JY LEES NOU Hoppies Uys maak nuwe planne in die droogte
Landbouweekliks kuier by Hoppies Uys, ’n boer van die Swellendam-omgewing met ’n passie vir bewaringslandbou. Hy is al jare lank betrokke by Bewaringslandbou Wes-Kaap, en dra sy kennis oor onder meer dekgewasse graag oor aan medeboere.
Hoppies se pa, Pietie, behartig die boerdery se lêhenvertakking, terwyl Hoppies verantwoordelik is vir hul skape en saaiery. Die Wes-Kaapse droogte het sy tol geëis, maar Hoppies se planne neem dan net ’n ander vorm aan.
Dié boerdery word uit 'n bewaringsoogpunt bestuur
Landbouweekliks: Jongboer wys sy suksesvolle groenteboerdery
Blanckenbergs se boerdery meer as 'n eeu oud! Issue 1, 2012 Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg - Volume 2012,
Contra non valentem agere, non currit praescriptio - the failure to comply with statutory time-limits deprives a potential claimant of his claim, or does it?
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2012, pp 1 –19 (2012)
Contra non valentem agere, non currit praescriptio - die nalate om te voldoen aan die statutêre verjaringstermyne ontneem &apos;n applikant sy vordering, of nie?
Met die invoering van die nuwe BW op 1 Januarie 1992 is ook die Nederlandse verjaringsreg gewysig. Ingevolge artikel 2024 van die vorige BW is verjaring teen &apos;n minderjarige (of ander persone onder kuratele) opgeskort sodat die verjaring nie kon loop tydens die kompetensiebeperking nie. In die literatuur en regspraak is egter heelwat kritiek teen daardie skorsingsreëling geopper. Minderjariges word immers regtens relevant deur hul ouers (of voogde) verteenwoordig en curandi deur die aangewese kuratore. Die ratio vir die skorsing van bevrydende verjaring was dus minder duidelik. Sodanige bykomstige beskerming was oorbodig geag en dit het tot die wysiging in die nuwe wetboek bygedra. In die nuwe BW kom &apos;n dergelike skorsingsbepaling nie meer voor nie. Dit is &apos;n ope vraag of die ingreep van die wetgewer, wat neerkom op die afskaffing van skorsing van die verjaringsloop, wel in alle opsigte &apos;n gelukkige regswysiging is. Daar is minstens drie redes om die vraag te ondersoek. Die eerste rede vir sodanige herwaardering is dat in die laaste jare meerdere regshersieningskommissies of law commissions, ook in Suid-Afrika, hul besig gehou het met die figuur van verjaring en uitgebreide verslae die lig laat sien het. &apos;n Gemeenskaplike kenmerk van hierdie verslae is dat gepleit word vir &apos;n relatief kort verjaringstermyn vir doeleindes van bevrydende ofte wel skuldverjaring, maar dan gekoppel aan &apos;n sogenaamde stop over-bepaling. Die tweede rede is dat in ander regstelsels, byvoorbeeld die in Frankryk en in Louisiana, &apos;n beginsel van die Romeinse reg gehandhaaf word waarvolgens die aanvang van die verjaringstermyn mede afhanklik gemaak word van die moontlikheid vir die eiser om sy reg af te dwing teen die party wat op verjaring sal wil aanspraak maak. Die skuldeiser moet dus in staat wees om sy vordering in te stel. Teen iemand wat nie in staat is om sy vordering in te stel nie, loop verjaring nie: contra non valentem agerenon currit praescriptio. Dit kom besonder na aan die ou skorsingsreël en laat dus twyfel oor die wysheid om dit juis in die Nederlandse reg af te skaf op &apos;n stadium wat ander regstelsels hierdie beginsel vanuit die Romeinse reg weer afstof en toepas. Die laaste rede om die wysheid van die afskaffing van skorsing van die verjaringsverloop te ondersoek, is geleë in &apos;n aantal beslissings uit verskillende jurisdiksies (waaronder Nederland) wat by nadere ondersoek slegs as hoogs ongelukkig aangemerk kan word en waar die ongelukkige resultaat direk voortvloei uit die feitelike omstandighede van die potensiële skuldeiser wat ondervang sou wees met &apos;n toepassing van die contra valentem-reël. In die bydrae word eers uit &apos;n historiese en vervolgens uit regsvergelykende perspektief die eeuoue beginsel en sy uitwerking in die regspraktyk ondersoek.
