Die Wonderwerker (Vervolg) | SkalkSkryf
« Die Wonderwerker
Nie in die Nou nie »
Die Wonderwerker (Vervolg)
Oktober 9, 2015 deur Louwie
'Ja ek het,' antwoord die Dominee. 'Al wat hy gesê het was dat hy nie in hoere belangstel nie, hy het ´n meisie dankie. Die volgende kwartaal was Sally nie meer sekretaresse by die skool nie en ek het besluit ek wil ´n monnik word, maar omdat ons kerk nie ´n klooster tradisie het nie en ek nie sommer skielik ´n Katoliek kan word nie, het ek die tweede beste opsie gekies; ek sal ´n predikant word, ek is klaar met vroumense. Ek wil nooit weer iets met hulle te doen hê nie.'
'En soos julle weet het ek toe ´n predikant geword. Ek het laat in my lewe getrou, hoofsaaklik omdat die gemeente daarop aangedring het. ´n Pastorie moet ´n pastoriemoeder hê, het hulle gesê. Toe trou ek met ´n meisie tien jaar jonger as ek. Ek was vyf en dertig en sy vyf en twintig, ´n lieflike, klein fyn blondiene, skaam en stil soos ´n muis, en ´n uitstekende pastoriemoeder. Die gemeente was lief vir haar en sy vir hulle. Ek is steeds lief vir haar. Sy was nog al die jare goed vir my al het sy ´n erge obsessie met …, ' sê hy en bly vir ´n lang ruk stil, so asof hy mooi dink oor wat hy amper gesê het.
'´n Obsessie met wat?' vra ek nuuskierig. ´n Pastoriemoeder met sielkundige afwykings is altyd interessant.
'Vergeet van die obsessie,' sê Buurman ongeduldig. 'Vertel vir ons van die ontmoeting!' Predikante kan tog so onbedagsaam wees. Hier sit ons die hele aand al en offer ons tyd op om na sy storie te luister en hy kom nie daarby uit nie. Ons is sy vriende, nie sy gemeente wat hy Sondae kan martel met sy ellelange, niksseggende preke nie!
'Soos ek gesê het, ek het onlangs een naweek vir my ou vriend Le Roux in die Kaap gaan kuier. Die man het goed gedoen vir homself. Bly in ´n spogbuurt, ry ´n blink kar en is nog net so ´n goeie mens as wat hy destyds op skool was. Altyd hulpvaardig, het altyd tyd om na ander te luister en raad te gee. Hy moes eintlik ´n predikant geword het.
'Saterdag oggend tydens ontbyt het hy vir die vrouens gesê hulle moet solank stad toe gaan, ons sal later by hulle aansluit vir koek en tee mits hulle die koek sal betaal, het hy geskerts. Hy moes eers iets by die ouetehuis, of dan aftree-oord gaan aflewer en ek moet saam gaan.
'Op pad het hy gesinspeel daarop dat die besoek eintlik ´n soort van verrassing is wat hy vir my beplan het, maar hy wou nie uitwei oor die saak nie. Wat vir my vreemd was, was dat hy langs die pad ´n bos blomme by ´n straatverkoper gekoop het. Hy het niks gesê oor die blomme nie, en ek het nie gevra nie. Ek het maar gedink hy het dit vir sy vrou gekoop.
'By die aftree-oord moes ek eers in die voorportaal wag met die blomme wat hy my in die hand gestop het terwyl die gang af verdwyn het. Na ´n rukkie het hy weer tevoorskyn gekom en my nader gewink. Ek het hom gevolg tot in ´n ruim eenslaapkamer woonstel waar ´n maer, gryskop vrou in ´n rolstoel vir ons sit en wag het. Le Roux het eenkant gestaan en vol afwagting na my gekyk, so al soos ´n pa wat ´n geskenk vir sy kind gekoop het en nou wag dat die kind die geskenk moet oopmaak en begin dans en kraai van plesier oor die verrassing.
'Ek het onseker bly staan en gewag dat hy my moet voorstel aan die vrou. Toe hy niks sê nie het ek nader gestaan en my hand na die haar uitgesteek en gesê ek is Lucas ….
'Toe sê Le Roux; "Lucas, onthou jy dan nie meer ons ou skoolvriendin Lu-Ann nie? Gee vir haar die blomme wat jy gekoop het en groet haar ordentlik."
