Resensie: Deel 30 - Moderne politiek - Inligting
Resensie: Deel 30 - Moderne politiek
'Dignity and Defiance' is 'n kragtige ooggetuieverslag van Bolivia se dekade lange rebellie teen globalisering wat uit die buiteland opgelê is. Gebaseer op uitgebreide onderhoude, word hierdie verhaal lewendig met eerstepersoonsverslae van 'n massiewe Enron/Shell-oliestorting van 'n bejaarde vrou wie se lewensbestaan ​​dit bedreig, van die jongmense wat 'n voormalige diktator afgestaan ​​het om beheer oor hul water terug te neem, en van die dramatiese en suksesvolle uitdaging van Bolivia vir die beleid van die Wêreldbank en die Internasionale Monetêre Fonds. Met 'n omvattende inleiding, 'n slot en inleidings tot elk van die hoofstukke, is hierdie goed vervaardigde mengsel van storievertelling en analise 'n ryk portret van mense wat vra dat globale integrasie anders is as wat dit was: eerliker en meer regverdig.
Hierdie nuwe uitgawe van Renewing Socialism voeg 'n diepgaande onderhoud by tot sewe sleutelopstelle. Die onderhoud vra: Watter impak het die Amerikaanse imperialisme op linkerstrategieë in verskillende dele van die wêreld vandag? Watter gemeenskaplike belange werk vir solidariteit en teen verdeeldheid van ras, geslag en klas? Watter ruimte is daar oor vir 'n rooi-groen anti-kapitalistiese koalisie as die groen partye na marksosialisme draai? Kan nuwe sosialistiese partye foute van kommunistiese en sosiaal -demokratiese partye in die 20ste eeu vermy? Die essays spreek sleutelvrae van linkerstrategie aan: Herbesinning oor revolusionêre en hervormingspraktyke, die sterk- en swakpunte van die ou en nuwe linkses; die val van kommunistiese regimes (met persoonlike waarnemings van 1990); die dialoog tussen demokrasie en marxisme; Marxa se manifes in kontemporêre perspektief; klasanalise en nuwe strategieë vir arbeid in die konteks van globalisering; en die rol van hoop en verbeelding in die voorstelling van 'n sosialistiese toekoms.
Geskiedenis van politieke wetenskap
 Alhoewel die term 'politieke wetenskap' as 'n aparte veld 'n baie laat aankoms is in terme van sosiale wetenskappe, het die ontleding van politieke mag en die gevolge wat dit op die geskiedenis gehad het, al eeue lank plaasgevind. Die term 'politieke wetenskap' word egter nie altyd van politieke filosofie onderskei nie, en die moderne dissipline het 'n duidelike stel antesedente, waaronder morele filosofie, politieke ekonomie, politieke teologie, geskiedenis en ander terreine wat met normatiewe bepalings te doen het wat behoort te wees. en met die afleiding van die eienskappe en funksies van die ideale toestand. Politieke wetenskap as 'n geheel kom oor die hele wêreld in sekere dissiplines voor, maar dit kan ook ontbreek in ander spesifieke aspekte van die term.
Gee aandag aan vroeë moderne vroue: konflik en ooreenstemming
Op die tweede dag van die Geslag en politieke kultuur konferensie aan die Universiteit van Plymouth, 30 Augustus 2013, het deelnemers by die ouditorium van die Ronald Levinsky -sentrum ingeskryf om 'n hoofrede te hou deur die formidabele Merry Wiesner Hanks. Hanks het gesê dat die idee van 'geslag' as 'sentraal' in hierdie breër begrip van 'politiek' van radikaal na vanselfsprekend gegaan het ', wat die impak en groei van historiese studies van vroeë moderne vroue, geslagsverhoudings en magstrukture toon. Die evolusie van vroeë moderne geslagstudies was en is steeds vrugbaar en dinamies. Geskiedkundiges soos Andrea Pearson, Rosemary O'Day, James Daybell, Merry Weisner Hanks en Barbara J. Harris het almal die onderwerp ondersoek van vroulike agentskap en konteks waarin dit gebou, geaktiveer, aangewend en benut is. (1) Dit is beslis geredigeerde versameling opstelle, Gee aandag aan vroeë moderne vroue: konflik en ooreenstemming, dra vars en huidige perspektiewe by, en versterk en brei uit oor die idee van vroue as agente van mag en gesag binne die belangrikste dele van historiese navorsing: politiek, samelewing, ekonomie en kultuur. Die versameling bied omvattende, wetenskaplike historiese navorsing wat die konstruksie en gebruik van die teorie van vroulike agentskap ondersoek. Hierdie opstelle daag ons en historici uit om ons begrip van magsverhoudinge en die wyse waarop agentskap in opdrag is, uit te brei. Dit is interessant dat hierdie boek nie die eerste is wat met hierdie titel gepubliseer is nie (2), maar dit versterk die behoefte om voortdurend hierdie magnetiese, aanloklike en ontwikkelende veld te ondersoek.
