Wou ek bitter graag voedseltegnologie gaan studeer het, (het nie) leer om te skryf, (kanni) ek wou leer om slim te wees, (is nie) ek wou leer om volwaardig mens te wees (ek leer nog elke dag) ek wou in die berge woon (sal nog eendag as ek groot is)ens. ens.
Ons almal koester daardie ‘eendag as ek groot is’ drome en ideale, ongeag hoe oud ons is. Maar as daardie ‘eendag’ bakhand voor ons deur kom staan, wil jy skielik weer klein wees…
Wat het dan intussen gebeur?
Jy het jou lewe deur gehoop en gedroom vir die ‘eendag as jy groot is’ dat jy intussen vergeet het wat dit is om net ‘klein’ te wees.
Hoe ervaar julle dit?
Of droom julle steeds oor ’n ‘eendag’?
Aan al my blogmaaitjies,
Ek gaan vir ‘n rukkie bietjie time-out neem. Dinge gaan maar soos dit gaan. En daarna gaan alles maar net voort soos dit altyd aangaan. My eie space het effens te klein geraak en ek is nie goeie geselskap nie.
Hopelik is ek gou-gou terug.
Mooi week vir julle almal,
en laat die son maar oor ons almal skyn.
It’s hard and it’s a damn shame. This is a waste of space.
This forced integration between mind, body and soul. The functioning of each as a whole is worth so much more, yet together, causes disintegration of one and an overfill of the other. It leaves you fighting for survival of the one and mournful for the loss or another.
It’s hard and a real damn shame.
What was meant to be an integral part of you cannot be controlled by you and outside interferences causes dysfunction within. Your struggle to regain control leaves you with neither mind, nor soul. Your body scorned by the scars of struggle, lay buried within the reflection shown about your eyes…and it’s so damn hard and such a shame.
Om in going-nowhere-slowly traffic vas te sit…en sien hoe daai temp-gadge rooi raak…en jy weet jy’t nie water ingegooi nie…en jou fan skree harder as die taxi agter jou se brieke… (ekke gister)
Om in die donker in die spens te krap en twee chocolate pakkies raakvat…net om later te besef…dis leeg! (kleinding se gunsteling trick)
Om te weet daar’s koeldrank in die yskas…en die leë bottel – yskoud – in die yskasdeur te kry…
Om die toaster met een broodjie aan te sit…want die lighter is leeg…en vuurhoutjies weg…
Of die ergste ding ooit…? Om gisteraand een moerse lang blog-inskrywing te plaas…net om ignore te word…
Snik…was dit dalk te omdat dit nie prentjies by gehad het nie?
Lekka weekend for all!
Voor jy hier begin lees, gaan sit die ketel aan…
…sit nou rustig, en clear your mind…
…ek hoop daar’s iets hier ook vir jou…
…indien nie, gooi maar weg…
Maar onthou as jy wel dit print, die © goggatjie volg wel my elke woord…
wat weer elders op gaan dam
so die stilte gekoester
môre weer die son ontwaak
doof gehoor en blind gesien
‘n verlossings belofte
aan jou eie self
die mooiste droom is verwek
gister egter, het gebaat
sal vir ewig so bly draal
so ewig soekende bly
hart se klop vir eina ruil
gaatjies net met seerkry vul?
sal die son die maan wegkwyn
praat word altyd stom gesind
nooit nie weer die vraag weerspieël
vrolik, wie dink jy is ons
as mens om dan te
huil – die lewe is ‘n lied
slegs die engele wat sing
voorspooksels van gewete
prentjies dan wat so woordloos
in gedagtes kan omskryf?
…en die wiel bly draai
wiel net nooit ophou met draai?
Hoe aanvaar mens ‘n
ander se jammer as jou
vergifnis so diep
versteek bly lê, ‘Ag Here,
help tog hier, maak seerkry heel’
ontstaan die hartklop van jou
môre – droom maar weer vir my
maar steeds kan nie almal wen
Het jy nooit besef
wat se krag jou woorde het
as jy dinge sê,
‘n hart met liefde vul en
dan in stukkies sny?
lê oop en bloot – siende blind
nie net ek nie, maar ook jy
verstaan jy moet lag en huil
‘n woord-monster ongetem
ontvang watervloed vervang
Ek het gedink en
ek nie luister
wat my siel my hart vertel
dis steeds my hart wat fluister
Dankie aan al die blogvriende wat so mooi op my blog-vrae gereageer het.
Wat ‘’n plesier is dit nie om net soms te luister wat ander te sê het, sonder dat dit in ‘’n argument eindig.
Die wat nog nie gaan lees het nie, en die wat nog iets wil gaan bylas, julle is meer as welkom. Daardie inskrywing behoort nou aan ons almal. Want ons kan almal nog baie by mekaar leer.
ps…watter is nou eintlik die regte spelling? “Vergifnis” of “Vergiffenis” en hoekom?
