Vrou – NGVishoek
Dankie, dierbare vrou
Alles wat die Here vir my doen, maak my vol vreugde. Hy is die grootste geskenk wat ek ooit gekry het. U sorg vir my, Here. Ps 16:5
Elke oggend staan miljoene vroue douvoordag op. Sommige steek ’n vuur aan om ’n pot pap te kook; ander moet ’n trein, bus of taxi haal om betyds by die werk te wees; party maak kosbliktoebroodjies en was gou ’n bondel wasgoed voordat die kinders by die skool afgelaai word.
Regdeur die dag is hierdie vroue besig met hul veeleisende dagtaak: Party was vloere, ander gee skool of verpleeg terwyl sommige die sakewêreld aandurf.
Vanmiddag doen hierdie selfde vroue inkopies, ry taxi vir die kinders, betaal rekeninge en help met skoolprojekte. Vanaand slaan hulle ’n aandete aanmekaar, sorg dat die huishouding in orde is en voorsien boonop die geestelike kos aan hul gesinne. En … voordat sy uitgeput aan die slaap raak, vou sy die mense wat sy liefhet koesterend in die donskombers van haar gebede toe.
Vroue is géé-siele. Onbaatsugtig en onvoorwaardelik gee hulle elke dag hul energie, tyd, harte … hul hele ménswees aan ander. Hul liefde maak van gewone mense, hemelse sterre, van ’n klipharde wêreld, ’n genaakbare plek en van ’n vaal bestaan, ’n heerlike fees.
Omdat God ons harte spesifiek só delikaat aanmekaargewerk het, is dit vir ons meestal lekker en vervullend om ander te help, onsself te gee en ’n verskil aan die wêreld te maak. Tot op ’n dag … wanneer ons sélf moeg, broos of hartseer is. Dán is dit mos asof ons oornag “moeg gegee” is en wanneer ons half vies en verontreg wonder waarom ons alles doen. Dis so al asof ons “gee” opgeraak het en ons leeg wonder of ons nie ook maar soms bietjie kan “ontvang” nie. Of dalk sou dit al bietjie help as ons net ‘n ordentlike dankie en opregte waardering kry?
Liewe vrou, sulke tye wil ek vir jou sê:
Jy mag maar ook soms broos wees en behoefte daaraan hê dat ander jou ook bederf. Dis regtig net menslik om sulke stadiums te bereik.
Jy mag ook daarop aandring dat ander jou help en soms ook vir jou iets doen of beteken. Jy verdien dit.
Jy mag sulke tye meer as ooit jou fyn vrouehart voor jou Vader uitstort. Hy verstaan hoe dit voel om onophoudelik te gee en Hy ken ondankbaarheid.
Jy mag ook maar jouself bederf. Ja, wees soms goed … vir jouself en geniet (sonder skuldgevoelens!) daardie iets wat jou lekker laat voel.
En les bes: Hier’s ‘n dankie om te bêre vir daardie ondankbaar-voel-dae wanneer jy onvergenoeg wonder oor die bydrae wat jy as vrou lewer: Dankie, wondervrou, vir wat jy doen, gee en IS! Jou waarde is ver meer werd as korale!
Here, U verander my lewe in oorvloedige blydskap. So baie dankie daarvoor!
Jesus — ’n Vriend van vroue
Hy, die Koningskind, word uit ’n vróú gebore. Ja, God kies om sy Seun in die wêreld te laat kom deur die wonderliggaam van ’n vrou en bring daarmee die eerste vorm van eer aan vroue. Wanneer die vrou wat aan bloedvloeiing ly, dit waag om aan sy soom te raak, genees Hy haar met dié deernis-woorde: “Dogter, jou geloof het jou gered. Gaan in vrede.“ As die Fariseërs die ontugtige vrou wil stenig, red Jesus haar met ’n teenaanval-vraag wat hulle in hul spore laat omdraai. Toe ’n vrou vol bewondering ’n potjie duur nardus-parfuum op Jesus uitgooi en die ander haar vir haar oordaad veroordeel, antwoord Jesus: “Los haar! Waarom kraak julle haar so af? Wat sy vir My gedoen het, beteken vir My baie. Dit is so ’n mooi gebaar. (Markus 14:6b)
Dwarsdeur die verloop van sy lewe beskerm en eer Jesus elke vrou wat sy pad kruis. Meer as dit: Hy beskou hulle as sy vriende! Sy gelyke! Dié mense by wie Hy graag wil wees! Daarom onderrig Hy ’n Samaritaanse vrou, kuier Hy as Vriend by Marta en Maria en verskyn Hy, na sy dood, die eerste keer aan Maria Magdalena — een van sy getrouste vriendinne uit wie Hy vroeër duiwels uitgedryf het.