Afwagting en opgewondenheid neem toe wanneer u hierdie nuwe versameling teëkom, in die hoop dat dit nuwe data sal onthul, nuwe lense kan verskaf of selfs nuwe metodologiese benaderings tot historiese ondersoek na vroeë moderne vroue sal bied. Amy Froide open die boek met 'n oorsig en 'n verduideliking van die oorsprong van hierdie versameling, wat uit die 2009 ontwikkel is Gee aandag aan vroeë moderne vroue simposium aan die Universiteit van Maryland. Die bundel bevat 'n versameling van tien opstelle oor 14 hoofstukke en vier tematiese afdelings: onderhandelinge, ekonomieë, gelowe en spiritualiteite en pedagogiek. Vier van die hoofstukke is opsommings van werkswinkels wat tydens die simposium gehou is. Volgens Froide bevat hierdie versameling 'n globale perspektief en fokus dit op konflik en ooreenstemming om die volgende te beklemtoon:
inherente spanning en polariteit in die lewens van vroue in die verlede en die huidige studie van vroue ... illustreer die betrokkenheid van vroue by stryd, debat en geweld op persoonlike, huishoudelike en selfs binne-vlak sowel as op die makro-vlak van politiek, ekonomie en samelewing. (bl. xii)
Hierdie wêreldwye klem is beide geregverdig en nodig om ons begrip van die lewens van vroeë moderne vroue buite Wes -Europa uit te brei, wat vroeë moderne studies oorheers het. Boonop maak 'n wêreldwye benadering 'n verskeidenheid perspektiewe moontlik van vroue met verskillende geografiese, politieke, sosiale, ekonomiese, godsdienstige en kulturele agtergronde wat help met die konstruksie van wat ons van vroue in die vroeë moderne wêreld weet. 'N Interessante komponent van hierdie versameling is ook die insluiting en bespreking van vroulike agentskap, wat 'n belangrike kategorie is vir analise in vroeë moderne studies oor vroue en geslag. Vroulike agentskap is die teorie wat vroue se mag, gesag en vermoë onderskei om hul eie lewens en omstandighede (sowel as die lewens van diegene rondom hulle) te verander of te beïnvloed, hetsy op direkte of indirekte wyse. Dit is 'n redelik nuwe en innemende aspek van vrouestudies wat te dikwels na die kantlyn gedelegeer is. Maar in die afgelope paar jaar het vroulike agentskap na vore getree as 'n aktiewe en kragtige lens om nie net die vroeë moderne wêreld te ondersoek nie, maar ook die meer mikroskopiese aspekte van die daaglikse lewens van vroue, insluitend gesinne en geslagsverhoudinge.
Die eerste tematiese afdeling, 'Onderhandelinge', bevat opstelle wat gevalle illustreer van vroue wat onderhandelingstaktieke aangewend het in 'n omgewing wat tradisioneel aan mans behoort het. In hoofstuk een ondersoek Craig Harline die Rolondus -broers en susters en hoe Maria Rolaondus haar agentskap gebruik het om namens haar ouer te onderhandel om haar broer terug te bring na die 'ware godsdiens'. Die opstel met die titel 'Groot suster as tussenganger: hoe Maria Rolaondus probeer probeer het om haar eiesinnige broer terug te wen', bied 'n boeiende historiese verhaal van die Rolandus -gesin aan en hoe die seun Jacob hom tot Katolisisme bekeer het ondanks sy vader 'n gereformeerde prediker. Hierdie bekering het die gesin geskok en verwoes vanweë hul vroom geloof in en die nakoming van hul geloof. Harline se opstel toon nie net die diepgaande gevolge van die godsdienstige spanning binne hierdie tydperk nie, maar ook die vloeibaarheid en gemak waarmee bekering kan plaasvind. Belangriker en belangriker is die rol wat Maria Rolandus in hierdie vroeë moderne drama gespeel het. Sy was nie net 'n verteenwoordiger van die gesin nie, maar was 'n onderhandelaar namens die gesin om Jakob terug te bring na wat in haar oë was, die 'ware godsdiens'.
