Studie stel voor dat diere stresvreet - Tradisionele resepte - 2021
Studie stel voor dat diere stresvreet
Daar word gereeld aanvaar dat troeteldiere alles sal eet wat hulle kan kry, en daarom is vet diere net die gevolg van 'n eienaar wat nie weet wanneer hy die blikopener moet neersit nie. Maar 'n span navorsers wat vetsug by diere ondersoek, sê dat diere gemaklik kan eet om stres te hanteer, net soos sommige mense doen.
Volgens die veearts Franklin McMillan het sommige diere die neiging om te ooreet as gevolg van negatiewe stimuli soos stres, verveling, angs en depressie. Met ander woorde, sommige honde eet hul gevoelens op.
"Die uiteinde is dat daar baie bewyse is by mense en diere soos knaagdiere dat spanning wat veroorsaak word deur stres of emosionele eet 'n werklike ding is en bydra tot vetsug, so ons moet dit by troeteldiere bekyk," het McMillan gesê .
Vetsug by troeteldiere is 'n groeiende probleem, met een studie wat daarop dui dat die vetsug van troeteldiere 25 % onder katte en tot 45 persent onder honde is, volgens The Telegraph. Sekere rasse, insluitend Labrador -retrievers, steenhoop -terriërs, cavalier king Charles spaniels, Skotse terriërs en haan -spaniel is veral vatbaar vir vetsug.
Vetsug by troeteldiere word normaalweg behandel deur hul voedselvoorraad te verminder of dieet vir troeteldiere voor te skryf, maar McMillan voer aan dat as stres 'n oorsaak is van vetsug by diere, die wortel van gedragskwessies doeltreffender sou wees om die gewig van die troeteldier te beheer en eenvoudig te verwyder kos kan meer seermaak as wat dit kan help.
"As dit 'n belangrike faktor by ons troeteldiere is, dan is die standaardbenadering deur hul voedsel eenvoudig weg te trek baie misleidend en moontlik skadelik," het McMillan gesê.
Giftige en tragiese gevolge van produktoetsing op diere
Elke jaar word miljoene diere vergiftig en doodgemaak in barbaarse en verouderde toetse wat probeer om die gevare van verbruikersprodukte en hul bestanddele te evalueer. In 'n poging om die toksiese effekte te meet, word rotte, muise, proefkonies, konyne en ander diere gedwing om groot hoeveelhede van 'n toetsstof in te sluk of in te asem, of 'n chemiese middel in hul oë of op hul vel gesmeer te word. Dit is nou duidelik dat toetse op diere dikwels nie uitkomste by mense voorspel nie, en dat baie nie-dierlike toetsmetodes beskikbaar is en steeds ontwikkel word.
Om die gevaar van 'n enkele korttermynblootstelling aan 'n produk of chemikalie te bepaal, word die stof in uiters hoë dosisse aan diere (gewoonlik knaagdiere) toegedien deur middel van dwangvoeding, geforseerde inaseming en/of oog- of velkontak. Diere in die groepe met die hoogste dosis verduur dikwels erge buikpyn, diarree, stuiptrekkings, aanvalle, verlamming of bloeding van die neus, mond of geslagsdele voordat hulle uiteindelik sterf of doodgaan. 1
Tydens die Eerste Wêreldoorlog het die toets van akute toksisiteit begin, met die nou berugte dodelike dosis 50 % (LD50) -toets, wat selfs vandag nog 'n algemene diervergiftigingsstudie is. In hierdie toets word groepe diere toenemende hoeveelhede van 'n toetsstof met krag gevoer, of word toenemende hoeveelhede op hul vel toegedien totdat die helfte daarvan sterf. Ondanks die dekades se gebruik daarvan, is die LD50 -toets en sy meer kontemporêre aanpassings nog nooit wetenskaplik bekragtig om te bevestig dat hul resultate inderdaad chemiese effekte by mense voorspel nie. Een internasionale studie wat die resultate van rotte- en muis-LD50-toetse vir 50 chemikalieë ondersoek het, het bevind dat hierdie toetse toksisiteit by mense met slegs 65 persent akkuraatheid voorspel het-terwyl 'n reeks menslike sellyntoetse gevind is om toksisiteit by mense met 75 tot 80 persent akkuraatheid. 2
Die oog- en velirritasie- en korrosietoetse van Draize dateer uit die veertigerjare. 3 In hierdie toetse word 'n stof in konyne se oë gedrup of op hul geskeerde vel gesmeer. Laboratoriumtegnici teken dan die skade - wat ontsteekte vel, maagsere, bloeding, bloedige skurwe, geswelde ooglede, geïrriteerde en troebel oë, of selfs blindheid kan insluit - met spesifieke tussenposes tot twee weke aan. Daar is geen vereiste om die diere pynstillende middels te gee tydens hierdie langdurige proses nie.
