Aanname van Maria – 2vis
Huis / Kerk / Mary / Aanname van Maria
Dood van die Virgin deur Duccio di Buoninsegna
Die aanname is die oortuiging dat Maria, aan die einde van haar aardse lewe, geneem liggaam en siel na die hemel. Dit is geïmpliseer in verskeie gedeeltes van die Skrif, waarskynlik die meeste beleef in Openbaring 12, en is glo deur die vroeë Christene, soos aangedui deur die antieke liturgieë en geskrifte. Miskien is die grootste historiese bewys van die Hemelvaart, al, is die feit dat geen individu of gemeenskap nog ooit beweer dat Maria se liggaam in besit te neem.1 'N Mens kan seker wees dat die liggaam van Maria moes wees, by verre die mees verhewe van die Heiliges, gebly op aarde, die volgelinge van Christus sal deeglik bewus daarvan gewees het.
Daar gebeur met twee verskillende oortuigings met betrekking tot die plek van afsterwe Mary's wees: een wat verwys na Jerusalem; die ander in Éfese. Van die twee, die voormalige tradisie is ouer en beter gestaaf. Interessant genoeg, 'n leë, eerste-eeuse grafkelder ontdek tydens opgrawings op die terrein van haar afsterwe in Jerusalem in 1972 (sien Bellarmino Bagatti, Michael Piccirillo, en Albert Prodomo, O.F.M., Nuwe ontdekkings by die graf van die maagd Maria in Getsemane, Jerusalem: Fransiskaanse Drukpers, 1975). Sommige geleerdes het die egtheid van hierdie graf getwyfel, aangesien dit nie om deur die vroeë vaders wat in Palestina gewoon het verwys, soos Cyril van Jerusalem (d. 386), Epiphanius (d. 403), en Jerome (d. 420). Maar, as argeoloog Bellarmino Bagatti daarop gewys, graf van Maria was oor die algemeen vermy word deur vroeë Christene van nie-Joodse afkoms, want dit staan ​​op die eiendom van Judeo-Christene, wat “oorweeg skeurmakers indien nie ketters” (ibid., p. 15). Om dieselfde rede, ander heilige plekke, soos die Bokamer, verskyn nie in die vroeë geskrifte óf (ibid.). Dit moet ook in gedagte gehou word dat die magte van die Romeinse generaal Titus uitgewis Jerusalem in die jaar 70, verdoesel plekke heilig Judaïsme en die Christendom onder die puin. In 135, die Keiser Hadrian gelyk die stad weer met die uitsluitlike doel van die bou van afgodstempels bo-op die ruïnes van heilige plekke. Die plek van Maria se afsterwe en ander heilige plekke gebly verlore totdat die vierde eeu ten minste wanneer die keiser Konstantyn die Grote geleidelik begin om heilige plekke Christenskap se herstel, begin met die Heilige Graf in 336.] Die aanname bied 'n voorbeeld van 'n dissipel van Christus ná hom in 'n liggaamlike opstanding, verwys na die werklikheid waarvoor alle Christene hoop. uiteindelik, Dit getuig nie om haar heiligheid, Verder, maar om die heiligheid van Jesus, op wie se rekening het sy spesiale voorregte.
Terwyl dit nog altyd geglo deur Christene, Die aanname is amptelik verklaar 'n dogma van die Rooms-Katolieke Kerk deur Pous Pius XII in 1950. Sekerlik kan 'n mens God se liefdevolle wysheid sien bevestig liggaamlike opstanding Mary's aan die wêreld by die middelpunt van 'n eeu wat so baie ernstige onreg het teen die waardigheid van die menslike persoon. Ten tyde van die proklamasie van die dogma's, die wêreld is na vore kom uit die gruwels van die Nazi-doodskampe en vinnig nader die staatsbeheerde beskerm doodmaak van die ongebore kind. Die adel van vrou en haar hoof roeping van moederskap het veral aangerand deur die moderne samelewing, wat buitensporig het gefokus op haar uiterlike skoonheid en altyd probeer om haar te verminder tot 'n voorwerp van wellus. In skrille kontras met die proklamasies van die kultuur van die dood, Mary's Assumption verklaar die waardigheid van vrouwees en van die menslike liggaam, van die menslike persoon, in 'n kragtige manier.
