Dit is baie nuttig om elke dag op dieselfde tyd te mediteer as ons skedule dit sal toelaat. Vir baie van ons kompeteer familie vir ons meditasie tyd. Dit is dalk een van ons grootste struikelblokke: hoe kan ons tyd vir onsself vind sonder om dit van hulle af te neem?
Hiervan is daar geen maklike antwoord nie, maar veral belangrik is die sentraliteit van vriendelikheid. Harde en vinnige reëls kan nie toegepas word nie, maar dit hoef nie 'n probleem te wees nie omdat gedagtes nie perfek is nie, maar om daarvan te wees bied.
Martin Wells, wat meditasie vir meer as 30 jaar bestudeer het, beskryf dit as 'n verstandige teenwoordigheid teen wat ookal gebeur, selfs wanneer 'n daaglikse sitoefening moeilik bewys word:
Ons het iemand gehad in hierdie laaste oefenjaar wat jong kinders het en hy vra: "Waar vind ek die nodige ruimte?" Sonder om daaroor vas te stel, beveel ek aan dat mense 'n tyd en plek het om te oefen , want ek dink albei daardie dinge is nuttig. Die tyd en plek is egter eenvoudig ankers en maniere waarop ons 'n toewyding, nie iets om aan te sluit nie. Met situasies soos sy, dink ek dit is belangrik om te dink oor ander maniere om te oefen om gedagtes te wees. Byvoorbeeld, om die kinders as sy praktyk te gebruik - om te besef dat die versteuring wat hulle bring, nie iets op die vlak van sy fundamentele stilte of die vrede wat inherent in hom is, versteur nie. So op 'n manier kan die oefening verhoog word deur sulke uitdagings en wat as versteuring voorkom kan as herinnering aan die agtergrondstilstand dien.
Die perfekte situasie?
Die kwessie van nie streef na 'n perfekte situasie om te oefen is 'n belangrike een nie. Om 'n plek te vind wat heeltemal stil en heeltemal ongestoord is, is amper onmoontlik, maar meer belangrik - binne perke - dit is nie eens wenslik nie, want dit sal ons nie help om die vermoë om sinvol teenwoordig te wees en aanvaarding van wat ook al ons situasie en omstandighede is. Goed of sleg.
Martin praat hieroor in die konteks van 'n gesin wat ons herinner dat stilte nie soveel 'n kwaliteit van ons omgewing is as 'n plek in onsself wat nie reageer op wat in ons eie gedagtes of op die plek waar ons fisies woon nie,
Daar kan dalk maniere wees - praktiese maniere om weer te gaan met die vind van 'n tyd en plek om te oefen. Wanneer kom die kinders op? Wanneer is hulle in die bed? Is dit die tye om meer formeel te oefen? Of sit 'n paar koptelefoon aan en laat jou vrou batetyd hanteer. Daar is gewoonlik maniere om dit heen! Maar een van die dinge wat dikwels opduik. . . is mense aanneem dat hulle moet stilbly om te mediteer. Hulle moet die wêreld uitsteek eerder as om die wêreld en sy afleiding en geluide te omhels. Maar afleiding en geluide kan net soos 'n klokkie lui. Die geluid laat ons die stilte waarsku wanneer dit stop. En dit is 'n nuttige skuif vir mense om te maak, want soms word mense gevang met die byna onmoontlike stryd om 'n ruimte te skep, of stilte te skep, en natuurlik hoef dit nie geskep te word nie. Dis alreeds daar. Onveranderlike.
Die perfekte plek?
Benewens die tyd om te mediteer, moet ons ook 'n plek vind. Om 'n plek te sit wanneer ons bewus is, is belangrik, want die plek self sal kom om ons praktyk te ondersteun, beide deur assosiasie en deur die spesiale atmosfeer wat opbou waar ons mediteer.
Die Boeddhistiese tekste beveel aan dat ons onsself na die woud afneem en onder 'n boom, op 'n grasperk sit, met meditasie begin. Deesdae maak ons ​​groot stedelike bestaan ​​so 'n situasie onwaarskynlik, maar ons kan nog steeds 'n hoek in ons huis vind - of selfs ons motor - dit kan die plek wees waarin ons gereeld sit.
Ann sit op die bank in haar sitkamer omdat dit baie lig en ruimte het.
~ Ben sê dat hoewel hy 'n groot huis het waar hy 'n spesiale meditasie kamer kan maak, verkies hy sy kombuis.
~ Tess het haar spesiale toevlug wat as 'n gaskamer en tv-kamer vir tieners moet verdubbel.