Wat was die uitwerking van die burgeroorlog op die koste van katoen? - Geskiedenis Podcasts - 2022
As u kyk na kontemporêre bronne wat slawerny bespreek soos dit in die Amerikaanse suidelike antebellum toegepas word, kom daar telkens 'n paar temas na vore:
Katoen. Katoenboerdery verg groot hoeveelhede ongeskoolde arbeid, wat dit perfek pas (as u natuurlik die morele implikasies verontagsaam!) Vir slawe-arbeid in plantstyl.
Ekonomie. Vandag beskou ons slawerny dikwels deur die lens van rassisme, maar dit blyk meer 'n regverdiging as 'n motivering vir suidelike slawe -eienaars te wees; die motivering was dat dit net 'goeie sake' was, en die primêre argument teen die beëindiging van slawerny was nie dat die Afrika -ras dit verdien of iets dergeliks nie, maar dat die produksie van katoen groot skade sou berokken as dit weggedoen word , wat een van die suide se belangrikste handelsgoedere was. (In werklikheid, as u die woordeskat 'n bietjie opdateer, klink die historiese argumente verbasend modern, wat grootliks neerkom op 'as u ons werknemers goed laat betaal en hulle met respek en waardigheid behandel wat mense verdien, VERNIETIG ONS EKONOMIE !!!'Dit sal baie bekend wees vir almal wat tred hou met die politiek van vandag in Amerika.)
Hedendaagse ekonomie waarsku ons dat as u goedere aansienlik duurder maak om te produseer, die koste in die vorm van hoër pryse aan verbruikers oorgedra sal word. Dit laat my dus wonder: watter data beskik ons ​​oor die gevolge van die burgeroorlog, en veral die bevryding van die slawe, oor die prys van katoen? Hoe groot verskil het dit eintlik gemaak?
EDIT: Om duidelik te wees, ek soek prysdata voor en na die oorlog. Volgens hierdie artikel waarna in die kommentaar verwys word, het katoenpryse in Groot-Brittanje "gestyg van 10 sent per pond in 1860 tot $ 1.89 per pond in 1863-1864", maar dit was die direkte gevolg van prysmanipulasie van die Konfederasie se kant om draai die arm van Groot -Brittanje, so as pryspunt is dit nie baie handig nie. Wat baie nuttig sou wees, is data oor katoenpryse in Groot -Brittanje nadat die oorlog geëindig het en dinge weer normaal begin word. (Of stel 'n 'nuwe normaal' in, na gelang van die geval.)
Alhoewel dit waar is dat die oorlog 'n diepgaande uitwerking op die katoenpryse in Groot -Brittanje - en die res van die wêreld - gehad het, is dit te eenvoudig om na die pryse in Liverpool te kyk om terug te bereken wat die effek van slawerny op katoenpryse was .
Die prys is tydens die oorlog hoofsaaklik deur handel beïnvloed nie plaasvind. Die blokkade was effektief. En na die oorlog, die basis van suidelike katoen, moes die plantstelsel heeltemal herorganiseer of beter vervang word. Twee redelik ontwrigtende faktore wat bydra tot die veranderlike "slawe-arbeid of nie".
Die Amerikaanse suide was nie die enigste plek waar katoen verbou is nie en almal die faktore in Dixie het gehelp om die oorheersing van die produk op die wêreldwye mark te verseker. Alhoewel die oorlog aanvanklik 'n skerp styging in die prys gehad het - en die pryse daarna hoog gebly het - het die katoenproduksie ook elders begin. En elders in omstandighede nie soveel beter as vir diegene wat dit in die suide produseer nie. Dit was 'n klip in die dam waarvan die rimpelings 'n menigte varksiklusse veroorsaak het.
Die belangrikste uitwerking van die oorlog en een van die belangrikste pogings wat die Noordelike Unie in samewerking met al die katoenhandelaars regoor die wêreld aangewend het, is die aanmoediging van die verbouing van katoen in Afrika en Asië.
Eerstens het katoenkenners gereken dat genoeg katoen aangeskaf kan word sodat katoenproduksie selfs sonder slawerny sy dramatiese uitbreiding kan voortsit. Dit was byvoorbeeld die oordeel van die Engelse Ladies 'Free Grown Cotton -beweging, 'n losbandige vereniging van vroue wat hulself daartoe verbind het om slegs lap te koop wat met gratis arbeidskatoen vervaardig is. En miskien die optimistiesste, is dit omhels deur Republikeine in die Verenigde State, soos Edward Atkinson, wat geglo het dat katoenproduksie in die Amerikaanse Suide dramaties uitgebrei kan word deur die gebruik van 'gratis arbeid'- dit wil sê, solank vrymense sou nie aan bestaanslandbou deelneem nie.
Tog het die ervaring van die burgeroorlog ook getoon dat katoen wat nie slawe was nie, die wêreldmarkte betree het slegs onder omstandighede van onvolhoubare hoë pryse; die prys van Indiese katoen het immers vervierdubbel en vroeëre pogings om Indiese katoen teen laer pryse op die mark te bring, het grootliks misluk. Uit die perspektief van 1864 en 1865 het emansipasie verder gelei tot gevaarlike sosiale onrus in die Amerikaanse Suide. Dit was dus redelik om te verwag dat vryheid 'n permanente afname in die voorraad rou katoen sou meebring-'n verwagting wat die direkste uitgedruk word deur die feit dat die postbellum katoenpryse (vir Amerikaanse bemiddeling in Liverpool) tien jaar ver bo hul vooroorlogse vlak gebly het.
Ten spyte van hierdie onsekerheid, het die oorlogsrepetisies vir heropbou belangrike katoenkapitaliste en regeringsburokrate belangrike insigte gegee oor hoe die groei van katoen vir wêreldmarkte kan herleef. Die belangrikste is dat hulle geleer het dat arbeid, nie grond nie, die produksie van katoen beperk. Lede van die Manchester Cotton Supply Association, die wêreld se voorste kenners oor sulke aangeleenthede, het reeds tydens die oorlog aangevoer dat drie dinge nodig was vir 'n suksesvolle katoenverbouing: "grond en klimaat geskik vir die groei van katoen"-en arbeid. Hulle het besef dat land en klimaat van 'n 'kwaliteit gelyk aan, en in baie gevalle beter as die' van Amerika, in baie verskillende dele van die wêreld beskikbaar was. Maar hierdie kenners van wêreldwye katoen het bevind dat 'slegs twee streke' die eerste vereiste gehad het, naamlik arbeid '- Wes-Afrika en Indië.
Uit hierdie mislukkings is 'n heeltemal ander stelsel van arbeidsbeheer gebore: anders as suikerproduksie, wat na emansipasie in 'n belangrike mate op arbeidspersone gesteun het, sou katoen verbou word deur kultivars wat hul eie of grond verhuur het met die insette van gesinsarbeid en metropolitaanse hoofstad. Oesbou, oesregte en kragtige plaaslike handelaars wat die kapitaal beheer, kenmerk die platteland waarin hulle gewoon het. Hierdie katoenboere, regoor die wêreld, was diep vasgevang in skuld, kwesbaar vir skommelinge op die wêreldmark, oor die algemeen swak, onderhewig aan nuutgeskepte wandelstatute en arbeidskontrakte wat daarop gemik was om dit op die land te hou, en polities gemarginaliseer. Hulle was dikwels onderworpe aan buitekonomiese dwang. Dit was die mense wat steeds groter hoeveelhede katoen sou verbou in die nuwe katoenryk, van Indië tot Sentraal-Asië, van Egipte tot die Verenigde State.
Sven Beckert: "Empire of Cotton: A Global History", Knopf: New York, 2014. (Gedeeltelik aanlyn: PDF)
Slawe arbeid is goedkoop, maar nie soveel goedkoper as slawe-agtige arbeid wat verkry kan word uit ander mense wat in die meeste definisies van die woord as gratis beskou word nie.
Die loonvorm blus dus elke spoor van die verdeling van die werksdag in noodsaaklike arbeid en surplus-arbeid, in betaalde en onbetaalde arbeid. Alle arbeid verskyn as betaalde arbeid. In die corvée verskil die arbeid van die werker vir homself en sy verpligte arbeid vir sy heer op die duidelikste moontlike manier in ruimte en tyd. In slawe-arbeid, selfs die deel van die werkdag waarin die slaaf slegs die waarde van sy eie bestaansmiddel vervang, waarin hy in werklikheid alleen vir homself werk, verskyn as arbeid vir sy meester. Al die slawe se arbeid verskyn as onbetaalde arbeid. In loonarbeid verskyn daarteenoor selfs surplusarbeid, of onbetaalde arbeid, as betaald. Daar verberg die eiendomsverhouding die arbeid van die slaaf vir homself; hier verberg die geldverhouding die onbeantwoorde arbeid van die loonarbeider. Karl Marx. Hoofstad Deel 1, deel VI: Lone, hoofstuk negentien: die omskakeling van die waarde (en respekprys) van arbeidsmag in loon.
Op katoen het Marx hierdie skerp waarneming gehad:
Die verbouing van die suidelike uitvoerartikels, katoen, tabak, suiker, ens., Wat deur slawe voortgesit word, is slegs voordelig, solank dit met groot slawebendes op groot skaal en op groot vlakke van 'n natuurlike vrugbare grond uitgevoer word , wat slegs eenvoudige arbeid verg. toekomstige verbouing, wat minder afhang van die vrugbaarheid van die grond as van die belegging van kapitaal, intelligensie en arbeid, is in stryd met die aard van slawerny. Vandaar die vinnige omskakeling van state soos Maryland en Virginia, wat voorheen slawe in die vervaardiging van uitvoerartikels gebruik het, in state wat slawe grootmaak om dit na die diep Suide uit te voer. Selfs in Suid-Carolina, waar die slawe vier sewende van die bevolking uitmaak, was die verbouing van katoen jare lank feitlik heeltemal stil as gevolg van die uitputting van die grond. Suid-Carolina is inderdaad reeds deur die omstandighede gedeeltelik omskep in 'n slawe-opvoedende staat, omdat dit reeds jaarliks ​​slawe vir 'n bedrag van vier miljoen dollar aan die state van die uiterste Suid- en Suidwes verkoop. Sodra hierdie punt bereik is, word die verkryging van nuwe gebiede nodig, sodat een deel van die slawehouers met hul slawe nuwe vrugbare lande kan beset en dat 'n nuwe mark vir slawe-grootmaak, dus vir die verkoop van slawe, moontlik is geskep vir die oorblywende afdeling. Dit is byvoorbeeld onbetwisbaar dat sonder die verkryging van Louisiana, Missouri en Arkansas deur die Verenigde State, slawerny in Virginia en Maryland lankal uitgewis sou gewees het. In die Sessionionist Congress in Montgomery het senator Toombs, een van die woordvoerders van die Suide, treffend geformuleer die ekonomiese wet wat die voortdurende uitbreiding van die gebied van slawerny beveel. "In vyftien jaar," het hy gesê, "sonder 'n groot toename in slawe -gebied, moet die slawe toegelaat word om van die blankes te vlug, of die blankes moet van die slawe vlug."
Karl Marx: "Der nordamerikanische Bürgerkrieg", Londen, 20. Oktober 1861, Engelse vertaling uit "Marx on Slavery and the U.S. Civil War"
En dit is net soos nou, kapitaal sal beweeg as dit gunstige toestande vind.
Die rede vir die volgehoue ​​gebruik van vooruitverkoop in die jare na die Amerikaanse burgeroorlog was die moeilike marktoestande waarmee katoenhandelaars in Liverpool te kampe het. Vanaf die einde van die Amerikaanse burgeroorlog en tot in die 1870's het die internasionale katoenprys geleidelik gedaal. Dit was as gevolg van die herstel van die Verenigde State na die ontwrigting van die oorlog tot sy vorige vlak van katoenproduksie. Geleidelik, jaar na jaar, het die Verenigde State 'n bietjie meer herstel, voorraad katoen toegeneem en pryse gedaal. Handelaars wat katoen invoer, loop dus 'n ernstige en langdurige risiko dat die waarde van hul katoenvoorraad val tussen die datum waarop hulle dit in die Verenigde State gekoop het en dit op die Liverpool -mark kom verkoop het. Die handelaar van Liverpool, Thomas Bower Forwood, het sy seun, William Bower Forwood, in Augustus 1866 gewaarsku: 'die gevaarlikste handel wat u kan onderneem, is katoen, en dit sal dit nog vir jare wees'.
Onthou vir hierdie ingewikkelde sake die varkiesiklus, die Lancashire Cotton Hungersnood.
Die redenasie van die vraag, "as u ons werknemers goed laat betaal en hulle behandel met die respek en waardigheid wat mense verdien, sal dit ons EKONOMIE VERNIETIG !!!", is inderdaad die leidende beginsel van almal plaaslik kapitaliste terwyl hulle hul vertelling in die openbare verstand draai. dit is ons ekonomie wat relatief daal in vergelyking met ander ekonomieë. 'N Goeie ou ratras tot onder.
Net dat dit die katoenbedryf in die Amerikaanse Suide is wat hierdie teorie ook op 'n sekere vlak weerlê. Nadat slawerny in Amerika afgeskaf is, het die katoenbedryf weer die wêreldmark betree. Katoen bly 'n belangrike gewas in die suidelike ekonomie na emansipasie en die einde van die burgeroorlog in 1865. Soos hierbo getoon, bly die pryse hoog, as gevolg van die oorlog, toe daal ten spyte daarvan geen formele slawerny nie. En die VSA is vandag nog die derde grootste produsent.