Hemelvaart van die Virgin deur Albrecht Bouts
Die dogma van die Hemelvaart berus op gesag van die Kerk om die kleinvee van Christus te voed (CF. John 21:15-17; Luke 10:16) en belowe ons Verlosser se dat Sy Kerk sal die waarheid te onderrig (CF. John 14:26; 16:13; Matt. 16:18-19; 1 Tim. 3:15). Dit onfeilbare gesag was nog altyd vertrou om die ware leer voorspel wanneer geskille tussen die getroue gestyg. Ons sien dit in die roeping van die Raad van Jerusalem (Hand 15); in Paulus se soeke na die Apostels’ goedkeuring van sy preek baie jare na sy bekering (Gal. 2:1-2); en in die optrede van die laaste Ekumeniese Rade, wat die goddelikheid van Christus verkondig in 325, die goddelikheid van die Heilige Gees in 381, en Goddelike kraam Mary's in 431.
teologies, Die veronderstelling is nou verwant aan die Onbevlekte, wat bepaal dat Maria, deur 'n spesiale genade van God, is gespaar van die dorp van erfsonde van die eerste oomblik van haar bestaan. Haar bevryding van sonde is implisiet in God se belofte aan die sondeval tot vyandskap plaas tussen die duiwel en die Moeder van die Verlosser (Gen. 3:15). Gaan terug na apostoliese tye, die Kerk het Maria vereer as die Nuwe Eva, getroue eggenoot van die Nuwe Adam. Net soos die eerste Eva glo die leuens van Satan, 'n gevalle engel, en deur die verwerping van God se plan het sonde en dood in die wêreld; So het die nuwe Eva glo die waarhede van Gabriel, 'n aartsengel, en deur saam te werk met God se plan gehelp en die lewe in die wêreld. In oorweeg Maria as die Nuwe Eva, Verder, ons tot die besef gekom dat daar in orkestreer ons verlossing, God in 'n verrassend letterlike manier omgekeer die gebeure van ons val. Oorspronklik, byvoorbeeld, Adam was eerste; en Eva was gevorm uit sy vlees. In die verlossing, Mary, die Nuwe Eva, kom eerste; en Christus, die Nuwe Adam, was gevorm uit haar vlees. Toevallig, dit is die rede waarom in die Nuwe Verbond die vrou en man was ma en seun, nie gades as Adam en Eva was.
Dat Maria besit Eva se onskuld voor die val beteken sy was waarskynlik vrygestel van sy straf: kraampyne en liggaamlike dood (CF. Gen. 3:16, 19; Rom. 6:23). Selfs as dit nie verskoon van hierdie dinge geheel en al, egter, dit is gepas ten minste dat buitengewone genades haar swangerskap en in die dood gegee.2
Corontion van die Virgin deur nie-Joodse da Fabriano
Soos die opgang van die liggame van die heiliges ná die kruisiging (CF. Matt. 27:52), Die veronderstelling is 'n voorloper tot die liggaamlike opstanding van die gelowiges op die Oordeelsdag, sal dit wees “opgevang … in die wolke om die Here tegemoet in die lug” (1 Tess. 4:17).3 Die Bybel is nie gekant teen die idee van 'n liggaamlike aanname na die hemel. in die Skrif, Henog en Elia is liggaamlike opgeneem na die hemel (CF. Gen. 5:24; 2 Kon. 2:11; het. 11:5). Dit is waar dat die Bybel nie uitdruklik vermeld dat Maria was veronderstel. Tog By the same token, die Bybel ontken nie of weerspreek haar Hemelvaart.4 Verder, terwyl 'n direkte weergawe van die Hemelvaart nie gevind in die Skrif, Dit kan afgelei word uit sekere gedeeltes oor die Verbondsark, 'n soort van Maria. Die Ark is gemaak uit onverganklike hout oorgetrek met suiwer goud as gevolg van die heiligheid van die voorwerpe is ontwerp om net so te dra (CF. ex. 25:10-11); ook die Virgin is toegerus met geestelike en fisiese suiwerheid en onverganklikheid ter voorbereiding vir die draers van die Seun van God. Dit onverganklike liggaam Mary's, die Ark van die Nuwe Verbond, sou word om die hemel is aangedui in Psalm 132:8, wat bepaal, “Staan, O Here, en gaan na jou rusplek, U en die ark van u sterkte.” Dat die Ou-Verbond Ark geheimsinnig verdwyn op 'n sekere punt in die geskiedenis aanduiding gegee se Our Lady Hemelvaart sowel.5 