Bewyse toon dat dierstudies veranderlike uitkomste het, 'n beperkte betroubaarheid het en oor die algemeen swak voorspellers van menslike vel- en oogreaksies is. Die kwalitatiewe telling van oog- en velskade in Draize -toetse is hoogs subjektief. Daarom lewer verskillende laboratoriums - en selfs verskillende toetsrondes binne dieselfde laboratorium - dikwels verskillende resultate. Hierdie veranderlike telling maak die resultate van die Draize -vel- of oogtoets onbetroubaar. Boonop is die resultate van die Draize -oogirritasie- en korrosietoetse dikwels gebrekkig as gevolg van die anatomiese en fisiologiese verskille tussen die oë van mense en konyne. Omdat konynvel aansienlik meer deurlaatbaar is as die menslike vel, lei die gebruik van konyne tot irritasie- of korrosiestudies tot gebrekkige resultate. Byvoorbeeld, 'n vergelyking van die data van konyntoetse en vier-uur-menslike velvlek-toetse vir 65 stowwe het bevind dat 45 persent van die klassifikasies van chemiese irritasiepotensiaal op grond van dieretoetse verkeerd was. 4
Die proefneming van die proefkonyn (GPMT) vir velsensibilisering, waarin proefpersone verskeie kere 'n toetsstof inspuit en 'n allergiese reaksie meet, is aanvanklik in 1969 beskryf. , ulserasie of andersins pynlik as gevolg van 'n allergiese reaksie. Hierdie reaksie word verder versterk deur die gebruik van byvoegmiddels, wat die liggaam se immuunrespons verhoog.
In sommige sektore is die GPMT grootliks vervang deur die murine local limf node assay (LLNA), waarin 'n toetsstof op die ore van muise aangebring word, wat uiteindelik doodgemaak word sodat die limfknoop naby die oor verwyder kan word en die immuunrespons van die muise gemeet. Die aantal limfosiete wat van die limfknoop geïsoleer word, word dan gebruik as 'n maatstaf vir velsensibilisering. Alhoewel hierdie toets minder diere gebruik en minder tyd nodig is om uit te voer, is beter alternatiewe wat heeltemal van diere ontslae is, ontwikkel en moet dit in plaas van albei hierdie verouderde dieretoetse gebruik word.
Die bio -toets vir karsinogeniteit by knaagdiere is 'n toets waarin rotte of muise gedwing word om 'n toetsstof in te neem of in te asem, of die toetsstof word ingespuit of op hul vel versprei. Die stowwe word tot twee jaar lank aan die diere toegedien voordat hulle doodgemaak word, sodat navorsers tekens van kanker, soos abnormale selle of tumorvorming, kan soek. 'N Oorsig van 2002 oor bestaande data dui op 'n hoë mate van vals positiewe en vals negatiewe as knaagdiere gebruik word om kankerverwekkendheid by mense te voorspel. 7
Met reproduktiewe en ontwikkelingstoksisiteitstoetse word probeer om die effek van 'n stof op die voortplantingsvermoë van 'n dier en die ontwikkeling van die nageslag te bepaal. Tydens hierdie toetse gee eksperimenteerders 'n toetsstof aan rotte 'n paar weke voor paring tydens swangerskap, en beide die vrugbaarheid van die volwassenes en die groei, oorlewing en ontwikkeling van die nageslag word ondersoek. In twee-generasie-studies word die eerste generasie nageslag uit ontwikkelingstoksisiteitsstudies gekoppel om die effekte wat 'n stof op die vrugbaarheid en toksisiteit van die tweede generasie nageslag het, waar te neem. Die twee-generasie toets verhoog die aantal diere wat in hierdie toetse gebruik word en stel hulle vir lang tydperk bloot aan moontlike skadelike stowwe. 8
Angsagtige gedrag en c-fos-uitdrukking by rotte wat vetiver essensiële olie ingeasem het
Vetiver essensiële olie (VEO) is gebruik in aromaterapie vir ontspanning. Hierdie studie was daarop gemik om die gevolge van VEO op 'n angsverwante gedragsmodel (die verhoogde plus-doolhof, EPM) en onmiddellike vroeë geen-c-fos in amygdala, bekend as betrokke by angs, te ondersoek. Manlike Wistar -rotte is diazepam (1 mg/kg i.p.) toegedien vir 30 minute of ingeasem met VEO (1%, 2,5% of 5% w/w) vir 7 minute voor blootstelling aan die EPM. Daarna is die uitwerking van 2,5% VEO, die anxiolytiese dosis, op c-fos-uitdrukking in amygdala ondersoek. Die rotte wat óf 2,5% VEO óf diazepam gegee het, het 'n angstig-agtige profiel in die EPM vertoon. VEO en diazepam het die uitdrukking van c-fos aansienlik verhoog in die laterale verdeling van die sentrale amygdaloïede kern (CeL). Daarom kan die anxiolytiese eienskappe van VEO verband hou met die verandering van neuronale aktivering in CeL. Daar is egter toekomstige studies nodig om die presiese werkingsmeganisme van VEO te ondersoek.
