Dierehulp-terapie (AAT) word soms gebruik in die behandeling van sosiale angsversteuring (SAD). Diere kan uniek geskik wees om individue met SAD te help, aangesien hulle nonjudgmental ondersteuning bied en 'n kans om te leer oor interaksies met ander.
Geskiedenis van AAT
AAT dateer uit die 1940's toe 'n weermag korporaal sy Yorkshire Terrier na 'n hospitaal geneem het om gewonde soldate op te moedig.
Dit het in die vroeë 1990's ernstig begin; Dit is egter steeds 'n relatief nuwe veld. AAT gebruik opgeleide diere om die fisiese, emosionele en sosiale welsyn van kliënte te verbeter.
AAT word deur die Amerikaanse Humane Vereniging gedefinieer as "'n doelgerigte ingryping waarin 'n dier geïnkorporeer word as 'n integrale deel van die kliniese gesondheidsorgbehandelingsproses. AAT word gelewer of gerig deur 'n professionele gesondheids- of menslike diensverskaffer wat vaardigheid demonstreer en kundigheid rakende die kliniese toepassings van mens-dier interaksie. "
Hoe diere gebruik word in terapie vir SAD
Dierehulp-terapie volg nie een spesifieke wyse van behandeling nie. Byvoorbeeld, diere word ingesluit in alles van kognitiewe gedragsterapie (CBT) tot psigodinamiese behandeling . Die dier is daar om te help met die terapeutiese proses, om nie die proses van terapie te bestuur nie.
Diere wat in terapie gebruik word, kan van alle tipes wees.
Honde en perde is die meeste mense dink aan wanneer hulle terapeutiese diere voorstel, maar selfs meer eksotiese diere kan in die terapieproses dien.
Watter rol speel diere in terapie? Daar is verskeie spesifieke aspekte van terapie vir SAD wat diere kan help met:
Diere kan jou help om jou selfbeeld te verbeter, sosiale vaardighede te ontwikkel en simptome van angs te verminder.
In groepterapie vir SAD kan diere help om interaksies tussen groeplede te verhoog. Inderdaad, dit is maklik om te dink dat 'n sosiaal-angstige groep, vergesel van 'n oulike vriend, meer geneig sal wees om oop te maak en met mekaar te praat.
In een-tot-een-terapie kan 'n dier jou help om veiliger te voel en rapporteer met jou terapeut.
Diere soos perde en honde haal op aanwysings in sosiale verhoudings. U terapeut kan hierdie reaksies gebruik om terapeutiese sessies te lei. Byvoorbeeld, jou terapeut kan jou wys hoe jou gedrag (vriendelik of verdraagsaam) sal beïnvloed hoe die dier op jou reageer. Dit is 'n maklike manier om te sien hoe jou gedrag diegene rondom jou beïnvloed.
Navorsing het ook getoon dat diere 'n kalmerende effek het, wat bloeddruk en angs verminder. Om 'n dier in u terapie sessies te hê, sal u help om ontspanne te voel.
Diere in terapie bied die geleentheid om liefde te gee en dit te ontvang. Dit kan veral nuttig wees vir kinders en tieners wat sukkel om verbindings tussen familie of eweknieë te vind.
Diere in terapie kan help om depressie en isolasie te verminder. Onder kinders kan hulle in sosiale uitdrukking help.
Ten slotte, met 'n dier in jou terapie sessies beteken dat die fokus nie alles op jou is nie- iets wat diegene met SAD in die vroeë stadiums oorweldigend kan vind.
Diere wat in terapie gebruik word, kan in enige van die volgende instellings werk:
Verskil tussen Terapie Diere en Psigiatriese Diens Diere vir SAD
Diere wat met terapie help, is nie dieselfde as psigiatriese diensdiere nie . Diensdiere woon by individue met sielkundige afwykings en ander gestremdhede om hulle te help met daaglikse lewe, soos om te onthou om medikasie te neem of om die tekens van 'n dreigende angsaanval te identifiseer. Diensdiere val onder die beskerming van die American Disabilities Act (ADA) in hierdie verband.
Bewyse Ondersteuning van dierehulp-terapie
Daar is 'n oorvloed van anekdotiese inligting en gevallestudies ter ondersteuning van dierehulp-terapie, maar nie veel langtermyn beheerde navorsing is uitgevoer nie.
'N 1998-studie wat in die joernaal "Psigiatriese Dienste" gepubliseer is, het ondersoek of 'n enkele sessie van dierehulp-terapie angsvlakke in 230 gehuisvesde psigiatriese pasiënte verminder het en of dit verband hou met hul diagnose. Die resultate van die studie het getoon dat diere-geassisteerde terapie geassosieer is met verminderde angs by hospitaalbeamptes met 'n verskeidenheid psigiatriese diagnoses.
'N 2007-meta-analise van 49 studies het bevind dat AAT geassosieer word met matige effekgroottes in verbeterings in vier areas: outisme-spektrum simptome, mediese probleme, gedragsprobleme en emosionele welstand. Verrassend genoeg het aspekte van die deelnemers en studies nie verskillende uitkomste gewys nie.
Algehele, die navorsing oor AAT toon dat dit belofte het wanneer dit saam met tradisionele behandelings gebruik word vir sommige probleme wat verband hou met SAD, soos angs en emosionele welstand. Daar is egter meer streng beheerde studies nodig om die beste metodes vir die toepassing van AAT vir maksimum voordeel te bepaal.
Hoe verbeter AAT op tradisionele terapie vir SAD?