Policy and judicial review - political questions, margins of appreciation and the South African constitution
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2012, pp 20 –34 (2012)
Beleid en geregtelike kontrole - politieke kwessies, "margins of appreciation" en die suid-afrikaanse grondwet
Tydens &apos;n spesiale sitting van die Suid-Afrikaanse parlement op 1 November 2011, waartydens afskeid geneem is van die uittredende hoofregter en die nuwe hoofregter verwelkom is, het president Zuma sekere stellings oor beleidsvorming deur die uitvoerende gesag binne &apos;n stelsel van skeiding van magte gemaak. Drie van die stellings word in hierdie artikel ondersoek: (a) Die onderskeid tussen die verantwoordelikhede van die regbank en die ander owerheidsorgane ten opsigte van die maak en implementering van beleid is onduidelik. (b) Om die howe te ondersteun en hulle toe te laat om hulle werk te doen, behoort politieke geskille op politieke vlak opgelos te word. (c) Die uitvoerende gesag moet in staat wees om sy administrasie en beleidmaking so vryelik moontlik te doen. Stellings (b) en (c) word ondersoek teen die agtergrond van onderskeidelik die Amerikaanse political question-leerstuk en die Wes-Europese margin of appreciation-leerstuk. Die gevolgtrekking wat bereik word, kan soos volg saamgevat word: (a) Die konstitusionele hof het in Glenister v President of the RSA (2009 2 BCLR 136 (KH), 2009 1 SA 287 (KH) par 43) beslis dat beleid en die maak daarvan vóór implementering nie beregbaar is nie, tensy daar omstandighede is wat daarop dui dat die implementering onafwendbaar is en dat die implementering onherstelbare nadeel sal meebring (par 2). (b) In beginsel behartig die wetgewer en die uitvoerende gesag beleid en nie die howe nie. Dit sou egter onraadsaam wees om beleid slegs aan die hand van "politiek" te ontwikkel en om nie deeglik rekening te hou met die grondwetlikheid van die inhoud en die implementering daarvan nie (par 2). (c) &apos;n Leerstuk waarvolgens politieke kwessies buite die veld van geregtelike kontrole geplaas word, is ongrondwetlik ingevolge artikels 2 en 172(2)(a) van die grondwet. Dit kan ook nie werk nie want die inhoud van regsreëls word meestal bepaal deur politieke aktiwiteite, in enige sin van die woord en oral waar owerheidgesag uitgeoefen word (par 3). Hierdie toedrag van sake kan egter nooit beteken dat die oppergesag van die grondwet en geregtelike kontrole soos verskans in die grondwet gekwalifiseer kan word om politiek ongehinderd haar onnaspeurbare gang te laat gaan nie. (d) Die grondwet verleen aan die uitvoerende gesag voldoende vryheid, "margins of appreciation" en diskresie om beleid te bepaal en te implementeer, maar hierdie vryheid word grondwetlik beperk en die uitoefening daarvan is onderworpe aan geregtelike kontrole.
The enforceability of tenants&apos; rights (part 1)
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2012, pp 35 –52 (2012)
The purpose of the article is ultimately to align our current understanding of the nature of tenants&apos; rights, according to basic common-law property principles, with their nature and role in the new constitutional dispensation. We consider this a worthwhile exercise in view of the question, emerging from constitutional law rather than property law or landlord-tenant law, whether the holders of short-term and unregistered long-term residential tenancies should enjoy the benefits of section 25(6) of the 1996 constitution. Section 25(6) provides that a person or community whose tenure of land is legally insecure as a result of past racially discriminatory laws or practices is entitled, to the extent provided by an act of parliament, either to tenure which is legally secure or to comparable redress. If this provision applies to holders of short-term residential tenancies, tenants whose current position is particularly vulnerable because of past racial discrimination might be able to challenge current landlord-tenant legislation for being inadequate in view of the constitutional provision.