Sleutelwoorde: amygdala angs diazepam verhoogde plus-doolhof vetiver essensiële olies.
U kan u hond stres
'N Border collie spring om 'n vlieënde skyf te vang tydens 'n kompetisie. Nuwe navorsing dui daarop dat hondestres die spanning van eienaars weerspieël, veral by honde en mense wat saam meeding. Bela Szandelszky/AP steek onderskrif weg
'N Border collie spring om 'n vlieënde skyf te vang tydens 'n kompetisie. Nuwe navorsing dui daarop dat hondestres die spanning van eienaars weerspieël, veral by honde en mense wat saam meeding.
Opgedateer om 09:34 ET
As u neuroties en angstig is, kan u hond ook stres ervaar.
Talle studies het bevind dat honde en hul eienaars gesinchroniseerde emosies en stresvlakke kan ervaar, veral tydens baie stresvolle of opwindende aktiwiteite soos kompetisies of polisiewerk. 'N Nuwe studie het honde en hul eienaars in die loop van maande gevolg om te sien hoe streshormone by diere en mense oor tyd verander.
Die resultate dui daarop dat honde baie sensitief kan wees vir menslike spanning. 'As die eienaar gespanne is, sal die hond ook die spanning weerspieël,' verduidelik Lina Roth, 'n professor aan die Linkoping Universiteit in Swede en 'n skrywer van die studie wat vandag in Nature's gepubliseer is. Wetenskaplike verslae.
Skote - Gesondheidsnuus
Sommige behandelings wat deur dagga afkomstig is, is daarop gemik om troeteldiere te versag
Roth en haar kollegas het 58 honde en hul eienaars ondervra. Eienaars beantwoord vrae oor eienskappe, insluitend ekstraversie, aangenaamheid, neurotisme en openheid.
As u van 'n ou hond hou, kan die bestuur van sorg 'n uitdaging wees
Hulle is ook gevra om opnames in te voer wat hul honde bepaal op grond van eienskappe soos opgewondenheid, reaksie op opleiding, aggressie en angstigheid. Die navorsers het daarna haarmonsters van die honde en hul eienaars geneem om te toets vir die stresverwante hormoon kortisol.
"Cortisol word in die hare opgeneem namate dit groei, sodat ons 'n terugblik op ons kortisolafskeidings kry," verduidelik Roth.
Hulle het gevind dat die vlak van hondekortisol die persoonlikheidstrekke van hul eienaars weerspieël.
"Dit was die persoonlikheid van die eienaar wat die kortisolvlak van die hond se hare beïnvloed het, eerder as die persoonlikheid van die hond self," sê Roth. Die verband was sterker tussen honde en eienaars wat saam meeding as tussen eienaars en honde wat nie.
'As dit by mededingende honde kom, kan dit eintlik wees dat hulle meer tyd saam spandeer, en dat hierdie opleiding hierdie emosionele nabyheid kan verhoog,' bespiegel Roth, hoewel sy byvoeg dat 'dit 'n verband is, so ons weet regtig nie die meganisme hieragter. "
Roth sê sy wil graag opvolgstudies doen na meer honderasse-hierdie navorsing fokus op border collies en Shetland-skaaphonde. Sy stel ook belang in hoe die geslag van die eienaar die resultate kan beïnvloed. Hierdie studie het slegs vroulike eienaars ingesluit.
