Sedertdien het ek altyd gewonder of my familie en ek ooit in so 'n plek sou woon, waar daar kompromie was en op hul beurt respek vir mekaar het. Ek het ook begin wonder hoekom ons wêreld so nie kon wees nie. Maar soos ek ouer geword het en meer as 'n dekade gelede teruggekyk het, het ek begin twyfel of ons ooit in 'n wêreld soos hier op aarde kan lewe. Hoe meer ek van die wêreld weet, hoe meer onmoontlik lyk die droom van vrede.
Ons moet eers besef dat dit nie oornag kan gebeur nie. Dit sal werk deur elke individu neem, want vrede is nie net 'n "globale" probleem nie. Wat maak dit saak of ons lande in oorlog is of nie, as ons nie in respek teenoor mekaar in ons eie gemeenskap kan leef nie?
Vrede is 'n probleem wat die oorsaak van elke individu moet wees. Ons moet mekaar help om mekaar se verskille te verstaan. Want dit is waar vrede binne ons moet begin - sodat ons konflik met 'n oop gemoed kan hanteer. Ons kan begin om die stadige stappe na vrede te neem, eers as individue, en dan as 'n volk van die aarde.
As vrede ooit bereik word, moet ons leer om as 'n "mense te leef - een wêreld wat saamwerk om dit 'n beter plek te maak om te lewe. As slegs mense nie na mekaar sou kyk as 'n wedloop, of 'n kleur of 'n sekere nasionaliteit nie, en kyk of die persoon goed of sleg is. As ons net kan leer van vorige foute.
Wel, ek hoop ek het my boodskap oor, want ek is amper klaar. Nog een ding, as jy dink oor wat ek gesê het, vra jouself of jy 'n bietjie mooier vir iemand kan wees en dink aan iemand wat gelyk is aan jou. Probeer dit en jy sal die voordele sien om mekaar te respekteer.
Maar moenie dit doen nie, want jy lees dit in 'n opstelwedstryd waar 'n kind die gedagte in jou kop met 'n herinnering aan sy oupa het. Doen dit omdat jy die wêreld 'n beter plek wil maak om in te woon, en jy sal jouself op 'n stepping stone tot vrede bevind.
Erick Munoz het die bogenoemde geskryf as deel van 'n opstelwedstryd toe hy in die 9th-graad was en in die middelbare skool John F. Kennedy, in Miami, FIorida, bygewoon het.