Wanneer n persoon oor tegniese sake skryf, is drie dinge onafwendbaar. Iewers gaan jy n artikel skryf wat oor die ontstaan van die Internet handel, jy gaan nog een skryf oor die ontstaan van die persoonlike rekenaar, en iewers gaan jy een skryf met die strekking van Big Brother is watching you en jy gaan nie bedoel Ferdinand Rabie is op iemand se spoor nie.
Ons almal het l�ers met sensitiewe inligting op ons rekenaars, en die meeste van ons dink seker dat as ons die l�ers uitwis, daardie inligting vir altyd weg is.
As jy eers die l�ers uit die rekenaar se Recycle bin skuif, sou jy dink dat dit vir altyd weg is. Dis nie die geval nie. Die rekenaar se uitwissingsproses verwyder bloot die l�er se posisie-inskrywing in die hardeskyf se FAT (File Allocation Table) en verwyder die eerste paar letters van die l�er se naam. Die l�er bestaan steeds op jou rekenaar, maar kan bloot nie meer gesien word deur jou bedryfstelsel nie. Daar is egter maniere om die l�er weer van die hardeskyf te trek en te laat herleef. Met ander woorde, dis soos daardie stuk sjokolade wat jy weggesteek het en van vergeet het. Jy het op die ou end net jouself gekul.
Soos jy jou rekenaar gebruik, word dit al hoe moeiliker om die l�ers se inligting te herwin, omdat die rekenaar n voorheen uitgewiste l�er sien as n skryfbare area op jou hardeskyf en dus nuwe l�ers in die area sal inskryf.
Die les om hieruit te leer is egter dat as die Scorpions by jou voordeur instorm, jou laaste pogings om inkriminerende l�ers van jou rekenaar te verwyder bloot deur hulle uit te wis, nie suksesvol gaan wees nie.
As jy egter werklik wil veilig wees, is die beste seker om die een of ander program aan te skaf wat die le� spasie op jou rekenaar as t ware skoon skrop. Van die produkte kan gekry word deur op Google (www.google.com) te gaan soek na disk cleaners. Ek self het nog nie van die programme gebruik nie en sou dus nie n aanbeveling kon maak nie.
As jy in die mindernagtelike ure of in jou middagetes webwerwe besoek wat moontlik vir jou n verleentheid kan wees, is dit belangrik om te onthou dat n program soos Internet Explorer nie net n rekord hou van al die webwerwe wat jy besoek het nie, maar ook sekere inhoud van die webwerwe op jou hardeskyf stoor om n bladsy vinniger te herlaai as jy dit weer wil besoek. Ja, dit sluit die fotos van Lisa Forward (met apologie aan Brixton Moord en Roof Orkes) in.
In die begin was die Internet en die Internet was goed. Die gode wat die Internet geskep het, het na hulle werk gekyk en gaan slaap. Dit was n fout.
Programmeerders het toe hulle programme so geskryf dat dit na n ruk sou ophou werk indien daar nie n unieke kode aan die program gegee word wat na betaling van die programmeerder gekry is nie. Die plan het n bietjie beter gewerk, maar net so goed as wat hulle hul programme op die net kon versprei, kon ander mense hulle kodes op die net versprei en sodoende betaling omseil.
Neem n webwerf soos LitNet. Hoewel die meeste gebruikers seker dink dit kos min geld om n webwerf aan die gang te hou, is daar groot kostes aan verbonde. Nie net moet skrywers vir hulle bydraes betaal word nie, maar die webwerf moet in stand gehou word en daar moet betaal word vir die bandwydte wat by n diensverskaffer gebruik word.
Daar is verskeie besigheidsmodelle wat die prys van advertensies op die internet bepaal, maar by verre die mees betalende is die model waar n ander webwerf jou betaal vir elke persoon wat van n skakel op jou werk hulle sn besoek.
Eerstens besef die meeste mense nie dat hulle instem om spyware op hulle rekenaar te laai nie en verstaan hulle glad nie hoe dit werk nie.
Die toepassing van spyware is seker op die oog af onskuldig. Ander toepassing is minder onskuldig en kan selfs oneties wees. As jy byvoorbeeld na inligting oor impotensie soek, of n dokument skryf met die woord impotensie daarin, kan spyware dit optel en skielik sit jy met n inboks vol Viagra-advertensies. Of jy soek na breast cancer en spyware kan veroorsaak dat jy deur pornografiese webwerwe genader word.