Maak dit jou nie opgewonde nie? Jesus beskou my en jou as sy kosbare vriendinne: Dié mense vir wie Hy spesiaal omgee, wat Hy só goed verstaan en vir wie Hy net sy heel beste wil gee. Word vir ’n oomblik stil en hoor hoe God met jou praat … asof jy sy beste vriendin is … Wanneer bekommernis, siekte, ouderdom, onsekerheid, vrees …wanneer die wêreld se lawaai jou doof maak, word vir ’n oomblik stil en weet jy’t ’n hemelse en ewig getroue Vriend: Jy het dié beste. Jy’t Christus.
Solly Ozrovech skryf: ’n Vriend is iemand wat jy graag by jou wil hê so lank as wat jy leef, en wat jy ook by jou sou wou hê wanneer jy moet sterf. So ’n Vriend is Jesus, die lewende Christus.
Here Jesus, ek’s so bevoorreg om U te ken en om te weet dat U my beter as ekself verstaan en liefhet. Gee dat ek u kosbare vriendskap waardig sal wees en dat ek sal dink, lyk en optree soos ’n waardige Jesus-vriendin.
Oor vroue en verlossing
Soos die Amerikaanse dominee wat op die Akron-konferensie oor vroueregte in 1851 beweer dat mans hoër intelligensie van God sou ontvang het en dat Eva die oorsaak van die “sondeval” was. “As God vroue as mans se gelykes beskou, waarom is ons Verlosser (Jesus) dan ’n man?” wou hy smalend weet.
Een van die redes vir dié oogklappe van gelowiges is die verskraling en verplasing van God se verlossing na die hiernamaals. Dat God ons vir die “hemel” wil red, het ’n nuttige instrument van die manlike heersersklas geword. Samelewingsverandering is daarom onnodig, bestaande strukture word gehandhaaf en diegene wat daarvan wil afwyk, word met die “hel” gedreig.
God se verlossing is vir hierdie lewe. God bevry ons uit die slawerny van verdrukking; herstel die verhouding tussen mense en God, ook tussen geslagte en klasse en met die natuur en jouself; en God skenk verligting om deur die vervalsing van godsdiens – ook oor vroue – te kan sien. Sojourner Truth het so ’n verlossing ervaar. Op die genoemde Akron-konferensie was sy die enigste swart vrou. Ondanks die rasse-, ekonomiese en geslagsdiskriminasie waarmee sy as swart slawevrou grootgeword het, is haar begrip helder. “Waar kom jou Christus vandaan?” vra sy die dominee en antwoord dan self: “Van God en van ’n vrou!”
Met beter insig as die dominee verstaan sy die boodskap van die geboorteverhaal.
Dit vertel dat dit juis nie weer oor ’n man – en sy mag – gaan nie.
Uit die Woord: “God het besluit om deur Hom alles met homself te versoen.” – Kolossense 1: 20
Uriah die Uil en die vreemde vrou!
Toe Jesus en sy dissipels eendag terugloop van Jerusalem na Galilea, besluit Jesus dis ’n baie korter pad om regdeur Samaria te loop. Die dissipels het gekla, maar Jesus het net begin stap. Uriah die uil wat laaskeer daar in die donker nag gesit en luister het hoe Nikodemus met Jesus praat, het vir Jesus nuuskierig gevolg om te kyk wat hy aanvang. ’n Uil is mos ’n slim voël en Uriah kon hoor dat Jesus praat net slim dinge. Hy wou meer weet.
Toe Jesus en sy dissipels in die dorp Sigar aankom, het hulle so in die middel van die warm dag gestop by die fontein van Jakob. Daar was ’n put gebou. Dit was woes warm en almal het erg gesweet. Hulle was so dors maar het nie emmers gehad om water mee te drink nie. Toe kom daar ’n Samaritaanse vrou daar aan wat vir haar huis wou kom water haal. Sy was bietjie bang vir die mans by die fontein, juis omdat hulle Jode was. Sy het geweet hoe haat die Jode haar mense, die Samaritane.
