Alles val uitmekaar
JY LEES NOU Alles val uitmekaar
Ek is gek oor ou huise. 'n Huis wat geslagte lank bewoon is, het mos 'n karakter wat g'n nuwe huis ooit kan hê nie. Sommige mense noem dit "atmosfeer". Ek dink daaraan as die huis-se-storie. Die lief en leed van vorige inwoners wat soos stof op die solder vergader en stadig deursif tot in elke hoekie en gaatjie …
Ou geboue, soos ou mense, het nou eenmaal meer sorg nodig as jong geboue en jong mense. Daar is altyd iets wat breek, iets wat die gees gee, iets wat herstel of vervang moet word. Things fall apart; the centre cannot hold. Elke keer as ek dié beroemde versreël van W.B. Yeats lees, dink ek nie - soos die digter bedoel het - aan politieke stelsels en filosofiese kwessies nie. Nee, ek dink aan die lewensgevaarlike elektriese bedrading en die klammigheid in die mure en die vrot vloerplanke van my "karaktervolle" ou kliphuis in Provence.
Daar's darem niks soos 'n bietjie ontbering om jou te laat besef hoe begenadig jy eintlik is nie. Intussen het ons weer warm water gekry én die kombuiskraan werk steeds - maar gister het 'n waterpyp op die boonste verdieping onverklaarbaar begin lek. Ons het dit eers agtergekom toe die water deur die plafon van die onderste toilet begin sypel. Teen vanoggend moes jy 'n sambreel saamneem as jy die toilet wou gebruik.