Harline se ontleding en onttrekking van die briewe tussen Maria en haar broer Jacob onthul nie net voorbeelde van 'n vroulike agent wat uit eie reg optree nie, maar toon ook dat sy deelneem aan teologiese debatte wat kennis en opvoeding vereis. Maria was besig met gedrag en binne 'n gebied (teologie) wat nie tradisioneel vroulik was nie. Die idee dat vroue kan deelneem aan 'n gebied wat kenmerkend deur mans gedomineer is, soos in die godsdienstige sfeer soos gesien met Maria, is heeltemal ongewoon en onortodoks. Daarbenewens demonstreer Harline hoe Maria aan die voorwaardes van haar rol as vrou voldoen het deur haar huishoudelike pligte na te kom, maar steeds hierdie nuwe rol van onderhandelaar (nie net polities of sosiaal nie, maar familiaal en persoonlik) vervul het, in die aande of in die nag. Harline se gebruik en onderskeiding van die term 'onderhandelaar' gee 'n nuwe en vars perspektief, terwyl sy Maria se buitengewone moed en passie suksesvol demonstreer om buite die verwagtinge van haar geslag te kom, en help om die ongewone omstandighede van hierdie spesifieke gevallestudie aan te dui.
In hoofstuk twee ondersoek Colleen Reardon onderhandelingstaktieke en 'posisionele bedinging' (p. 23) onder vroue en namens ander vroue in die 16de en 17de eeu in Italië vir werkdoeleindes, gebaseer op 'n sekere stel vaardighede, hoofsaaklik sang. Hoofstuk drie is 'n opsomming van die konferensie -werkswinkels en titels van referate wat tydens die 2009 -konferensie in Maryland aangebied is. Afdeling twee ondersoek 'Ekonomieë' en hoe vroue op die ekonomiese gebied betrokke was, spesifiek as 'houers van eiendom en mag'. (P. Xviii) In hoofstuk vier stel Megan Matchinske Lucy Hutchinson, die vrou van 'n Engelse burgeroorlog -kolonel, John voor Hutchinson en bespreek hoe Lucy haar outoriteit en mag as skrywer en historikus uitgeoefen het om die Engelse burgeroorlog in detail te beskryf en te dokumenteer, terwyl sy tegelykertyd haar man 'n stem gee.
Holly Hurlburt se opstel oor Columbus se suster vorm hoofstuk vyf. Hierdie opstel noem Columbus se suster as 'n voorbeeld van die manier waarop vroue bygedra het tot 'Europese ekspansionistiese pogings'. (bl. 78) Die koerant met die titel 'Columbus's sister: female agency and women's lives in early modern Mediterranean and Atlantic imperies' bevat swakhede en sterkpunte. Die sterkpunte is die vermoë van Hurlburt om die geskiedskrywing te dokumenteer en 'n gebied van historiese studies binne die vroeë moderne vrouestudies te demonstreer wat redelik nuut, onderstudie en onderontwikkeld is, naamlik vroue se deelname, betrokkenheid en status binne die Mediterreense en Atlantiese ryke. Hierdie gebied is ryp vir historiese ondersoek. Sy bied uitstekende voorbeelde en besprekings van vroulike beelde en simboliek sowel as die manlike ondergrawing van die beelde en simbole.
Die swakheid van hierdie spesifieke opstel lê in die weglating van die eksplisiete bespreking van vroulike agentskap wat duidelik in die titel staan. Daar word melding gemaak van vroulike gesag en voorbeelde van mag, maar die opstel kan baat by 'n meer genuanseerde verduideliking en bespreking van hoe agentskap manifesteer in die konteks wat Hurlburt bied. 'N Mens sou kon vra waarom die kwessie van vroulike beeldspraak en simboliek wat gedurende hierdie tydperk in hierdie streek van Europa duidelik blyk, nie meer pas by die besprekings van vroulike agentskap nie? Verder verwys die opstel na die gebruik van Columbus se suster as voorbeeld, maar daar is geen bespreking of ontleding van Columbus se suster en haar rol in die uitbreiding van die ryk binne die laat 15de en vroeë 16de eeu nie.
In hoofstuk ses beoordeel Maya Shatzmiller se opstel die ekonomie van die vroulike liggaam en die diskoers van wet en medisyne binne die beroepe wat geneig is tot vroulike liggaamlike prosesse van geboorte en voortplanting. Hoofstuk sewe is nog 'n opsomming van konferensie -werkswinkels en titels van referate.