The Roman tradition in the South African contract of sale
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2012, pp 53 –75 (2012)
Die Romeinse tradisie in die Suid-Afrikaanse koopkontrak
In hierdie artikel word die historiese ontwikkeling van die verskillende vereistes in verband met die koopprys in die Romeinse, Romeins-Hollandse en Suid-Afrikaanse reg nagevors ten einde te bepaal in hoeverre die klassieke tradisie nog in die Suid-Afrikaanse reg voortbestaan. Die Romeine se belangrikste en mees blywende nalatenskap aan die wêreld was hulle regstelsel. Dit het voortgeleef na die val van Rome en die geskrewe oorblyfsels van die Romeinse reg, hoofsaaklik soos vervat in Justinianus se Corpus Iuris Civilis, was die basiese bron van die regstelsel wat in 1652 deur die Nederlands-Oos-Indiese Kompanjie na die Kaap gebring is. Ingevolge die Romeinse reg moes daar &apos;n prys wees wat in geld bepaalbaar was (pecunia numerata) en hierdie prys moes seker (certum), waar (verum) en regverdig (iustum) wees. Dit blyk dat die Romeine vroeg reeds die eerste vereiste, naamlik dat die prys in geld betaalbaar was, uitgebrei het en dat aanvaar is dat dit gedeeltelik uit iets anders (bv dienste of sake) kon bestaan. Die tweede vereiste (dat die prys seker moes wees) het onveranderd in die Romeinse reg gebly, maar in sowel die Romeins-Hollandse as die Suid-Afrikaanse reg is daar sprake van &apos;n "redelike prys" wat ook moontlik as voldoende beskou kan word. Al drie regstelsels het aanvaar dat die prys waar moet wees. Die laaste vereiste, dat die prys regverdig moet wees, was nooit werklik &apos;n vereiste nie, maar eerder &apos;n ideaal wat ingevolge die bona fides-leerstuk nagestreef is. Die belangrikste aspek wat onder hierdie vereiste bespreek word, is die laesio enormis-leerstuk. Dit is in sowel die Romeinse as die Romeins-Hollandse reg toegepasen aanvanklik ook in die Suid-Afrikaanse reg. In 1952 is dit statutêr afgeskaf en vir &apos;n geruime tyd is algemeen aanvaar dat kontrakteervryheid gerespekteer moet word en dat kontrakte of kontraktuele voorwaardes slegs in gevalle van wesenlike onregverdigheid nietig verklaar kon word. Daar kan nou egter aangeneem word dat die promulgasie van nuwe verbruikerswetgewing (die Consumer Protection Act 68 van 2008) belangrike veranderinge tot gevolg mag hê wat moontlik aanleiding mag gee tot die herlewing van die laesio enormis-feniks. Uit hierdie artikel volg eerstens dat die vereistes wat deur die Romeinse reg gestel is, ook deel van die Romeins-Hollandse reg uitgemaak het en vandag nog in die Suid-Afrikaanse reg geld. Tweedens is dit duidelik dat die basiese Romeinse regsreëls reeds in die Romeinse reg uitgebrei is en dat hierdie uitbreidings in sowel die Romeins-Hollandse as in die Suid-Afrikaanse reg aanvaar is. Die uitbreidings kan, in al drie regstelsels, hoofsaaklik aan die behoeftes van die handel toegeskryf word. Ten slotte word tot die gevolgtrekking gekom dat die klassieke tradisie, in soverre dit die koopprys in &apos;n koopkontrak betref, nog sterk is. Dit kan waarskynlik toegeskryf word daaraan dat die Romeinse regsreëls realisties en doeltreffend was en dat die Romeine die nodige insig gehad het om die streng basiese reëls uit te brei waar daar &apos;n behoefte tot sodanige uitbreiding bestaan het. Voorts het die Romeine consensus (wilsooreenstemming) as die grondslag van &apos;n kontrak beskou en hulle strewe om uitvoering te gee aan die kontrakspartye se wil en bedoeling het ook tot die uitbreiding van die basiese vereistes gelei.