Rosemary Strasser, 'n gedragsneuro -endokrinoloog aan die Universiteit van Nebraska, Omaha, wat die verband tussen honde en mense bestudeer het, sê die nuwe navorsing is opwindend en dat dit verdere vrae laat ontstaan ​​oor hoe honde en mense mekaar emosioneel beïnvloed.
Een groot vraag: kan honde ook mettertyd die menslike stres beïnvloed? "Veral as honde as diens- of ondersteuningshonde vir individue gebruik word," sê Strasser, "as dit 'n selfversekerde, uitgaande hond in 'n huis plaas, hoe beïnvloed dit dan die persoonlikheid van die eienaar? Is dit altyd eenrigting? 'n baie interessante verdere uitbreiding hiervan wees. "
Vorige navorsing het voorgestel dat die persoonlikheid en houding van 'n honde -eienaar 'n invloed kan hê op hoe emosioneel geheg daardie persoon aan hul troeteldier kan wees. "'N Persoon wat van honde hou en 'n hond wil hê, sal anders met die hond omgaan as 'n persoon wat 'n hond gegee of blootgestel kan word aan hom wat hulle nie noodwendig wil hê nie," sê Strasser.
Beide navorsers waarsku dat honde -eienaars nie die nuwe navorsingsresultate moet lees nie en is bekommerd dat hul persoonlikhede hul diere benadeel. Die studie dui byvoorbeeld nie daarop dat neurotiese mense ook veroorsaak dat hul honde neuroties optree nie.
'Ek dink nie u moet angstig wees dat u u hond kan benadeel as u stres nie,' sê Roth. "In plaas daarvan is u hond 'n sosiale ondersteuning vir u, en u is 'n sosiale ondersteuning vir die hond."
Studie stel voor dat u vet troeteldier stres eet as gevolg van u kak
As u vroeëre, energieke troeteldier in 'n vet plas los vel en maag gesmelt het en so klonterig en grof geword het dat u nie eers meer daaraan kan raak nie, wil u miskien u vetfobie oorkom omdat u ontneem u troeteldier duidelik van fisiese geneentheid. Sodra u u hand in die okselvoue van u troeteldier gesink het, wil u miskien oorweeg dat u troeteldier net soveel gewig gekry het omdat dit stresvretend was om al u neurotiese snert te hanteer.
'N Oorsig van bestaande navorsing oor vetsug by troeteldiere, 'n toenemende verskynsel in die veeartsenykundige wêreld, dui daarop dat troeteldiere nie net te veel eet nie, omdat eienaars hulle te veel voed of versuim om hulle te oefen of 'n eksklusiewe dieet van spek en roomys te gee. Troeteldiere is eintlik stresvretend, 'n gedrag wat glad nie ongewoon onder mense is nie, maar tot onlangs nog nie regtig as die hoofoorsaak van vetsug by huisdiere beskou word nie. Volgens die navorsingsoorsig, wat onlangs in die Tydskrif vir veeartsenykundige gedrag, kan troeteldiere voedsel as 'n 'hanteringsmeganisme' gebruik om 'emosionele nood' te hanteer, frases wat die Telegraaf 'n onbeduidende te maak Bridget Jones vergelyking.
Gemaklike eet by mense behels sekere soorte kosse, gewoonlik kalorieë, miskien veral soet/sout. Aangesien troeteldiere ooit sal eet (en omdat hulle nie noodwendig verstandsbeheer oor hul mense uitoefen nie en die mense tot lewende kombuistoestelle wat slegs vir die oopmaak van spensdeure gebruik word, verminder), behels die eet van stres nie spesifieke kos nie. Hulle eet net baie van hul normale kos, verduidelik dr Franklin McMillan, 'n veearts en voormalige kliniese professor in medisyne aan die Western University of Health Sciences College of Veterinary Medicine.
[McMillan] toon aan dat diere, soos mense, te veel kan eet, nie noodwendig uit honger nie, maar ook as gevolg van 'ontwrigting' - waardeur ooreet in reaksie is op ander stimuli as interne hongerwyses, soos stres. Hy noem ook vroeëre studies om aan te toon dat sommige diere wat 'n oorvloed kos bied, nie ooreet nie, en ander toon 'n verband tussen stres en negatiewe emosies en eet.
McMillan identifiseer verskeie oorsake van stresvreet by 'n troeteldier, waaronder verveling, angs en depressie. Hy antwoord ook skeptiese troeteldier eienaars wat dink dat hul troeteldiere net gelukkig is as hul vaal gesiggies in 'n kosbak begrawe word, deur te verduidelik dat navorsing oor vetsug by troeteldiere suggereer dat ooreet 'n teken kan wees van 'n aangename emosionele toestand van 'n troeteldier, of 'n hond/katagtige gemoed "In beroering."