Uriah het in die naaste boom gaan sit en rus. Hy het net so warm gekry maar het net nuuskierig met sy groot oë geloer na wat Jesus gaan doen. Die dissipels het besluit om eerder na die dorp toe te gaan en kos te gaan soek.
Jesus vra toe vir die vrou: “Kan jy my help om bietjie water te skep asseblief? Ek is baie dors.”
Uriah die uil kon sien die vrou val amper om van verbasing. Sy vra Jesus toe ewe verbaas: “Hoe vra jy, wat ’n Jood is, vir my, ’n Samaritaanse vrou, water om te drink?”
Jesus het haar geantwoord: “As jy geweet het wat God gee, en wie dit is wat vir jou sê: ‘Gee My ’n bietjie water om te drink,’ sou jy Hom gevra het, en Hy sou vir jou nog beter water gegee het om te drink, water wat vir jou lewe gee!”
Die vrou vra hom toe: “Jy kan tog nie beter water gee as ons voorvader Jakob wat hierdie put vir ons gegee het en self saam met sy seuns en sy diere daaruit gedrink het nie?”
Maar Jesus antwoord haar: “Elkeen wat van hierdie water drink, sal weer dors kry; maar wie van die water gedrink het wat Ek hom sal gee, sal in alle ewigheid nooit dors kry nie. Die water wat Ek hom sal gee, sal in hom ’n fontein wees met water wat opborrel en vir hom die ewige lewe gee.”
Die vrou het vir Hom gesê: “Meneer, gee vir my van daardie water, sodat ek nie weer dors sal kry en hier hoef te kom water haal nie.”
Hy sê toe vir haar: “Gaan roep jou man en kom terug hierheen.”
Die vrou het Hom geantwoord: “Ek het nie ’n man nie.”
En Jesus sê vir haar: “Dis reg wat jy nou gesê het: ‘Ek het nie ’n man nie.’ Jy het reeds vyf gehad, en die een wat jy nou het, is nie jou man nie. Jy het die waarheid gepraat.”
Die vrou het vir Hom gesê: “Meneer, ek sien dat u ’n profeet is. Ek weet dat ons Redder gaan kom, Hy wat ook die Christus genoem word. Wanneer Hy kom, sal Hy alles vir ons verduidelik wat ons nie verstaan nie.”
Toe sê Jesus vir haar: “Dit is Ek, Ek wat met jou praat.”
Die vrou was so opgewonde dat sy reguit huis toe gehardloop het. Uriah die uil het haar gevolg want hy het gewonder wat sy gaan doen. Sy het uitasem van die hardloop, vir al die dorpsmense gaan vertel van Jesus wat by die put sit. Sy het gesê: “Kom kyk, hier is ’n man wat my alles van my weet. Is Hy nie miskien die Christus nie?”
Hulle het nuuskierig agter haar aangehardloop na die fontein toe en vir Jesus daar gekry. Hulle was so opgewonde oor alles wat hy vir hulle vertel het dat hulle hom gesmeek het om nog twee dae by hulle te bly en saam met hulle te eet en te kuier.
Toe Jesus weer vertrek hoor Uriah hoe die mense vir mekaar sê: “Ons het self na hierdie man geluister, en ons weet dat Hy waarlik die Verlosser van die wêreld is.” Hulle het begin om almal van Jesus te vertel.
Uriah het teruggevlieg na Jerusalem toe en was baie opgewonde. Hy het vir sy uilvriende gaan vertel wat hy alles gesien het. Almal was baie bly dat Jesus uiteindelik vir ons mense op aarde kom kuier het! Die storie staan in die boek Johannes 4:1-42.
‘Mighty’ manne dikwels = onderdanige vroue
Talle studies dui daarop dat die beginsels van mans se “hoofskap” en die onderwerping van vroue aan mans in die meeste godsdienste en kulture regstreeks verbind kan word met geslagsgegronde geweld en, nog meer ontstellend, met vroue se besluit om in gewelddadige huwelike te bly.
Daar word drie maniere onderskei waarop mansmag gevestig word. Die eerste, en mees ooglopende, is brute krag soos uitgedruk in fisieke geweld.
Die tweede is die ideologie van hiërargie wat mans se hoofskap afdwing in die huis, as leiers en meerderes in die beroepswêreld, organisasies en kerk.
Derdens word mans se mag deur middel van taal in stand gehou. In ons alledaagse taalgebruik word dualismes in stand gehou wat mans beskryf as “sterk” en vroue as “swak”, of mans as “rasioneel” en vroue as “emosioneel”.