The Chinese real estate industry with special reference to urban housing and land reform initiatives (part 2)
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2012, pp 76 –90 (2012)
Die Sjinese eiendomsontwikkelingsbedryf met spesiale verwysing na stedelike behuising en grondhervormingsprojekte
Die eerste deel van die artikel verskaf &apos;n insae in die merkwaardige hervorming van stedelike behuising in Sjina gedurende die afgelope 30 jaar. Dit begin met &apos;n ondersoek na die wyse waarop huisvesting aan Sjinese burgers toegeken is voordat hervormingsvoorstelle aanvaar is. In die Sjinese maatskaplike welvaartstaat van daardie tyd is behuising deur die staat beheer en die toekenning van publieke huisvesting deur staatsorgane en landelike ekonomiese gemeenskapseenhede (collectives) was die belangrikste manier waarop huisvesting aan inwoners verskaf is. Hierdie stelsel van toekenning van publieke behuising het tot &apos;n nypende tekort aan huisvesting en &apos;n ongelyke verspreiding van behuising, veral onder die landelike bevolking, aanleiding gegee en die landsekonomie nadelig beïnvloed. Ten einde oplossings vir hierdie probleme te vind en ten einde &apos;n kenmerkende Sjinese stedelike eiendomsmark te vestig, is &apos;n reeks behuisingshervormings geloods in samehang met die omskepping van die sosialistiese sentraal-staatsbeplande Sjinese ekonomie tot &apos;n meer liberale markekonomie met sosialistiese kenmerke. Die hoofdoel was om behuising te kommersialiseer en te privatiseer met die uiteindelike oogmerk om die swaar las op die staat ten opsigte van behuisingsfinansiering en beskikbaarstelling te verskuif na plaaslike owerhede, gemeenskapseenhede en individuele huishoudings. Die Sjinese behuisingshervorming het drie fases behels. Gedurende die eerste fase vanaf 1979 tot 1988 is &apos;n aantal groot stede gekies om verskeie nuwe behuisingsvoorstelle uit te toets. Gedurende die tweede fase vanaf 1988 tot 1998 is landwye proefnemings gedoen om die doeltreffendheid van voorgestelde behuisinghervormings te beoordeel. Omdat hierdie hervormings op beleidsverklarings van die staat eerder as op wetgewing berus het, fokus hierdie gedeelte op verskeie amptelike uitsprake en beleidsverklarings deur die uitvoerende gesag aan plaaslike owerhede omtrent die regulering en uitvoering van die landwye hervormingsvoorstelle. Aan die einde van hierdie fase is bevind dat &apos;n gebrek aan ekonomiese aansporingsmaatreëls, die nie-erkenning van eiendomsreg in huiseenhede, die tekort aan bekostigbare behuising en die weerstand teen enige vorm van private eiendomsreg, die belangrikste faktore was wat werknemers ontmoedig het om publieke huiseenhede te koop. Dit het veroorsaak dat hulle hul steeds op hul werkgewers, gemeenskapseenhede (collectives) en plaaslike owerhede beroep het vir die verskaffing van huisvesting. Die staat het daarom besluit om die sosialistiese verskaffing van publieke behuising aan burgers af te skaf en behuising tot &apos;n belangrike sektor van die markekonomie te verhef (housing monetarisation). Dit is die fokus van die hervormingsinisiatiewe van die derde en laaste fase vanaf 1998 wat &apos;n nuwe era van behuisingshervorming ingelei het. Vergeleke met die ou welvaartbehuisingstelsel waar die staat of die gemeenskapseenhede huisvesting aan burgers en werknemers verskaf het as deel van hulle vergoedingspaket, verskaf die staat nou subsidies en kontantvoorskotte aan huishoudings om die aankoop van huiseenhede te bevorder. Sedertdien het die staat verskeie maatreëls aangeneem om &apos;n gesonde eiendomsmark te vestig. Behuisingshervorming word vergesel van behuisingsfinansieringhervorming, eiendomsreghervorming en grondhervorming. Gemeenskapseenhede en individue word aangemoedig om in die oprigting van wooneenhede te belê en nuwe bronne van finansiering word geskep.