Die heilige vaartuig gebly verborge vir eeue totdat die apostel Johannes gevang n glimp van dit in die hemel, as hy beskryf in Openbaring: “Toe het God se tempel in die hemel is geopen, en die ark van sy verbond gesien in sy tempel … . En 'n groot teken het in die hemel, 'n vrou met die son bekleed, met die maan was onder haar voete en op haar hoof 'n kroon van twaalf sterre” (11:19, 12:1). Johannes se visioen van die Moeder van Verlosser woon liggaamlik in die paradys is die naaste ding wat ons moet 'n ooggetuie rekening van die Hemelvaart. Hy gaan voort om te verduidelik dat sy opgeneem is in die hemel volgende Hemelvaart van die Here. “haar kind,” hy verklaar, “is weggeruk na God en sy troon, en die vrou het gevlug na die woestyn, waar sy 'n plek wat deur God gereed, waarin word onderhou 1260 dae” (12:5-6). Net so sê hy, “Die vrou is die lig van die twee vlerke van die groot arend wat sy kan vlieg van die slang in die woestyn, na die plek waar sy moet onderhou word 'n slag, en tye, en 'n halwe tyd” (12:14).6
Die vroegste bestaande geskrifte op die aanname is verskeie apokriewe en pseudoepigraphical tekste, wat val onder die algemene opskrif van die gedeelte van die maagd Maria of Verbygaande van Maria. Die oudste van hierdie, geglo te gewees het bestaan ​​gedurende die tweede eeu deur Leucius Karinus, 'n dissipel van Johannes, is vermoedelik word wat gebaseer is op 'n oorspronklike dokument van die Apostoliese era, wat nie meer bestaande.7
geloof die vroeë Kerk se dat die maagd was onverganklike liggaam en siel ondersteun implisiet die Hemelvaart. die anonieme Brief aan Diognetus (CF. 125), byvoorbeeld, verwys na haar as 'n maagd wat nie kan mislei.8 In werklikheid, baie antieke skrywers, veral Saints Justin die Martelaar (d. soos. 165) en Irenaeus van Lyons (d. soos. 202), gekontrasteer Maria in haar getrouheid aan Eva in haar sondigheid. Saint Hippolytus van Rome (d. 235), 'n student van Ireneaus, vergeleke Mary's vlees aan die “onverganklike hout” van die Ark (Kommentaar op Psalm 22). Die onder u gebed, saamgestel in ongeveer die middel van die derde eeu, roep Maria “alleen suiwer en alleen geseën.”
In St Efraim die Siriese se Liedere op die geboorte, uit die middel van die vierde eeu, die gebruik van beelde wat herinner aan Openbaring 12:4, Maria lyk die vervoer van haar liggaam na die hemel voorspel, sê, “Die Babe wat ek dra my gedra … . Hy buk sy vlerke en geneem en dit vir my tussen sy vlerke en die hoogte ingeskiet in die lug” (17:1). In 377, Saint Epiphanius van Salamis geskryf, “Hoe sal heilig Maria nie die koninkryk van die hemele besit met haar vlees, sedert sy was nie onkuise, of losbandige, of het sy ooit egbreek, en omdat sy nooit iets verkeerd gedoen het so ver as vleeslike optrede betref, maar bly vlekvrye?” (Panarion 42:12). Sommige het voorgestel dat hy kon nie glo in die Hemelvaart sedert hy praat hier van liggaamlike ingang Mary's in die hemel in die toekomstige tyd. Tog het hy opgemerk later in dieselfde dokument, “As sy geslag, … dan verwerf sy heerlikheid saam met die martelare, en haar liggaam … woon onder diegene wat dit geniet om die rus van die geseënde” (ibid. 78:23; klem bygevoeg). Spekuleer oor haar dood, Hy het voortgegaan om óf sê dat
sy gesterf het of nie sterf, … sy is begrawe of is nie begrawe. … Skrif is eenvoudig stil, as gevolg van die grootheid van die wonderkind, Ten einde nie die gedagte van 'n mens slaan met oormatige wonder. …
As die Heilige Maagd is dood en is begrawe, sekerlik haar heerskappy gebeur met 'n groot eer; haar einde was die meeste suiwer en gekroon deur virginit. …
Of sy steeds woon. Vir, God, dit is nie onmoontlik om te doen wat hy wil; aan die ander kant, niemand weet presies wat haar einde was (ibid. 78:11, 23).
