Fjodor Dostojewski, die invloedrykste Russiese fiksieskrywer Huidige literatuur
John Ortiz | | Biografie, skrywers, Novela
Fjodor Dostojewski (1821 - 1881) was 'n Russiese romanskrywer wie se sielkundige diepte hom - waarskynlik - die invloedrykste skrywer van die XNUMXste eeuse fiksie gemaak het. Hy was ook 'n bekende kortverhaalskrywer, redakteur en joernalis, wat die donkerste skaduwees van die menslike hart kon afwissel met ongeëwenaarde beligtingsoomblikke.
Sy idees het die bewegings van modernisme, eksistensialisme, teologie en literêre kritiek, sowel as talle sielkundeskole, diep gekenmerk. Net so word sy werk as profeties beskou as gevolg van die presisie waarmee hy die opkoms van die Russiese rewolusionêre aan die mag voorspel het.
1 Die opkoms van een van die groot skrywers van alle tye
1.1 Konteks van u werk
1.2 Gesin, geboorte en kinderjare
1.4 Opleiding in die kasteel van die Militêre Akademie
1.6 Eerste literêre publikasies
2 Tragedie as brandstof
2.3 Eerste huwelik
2.4 Dobbelary en skuld
2.5 Opeenvolgende ongelukke
3 Literêre skepping onder druk
3.1 Tweede huwelik
4 Afgelope paar jare
4.1 Jongste publikasies van Fjodor Dostojewski
Die opkoms van een van die groot skrywers van alle tye
Die belangrikste gebeure in Dostojewski se lewe - pendel-teregstelling, ballingskap in Siberië en epilepsie-episodes - is net so bekend as sy werke.. In werklikheid het hy baie van die dramatiese gebeure in sy lewe benut om buitengewone ingewikkeldheid aan sy karakters te verleen.
Konteks van u werk
Volgens Gary Saul Molson (Ensiklopedie Britannica, 2020) is baie gebeure rondom die Russiese skrywer steeds onduidelik. Daarteenoor word sommige onbelangrike bespiegelinge aanvaar as betroubare feite van die bestaan ​​daarvan. Aan die ander kant het Dostojewski in die konteks van sy werk in twee fundamentele opsigte van ander Russiese outeurs (soos Tolstoj of Turgenev) verskil.
Eerstens het hy altyd onder druk gewerk van die talle skuld wat hy weens sy dobbel- en gesinsprobleme aangegaan het.. Tweedens het Dostojewski weggebreek van die tipiese beskrywing van pragtige en stabiele gesinne; in plaas daarvan het hy tragiese groepe uitgebeeld wat deur ongelukke omring is. Dostojewski het ook kwessies geanaliseer - destyds kontroversieel - soos sosiale ongelykheid en die rol van vroue in die Russiese samelewing.
Gesin, geboorte en kinderjare
Fjodor Mikhaylovich Dostoyevsky is op 11 November 1821 in Moskou, Rusland, gebore (30 Oktober op die Juliaanse kalender). Hy was die tweede van sewe kinders tussen Mikhail Dostoyevsky ('n edelman van Darayóve), van Belo-Russiese afkoms, en Maria Fiódorovna, 'n gekultiveerde vrou uit 'n Russiese handelaarsgesin. Die outoritêre karakter van die vader - 'n dokter in die Moskou-hospitaal vir armes - het drasties gebots met die soetheid en warmte van 'n toegeeflike moeder.
Tot 1833 was die jong Fjodor tuisonderrig. In 1834 betree hy en sy broer Mikhail die Chermak-kosskool vir hoërskool. Sy moeder sterf aan tuberkulose in 1837. Twee jaar later word sy vader deur sy eie bediendes vermoor (later verklaar Dostojewski) as vergelding vir sy tiranniese gedrag. 'N Gebeurtenis met baie eienskappe van mites in die lig van sommige historici.
Opleiding in die kasteel van die Militêre Akademie
Destyds was die broers Dostoyevsky al studente aan die Sint Petersburgse Militêre Akademie vir Ingenieurs., op die pad wat sy pa gevolg het. Klaarblyklik het Fyodor baie ongemaklik gevoel tydens sy hoër opleiding. Met die aandadigheid van sy broer - wat sy naaste vriend was - het hy hom met literêre romantiek en Gotiese fiksie begewe.
Ondanks sy duidelike literêre neiging, het Dostojewski tydens sy opleiding geen probleme met numeriese onderwerpe gehad nie. Daar was ook geen terugslae om werk te kry sodra hy klaar was nie; 'n pos in die Departement Militêre Ingenieurswese verwerf. Soos sy dogter Aimée Dostoyevsky (1922) opgemerk het, was daar sonder die druk van die beledigende vader 'n twintigjarige Fyodor vry om sy beroep uit te oefen.