Katoen in 'n globale ekonomie: Mississippi (1800-1860)
Vir die wêreld was Mississippi die episentrum van die katoenproduksieverskynsel gedurende die eerste helfte van die 19de eeu. Die staat word meegesleur deur die wêreldwye ekonomiese krag wat deur die katoenproduksie, die vraag van katoentekstielvervaardiging in Europa en die finansiële en kommersiële handel in New York veroorsaak word. Mississippi het nie in 'n vakuum bestaan ​​nie. Dus, in 'n sekere sin, kan die woorde van Faulkner omgekeer word: " Om Mississippi te verstaan, moet u die wêreld verstaan. "
Die sosiale en ekonomiese geskiedenis van Mississippi in die vroeë staatskaping is aangedryf deur katoen- en slawe -arbeid, en die twee het in Amerika verweef geraak. Katoen was 'n arbeidsintensiewe onderneming, en die groot aantal werkers wat nodig was om katoen te verbou en te oes, kom van slawe-arbeid tot aan die einde van die Amerikaanse burgeroorlog. Katoen was afhanklik van slawerny en slawerny was in 'n groot mate afhanklik van katoen. Na emansipasie is Afro -Amerikaners steeds geïdentifiseer met katoenproduksie.
Hoe die Cotton Gin die burgeroorlog begin het
Die ontwerp van 'n nuwe masjien of die verbetering van 'n proses kan redelike besinning en besinning verg as dit eers 'n prototipe is, maar dit kan nog jare of selfs dekades neem om gekommersialiseer te word en 'n impak op die samelewing te hê. Soms kan die hele proses egter wonderlik vinnig, maklik en wêreldwyd verander.
Neem byvoorbeeld die katoen -jenewer.
Eli Whitney het hierdie toestel amper op die ingewing van die oomblik bedink. Tog, met al sy roem en historiese betekenis, sien 'n mens selde 'n illustrasie van hierdie legendariese masjien. As ons net soveel weet oor die reputasie daarvan en dat ons voorwaardelik is om 'n onthulling te verwag, sal die huidige ingenieurs die primitiewe hardeware van die masjien gewoonlik 'n bietjie teleurstel. Alhoewel die katoen -jenewer eenvoudig is, het dit 'n dringende ekonomiese probleem opgelos en het dit beide die landbou- en industriële Amerika verander. Eers nadat ons die ekonomie van die Amerikaanse Suide voor en na die bekendstelling van die gin vergelyk het, kan ons die historiese impak daarvan waardeer.
'N Eenvoudige meganisme met ingewikkelde gevolge, die watte -jenewer, soos dit in Eli Whitney & rsquos -patent en op die vorige bladsy in 'n perspektieftekening verskyn het, het die ekonomie van die Suide verander en 'n koers na die burgeroorlog gegee. Hou katoen winsgewend
Voordat die jenewer was, was slawerny op pad uit en mdashfarmers het besef dat dit duurder was om slawe in stand te hou, in vergelyking met die waarde van wat hulle kon produseer. Katoen was in elk geval 'n lastige gewas, maar sy vesel kon slegs met die hand van die taai, ingeslote sade geskei word, 'n uitmergelende en uitputtende proses.
Dit het natuurlik dramaties verander met die koms van die watte. Skielik het katoen 'n winsgewende gewas en 'n groot uitvoer vir die Suide geword. As gevolg van hierdie toenemende vraag, was baie meer slawe nodig om katoen te verbou en die lande te oes. Slawe -eienaarskap het 'n vurige nasionale aangeleentheid geword en uiteindelik tot die burgeroorlog gelei.
Dit was net 'n kwessie dat Whitney betrokke was by die kweek van katoen. Nadat hy in 1792 aan die Yale -universiteit studeer het met die hoop om 'n advokaat te word, het hy na Suid -Carolina gereis om 'n pos as tutor te aanvaar. Sy eienares het 'n plantasie besit en 'n bietjie katoen grootgemaak. Nadat hy met verskeie plantasie -eienaars in gesprek was oor die feit dat daar geen ekonomiese metode was om sade van katoenvesel te skei nie, het Whitney besef dat dit meganies gedoen kan word.
Hy het die volgende paar maande 'n prototipe gebou. Die gin self bestaan ​​uit 'n roterende trommel met draadhake of ratelagtige tande wat katoenvesels tussen die tande van 'n kam trek. Die kam het tande te nou gespasieer sodat sade kon deurtrek. Slegs een aspek van die masjien kan as 'n ernstige ontwerp van meganismes beskou word. 'N Tweede trommel, wat vinniger as die eerste draai en borsels dra, het die katoenvesels van die eerste verwyder. Dit is saam met die groter trommel aangedryf deur 'n band-en-katrol-rangskikking wat tipies 'n vier-tot-een-verhouding het. Katoenbolletjies is in 'n houer gelaai wat hulle na die voorkant van die kam gelei het. Nadat die getande silinder daardeur getrek is, kom die geskeide katoenvesels aan die linkerkant na vore en die saad word regs versamel.
Die ontwerp van Whitney is byna onmiddellik gesteel en 'n groot aantal kere vervals. Na jare van patentgeding het hy slegs 'n klein fraksie van die rykdom ontvang waarop hy geregtig was. Hy het voortgegaan om uit te vind. Tien jaar later, vanweë sy reputasie as innoveerder, het hy 'n regeringskontrak gekry om 10 000 muskets en mdasha te produseer wat voorheen ongehoord was. Om die geweerslotte te vervaardig, het Whitney die freesmasjien uitgevind wat vandag die belangrikste deel van die vervaardiging van masjienwinkels is.
Alhoewel die uitvinding van Whitney en rsquos slegs 'n paar honderd kilogram materie behels, het dit die toekoms van 'n nasie en sy mense gevorm, maar dit is selde dat 'n enkele versoening so 'n diepgaande sosiale effek het.
[Aangepas uit & ldquo A Turn of the Crank Begin the Civil War & rdquo deur Robert O. Woods, ASME -genoot, vir Meganiese ingenieurswese, September 2009.]
Eers nadat ons die ekonomie van die Amerikaanse Suide voor en na die bekendstelling van die gin vergelyk het, kan ons die historiese impak daarvan waardeer.
Ten tyde van die burgeroorlog het katoen die waardevolste gewas van die Suide geword en was dit 59% van die uitvoer uit die Verenigde State. As gevolg hiervan het dit 'n belangrike rol in die konflik gespeel. Vir suidelike produsente het die oorlog die produksie en bemarking van wat hulle gehoop het, die finansiële basis van hul nuwe land ontwrig. Namate die konfederale gebied krimp onder die aanval, inval en besetting van die Unie, het die tradisionele patrone van katoenverbouing en -verkope ook onder aanval gekom. Deur die suidelike hawens te blokkeer en die groot katoenverbouingsgebiede in te dring, het die Unie nie net die katoenekonomie, maar ook die buitelandse betrekkinge van die Konfederasie gestuit. Terwyl staat na staat in die suide by die Konfederale State van Amerika aangesluit het, het die buitelandse betrekkinge van die nuwe land staatgemaak op wat as katoendiplomasie bekend gestaan ​​het. Planters en die Konfederale leiers was van mening dat katoentekorte volle diplomatieke erkenning en moontlik hulp van Europese verbruikers van hul produkte sou verseker. Groot hiervan was Groot -Brittanje, wat die grootste deel van die produksie van die vesel in die tekstielmeulens van die Industriële Revolusie verbruik het. Om die wêreld van katoen te verhonger. In die somer van 1861 het die Konfederate geglo in die mag van King Cotton, 'n embargo op die uitvoer van katoen geplaas. Die blokkade, wat in 1861 begin is, was nooit perfek nie. Dit het nie heeltemal verhoed dat katoen die suide verlaat nie, maar dit het uitvoeraktiwiteite gehinder en katoenverkope riskant en onvoorspelbaar gemaak.Britse vervaardigers het ander voorrade gesoek. Die tekort aan versendings uit Amerika het katoenproduksie in Indië, Egipte en Brasilië gestimuleer, wat almal hul produksie verhoog het om aan die Britse eise te voldoen. Die teenwoordigheid van die Unie -leër in Memphis en New Orleans teen 1862 het die katoenmark weer lewendig gemaak, en katoen word oor die vyandelike lyn aan fabrieke in die noorde en in Engeland verkoop. Hierdie nie -amptelike handel het gedurende die res van die oorlog voortgeduur. Die einde van die oorlog het 'n lang tyd meegebring voordat katoenproduksie in die suide herstel het van die verlies van slawe, die vernietiging van die oorlog en die nuwe verskaffers in Indië en elders.
Ten tyde van die burgeroorlog het katoen die waardevolste gewas van die Suide geword en was dit 59% van die uitvoer uit die Verenigde State. As gevolg hiervan het dit 'n belangrike rol in die konflik gespeel. Vir suidelike produsente het die oorlog die produksie en bemarking van wat hulle gehoop het, die finansiële basis van hul nuwe land ontwrig. Namate die konfederale gebied krimp onder die aanval, inval en besetting van die Unie, het die tradisionele patrone van katoenverbouing en -verkope ook onder aanval gekom. Deur die suidelike hawens te blokkeer en die groot katoenverbouingsgebiede in te dring, het die Unie nie net die katoenekonomie, maar ook die buitelandse betrekkinge van die Konfederasie gestuit. Aangesien katoen die belangrikste gewas van die plantstelsel was en die winsgewendheid van slawerny was, was dit ook die belangrikste uitvoer van die Verenigde State as geheel en die grondstof van die noordelike industrialisering.
Katoen is sellulose, 'n donsige vesel wat in die bol of saadpeul ontwikkel Gossypium plante. Die vesel word aan die plant se sade geheg - as die bol oopmaak, sal die fuzz die wind vang en die sade wegdra om die plant voort te plant. As dit vir menslike doeleindes verbou word, verg die vesel baie swaar grond en sonskyn, 'n lang 175 tot 225 dae sonder ryp en 24 tot 47 duim reënval per jaar. Die vesel word verbou in gematigde, tropiese en subtropiese streke regoor die wêreld en kan floreer tussen die 30 ° en 37 ° breedtegrade. Hierdie lyne loop ongeveer deur New Orleans aan die Golf van Mexiko en die noordelike punt van Virginia, wat die suide van die VSA 'n ideale plek maak om die plant te verbou om sy vesel te produseer, wat gereeld gebruik word in die vervaardiging van lap. Planters van Barbados gebring Gossypium barbadense omstreeks 1786 na die See -eilande van Suid -Carolina en Georgië, en hul slawe het die plant aangespoor om die lang syagtige vesel te laat groei wat as Sea Island -katoen bekend geword het. Die meer algemene Upland -katoen, Gossypium hirsutum, bevat 'n aantal gekruiste tipes wat 'n korter, growwer stapelvoedsel vorm, maar meer verdraagsaam is vir 'n groter verskeidenheid groeitoestande.  In die Verenigde State is 95% van die katoen wat vandag vervaardig word 'n Upland -tipe wêreldwyd, en Upland -tipes produseer ongeveer 90% van alle katoenvesel.
Die verbouing van katoen in Noord -Amerika het in die 1780's begin kort na die Amerikaanse onafhanklikheid en die vraag het toegeneem met die Britse industriële revolusie in die vervaardiging van katoen. Terwyl die watte van Eli Whitney oor die algemeen krediet ontvang vir die toename in katoenvoorraad, was dit slegs een van die vele mededingende ontwerpe om sade uit vesel te verwyder, en dit was geneig om die kram te skeur. Die Britte, wat eers katoenstowwe uit Indië ingevoer het, het uiteindelik die vesel as 'n nuttige vulstof in hul tradisionele linne en woldoeke gevind. Namate die tekstielindustrialisering in die vroeë negentiende eeu stoom gekry het, het die Napoleontiese oorloë die Britse vervaardigers se gewone voorraadbronne uit Asië onderbreek. Om hierdie rede het hulle begin om katoen uit hul voormalige kolonies in te voer, en het hulle geleer om die kortstondige vesel van die Upland-vesel wat in die Whitney-styl gesny is, te hanteer. As gevolg hiervan, het planters gevind dat die nuwe gewas winsgewend was en daarop gemik was om die verbouing daarvan uit te brei. Hulle begeerte na meer ruimte om katoen te verbou, het die Amerikaanse regering geïnspireer om inheemse Amerikaners uit hul land te verwyder, om die nuutverworwe gebiede te verkoop en om nuwe state aan die Unie toe te laat, alles om die planters se ekonomiese stabiliteit en politieke verteenwoordiging te verseker die federale regering. Die aankoop van Franse Louisiana in 1803 het selfs meer grond sowel as die Mississippirivier voorsien om gewasse langs die rivier na die see te vervoer. Die plantasie -produksiestelsel versprei oor Georgië en na Alabama, Mississippi, Arkansas en Louisiana, en bereik Mexikaanse Texas in die 1830's. Die Suide het hom steeds meer toegewy aan plantasies met populasies van slawe wat katoen verbou vir die tekstielmeulens van Engeland en New England.
Katoen uit die suide word aan vervaardigers verkoop deur katoenfaktore (die plaaslike handelaars wat veraf kopers verteenwoordig het), wat in die groot hawestede van die Suide gevestig was en die meeste saketransaksies vir planters hanteer het. Die planters het hul katoen na die faktore gestuur, en die faktore het die beste plek en tyd gevind om dit te verkoop, met 'n kommissie, gewoonlik 2,5%, op die verkoop van die katoen van die planter. Faktore het ook plantasievoorrade gekoop - voedsel, sak, gereedskap, skoene, klere, ensovoorts - en dit na die planters gestuur, met nog 'n kommissie uit hierdie transaksies. Hierdie verhoudings tussen planters en faktore was buitengewoon informeel, met min skriftelike kontrakte en verbasend min regsgeskille het dit gewerk as gevolg van die wedersydse vertroue wat tussen individuele planters en individuele faktore ontwikkel is. Hierdie stelsel sou die komende krisis nie oorleef nie.
Teen daardie tyd het die Unie egter beide Memphis en New Orleans beheer, twee van die belangrikste katoenbemarkingsentrums. Die teenwoordigheid van die Unie -weermag het die katoenmark weer lewendig gemaak, aangesien katoen daarin geslaag het om vyandelike grense te oorkom. Planters in 'n groot deel van die Konfederasie se eerste katoenland het die kans gekry om die katoen wat hulle opgegaar het, te verkoop. Handelaars in daardie stede het agente na die platteland gestuur om goud of greenbacks te betaal. Planters wat slegs Konfederale geld of effekte kon kry, het dit soms probeer belê in iets aansienliker, insluitend grond. Terwyl die herleefde katoenmark die Unie en individuele suidelike planters bevoordeel het, het dit niks baat vir die Konfederasie self nie. Konfederale planters was baie meer geïnteresseerd in die wins uit hul katoenballe as om dit te gebruik om die Konfederale oorlogspoging te ondersteun.