Dit Epiphanius het nie geweet die besonderhede van Maria se dood is volkome verstaanbaar–Christene nog steeds nie die besonderhede daarvan weet en dit is waarskynlik die Apostels self het ook nie weet, vir haar liggaam geneem is vanuit 'n ingeslote graf.9 In teenstelling met ander vroeë skrywers, egter, Epiphanius vermy die uitvind van die besonderhede vir homself. Hoewel hy nie weet presies wat gebeur het, hy het geweet, in die lig van volmaakte heiligheid Mary's, dat haar afsterwe het wonderbaarlike te gewees het–iets wat sou “slaan die gedagte van 'n man met oormatige wonder”–en dat sy nie kon gebly het in die graf. “In die Apokalips van Johannes,” Hy het ook opgemerk, “Ons lees dat die draak gegooi homself aan die vrou wat geboorte geskenk het aan 'n manlike kind; maar die vlerke van 'n arend is aan die vrou gegee, en sy gevlieg in die woestyn, waar die draak haar nie kon bereik. Dit kon gebeur het in die geval van Maria (Ds. 12:13-14)” (ibid. 78:11).
Aan die begin van die vyfde eeu, of vroeër, die fees van die Herdenking van Maria–dit is, die herdenking van haar afsterwe–is opgeneem in die Oos-Liturgie, plaas dit onder die oudste van die Kerk se amptelike feesdae.10 Rondom die jaar 400, Chrysippus van Jerusalem kommentaar op Psalm 132, “Die ware koninklike Ark, die kosbaarste Ark, was die immer Virgin Theotokos; die ark gesit wat die skat van allerhande heiligmaking ontvang” (op Psalm 131(132)).
'N ortodokse skrywer van hierdie selfde tydperk, wat onder die pen naam van Saint Melito van Sardis, 'n naby-tydgenoot van Leucius, verwyt hom vir die feit dat “beskadig die oudste teks deur die verklaring van sy persoonlike idees wat nie saamstem met die leer van die apostels” (Bagatti, et al., p. 11). Hierdie skrywer probeer om die ware weergawe van die Hemelvaart herstel, waarin hy beweer Leucius gehad “beskadig met 'n bose pen” (Die slaag van die Heilige Maagd, proloog).
In ongeveer 437, Saint Quodvultdeus geïdentifiseer die vrou in Openbaring 12 as die maagd, let, “Laat niemand van julle te ignoreer (die feit) dat die draak (in die Apokalips van die apostel Johannes) is die duiwel; weet dat die maagd te kenne dat Maria, die reine een, wat geboorte gegee het aan ons kuis kop” (derde Homilie 3:5).
In die middel van die vyfde eeu, Saint Hesigius van Jerusalem geskryf, “Die ark van u heiligmaking, die Virgin Theotokos sekerlik. As U die pêrel dan moet sy die mandjie wees” (Homilie op Heilige Maria, Moeder van God). rondom 530, Oecumenius gesê van Openbaring 12, “Tereg het die visie wys haar in die hemel en nie op die aarde, as suiwer in siel en liggaam” (Kommentaar op die Apocalpyse). Skryf van die Hemelvaart naby die einde van die sesde eeu, Saint Gregory van Tours (In teenstelling met Epiphanius) nie verhoed dat die toevallige besonderhede van die kruisings storie. “En kyk,” geskryf Gregory, “weer die Here by (die Apostels); die heilige liggaam (van Maria) Na ontvangs, Hy beveel dat dit in 'n wolk geneem word in die Paradys” (Agt Books of Miracles 1:4).
Kritici van Marian leerstellings van die Kerk het die grootste deel van die werklikheid gemaak dat die vroegste bekende rekeninge van die Hemelvaart word in Apokriewe geskrifte, en dat die kerkvaders nie daarvan praat nie voor die einde van vierde eeu.