Afdeling drie fokus tematies op 'Geloof en spiritualiteite.' In hoofstuk agt beklemtoon en ondersoek Silvia Evangelisti die gebruik en handeling van nonne binne die konteks van Spaanse Rooms -Katolieke missies in die Nuwe Wêreld. Evangelisti se voorbeeldige stuk: 'Ruimtes vir agentskap: die siening van vroeë moderne vroulike godsdiensgemeenskappe', val beslis op deurdat sy nie net vroulike agentskap in 'n globale konteks kundig ontleed nie, maar ook 'n nuwe manier belig waarop geleerdes die idee van vroulike agentskap. Deur te ondersoek hoe vroue, meer spesifiek twee nonne, oor 'n unieke mag en gesag beskik en hierdie mag gebruik het in die hoop om deur middel van sendingwerk, Christelike ideale, oortuigings en aanbiddingsmetodes na nie-Christelike groepe in New Mexico te versprei, bied Evangelisti duidelik 'n uitstekende gevallestudie van vroulike agentskap in sy kern.
Alhoewel hierdie nonne, Maria de Agreda en Madre Luisa de Carrion, nie fisies in New Mexico teenwoordig was nie, het hul visioenêre of verbeelde teenwoordigheid hulle nie net stemme gegee nie en kon hulle ook as sendelinge optree in die bekeringsdoelwitte van die Katolieke Kerk. hulle individuele en persoonlike outonomie binne hul godsdienstige gemeenskap en land. Hierdie unieke en goed aangevuurde gebruik van agentskap gee historiese geleerdes 'n nuwe manier om vroulike agentskap te benader binne 'n denkbeeldige ruimte waar die mag sonder fisiese teenwoordigheid uitgeoefen kan word, byvoorbeeld via 'n verskyning of visie. Evangelisti het getoon dat dit binne hierdie tydperk nie heeltemal ongewoon was nie.
In hoofstuk nege toon Barbara Watson Andaya die impak en die rol van Katolieke beelde en die idee van die Maagd Maria in Indonesië aan. 'N Ander opsomming van konferensiewerkswinkels en papiertitels word in hoofstuk tien verskaf en dui aan die einde van afdeling drie.
Pedagogiek en die belangrikheid van die onderrig van vrouegeskiedenis is die tema van afdeling vier. In hoofstuk elf bestudeer Susan E. Dinan geslagsverskille binne hoër onderwys en kom tot die gevolgtrekking dat daar gelyke verteenwoordiging en toegang tot gelyke kurrikulums van geslag moet wees om die sukses van studente, mans sowel as vroue, te verseker. Hoofstuk twaalf gaan die gedeelte voort met die opstel van Albert Rabil Jr. wat die veranderende manlike vrouehaat ondersoek met die opkoms van twee geslagsskrywers uit die 14de en 15de eeu. Hierdie ondersoek illustreer maniere waarop 'n gevallestudie gebruik kan word om te leer oor geslagsverhoudinge. Eleonora Stoppino se opstel oor 'Early modern amazons' vorm hoofstuk dertien. Hierdie opstel gebruik die idee van die 'vegvrou' as 'n manier om te leer oor vroeë moderne konflik. Hoofstuk veertien is 'n opsomming van konferensie -werkswinkels en sluit die vierde en laaste afdeling van die boek.
Alhoewel die meeste opstelle in hierdie versameling fassinerend en goed beredeneer is, is daar 'n probleem met die uitleg van die boek en die formaat daarvan. Die opname van opsommende hoofstukke oor die werkswinkels wat tydens die konferensie in 2009 gehou is, tussen die vier tematiese gedeeltes, versteur die vloei van historiese navorsing en denke effens. 'N Mens wonder of dit 'n blaaskans is waarin die leser die ontledings van die vorige afdeling kan oorweeg, of miskien was dit bloot die redakteur se manier om meer inligting oor die simposium self te verskaf. Die hoofstukke bied wel insig in die volledige reeks studiemoontlikhede wat buite die omvang van die bundel was. Tog is dit op sigself frustrerend, aangesien die opsommende hoofstukke 'n kort opsomming van konferensiepapiere is.
