Die Wet op InternetsensuurFoto: Kaboompics/Karolina/Pexels.com Met die ANC se beleidsvoorstel van onteiening sonder vergoeding op die voorgrond, het die ANC en nasionale wetgewer stil-stil die nuutste byvoeging tot die lys van outoritêre en drakoniese wetgewing tot wet gestem. Sonder om oormatig doemprofeties te klink, maar met hierdie wetgewing gaan debatte oor onteiening sonder vergoeding verbied kan word, indien ons staat dit sou verkies. Die Wysigingswet op Film en Publikasies is op 6 Maart 2018 deur die Nasionale Vergadering tot wet gepromulgeer. Dit is nou na die Nasionale Raad van Provinsies verwys vir hul toestemming en bekragtiging. Nie net is hierdie wetgewing deur ons wetgewer ingestem nie, maar 176 van ons land se lede van die parlement was te apaties om op te daag vir die debatte oor die voorgestelde wetgewing. Die bekende Margaret Mead-aanhaling dat, al wat nodig is vir die bose om te oorwin is vir goeie mense om niks te sê of te doen nie, begin al hoe meer waar word. Hierdie wetgewing gee vir die Film- en Publikasieraad die mag om aanlyn inhoud te klassifiseer en dus te reguleer. Die wetgewing reguleer enige verspreider of skepper van aanlyn inhoud. Inhoud in hierdie konteks behels onder andere ook sosialemediaboodskappe, nuusartikels, prentjies en foto’s, en nog vele ander materiaal. Alhoewel die wetgewing edel mag klink, is dit ver van die waarheid af verwyder. Die bestek van die wetgewing is breër as die ANC se genade vir hul voormalige president. Ingevolge hierdie wetgewing gaan inhoudverspreiders soos Maroela Media, Facebook en YouTube vereis kan word om hul inhoud eers vir goedkeuring te stuur voordat dit gepubliseer mag word. Hierdie is eenvoudig ŉ skuif na Pravda-agtige beheer van inligting deur die staat. Dit mag dalk blyk asof hierdie magte van die wetgewing onuitvoerbaar is, maar dit is juis waar die gevaar daarin lê. Dit maak die deure oop vir arbitrêre en selektiewe toepassing van die wet. Opgesom is die wetgewing problematies en ŉ aanval op vryheid van spraak en die reg tot toegang tot inligting weens drie redes. Eerstens, anders as met ander media, geskied die klassifisering van die inhoud voor publikasie. Tradisioneel word boeke, films en musiek gepubliseer en dan word dit geklassifiseer. Sou die regering dalk voel dat ŉ meningstuk of Facebook-plasing krities is van hul optrede en dit nie hul goedkeuring dra nie, dan kan daardie inhoud in effek gesensor word. Tweedens, is die definisie van wat ŉ film is, ingevolge die wetgewing, veels te vaag en oop vir interpretasie en gevolglik misbruik. ŉ Film volgens die huidige definisie van die wetgewing kan enige regstreekse uitsending op Facebook insluit. Laastens word nie-kommersiële inhoudverspreiders gedefinieer as enige persoon wat inhoud versprei deur gebruik te maak van die internet vir persoonlike of privaat redes. Die grootste gevaar hier is dat die klassifikasie van inhoud deur die Film- en Publikasieraad moet plaasvind vir enige inhoud wat versprei word, ongeag of dit vir kommersiële of nie-kommersiële doeleindes gedoen word. Al poog die wetgewing dus om te onderskei tussen kommersiële en nie-kommersiële gebruikers en skeppers van inhoud, bly die gewone gebruikers van sosiale media en nuuswebtuistes steeds in die spervuur. Soos met meeste soortgelyke gevalle bly die staat uiters ondoeltreffend met al hul betrokkenheid en hierdie wetgewing is nie anders nie. Ons hoop is nou dat die Nasionale Raad van Provinsies of die nuwe staatshoof tot hul sinne kom en nie die wetgewing goedkeur nie.