Die invloed van die Duitse digter Friedrich Schiller is opvallend in sy vroeë werke (nie bewaar nie), Maria stuart y Boris Gudunov. In die eerste stappe, Dostojewski het 'n voorliefde gehad vir skrywers soos Sir Walter Scott, Ann Radcliffe, Nikolay Karamzim en Aleksandr Pushkin. Natuurlik was Honoré Balzac se besoek aan Sint Petersburg in 1844 'n belangrike gebeurtenis, wat hy ter ere van hom vertaal het Eugenie Grandet.
Eerste literêre publikasies
Frase deur Fyodor Dostoyevski.
In dieselfde jaar het hy die leër verlaat om hom uitsluitlik aan skryfwerk te wy. Op 24-jarige ouderdom het Dostojewski die Russiese literêre sfeer getrap met sy epistolêre roman Arm mense (1845). In hierdie publikasie het die Moskou-skrywer sy sosiale gevoeligheid en outentieke styl duidelik gemaak. Hy het selfs die lof gewen van die bekende literêre kritikus Belinsky, wat hom voorgestel het aan die intellektuele en aristokratiese elite van Sint Petersburg.
Dostojewski se onderbreking het vyandigheid by ander jong Russiese skrywers (soos byvoorbeeld Turgenev) veroorsaak. Om hierdie rede werk sy opvolger -Die dubbele (1846) Wit nagte (1848) y Nietochka Nezvanova (1849) - het 'n hele paar negatiewe resensies ontvang. Hierdie situasie het hom aansienlik versteur; deel van sy reaksie op die depressie was om by groepe utopiese en libertariese ideologieë, die sogenaamde nihiliste, aan te sluit.
Tragedie as brandstof
Dostojewski het op negejarige ouderdom sy eerste aanval gekry. Dit sou gedurende sy lewe sporadiese episodes wees. Die meeste biograwe val egter saam om die dood van die vader as 'n verswarende gebeurtenis in sy kliniese beeld aan te dui. Die Russiese skrywer het die hardheid van hierdie ervarings ekstrapoleer om sy karakters van prins Myshkin uit te brei (Die idioot, 1869) en Smerdiákov (Die Karamazov-broers, 1879).
In 1849, Fjodor Dostoyevsky hy is deur die Russiese owerhede in hegtenis geneem. Hy word daarvan beskuldig dat hy deel was van die sameswering van Petrachevsky, 'n politieke beweging teen tsaar Nicholas I. Al die betrokkenes is ter dood veroordeel, met vonnisse - letterlik - voor die muur. In ruil daarvoor is Dostojewski na Siberië verban om dwangarbeid vir vyf lang, septiese en wrede jare te verrig.
Volgens Aimée Dostoyevsky het haar vader 'om een ​​of ander rede verklaar dat die veroordeeldes sy onderwysers was'. Dostojewski het geleidelik van sy talente gebruik gemaak in diens van die Russiese grootsheid. Wat meer is, hy beskou homself as 'n dissipel van Christus en 'n vaste benadeel van nihilisme. Dus sou Dostojewski nie meer die goedkeuring van die res van Europa soek nie (hoewel hy dit nie verag nie), maar hy het die land Slawies-Mongoolse erfenis geprys.
Dostojewski het die tweede deel van sy vonnis in Kasakstan as privaat uitgedien. Daar begin hy 'n verhouding met Mariya Dmítrievna Isáyeva; in 1857 is hulle getroud. Kort hierna het die amnestie wat deur tsaar Alexander II verleen is, sy edele titel herstel, gevolglik kon hy sy werke weer publiseer. Die eerste wat verskyn het, was Die rivierdroom y Stenpánchikovo en sy inwoners (albei vanaf 1859).
Die verhouding tussen Dostojewski en sy eerste vrou was om die minste te sê stormagtig. Sy het die grootste deel van hul derde en vierde huweliksjaar Tver gehaat. Terwyl hy gewoond geraak het aan die aristokratiese elite van die streek, het sy - in vergelding - 'n verhouding met 'n jong man van briewe begin. Uiteindelik het Mariya alles aan haar man bely (haar materialistiese motiverings ingesluit) en hom in die middel van 'n partytjie verneder.
Dobbelary en skuld
In 1861 stig Fjodor Dostojewski die tydskrif Vremya (Tyd) met sy ouer broer Mikhail, net nadat hulle hom toegelaat het om na Sint Petersburg terug te keer. Daar publiseer hy Die vernederdes en aanstootlikes (1861) y Herinneringe aan die huis van die dooies (1862), met argumente gebaseer op sy ervarings in Siberië. Die volgende jaar het hy 'n ekspedisie deur Europa gedoen deur Duitsland, Frankryk, Engeland, Switserland, Italië en Oostenryk.