Dit is ook waar, egter, dat die vaders kyk nie om geloof in die Hemelvaart regstel; hulle eenvoudig stil gebly oor die saak–'n ongekende houding as dit was 'n ketterse leer, veral gegewe die voorkoms onder die getroue. Dit is onwaarskynlik, inderdaad, dat die konsep van Hemelvaart van Maria, wat handhaaf die heiligheid van die menslike liggaam, kon ontstaan ​​het onder die Gnostici, gegee dat hulle die liggaam aan die kaak gestel en alles fisiese. die Apokriewe, in werklikheid, was dikwels nie die werk van ketters, maar van ortodokse Christene op soek na besonderhede oor werklike gebeure van die lewe van Christus en die heiliges wat andersins in misterie gehul lê. Terwyl apocryphists versier die verhaal van die Hemelvaart, hulle het nie bedink dit. Die feit dat die kruisings bestaan ​​feitlik oral in die Christelike wêreld, verskyn in verskeie tale, insluitend Hebreeus, Griekse, Latynse, Koptiese, Siriese, Ethiopisch, en Arabiese, bewys die verhaal van Maria Maria se universeel versprei in die vroeë eeue en, dus, van apostoliese oorsprong.
Terwyl die Kerk ooit bewus van die betrokke is in die vertroue op werke van 'n vals aard gevaar is, Dit kan nie ontken word dat pitte van die waarheid seëvier in baie sulke werke. Onthou, byvoorbeeld, dat Saint Judas verwys na die Aanname van Moses en eerste Henog in sy Nuwe Testament brief (sien Judas 1:9, 14 ff.). Oorsprong oordeelkundig waargeneem:
Ons is nie bewus daarvan dat baie van hierdie geheime geskrifte is wat deur mans, bekend vir hul ongeregtigheid. … Ons moet dus versigtig in die aanvaarding van al hierdie geheime geskrifte wat sirkuleer onder die naam van die heiliges … want sommige van hulle is geskryf om die waarheid van ons Skrif te vernietig en 'n valse leer te lê. Aan die ander kant, Ons moet nie heeltemal verwerp geskrifte wat nuttig kan wees in lig te werp op die Skrif. Dit is 'n teken van 'n groot man om te hoor en uit te voer die raad van die Skrif: “toets alles; behou wat goed is” (1 Tess. 5:21) (Kommentaar op Mattheus 28).
In 494, Pous Gelasius Saint, op soek na die getroue waak teen die potensieel corruptive invloed van die talle godsdienstige geskrifte van twyfelagtige outeurskap dat die Christelike wêreld geteister, heruitgereik die lys van kanonieke boeke deur sy voorganger getrek, Pous Damasus, tesame met 'n lang lys van aanvaarbare en onaanvaarbare buite-Bybelse boeke.
Teenstanders van die Kerk het 'n kwessie van die feit dat 'n apokriewe skryf op die aanname is ingesluit onder die verbode boeke in Gelasius gemaak’ DECRE, maar die Pous veroordeel 'n apokriewe rekening van die Hemelvaart, natuurlik, en nie die Hemelvaart self.
Apokriewe rekeninge van ander ortodokse oortuigings net so veroordeel in die dekreet–die Protoevangelium van James, byvoorbeeld, handel oor die geboorte; en die Wette van Peter handel oor missionêre aktiwiteit en martelaarskap Petrus in Rome. Selfs meer tot die punt, die geskrifte van Tertullianus is verban, al sy geskrifte, byvoorbeeld, eenvoudig getiteld Doop en bekering, verdedig die ortodokse standpunt oor hierdie vakke. Is Gelasius’ veroordeling van hierdie boeke beloop die verwerping van die doop en bekering, dan, of het dit meer te doen met 'n vraag van karakter Tertullianus se?