Die wortel van alle kwaad?
Ek wil nie nog ‘n dood, hart, siel en gees storie plaas nie. Ek wil vrae vra en ek wil ander se antwoorde hoor.
– Sluit vergifnis waarlik alle ‘sondes’ in, of vergewe julle maar volgens die skaal van die daad?
– As vergifnis totale bevryding vir jouself beteken, waarom is dit so moeilik vir jou hart, siel en gees om dit te gelyk te
– As jy die persoon vergewe, hoekom kan jy dan nie hul dade teen jou vergewe nie, en ook nooit vergeet nie?
– Hoe vergewe jy opreg, sonder enige voorbehoud?
– Hoe gemaak as jy nie die dade teen jou kan vergewe nie, hetsy ook die persoon/e al dan nie?
– Is jou straf groter as jy nie vergewe nie, as die dade teen jou?
– Ten einde, as jy nie kan vergewe nie, wat staan jou te doen?
– Hoekom is dit so dat die meeste vergifnis gepleit word van die mense naaste aan jou, en dat vergifnis dus van jou
– Wat maak jy met gewoonte skuldenaars wat onregmatig jou vergifnis misbruik om hul dade te regverdig?
Asb, ek wil nie ‘n KdK (my liewe SêNet vriend) debat hier ontlok nie, ek wil net ander se opinies hieroor aanhoor, sonder dat hierdie boodskapper (ekke) in die proses gewond en gehang word.
– As vergifnis totale bevryding vir jouself beteken, waarom is dit so moeilik vir jou hart, siel en gees om dit te gelyk te aanvaar?
– Hoekom is dit so dat die meeste vergifnis gepleit word van die mense naaste aan jou, en dat vergifnis dus van jou verwag word?
Apologie aan medebloggers.
Soms as die gemoed vol is, en die vingers nie die emosie in taal erken nie… dan griffel jy ongevraagd dinge wat nie mooi verwoord is nie, en trap sodoende op ‘’n paar tone.
Anha, Ek is jammer.
Ouboet, Ek is jammer.
…en ‘n nuutgevonde vriendskap wat ek met ‘n brandblusser bestook het…
Ek sal my vir ‘’n wyle stil in die agtergrond gedra…
Gisteroggend na ‘n lang delay op die ‘slow-weg’ na Johannesburg, het ons uiteindelik by Zoo Lake gearriveer. Ek sien hoe lig die Gautengers hul wenkbroue…Zoo Lake op ‘n vakansiedag? Ja. Actually op enige dag? Ja.
Ons Turkse vriend het ons na die Turkish Cultural en Food festival genooi. Dit was baie intersting, lekker kos ens. Omdat dit aan die publiek oopgestel is, het die Turke in hul traditional klere gou-gou in die massas verselt. Vinnig het die musiek al sagter begin raak bo die geraas van die mense.
Wat my immers geheel geskok het, was die mense. Oral was tafels en stoele. Ons kry êrens ‘n paar stoele en gaan sit rustig om te eet. So sit ons en kuier…en staar na mense. Wat ek daar gesien het, was nogal skokkend.
‘n Man skuins voor my het ‘n klein deli gekoop. Bakkies vol menige lekkernye. Die sit en eet morsig. Een happie hier en twee daar. Staan op. Los alles net so. Bakke vol half geeët en skop sy halfvol blikkie koeldrank om. Net so. En hy’s weg.
Iemand anders soek desperaat na ‘n stoel. Vee ongeërg die bakke van die stoel af, vat die stoel en loop. So sien ek vermorste kos na kosbakkie op die gras agtergelaat. Blikke, waterbottels en baie servette.
Skokkend is die menigte asblikke wat die plek volstaan, maar tog leeg.
Die skoonmaker, duidelik uitgestress en moeg, sug hard…gaan staan op haar knieë en begin met haar kaal hande hierdie gemors optel. Ek kon die hartseer in haar oë sien. Ek het my onoopgemaakte blikkie koeldrank en ‘n ekstra swarma aan haar gegee. Haar oë het geblink…en myne ook.
En as julle dink julle weet watter soort van mense dit was…mense soos ons.
Ons is daarna dieretuin toe vir ‘n paar uur sodat kleinding van sy opgeboude city-engery onslae kan raak…maar soos die tweede keer hierdie jaar, het ons in die reën geloop by die dieretuin. Gelukkig hierdie keer was daar nie weerlig en hael nie, maar ‘n lekker bui reën…ek het jare laas so skoon gevoel…terwyl meeste ander onder handdoeke, babadoeke, koerante en kinders wegkruip, het ek gesien wat ek vroeër gesien het. Piekniek gemors. Verskoning? Seker die reën. Shame.
En daar kla ons oor dienslewering, terwyl ons juiste diegene is wat eintlik eers iets oor eie dienste moet leer.