Iraanse amptenare wys die Amerikaanse drone uit wat hulle uit die lug geskiet het. Meghdad Madadi / Tasnim Nuusagentskap
Kommer oor 'n oorlog van gewere, oorlogsvliegtuie en missiele het na Iran gegroei geskiet 'n Amerikaanse spioen drone te midde van al verslegtende spanning. President Donald Trump sê hy het 'n vergeldingstaking beveel in reaksie - net om die kursus op die laaste oomblik te keer.
Of 'n skietoorlog uitbreek of nie, die Verenigde State se ekonomiese oorlog het die afgelope jaar al intenser, verwoestende onskuldige Iraniërs. Nie net dit nie, dit ondermyn langtermyn-beginsels van internasionale samewerking en diplomasie, 'n onderwerp Ek het ondersoek vir die afgelope 25 jaar.
Wortels en stokkies
Baie nasies het erken Hierdie sanksies werk die beste as oortredingsinstrumente eerder as straf.
Sanksies deur hulself slaag selde om die gedrag van 'n geteikende staat te verander. Hulle word dikwels gekombineer met diplomasie in 'n wortel-en-stokke bedingingsraamwerk wat ontwerp is om onderhandelde oplossings te bereik.
Inderdaad, die aanbod om sanksies op te hef, kan 'n oortuigende indringing wees om 'n geteikende regime te oortuig om sy beleid te verander, soos die geval was wanneer suksesvolle onderhandelinge met betrekking tot die VSA en Europa het gelei tot die Iran kern ooreenkoms in 2015. Dié ooreenkoms het sanksies beëindig in ruil vir Teheran wat baie van sy kernproduksie kapasiteit afgesluit het.
'N Jaar gelede Trump onttrek die VSA van daardie ooreenkoms en nie net die vorige sanksies hervat nie, maar het verdere beperkings bygevoeg, insluitend sogenaamde sekondêre sanksies wat ander lande straf om voort te gaan met Iran.
Betogers hou anti-oorlogse tekens buite die Wit Huis. AP Foto / Jacquelyn Martin
Multilaterale teenoor eensydige sanksies
In 'n toenemend geglobaliseerde wêreld is unilaterale sanksies soos hierdie - in watter een land dit alleen gaan - selde effektief by die bereiking van hul eindresultaat, wat in hierdie geval die regime verander.
Multilaterale sanksies met verskeie of baie lande het groter impak en maak dit moeiliker vir geteikende individue of regimes om alternatiewe bronne van olie of ander goedere te vind. En die verkryging van magtiging deur die Verenigde Nasies of plaaslike organisasies bied regs- en politieke dekking.
Wanneer die VN-Veiligheidsraad opgelegde geteikende sanksies Op Iran in 2006 oor sy onwettige kernaktiwiteite, byvoorbeeld, kon lede van die Europese Unie by die VSA en ander lande aansluit by die toepassing van druk wat Iran na die onderhandelingstafel gebring het. Dit het nege jaar later tot die onderhandelde kernooreenkoms gelei.
Die VSA het hierdie vrywillige multilaterale proses omseil toe dit onttrek het aan die akkoord en eensydig opgelê "ekstraterritoriale sekondêre sanksie." Dit het nasies of maatskappye wat Iraanse olie of ander gesanksieerde produkte koop, besig om sake in die VSA te doen.
Alhoewel die meeste lande nie saamstem met die VSA se onttrekking van die Iran-transaksie nie en sommige sulke sanksies weier as 'n Inbreuk op hul eie soewereiniteit, hulle is magteloos. Hulle kan nie bekostig om toegang tot dollarfinansiering en die Amerikaanse ekonomie te verloor nie en word dus teen hul wil gedwing om Washington se aanbod te doen.
Iraniërs betaal die prys
En die Iraanse mense betaal die prys.
Olie uitvoer en nasionale inkome val, inflasie styg en ekonomiese swaarkry groei. Die Iraanse rial verloor meer as 60% van sy waarde in die laaste jaar, wat die besparing van gewone Iraniërs erodeer.
Die lewe word toenemend moeilik vir werkende gesinne wat sukkel om eindes te ontmoet. Daar is aanduidings dat die nuwe sanksies die vloei van humanitêre goedere belemmer bydra tot tekorte in gespesialiseerde medisyne om siektes soos veelvuldige sklerose en kanker te behandel.
Cargill en ander wêreldwye voedselreuse het gestopte verskepings na Iran weens die gebrek aan beskikbare finansiering.
Straf van die Iraanse mense blyk 'n doelbewuste beleid te wees. Toe onlangs gevra is hoe die administrasie sanksies verwag om die gedrag van die Iraanse regering, Staatsekretaris, te verander Mike Pompeo erken hulle sal nie in staat wees om dit te doen en in plaas daarvan voorgestel dit is aan die mense om te "verander die regering."
Met ander woorde, die pyn van sanksies sal mense dwing om op te staan ​​en hul leiers omver te werp. Dit is so naïef soos dit sinies is. Dit weerspieël die lang gediskrediteerde teorie daardie gesanksieerde bevolkings sal hul frustrasies en woede aan nasionale leiers rig en 'n verandering in beleid of die regime eis. Sanksies het nog nooit vir hierdie doel gewerk nie.
Die meer waarskynlike gevolg is die klassieke "tydren rondom die vlag" -effek. Iraniërs is krities teenoor hul regering se ekonomiese beleid, maar hulle ook Trump blameer vir die swaarkry as gevolg van sanksies. Regerings wat aan sanksies onderwerp word is bedrewe om ekonomiese swaarkry op hul eksterne teenstanders te blameer, aangesien Iran se godsdienstige en verkose leiers nou teen die Verenigde State doen.
Teheran sal waarskynlik reageer op strenger sanksies deur groter gesag te gee aan maatskappye wat geassosieer word met die Iraanse Revolusionêre Wagkorps, 'n belangrike tak van die Iraanse weermag, wat die baie harde kragte wat Washington beweer, teenstaan.
Die Wit Huis ignoreer hierdie realiteite en handhaaf drakoniese sanksies, terwyl dit dreigend is en voorbereidings vir militêre aanvalle maak. In die hoop dat ekonomiese pyn en militêre druk die Iraanse leiers sal laat ore roep. Daar is nog geen teken van oorgawe uit Teheran, en dit sal ook nie wees nie, totdat die twee kante van die rand af terugkom en instem om 'n diplomatieke nedersetting te onderhandel.
David Cortright, Direkteur Beleidstudies, Kroc Instituut vir Internasionale Vredestudies, Universiteit van Notre Dame
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > vyandelikhede > Risiko van skietoorlog met Iran groei ná dekades van ekonomiese oorlogvoering deur die VSA
Hoe vroue oorlog voer - 'n kort geskiedenis van IS-bruide, ...