar Franse toeriste saamgevat vir die nagjag.
Nie minder nie as 'n paar meter van die tuin af, en die kollig ontbloot dosyne takbokke wat op die gras wei. Hulle was net so volop soos alkoholiese oumense met blou hare in Vegas, net so volop soos giggel in 'n Katolieke meisieskool.
Die son sak oor die grootste vlakte op die eiland. Dis
Nadat die nuwigheid in die natuur verswak het, het die jagter môreaand se aandete met die kollig gekies.
'N Skerp ontploffing, en Bambi het dood geval. Haar maatjies het ongeveer drie meter gehardloop, gestop en weiding aangehou, asof die rouperiode verby was.
Ons ry tot by die hert, wat Phillipe daarop aandring dat hy dood is, maar die bene bewe nog. Die jagter het sy keel afgesny soos jy 'n komkommer kan sny, dit optel en met die res van ons agter in die 4 × 4 gegooi het. Ek het my hand op die growwe hare van Bambi gelê, nog steeds warm om aan te raak, en my voete neergesit sodat die bloed nie my sandale kon vlek nie.
Bambi het nie hartseer gelyk nie. Bambi lyk net dood. Sy ruik na muskus.
Ons ry terug na die Paddock, waar Bambi opgehang is en haar binnegoed verwyder is, soos u u wasgoed uit die wasmasjien sou trek. En dit was dit.
Ek was bekommerd dat die ervaring my in 'n vegetariër sou traumatiseer, maar om eerlik te wees, het dit op 'n oeroue manier heeltemal natuurlik gelyk. Ek het 'n doodslag aangebied, maar het geweier toe ek verneem dat ek my slagoffer moes buik en skoonmaak. Boonop het ek nie 'n vrieskas in my rugsak vir die vleis nie.
Dit het ongeveer tien minute geduur voordat die takbokke moes gaan
leeggemaak word, saam met die ervare
presisie van 'n chirurg.
In plaas daarvan het ek gekies om op die stoep te sit en leë bierblikkies te strooi, in die tyd geëerbiedigde trailer-park hick-tradisie. Selfs van 'n afstand, is ek bly om te rapporteer dat ek 'n sluipskutteroog het, hoewel die terugskot van die geweer so geweldig was dat dit 'n groot geel kneusplek net onder my skouer gelaat het.
In plaas daarvan is ek gelukkig om met my kamera te skiet en met my foto's dood te maak.
Kos Vir Die Gewaagde
As 'n Nuwe Caledoniër jou vra om te raai wat jy eet, hou dan stil en hou aan kou.
Die kalfsvleis was heerlik totdat ek gevind het dat dit skilpad was. Ek het al voorheen in New Orleans skilpadsop probeer, maar dit was 'n biefstuk, en al waaraan ek kon dink, was daardie ou, wyse skilpadkarakter in Neverending Story.
Skielik het ek aan Yoda gekou. Dit was sterk in die smaak. Die sjef, Michel, is 'n voormalige gendarmerie met genoeg gewere om weer 'n Franse revolusie te begin.
Sy vrieskas was gevul met allerhande wesens waarvan die vreemdste twee bevrore vrugtevlermuise was, wat gelukkig van die spyskaart afgeweer is deur Phillipe se kennis van my liefde vir Batman. Die hele week was Phillipe vasbeslote om die eiland se kulinêre aanbod, sowel Frans as inheemse, te betower.
Ek het Fois de Gras vir die eerste keer probeer, verskillende plaaslike gebraaide lekkernye, sjokolade-croissants, vrugte, tropiese visse, seekat, en die ongelukkige kaasproe-voorval wat my laat gons het, my asem ruik soos die onderklere van 'n steenkoolmyner met gastro-enteritis.
Man vs Vis
Man vs Vis, maar honger man sal altyd wen!
Op 'n warm, winderige dag spring ons in 'n boot en ry 'n paar kilometer uit na die rif wat die eiland beskerm teen swaar golwe en honger haaie.
Toe ek hierbo snorkel, het ek gekyk hoe Phillipe en sy vriend, Jan, allerhande visse spartel, en 'n enorme kreef wat 'n kwaai stryd voer.
Soos ons weet, is ek nie die tipe see-vaart nie en die sterk strome en wind het vinnig sy tol ingeneem, plus my haai-fobie het ingeskop toe Jan noem dat hy 'n paar meter tierhaai 'n paar weke terug gesien het waar ons het gejag.
So het ek die vis met my ontbyt gevoer, en ons het die aand na die oewer gegaan en die buit buit vir 'n opwindende vis-braai.
Ek het my eerste vis uitgegooi, myself gesny met 'n kreef (wat swaarder weeg as 'n breukgesprek op die ou end), 'n paar vriendelike inwoners ontmoet en in die son deurdrenk met die nommer een plaaslike bier, kreatief benoem as nommer een-bier.
Die aand hoor ek 'n geweerskoot in die verte. Een minder Bambi het op die vlakte gestap.
'N Gloeiende juweel
Op pad terug na die hoofstad van Noumea, die tuiste van die helfte van die bevolking van die eiland, ry ons verby tientalle heuwelstamme, mans met dik rokke wat dagga onder kokosneutbome rook, cappuccino-kinders met afros wat van brûe in die see onder in duik.
Ek het daardie spesiale gons gevoel om waarlik een van ons gloeiende juwele van ons planeet te ontdek, diep weggesteek in sy splitsing.
Ou kanakmanne sou met 'n geweer agter hul rug langs die kronkelende snelweg stap, net ingeval hulle iets te ete sou sien.
Nieu-Kaledonië het 'n mate van politieke onstuimigheid in die laat 1980's gehad toe Frankryk die leër moes instuur om die vrede te herstel nadat die bevrydingsbewegings van die stam nare geword het, saam met die ywerige blankes wat te veel gewere opgeberg het.
Maar die vrede heers twintig jaar lank, en gegewe die wisselvallige toestand van ander eilande in die Suid-Stille Oseaan, is die inwoners vol vertroue dat die vrede sal voortduur.
Ek het daardie spesiale gons gevoel om waarlik een van ons gloeiende juwele van ons planeet te ontdek, diep weggesteek in sy splitsing, asof net vir die oë van sy volhardendste minnaar.