Hoewel Buchan nooit sal identifiseer met die eerste vorm van mag nie, is hy beslis van mening dat die hervestiging van laasgenoemde twee vorme van mans- mag vir gewone mans noodsaaklik is om “God se natuurlike orde” vir verhoudings te hervestig.
Sy taalgebruik is dié van oorwinning, mag en krag – soos die duidelikste gereflekteer word in die naam van die Mighty Men-beweging. Buchan stel die hiërargiese verhoudings tussen mans en vroue op en herbevestig die idee van dualistiese geslagsrolle.
Sy remedie vir mans “wat die kat aan die stert beet het”, is om hulle baie ernstig te vermaan om hul hoofskap met verantwoordelikheid te beklee.
Wat die kritiek op Buchan se benadering bemoeilik, is die feit dat baie vroue daarvan getuig dat hul mans inderdaad daarin slaag om met groter verantwoordelikheid in hul huwelik en gesin op te tree ná afloop van Mighty Men-byeenkomste.
En tog kan ek nie die uitgebreide navorsing, sowel as my persoonlike ervaring as sielkundige, ignoreer nie. Dit dui daarop dis die gebrek aan onderdanigheid by vroue wat dikwels lei tot geweld.
Dit is die oortuiging dat mans die hoof van die huis is wat dikwels maak dat vroue geweld nie bevraagteken nie, maar in gewelddadige verhoudings bly.
Dít bly ’n ernstige gevaar, wat my sterk laat standpunt inneem teen Buchan.
Is daar ’n plek vir manne-bewegings om geweld teen vroue te kan hanteer? Ja, natuurlik het ons positiewe manne-bewegings nodig en daar is maniere om mans te help wat hulle aan geweld skuldig maak.
Prof. Sarojini Nadar van die Universiteit van KwaZulu-Natal help my met drie voorstelle na aanleiding van haar kritiek op die Mighty Men-beweging.
Eerstens stel sy ’n dekonstruksie van manlikheid binne die akademie en praktyk voor sodat mans se identiteit verstaan kan word binne die konteks van, byvoorbeeld, ongelyke magstrukture van geslag, ras, seksualiteit en klas. Dit sou kon bydra tot sosiale aksies en verandering.
Tweedens kan ideologieë van hoofskap vervang word deur waardes van vennootskap, wederkerigheid en insluiting.
In die derde plek wys sy op die positiewe rolmodel wat Jesus se uitdrukking van manwees op aarde vir ons bied. Jesus het aan die manne van sy tyd ’n alternatiewe manlikheid gewys; een wat nie net verskille verdra nie, maar dit omarm; een wat gegrond is op wederkerigheid eerder as oorheersing, vennootskap eerder as hiërargie en, eerstens, op liefde eerder as mag.
Dr. Elize Morkel is ’n kliniese sielkundige van Somerset-Wes.
Rut, die Moabitiese Vrou
‘n Paar honderd jaar later het Salomo met onder andere Moabitiese vroue getrou (1 Konings 11:2). Weereens het hierdie vroue ook vir Salomo verlei om hulle valse gode te aanbid en vir hulle hoë plekke daar te stel (1 Konings 11:7). Salomo se verhouding met die afstammelinge van Lot, en sy gevolglike aanbidding van hulle afgode, was die direkte oorsaak van die skeuring van die koninkryk en die totstandkoming van die noordelike (Israel) en die suidelike (Juda) stamme (1 Konings 11:32-34).
Weereens het ‘n verbintenis met die afstammelinge van Lot tot die ondergang van Israel gelei. En weereens het Moab dieselfde verleiding van Lot se dogters en Bileam gebruik om Israel tot die aanbidding van afgode te verlei en sodoende die toorn van God opgewek. Geen wonder dat die Here hulle vir ewig vanuit die samekoms verban het nie.
In die boek van Nehemia lees ons van Sanballat, die Goroniet en Tobija, die Ammoniet (Nehemia 2:10). ‘n Goroniet kom van die Moabitiese stad Goronajim (Jeremia 48:3-4). Weer het die Moabiete en die Ammoniete die ondergang van Israel gesoek. Sanballat het elke moontlike skelmstreek probeer om Nehemia sover te kry om sy werk te laat vaar. Toe bespotting, aanvalle en afpersing nie werk nie, het hulle weereens hulle gewend tot die ou en beproefde skelmstreke.