'Jy kon my met ´n veertjie omslaan. Ek was geskok, verbaas en opgewonde op dieselfde oomblik. Bid jou aan; Lu-Ann wat oud geword het, iets waaraan ek nooit gedink het nie, wat ons as lede van die "Dogter van Zeus Bewonderaarsklub" destyds nooit sou geglo het as iemand so ´n ondenkbare moontlikheid sou noem nie. Die Dogter van Zeus sou in ons oë nooit oud word nie. Sy sou die slanke, wondermooie meisiekind bly soos sy was. En hier sit sy voor my in ´n rolstoel met kortgesnyde blou-grys hare, daar is geen teken van die lang raafswart hare van destyds nie. Sy lyk glad nie soos Lu-Ann nie. Ek ken die mens nie. Sy is ´n totale vreemdeling vir my.
'Maar julle weet mos hoe dit werk as jy iemand ontmoet wat jy jare laas gesien het. Die oomblik as hulle begin praat dan begin die ou bekende gesig weer vorm aanneem. Die onbekende vervloei in die ou bekende in die glimlag wat trek om die mond, in die oë wat saam lag en praat, in die handgebaar. En skielik sit Lu-Ann weer voor my, dieselfde vonkel in die oog, die skeef draai van die kop as sy lag, dieselfde half hees stem waarmee sy my altyd in vervoering gehad het. Ek was oorbluf en ook oorstelp van vreugde.
'"Ek kan dit nie glo nie,"' het sy sag gesê. '"Lucas".' Ek het vir haar die blomme gegee, haar hand gevat en op my hurke voor haar gaan sit. "Hoe gaan dit met jou Lu-Ann?" Dit was seker nie die slimste ding onder die son om onder die omstandighede vir haar te vra nie, maar tot my verdediging moet ek sê dat my brein my weereens soos destyds in die steek gelaat het. Ek was weer die dom skoolseun in die teenwoordigheid van die mooiste meisie in die skool.
'Le Roux het skielik onthou van iemand anders wat hy moes gaan sien en gesê ons moet maar solank gesels, hy is nou weer terug. Hy het gereken ons het baie om vir mekaar te sê, maar toe hy loop het daar ´n stilte tussen ons kom lê. Ons het baie gehad om vir mekaar te sê maar nie een het geweet waar en hoe om te begin nie.
'"Jy het toe ´n predikant geword?"' vra sy half huiwerend met ´n ligte frons tussen haar oë, so asof sy dit nie glo nie.
'Ja ek het, en dis jou skuld,' sê ek skertsend.
'"Hoe so?" vra sy en die frons verdiep dadelik.
'"Is ´n lang storie,"' sê ek. "Vertel my eers van jouself. Hoe het jy hier beland?"
'"Jy bedoel in die rolstoel?" vra sy.
'"In die Kaap, in die aftree-oord, in die rolstoel, alles van destyds tot nou," sê ek.
'"Is ´n lang storie," sê sy en glimlag. "Kom ons gaan sit buite in die tuin dan gesels ons. Dis rustig en koel daar langs die bergstroompie. Ek sit altyd daar en kyk vir die berge en die voëltjies."'
'"Dit sal lekker wees," sê ek vir haar. "Maar voor ons gaan moet ek eers iets van my hart af kry. Die ding knel my gewete al van destyds af en ek kan nie meer daarmee saamleef nie."
'Met haar kop skeef gedraai soos haar gewoonte altyd was, kyk sy vir my en vra wat dit is wat my so kwel.
'"Daardie aand in die skoolsaal …" begin ek huiwerig.'
'Sy glimlag so half ondeund en sê; "Die aand toe jy aan my been gevat het?"
'Ek stotter en stamel en bloos bloedrooi. "Ek kon myself nog nooit die vergryp vergewe nie. Ek is verskriklik jammer vir wat ek gedoen het. Ek sal enige iets doen om daardie aand uit te wis, om dit oor te hê en dit anders te doen."
'"Lukas, dink jy regtig jy was die enigste ou wat dit ooit met my gedoen het?" het sy met ´n glimlag gesê. "Omtrent elke ou wat ek ooit mee uitgegaan het het dit een of ander tyd probeer. Dit is maar jong meisies se kruis dat mans dit sal probeer. Dit is ons werk om hulle te keer sonder om hulle heeltemaal weg te jaag," lag sy.