Hierdie nie -amptelike mark vir vesel het deur die oorlog voortgeduur. In 1864 kry die Mississippi Central Railroad die reg om katoen te ruil vir noodsaaklike voorrade, en die spoorlyn het 'n manier geword om katoen deur vyandelike lyne te vervoer. Memphis, Nashville, Vicksburg en New Orleans het 'n brullende handel geword, en beide die unie en die konfederate weermagoffisiere het gesukkel om wins te maak. Planters wat hul katoen opgegaar het, het nou groot winste behaal. Teen Februarie 1865 het die Konfederale Oorlogsdepartement staatgemaak op hierdie ruil van katoen vir komberse en skoene. Van die 900 000 bale wat tydens die oorlog in Boston en New York ingevoer is, het 400 000 bale deur die lyne gekom, terwyl 350 000 deur die Unie (in Savannah, Memphis, die Sea Islands en New Orleans) gevang is, terwyl die oorblywende 150 000 bale gestuur is terug uit Engeland.
Nie net het die gekonfedereerde katoen teen 1862 teruggekeer na die mark nie, maar noordelike inwoners het suid gekom om self katoen te verbou. Die vroegste hiervan is geïnspireer om dit te doen om die bevryde mense te help en aan die nasie te demonstreer dat katoen wat deur gratis arbeid verbou word, selfs meer doeltreffend geproduseer sou word as wanneer dit deur slawerny verbou word. Later kom planters uit meer geldelike en minder idealistiese motiverings, in die hoop om hoë katoenpryse in te haal, sonder spesiale agting vir diegene wat die katoen geplant, gejaag en gepluk het. Die eerste noordelike planters arriveer betyds vir die plantseisoen van 1862 op die ryk lande rondom Port Royal, Suid -Carolina. Dit was die land waar die waardevolle langvaste Sea Island-katoen verbou is. Plantasie -eienaars het uit die gebied gevlug en soveel van hul slawe geneem as wat hulle kon toe die Unie dit in November 1861 gevang het. Die plantasies wat hulle verlaat het, is verbeur en verkoop. Sommige van die grond gaan na vrygemaakte slawe, verdeel in klein plase, maar baie plantasies is ook deur noordelike spekulante aangekoop.
Later het die Unie -leër in die westelike teater die ryk katoenlande van die Mississippi- en Yazoo -delta verower. Nie veel van hierdie grond is skoongemaak nie, maar wat skoongemaak is, was die produktiefste katoengrond ter wêreld. Soos met Port Royal, het planters gevlug en baie van hul slawe agtergelaat om self te sorg. Daar was ook 'n Unie -eksperiment by Davis Bend, die plantasie van die Mississippirivier wat aan die broer van die Konfederale president behoort het, om aan te toon dat vrygemaakte slawe, ver van 'n las op die noordelike weermag, katoen doeltreffend kan vervaardig en vir hulself kan sorg. Vrymense het meer as 1 000 hektaar grond bewerk, en hulle het nie net hul eie lewensonderhoud verskaf nie, maar ook 130 bale katoen en 'n wins van $ 2,500.
Hierdie eksperimente het 'n bietjie katoen in die noorde verskaf, maar daar is baie meer beslag gelê as wat direk verbou word. Die Wet op Captured Property van 1863 het die Amerikaanse tesourie gemagtig om agente aan te stel om katoen wat in die konfederale gebied beslag gelê is, te versamel en te verkoop om die oorlogspoging te finansier. Hierdie chaotiese stelsel het tot baie bedrog en konflik gelei oor die eienaarskap van katoen in die suide, maar dit het in die loop van die oorlog byna $ 30 miljoen vir die Amerikaanse tesourie ingebring, insluitend byna $ 5 miljoen uit katoen wat in konfederasie besit is nadat die konfederasie beslag gelê het. oorgawe in Junie 1865.
Wilmington, 'n hawe in Noord -Carolina, het uiteindelik in 1865 aan die Unie geval. In baie stede het die konfederale soldate hul katoen verbrand toe die leër van die Unie nader kom, hoewel die indringers in sommige gevalle die bêre gestook het. Die oorlogsvelde in die suide het die infrastruktuur van katoenverbouing vernietig, insluitend nie net katoenblikke nie, maar ook huise, skure en heinings. Trekdiere en varke was eweneens nie beskikbaar na die lang konflik nie, en landboutoerusting het lankal verval. In sulke omstandighede was dit ook moeilik om krediet te kry. Katoenprodusente kon nie hul belasting of hul skuld betaal nie, en die emansipasie van die slawe het hul kapitaalbeleggings in arbeid vernietig. Die pad terug na volle produksie sou moeilik wees, en die katoenekonomie van die suide en die nasie sou nooit dieselfde wees nie.
 Stapel is 'n term wat verwys na die lengte van die vesel en soms na die vesel self.
 Kaart van Charles O. Paullin, Atlas van die historiese geografie van die Verenigde State (Washington DC: Carnegie Institution and American Geographical Society, 1932), bord 142.
 Amerikaanse Buro vir die Sensus, Historiese statistieke van die Verenigde State, Colonial Times tot 1957 (Washington, DC, 1957), 124, 302.
Hurt, R. Douglas. Landbou en die konfederasie: beleid, produktiwiteit en mag in die burgeroorlog suid. Chapel Hill: University of North Carolina Press, 2015.
Die 1850's was 'n tydperk van ongekende groei vir die katoenbedryf in Lancashire, die High Peak of Derbyshire en noordoostelike dele van Cheshire. Die streek het die Amerikaanse mark met bedrukte katoen oorweldig en het spekulatief na Indië uitgevoer. Die bevolking van sommige meeldorpe in die Lancashire en die omliggende gebied het byna verdubbel, die wins -tot -kapitaal -verhouding was meer as 30 persent en 'n resessie dreig. Toe die suidelike state van Amerika wat slawe besit, afskeiding van die Verenigde State van Amerika eis en in 1861 oorlog verklaar, word die katoenvoorraad eers onderbreek deur 'n boikot wat deur die suide opgelê is en daarna 'n blokkade van die Unie. Die Konfederale strategie was om Britse steun te dwing deur middel van 'n ekonomiese boikot. 
In 1860 was daar 2 650 katoenmeulens in die streek, met 440 000 mense wat in totaal £ 11 500 000 per jaar betaal is. 90 persent was volwassenes en 56 persent vroulik. Die meulens het 300 000 pk (220 000 kW) gebruik, waarvan 18 500 deur waterkrag opgewek is. Die meulens het 30,4 miljoen spindels en 350 000 kragweefsels gehad. Die bedryf het 690.954.800 lang ton 630.919.205 ton rou katoen per jaar ingevoer. Dit het 2,78 miljard meter katoenlap en 88,099,846 lang tonne 89,513,576 ton se draai en gare uitgevoer. Die totale waarde van sy uitvoer was £ 32 miljoen.
Invoer (lb) [a]
Oos -Indië 204,141,168
Onverkoopte lap het in die pakhuise in Bombay (Mumbai) opgebou, die produksie het die vraag oorskry en die kort tydsduur was onvermydelik. Aangesien daar aanduidings was dat probleme moontlik was, het die Amerikaanse produsente hulle gehaas om hul oes vroeg uit te voer. Byna genoeg van die 1861 -oes het Liverpool bereik om die meulens te voorsien. Middling Orleans, die tipe katoen wat gebruik is om die pryse te meet, verkoop in Junie 1861 vir 7 + 3⁄4 d pond. 
Sea Island (ook bekend as ekstra lang stapelvoedsel), wat op die eilande langs die kus van Carolina gegroei het, was die beste katoen -Egiptiese katoen - die naam wat aan Sea Island -katoen gegee is wat in Egipte ingebring is - was die tweede beste graad. Die algemeenste grade was die kort stapelvoedsel van die Amerikaanse katoen, wat Middling Orleans ingesluit het; dit was hierdie grade wat deur die meerderheid van die Calico -produsente in Lancashire gebruik is. Die Surat -katoen uit Indië was die minste geskik vir masjinerie en is slegs as 'n klein persentasie van die mengsel gebruik, aangesien die vesels kort en maklik gebreek het.   Surat kom in kleiner bale met klippe en ander onsuiwerhede. Elke stad in Lancashire het verskillende mengsels gebruik en toe die voorraad Amerikaanse en Sea Island Cotton opdroog, verhuis die meule -eienaars na Surat. Sommige masjiene kan aangepas word, maar ekstra humiditeit was nodig om breuke te verminder. Die bestuur van 'n weefstoel op Surat kan slegs ongeveer 40 persent van die vorige deurset lewer, en omdat werkers deur die stuk betaal word, word hul inkomste verminder. 
Meule-eienaars was ook in die moeilikheid aangesien baie van die kleiner meulens in familiebesit verpand was en as hulle ophou werk, sou die eienaars agterbly met betalings. Winkeliers het geen verkope nie en kon nie die huurgeld bekostig nie, werkers het hul huurgeld gebreek en die verhuurder wat die verlies gedra het, was dikwels die meule -eienaar. [ aanhaling nodig ] Die ryker meule -eienaars soos Henry Houldsworth was vol vertroue dat die hongersnood tydelik was en beplan was vir die nuwe, meer doeltreffende groter masjinerie wat beskikbaar sou word; dit was tydens die hongersnood (1863–65) dat hy Houldsworth Mill, Reddish, die eerste van die volgende generasie groter meulens en destyds die grootste meul ter wêreld met 138.000 spil.  Aangesien die meeste rou katoen nie beskikbaar was nie, moes meule -eienaars meulens sluit en probeer om die werkers finansieel te help, minderwaardige katoen te gebruik of nuwe katoen in produksie te bring. Surat was beskikbaar, maar word hoofsaaklik intern in Brits -Indië gebruik. 'N Beperkte produksieverhoging is behaal. Daar is gepoog om Sea Island in Queensland en Nieu -Seeland te vestig en om 'n kort stapel te maak naby Mumbai. 
Die katoenbedryf het teen die 1860's hoogs gespesialiseerd geraak en die erns van die hongersnood in verskillende dorpe hang af van baie faktore. Sommige dorpe is gebou rondom meulens met Amerikaanse katoen van kort vesel, terwyl ander die langer veselagtige Egiptiese katoen gebruik het. Sommige meule het muile wat aangepas kan word om 'n ander katoen te gebruik, ander nie. Eienaars van "geïntegreerdes" (meulens wat gespin en geweef is) kan die werklas beter balanseer en sodoende die kosbare grondstof langer behou. Sommige versigtige meule -eienaars hou altyd voorraad byderhand, ander koop soos benodig. [ aanhaling nodig ]
Die ouer paternalistiese meule -eienaars wat in die plaaslike gemeenskap gewoon het, het vinnig hul bure en personeellede op eie koste na onderhoudswerk oorgedra. Byvoorbeeld, in Glossop het Lord Howard 'n gesinsvergadering van meule -eienaars, geestelikes en 'agbare' inwoners bel om die situasie te beheer. Twee hulpkomitees is gestig wat tevergeefs geëksperimenteer het met sopkombuise en toe begin om duisende pond se proviand, steenkool, klompe en klere uit te deel. Calico -drukker, Edmund Potter, het geld aan sy werkers geleen en Howard het ekstra werkers op sy landgoed aangeneem. Hulle het skole op die been gebring, gratis brassbandkonserte aangebied, openbare lesings uit die Pickwick Papers gehou en na die inwerkingtreding van die Wet op Openbare Werke in 1864 'n lening aangegaan om die waterwerke uit te brei. Die enigste spanning was toe die Hulpkomitee per ongeluk besluit het om 'n geskenk kos uit die Amerikaanse federale regering op te veil in plaas van gratis uit te deel. 
Dorpe met kamer- en kragmeulens en 'n sterk koöperatiewe tradisie het die sosiale skade vinnig versag. Die ondernemings wat dit gebruik, sou die ruimte huur en die masjiene op kredietkos koop, en die wins uit die lap is gebruik om die lening af te betaal en 'n opbrengs vir die risiko te gee. Toe katoen nie beskikbaar was nie, was hulle die eerste wat bankrot was. Na die hongersnood was die behoefte aan meer gevorderde masjiene en groter meulens. Die belegging wat nodig was, was te veel vir baie private meule -eienaars, en beperkte maatskappye het die nuwe groter meulens gebou. Beperkte maatskappye het die vinnigste ontwikkel in die gebiede met 'n kamer- en kragtradisie. Munisipale owerhede het eers in die wet van 1864 die reg gehad om geld te leen om openbare werke te finansier, voordat hulle hul eie reserwes moes gebruik, wat van stad tot stad verskil. 
Sommige werkers het Lancashire verlaat om in die wol- en worsbedrywe in Yorkshire te werk. 'N Klein aantal meulens, soos Crimble Mill, Heywood het oorgegaan tot wolproduksie en het tweedehandse vulvoorrade, kartoerusting, muile en weefstowwe ingekoop.  Die dorpe Stockport, Denton en Hyde het gediversifiseer tot hoedemakery. Tameside was die distrik wat die ergste geraak is en het 'n netto bevolkingsverlies gely tussen 1861 en 1871.  In 1864 was daar 2 000 leë huise in Stockport en 686 in Glossop, tesame met 65 leë winkels en vyftien leë bierhuise. Die uittog is hoofsaaklik veroorsaak deur uitsettings. Die lente het 'n golf van emigrasie veroorsaak deur spesiale agentskappe. Die stoomskipmaatskappye verlaag hul tariewe (stuur na New York kos £ 3 15s 6d), die Australiese en Nieu -Seelandse regerings bied gratis deurgang aan, en 1.000 mense het teen Augustus 1864 geëmigreer, 200 van hulle uit Glossop. 