Net soos wat Moab by vorige geleenthede gedoen het, het Sanballat probeer om Nehemia in ‘n onheilige samewerkingsooreenkoms in te lok (Nehemia 6:2). Gelukkig het Nehemia deur hulle plan gesien en het hy geweier om selfs die vyand te ontmoet. Toe dit nie werk het die Moabiete probeer om Nehemia tot sonde te verlei deur hom die tempel te laat ingaan (Nehemia 6:11), met die hoop dat God Nehemia sal oordeel net soos wat hy die kinders van Israel geoordeel het. Dit het ook nie gewerk nie.
Maar net toe dit lyk of die Moabiete in hulle verleiding gaan misluk, lees ons dat heelwat van die Israeliete met Moabitiese en Ammonitiese vrouens getrou het (Nehemia 13:3, 23). Weereens sou hierdie gemengde massa die waardes van God se volk so verlaag dat baie van hulle kinders nie meer die taal van Juda sou praat nie, aangesien hulle die taal en gebruike van die indringers aangeneem het (Nehemia 13:24).
Selfs nog erger, die Hoëpriester se seun het met Sanballat (die Moabiet) se dogter getrou. Weer en weer sou Moab die geleentheid vind om die volk van God te infiltreer en hulle weg te lok daarvan om Yahweh te dien. Gelukkig was Nehemia deurentyd op die uitkyk en het hy elke voorval van korrupsie gepas hanteer: “Ek het met die mense geraas, hulle vervloek, party van hulle geslaan, hulle hare uitgetrek en hulle voor God ‘n eed laat aflê: “Julle sal julle dogters nie laat trou met die heidene se seuns nie en hulle dogters nie met julle seuns of met julleself nie. Dit was tog hiermee dat koning Salomo van Israel gesondig het! Onder die groot nasies was daar nie ‘n koning soos hy nie. Sy God het hom liefgehad en hom koning laat word oor die hele Israel, maar vreemde vrouens het ook vir hom laat sondig. En nou moet ons hoor dat julle hierdie groot kwaad begaan het en ontrou aan ons God geword het deur vreemde vrouens te trou!” (Nehemia 13:25-27).
Toe Nehemia dit egter gewaag het om sy rug te draai, het die Hoëpriester sover gegaan as om ‘n kamer in die tempel te ontruim sodat Tobija, die Ammoniet daar kon intrek. Die Hoëpriester het een van die leiers van die Ammoniete, en ‘n vyand van Israel, tot in die tempel gebring – en dit in omstandighede waar hulle nie eers toegelaat is om onder die volk van die Here te woon nie, wat nog te sê van in die tempel!
Kan jy sien hoe die vlees en die vyand elke geleentheid gebruik om die kerk en die lewe van die gelowige binne te dring? Ons kan en mag nie toelaat dat hierdie dinge die geringste rede kry om ‘n vastrapplek in ons lewens te kry nie. Hulle het net een oogmerk – en dit is om die volk van God te vernietig.
Die geskiedenis van Moab, wat deurentyd die vernietiging van Israel gesoek het, loop soos ‘n draad deur die hele geskiedenis van Israel in die Beloofde land, vanaf die uittog uit Egipte, tot by Israel se hoogtepunt en daarna ook tot by die terugkeer vanuit ballingskap. Die verleiding, planne en infiltrasie het onophoudelik voortgeduur.
Maar reg in die middel van hierdie verhaal vind ons hierdie vrou: “Rut, die Moabitiese vrou” (Rut 2:2).Sy het nie net in Israel kom woon nie, maar sy het ook met ‘n prominente en vooraanstaande Hebreër getrou. En asof dit nie genoeg was nie, is sy ook die groot-grootmoeder van koning David en in die voorgeslag van Jesus (Matteus 1:5). Waarom het God so-iets toegelaat as Hy alle Moabiete vanuit die samekoms van die volk verban het? Rut het sekerlik dieselfde gevaar ingehou vir die welstand van die mense as enige ander Moabiet en sy moes daarom tog saam met hulle veroordeel word?
Nee. Weereens het ons ‘n bewys van God se ontsaglik groot en onfeilbare genade. Rut het haar mense versaak en ook haar gode. Sy het onvoorwaardelik die Here en Sy volk aangekleef (Rut 1:16-17). Die oomblik toe Rut na die Here gedraai het, het Hy haar ontvang en haar verlede vergewe. Hy het ook die vervloeking wat oor haar gehang het, verwyder. Maar die Here het haar nie net aanvaar nie. Hy het haar ook ingesluit en haar gebruik asof sy nog altyd ‘n Israeliet was. Dit was asof haar verlede en haar voorgeslagte nie bestaan het nie.