Die resensie maak nog een ding duidelik - ons moet waarskynlik die manier waarop ons oor vetsug by troeteldiere dink, verander. Deur eenvoudig die eetgereg weg te neem of u troeteldier om die blok te laat loop, sal nie noodwendig die onderliggende oorsake van stresopname aangespreek word nie. Nie alle gevalle van vetsug by troeteldiere is verstrengel in die emosionele nood van 'n troeteldier nie (sommige troeteldiere is net vraate, en sommige eienaars is net onverantwoordelik), maar McMillan se artikel toon aan dat vetsug by troeteldiere waarskynlik ingewikkelder is as vet -beskaamde vingerwagters wil hê ons moet dink.
Troeteldiere verminder spanning: nuwe studie toon kortisolvermindering
Almal wat hul huis met 'n geliefde troeteldier van enige aard deel, sal vir jou sê: troeteldiere verminder stres. OK, so soms veroorsaak dit ook spanning (veral as hulle dae lank op 'n slag dwaal, soos een van my vier katte aandring om te doen ... of as hulle 'n stukkie appel na jou kop gooi as jy werk, soos my papegaai wel)-maar groot troeteldier eienaars oor die hele wêreld sal saamstem dat troeteldiere baie goed is vir stres.
Baie van die navorsing oor troeteldiere en stresverligting is gefokus op geestesgesondheid en die sielkundige voordele van 'n troeteldier of tyd saam met 'n vriendelike dier. Die bekende sielkundige voordele is goed gedokumenteer, maar minder is bekend oor ons fisiologiese reaksie op ons harige, afgeskaalde of gevederde vriende.
As ons beklemtoon, stel die liggaam kortisol vry, 'n streshormoon wat ons liggaam se vermoë om homself te genees, benadeel, stres toeneem en lei tot 'n bose en ja, toenemend stresvolle sirkel. As u nie slaap nie, maagpyn, pyn, gewigstoename en hoofpyn, kan dit tekens wees dat u liggaam te veel kortisol vrystel. Maar- goeie nuus. Navorsing wat onlangs aan die Washington State University gedoen is, het ontdek dat slegs tien minute se interaksie met katte en honde genoeg was om 'n aansienlike vermindering in die kortisolvlakke van studente te veroorsaak - 'n ware fisiologiese reaksie met bekende gesondheidsvoordele.
Dit is nie die eerste navorsing wat na troeteldiere en geselskapsdiere in die studentelewe gekyk het nie, maar dit is die eerste om sodanige interaksie in werklike scenario's te bestudeer, in teenstelling met kunsmatige laboratoriumtoestande.
Tydens hierdie gerandomiseerde gekontroleerde proef is vrywillige studente willekeurig in een van die vier groepe ingedeel: 'n groep wat 10 minute lank in wisselwerking met terapiehonde en katte was, 'n groep wat die eerste groep waargeneem het, maar nie self 'n praktiese interaksie gehad het nie, 'n groep wat stilbeelde van die terapie -diere vertoon is en 'n groep wat rustig sonder stimulasie sit en aan hulle gesê word dat hulle binnekort met die diere in wisselwerking sal tree. Speekselmonsters is van elke deelnemer geneem, met die doel om 'n basiese kortisolvlak, sowel as vlakke, direk voor die proefneming en direk daarna te meet.
Die resultate het aansienlik laer kortisolvlakke getoon in die groep wat prakties getroetel het, en die tweede laagste vlakke is gevind in die groep wat die petting-sessie waargeneem het.
Aangesien studente toenemende stres- en geestesgesondheidskwessies rapporteer, is dit 'n potensieel belangrike fisiologiese bevinding. Daar is reeds bykans 1000 besoekersprogramme vir troeteldiere en diere in kolleges en universiteite in die VSA, maar hierdie studie toon dat daar werklike fisiese voordele vir studente sowel as sielkundige is. Boonop het die studie implikasies vir die ontwerp van toekomstige besoekprogramme vir troeteldiere, wat moontlik waggebiede insluit waar diegene wat op hul beurt wag, die diere kan waarneem voordat hulle hul eie kans kry om te knuffel en te troetel.