Verligting in tye van swaarkry is beheer deur die Wet op Poorreg, wat vereis het dat arm regsvoogde werk vir die pasiënte soek. In plattelandse gemeenskappe was dit klipbreking in die steengroewe, myne, ens. Buitelugwerk was redelik ongeskik vir mans wat in die vogtige, verhitte meulens gewerk het, wie se longe deur katoenstof beskadig is. Die daad het slegs vereis dat mans begin werk solank hy verligting ontvang. 
Die Wysigingswet op Poorwet 1834 het vereis dat gemeentes saamstaan ​​om arm regsunies te stig om die verligting toe te pas. Hulle taak was om die koste vir die gemeentes te verminder, wat hul eie armes moet finansier.Armes moet na hul parochies van herkoms terugbesorg word. Charles Pelham Villiers -LP, die arm regskommissaris wat 'n industriële kiesafdeling verteenwoordig het, het in September 1861 aan die arme regsunies geskryf en hulle gewaarsku oor moontlike hongersnood en hulle opdrag gegee om hul pligte met deernis na te kom. Geld moes plaaslik ingesamel word op die gemeentetariewe. H. B. Farnell, is deur die parlement aangestel om die gevolge in Lancashire te ondersoek, waar hy in Mei 1862 in Preston begin het. Hy het 'n liberale interpretasie van die wet neergelê en beveel dat geskenke van liefdadigheid nie in ag geneem moet word by die beoordeling van die behoefte nie. As 'n alternatief vir buitelugwerk, is naaldwerkklasse aangebied deur die kerke wat die deelnemers of "geleerdes" geregtig het om voordeel te trek. Bybelleesklasse gevolg en daarna industriële klasse wat lees, skryf en eenvoudige wiskunde met timmerwerk, skoenmakery en kleermakery geleer het.  Die arme wetvakbonde was beperk tot die geld wat hulle met tariewe kon insamel en het geen bevoegdhede gehad om te leen nie. Die parlement het die wetsontwerp op die verenigingshulp van 1862 goedgekeur, wat toegelaat het dat die las tussen die gemeentes en die provinsie verdeel word, en dan die wet op openbare werke (vervaardigingsdistrikte) 1864, wat gemagtigde lenings moontlik maak. 
Almal wat aan die werk is, is aangemoedig om op liefdadigheid in te teken en lyste met intekenare is gepubliseer. Plaaslike hulpkomitees is ingestel om hierdie fondse te administreer, met ander skenkings van die Mansion House Committee of London en Central Relief Committee of Manchester. Die Mansion House Fund, beter bekend as die Lancashire en Cheshire Operatives Relief Fund, is op 16 Mei 1862 gestig toe £ 1,500 (gelykstaande aan ongeveer £ 140,000 in 2021) na die distrikte gestuur is.  Weldoeners regoor die Verenigde Koninkryk, die Ryk en oor die hele wêreld het geld ingesamel vir die appèl. Tussen April 1862 en April 1863 is £ 473,749 ingesamel en versprei (ongeveer £ 45,7 miljoen in 2021).   Die Sentrale Komitee is op 20 Junie 1862 saamgestel, saamgestel uit burgemeesters van die dorpe wat geraak is, en het 'n appèlbrief aan ander dorpe oor die hele land gestuur. 'N Derde fonds, wat in Junie 1862 vir effens ander doeleindes gestig is, was die Cotton Districts Relief Fund, wat deel geword het van die Sentrale Komitee. 
Teen die winter van 1862-1863 was daar 7 000 werklose werkers in Stalybridge, een van die dorpe wat die ergste geraak is. Slegs vyf van die 39 fabrieke in die stad en 24 masjienwinkels het voltyds mense in diens geneem. Bydraes is van regoor die wêreld gestuur vir die verligting van die katoenoperateurs in Cheshire en Lancashire, en op 'n stadium was driekwart van die Stalybridge-werkers afhanklik van hulpverleningskemas. Teen 1863 was daar 750 leë huise in die stad. Duisend bekwame mans en vroue het die stad verlaat in die sogenaamde 'The Panic'. In 1863 het die plaaslike hulpkomitee besluit om 'n stelsel van verligting deur kaartjie in plaas van geld te vervang. Die kaartjies sou by die winkels van plaaslike kruidenierswinkels aangebied word. Op Donderdag 19 Maart het 'n openbare vergadering besluit om die kaartjies te weerstaan. Op Vrydag 20 Maart 1863 het die amptenare van die hulpkomitee na die dertien skole gegaan om die kaartjies aan te bied, die mans het die kaartjies geweier en die straat opgedaag. Hulle het die kajuit van die vertrekkende amptenaar gestenig en daarna die vensters van die winkels wat deur lede van die hulpkomitee besit word, gebreek en daarna na die depots van die hulpkomitee gegaan wat hulle afgedank het. Teen die aand kom 'n geselskap Huzare uit Manchester, die Riot Act is gelees en tagtig mans is gearresteer, en meisies het die polisie en soldate vervolg.
Op Saterdag 21 Maart het die landdroste die meeste gevangenes vrygelaat, maar 28 het tereggestel in Chester. Hulle is deur die polisie en soldate na die treinstasie geneem wat met klippe bestook is. 'N Verdere openbare vergadering vereis' geld en brood ', nie' kaartjies 'nie. Oproeriges het brood by verskillende winkels geëis en dit is in elke geval aan hulle gegee. Om 23:30 het 'n groep infanterie aangekom en die strate patrolleer met bajonette reggemaak. Op die Sondag het ondersteuners en besoekers in die stad aangekom, maar daar was geen verwikkelinge nie. Op Maandag 23 Maart het die oproerigheid na Ashton, Hyde en Dukinfield versprei. Skole het weer oopgemaak, maar slegs 80 van die verwagte 1 700 studente het dit bygewoon (ooreengekom om per kaartjie betaal te word). Verteenwoordigers is na die skole in die naburige dorpe gestuur om die geleerdes te oorreed om uit te gaan, maar is deur soldate ontmoet. Op die Dinsdag wat die mobilisering beëindig is, het die hulpkomitee aangebied om die uitstaande kaartjies te betaal en 'n afvaardiging van die dertien skole te aanvaar om die saak verder te bespreek. Die burgemeester het aangebied dat die LP, John Cheetham, die saak na die parlement sal neem. Die skare het geglo dat hulle nie hul verligting verloor het nie en dat die kaartjiesisteem binnekort afgeskaf sou word.  Die Stalybridge-hulpkomitee het gesag weer gevestig. Die sentrale komitee van Manchester was krities oor hul swak bestuur, maar hulle word ondermyn deur die Mansion House Fund van die burgemeester van Londen, wat aangebied het om kontant aan geleerdes direk deur die kerke uit te deel. Die geweld het die oproeriges van buite die skuld gekry en 'n minderheid van immigrante het die skuld gekry. Beskrywings dui op ongeveer 3 500 deelnemers, hoewel daar slegs 1700 geleerdes hulp ontvang het. 
In Maart 1863 was daar ongeveer 60 000–70 000 vroue wat naaiskool bywoon en 20 000 mans en seuns wat klasse bygewoon het. Hulle is gedefinieer as nuttige werk, sodat hulle wettiglik hulp kan ontvang ingevolge die wet op swak wetgewing. Daar was nog 25 000 mans wat hulp ontvang, maar geen werk verrig nie. Vir die Victoriaanse denke was dit verkeerd, en 'n paar middele was nodig om betaalde werk te lewer. Plaaslike owerhede het wel werk wat gedoen moes word, maar daar was geen wettige manier om te leen om daarvoor te betaal nie.  Die Wet op Vervaardiging van Openbare Werke 1864 word op 2 Julie 1863 wet. Dit het openbare owerhede in staat gestel om geld vir openbare werke te leen. Katoenwerkers kan nou vir nuttige projekte aangewend word.
Die Lancashire -gebied het 'n erfenis van munisipale parke wat in hierdie tydperk geskep is, soos Alexandra Park, Oldham.  Belangriker was die belangrikste riole wat die opdrag gehad het om die ineenstortende middeleeuse dreine te vervang en sanitasie te bring vir die honderde kothuise van die meulwerkers wat die meulens ondersteun het.  Kanale is gegrawe, riviere reggemaak en nuwe paaie aangelê, soos die geplaveide pad op Rooley Moor bo Norden, bekend as die "Cotton Hongersnoodpad".  Die openbare werke wat in hierdie tydperk in gebruik geneem is, het 'n groot indruk gelaat op die infrastruktuur van die dorpe Lancashire en die omliggende katoengebiede.
'N Druppel rou katoen het Lancashire aan die einde van 1863 bereik, maar kon nie na die gebiede wat die ergste geraak is, verslind in Manchester nie. Die katoen is met klippe verswelg, maar die aankoms daarvan het veroorsaak dat die hoofoperateurs sleuteloperateurs ingebring het om die meulens voor te berei. Die Amerikaanse burgeroorlog eindig in April 1865. In Augustus 1864 kom die eerste groot besending en die Wooley Bridge -meule in Glossop heropen, wat alle werkers 'n week van vier en 'n half dae gee. Die indiensneming is toe weer normaal. Die prys van rou katoen het gestyg van 6½d in 1861 tot 27½d in 1864. 
Die Konfederasie het gehoop dat nood in die Europese katoenvervaardigingsgebiede (soortgelyke ontberings in Frankryk plaasgevind het), tesame met afkeer in Europese heersende kringe vir Yankee -demokrasie, sou lei tot Europese ingryping om die Unie te dwing om vrede te sluit op grond van die aanvaarding van afskeiding van die Konfederasie . Nadat die uniemagte in September 1862 'n konfederale inval by die Slag van Antietam afgeweer het, het Lincoln sy Emancipation Proclamation uitgereik. Slawerny is drie dekades vroeër in die Britse Ryk afgeskaf deur die Slavery Abolition Act 1833 ná 'n lang veldtog. Die Unioniste het geglo dat die hele Britse publiek dit nou as 'n kwessie van slawerny eerder as 'n anti-proteksionisme-aangeleentheid sou beskou en die regering sou druk om nie in te gryp ten gunste van die Suide nie. Baie meule -eienaars en werkers was ontsteld oor die blokkade en het die oorlog steeds as 'n kwessie van tariewe teen vryhandel beskou. Daar is pogings aangewend om die blokkade deur skepe van Liverpool, Londen en New York te bestuur. 71 751 bale Amerikaanse katoen het Liverpool in 1862 bereik.  Konfederale vlae is in baie katoenstede gewaai.
Op 31 Desember 1862 besluit 'n vergadering van katoenwerkers in die Free Trade Hall in Manchester, ondanks hul toenemende swaarkry, om die Unie te ondersteun in sy stryd teen slawerny. 'N Uittreksel uit die brief wat hulle in die naam van die Working People of Manchester aan sy eksellensie Abraham Lincoln, president van die Verenigde State van Amerika, geskryf het:
. die groot vordering wat u in die kort tydperk van twintig maande gemaak het, vervul ons met die hoop dat elke vlek op u vryheid binnekort verwyder sal word, en dat die vuil vlek op die beskawing en die Christendom - kletslawerny - tydens u presidentskap sal verwyder veroorsaak dat die naam van Abraham Lincoln deur die nageslag vereer en vereer word. Ons is seker dat so 'n glorieryke voleinding Groot -Brittanje en die Verenigde State in noue en volgehoue ​​opsigte sal bevestig.
Op 19 Januarie 1863 stuur Abraham Lincoln 'n adres waarin hy die katoenwerkers van Lancashire bedank vir hul ondersteuning,
. Ek ken en betreur die lyding wat die werkers in Manchester en in die hele Europa moet ondergaan in hierdie krisis. Daar word gereeld en besproke voorgestel dat die poging om hierdie regering, wat op die grondslag van menseregte gebou is, omver te werp en een te vervang wat uitsluitlik op menslike slawerny berus, die guns van Europa sou verkry . Deur die optrede van ons ontroue burgers is die werkers van Europa aan 'n ernstige verhoor onderwerp om hul sanksie tot die poging te dwing. Onder hierdie omstandighede kan ek nie anders as om u beslissende uitspraak oor die vraag te beskou as 'n voorbeeld van 'n sublieme Christelike heroïsme wat in geen tyd of in enige land oortref is nie. Dit is inderdaad 'n energieke en herinspirerende versekering van die inherente krag van waarheid en van die uiteindelike en universele triomf van geregtigheid, menslikheid en vryheid. Ek twyfel nie daaraan dat die sentimente wat u uitgespreek het, deur u groot nasie gehandhaaf sal word nie, en aan die ander kant, huiwer ek nie om u te verseker dat hulle bewondering, agting en die mees wederkerige vriendskapsgevoelens onder die Amerikaners sal opwek nie. mense. Ek verwelkom hierdie sentimentele uitwissing dus as 'n voorsprong dat die vrede en vriendskap wat daar nou tussen die twee nasies is, sal wees, wat ook al mag gebeur, watter ongeluk u of my eie ook al mag tref. maak hulle, ewig. Abraham Lincoln
'N Monument in Brazenosestraat, Lincoln Square, Manchester, herdenk die gebeure en gee gedeeltes van albei dokumente weer.  Die Abraham Lincoln -standbeeld deur George Gray Barnard, 1919, was voorheen in die tuine by Platt Hall in Rusholme geleë. Die federale Amerikaanse regering het 'n geskenk met kos aan die mense van Lancashire gestuur. Die eerste besending is aan boord van die George Griswold gestuur. Ander skepe was die Hope en Achilles. 