Op dieselfde wyse ontvang die Here steeds enige persoon wat in opregtheid na Hom draai en wat hulle rug op hulle afgode en verlede draai. Hy ontvang ons sonder enige voorbehoud, Hy vee ons verlede weg en verwyder die vervloeking waaronder ons staan. Net soos Rut, laat Hy ons nie net toe om in die seëninge van Sy kinders te deel nie, maar Hy gebruik ons selfs en sluit ons volledig in by Sy werk en plan. Hy behandel ons asof ons nog altyd Sy kinders was en asof daar nooit ‘n tyd was wat ons Sy vyande was en van Sy teenwoordigheid uitgesluit was nie.
Hoe wonderlik is die Genade nie! Rut is nie meer ‘n Moabitiese vrou nie, maar sy is ‘n voorsaat van die Here Jesus! Op dieselfde wyse hoef jy nie meer as ‘n sondaar, verslaafde, misbruiker of wat jy ook al voorheen was, bekend staan nie en mag jy Sy Naam dra – Christen.
Moet ‘n vrou haar aan haar man onderwerp?
Onderdanigheid is ‘n natuurlike reaksie van ‘n liefdevolle leierskap. Wanneer ‘n man sy vrou lief het soos Christus Sy kerk lief het (Effesiers 5:25-33) dan is onderdanigheid ‘n natuurlike reaksie van die vrou tot haar man. Die Griekse woord vir “onderdanig” is hupotasso en is ‘n werkwoord. Dit beteken dat onderdanigheid aan God, die regering, die man nie net ‘n eenmalige aksie is nie maar wel ‘n voortdurende houding en ‘n lewenspatroon wat gevolg word. Die onderdanigheid wat in Effesiers 5 van gepraat word is nie ‘n eensydige subjektiewe aksie van ‘n gelowige tot ‘n domineerende persoon nie.
Bybelse onderdanigheid is ontwerp vir twee geesgevulde gelowiges om in ‘n wedersydse verhouding teenoor mekaar asook teenoor God te kan lewe. Onderdanigheid is dus ‘n twee-rigting verhouding. Wanneer daar aan ‘n vrou liefde getoon word soos wat Christus aan die kerk liefde betoon, dan is onderdanigheid nie moeilik nie. Effesiers 5:24 vertel ons, “Soos die kerk aan Christus onderdanig is, moet die vrouens in alles aan hulle mans onderdanig wees”. Hierdie vers vertel ons dat die vrou haar moet onderwerp aan haar man in alles wat reg en wetlik is. Maar ons moet onthou dat die vrou onder geen omstandighede verplig word om ongehoorsaam te wees aan God se wette nie.
Matthew Henry het geskryf, “Die vrou was uit Adam se sy geskep. Sy was nie uit sy kop geskep om oor hom te heers nie, sy was ook nie uit sy voete geskep sodat hy op haar kan trap nie, maar sy was wel geskep uit sy sy sodat daar gelykheid kan wees, onder sy arm sodat sy beskerm kan word en naby sy hart sodat hy haar kan lief hê”. Gelowiges moet onderdanig aan mekaar wees uit eerbied vir Christus (Effesiers 5:21). In konteks, alles in Effesiers 5:19-33 is die resultaat van Gees vervulling (om met die Gees gevul te wees). Gees vervulde gelowiges loof (5:19), is dankbaar (5:20) en onderdanig (5:21). Paulus vertel dan in hierdie verse dat ons ‘n Gees gevulde lewe moet lei en dit is van toepassing op die vrou sowel as op die man (5:22-33). Die vrou moet haar aan haar man onderwerp, nie omdat sy die mindere is nie, maar omdat dit is hoe God die verhouding tussen man en vrou wil hê. Om onderdanig te wees beteken geensins om iemand se “vloerlap” te wees die. Dit beteken wel dat deur die hulp van die Heilige Gees, sal die vrou haarself onderwerp aan haar man en haar man sal sy liefde aan haar offer.
Soenlustige boef beroof groep vroue op kerkkamp
Me. Claire Brown (22) het vertel sy en haar vyf kamermaats was Donderdagnag vas aan die slaap toe die booswig hul deur oopgedwing het.