Onlangse navorsing het ook getoon dat grootword by diere kan help om 'n kind se risiko om allergieë te ontwikkel, te verminder, dat terapiehonde mense kan help om die newe-effekte van traumatiese gebeurtenisse te ervaar en dat besoeke aan diere kan baat by kritiek siek pasiënte wat ICU-sorg benodig. Dit is uiters belangrik dat ons bewus bly van die etiese en welsynstandaarde in diereterapieprogramme - hierdie pragtige wesens is nie ons s'n om na willekeur te gebruik nie - maar dit word duideliker as ooit tevore dat troeteldiere en diereterapieë 'n groot aantal voordele vir almal inhou .
Vir diereliefhebbers is dit natuurlik redelik duidelik. As u lekker met u kat kuier of met u pooch speel, laat u u natuurlik beter voel-ons weet dit in ons ingewande. Maar hoe meer wetenskaplike bewyse inhaal wat ons reeds instinktief weet, hoe meer mense wat nie hul eie troeteldiere het nie of wat geïnstitusionaliseer is, kan baat by die seëninge wat diere vir ons kan bring.
Nikki Harper is 'n spiritualistiese skrywer, astroloog en huidige redakteur van Wake Up World.
Eet stres: hoe dit u liggaam beïnvloed
As u meer wetenskaplik bewese navorsing nodig gehad het dat slegte kos u nie eintlik goed laat voel nie, het 'n splinternuwe studie gepubliseer in die American Psychological Association 's Journal of Experimental Psychology: Animal Learning and Cognition het net die hele idee agter stresoplegging weerlê.
'N Paar maande gelede het 'n studie verskyn wat die konsep van "gemakskos" ontken. Omdat jy slim was en omdat jy 'n slegte dag met 'n klomp Ben & amp; Jerry voorheen geëindig het, was dit waarskynlik geen verrassing sogenaamde trooskos bied min troos.
Die jongste studie het 'n groep selfbeskrywe sjokolade-liefhebbers versamel en spanning veroorsaak deur hul hande in yskoue water te steek (waarskynlik 'n bietjie anders as die spanning waarmee u daagliks te doen kry, maar glo dit of nie, 'n liggaam) reaksie is ongeveer dieselfde, ongeag die oorsaak van stres). Toe moedig hulle die deelnemers aan om hul handvatsels te druk om 'n kans te kry om sjokolade te ruik, en meet hoeveel moeite hulle daaraan doen. Dit klink 'n bietjie dom, maar die bevindings was alles behalwe.
Daar is geen twyfel dat stres ons na belonings smag en ons motiveer om dit te bekom nie-hoeveel keer het jy al vir jouself gesê dat jy die sjokoladekoekie kan hê nadat jy jou taaklys voltooi het?-maar hierdie navorsing dui daarop dat ons selde kry soveel plesier uit die beloning as wat ons gehoop het. (En die studie is uitgevoer aan die Universiteit van Genève in Switserland, so u weet hulle gebruik sjokolade van topgehalte.)
As ons gestres voel, begin kortisol in 'n hoë rat, wat ons laat smag na dinge wat ons waarskynlik nie behoort te doen nie. As dit heftig is, gee dit aan die begeertes wat gewen word, dat die spanning verdwyn. Gryp eerder u joga-mat vir diep asemhalende en afwaartse honde, of trek u hardloopskoene vas en slaan die sypaadjie. Oefening, of die meeste Dit is in elk geval bewys dat dit stres kan help teen die tyd dat u klaar is met sweet, en u drange sal ook verdwyn. Wie het sjokolade nodig?
Diere was waarskynlik die bron van koronavirus, nie laboratoriumlek nie, sê die WGO
'N Gesamentlike studie van die Wêreldgesondheidsorganisasie-China oor die oorsprong van die koronavirus sê dat die oordrag van die virus van vlermuise na mense deur 'n ander dier die mees waarskynlike scenario was en dat 'n laboratoriumlek' uiters onwaarskynlik 'was, volgens 'n konsepkopie wat die Associated Press.
Die bevindings was grootliks soos verwag en het baie vrae onbeantwoord gelaat, maar die verslag het diepgaande besonderhede verskaf oor die redenasie agter die gevolgtrekkings van die span. Die span het verdere navorsing op elke gebied voorgestel, behalwe die laboratoriumlek-hipotese.
Die bekendmaking van die verslag is herhaaldelik vertraag, en dit het vrae laat ontstaan ​​oor die vraag of die Chinese kant die gevolgtrekkings wou skeefloop om te verhoed dat die pandemie op China val.