Om die gevolge van die katoenhongersnood te verminder, het die Britte probeer om hul bronne van katoen te diversifiseer deur voormalige bestaansboere in Brits -Indië, Egipte en elders te laat katoen vir uitvoer, dikwels ten koste van stapelvoedselproduksie. Daar is ook 'n poging aangewend om katoen op die eiland Sicilië te verbou. Met die beëindiging van die Amerikaanse burgeroorlog het hierdie nuwe katoenboere oortollig geword en was dit amper nie nodig vir hul katoen nie. Dit het tot hul verarming gelei en in die tweede helfte van die 19de eeu verskillende hongersnode in hierdie lande vererger.  Streke soos Australië het geskoolde draaiers en wewers verwelkom en hul immigrasie aangemoedig. [ aanhaling nodig ]
In 'n artikel uit 2015, vind die ekonomiese historikus Walker Hanlon dat die katoenhongersnood die rigting van tegnologiese vooruitgang in gebiede wat relevant is vir tekstielvervaardiging met behulp van Indiese katoen, veral vir jinne, openers en skutmasjiene en kaartmasjiene, aansienlik beïnvloed het.  Dit manifesteer in die groot vervaardiger Dobson & Barlow wat in die loop van vier jaar vier verskillende jenewerontwerpe gebruik het, asook 'n afname van 19-30 persent in vermorste Indiese katoen gedurende die periode van 1862 tot 1868. Hanlon vind ook dat die die relatiewe prys van Indiese katoen tot Amerikaanse katoen het teen 1874 na sy vlak voor die burgeroorlog teruggekeer, ondanks die aansienlike toename in die hoeveelheid, wat 'n bewys is van die 'sterk geïnduseerde-vooroordeel-hipotese', soos voorgestel deur Daron Acemoglu.
Amerikaanse burgeroorlog - The Economics of Slavery
Slawerny bestaan ​​in Amerika vanaf koloniale tye tot aan die einde van die burgeroorlog in 1865. Die 13de wysiging van die Amerikaanse grondwet het slawerny vir ewig beëindig.
In die noorde: Slawerny was nie ekonomies in die Noorde.
Afrikaanse slawe het stadig aangekom gedurende die eerste 50 jaar van Amerikaanse kolonisasie. Sommige het gekom as bediende dienaars. Die meeste bediendes in die kolonies was blanke Europeërs wat hulself vrywillig vir 'n tydperk verkoop het om hul reis na die Nuwe Wêreld te betaal. Bediende, swart en wit, het die grootste deel van die arbeidsmag uitgemaak in die vroeë koloniale tydperk. Mense van destyds het die stelsel van ingebore dienaar verstaan. In die vroeë dae was die noordelike kolonies merkwaardig vry van rassevooroordeel. Vryeswartes het grond besit, gestem, verkose ampte beklee en soms hul eie wit bediendes ingevoer. Die vooroordeel van die tyd was dié van die Engelse heerskappy teenoor die laer klasse sonder inagneming van die velkleur.
Bediende wat onder toesig was, was vir die duur van hul ampstermyn onder die volle gesag van hul meester. Dit was wettig dat 'n bediende wat deur 'n eienaar gebring is, deur 'n huwelik geslaan, gebrandmerk, verkoop of verhinder word om te trou. Bediende het baie lang ure gewerk en werk gedoen wat niemand anders wou doen nie. Waarom slawe? Waarom hou u nie net bediendes aan wat ingehuur is nie? Slawe van Afrikaans is gevange geneem en na die nuwe wêreld gedwing. Baie is van hul gesinne in Afrika afgesny, so hulle was ongelukkig. Hulle het nie die taal van die koloniste gepraat nie, daarom was dit moeilik om hulle op te lei. Besigheidseienaars wou nie die koste van die versorging van 'n slaaf se gesin hê voordat hul klein kinders aan die werk gesit kon word nie. Vir hul eienaars was slawerny in die Noorde nie koste -effektief nie. Baie slawe is na 'n sekere tyd vrygelaat.
In die suide: Slawerny was ekonomies in die Suide.
Die klimaat in die suidelike kolonies was ideaal vir grootskaalse boerdery, met lang groeiseisoene. Die beskikbaarheid van slawe-arbeid was van kritieke belang vir die bestuur van 'n koste-effektiewe, grootskaalse boerdery. Daar was baie waterweë om te gebruik om gewasse op die mark te bring. Gewasse wat sommige suidelike boere ryk gemaak het, was tabak, suikerriet en rys. 'N Groot aantal arbeiders was nodig om hierdie gewasse te plant, te versorg en te oes. 'N Eienaar het nie net 'n leeftyd diens van 'n slaaf ontvang nie, maar ook 'n hernubare hulpbron - 'n leeftyd diens van die kinders van slawe, aangesien hierdie kinders in slawerny gebore is. In die begin sou 'n vroulike slaaf drie kinders hê. Na verloop van tyd en plase uitgebrei het en meer arbeid nodig was, sou 'n vroulike slaaf 6 kinders hê. Namate tabakplase in Virginia en Maryland gegroei het, is meer slawe aangekoop. Rysboerdery het in Suid -Carolina toenemend belangrik geword. Weereens was slawe -arbeid ekonomies. Nie almal in die suide het 'n plantasie besit nie. Daar was baie klein plase en middelslagplase. Daar was baie besighede wat ontwerp is om die plase te ondersteun. Maar die plase of plantasies met grootte was afhanklik van slawe -arbeid. En baie besighede was afhanklik van groot plase.
Die uitvinding van die watte, voor die burgeroorlog, het die groei van 'n ander gewas aangemoedig - katoen. Katoen as 'n belangrike gewas versprei oor die suide. Tussen 1790 en 1860 (die jaar waarin Abraham Lincoln die eerste keer tot president verkies is), is ongeveer 'n miljoen slawe aan die nuwe katoenplantasies aan die werk gesit. Dit was byna twee keer soveel slawe as wat gedurende die vorige 200 jaar van slawehandel ingevoer is. Die Suide was afhanklik van slawerny.
Wat was die uitwerking van die burgeroorlog op die koste van katoen? - Geskiedenis
In 1858 antwoord senator James Henry Hammond van Suid -Carolina aan senator William H. Seward van New York:
& quot Sonder om 'n geweer af te skiet, sonder om 'n swaard te trek, sou hulle [Noordelinge] teen ons [Suidlanders] oorlog voer, kon ons die hele wêreld op die been bring. Wat sou gebeur as drie jaar lank geen katoen voorsien word nie? . . Engeland sou kop omkeer en die hele beskaafde wêreld saam met haar dra. Nee, jy durf nie oorlog voer teen katoen nie! Geen mag op aarde durf oorlog voer nie. Katoen is koning. & Quot
Hammond het, soos die meeste wit Suidlanders, geglo dat katoen nie net in die suide regeer nie, maar ook in die Verenigde State en die wêreld. Baie ekonome was dit eens. In 1855 het David Christy sy invloedryke haak Cotton Is King genoem. Katoen het inderdaad die ekonomie van die Suide gedryf, die sosiale struktuur daarvan beïnvloed en tydens die Burgeroorlog die internasionale betrekkinge van die Konfederasie oorheers deur middel van 'katoendiplomasie'.
Katoen in die Antebellum -tydperk
In die vroeë agtiende eeu is langvoedsel katoen verbou in Georgië en op die See-eilande van Suid-Carolina, maar dit het die grond uitgeput en was dit nie winsgewend om te bemark nie. Die intensiewe en moeisame handmetode om katoenpitte uit te haal, het die hoeveelheid katoen wat vir lap gemaak kan word, ernstig beperk. Katoen kon nie met rys en indigo vir kommersialisering meeding nie, en suidelike kolonialiste het hoofsaaklik vir huishoudelike gebruik met die gewas eksperimenteer. Ondanks die toename in katoenproduksie tydens 'n tabakonderdrukking tussen 1702 en 1706, het min probeer om katoen kommersieel te vervaardig voor die Revolusionêre Oorlog.
Uitgebreide produksie van katoen het gewag op die koms van Eli Whitney se katoen -gin in die lente van 1793. Om die saad van die katoen te skei, het jinne eers spykers op rollers en dan saag gebruik. Die invloed van die jenewer was onmiddellik vinnig, en die suidelike werktuigkundiges het gins tot in die weste as Mississippi opgestel. Teen 1804 was die katoenoes agt keer groter as die vorige dekade. Die katoen-jenewer het die swaar geplakte katoen-katoen prakties gebruik, wat hy makliker in die hoogtes sou kon laat groei as lang katoen. 'N Toename in die markvraag wat uit die Engelse tekstielbedryf toegeneem het, het gunstige pryse verseker en die opkoms van die katoenbedryf met kort stapels aangespoor.
Die verbouing van katoen, op klein en groot plase, het relatief eenvoudige metodes gebruik. Die verbouing van die hoe -rant is na 1800 ontwikkel met rante wat ongeveer drie tot ses voet van mekaar geskei is, afhangende van die vrugbaarheid van die land. Na 1830 het boere V-vormige egte gebruik, wat omskep is in bewerkers, sy-egte en dubbele grawe. (Egte het grond met metaal tande gehark om puin te verwyder en die grond gelyk gemaak en gelykgemaak sodra dit gebreek is, het die grond onder grawe gedraai as meer tradisionele ploeë en ook die grond omgekeer terwyl hulle diep vore gegrawe het.) Bewerkingsprosedures het min verander die negentiende eeu.'N Bed vir die katoen moes voorberei word deur die ou stingels uit die vorige gewas te verwyder. Soms is hierdie stingels met stokke geslaan, maar as hulle groot was (vier tot vyf voet), moes hulle met die hand getrek word. Mis of kommersiële kunsmis is so diep as moontlik in die vore geplaas. Gewoonlik is die katoenbed in Februarie en Maart opgebou. Die werklike plant van die katoensaad in die meeste gebiede was in April: vroeë planters het ryp gevaar, laat planters het gevaarlike droogtes. Plant word met die hand gedoen. In ongeveer 'n maand is die plante uitgedun. Die gewas is verbou met 'n veeg wat vier of vyf keer tussen die rye geploeg is en drie of vier keer met die hand gesny word. In die middel van Junie, toe hulle ongeveer ses sentimeter lank was, het die katoenplante geblom. Rondom die laaste Julie of eerste Augustus, twee-en-veertig tot vyf-en-veertig dae nadat hulle geblom het, het die katoenbolle oopgemaak. Die pluk begin gewoonlik omstreeks 20 Augustus.
Katoenpryse het oor die jare geweldig gewissel. Pryse was hoog tot 1819, dan af, op en weer af. In 1837 bereik hulle 'n krisis laag en bly taamlik laag tot 1848. Pryse styg skerp in 1849 en 1850, maar daal in 1851, hoewel nie so laag soos voorheen nie. Gedurende die res van die 1850's het pryse gestyg.
Die gemiddelde hoeveelheid saadkatoen wat gebruik word om 'n baal pluis van 400 pond te maak, wissel van ongeveer 1,200 tot 1,400 pond. Die bale moes van die blikke na 'n plaaslike mark vervoer word en dan na groter markte. Katoen is van September tot Januarie deurlopend na die mark gestuur. Waens gelaai met bale katoen wat gereeld op paaie gevoer is. Die verskuiwing van katoen vereis beter padbeddings, soms selfs plankpaaie, naby markdorpe. Riviervervoer na hawens was algemeen vanaf markdorpe aan riviere of kanale. Groot stede het op spoorwegstasies grootgeword toe spoorlyne die binneland begin verbind het met hawens en dan na die noordooste en die middeweste.
Verbeterings in die produksie en vervoer van katoen en die nuwe vraag na vesel het gelei tot 'n skarrel vir groter winste. Om die meeste wins te haal en om die nodige arbeid vir die pluk van katoen te voorsien, is 'n groot aantal slawe in Suid -Carolina en Georgië ingevoer, en slawe -arbeid het 'n waardevolle mark in die suide geword. Die pad na die suidelike aristokrasie was deur die besit van grond en slawe, en die manier om grond en slawe te kry, was om katoen te verbou: die gewas het kontant en krediet verskaf om albei te koop. Ook in hierdie tyd het die katoenryk steeds weswaarts gestoot met planters wat op soek was na nuwe en ryker gronde om meer wit katoen te verbou met die moeite van meer swart slawe. Ironies genoeg, net soos die afskaffing van die 1ste sentiment in die Verenigde State toeneem, het die uitvinding van die watte jenewers 'n dieper verskansing van slawerny in die suidelike ekonomie en samelewing veroorsaak.
Die suidelike aristokrasie, wat slawerny geskep het, het die suidelike samelewing oorheers en die ontwikkeling van doeltreffende metodes vir grondgebruik belemmer. As gevolg van die uitputting van die grond, moes suidelike planters beheer uitbrei na die vars lande van die westelike gebiede. Daarom het territoriale uitbreiding 'n deursnee geword, aangesien beide Noord en Suid besef het dat westerse lande noodsaaklik is vir die voortbestaan ​​van die suidelike slawekultuur.
Die meeste besprekings oor katoen hang af van die kort tydperk toe katoen as koning geheers het. Hierdie "volwasse" tydperk van katoen en slawerny was nie noodwendig tipies van of relevant vir die vroeëre periodes van plantasie-landbou wat met die opkoms van die katoen-monokultuur gepaard gegaan het nie. Besprekings is ook geneig om die Suide as 'n eenheid te beskou eerder as die groot en gevarieerde gebied wat dit was. Die katoenryk het weswaarts deur Texas en noord gestrek, ongeveer seshonderd myl langs die Mississippiriviervallei.
Die geskiedenis van die Antebellum lyk dikwels gedomineer deur tonele van plantasies wat deur slawe gewerk is. Alhoewel duisende groot plantasies slawe -arbeid gebruik het en die grootste deel van die suide se katoen vervaardig het, was daar numeries meer kleinboere, meestal blankes, wat die hooglandgebiede verbou het. Baie van hierdie jongmense was bestaansboere en het slegs 'n oorskot katoen vir die mark geproduseer. Boere uit die suide wat nie katoen verbou het nie, het van hul voedsel aan die planters verkoop. Volgens veranderings in die mark kan katoen welvaart of depressie meebring, en hierdie skommelinge het baie uiteenlopende ervarings vir blankes, slawe en swartes van die antebellum in elke gebied in die suide beteken.
Toe die veeleisende verbouing en vervoer van katoen op sy hoogtepunt was, was die arbeid van die meerderheid mans, vroue en kinders op die platteland in die suide nodig. Die meeste suidelike lewens is deur die landbou -ekonomie gereguleer, en mettertyd het dit die katoen -ekonomie beteken. Alhoewel vrye werkers en slawe 'n verskeidenheid landbou- en nywerheidsbedrywighede in die suide van die antebellum beoefen het, het die roetine van die versorging van die witblomige, witbol, ​​kortstam katoenplante teen 1850 die plattelandse suidelike bestaan ​​toenemend gekenmerk.