Towards a South African understanding of social justice : the International Labour Organisation perspective
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2012, pp 91 –105 (2012)
Op weg na &apos;n Suid-Afrikaanse begrip van maatskaplike geregtigheid : die perspektief van die Internasionale Arbeidsorganisasie
Maatskaplike geregtigheid as &apos;n doelwit van die grondwet en die Wet op Arbeidsverhoudinge beklee &apos;n sentrale plek in die Suid-Afrikaanse regswetenskap. Maatskaplike geregtigheid is steeds nie bereik nie, maar moet bereik word deur hervormingsprosesse. Die term dien slegs as &apos;n instrument van ideologiese intimidasie. Tog is dit moontlik om inhoud aan hierdie konsep te gee deur middel van &apos;n proses van regsvergelykende uitleg. Die Internasionale Arbeidsorganisasie is gestig ter bereiking van maatskaplike geregtigheid om sodoende oorlog en revolusie te voorkom. Die bereiking van maatskaplike geregtigheid is dus &apos;n gemeenskaplike doel van beide die organisasie en van Suid-Afrika. Vervolgens word die ontwikkeling van die konsep binne die organisasie ondersoek deur te kyk na die vier belangrikste instrumente daarvan: die grondwet van 1919 (Deel XIII van die Verdrag van Versailles); die Verklaring van Philadelphia, 1944; die Verklaring oor Fundamentele Beginsels en Regte in die Werksplek, 1998 en die Verklaring oor Maatskaplike Geregtigheid vir &apos;n Billike Globalisering, 2008. Hierdie instrumente sit die beginsels (internasionale arbeidstandaarde) uiteen wat volgens die organisasie deur lidstate nagestreef moet word ten einde die state asook die organisasie in staat te stel om die fundamentele doelwit van maatskaplike geregtigheid te bereik. Die eerste instrument is gebore vanuit die Eerste Wêreldoorlog, die tweede vanuit die Tweede Wêreldoorlog en die derde en vierde vanuit die druk van sekere lidstate tot die Wêreld Handelsorganisasie om &apos;n arbeidsdimensie tot dié organisasie toe te voeg in die lig van globaliseringskragte. Gedurende die bestaan van die Internasionale Arbeidsorganisasie is die internasionale arbeidstandaarde dus in reaksie tot veranderende politieke en ekonomiese omstandighede geherformuleer en sommige standaarde uitgelig as fundamenteel ten einde die organisasie in staat te stel om sy doelwit te bereik. In die huidige formulering (soos uiteengesit in die derde en vierde instrument hierbo na verwys) word vryheid van assosiasie en vrye kollektiewe bedinging, die verwydering van gedwonge arbeid, die afskaffing van kinderarbeid en die verwydering van diskriminasie uitgehef as fundamentele regte. Die organisasie het ook die sogenaamde decent work agenda aangeneem waarvolgens werkskepping, die ontwikkeling en verbetering van maatskaplike beskerming (dit is maatskaplike sekuriteit en arbeidsbeskerming), bevordering van sosiale dialoogvoering asook die bevordering van die vier fundamentele beginsels hierbo genoem nagestreef moet word. Nuwe politieke en ekonomiese uitdagings asook die toenemende druk van globalisasie sal die organisasie ongetwyfeld noodsaak om weereens in die toekoms sy beginsels te herformuleer en ander as fundamenteel uit te lig ten einde die organisasie in staat te stel om suksesvol te streef na die verkryging van maatskaplike geregtigheid.