Die opsommings pas nie by die algemene siening van die versameling nie, en dit is bloot 'n plesier vir die leser wat meer inligting wil hê oor die artikels wat hulle interessant vind of wat relevant is vir hul eie spesifieke studies, maar tog nie die volledige weergawes kan sien nie. Dit bring ook die punt na vore van die bruikbaarheid van hierdie bron binne die wetenskaplike gemeenskap. Trouens, Froide sê hieroor deur bloot te sê dat dit moeilik is om hierdie konferensieverrigtinge in druk te herhaal, maar die opsommings en voorlesings gee 'n voorsmakie. As u die energie agter hierdie uitruilings wil ervaar, sluit dan by ons aan vir die volgende simposium. '(P. Xxiii) Hierdie oppervlakkige ontslag van die inherente probleme met die opsommende hoofstukke beperk die algehele effektiwiteit van die bron tot die breër historiese gemeenskap.
Die laaste kritiek, wat beide positief en opbouend is, is die opname van die afdeling oor 'Pedagogies.' vrouegeskiedenis. Dit is van kardinale belang, veral in 'n tyd waarin beelde, idees en idees oor vroue die hoofstroom oorheers en valse en skewe voorstellings gee van geslagsrolle en vroue se plek in die samelewing.
Ek glo egter dat pedagogiese besprekings en studies self 'n studie en versameling verdien, sodat hulle ten volle en suksesvol benut, gerealiseer en geïmplementeer kan word. Die afdeling oor pedagogiek het hierdie resensent in die bundel nie goed te pas gekom nie en verloor in werklikheid waarde sowel as afbreuk aan die belangrikheid van hierdie wetenskaplike, historiese artikels en essays. Hierdie dilemma moet die redakteur van die versameling vra waarom sy die behoefte voel om dit te doen. Watter doel het die byvoeging van hierdie laaste tematiese afdeling, as die res van die versameling historiese wetenskaplike navorsing is? Verder is die opstel van Albert Rabi Jr. meer 'n historiese analise eerder as 'n bespreking of 'n voorbeeld van hoe om studente te onderrig oor historiese studies van vroue en sou dit dus beter geskik was vir 'n ander tematiese kategorie in die bundel.
Ten spyte van hierdie paar beperkings, in die algemeen Gee aandag aan vroeë moderne vroue: konflik en ooreenstemming is 'n waardevolle versameling om te lees en te besit, sowel as om dit in toekomstige studies oor die lewens van vroeë moderne vroue, geslagsverhoudinge en die maniere waarop vroulike agentskap gebruik en uitgebrei kan word, te gebruik. Dit help om die evolusie en huidige tendense op hierdie gebied te dokumenteer, asook om by te dra tot die beskikbare bewyse vir die verskillende onderwerpe en teorieë wat in die bundel bespreek word. Dit help om 'n raamwerk daar te stel waarin historici buite die grense van 'n Europese konteks kan uitbrei. Dit onthul eintlik nuwe data, verskaf nuwe lense en dokumenteer nuwe metodologiese benaderings tot historiese perspektiewe op vroeë moderne vroue.
2. Die vorming van die Irakse intelligentsia en moderne historiese geheue
3. Nasionalisme, geheue en die agteruitgang van die monargiese staat
4. Memory, die Intelligentsia en die Antinomies of Civil Society, 1945–1958
5. Die smeltkroes: die rewolusie van Julie 1958 en die stryd om historiese geheue
7. State Memories in Decline, 1979–1990
8. Staatsherinneringe en die kunste van verset
9. Staatsherinneringe of Herinneringe aan die mense? Irak na die Golfoorlog
Bylaag: Handves 91
Boekresensie: "Machine Made", Tammany Hall en Amerikaanse politiek deur Terry Golway
Die Tammany Hall in New York is sinoniem in die gewilde taal met graft, koop van stemme en ander misbruik wat lankal met stedelike politiek verband hou, maar in 'Machine Made' beweer Terry Golway dat hierdie verhaal verkeerd is. Die werklike betekenis van die ikoniese Demokratiese organisasie wat die politiek van New York oorheers het vanaf die vroeë 19de eeu tot die jare na die Tweede Wêreldoorlog, voer Golway aan, spruit voort uit die rol daarvan om Ierse immigrante te bemagtig en die rigting van die moderne liberalisme te vorm.
Tammany se opkoms voor die burgeroorlog het Ierse stryd om onafhanklikheid van Groot -Brittanje gelykgestel, volgens Golway. Terwyl die meestal Ierse immigrante uit New York geveg het om te oorleef, het Tammany 'n manier gebied om nativiste, heilige Protestantse predikers en hervormers van die boonste kors te weerstaan ​​wat die armes en die katolieke Kerk bang was.