Duidelik, die verbod op 'n boek in die Gelasian besluit kan nie gesê word dat 'n groot verwerping van die boek se onderwerp of inhoud wees. In baie gevalle, meer geleerdheid sou deur die Kerk verwag word om te sif uit die ware skadelike elemente van hierdie boeke. Intussen, plaas hulle onder die verbod was verstandig gegewe die onsekerheid oor hulle.11
Vir diegene wat om uit te vind in die Gelasian besluit sommige kompromie van pous onfeilbaar, dit moet verduidelik dat die verbanning van 'n boek het niks te doen met onfeilbaarheid van die pous, want dit is net 'n dissiplinêre optrede, nie verband hou met die definiëring van dogma. deur die natuur, 'n dissiplinêre optrede is onderhewig aan verandering. Dit staan ​​in die plek net so lank as wat die waargenome bedreiging bestaan; Sodra die bedreiging verby is, die sensuur opgehef. In hierdie spesifieke geval, as die kanon van die Bybel in die aanvaarding gegroei die bedreiging wat die Apokriewe afgeneem en die verbod is verouderd.
Dit is buitengewone bewyse inderdaad gegee Christenskap se voorliefde vir die behoud en verering heilige oorblyfsels–'n praktyk wat dateer terug na die vroeë dae van die geloof as die Martelaarskap van St Polycarpus, saamgestel in die middel van die tweede eeu, programme. ↩
Terwyl Katolieke tradisioneel geglo het Maria vrygestel van kraampyne, dit is veronderstel dat sy inderdaad ly dood om perfek voldoen aan haar seun, wat al sondelose aanvaarde dood (CF. Phil. 2:5 ff.). In die definisie van die dogma van die Hemelvaart, Pius XII vermy sê vir seker sy dood, bloot verklaar sy het “voltooi die loop van haar aardse lewe” (Munificentissimus Deus 44). ↩
Die Kategismus van die Katolieke Kerk leer, “Die aanname van die maagd is 'n besondere deelname aan haar seun se opstanding en 'n afwagting van die opstanding van ander Christene … . Sy het reeds aandele in die heerlikheid van die opstanding haar seun se, vooruit op die opstanding van al die lede van sy liggaam” (966, 974). ↩
Daar is ook ander belangrike gebeurtenisse in die lewe van die Apostoliese Kerk wat weggelaat uit die Nuwe Testament asook, soos die marteling van Petrus en Paulus, en die verwoesting van Jerusalem deur die Romeinse legioene in die jaar 70. Volgens die Muratoriese Fragment, saamgestel in Rome in die tweede helfte van die tweede eeu, Lukas slegs in die Handelinge van die Apostels gebeure hy gesien het met sy eie oë. Dat Lukas vermy skryf van dinge wat hy nie eintlik gesien help ons om te verstaan ​​waarom die Hemelvaart nie aangeteken is, want dit plaasgevind het in 'n graf. In teenstelling met hemelvaart van die Here, 'n openbare gebeurtenis deur baie gesien, die Hemelvaart het geen ooggetuies. ↩
Tweede Makkabeërs 2:5 sê dat Jeremia verseël die Ark in 'n grot op die berg Nebo voor die Babiloniese inval van Jerusalem in 587 B.C. (CF. 2 Kon. 24:13, et al.). ↩
Protestantisme is geneig om hierdie vrou te sien as óf 'n simboliese figuur van Israel of die kerk (CF. Gen. 37:9). Katolisisme aanvaar hierdie interpretasies, maar strek hulle in 'n spesifieke manier Maria in te sluit, die verpersoonliking van die volk van God. Israel het vir Christus figuurlik; Maria het vir hom letterlik. In kommentaar op hierdie gedeelte, Saint Quodvultdeus (d. 453), die biskop van Karthage en 'n dissipel van Saint Augustine, geskryf dat Maria “ook vervat in haarself 'n figuur van die heilige kerk: naamlik, hoe terwyl 'n seun baar, sy 'n maagd gebly, sodat die kerk die hele tyd dra haar lede, nog sy nie haar maagdelike te verloor” (Derde Homilie op die Creed 3:6; sien ook Clemens van Alexandrië, Instrukteur van die kinders 1:6:42:1).
Die motief van God se volk te ontsnap “op die vlerke van 'n arend” om 'n toevlug kan gevind word dwarsdeur die Ou Testament (sien ex. 19:4; Ps. 54 (55):6-7; Isa. 40:31, et al.). God se belofte van “ontsnap na die woestyn” is diep vervul in die Hemelvaart, Mary synde die vernaamste verteenwoordiger van sy mense.