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2012, pp 106 –129 (2012)
Die laaste beslissing
Die dispuut tussen Bengwenyama Minerals (Pty) Ltd en Genorah Resources (Pty) Ltd ten opsigte van prospekteerregte op Bengwenyama tradisionele gemeenskapsgrond is finaal in 2010 deur die grondwetlike hof beslis, nadat appèl aangeteken is teen beide die uitsprake deur die hoë hof (2008) en die hoogste hof van appèl (2010). Die outeurs sit die agtergrond, feite en geskiedenis van dié beslissing uiteen, asook die toepaslike gedeeltes van Wet 28 van 2002 en Wet 3 van 2000 (met besondere verwysing na die regsraamwerk vir die appèl) en bespreek die nienakoming van die konsultasie-, voorleggings- en omgewingsvereistes van die minerale wetgewing van 2002. Die grondwetlike hof se opmerkings oor (a) die ongelyke behandeling deur die departement van minerale hulpbronne en (b) diskresionêre remedies, word uitgelig, gevolg deur &apos;n bespreking van die hofbevel. Die artikel bevat ook &apos;n ontleding van die beslissing by wyse van &apos;n vergelyking tussen die drie uitsprake asook &apos;n bespreking van die wysigings vervat in Wet 49 van 2008 welke wysigingswet nog nie in werking getree het nie. Die grondwetlike hof het dit duidelik gemaak dat, alhoewel die gemeenskap nie vir &apos;n preferente reg om te prospekteer aansoek gedoen het vêêr die aansoek deur die betrokke derde party om &apos;n prospekteerreg nie, die gemeenskap nie benadeel mag word deur die aansoek nie. In die toekoms sal &apos;n gemeenskap in sekere gevalle &apos;n geleentheid gegun moet word om aansoek te doen vir &apos;n preferente reg om te prospekteer nádat &apos;n aansoek om &apos;n prospekteerreg deur &apos;n derde party by die departement ingedien is. So verseker die grondwetlike hof dat die regte van gemeenskappe beskerm word ten opsigte van (a) die gebruik van hul gemeenskapsgrond en (b) die statutêr omskrewe preferente reg wat aan die gemeenskap toegeken kan word om prospekteerregte te bekom. Hierdie direkte beskerming deur die grondwetlike hof kan egter &apos;n negatiewe impak hê op beleggersvertroue in Suid-Afrika, aangesien &apos;n belegger se aansoek om &apos;n prospekteerreg te bekom moontlik vir jare kan sloer indien die regte op gemeenskapsgrond van toepassing is en die gemeenskap nog nie om &apos;n preferente reg aansoek gedoen het nie. Die outeurs sluit die opsomming van die uitspraak af met &apos;n kort bespreking van die reaksie op die grondwetlike hof se uitspraak en &apos;n aantal kort samevattende opmerkings en aanbevelings.
Staatseffekte, Pactum successorium en onverwagte implikasies : aantekeninge
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2012, pp 130 –148 (2012)
Die huidige finansiële krisis onder andere in die Eurogebied laat opnuut die klem val op die belang van staatseffekte in die verkryging van finansiering vir die staat en die potensiële reddingsmoontlikhede wat &apos;n uitgifte van onder andere moontlike Euro-effekte vir die finansiële posisie in die Eurogebied mag inhou. (Let egter op die teenstand van Duitsland met betrekking tot veral die uitreiking van effekte wat in Euro gedenomineer is en deur die Europese Sentrale Bank uitgereik sou kon word - Fiene "Eurobonds: Merkels Dilemma - Deutschlands Rolle in der Schuldenkrise" http://www.heute.de/ZDFheute/ inhalt/0/0,3672,8383200,00.html (23-11-2011); "Staatsbon krijgt vervolg in 2012" Metro (13-12-2011) 07.) Byna op dieselfde uur word egter ook bekend gemaak dat die Europese Sentrale Bank self minder staatseffekte gaan aankoop met onder andere die motivering dat daar eerder &apos;n groter bewustheid by die eie burgery van &apos;n bepaalde staat gekweek moet word sodat hulle die omvang en intensiteit van die krisis beter kan begryp en kan insien welke maatreëls noodsaaklik is om uit die onbevredigende situasie te probeer kom ("Europese Centrale Bank koopt opvallend minder staatspapier" Metro (13-12-2011) 08).
