Hy vertel ons in kleur en geur dat hy ‘n Libanees nie (ja, hy het Afrikaans grootgeword), maar dat sy pa “hoog op” is in die Libanese mafia; en in gekruide taal (waarvan ek nie die sosiolek kan vasstel nie, dalk bendetaal in die tronk?) dreig hy wat hy nog alles aan ons gaan doen. Jy het natuurlik reeds verskeie akademiese publikasies oor poësie die lig laat sien, veral met ŉ nuwe blik op die oeuvres van T.S. Eliot en E. E. Cummings ten opsigte van ekopoësie en ingeplaaste skryf. hy word op ŉ psigo-wiskundige (is daar so?) vlak die kind tot die gedig soos die skrywer Sy take is (nog!) een wat Marxisme van Leninisme (hoe om sosialisme in ‘n agterlike ekonomie te bou) wil losmaak, as dit relevant wil wees vir die volgende eeu. Wat bedankings betref, kan jy dit òf met vrees en bewende bene voorlees, want skrywers is eintlik gewoond aan die stilte van hulle binnekamers en nié aan groot verhoë met tienduisend oë wat hulle dophou nie, òf jy kan net dankie sê en loop, òf jy kan dit met ’n tong-in-die-kies manier doen soos die wonderlike Annie M.G. Schmidt toe sy die Hans Christian Andersen Prys in 1988 ontvang het: