vol. 49 num. 2 lang. es
Revisiting the limping parental condition of unmarried fathers]]>
Die oogmerk van artikel 21 van die Kinderwet was om die gemenereg so te ontwikkel dat ten minste betrokke ongetroude vaders ook deur regswerking as die ouers van hulle biologiese kinders erken kan word by geboorte. Die wetgewer het egter hierdie proses bemoeilik deur die dubbelsinnige en onduidelike terme wat in die bepaling gebesig word. Die groeiende aantal sake waarin die howe genader word vir die opheldering van die inhoud van artikel 21 is bewys hiervan en kom as geen verrassing nie. Die artikel gee 'n kritiese oorsig oor hierdie uitsprake wat nog grotendeels ongerapporteer is. Die mening word gehuldig dat die reg in terme van artikel 21 nie net ongeregverdig teen ongetroude vaders diskrimineer op grond van geslag en getroude status nie, maar ook teen ongetroude moeders en veral die kinders van sulke vaders. Daar word geargumenteer dat vaders op dieselfde basis as moeders ouerlike status behoort te verkry bloot op grond van die biologiese band met die kind. Indien dispute tussen die ouers ontstaan oor die uitoefening van hulle verantwoordelikhede en regte kan mediasie, 'n ouerskapplan of selfs die hof genader word om te bepaal wat is in die beste beland van die kind. Tot tyd en wyl artikel 21 ongrondwetlik verklaar word, sal die hinkende ouerlike status van ongetroude vaders egter voortduur. Die gevolgtrekking wat bereik word is dat alhoewel die uitsprake van die howe kan help met die uitleg van artikel 21, dit nie kan kompenseer vir die onderliggende gebrek aan objektiewe kriteria vir die verkryging van ouerlike verantwoordelikhede en regte deur ongetroude vaders nie.
The law of privilege and the Economic Freedom Fighters in South Africa's National Assembly: the aftermath of the 7th of May 2014 national elections]]>
Hierdie artikel ondersoek die omvang van die fundamentele beginsel van parlementêre privilegie - met spesifieke verwysing na die Suid-Afrikaanse Nasionale Vergadering (NV) se bevordering van die demokratisering van die parlement se outonomie. Die oogmerk is om 'n institusionele beleid vir die NV te bepaal aangaande die afdwinging van die parlement se magte in die bevestiging van die parlement se grondwetlike identiteit, nie deur eksterne inmenging nie, maar deur die afdwinging van interne kontroles -veral in die bestuur van die ope debatte in die evolusie van die beginsel van privilegie. Die fokus is nie bedoel om die operasionele kant van die NV te bespreek nie, maar die bevordering van die beginsel van privilegie in die Vergadering self sonder om dit te onderskei van die komitees, aangesien die beginsel van vryheid van spraak ook daaroorheen strek om parlementêre privilegie te bevestig. Die artikel argumenteer dat die miernes van politieke aktiwiteite in die NV die funksionaliteit van die parlement lamlê en dat dit die oneffektiwiteit van die parlement as spreekbuis vir die sisteem van verteenwoordigende demokrasie bevorder. Die bedoeling is nie om 'n volledige evolusie van die geskiedenis en die reg met betrekking to parlementêre privilegie te gee nie en erkenning word gegee dat die VN nie in 'n vakuum funksioneer nie, maar in die politieke konteks waarin dit bedryf word. Die fokus is gemotiveer deur die geboorte van die nuwe politieke party: die Ekonomiese Vryheidsvegters (EVV) na die 7 Mei 2014 nasionale verkiesings, wat die ontwikkeling van die beginsel van parlementêre privilegie in die konteks van die nuwe grondwetlike bedeling in die kollig gestel het. Hierdie beginsel is die basis vir die regulering van die institusionele outonomie van die VN deur die verteenwoordigers van die algemene publiek, en is gegrond op die regs- en grondwetlike konstruksie van Suid-Afrika se grondwetlike bedeling. Die grondwetlike status van parlementêre privilegie het geblyk om 'n fassinerende onderwerp vir konstitusionele reg te wees - veral sedert die aankoms van die EVV in die parlement. Die fassinering word egter pertinent wanneer die indruk geskep word dat die NV beheer verloor oor die bestuur van die debatte oor aangeleenthede van nasionale belang. Hierdie stand van sake dryf 'n dringendheid om die manier hoe die VN sy interne kontroles reguleer bepaal.
Burial or cremation - who decides?]]>
Elke mens gaan eendag te sterwe kom. Met dood verval alle regte wat die lewende mens gehad het. Die besluit om die oorledene te begrawe of te veras word aan die agtergeblewenis oorgelaat. Begrafnisondernemers het egter geen leiding oor wie van die agtergeblewenes se wil moet geld nie. Dit lyk voor die handliggend dat dit die naaste familie moet wees, maar in veranderde omstandighede is die familie nie meer soos van ouds nie. Die hele kosep van 'n familie het verander weens saamblyverhoudings of dieselfde geslag-huwelike. Wat doen 'n begrafnisondernemer indien die naasbestaandes nie kan ooreenkom wat met die lyk moet gebeur nie. Die Wet (National Health Act 61 van 2003) en die Regulasies in terme van die Wet bied geen leiding nie. 'n Voorstel is om as lewende persoon 'n dokument op te stel waarin aangedui word wie verantwoordelik vir die liggaam na dood moet wees.
