PressReader - Kuier: 2018-06-13 - WEES ’N GOEIE VIR VOOR­BEELD JOU­SELF
WEES ’N GOEIE VIR VOOR­BEELD JOU­SELF
Kin­ders het lief­de en lei­ding van al­bei ou­ers no­dig en af­we­si­ge pa’s moet ge­maan word om hul plig na te kom.
Kuier - 2018-06-13 - Kuiercoach - DEUR SYDENE CLOETE
Die voor­beel­de wat ons vir ons kin­ders stel, bly hul­le lank by selfs na­dat woor­de stil­ge­raak het. As dog­ters leer ons baie by ons ma’s, maar ons leer ewe veel by ons pa’s.
Ou­ers word aan­ge­stel as die kom­pas­se vir hul kin­ders en al­bei ou­ers het ’n ewe be­lang­ri­ke rol om hier te ver­vul. Jy leer of aan­vaar on­wil­le­keu­rig jou ou­ers se voor­beeld vir jou eie ver­hou­dings, ro­man­ties of nie. Dit is ook van­waar jou eer­ste maat­staf kom vir jou mens­waar­dig­heid, jou sie­ning van jou­self en hoe jy lief­ge­hê, waar­deer en ge­re­spek­teer wil word. Hul­le leer jou ook hoe om an­der lief te hê, te re­spek­teer en te waar­deer.
Maar wan­neer jou pa kies om nie deel van jou le­we te wees nie, kan dit jou he­le le­we be­ïn­vloed. Die af­we­si­ge pa kan dan ne­ga­tie­we bood­skap­pe aan sy kind oor­dra – al is dit nie op­set­lik of met woor­de nie. Só kan die kind dalk be­gin glo hul­le was nie goed ge­noeg om hul pa se lief­de en aan­dag te ver­dien nie of dat hul­le iets ge­doen het om die pa te laat weg­gaan.
Van­af ’n jong ou­der­dom maak die men­se in jou le­we, die er­va­rings en e­mo­sies wat daar­mee ge­paard gaan, deel uit van jou on­be­wus­te­li­ke ge­drag en hoe jy jou­self sien. On­be­wus­te­li­ke ge­drag is die “pro­gram” waar­vol­gens jou le­we ver­loop. Dis hoe jy am­per ou­to­ma­ties vir 95 – 99% van die tyd op ge­beu­re re­a­geer. Dié “pro­gram” be­ïn­vloed dus ook ro­man­tie­se ver­hou­dings. Vroue voel dalk by­voor­beeld on­be­wus­te­lik aan­ge­trok­ke tot sterk mans soos hul pa’s of seuns be­han­del hul vrou soos wat hul pa hul ma be­han­del. Ons is “cre­a­tu­res of ha­bit”, so ons vind se­ku­ri­teit in dit waar­mee ons kan i­den­ti­fi­seer.
As die ou­ers se voor­beeld ne­ga­tief was, kan die teen­oor­ge­stel­de ge­beur. ’n Se­ke­re ei­en­skap van die ou­er het die kind dalk met so­veel weer­sin ge­vul dat hul­le pre­sies die teen­oor­ge­stel­de soek in ’n maat.
Daar is ’n ten­dens dat wan­neer som­mi­ge mans met die ma op­breek, hul­le ook met die on­ge­bo­re ba­ba of ou­er kin­ders op­breek. Dan is daar ook som­mi­ge ma’s wat kin­ders om self­sug­ti­ge re­des van die pa weg­hou wan­neer die ver­hou­ding op die rot­se be­land en dis nie nood­wen­dig om die kind te be­skerm nie.
Wat ook al die re­de vir ou­ers wat op­breek, die pa moet al­tyd aan­ge­moe­dig word om ’n ak­tie­we rol in sy kind se le­we te speel.
Wan­neer jy trou of in ’n ver­hou­ding is met ’n af­we­si­ge pa, het jy ook ’n ver­ant­woor­de­lik­heid om hom aan te moe­dig om sy ou­er­li­ke plig teen­oor sy kind te be­sef en na te kom.
Waak daar­teen om self­sug­tig te wees wan­neer dit by jou tyd, aan­dag en ge­lief­des kom. Maak ’n punt daar­van om jou maat met sy kind(ers) uit ’n vo­ri­ge ver­hou­ding te deel. Maak jou hart en le­we oop, want wan­neer ons ons af­sluit van ver­ant­woor­de­lik­he­de en ver­geet om se­ë­nin­ge te deel, bou ons ’n muur om ons­self wat keer dat nog meer se­ë­nin­ge van bui­te af in ons le­we vloei. ’n Toe hand kan nie ont­vang nie.
Ou­mas het ook ’n ver­ant­woor­de­lik­heid teen­oor hul klein­kin­ders. El­ke kind soek ’n ge­voel van be­hoort en wil net weet daar is ie­mand wat in hul­le glo en wat hul­le nie wil te­leur­stel nie. As tan­nies of ou­mas van ’n af­we­si­ge pa se kin­ders, moet ons teen­woor­dig pro­beer wees. El­ke kind kan doen met ’n“máár”in hul le­we. Pa was nooit daar nie, máár ou­ma of tan­nie het hom al die lief­de en aan­dag ge­gee. Ons moet ons self af­vra, wat­ter ver­ant­woor­de­lik­heid het ons as ’n breë ge­meen­skap om af­we­si­ge pa’s tot ver­ant­woor­ding te roep? El­ke keer wan­neer ons nie dit nie aan­spreek nie, word ons deel van die pro­bleem, word dit ’n norm.
Kom ons vra af­we­si­ge pa’s die on­ge­mak­li­ke vrae. Kom ons moe­dig hul­le aan om ak­tief deel te wees van hul kin­ders se le­wens. Kom ons moe­dig ons kin­ders aan om hul pa’s deel te maak van hul le­wens. Kom ons as ma’s, tan­nies, vrien­din­ne, ou­mas en stief­ma’s staan saam en help af­we­si­ge pa’s in die rig­ting van ver­ant­woor­de­lik­heid.
’n Staan­de o­va­sie vir al die won­der­li­ke pa’s wat moei­te doen om deel te wees van hul kin­ders se le­wens en ook aan elk­een wat die rol van ’n pa in ’n kind se le­we ver­tolk. Pa’s, wees die ti­pe man aan wie jy een­dag jou dog­ter met lief­de en re­spek sal toe­ver­trou.
Kom ons vra af­we­si­ge pa’ s die on­ge­mak­li­ke vrae. Kom ons moe­dig hul­le aan om ak­tief d eel­te wees van hul kin­ders se­le­wens.