Die brand in die Triangle Shirtwaist Factory in 1911, 'n tragedie wat 146 werkers se lewens geëis het, was 'n keerpunt in die ontwikkeling van die organisasie. Onder leiding van sy leier, Charles Francis Murphy, het Tammany sy gewig agter 'n ambisieuse hervormingsagenda in Albany gewerp en daarin geslaag om kinderarbeid te verbied, die veiligheidsregulering op die werkplek te verbeter en werkgewers te verplig om werkers 'n vakansiedag per week toe te staan.
'Machine Made: Tammany Hall and the Creation of Modern American Politics' deur Terry Golway (W. W. Norton)
Murphy, 'n rustige man wat verkies het om na spraak te luister-sy bynaam was "Silent Charlie"-blyk moontlik die grootste leier van Tammany te wees. Onder sy leiding het Tammany hom beywer vir ''n vorm van liberalisme' 'wat 'n beroep op hervormers insluitend Frances Perkins, wat later die eerste vrou in die federale kabinet geword het, en 'n ambisieuse staatswetgewer Franklin Delano Roosevelt. Op nasionale vlak het Murphy die Demokratiese Party weggejaag van die evangeliese protestantse populisme van William Jennings Bryan en na 'n meer moderne en polities aantreklike handelsmerk van progressiewe politiek.
Golway beskryf Murphy se loopbaan, saam met die opkoms van Al Smith en sy daaropvolgende verduistering deur FDR, met groot vaardigheid. Maar hy is minder gretig om 'n groot deel van die bestaan ​​uit Tammany -heerskappy te beskryf. Die opkoms en ondergang van William "Boss" Tweed, die berugte verpersoonliking van die 19de-eeuse masjienpolitiek, word perfek behandel, net soos die loopbaan van Richard Croker, nog 'n korrupte Tammany-baas.
Golway se simpatie met Tammany en sy kiesers belemmer 'n verhaal wat moontlik meer verhelderend sou gewees het as dit meer passievol was. Tog is daar baie in hierdie goedgeskrewe verslag van die legendariese politieke organisasie om studente uit die Amerikaanse geskiedenis te interesseer.
Biskop TD Jakes het by Sean "P Diddy " Combs aangesluit en op Sondag 20 Junie Kingdom Culture met T.D. Jakes begin. Die vertoning bevat die visioenêre baanbreker wat preek oor onderwerpe soos visie, leierskap, groei, krag, liefde en meer en hellip
JAZMINE SULLIVAN & YAHYA ABDUL-MATEEN II OP ESSENCE 'S JULIE/AUGUSTUS SPLIT-COVER-UITGAWE! ESSENCE SE SPESIALE JULIE/AUGUSTUS SPLIT-COVER-UITGAWE KENMERKE GRAAD GENOMINEERDE SANGER JAZMINE SULLIVAN EN EMMY TOEKENNING Akteur YAHYA ABDUL-MATEEN II OP TWEE DEKKINGS WY AAN DIE & hellip
Die grootste leuenaars in die moderne Amerikaanse politieke geskiedenis
Toe president Richard Nixon en Bill Clinton gevang word om te lieg, het hulle en hul sikofantiese verdedigers alleen die onberispelike gevolge vir hul oneerlikheid gevoel. Die gemiddelde Amerikaner was dalk ontsteld deur albei leiers, maar hulle het baie min tot geen invloed op die daaglikse lewe van die meeste Amerikaners gehad nie.
Daarom kan aangevoer word dat president Barack Obama se leuen "as u van u gesondheidsorgplan hou, u u gesondheidsorgplan kan behou" die ergste in die moderne Amerikaanse politieke geskiedenis was.
Afgesien daarvan dat hy dit of 'n variasie daarvan meer as 30 keer skaamteloos herhaal het, het dit daartoe gelei dat miljoene Amerikaners óf hul gesondheidsorg verloor óf hul premies sien styg. Obama se leuen was ook duur vir sy politieke party, aangesien die Demokrate sedert sy heengaan in 2009 meer as duisend verkiesings verloor het.
Ek het Obama se leuen gesê was die ergste vir 'n rede - dit is nou oortref.
Dit is immoreel om 'n leuen te beywer en dan diegene wat vir u gestem het, te straf omdat hulle dit geglo het. Dit is egter nog erger om agt jaar lank 'n veldtog te voer om mense te red van die gevolge van die gesondheidsorg van die Dems, en hulle dan te laat uithang nadat hulle u in die amp gestem het.
Dit is presies wat die Republikeinse Party gedoen het.