Teen 1860 het katoen in die suide regeer, wat jaarliks ​​twee derdes van die wêreld se voorraad "wit goud" uitgevoer het. Katoen regeer die Weste en Midde -Weste omdat hierdie afdelings elke jaar $ 30 miljoen kosvoorrade aan suidelike katoenprodusente verkoop het. Katoen regeer in die noordooste omdat die plaaslike tekstielbedryf daar jaarliks ​​$ 100 miljoen se lap vervaardig het. Daarbenewens het die Noorde jaarliks ​​meer as $ 150 miljoen vervaardigde goedere aan die katoen-groeiende Suide verkoop, en noordelike skepe het katoen en katoenprodukte wêreldwyd vervoer.
Katoen in die Konfederasie
Namate die Amerikaanse katoenbedryf ontwikkel het, het ander lande meer afhanklik geraak van katoen wat in die Amerikaanse suide vervaardig is. Die krag van katoen het die Konfederasie in staat gestel om katoendiplomasie in te span as grondslag vir buitelandse betrekkinge tydens die burgeroorlog. Suidlanders het probeer om katoen te gebruik om lande soos Engeland en Frankryk namens die Konfederasie in die oorlog te dwing. Suidelike leiers was oortuig dat die sleutel tot hul sukses daarin lê om internasionale erkenning en hulp van Europese moondhede te kry om die blokkade wat die Unie om kusgebiede en hawens gegooi het, te verbreek en wat toenemend doeltreffender was namate die oorlog voortduur. (Alhoewel die Unie -blokkade die Konfederale kuslyn nooit deeglik verseël het nie, het dit die suidelike invoer en uitvoer drasties laat afneem op 'n tydstip toe die Konfederasie sy groot oorlogspogings moes finansier.)
Suidlanders beskou katoen as die groot hefboom in hierdie poging, en dit het destyds sin gemaak. Meer as driekwart van die katoen wat in die tekstielbedryf van Engeland en Frankryk gebruik word, kom uit die Amerikaanse suide. Tussen 'n vierde en 'n vyfde van die Engelse bevolking was op 'n manier van die tekstielbedryf afhanklik, en die helfte van die uitvoerhandel van Engeland was in katoentekstiel. Ongeveer 'n tiende van die rykdom van die nasies is ook in die katoenbedryf belê. Die Engelse Handelsraad het in 1859 gesê dat Indië heeltemal onvoldoende was as 'n bron van rou katoen. Engeland was blykbaar afhanklik van die Amerikaanse suide vir katoen. Hierdie konsep van King Cotton het baie Suid -Afrikaners laat glo dat Engeland en Frankryk in die burgeroorlog sou moes ingryp om hul eie ekonomie te red. Die Konfederasie begin druk uitoefen op die neutrale moondhede deur 'n vrywillige embargo van katoen. Alhoewel die Kongres nooit die embargo formeel ingestel het nie, het plaaslike "komitees vir openbare veiligheid" die vervoer van katoen uit die suidelike hawens verhinder.
Om hul hefboom te benut, het die Konfederale State in die lente van 1861 William Lowndes Yancey, Pierre A. Rost en A. Dudley Mann na Engeland gestuur om met Lord Russell, die Britse minister van buitelandse sake, te vergader. As gevolg hiervan verleen die Britte en die Franse die Confederacy -status van intelligensie. Dit was 'n klein oorwinning, waarskynlik nie baie effektief om die Konfederasie te help nie. Die katoen -diplomate kon nie met Engeland 'n verwerping van die blokkade of die onderhandeling van 'n kommersiële ooreenkoms reël nie, laat staan ​​diplomatieke erkenning van die Konfederasie.
Ongeag wensoortuigings en Engeland se werklike ekonomiese afhanklikheid van katoen, was daar in Europa ten tyde van die uitbreek van die burgeroorlog 'n oorvloed katoen. Boonop het die Britse vyandigheid teen slawerny die waarskynlikheid van ingryping verminder. Boonop was dit nie in eie belang van die neutrale moondhede, veral Groot -Brittanje, om die blokkade aan die kaak te stel nie. Die Konfederale regering het probeer om die Europeërs te oortuig dat die federale blokkade ondoeltreffend en dus onwettig was ingevolge die bepalings van die Parys -verdrag van 1856. Die Konfederasie het nie erken dat Groot -Brittanje, as die voorste vlootmag ter wêreld, enige blokkade sou wou laat staan ​​nie, ongeag die wettigheid of werklike doeltreffendheid daarvan. En om die saak nog erger te maak, onderdruk die vrywillige embargo van die Suide sy eie argument dat die federale blokkade poreus was.
Alhoewel die Suide nooit daarin geslaag het om buitelandse moondhede te oortuig om teen die Noorde in te gryp nie, was katoen diplomasie suksesvol om finansiële hulp uit die buiteland te verkry. Dit kom in die vorm van lenings en effekte, wat die konfederale penningmeester Christopher G. Memminger met katoen gewaarborg het. Die konfederale ministerie van tesourie het $ 1,5 miljoen se katoen sertifikate uitgereik tydens die oorlog vir verkrygings in die buiteland. Een so 'n lening met katoen was die Erlanger -lening, geteken op 28 Oktober 1862, en gewysig op 3 Januarie 1863. Hierdie lening ten bedrae van $ 15 miljoen is verseker deur katoen. Katoen was destyds vier en twintig sent per pond werd, en die Erlanger-lening het katoen teen ses sent per pond aan die houers beskikbaar gestel.
Hierdie afhanklikheid van katoen vir die beveiliging van lenings, effekte en sertifikate het 'n groot verantwoordelikheid gelê by die Produce Lening Office, wie se agente moes toesien dat planters die staatsintekeninge van katoen sou vervul in 'n tyd toe baie planters nie bereid was om aan die regering. Uiteindelik het katoen egter die Konfederasie in staat gestel om $ 7 678 591,25 aan buitelandse valuta te verdien.
Die Konfederasie het ook gehoop om belastinginkomste op die verkoop van katoen in die buiteland te verhoog. Op 28 Februarie 1861 het die Kongres 'n wet uitgevaardig wat 'n uitvoerbelasting van 1/8 sent per pond hef op alle katoen wat na 1 Augustus van daardie jaar gestuur is. Die regering hoop om $ 20 miljoen deur die uitvoerbelasting in te samel om 'n lening van $ 15 miljoen te betaal wat gefinansier word deur 'n uitgifte van 8 persent effekte. Maar as gevolg van die verskerpte blokkade en die eie vrywillige katoenembargo van die Suide, het die maatreël slegs $ 30 000 ingesamel. Toe die sekretaris van die tesourie 'n beroep doen om hierdie klein belasting te verhoog, het die opposisie van die planterklas die Kongres verhinder om dit te verhoog, selfs al was die finansies van die Konfederasie wanhopig.
In 'n mate onderdruk die opposisie van die planter ook die suidelike pogings om van katoenproduksie na die plant van voedsel te gaan. Die Konfederasie was oortuig dat dit selfonderhoudend kan word. Dit sou al die voedsel en katoen produseer wat nodig was, en inkomste uit katoen kon wapens, komberse en ander vervaardigde goedere koop totdat die konfederasie sy eie begin vervaardig het. Planters het geglo dat die jonkvrou en die pout in die weermag sou veg en dat slawe voedsel en die suide se grootste wapen, katoen, sou voortbring.
Teen die lente van 1862 was daar egter reeds 'n oorvloed katoen en 'n tekort aan voedsel. In April 1862 kon soldate nie huis toe gaan om lentegewasse te plant nie, en hul gesinne sou weer nie kos gehad het nie. Om die groei van voedsel te bevorder, het elke suidelike katoenproduserende staat probeer om die hoeveelheid katoen wat verbou kan word, te beperk. Staatsbestuurders het proklamasies uitgevaardig waarin planters aangemoedig word om hul oppervlakte van katoen met tot vier vyfdes te verminder en hulle aan te moedig om genoeg koring, mielies en boontjies te plant om hulself, hul slawe en die leërs in die veld te voed. Die planters reageer, sny hul gewone oppervlakte katoen tot ongeveer die helfte en bestee die res aan voedselgewasse. Baie planters het selfs genoeg oortollige voedsel gehad om aan die gesinne van die armes te verkoop wie se mans en seuns in die wan weg was. Tog het die planters nie hul katoenproduksie verminder soos die staat en die Konfederale regerings wou hê nie. Sommige geleerdes voer aan dat dit 'n voorbeeld is van hoe die Konfederasie bygedra het tot sy eie nederlaag deur te weier om die belange van die planterklas te versteur.
Maar selfs met die weerstand van die planters, het die verskuiwing na die produksie van voedsel in kombinasie met die afname in mannekrag en die uiteindelike besetting van die Unie 'n drastiese afname in katoenproduksie meegebring namate die oorlog voortgesit het: 4,5 miljoen bale is in 1861 1,5 miljoen in 1862 verbou 500 000 in 1863 en slegs 300 000 in 1864. Namate die produksie gedaal het, het die prys van katoen op die wêreldmark die hoogte ingeskiet, en hardlopers van die blokkade besluit dat die risiko's die moeite werd is om katoen-uitvoerende korporasies wat deur die katoenryk gevorm word, te hark. Boonop het Mexiko katoen regoor die grens van Texas verhandel.
In 'n poging om die vloei van katoen na Europa te beheer en die agteruitgang van die ekonomie reg te stel, het die suidelike politici aan die einde van 1863 'n benadering bekendgestel wat die 'nuwe plan' genoem word. Deur hierdie reeks administratiewe aksies en kongreswette het die Konfederale regering direk betrokke geraak by blokkades. In plaas daarvan om kontrakte te maak oor die materiaal wat in katoen betaalbaar is, het die regering self begin om die katoen in die buiteland te verkoop en met die opbrengs voorrade te koop, waardeur die tussenpersone gesny is. Die toesighouer van die planne, Colin J. McRae, het direkte beheer oor vragruimte op blokkade -hardlopers verkry. Diegene wat geweier het om 'n billike tarief vir die vervoer van katoen te aanvaar deur die regering, sal hul vaartuie laat konfiskeer. Die Oorlogsdepartement wend hom toenemend tot die verkoop van katoen om die nodige voorrade te koop, en teen die einde van 1863 het dit ten minste 'n derde van alle vragruimte op blokkade-hardlopers gereserveer.
As gevolg van hierdie maatreëls en ander finansiële konsolidasies onder die plan, is die konfederale buitelandse finansiering aansienlik verbeter en is 27,229 bale katoen uitgevoer vir $ 5,3 miljoen se verkope. Maar as gevolg van die vroeë vertroue van die Konfederasie in die diplomatieke hefboom van King Cotton, het dit nie gou genoeg maatreëls soos die nuwe plan ingestel om 'n aansienlike impak op die oorlogspoging te maak nie. Die Suide kon ook nie sy belangrike hawens oop hou of Noordelike aanvalle op die slagveld bly verduur nie.
Sommige geleerdes het agterna geskryf dat die Konfederasie meer suksesvol sou gewees het as dit 'n ander strategie met sy katoen gevolg het. As die konfederale leiers al die katoen in die suide in beslag geneem het en dit geberg het, kon hulle dit as basis gebruik het om krediet van Europese lande te verkry. Sommige geleerdes meen dat die Konfederasie met krediet 'n vloot kon koop wat sterk genoeg was om die blokkade van die Unie te verbreek. Ander voer aan dat die Konfederale regering beter sou dien as hy katoen, of goud, as basis van sy geldeenheid gemaak het.
Alhoewel die burgeroorlog die slawe -aanplantingsisteem beëindig het, het dit nie die nalatenskap van katoen in die suide beëindig nie. Die verbouing van die gewas het 'n groot deel van die land verwoes. Baie het op en af ​​op hange geplant, wat toe erodeer. Die konsentrasie op katoenproduksie het beteken dat volkome afhanklik was van 'n een-gewasstelsel, wisselbou was ongewoon, en boere het ook nie onder klawer of ertjies geploeg om humus in die grond te herstel nie. Die vermindering van die vrugbaarheid van katoenlande was 'n groot probleem wat boere ná die Burgeroorlog steeds ondervind het.
Verkoop aan die vyand
As die Konfederale regering in staat was om, hoewel gedeeltelik en te laat, beheer oor die katoenhandel met Europa te verkry, het dit baie minder sukses behaal om die katoenhandel met die Unie te beperk. Op 21 Mei 1861 verbied die Konfederale Kongres die verkoop van katoen aan die Noorde. Tog floreer 'n onwettige handel oor militêre grense tussen suidelike katoenboere en noordelike handelaars. President Abraham Lincoln het lisensies gegee aan handelaars wat die leër van die Unie in die suide gevolg het. Op 17 Maart 1862 gee die Konfederasie staatsregerings die reg om katoen wat in die hande van die Unie -leër val, te vernietig. Sommige toegewyde Konfederate het hul eie katoen verbrand om dit uit vyandelike hande te hou. Ander Suid -Afrikaners het egter ontdek dat vakbondagente bereid was om die hoogste pryse in meer as 'n halfeeu vir katoen te betaal of dat hulle broodnodige voorraad as ruilhandel aangebied het. Ironies genoeg het waardevolle geldeenheid vir katoen uit die noorde sommige klein Suidelike boere van hongersnood gered. Maar hierdie verkoop van katoen aan die noorde ondermyn die konfederale nasionalisme, net soos die amptelike konfederale handel in katoen met die noorde in die laaste jare van die oorlog.
Namate die prys van voedsel astronomiese hoogtes bereik het en die konfederale geldeenheid waardeloos geword het met inflasie, het die smokkel van katoen uit die suide na die noorde toegeneem. Vroue wie se mans vermoor is of op die slagveld of in die tronk was, was baie betrokke by die vorming van hierdie woonwaens. Ryk planters en faktore het ook groot afsprake met federale amptenare gemaak. Die situasie het totaal absurd geword toe katoen aan die federale troepe verkoop is om voorraad vir die Konfederale weermag te kry. Selfs president Lincoln keur 'n reëling goed om voedsel vir Robert E. Lee's Troop in Petersburg te stuur in ruil vir katoen vir New York. Ulysses S. Grant het hierdie uitruil gestaak omdat hy probeer het om Lee se voorraad af te sny, maar ander sulke uitruilings het tydens die burgeroorlog plaasgevind.