Lost in translation : is a spouse a spouse or a descendant (or both) in terms of the reform of customary law of succession and regulation of Related Matters Act? : aantekeninge
Christa Rautenbach and
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2012, pp 149 –160 (2012)
The Customary Law of Succession Act took effect on 20 September 2010, more than 17 months after it was signed by the president. The noble intentions of the act, as stated in its preamble, are to "modify the customary law of succession" and to "clarify certain matters relating to the law of succession and the law of property" (emphasis added). The practical implementation of the act, however, has been far more complicated than envisaged and the issues coming to the fore are all but clear. One crucial issue is the act&apos;s use of the terms "spouse" and "descendant", especially in relation to one another. This note discusses the anomaly caused by the adaptation of these two terms to provide for customary law situations not catered for in the Intestate Succession Act 81 of 1987, especially from a comparative and practical viewpoint.
Vertroulikheid en deursigtigheid in beleggingsarbitrasie - die staat versus die belegger (en dalk ook die eie belastingbetaler?) : aantekeninge
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2012, pp 160 –171 (2012)
In Junie 2009 het die Suid-Afrikaanse departement van handel en nywerheid &apos;n beleidsverklaring ("position paper") uitgegee wat &apos;n hersiening van die Republiek se beleidsraamwerk aangaande bilaterale beleggingsooreenkomste bevat. (Departement van Handel en Nywerheid Bilateral Investment Treaty Policy Framework Review Government Position Paper (2009).) Die Executive Summary van hierdie beleidsdokument voer as een van die redes vir die hersieningsproses aan dat "[it] was partly necessitated by various arbitral proceedings initiated against the Republic of South Africa (RSA) and the need to conduct a comprehensive risk assessment" (GK 961 van 2009 SK 32386 (7-07-2009)).
Vloerplanooreenkomste, actio ad exhibendum en estoppel : regspraak
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2012, pp 172 –180 (2012)
Die Prediker-skrywer, Goethe en &apos;n menigte ander skrywers en wysgere het reeds by herhaling opgemerk dat daar weinig nuuts onder die son is. (Sien Prediker 1:9: "Wat gewees het, dit sal daar weer wees; en wat gebeur het, dit sal weer gebeur, en daar is glad niks nuuts onder die son nie" en Goethe: "Alles Gescheite ist schon gedacht worden, man muβ nur versuchen, es noch einmal zu denken" "Betrachtungen im Sinne der Wanderer - Kunst, Ethisches, Natur" nr 1 uit Wilhelm Meisters Wanderjahre (1821) opgeneem in VIII Werke (1967) 283).) So is dit ook met twyfelagtige beroepe op regskonstruksies waarmee gepoog word om naas die erkende regsbeginsels en -figure wel regtens relevant beskerming aan regsverdraaiing te bied. Die eeuoue reël is immers dat jy nie meer uit &apos;n fles kan skink as wat daarin sit nie (nemo plus iuris ad alium transferre potest quam ipse haberet - D 50 17 54).
Accident insurance and contributory causes of death : regspraak
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2012, pp 180 –188 (2012)
As regards the situation where the policy contains a qualification clause but not an exception clause, Concord Insurance Co Ltd v Oelofsen NO (1992 4 SA 669 (A)) is not only instructive but almost conclusive. The executrix in a deceased estate instituted action for payment under a personal accident policy issued by Concord. The policy provided cover if during the period of insurance the insured sustained "bodily injury which independently of any other cause results in the death" of the insured (669G).