Alhoewel die land hierdie dekade feitlik niks gebied het in terme van 'n wesenlike alternatief vir progressivisme nie, het die Republikeine sedert die Groot Depressie landwyd tot hul grootste aantal verkose amptenare toegeneem. Hoofsaaklik omdat hulle beloof het om die Amerikaanse volk te red van 'n Obamacare wat van die begin af bedoel was (om die weg te baan vir enkelbetaler).
Tog het die Republikeine die afgelope vyf maande herhaaldelik nagekom om die belofte na te kom, wat bevestig is deur die verleentheidsteater van verlede week wat deur die GOP-beheerde senaat gehou is. Dit het 'n hoogtepunt bereik deur die gedoemde stemming oor die sogenaamde "skinny repeal" (dws "bedrogspul"), wat ironies genoeg in die nag gehou is met min kyk. Nie te veel anders as hoe Demokrate in die vroeë oggendure Obamacare oorspronklik in ons keel gedruk het nie.
Behalwe as die Demokrate ons Grondwet en die openbare vertroue trotseer, is dit om iets te bevorder waarin hulle regtig glo. As Republikeine dit doen, is dit gewoonlik om iets te bewaar of te bevorder wat Demokrate het ...
Maar ons moet nie verbaas wees nie, tensy ons vir onsself wil bly lieg. Sedert ek geregistreer is om te stem, het ek ook die volgende gesien:
Dit blyk dat ons almal die suipers is wat die GOP leuenaars is. Hierdie herroeping van Obamacare -leuen, hoewel die verwoestendste, is eintlik net die volgende afkoms in die nihilistiese tendenslyn. Wat ons 'n verraad noem, noem die Republikeine nog 'n garnaal op die barbie.
Maar moenie net my woord daarvoor neem nie. Die voormalige leier van die GOP -huis, Eric Cantor, het onlangs erken dat die Republikeinse leiers die hele tyd vir ons gelieg het. Tog het hulle dit in elk geval gedoen, want "as u die (kieser) woede vir u laat werk, laat u dit toe."
Laat ek toe om te vertaal: 'Om vir konserwatiewes te lieg, gee ons wat ons wil, en omdat hulle ons nooit aanspreeklik hou nie' omdat die Demokrate ', kan ons alles doen wat ons goed gedink het en daarmee wegkom. Ons kan hierdie dwase gebruik soos Bubba die interne swembad van die Withuis gebruik het, en hulle sal meer terugkom solank ons ​​belowe om 'Amerika te red' of 'n ander slagspreuk.
'Omdat 99 persent van ons leuenaars dit nie doen vir elke kantor wat 'n primêre prys verloor nie. Trouens, hulle word verhef tot leierskap, of stop net en neem 'n nog winsgewender taak in K Street. "
Die werklike verskil tussen die twee partye sal dus bly dat die Demokrate inspireer hul basis om te kry wat hulle wil, terwyl Republikeine sameswering teen hul basis om te kry wat hulle wil hê. En aangesien die Demokrate kwansuis so erg is, sal ons aanhou kwaad wees, maar hou aan.
Noudat ons weet dat hulle leuenaars is, is dit tyd om uit te vind of ons vir onsself sal bly lieg.
Nota van die redakteur: Die beeld van die artikel is verander om die inhoud van die stuk beter te weerspieël.
En die Swak ly wat hulle moet? deur Yanis Varoufakis - resensie
Dit is maklik om te vergeet dat Yanis Varoufakis twee jaar as ekonomiese adviseur en toespraakskrywer by George Papandreou deurgebring het, die sombere sosialistiese politikus wat 'n party van sy vader geërf het en daarna as premier Griekeland in die rigting van sy huidige kreupele status geneem het. Vir die selfaanbiddende, ekonoom met geskeer kop is baie beter bekend vir sy eie vyf maande se mislukking as minister van finansies, wat vriende en vyande vervreem het, maar hom in 'n heldhaftige status laat verdwyn het op die linkerkant teen besparing.
Daar is ongelukkig al te min nuggets oor sy plofbare tyd in die kantoor op die bladsye van hierdie boek. In plaas daarvan het 'die interessantste man ter wêreld' - volgens 'n ontstellende aanhaling op die agterkant - 'n taamlik vaal volume gelewer. Dit is bedoel om 'n skitterende verwydering van die fiskale krisis in Europa en die gebrekkige geldstelsel daarvan te wees deur 'n briljante rebelle -ekonoom, maar ons kry 'n troebel ontleding wat sou baat by strenger redigering.