Bron: & quotThe Confederacy & quot A Macmillan Information Now Encyclopedia, artikel deur Orville Vernon Burton en Patricia Dora Bonnin.
POSKETTE IN DIE INDUSTRIE: LYNCHBURG
Die antebellum Suid was nie net katoenplantasies en rivierbote nie. Kleinskaalse nywerhede het in Suidelike dorpe soos Lynchburg, Virginia, ontstaan. Teen 1858 het drie spoorlyne daar gekruis, en net soos spoorwegverbindings in die Midde -Weste, het die industriële infrastruktuur die vervaardiging in die stad 'n hupstoot gegee. Op die vooraand van die burgeroorlog het Lynchburg elf molens, verskeie kopersmede, 'n kunsmisvervaardiger en vier koetsmakers gehou, waarvan een vyf en twintig werkers in diens gehad het om vrag- en passasierspoorwaens te maak vir die Virginia en Tennessee Railroad. Die belangrikste bedryf in Lynchburg was egter die vervaardiging van tabak: in 1860 het meer as duisend slawe en gratis swartes in tabakfabrieke gewerk, blare gestoom, gestam en gedoop, dan die tabak gekruid en dit gevorm proppe en verpak dit vir aflewering in die noorde. Die meeste slawe is jaarliks ​​by hul meesters gehuur of gehuur. Sommige van hierdie slawe -werkers het daarin geslaag om namens hulle met werkgewers te onderhandel, en gelukkiges het kontantaansporings verdien vir oorwerk. " Gedurende die oorlog het die beperking van tabakaanplantings in die omliggende platteland die bedryf gesluit, en die naoorlogse toestande het geweldig gewissel. Vrygemaakte werkers het gedurende hierdie tydperk hul outonomie getoets in verskeie stakings en beskeie toegewings van fabriekeienaars (almal wit) afgestaan.In die nasleep van die emansipasie het klein swart besighede in die stad toegeneem: teen 1880 het Afro -Amerikaners kruideniersware, eetgoed, stalletjies op die stadsmark, salonne, badhuise en kunswinkels besit en bedryf.
Bron: Steven Elliott Tripp, Yankee Town, Southern City: ras en klasverhoudinge in die burgeroorlog Lynchburg (New York: New York University Press, 1997).
Naoorlogse ontwikkeling. Na die oorlog het die suidelike ekonomie stadig begin diversifiseer en kommersialiseer. Landbougewys het grondgebruikspatrone selfs meer katoenintensief geword namate nuwe dele van die land van voedselproduksie, soos mielies en varkvleis, na katoen oorgeskakel het. Maar die streek (net soos ander dele van die land) het ook 'n oplewing in die bou van spoorweë ondergaan, en entoesiastiese boosters en tapytbaggers het ook in die 1860's begin met die vervaardiging van ondernemings. Die produksietempo het in die daaropvolgende dekade afgeneem, maar in die 1880's en 1890's het dit verdubbel. Hierdie ondernemings sluit in katoenmeulens, kommersiële kunsmisvervaardigingsaanlegte (teen 1877 stuur fosfaatmyne in Suid -Carolina meer as 100 000 ton na buitelandse markte) en ystersmede. Terwyl die ystervervaardigers van die suidelike antebellum op verouderde en ondoeltreffende houtskoolverbrandings staatgemaak het, het hul na-oorlogse eweknieë gemoderniseerde steenkoolmyne, coke-oonde en hoogoonde bedryf. Die stad Birmingham het byvoorbeeld gedurende hierdie tydperk 'n industriële sentrum geword. Die stad is in 1871 georganiseer as deel van 'n landspekulasieprojek deur die Louisville- en Nashville-spoorweg, en het vinnig aansienlike yster- en uiteindelik staalwerke ontwikkel, wat bygedra het tot 'n staatswye steenkoolopbrengs van bykans 200,000 ton in 1877 en ysterproduksie van byna 37,000 ton.
Winkels, dorpe, stede: A " New South. " Ander veranderings, ewe verreikend en veel wyer versprei, het die suidelike demografie en kommersiële patrone opgeknap. Binne 'n paar jaar na die einde van die oorlog het 'n netwerk van winkels en dorpe deur die streek begin versprei. " Ons het winkels byna byna elke kruispad, en 'n korrespondent van Suid -Carolina het berig, en by die treinstasies en dorpe het dit vermenigvuldig. " Inderdaad, die aantal dorpe in die staat het in die 1860's verdubbel en dan in die 1870's verdriedubbel. Teen 1880 het meer as agtduisend winkels in die suide ontstaan. Spoorwegverbindings het groter dorpe soos Selma en Macon belangrike markverbindings gemaak, wat die vloei van kommersiële goedere uit die noorde na die landwinkels gelei het. Atlanta, wat homself as die hoofstad van die nuwe Suid -Afrika verklaar het, het nog meer dramaties gegroei, wat 'n besoeker in 1870 laat weet het dat die stad meer lewens en opwinding bevat as in al die ander. Suidelike stede. " Capital en die krediet waarop die nuwe kommersiële ondernemings bedryf is, het teruggekeer na noordelike bronne, maar die transformasie het die suidelike gewoontes van koop en verkoop sterk heroriënteer, wat die streek verbind het tot nuwe, nasionale kommersiële markte.
Gratis arbeid. Namate hulle aangepas het by nuwe kommersiële strukture en infrastrukture, het Suidlanders, wit en swart, begin om nuwe arbeidstelsels uit te haal. Die mees radikale ekonomiese verandering van die naoorlogse tydperk was die uitskakeling van slawerny en die nodige definisie van wat gratis arbeid in die katoenekonomie sou beteken. Die oorgang was nie glad, eenvormig of vreedsaam nie. Voormalige slawe -eienaars het hul grond meestal behou en gesukkel om soveel as moontlik beheer oor die mense wat dit bewerk het, op te lê. Die vrymanne het op hul beurt beding vir hoër lone, aangedring op die vryheid om hul werk te koop en geweier om in bendes te werk soos op die plantasies. Plantasie-eienaars was verplig om óf lone te betaal (alhoewel min geld het of toegang daartoe gehad het in die naoorlogse chaos na die oorlog), óf toenemend om hul grondbesit in gesinsgrootte erwe op te deel en Afro-Amerikaners dit op 'n aandeelgrondslag te laat boer.
Die opkoms van Sharecropping. Teen die vroeë 1870's het die aandeelstelsel gestol. Vanuit die oogpunt van die vrymanne het die deelneming hulle toegelaat om as ekonomiese eenhede in die gesin te funksioneer en met 'n mate van ekonomiese outonomie te funksioneer, maar hul mate van outonomie het gou begin krimp. Toe hulle die nuwe mark binnegaan en klere, boerderybenodighede en ander winkelartikels begin aankoop, het swartes hulself onder die beheer van winkeliers en voormalige planters geplaas, wat retensieregte op toekomstige gewasse aangeneem het en die vrymanne dus al hoe strenger gebind het aan katoenboerdery. Een handelaar in Alabama was bly, en ek het Jack Peters hierdie jaar meer goedere verkoop as ooit, en ek het 450 negers besit. " Uiteindelik het die vestiging van 'n vrye mark in die naoorlogse Suid baie van die winste van vryheid ongedaan gemaak.
Hoe katoen die wêreld weer gemaak het
Die katoenskok van die burgeroorlog het die Amerikaanse ekonomie nie net geskud nie.
Sven Beckert is professor in Amerikaanse geskiedenis aan Harvard en skrywer van Empire of Cotton: A Global History, pas uitgegee deur Alfred A. Knopf.
Die Amerikaanse burgeroorlog is een van die gebeure wat die beste nagevors is in die geskiedenis van die mens. Honderde historici het hul professionele loopbane aan die studie toegewy. Duisende artikels en boeke is gepubliseer oor die veldslae, politiek en die kulturele en sosiale impak daarvan. Besprekings oor die oorlog dring deur tot alles, van gewilde films tot obskure akademiese konferensies. Sou ons minder verwag van 'n bepalende gebeurtenis in ons geskiedenis - 'n gebeurtenis wat oortuigend beskryf kan word as die tweede Amerikaanse rewolusie? Beslis nie.
Tog, met al die aandag, is dit verbasend dat ons aansienlik minder moeite gedoen het om die oorlog te verstaan wêreldwyd implikasies, veral gegewe hoe verreikend dit was: Die oorlog kan maklik gesien word as een van die groot waterskeidings van die 19de-eeuse wêreldgeskiedenis. Amerikaanse katoen, die sentrale grondstof vir alle Europese ekonomieë (en ook dié van die noordelike state van die Unie), het skielik van globale markte verdwyn. Teen die einde van die oorlog, selfs meer gevolglik, het die belangrikste katoenverwerkers ter wêreld, die slawewerkers van die Amerikaanse Suide, hul vryheid bereik en ondermyn een van die pilare waarop die wêreldekonomie berus het: slawerny. Die oorlog was dus 'n volwaardige krisis van die globale kapitalisme-en die resolusie daarvan dui op 'n fundamentele herorganisasie van die wêreldekonomie.
As ons na die geskiedenis van kapitalisme kyk, kyk ons ​​gewoonlik na die nywerheid, na stede en na loonwerkers. Dit is maklik vir ons om te vergeet dat 'n groot deel van die verandering wat ons met die opkoms van die moderne kapitalisme verbind, plaasgevind het in die landbou, op die platteland. Met die opkoms van die moderne industrie na die industriële rewolusie van die 1780's, het die druk op hierdie platteland om grondstowwe, arbeid en markte te voorsien geweldig toegeneem. Aangesien die moderne industrie oral sy oorsprong in die spin en weef van katoen gehad het, het Europese en Noord -Amerikaanse vervaardigers skielik toegang tot groot hoeveelhede rou katoen geëis.
Die katoen kom byna uitsluitlik uit die slawe -aanplantings van Amerika - eers uit die Wes -Indiese Eilande en Brasilië, daarna uit die Verenigde State. Toe Amerikaanse katoenprodusente in die 1790's na die rewolusie op Saint Domingue-eens die belangrikste eiland in katoen-'n wêreldwye mark begin betree het, het hulle vinnig 'n belangrike, eintlik dominante, rol gespeel. Reeds in 1800 kom 25 persent katoen in Liverpool (die belangrikste katoenpoort ter wêreld) uit die Amerikaanse suide. Twintig jaar later het die getal toegeneem tot 59 persent, en in 1850 word 'n volle 72 persent van die katoen wat na Brittanje ingevoer is, in die Verenigde State verbou. Amerikaanse katoen was ook verantwoordelik vir 90 persent van die totale invoer na Frankryk, 60 persent van die in die Duitse lande en 92 persent van die wat na Rusland gestuur is. Amerikaanse katoen het die wêreldmarkte verower op 'n manier wat min grondstofprodusente voorheen gehad het - of sedertdien.
Planters in die Verenigde State het die produksie van die belangrikste grondstowwe ter wêreld oorheers omdat hulle 'n sleutelkombinasie gehad het: volop grond, wat onlangs van sy inheemse inwoners geneem is, oorvloedige slawe -arbeid, beskikbaar gestel deur die dalende tabaklandbou in die Bo -Suid en toegang tot Europese hoofstad. Europese handelaars se vroeëre pogings om katoengewasse by boereprodusente te bekom op plekke soos Anatolië, Indië en Afrika het misluk, aangesien plaaslike produsente geweier het om op die monokulturele produksie van katoen vir uitvoer te fokus, en Europese handelaars nie die mag gehad het om dit te dwing nie . Dit was om hierdie rede dat katoenmeulens en slawe -aanplantings in 'n sluitstapel uitgebrei het, en daarom het die Verenigde State vir die eerste keer belangrik geword vir die wêreldekonomie.
Slawe -aanplantings was fundamenteel verskillende produksieterreine as boerderyplase. Op plantasies, en slegs op plantasies, kon eienaars alle aspekte van produksie oorheers: Nadat hulle die grond van sy inheemse inwoners geneem het, kon hulle die slawe van Afro-Amerikaners dwing om al die katoen te saai, te snoei en te oes. Hulle kon die arbeid met buitengewone brutaliteit beheer, en kon dit sonder enige beperkings ontplooi en herontplooi, wat die produksiekoste verlaag. Met die uitbreiding van die industriële kapitalisme het hierdie vreemde vorm van kapitalisme uitgebrei, en Europese kapitaal op soek na katoen het in groter hoeveelhede na die slawe van die wêreld gevloei. Hierdie wêreld is nie gekenmerk deur kontrakte, die oppergesag van die reg, loonarbeid, eiendomsreg of menslike vryheid nie - maar deur die teenoorgestelde - arbitrêre reël, massiewe onteienings, dwang, slawerny en onpeilbare geweld. Ek noem hierdie vorm van kapitalisme 'oorlogskapitalisme', dit floreer in dele van die Verenigde State en lei uiteindelik tot 'n burgeroorlog.
Slawerny was die middelpunt van die mees dinamiese en verreikende produksiekompleks in die menslike geskiedenis. Herman Merivale, Britse koloniale burokraat, het in 1839 soveel opgemerk toe hy opgemerk het dat "die grootste deel van ons katoen [word] deur slawe grootgemaak", en die "weelde van Manchester" en "Liverpool" is werklik te wyte aan die moeite en lyding van die neger, asof sy hande hul dokke opgegrawe en hul stoommasjiene vervaardig het. "
Namate die katoenbedryf van die wêreld uitgebrei het, met spin- en weefmeulens wat in vinnig-industrialiserende gebiede opduik, migreer die katoen-groeiende kompleks steeds verder in die Amerikaanse Weste, na Alabama, Mississippi en uiteindelik Texas, en put uit steeds meer slawe-arbeid. Teen 1830 het een uit 13 Amerikaners katoen verbou, 'n miljoen mense in totaal, byna almal in slawerny. In een van die gewelddadigste episodes in die Amerikaanse geskiedenis, is 'n miljoen slawe-arbeiders ontwortel en uit die suide in katoenverbouende state soos Mississippi, Alabama en Louisiana verkoop, waar hul arbeid 'n groot winsmasjien aangewakker het. Hierdie masjien het nie net die plantasie -eienaars verryk nie, maar ook handelaars in New York en Boston en Liverpool, sowel as vervaardigers in Elsas, Lancashire en New England. Slawerny in die Verenigde State het 'n sentrale rol in die werking van die wêreldekonomie geword, soos senator James Henry Hammond, katoenplanter van Suid -Carolina, baie akkuraat opgemerk het toe hy beweer: "Katoen is koning."