Tydens sy reis is Dostojewski verlei deur 'n nuwe kansspel wat in die casino's van Parys ontstaan ​​het: roulette. Gevolglik keer hy terug na Moskou in die herfs van 1863 heeltemal bankrot. Om belediging by beserings te lewer Vremya dit is verban weens 'n artikel oor die Poolse opstand. Alhoewel hy die volgende jaar publiseer Ondergrondse herinneringe in die tydskrif epoja (Tydperk), 'n nuwe tydskrif waar hy saam met Mikhail as redakteur gewerk het.
Maar ongeluk het weer eens sy tol geëis, aangesien hy einde 1864 wewenaar word en kort nadat sy ouer broer, Mikhail, oorlede is. Daarom het hy in 'n diepe depressie verval en selfs meer in die spel, en hy het meer skuld opgebou (afgesien van 25.000 XNUMX roebels, aanvaar as gevolg van die dood van Michael). Dus het Dostojewski besluit om na die buiteland te vlug, waar die roulettewiel hom weer betrap het.
Literêre skepping onder druk
Dostojewski se dobbelary (en naïwiteit) het daartoe gelei dat skuldeisers hom aan die einde van sy dae agtervolg het. Hy keer in 1865 terug na Sint-Petersburg om een ​​van sy mees erkende werke te publiseer, Misdaad en straf. In 'n poging om sy rekeninge te vereffen, teken hy in 1866 'n kontrak met die uitgewer Stellovski. Die vasgestelde drieduisend roebels het direk in die hande van sy skuldeisers gegaan.
Die uitgee-kontrak het die regte op sy eie werke in gevaar gestel as hy die lewering van 'n roman in dieselfde jaar vertraag. Op 12 Februarie 1867 trou hy met Anna Grigórievna Snítkina, 25 jaar jonger. Sy was die entoesiastiese stenograaf wat gehuur is om voor te skryf Die speler (1866) binne net 26 dae. Tydens hul wittebrood (sowel as om skuldeisers te ontduik) het die pasgetroudes hulle in Genève, Switserland, gevestig.
As gevolg van die unie is Sonia in Februarie 1868 gebore; ongelukkig sterf die baba op drie maande. Dostojewski het weer die prooi van die spel geword en besluit om saam met sy vrou op 'n kort toer deur Italië te gaan. In 1869 verhuis hulle na Dresden, die tuisdorp van hul tweede dogter, Liuvob. In daardie jaar is ook die bekendstelling van Die idiootBaie van die geld wat die trefferroman ingesamel het, het egter skuld betaal.
Gedurende die 1870's publiseer Dostojewski 'n enorme aantal werke wat hom bevestig as een van die groot skrywers van die geskiedenis. Nie net van Rusland nie, maar van oor die hele wêreld. Sommige van die storielyne en karakters wat ontwikkel is, is geïnspireer deur outobiografiese gebeure en politieke gebeure wat Rusland geskud het.
Behalwe Die ewige man (1870), is die ander boeke geskryf en gepubliseer ná Dostojewski se terugkeer na Sint Petersburg in 1871. Daar is sy derde seun, Fyodor, gebore. Alhoewel die volgende jare relatief ekonomiese rustigheid gehad het, het Fyodor M. se epilepsieprobleme vererger. Die dood van sy vierde seun, Aleksei (1875 - 1878), het die senuweeagtige prentjie van die Russiese skrywer verder beïnvloed.
Jongste publikasies van Fjodor Dostojewski
Die gedemoniseerde. Roman (1872).
Die burger. Weekliks (1873 - 1874).
Dagboek van 'n skrywer. Tydskrif (1873 - 1877).
Die adolessent. Roman (1874).
Die Karámazov-broers. Roman - hy kon eers die eerste deel voltooi - (1880).
Fjodor Mikhaylovich Dostojewski is op 9 Februarie 1881 in sy huis in Sint Petersburg oorlede weens longemfiseem wat verband hou met epilepsie. Sy begrafnis is bygewoon deur bekendes en politici van regoor Europa, sowel as die mees prominente Russiese literêre persoonlikhede van destyds. Selfs - het later sy weduwee, Anna Grigorievna Dostoyevsky, verduidelik - het die seremonie 'n groot aantal jong nihiliste bymekaar gebring.
Op hierdie manier het selfs sy ideologiese teëstanders hulde gebring aan die Russiese genie. Dit is nie verbasend nie dat Dostojewski daarin geslaag het om onder meer 'n groot aantal filosowe, wetenskaplikes of outeurs van die transendensie van Friedrich Nietzsche, Sigmund Freud, Franz Kafka en Stefan Zweig te beïnvloed. Sy werk is universeel, met 'n erfenis wat vergelykbaar is met dié van Cervantes, Dante, Shakespeare of Víctor Hugo.