'Ons het ernstige kommer oor die metodologie en die proses wat in die verslag ingegaan het, insluitend die feit dat die regering in Beijing blykbaar gehelp het om dit te skryf,' het minister van buitelandse sake, Antony Blinken, gesê in 'n onlangse onderhoud met CNN.
China het dié kritiek Maandag verwerp. 'Die VSA het uitgespreek oor die verslag. Probeer die VSA nie hierdeur politieke druk uitoefen op die lede van die WGO -deskundige groep nie? " Zhao Lijian, woordvoerder van die ministerie van buitelandse sake, gesê.
Die AP het Maandag 'n byna finale weergawe ontvang van 'n diplomaat uit Genève uit 'n land wat lid is van die WGO. Dit was nie duidelik of die verslag voor die vrystelling daarvan verander kan word nie. Die diplomaat wou nie geïdentifiseer word nie, omdat hulle nie gemagtig was om dit bekend te maak voor publikasie nie.
Selfs namate inentings toeneem en gevalle van COVID-19 in Kalifornië laag is, versoek amptenare versigtigheid tydens die lentevakansie, insluitend Paasfees en Pasga.
Die navorsers het vier scenario's in volgorde van waarskynlikheid gelys. Hulle het tot die gevolgtrekking gekom dat die oordrag deur 'n tweede dier heel waarskynlik is. Hulle het die direkte verspreiding van vlermuise na mense as waarskynlik beskou en gesê verspreiding deur voedselprodukte met 'koue ketting' is moontlik, maar nie waarskynlik nie.
Die naaste familielid van die virus wat COVID-19 veroorsaak, is gevind by vlermuise, waarvan bekend is dat hulle koronavirus dra. Die verslag sê egter dat "die evolusionêre afstand tussen hierdie vlermuisvirusse en SARS-CoV-2 na raming 'n paar dekades sal wees, wat dui op 'n ontbrekende skakel."
Daar word gesê dat baie soortgelyke virusse in pangoliene gevind is, maar het ook opgemerk dat mink en katte vatbaar is vir die virus, wat daarop dui dat dit draers kan wees.
Die verslag is grootliks gebaseer op 'n besoek van 'n WGO-span van internasionale kenners aan Wuhan, die Chinese stad waar die koronavirus die eerste keer opgespoor is, van middel Januarie tot middel Februarie.
Die noodgevallehoof van die Wêreldgesondheidsorganisasie sê dat dit 'voortydig' en 'onrealisties' is om te dink dat die pandemie teen die einde van die jaar verby kan wees.
Tedros Adhanom Ghebreyesus, direkteur-generaal van die WGO, het erken dat hy die verslag die naweek ontvang het en het gesê dat dit Dinsdag formeel aangebied sal word.
"Ons sal die verslag lees en bespreek, die inhoud daarvan en die volgende stappe met lidlande verteer," het Tedros Maandag op 'n nuuskonferensie in Genève gesê. 'Maar soos ek gesê het, is alle hipoteses op die tafel en vereis volledige en verdere studies van wat ek tot dusver gesien het.
Hy wou nie kommentaar lewer oor of politieke druk die verslag beïnvloed het nie.
Die konsepverslag is onduidelik of die uitbraak begin het by 'n seekosmark in Wuhan met een van die vroegste groepe gevalle in Desember 2019.
Die ontdekking van ander gevalle voor die Huanan -markuitbraak dui daarop dat dit moontlik elders begin het. Maar in die verslag word gesê dat daar ligter gevalle kon wees wat onopgemerk is en dat dit 'n skakel kan wees tussen die mark en vorige sake.
Kry ons gratis nuusbrief vir Coronavirus Today
Meld u aan vir die nuutste nuus, beste verhale en wat dit vir u beteken, plus antwoorde op u vrae.
'Daar kan tans geen vaste gevolgtrekking gemaak word oor die rol van die Huanan -mark in die oorsprong van die uitbraak of hoe die infeksie in die mark ingebring is nie,' lui die verslag.
Namate die pandemie wêreldwyd versprei het, het China monsters van die koronavirus gevind op die verpakking van bevrore voedsel wat die land binnekom, en in sommige gevalle het hulle plaaslike uitbrake opgespoor.
Die verslag het gesê dat die koueketting, soos dit bekend is, 'n oorsaak kan wees van die verspreiding van langafstandvirusse, maar was skepties dat dit die uitbraak kon veroorsaak het. Volgens die verslag is die risiko van so 'n bron laer as deur menslik-tot-menslike respiratoriese infeksie, en die meeste kenners is dit eens.