Sy was die eerste een wat wakker geword het van die geluid van selfoonknoppies wat gedruk word. “Ek het die donker figuur daar sien staan en wou by hom weet waarmee hy besig is.
“Hy’t geantwoord hy is van sekuriteit en ek moet my mond hou en verder slaap.”
Volgens Brown het die ander vroue toe ook wakker geskrik en dít het die inbreker paniekerig gemaak. Hy het deur toe gestap, dit toegesluit en die sleutel in sy sak geprop.
Die vroue moes net só in hul beddens bly sit terwyl die man almal se selfone bymekaargemaak het. “Ons moes vir hom verduidelik hoe ons fone werk, dit vir hom aan- en afsit en ons PIN vir hom gee.
“Daarna het hy deur ons elkeen se bagasie gekrap en die beste klere, juweliersware, kameras, parfuum en selfoonlaaiers uitgesoek.”
Hy het gesê dat hy nie beplan om hulle seer te maak nie, maar dat hy dit beslis sou doen as hulle dit waag om ’n voet verkeerd te sit. “Op ’n stadium het hy daarop aangedring dat een van die vroue hom soen.”
Sy sê toe hy tevrede was met sy vonds, het hy hulle beveel om plat te lê in hul beddens en verder te slaap.
Dit is altyd belangrik om die Bybel binne sy konteks te lees. Hoofstuk 11-14 gaan oor dinge wat in die erediens gebeur. Paulus reël dus kerkdinge. Kom ons neem die probleem van die hoofbedekking van die vrou. In die tyd van Paulus het vroue doeke oor hulle koppe gegooi as hulle in die publieke areas beweeg. Die doek oor die kop het ‘gepraat’ – dit het gesê dat die vrou haar man of pa eer en dus nie ‘beskikbaar’ is nie. Vroue wat sonder hoofbedekkings geloop het (uitgesluit heel jong meisies) het eintlik gesê dat hulle ‘beskikbaar’ is, met ander woorde, slegte vroue is. Daarom is daar in die konteks sprake van die hare van so vrou se kop afskeer, want dan is sy volgens ou gebruike nie meer vir mans aantreklik nie. In die privaatheid van haar huis het vrouens egter nie so ‘n hoofdoek gedra nie. Almal in die huis het mos geweet dat sy haar man op pa eer. Nou het daar iets belangriks in die vroeë kerk gebeur. Die Christene het in huise begin kerk hou. Dit het beteken dat gedurende die erediens in die huis die huis van ‘n private plek na ‘n publieke plek verander, want die mense kom dan mos in die huis saam vir kerk. Die vroue was egter gewoond om nie in die huise hoofbedekkings te dra nie. As daar nou ‘n man in die huis (wat nou kerk is) inkom en die vroue sien sonder hoofbedekkings kan hy dink dit is ‘n groep los, slegte vroue. As Paulus nou sê dat vrouens hoofbedekkings in die huise wat vir kerk gebruik word, moet dra, wil hy eintlik sê dat hulle so moet optree dat mense nie sal dink hulle is slegte vroue nie. Hulle moet wys hulle is mense wat hulle mans of pa’s eer. Daarom moet hulle hoofbedekkings dra. As ons vandag nie hoede in die kerk dra nie, gaan niemand daaruit aflei dat die vroue nie hulle mans of pa’s eer nie.
Ons moet dus nie vaskyk in die hoofbedekking self nie, maar wat die hoofbedekking wil sê. Dit wil sê vroue moet binne haar verhoudings met mans reg optree. Dit geld vandag nog net so as in Paulus se tyd, Ons hoef nie hoede te dra om dit te bewys nie, want hoede ‘kommunikeer’ nie meer so nie.
Die hoofbedekking van mans werk soortgelyk. Destyds het mense gevoel dat dit nodig was vir mans om hulle hoof te bedek as hulle voor God verskyn om die onderskeid tussen die man en God uit te druk. Dit dui dus ook eerbied aan. In ons Afrikaanse kultuur werk dit net die teenoorgestelde. Ons haal juis ons hoed af as ons aan God eer wil bewys. Ons doen dus die teenoorgestelde om dieselfde boodskap oor te dra – ons respekteer God en erken dat Hy anders en groter as ons is.
So moet elke teks in sy konteks verstaan word. Ons moet onderskei tussen die die gebruike en tradisies en wat die gebruike en tradisies eintlik wil sê.