Politocratic communitarianism and public justice]]>
Politocratic communitarianism is based on Nisbet's, Sandel's and Maclntyre's interpretation of Aristotle's sociology and theory of justice. It fosters Aristotle's views on the growth manifested in the organismic state under which the whole of society is subsumed. The physis (growth) of the state is expressive of the whole of reality. In this sense, the city-state is by nature clearly prior to non-state entities and individual persons, since the state is of necessity prior to its parts. The Aristotelian organismic teleology is related to the doctrine of the great chain of being, which sees every element of society as an infinitesimal gradation of ascent to transcendental reality, and which informs the politocratic communitarian philosophy of community. Society as a whole, its structure and processes, is deemed to be representative of the organismic state; society and all its institutions, participates in the entire realm of organismic reality, an idea fundamental to politocratic communitarianism and National-Socialistic state and legal philosophy. The ideal forms of community and public justice are expressive of the biopolitical aims of the power-state: the plurality of non-state entities are subsumed under the universalistic state, the pluriformity of legal spheres in society are encapsulated within the organismic political society and the principles of liberty and equality in civil private law are negated to the point where material injustices are legitimised by state aims. The Aristotelian concept of the biopolitical state is, arguably, the highest barrier for politocratic communitarians and National-Socialists to overcome in their aspirations to meet the benchmarks of the law-state and to satisfy the requirements for ensuring public justice. This essay investigates the implications of politocratic communitarianism, its shared Aristotelian heritage with National-Socialism, and the law-state implications emanating from this tradition's organismic and biopolitical state and legal philosophy.
Is post-commencement finance proving to be the thorn in the side of business rescue proceedings under the 2008 Companies Act?]]>
Ondernemingsredding word toenemend as 'n gewilde en belangrike punt op die wetgewende agenda van lande wêreldwyd beskou. In Suid- Afrika het die Maatskappywet 71 van 2008 (die Wet) wat op 1 Mei 2011 in werking getree het, geregtelike bestuur vervang met 'n ondernemings-reddingmodel wat onder andere die rehabilitasie van 'n maatskappy in finansiële nood as doelstelling het. Een van die sleutelfaktore van 'n suksesvolle ondernemingsreddingproses is die verkryging van na -aanvangsfinansiering. Die onderhawige artikel bevat 'n bespreking van die spesifieke tekortkominge van die ondernemingsreddingmodel wat 'n nadelige effek het op die vekryging van na -aanvangsfinansiering in die praktyk. Aandag word ook geskenk aan ondernemingsreddingsverrigtinge, na -aanvangsfinansiering in die algemeen en die rangorde van die eise van skuldeisers wat sogenaamde na -aanvangsfinansiering verleen. Daar word ook gekyk na die benadering wat deur die Verenigde State van Amerika in hoofstuk 11 van die Amerikaanse 'Bankruptcy Code', asook ander internasionale instrumente, gevolg word. Die outeurs doen dan ten slotte aan die hand dat ondernemingsredding as model slegs kan slaag indien daar 'n paradigma skuif plaasvind wat wat tot 'n meer skuldenaar-vriendelike milieu tot gevolg sal hê en sodoende sal verseker dat na -aanvangsfinansiering meer vrylik beskikbaar sal wees.
Alternatives for the treatment of transfer pricing adjustments in South Africa]]>
Die Inkomstebelastingwet maak tans voorsiening vir 'n geagte dividend as sekundêre aanpassing wanneer 'n maatskappy 'n oordragsprysaan-suiwering ingevolge artikel 31 maak. Gegewe die feit dat hierdie bepaling drie keer in die afgelope vier jaar gewysig is, ondersoek hierdie artikel die bepaling om vas te stel of dit konseptueel suiwer is of bloot 'n praktiese maatreël wat in die toekoms verdere wysigings sal noodsaak. Die konseptuele ontleding is gebaseer op die karaktereienskappe van die alternatiewe transaksies waarop sekondêre aanpassings gebaseer word, die vereistes van verbondenheid van persone asook nie-belasting motiewe wat oordragsprysing beïnvloed. Uit die ontleding blyk dit dat die hantering van sekondêre aanpassings normaalweg wel konseptueel suiwer is, behalwe in die geval waar 'n Suid-Afrikaanse beherende maatskappy 'n oordragsprysaanpassing maak wat voortspruit uit 'n transaksie met 'n beheerde maatskappy. Daar word aangevoer dat die moontlikheid van 'n dubbele dividendbelastingimplikasie 'n uitsondering op die sekondêre aanpassing reël vir maatskappye kan regverdig.
Children's rights of access to health care services and to basic health care services: a critical analysis of case law, legislation and policy]]>
Die Grondwet waarborg kinders se reg op gesondheidsorg in artikel 27(1) en artikel 28(1)(c). Artikel 27(1) bepaal dat elkeen die reg op toegang tot gesondheidsorgdienste het, met inbegrip van reproduktiewe gesondheid sorg. Artikel 28 bepaal dat elke kind die reg op basiese gesondheidsorg-dienste het. Die artikel ondersoek die betekenis en verband tussen die twee regte om sodoende te bepaal wat dit vir die staat beteken. Dit gee dan aanleiding tot 'n evaluering van wetgewende en ander maatreëls wat die regering aangeneem het om die twee regte te realiseer.
Social security 'benefits' and the collateral source rule - an analysis of the three Coughlan decisions]]>
Cecil Sher and Another v Vermaak (AR 197/13)  ZAKZPHC 8 (25 February 2014)]]>
MtGox Co., Ltd (Re), 2014 ONSC 5811]]>
Jerrier v Outsurance Insurance Company Limited  3 All SA 701 (KZP)]]>
Is an agreement to refer a matter to an inquiry by an arbitrator in terms of section 188A of the LRA a straightjacket?]]>