Toe die oorlog in April 1861 uitbreek, hierdie wêreldwye ekonomiese verhouding het in duie gestort. Aanvanklik het die Konfederasie gehoop om erkenning van Europese magte af te dwing deur die uitvoer van katoen te beperk. Toe die Suide eers besef het dat hierdie beleid beslis sal misluk omdat Europese erkenning van die Konfederasie nie plaasvind nie, het die Unie byna vier jaar lank die suidelike handel geblokkeer. Die 'katoenhongersnood', soos dit bekend geword het, was die ekwivalent van olie uit die Midde -Ooste wat in die sewentigerjare van die wêreldmarkte verwyder is. Dit was die industriële kapitalisme se eerste wêreldwye grondstofkrisis.
Die gevolge was dramaties: In Europa het honderde duisende werkers hul werk verloor, en sosiale ellende en sosiale onrus het deur die tekstielstede van die Verenigde Koninkryk, Frankryk, Duitsland, België, Nederland en Rusland versprei. In die Elsas het plakkate verskyn: Du pain ou la mort. Brood of dood. Aangesien baie min katoen in die eerste 80 jaar na die Industriële Revolusie wêreldmarkte van produsente sonder slawe betree het, was baie waarnemers seker dat die slawerny-krisis, en daarmee ook die oorlogskapitalisme, 'n fundamentele en lang ook 'n blywende krisis van die industriële kapitalisme. Toe generaal John C. Fr & eacutemont in die herfs van 1861 die eerste slawe in Missouri emansipeer, het die Britse tydskrif Die ekonoom bekommerd dat so 'n "vreesaanjaende maatreël" na ander slawehoustate kan versprei, "die ondergang en universele verwoesting aan die vrugbare gebiede toedien" en ook aan die handelaars van Boston en New York, "wie se welvaart ... altyd verkry is" tot 'n groot mate van slawe -arbeid.
Tot die verbasing van baie het die Amerikaanse burgeroorlog egter nie gelei tot 'n permanente krisis van die industriële kapitalisme nie, maar in plaas daarvan dat 'n fundamenteel nuwe verhouding tussen die nywerheid en die wêreldwye platteland ontstaan ​​het, waarin die industrie 'n beroep op boere gehad het, nie op slawe nie, katoen vervaardig. Reeds tydens die oorlog self het vasberade Europese vervaardigers en keiserlike staatsmanne nuwe bronne vir rou katoen in Indië, Brasilië, Egipte en elders oopgemaak. Die uitbreiding in Egipte was byvoorbeeld so vinnig dat Egiptiese historici die Amerikaanse burgeroorlog as een van die belangrikste gebeurtenisse in hul eie 19de-eeuse geskiedenis beskou het. Nuwe infrastruktuur, nuwe wette, nuwe kapitaal en nuwe administratiewe vermoëns is op die wêreldwye platteland ingestoot. Gekombineer met vinnig stygende pryse vir rou katoen, het hierdie veranderinge gelei tot 'n wêreld waarin boerprodusente vir die eerste keer groot hoeveelhede rou katoen op wêreldmarkte verkoop het, wat die totale ineenstorting van die Europese bedryf verhinder en die platteland met die stede verbind het. maniere wat nog nooit gesien is nie.
Indië bied 'n goeie voorbeeld vir hierdie transformasies. Die Britse keiserlike regering het spoorweë in die binneland van katoen ingebou. Dit het die Indiese kontraktereg verander om handelaars in staat te stel om kapitaal oor te dra aan kwekers oor die veiligheid van hul gewas en grond. Europese handelaars, wat tot dan toe 'n ondergeskikte rol gespeel het in die verhandeling van Indiese katoen, verhuis nou na katoenverbouende streke, vorder kapitaal na produsente en bou stoom-aangedrewe katoenpinne en katoenperse. Met die nuut uitgevinde telegraaf kon prysinligting vinnig reis, en teen die 1870's kon Europese vervaardigers katoen bestel uit dorpe in die binneland van Indië en dit binne ses weke by hul fabrieke laat aflewer.
Indiese kwekers, net soos dié elders, spesialiseer toenemend in die vervaardiging van katoen vir uitvoer, wegbeweeg van hul ou binnelandse industrie van lapproduksie en die vervanging van voedselgewasse deur katoen. Baie van hulle het verander in aandeelhouers, baie skuldig aan plaaslike handelaars. Hierdie model het ook na die Amerikaanse suide gereis in die nasleep van die burgeroorlog, toe vrymense se pogings om toegang tot grond te verkry, net so misluk het as die pogings van grondeienaars om hulle as loonarbeiders aan te stel. As gevolg hiervan, in Alabama en Georgia, Suid -Carolina en Mississippi, het voorheen verslaafde katoenprodusente deelnemers geword en huurders. Spoorweë stoot al hoe verder die Amerikaanse katoen-groeiende platteland in, en bring 'n nuwe generasie handelaars en Europese en Noord-Amerikaanse hoofstad mee. Die sogenaamde "Swart kodes" en nuwe wette wat die vordering met aandeelhouers reguleer, het vrymense en, toenemend, blanke boeren, aan die wêreldwye katoenryk gekoppel.
Slawerny was moontlik drie generasies lank die middelpunt van die Europese katoenbedryf, maar teen die laaste derde van die 19de eeu was die nuwe krag van die Europese en Noord -Amerikaanse hoofstad en staatsmag (met sy groot infrastruktuur-, administratiewe, militêre en wetenskaplike mag) het die weg gebaan vir ander vorme van arbeidsmobilisering - die oplossing van wat was, vanuit die perspektief van die Ekonoom,, een van die kernprobleme waarmee die wêreld te staan ​​gekom het aan die einde van die Amerikaanse burgeroorlog: "Dit is duidelik dat die donker rasse op een of ander manier daartoe aanleiding gegee moet word om blankes gewillig te gehoorsaam."
So suksesvol was die oorgang van slawe -arbeid na deelbou en huurderboerdery tydens en na die oorlog dat katoenproduksie eintlik was uitgebrei dramaties. Teen 1870 oortref Amerikaanse katoenboere hul vorige oeshoogtepunt, wat in 1860 was. Teen 1877 het hulle hul markaandeel voor die oorlog in Groot-Brittanje herwin en oortref. Teen 1880 het hulle meer katoen uitgevoer as wat hulle in 1860 gehad het. En teen 1891 verbou die telers, familieboere en plantasie -eienaars in die Verenigde State twee keer soveel katoen as in 1861.
Namate nasiestate meer sentraal geword het in die wêreldwye katoenbedryf, en omdat die katoenbedryf belangrik bly vir die Europese ekonomieë, het Europese state ook toenemend probeer om hul eie katoenverbouende gebiede te vang en polities te beheer. Aangesien die Verenigde State nou 'n belangrike - en uiteindelik die belangrikste - industriële mag ter wêreld was, wou Europeërs die Amerikaanse model volg en hul eie katoengeboue beheer. Onder druk van vervaardigers oor die veiligheid van hul katoenvoorraad, het Europese koloniale moondhede nuwe katoenprojekte begin. Niemand het dit meer suksesvol gedoen as Rusland nie, wat teen 1900 reeds 'n aansienlike deel van sy katoenbehoeftes uit sy koloniale gebiede in Sentraal -Asië verseker het. Die Duitsers het hul voorbeeld gevolg in hul Wes -Afrikaanse kolonie Togo, die Britte in Egipte, Indië en dwarsdeur Afrika en die Franse, Belge en Portugese in hul onderskeie Afrika -kolonies. Selfs die Japannese het 'n klein katoenkompleks in hul kolonie, Korea, gebou.
Saam met hierdie uitbreiding van katoenlandbou, het 'n nuwe golf van geweld op groot dele van die wêreldwye platteland neergedaal, aangesien koloniale moondhede die boere gedwing het om katoen te kweek vir uitvoer. Reeds in die sewentigerjare in Mosambiek, 'n voormalige Portugese kolonie, het die woord katoen volgens twee historici nog steeds ''n byna outomatiese reaksie: lyding' ontlok. Slawerny het moontlik uit die ryk van katoen verdwyn, maar geweld en dwang het voortgeduur. Boonop het die naoorlogse heropbou van die wêreldwye katoenverbouende platteland steeds groter hoeveelhede goedkoper katoen aan die nywerheid gebied, maar terselfdertyd groot nuwe risiko's vir landboukwekers meegebring, aangesien dalende pryse en politieke onderdrukking uiterste armoede meegebring het. In Indië, aan die einde van die 19de eeu, het miljoene katoenprodusente honger gely omdat die gewasse wat hulle verbou het nie kon betaal vir die voedsel wat hulle nodig gehad het nie. Die Britse mediese tydskrif Die Lancet beraam dat 19 miljoen Indiërs in die hongersnood aan die einde van die 1890's gesterf het, die meeste katoenprodusente.
Die Amerikaanse burgeroorlog was dus een van die belangrikste keerpunte in die geskiedenis van die globale kapitalisme. Die laaste polities kragtige groep katoenprodusente - die planters van die Amerikaanse Suide - is nou gemarginaliseer in die wêreldekonomie, 'n wêreldekonomie wat pas deur die industriële rolspelers oorheers is. Belangriker nog, die slawerny, wat so sentraal was in die eerste 80 jaar van die uitbreiding van 'n gemeganiseerde katoenbedryf - en dus vir die globale kapitalisme - het geëindig. Nuwe maniere om die arbeid van landelike katoenverbouers te mobiliseer-in die Verenigde State en elders-het ontstaan. Die kernkenmerke van die oorlogskapitalisme - die gewelddadige aanwending van die arbeid van Afrika -slawe, die gewelddadige onteiening van gebiede in die Amerikas deur grens setlaars en die gewelddadige oorheersing van die wêreldwye handel deur gewapende ondernemers - is vervang deur 'n nuwe wêreld waarin state gestruktureerde deelregime gestruktureer het en loonarbeid, infrastruktuur gebou en administratief, geregtelik en militêr nuwe gebiede binnegedring. Hierdie industriële kapitalisme het die gewelddadige erfenis van oorlogskapitalisme in sigself bevat en word al te gereeld gekenmerk deur beduidende mate van dwang. Tog was dit 'n fundamenteel nuwe oomblik in die lang geskiedenis van kapitalisme.
En hoewel die wêreld se katoen -groeiende platteland vandag weer verander het, word dit steeds dikwels gekenmerk deur uiterste armoede, politieke onderdrukking en 'n kragtige teenwoordigheid van die staat. Oor baie jare hou groot regeringsubsidies Amerikaanse en Europese produsente in bedryf, terwyl 'n semi-militêre eenheid van die Chinese Volksbevrydingsleër vandag die belangrikste katoenprodusent in die wêreld is. Kinders word steeds gedwing om katoen in sommige dele van die wêreld te oes. Uiterse armoede kenmerk die katoenverbouingsgebiede van Wes -Afrika. Tot 110 miljoen huishoudings is wêreldwyd betrokke by die verbouing van katoen, wat getuig van die voortgesette belangrikheid van die platteland en van die landbou vir die globale kapitalisme.
Aangesien hierdie episode uit die eindeloos fassinerende wêreldgeskiedenis van katoenvertonings, het die betekenis van die Amerikaanse burgeroorlog ver buite die grense van die Verenigde State gegaan, en kan dit eintlik net ten volle vanuit 'n wêreldwye oogpunt verstaan ​​word. En dieselfde geld vir die geskiedenis van kapitalisme. Slegs 'n globale perspektief stel ons in staat om te verstaan ​​hoe hierdie uiters produktiewe en dikwels gewelddadige nuwe stelsel van ekonomiese aktiwiteit ontstaan ​​het - en slegs 'n globale perspektief stel ons in staat om die oorsprong van die moderne wêreld waarin ons leef, te verstaan.
Gevolge van die burgeroorlog
Die Amerikaanse burgeroorlog het uiteindelik tot 'n einde gekom met 'n oorwinning vir die Unie op 9 April 1865. In die komende maande het die Konfederale magte in verskillende dele van die land oorgegee. Tydens die oorlog het president Lincoln, onder sy hoedanigheid om die opperbevelhebber van die weermag en vloot te wees, die emansipasieverklaring uitgereik wat die vryheid van alle slawe verklaar het. Tot 3,5 miljoen swartes is tydens die burgeroorlog uit die kloue van slawerny bevry. Die heropboufase, wat tydens die oorlog self begin het, het in 1877 tot 'n einde gekom. Tydens die heropboufase het die owerhede probeer om die kwessies wat veroorsaak word deur die hereniging van state aan te spreek. Spesiale klem is gelê op die besluit om die regstatus van die elf suidelike state wat van die Unie afgestig het, te bepaal.
Wat die ekonomiese gevolge van die burgeroorlog betref, was dit in die algemeen ten gunste van Noordelike state. Voorheen het baie beleide wat bedoel was om die nywerheidsektor van die Verenigde State 'n hupstoot te gee, nie 'n knik gekry nie, omdat dit deur die wetgewers uit die suidelike state hardnekkig gekant was. Toe hierdie wetgewers bedank tydens afstigting, het die wetgewers uit die noordelike state 'n beroep gedoen om al die hangende beleid goed te keur en die industriële sektor van die Verenigde State die broodnodige hupstoot gegee. Op dieselfde manier speel dade soos die Morrill -tarief van 1861 en die National Bank Act van 1863, wat net na die burgeroorlog ingestel is, 'n deurslaggewende rol in die ontwikkeling van die Verenigde State.