Die gebruik van diere tydens terapie vir SAD kan verskeie voordele bied:
Verhoogde oksitosienvlakke wat tot verlaagde bloeddruk en hartklop lei. Oksitosien is 'n sosiale hormoon wat positief beïnvloed word deur mens-dier-interaksies.
Kinders en tieners kan die diere raak - iets wat hulle in hulle lewens kan misloop - terwyl aanraking tydens tradisionele terapie onvanpas sou wees.
Diere is nie-regverdig. Hulle ken nie jou geskiedenis of situasie of besonderhede wat ander jou soms kan oordeel nie, soos om uit werk of enkel te wees. Hulle aanvaar jou vir wie jy is, foute en almal. Hulle is vergewensgesind en bly om jou te sien en is konsekwent gelukkig. Terwyl terapeute hoop om die ideale van neutraliteit te bereik, is diere natuurlik daarby.
Vir kinders met selektiewe mutisme , 'n toestand waarin 'n kind nie in een of meer situasies weens ernstige angs praat nie, kan die behandeling minder bedreigend wees en help hulle om langer in behandeling te bly.
Wie moet nie AAT ontvang nie
Vir die meeste mense met SAD moet daar geen rede wees dat AAT nie geskik sal wees nie. As enige van die volgende egter in u situasie van toepassing is, is AAT dalk nie raadsaam nie.
Jy het 'n sterk vrees vir diere. U sal eers hierdie vrees moet deurwerk, en selfs dan kan AAT nie vir u behulpsaam wees nie.
Jy is allergies vir sekere soorte diere (ander mag nog geskik wees - selfs dolfyne doen AAT!)
U het verminderde immuniteit as gevolg van MIV / VIGS, chemoterapie of bestraling vir kanker, of enige immuunonderdrukkende medisyne. Kontak u dokter indien enige van hierdie situasies van toepassing is.
Hoe AAT-praktisyns bestuur word
Daar is tans geen beheerliggaam wat toesig hou oor AAT nie. Organisasies soos Pet Partners bied egter opleiding aan beide diere en terapeute.
Honde wat geregistreer is by Terapiehonde Internasionaal moet jaarliks ​​deur 'n veearts ondersoek word om aan AAT deel te neem.
In die algemeen moet diere wat aan AAT deelneem, op hoogte wees van inentings en in goeie gesondheid.
Watter beter manier om te illustreer hoe AAT werk as met 'n uittreksel uit 'n gevallestudie? In hierdie kort uittreksel gepubliseer uit 'n artikel, beskryf die gelisensieerde maatskaplike werker Stephen Quinlan hoe dit was om AAT te gebruik met 'n kind met selektiewe mutisme.
Ons het gebruik gemaak van 'n tennisbal wat ek in my kantoor gehad het, en het Layla eers "sit" gegaan en dan "wag" terwyl Charlie die bal gegooi het. Ek het Layla dan met 'n "OK." Vrygelaat. Sy het ná die bal aangekla en teruggekeer en ek het haar gesê om te "val." Charlie het my almal gekyk en daarna na homself gewys. Ek het hom gevra of hy wil probeer. Hy knik. Tot hierdie punt in behandeling het Charlie nie 'n enkele woord aan enigiemand uitgespreek nie. Hy was in staat om te lag en geluide te maak, maar heeltemal onmoontlik om te praat. "Si-t" was die eerste woord wat Charlie op 'n slordige manier uitgespoel het. "Wuh-ait," het hy voortgegaan, "OO-KUH!" Buk hy hardop. Layla is weer ná die bal aangekla en Charlie het met vreugde geskree. "Duh-Ruh-op," sê Charlie op Layla se terugkeer. "
In die opsomming van sy ervaring, sê Quinlan dat " Layla albei die kroeg gestel het vir Charlie se mondelinge sessie en hom 'n gemaklike plek gegee het om terug te keer toe sy angs besonder hoog was ."
Waar om diere-geassisteerde terapie te vind
Daar is verskeie opsies om 'n AAT-terapeut in u area te probeer vind. Let daarop dat jy dalk moet reis na die plek waar die diere werk eerder as om die dier na jou toe te kom.
Kontak die Amerikaanse Humane Vereniging of die Amerikaanse Beradingsvereniging om u opsies uit te vind ter ondersteuning van dierehulp.
Pet Partners is 'n navorsingsorganisasie wat diere-gebaseerde behandelings rondom die Verenigde State bevorder.
Terapiehonde Internasionaal (TDI) is 'n ander organisasie wat nuttig kan wees om te kontak.
Barker SB, Dawson KS. Die uitwerking van diere-geassisteerde terapie op angsgraderings van gehuisvesde psigiatriese pasiënte. Psigiatriese Serv . 1998; 49 (6): 797-801. doi: 10,1176 / ps.49.6.797.
Dr. Weil se Wellness-terapie. Dierehulpterapie. Toegang tot 29 Mei 2016.
Ontario Sentrum vir Uitnemendheid vir Kinder- en Jeug Geestesgesondheid. Bewyse in sig: Diere-geassisteerde terapie. Toegang tot 29 Mei 2016.
Quinlan S. Dierehulp-terapie: Terapeutiese intervensies in die werk met kinders wat 'n diagnose van selektiewe mutisme en outisme spektrumversteuring het. Toegang tot 29 Mei 2016.
Nimer J, Lundahl B. Dierehulp-terapie: 'n Meta-analise. Antrozoos: 'n Multidissiplinêre Tydskrif van die Interaksies van Mense en Diere. 2007; 20 (3): 225-238.