Articulating common law and statutory parental responsibilities : regspraak
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2012, pp 188 –194 (2012)
Clear law on parental obligations is essential for promoting the best interests of children. In chapter 3 of the Children&apos;s Act 38 of 2005 the legislature aimed to improve the pre-existing law in this field, which was mainly long-established common law. It grafted onto that law a concept of "parental responsibilities and rights". In so doing, it unfortunately failed to provide sufficient guidance on whether or when this statutory concept should replace or alternatively merely supplement the previous law.
Staatsbankrott Als Rechtsfrage, Kai von Lewinski (Ed.) : boekbespreking
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2012, pp 195 –197 (2012)
This book deals with the most pertinent issues concerning the financial crises currently experienced in the Euro zone in Greece, Ireland and Portugal and in particular with the fact that the European as well as the German constitutional laws were not equipped to deal with the financial crises of individual states. Although the relevant constitutional laws are not equipped to deal with the financial problems of states (in the sense of sovereign states), German insolvency laws in particular are very well equipped to deal with financial crises experienced by the public sector (öffentlichen Hand). In the German federal system the 2009 reforms made it possible to deal appropriately with those federal states which were unable to deal with their own financial affairs in a proper way. The same can be seen in the developments at the European level where certain assistance packages were developed to try and deal with the crisis as it enfolded. This book contains a number of papers that were presented at a conference held in Berlin in April 2011 that dealt with particularly these aspects and the legal question: how does one deal with a state that is bankrupt. The emphasis for most of the contributions is on the position as governed by German law but the insights of the authors can in general be quite helpful in other jurisdictions as well.
Business Transactions Law, Robert Sharrock : book review
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2012, pp 197 –199 (2012)
The first edition of this book appeared in 1986. Multiple editions then followed. I obtained my first copy in 1999. At that stage the book was in its fifth edition. By that time the book had been updated and reprinted several times. The present eighth edition carries on the tradition of addressing a series of basic and fundamental questions about business transactions. This book is primarily written to enable the reader to understand various complex issues pertaining to business transactions law whilst also providing a basic framework. In addition, the book is written to cover the syllabus recommended by the South African Institute of Charted Accountants. The current edition states the law as at 31 March 2011.
State Commercial Activity : A legal Framework, Geo Quinot : book review
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2012, pp 199 –202 (2012)
The instances in which modern states are active in the market place have increased in volume and in variety. Behind this phenomenon lies a voluminous statutory framework regulating the state&apos;s capacity to engage in commercial transactions for public purposes and determining the policy and legal objectives of the state&apos;s commercial activity. However, this form of legal regulation is not the only way in which the state&apos;s commercial activities are held in check. Intervention by the courts occurs frequently which raises the question about the judiciary&apos;s methodological approach to state commercial activity and the conceptualization of such activity on the basis of which the judiciary develops a jurisprudence containing the parameters of judicial regulation of the state&apos;s conduct in the market place. This, in essence is the subject-matter of Quinot&apos;s book which is highly recommended reading for public law scholars in view of the importance of the subject-matter, the scope and depth of the research that underlie the argumentation and the exemplary scholarship displayed in the analysis of the contractual, constitutional and administrative law issues involved in the author&apos;s central thesis.
Introduction to Legal Pluralism, C. Rautenbach, J.C. Bekker and N.M.I. Goolam : book review
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2012, pp 202 –203 (2012)
Legal pluralism within a South African context reflects the realities and complexities of a diverse society and the impact it has on a legal system. According to Rautenbach the fibre of the South African society remains splintered along cultural and religious lines and is symbolized in the legal system (Rautenbach "Deep legal pluralism in South Africa: judicial accommodation of non-state law" 2010 Journal of Legal Pluralism and Unofficial Law 143). Members of cultural and religious communities observe certain aspects of their own "laws" but these "laws" are not generally recognized by the South African state law.