'"Dit is juis die punt Lu-Ann, ek wou nie soos al die ander ouens wees nie. Ek het gedink ek was anders, dalk meer volwasse as hulle, meer bedagsaam. En toe raak ek van my kop af. Ek skaam my dood vir my eie barbaarsheid."
'"Jy was anders," verseker sy my sag. "Jy was nie soos hulle nie en daarom wou ek nie dat daar iets tussen ons moes gebeur nie. Ek wou nie emosioneel by jou betrokke raak nie. Ek het jou gemis by die kunsklas en die tennis, maar ek het gedink dis beter so."
'"Nou wat … ? Hoe bedoel jy 'beter so'?"' wou ek weet.'
'"Om dit te verduidelik sal ek vir jou van my hele tragiese lewe moet vertel. Stoot my buite toe dan vertel ek vir jou hoe ek hier beland het," het sy gesê terwyl sy die bos blomme in ´n blompot rangskik.
'Terwyl ons stadig tuin toe beweeg vertel sy my die verhaal van hoe sy hier beland het waar sy nou is, ´n somber verhaal wat my diep geraak het,' vertel Lucas ons in sy beste preekstoelstem. As predikante so begin praat raak ek sommer kriewelrig. Die man toets ons geduld waragtig vandag.
'"Ek het arm grootgeword, bitter arm," vertel sy terwyl ek haar die paadjie na die rivier toe af stoot.'
'"My pa was ´n bywoner op ´n oom van hom se plaas. Ons het in ´n klein, bouvallige huisie gebly. Pa het hier en daar los werkies gedoen om geld te verdien, maar die oom het ons basies onderhou. Hy het my skoolgeld betaal en my klere gekoop. Hy sou ook my Universiteisgelde betaal. Ek was skaam vir my arm omstandighede daarom het ek nooit maats huis toe genooi nie. Ek het my voorgeneem dat ek nooit so arm sal wees soos my ouers nie. Ek sou ´n ryk man soek, ´n baie ryk man wat vir my sou sorg. En ek het. Teen die tyd dat jy op die toneel verskyn het was ek al in ´n verhouding betrokke met die enigste seun van ´n multimiljoenêr sakeman. Hy was reeds klaar met Universiteit en het as junior venoot in sy pa se besigheid gewerk. ´n Intieme verhouding, verstaan jy? Ek sou enige iets doen om uit my armoede te ontsnap," het sy met nadruk gesê.
'Ek het haar tot by ´n tafel naby die waterstroompie gestoot en oorkant haar gaan sit. Sy het lank so gesit en na die stroompie gekyk sonder om iets te sê. Dit was ´n pragtige tuin met ´n asemrowende uitsig oor die berge. Baie ander mense het by tafels gesit en gesels of gesit en boeklees.
'"Net ´n paar maande na my matriek eksamen is ons getroud. Dit was opwindend. Skielik het ek alles gehad wat my hart kon begeer. My eie duur sportmotor, ´n baie groot huis, die mooiste klere wat geld kon koop, oorsese reise en deftige onthale. Daar was asembenemende musiekuitvoerings en ander sosiale funksies wat ons bygewoon het. Die lewe was volmaak. Ek het nooit ´n tekort aan geld en vriende gehad nie, en hy het altyd sy drank en ´n Sally of twee gehad om homself mee te vermaak," het sy met `n wrang glimlag gesê.
'"Jy het geweet van Sally?" het ek geskok gevra.'
'"Natuurlik het ek geweet van jou Sally. Die hele skool het geweet van jou en jou Sally. En ek was bly vir jou part. Dit sou jou aandag van my af vat, so het ek gehoop. Toe skrik jy jou hormone weg," sê sy met ´n effense glimlag en skud haar kop bejammerend terwyl sy vir my kyk.
'"Toe, dertien jaar gelede is ons een aand na ´n onthaal in ´n motorongeluk betrokke. Ons was op pad huis toe. Ons was weer in´n woedende woordewisseling betrokke. Soos gewoonlik oor geld en sy drinkery en die meisie waarmee hy toe in ´n verhouding was en wat hy openlik na die onthaal toe gebring het. Ek was woedend en het hom die eerste maal in al die jare ´n klap deur die gesig gegee. Hy het beheer oor die motor verloor en die kar omgegooi. Toe ek wakker word was ek in die hospitaal en verlam vir die res van my lewe. Hy het niks oorgekom nie. ´n Paar skrapies en bloukolle, dit was al.