Die simboliese verwysings in Openbaring 12 'n tydsduur, “1260 dae” en “vir 'n tyd, en tye, en 'n halwe tyd” (6, 14), mag die tydperk van vervolging verteenwoordig, wat die Kerk sal verdra, voor die wederkoms van Christus.
vers 12:17 sê die duiwel, woedend deur ontsnapping die Woman's, uiteengesit “om oorlog te voer op die res van haar nageslag, op diegene wat God se gebooie te onderhou en getuienis te gee aan Jesus.” Dat die volgelinge van Christus word beskou “die res van haar nageslag” ondersteun ten opsigte van die kerk se Maria as die moeder van alle Christene (CF. Isa. 66:8; John 19:26-27). ↩
Terwyl op 'n tyd die kruisings gedink nie vroeër ontstaan ​​het as die vierde eeu, sekere teologiese terme wat gebruik word in Leucius’ dokument bevestig 'n oorsprong óf in die tweede of derde eeu (Bagatti, et al., p. 14; Bagatti gekla sy werke, S. Peter in “Dormitio Mariae,” pp. 42-48; Navorsing oor die tradisies van die dood van die maagd, pp. 185-214). ↩
Die werklike teks lees: “As jy die boom van die dra (kennis) en pluk die vrugte daarvan, jy sal altyd die versameling in die dinge wat wenslik is in die oë van God is, dinge wat die slang nie kan raak en bedrog kan nie verontreinig. Toe Eva is nie verlei, maar 'n jongmeisie is betroubaar gevind” (Brief aan Diognetus 12:7-9). Met betrekking tot hierdie gedeelte, Cyril c. Richardson kommentaar, “Dit is redelik duidelik dat die skrywer van voorneme is om die algemene Patristiese kontras stel … tussen Eva, die ongehoorsame moeder van die dood, en Maria, die gehoorsame moeder van die lewe, in welke geval die parthenos van die teks sal wees om die geseënde maagd Maria” (Vroeg-Christelike Vaders, New York: Collier Books, 1970, p. 224, N. 23). Hilda Graef saamgestem, sê, “Dit lyk amper asof Maria Eva genoem sonder enige verdere verduideliking” (Mary: 'N Geskiedenis van die leer en Toewyding, Vol. 1, New York: Uitgestort en Ward, 1963, p. 38). ↩
In teenstelling met die kruisings rekening, wat beweer die Apostels getuig Maria se liggaam vervoer na die hemel, daar is 'n tradisie dat sy gesterf het op Januarie 18 (Tobi 21), maar dat haar leë graf was nie ontdek totdat 206 dae later op Augustus 15 (Mesore 16) (sien Graef, Mary, Vol. 1, p. 134, N. 1; die skrywer gekla Dom Capelle, Koerante Teologiese Lovanienses 3, 1926, p. 38; M r. James, Die Apokriewe Nuwe Testament, 1924, pp. 194-201). ↩
Die fees van die geboorte (maw, Kersfees) is gestig in die vroeë vierde eeu, tydens die bewind van Konstantyn. Die fees van die Hemelvaart is gestig in die vyfde eeu, nadat oorspronklik is ingesluit in die Pinksterfees. ↩
Op hierdie manier, die Kerk lyk die ma wat verbied haar kinders na 'n spesifieke TV-show kyk totdat sy die kans om die show te kyk en te oordeel die inhoud daarvan vir haarself gehad het. Die Kerk was nog altyd 'n dwaalweg geraak op die kant van versigtigheid in oordeelkundige sake van geloof en moraliteit. is van mening dat, meer onlangs, Saints Teresa van Avila (d. 1582) en Johannes van die Kruis (d. 1591), nou vereer as Dokters van die Kerk, is ondervra deur die Inkwisisie op die vermoede van kettery. Net so, die dagboek van Saint Faustina Kowalska (d. 1938), Goddelike Barmhartigheid in my siel, was op 'n tyd verwerp as heterodokse deur Kerk teoloë, maar daarna gekry amptelike goedkeuring onder Pous Johannes Paulus die Grote. Faustina se onthullings in die dagboek, in werklikheid, het gelei tot die instelling van die fees van die Goddelike Barmhartigheid, nou universeel gevier in die Kerk. ↩