Die toon word van die begin af aangegee: Wolfgang Schäuble, die Duitse minister van finansies, is 'legendaries' terwyl selfs sy rolstoel 'beroemd' is. 'N Versuim om hande te skud toe hy die magtige Varoufakis tydens sy eerste amptelike vergadering ontmoet, word beskou as "die vermyde hand [wat] baie simboliseer wat met Europa verkeerd was". Na die finansiële ineenstorting van 2008 sou "niks weer dieselfde wees nie" - hoewel baie sou beweer dat te min verander het, veral as bankiers steeds gulsig en onaantasbaar lyk ondanks die krisis wat hulle veroorsaak het.
Voordat Varoufakis na die eerste besoek na Berlyn gegaan het, het hy gesê dat sy partytjie 'links' riff-raff 'sou wees, maar het belowe dat hy sjarmant sou wees. In plaas daarvan het hy sy Syriza -partyleier geprys vir die growwe gebaarpolitiek om 'n krans te lê by 'n gedenkteken vir Griekse patriotte wat deur die Nazi's tereggestel is, woorde wat onvermydelik woede in die Duitse pers uitgelok het. Hy beweer steeds dat hy verbaas is oor die reaksie, wat óf onbedagsaam óf merkwaardig naïef lyk, hoewel hy ten minste erken dat "dit my nie gehelp het om vriende te maak in Berlyn nie". Gedurende sy roemryke paar maande in die amp het hy natuurlik byna almal in die Europese politiek geïrriteer.
Alhoewel hierdie boek 'n reuse -ego weerspieël en nie pryse wen vir sy oorweldigende styl nie, is dit nie heeltemal sonder verdienste vir diegene met krag om deur die bladsye te ploeg nie. Hy voer aan dat die evolusie van die Europese Unie, in teenstelling met die opkoms van demokrasieë in Brittanje en die Verenigde State, begin het met 'n beskermende kartel van steenkool- en staalprodusente, wat gelei het tot die totstandkoming van 'n grenslose, gekartelleerde ekonomie wat daarop gemik was om elite te versterk. 'Soos altyd gebeur wanneer 'n tegnokrasie met 'n diepe Platoniese minagting vir demokrasie 'n buitengewone mag verkry, eindig ons met 'n antisosiale, moedelose, sinnelose outokrasie. Sulke taal is dikwels uitermatig, met oordrewe uitbeeldings van elite en Europese politici wat 'sans-culottes' wil vermorsel in plekke soos Frankryk, Spanje en Griekeland. Lande word tot 'n massa geslaan, ekonomieë word met 'n mat gebombardeer, Griekeland word onder 'fiskale waterboord'. Dit lyk asof die skrywer die korrupsie en politieke onbevoegdheid wat tot die probleme van sy eie land gelei het, grotendeels kwytskeld-sommige daarvan, soos belastinginvordering, word ná die krisis tot 'n mate aangepak. En hy het die gewone neerslagtige konserwatisme van die uiterste links in baie ontledings van die onlangse ekonomiese geskiedenis.
Tog wys hy met reg daarop dat geldige vrae oor soewereiniteit die kern van Europa lê. En om aan te voer dat die euro gebrekkig was omdat die politiek en die fiskale beleid nie met geldstrategie verenig is nie, dat die Duitse onbedagsaamheid op skuld die groter projek beskadig het en boonop dat Griekeland verpletter word deur sy stewige en steeds strenger finansiële spanjas. Varoufakis - 'n bewonderaar van John Maynard Keynes - beskou die euro as die hergebore goudstandaard, wat ontwerp is om nasies te verenig, maar hulle uitmekaar te dryf deur die lewenstandaard in verskillende dele van die vasteland te vergroot. Hy voer aan dat Brittanje 'n gelukkige ontsnapping gehad het.
Vreemd genoeg is een van die min politici wat sy goedkeuring wen, Margaret Thatcher vir "haar kritiek op die ingeboude demokratiese tekort van die euro" en om die "fantasie van apolitieke geld" te sien. Toe hy vandag by protes teen haar regering aangesluit het, geniet hy snitte van haar laaste parlementêre optrede. Thatcher was bang dat 'n Europese federasie deur die agterdeur ingesluip sou word. 'As sy net reg was', sê die skrywer, wat dit eerder as 'n Trojaanse perd beskou vir ''n ideelose, ondoeltreffende burokrasie ... wat onvermoeid werk vir politici met 'n oneindige vermoë om onafdwingbare reëls voor te dra'.