'"Hy het hierdie plek vir my gekoop, my hier kom aflaai en aangegaan met sy lewe," het sy sag gesê terwyl trane oor haar wange loop.
'Ek het haar so jammer gekry. Wat kon ek doen? Ek is ´n predikant, nog van die ou skool. Ek glo nog in die storie van water in wyn en die Man wat op die water geloop het, en siek mense die hande opgelê het en selfs uit die dood uit opgewek het.
'Ek het voor haar op my knieë gaan staan, haar hande in myne geneem en vir haar gebid. Ek het nie gebid vir aanvaarding nie, ook nie vir krag en genade nie. Ek het gebid vir ´n wonderwerk. Lank en ernstig het ek met my Skepper gepraat, gesmeek.
'Toe ek klaar gebid het het ek gesê ek wil haar ´n drukkie gee. Sy het haar hande op my skouers gesit en ek het haar stadig uit die rolstoel uit opgelig. Ons het aan mekaar vasgehou soos twee drenkelinge. Vir ´n lang tyd het ons so bly staan terwyl trane oor ons wange loop. Toe staan ek stadig weg van haar af terwyl ek haar hande vashou. Sy het gelag en gehuil van blydskap. Dit was die eerste maal in dertien jaar dat sy op haar eie kon staan. Toe sy begin wankel het ek haar stadig in die rolstoel terug gehelp en weer voor haar gaan sit terwyl ek haar hande vashou.
'"Jy moet nou gaan," het sy sag gesê. "Ek wil nog ´n rukkie hier sit, maar jy moet belowe om weer te kom."
'Ek het opgestaan en haar sag op die voorkop gesoen en toe geloop.'
Toe prewel hy sag die roerende gedig van Angelus Silesius:
'"God is such as He is,
I am what I must be;
If you know one, in truth
You know both Him and me.
I am the vine, which He
Doth plant and cherish most;
Is God, the Holy Ghost."'
Ons sit in die donker, ek en Buurman en die dominee. Vir ´n lang tyd sê niemand ´n woord nie. Ek kyk vir Buurman wat met sy hand oor sy oë vryf. Self haal ek my sakdoek uit en snuit my neus.
'Die rook maak dat my oë brand,' sê Buurman toe hy sien ek kyk vir hom.
'Die vuur is dood Buurman,' sê ek. 'Ek dink dis die skraal windjie wat ons oë so laat traan.' Maar daar het natuurlik ook geen wind gewaai nie.
'Ek gaan vir ons koffie maak, steek jy solank weer die vuur aan,' sê Buurman en staan stram op.
'As jy nie omgee nie sal ek liewer ´n glas van daardie rooiwyn van jou vat wat jy vroër aangebied het,' sê die dominee. 'Koffie werk my gal deesdae ´n bietjie.'
Toe werk ons die bottel rooiwyn en sy maters se gal tot laat die nag. Die vrouens het pizza en tjips bestel. Hulle kon nie verstaan wat daar langs die vuur met hulle mans gebeur het nie, en ons was nie van plan om vir hulle te vertel nie. Sover dit hulle aangaan was dit die dooie vuur se rook wat ons oë so laat traan het.
Posted in Louwie | Tagged Die Wonderwerker, Lu-Ann, Silesius, storietyd | 6 Kommentaar
op Oktober 9, 2015 at 8:17 vm Net Ek
op Oktober 9, 2015 at 10:29 vm Louwie
Dankie Net Jy. Waardeer jou besoek en kommentaar baie.
op Oktober 9, 2015 at 12:18 nm Daniël Bezuidenhout
Hierts dis weer diep…laat mens wonder hoeveel mense daai doei tyd, net soos vandag die verkeerde lewensmaat vasvat vir al die verkeerde simpel redes.
op Oktober 10, 2015 at 7:30 vm Stories Uit My Wereld
Nou ja… Wat sê mans anders as "Baie mooi geskryf ou maat"
op Oktober 10, 2015 at 8:26 vm Louwie
Is so Daniël. Ons leer nie. As mens jonk is kyk jy op `n ander manier na die lewe. Dan is geld en seks baie belangrik. Dalk moet mens eers trou as jy in jou middeljare kom. Maar is ons dan al slimmer? Ek dink nie so nie.