Met: Baki Davrak, Gandi Mukli, Erdal Yildiz
Draaiboek en regie: E. Kutlug Ataman
Die Turkse gasarbeiderbevolking is reeds sedert ongeveer 1960 in Duitsland aanwesig en die tweede geslag is besig om daar te werk. In Berlyn het daar al n lewendige Turkse gay subkultuur, volledig met fopdossers en straatlywe, ontwikkel. Di� subkultuur word in Ataman se sterk verhaal ondersoek. Lola is deur sy oudste broer, Osman, uitgegooi toe sy homoseksualiteit op die lappe gekom het. Sedertdien vind hy n tuiste en n inkomste uit n fopdosserbestaan, en liefde by Bili, wat hom wil terugneem Turkye toe, met n operasie in n vrou wil verander en dan met haar trou. Hulle het egter nie genoeg geld daarvoor nie. Wanneer Lola dan by die familie wat hom verwerp het, aanklop vir geld, sien hy n broer, Murat, wat hy nie ken nie. Later nooi hy Murat (Davrak) na die nagklub en maak n afspraak om hom die volgende dag in die stad te ontmoet. Murat hardloop weg van die huis: ook hy is gay, en sy kontak met die verjaagde broer is totaal onaanvaarbaar. Lola daag egter nie op nie, en Bili neem Murat onder sy vlerk. Lola se lyk word ontdek en Bili beplan n wraakaanval op n groep rassistiese Duitse tieners wat Lola al vantevore leed aangedoen het. Murat word onwillig betrek. Die wraak loop lelik skeef en is eintlik sinloos: die waarheid omtrent Lola se dood is egter veel erger en verander Murat se lewe meer ingrypend as wat hy verwag het. Die prent is egter nie bloot donker en swaarmoedig nie: met n groep spitsvondige fopdossers is so iets haas onmoontlik, selfs al praat hulle Turks! (En geniet tog die stukkie rap in Turks!) Die verhouding tussen een van Bili se vriende, n straatlyf, en n gerekende Duitse argitek en di� se skatryk moeder, lewer skerp kommentaar op die Duitse samelewing én baie humor. Hierdie newe-intrige maak die tekstuur van die hele prent ligter. Die hoofintrige betrek verskillende konflikte: tradisie, familie, rassisme, homofobie.
Lola + Bilidikid word later in Februarie in Cinema Nouveau-teaters vertoon (lees solank daaroor in die jongste uitgawe van Film Finesse) en ek sal dit graag weer wil sien en di� bespreking heroorweeg. Dit is n kragtige prent wat sekerlik n tweede sien regverdig. Wees egter gewaarsku: humor ten spyt, is dit nie vir sissies nie! Dit is egter n kandidaat vir die mees onthoubare prent van die fees.