"Alhoewel daar bewyse is vir moontlike herinvoering van SARS-CoV-2 deur die hantering van ingevoerde besmette bevrore produkte in China sedert die aanvanklike pandemiegolf, sou dit buitengewoon wees in 2019 waar die virus nie wyd versprei het nie," het die studie gesê.
Moetleesverhale uit die L.A. Times
Kry die belangrikste nuus van die dag met ons nuusbrief van vandag se nuus, wat elke weeksoggend gestuur word.
Studie dui daarop dat diere waarskynlik dink om kontekste te onderskei
Onder die vele dinge wat knaagdiere neurowetenskaplikes geleer het, is dat die brein in 'n gebied genaamd die hippocampus 'n nuwe kaart skep vir elke unieke ruimtelike konteks - byvoorbeeld 'n ander kamer of doolhof. Maar wetenskaplikes het tot dusver gesukkel om te leer hoe diere besluit wanneer 'n konteks nuut genoeg is om hierdie geestelike kaarte te skep of ten minste te hersien. In 'n studie in eLife, Stel navorsers van die MIT en die Harvard -universiteit 'n nuwe begrip voor: Die proses van "herkaart" kan wiskundig gemodelleer word as 'n prestasie van waarskynlikheidsredes deur die knaagdiere.
Die benadering bied wetenskaplikes 'n nuwe manier om baie eksperimente wat afhanklik is van hermeting, te interpreteer om leer en geheue te ondersoek. Herskikking is 'n integrale deel van die strewe, want diere (en mense) assosieer leer nou met konteks, en hippokampale kaarte dui aan in watter konteks 'n dier glo dat hy is.
"Mense het voorheen gevra 'Watter veranderinge in die omgewing veroorsaak dat die hippocampus 'n nuwe kaart skep?', Maar daar was geen duidelike antwoorde nie, 'sê hoofskrywer Honi Sanders. 'Dit hang af van allerhande faktore, wat beteken dat die manier waarop die diere die konteks definieer, in geheimsinnigheid gehul is.'
Sanders is 'n postdoc in die laboratorium van mede-outeur Matthew Wilson, Sherman Fairchild-professor in The Picower Institute for Learning and Memory en die departemente Biologie en Brein en Kognitiewe Wetenskappe by MIT. Hy is ook lid van die Center for Brains, Minds and Machines. Die paar werk saam met Samuel Gershman, 'n professor in sielkunde aan Harvard.
'N Fundamentele probleem met herskikking wat gereeld daartoe gelei het dat laboratoriums teenstrydige, verwarrende of verrassende resultate rapporteer, is dat wetenskaplikes nie net hul rotte kan verseker dat hulle van eksperimentele konteks A na konteks B beweeg het nie, of dat hulle steeds in konteks A is, selfs as die omgewingstoestand, soos temperatuur of reuk, per ongeluk verander het. Dit is aan die rot om die omstandighede soos die doolhofvorm, reuk of beligting, of die posisie van hindernisse en belonings, of die taak wat hulle moet verrig, te ontdek en af ​​te lei dat dit heeltemal of gedeeltelik verander het herkaart.
Dus, in plaas van om hermetingsmetings te probeer verstaan ​​op grond van wat die eksperimentele ontwerp veronderstel is om aan te voer, voer Sanders, Wilson en Gershman aan dat wetenskaplikes hervoorspelling moet voorspel deur wiskundig rekenskap te gee van die rot se redenasie met behulp van Bayesiaanse statistiek, wat die proses om te begin 'n onseker aanname en dit dan opdateer as nuwe inligting na vore kom.
'U ervaar nooit presies dieselfde situasie twee keer nie. Die tweede keer is altyd effens anders, "sê Sanders. 'U moet die vraag beantwoord:' Is hierdie verskil net die gevolg van normale variasie in hierdie konteks, of is hierdie verskil eintlik 'n ander konteks? 'Die eerste keer dat u die verskil ervaar, kan u nie seker wees nie, maar nadat u het u die konteks baie keer beleef en 'n idee gekry van watter variasie normaal is en watter variasie nie, kan u dadelik optel as iets buite lyn is. "
Die trio noem hul benadering 'verborge toestand afleiding', want vir die dier is die moontlike konteksverandering 'n verborge toestand wat afgelei moet word.
In die studie beskryf die skrywers verskeie gevalle waarin afleidings van verborge toestande kan help om die herkaart of die gebrek daaraan, wat in vorige studies waargeneem is, te verduidelik.