Hoe leer ons 'n kind om te dra?
Geskryf deur Janet Rose en Rebecca McGuire-Snieckus, Bath Spa Universiteit
Dit is 'n universele vraag: hoe leer ons 'n kind om op te tree? Bekende en wydgebruikte strategieë sluit in die gebruik van positiewe beloningstickers of goue sterre, of negatiewe uitreike of aanhouding. Dit is tegnieke gebaseer op die idee dat gedrag beheer en verander kan word met versterkingsisteme van belonings en sanksies, en kan bruikbare maniere wees om kinders te motiveer of hul gedrag te modereer.
Maar as hierdie eksterne meganismes om voorwaarde gedrag regtig gewerk het, sou ons nie gevangenisse nodig hê nie en sou daar nie 'n wees nie 50% re-offending rate. Ook los hulle nie geestesgesondheidskwessies op nie, wat dikwels die bron van gedragsprobleme is. Kinders het ook 'habituate' om stelsels te beloon, wat hulle beteken verloor hulle doeltreffendheid om kinders te motiveer om op te tree.
Net so kan vrees vir straf lei tot kinders wat staatmaak op aangebore oorlewingsmeganismes soos disassosiasie (nie omgee nie) of reaktief (aggressief) word in 'n poging om te vergoed. Belonings en sanksies werk nie vir kinders met addisionele behoeftes nie, omdat hulle afhanklik is van die vermoë om die gevolge van gedrag geestelik voor te stel en te verstaan. Hulle het 'n vermoë om bevrediging te vertraag en 'n vermoë om emosionele behoeftes te reguleer. Belonings en sanksies staatmaak op 'n kalm, ten volle funksionele en rasionele verstand om suksesvol te funksioneer.
'N meer effektiewe manier om gedrag te bestuur is 'n tegniek genaamd "emosie afrigting". Hierdie stelsel weerspieël die bewyse dat die suksesvolste programme vir die verbetering van gedrag diegene is wat fokus op die emosionele en sosiale oorsake van moeilike gedrag en sosiale en emosionele vaardighede proaktief leer.
Emosieafrigting beklemtoon emosionele regulering eerder as gedragsverandering. Dit beskou alle gedrag as 'n vorm van kommunikasie, wat 'n belangrike onderskeid maak tussen kinders se gedrag en die gevoelens wat hul handelinge onderliggend maak. Dit gaan oor kinders om hul verskillende emosies te verstaan ​​soos hulle hulle ervaar, hoekom hulle voorkom en hoe om dit te hanteer.
Die stelsel bestaan ​​uit twee sleutelelemente - empatie en leiding. Die empatie deel behels die erkenning en etikettering van 'n kind se emosies, ongeag die gedrag, om emosionele selfbewustheid te bevorder. Die omstandighede kan ook vereis dat daar limiete op gepaste gedrag en selfs gevolge gestel word, maar die sleutel tot hierdie proses is die leiding om 'n kind te help om sekere emosies en gevoelens te herken en te merk, soos "kwaad" of "hartseer".
Dit kom van betrokkenheid by die kind in probleemoplossing om hul vermoë te ondersteun om selfstandige gedrag te reguleer en aan te neem en toekomstige oortredings te voorkom. Maar net wanneer hul brein in 'n ontvanklike toestand is vir sulke probleemoplossing.
By die bestuur van gedrag, maak volwassenes gewoonlik staat op rede om 'n kind af te lei of af te lei. Maar wanneer 'n kind in 'n emosionele toestand is, veral 'n intense mens, kan hulle nie met die meer rasionele betrokke raak nie dele van hul brein. Hul gedagtes en liggame word in 'n oorlewingstoestand van vlug of vlug "gesluit", soos die klassieke "peuter-tantrum", selfs wanneer die reaksie deur iets soos 'n verkeerde begeerte veroorsaak word.
Kinders in 'n emosionele toestand moet terugbesorg word in 'n ontspanne, rustige toestand voordat ons met hulle kan redeneer. As ons oplossings voor stel, is dit soos om 'n huis te bou voordat 'n stewige fondament gelê word. Empatie help die kind om te kalmeer sodat hulle meer oop en in staat is om te redeneer, om neurale verbindings in die rasionele brein te skep om 'n doeltreffende bestuurder van emosie.
U mag dink dat empathising met kinders sal lei tot 'n endossement van slegte gedrag. Maar emosieafrigting behels ook die vestiging van die grense van aanvaarbare gedrag en die stel van grense. U kan die gevoel wat die gedrag onderliggend is, veroordeel, maar nie die gedrag self nie.
Praat dit oor
Die duidelike bewyse Uit 'n loodsstudie wat ons uitgevoer het, is dat emosieafrigting in skole uitsonderings kan verminder, verbeter akademiese bereiking en verbeter geestesgesondheid. Een tienjarige seun wat met gedragsprobleme gediagnoseer is, sal dikwels skree, skree en slaan. In plaas daarvan om hom te ignoreer of hom uit die klas te verwyder, het die onderwyser met die seun gekommunikeer oor hoe hy gevoel het. "Dit lyk asof jy regtig kwaad is. Ek dink jy is moeg om jou beurt te wag. Ek verstaan ​​dit."
Dit het hom gehelp om hom vinniger te kalmeer. Die onderwyser kan dan met hom praat oor die skoolreëls en stel strategieë voor om sy gevoelens en gedrag te bestuur. Nadat hy hierdie soort afrigting beleef het, het die seun sy emosies en gedrag selfreguleer. Hy sal die onderwyser nader en sê: "Ek is kwaad omdat Tom my dik gemaak het." Hy het groter empatie ontwikkel oor die impak van sy gedrag en sou om verskoning vra vir sy eweknieë. Hy het nie meer gevaar vir uitsluiting nie.
Emosieafrigting kan vir alle ouderdomme gebruik word, van babas tot tieners. navorsing wys ouers wie se emosie-afrigter kinders het wat meer op skool bereik, meer vriende het, minder gedragsprobleme ervaar en meer veerkragtig is. Dit is 'n manier om 'n kind te vertel dat hulle ondersteun, versorg, verstaan ​​en gerespekteer word. Dit kommunikeer ook dat nie alle gedrag aanvaarbaar is nie, dat hulle nie altyd kan kry wat hulle wil hê nie en dat hulle moet modereer hoe om gevoelens en begeertes uit te druk.
Op hierdie manier leer 'n kind empatie, lees die emosies en sosiale leidrade van ander en beheer impulse. Hulle is in staat om hulself te kalm en selfreguleer, bevrediging uit te stel, hulself te motiveer en beter te hanteer met die opwinding van die lewe - noodsaaklike vaardighede vir wanneer hulle ook volwassenes is.