Kan die partytjie verby wees vir Boris Johnson? - InnerSelf.com
Die Labour-premier Harold Wilson het die frase "'n week is 'n lang tyd in die politiek" geskep, iets wat beslis deur onlangse gebeure bevestig is. Tot baie onlangs het dit gelyk of Boris Johnson was onwaarskynlik te wees binnekort van nommer 10 verwyder, hoofsaaklik omdat die konserwatiewes nie so ver agter was in die peilings nie. Maar die leierskapprobleem in die konserwatiewe party het nou verander in iets baie ernstiger. Dit het 'n grondwetlike krisis sowel as 'n politieke krisis vir die premier geword.
Johnson is op 12 Januarie gedwing om die parlement om verskoning te vra toe hy nie meer die duidelike bewyse kon ontken dat sy personeel in 'n groot groep in die tuin van Downingstraat 10 bymekaargekom het terwyl die VK streng toegesluit was nie.
Daar is twee aspekte aan die grondwetlike krisis. Die eerste is die kwessie van lieg in die parlement. Die premier beweer dat die Mei-byeenkoms 'n "werkgeleentheid" was en daarom kan gesê word dat dit "tegnies binne die leiding" van die tyd val. Baie sal hierdie bewering met aansienlike skeptisisme begroet het - veral enigiemand wat kriminele aanklagte in die gesig gestaar het omdat hulle ander buite ontmoet het gedurende die betrokke tydperk. Destyds is mense net toegelaat om met een ander persoon buite hul huishouding te meng wanneer hulle buite ontmoet. Persoonlike werksvergaderings is slegs toegelaat wanneer "absoluut noodsaaklik".
As Johnson vir die parlement gelieg het deur te beweer dat reëls gevolg is terwyl dit nie was nie, is dit 'n oortreding van die Ministeriële Kode. In die verlede het hierdie oortreding nie net daartoe gelei dat ministers van die voorste bank afgedank is nie, maar selfs dat LP's heeltemal uit die parlement geskors is.
Die Profumo aangeleentheid in 1963 is 'n aanskoulike illustrasie hiervan. Toe John Profumo, die minister van buitelandse sake vir oorlog, vir die parlement gelieg het oor sy buite-egtelike verhouding met Christine Keeler, moes hy uiteindelik die parlement verlaat. Die skandaal het uiteindelik die regering tot 'n val gebring.
Die tweede grondwetlike kwessie hou verband met die polisie-ondersoek van die party in Downingstraat tydens die sluiting van Mei 2020. Johnson het erken dat hy hierdie geleentheid bygewoon het tydens Eerste Minister se Vrae op 12 Januarie. Die byeenkoms het plaasgevind toe die res van die land styf toegesluit was. Hy het beweer die partytjie was 'n "werkgeleentheid", maar as die polisie-ondersoek bevind dat dit wel die reëls oortree het, sou dit beteken dat Johnson en die ander deelnemers 'n kriminele oortreding begaan het. Om vir die parlement te lieg of die inperkingsreëls te oortree, is beide bedankingsoortredings.
Dit gesê, die politieke gevolge van die krisis sal waarskynlik die grootste opduik. Die openbare terugslag is duidelik in 'n onlangse peiling wat in die Independent gepubliseer is wat getoon het dat twee derdes van kiesers dink Johnson moet bedank. Konserwatiewe agterbank-LP's weet nou dat Johnson nie meer 'n verkiesingswenner is nie en sal waarskynlik vrees vir die veiligheid van hul setels. As die party wil herstel, sal hy hierdie feit moet hanteer.
Hoe ander PM's hul werk verloor het
Dit is interessant om Johnson se krisis in konteks te plaas deur te kyk na die redes waarom premiers in die verlede bedank het. Sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog het die VK 15 eerste ministers gehad. Die mees algemene rede vir hulle om uit te tree, was om 'n verkiesing te verloor. Dit het gebeur met Winston Churchill in 1945, Clement Attlee in 1951, Alec Douglas-Home in 1963, Edward Heath in 1974, Jim Callaghan in 1979, John Major in 1997 en Gordon Brown in 2010 – wat almal algemene verkiesings verloor het. Ons kan David Cameron by die lys voeg sedert hy die EU-referendum in 2016 verloor het, en ook Theresa May omdat sy teruggestaan ​​het nadat sy die verkiesing van die Europese Parlement in 2019 verloor het.
Die tweede mees algemene rede vir bedanking was swak gesondheid. Dit verklaar waarom Churchill uit sy tweede termyn in April 1955 bedank het. Dit verklaar ook hoekom sy opvolger Anthony Eden in Januarie 1957 bedank het. Hy het 'n senuwee-ineenstorting gehad ná die Suez-krisis van 1956 toe Brittanje, Frankryk en Israel Egipte binnegeval het nadat sy president, Gamel Abdel Nasser, die Suez-kanaal genasionaliseer het.
Nog 'n geval was Harold Wilson, wat die meeste waarnemers verras het deur in Maart 1976 te bedank in 'n tyd toe daar geen spesifieke krisis aan die gang was nie. Dit het later geblyk dat hy bekommerd was oor sy geheueverlies en naderende demensie, wat hom uiteindelik ingehaal het. Dus tel hy as 'n premier wat bedank het a.g.v swak gesondheid.
Die twee oorblywende sake wat nie in hierdie kategorieë pas nie, is Margaret Thatcher en Tony Blair. Eersgenoemde is in 1990 deur haar eie party afgedank toe konserwatiewe stembussteun ineengestort het ná die instelling van die ondeurdagte stembelasting. Blair het bedank ná voortdurende druk van sy opvolger, Brown, om dit te doen, maar sy vertrek het gekom te midde van sy groeiende ongewildheid ná die oorlog in Irak. Dit is te betwyfel of hy die mantel sou oorgedra het as hy nie so 'n openbare terugslag in die gesig gestaar het nie.
Goedkeuring van premier se rekord in maand wat hulle uitgetree het (% opname respondente)
Thatcher en Johnson: ongelukkige uitskieters. P Whiteley, skrywer met dien verstande
'n Interessante vraag is die rol van die openbare mening in al hierdie bedankings. Die bostaande grafiek kyk na goedkeuringgraderings vir die ses premiers wat nie onmiddellik ná 'n verkiesingsverlies bedank het nie. Dit sluit nie diegene in wat 'n verkiesing verloor het nie, aangesien dit 'n duidelike teken is dat die kiesers 'n leier verwerp het.
Die grafiek toon goedkeuringgraderings vir hierdie ses premiers in die maand wat hulle bedank het plus die huidige goedkeuringsgradering vir Johnson. Dit is duidelik dat Churchill baie gewild was toe hy in April 1955 uitgetree het, so dit was 'n ware geval van siekte wat met aftrede gelei het. Eden, Macmillan en Wilson het almal respekvolle graderings gehad en Blair was minder gewild – hoewel hy steeds 'n goedkeuringsgradering van 35% behaal het.
Die groot uitblinkers is Thatcher en Johnson. Daar is egter 'n belangrike verskil tussen hulle. Beide Thatcher en die Konserwatiewe party was baie ongewild toe sy bedank het, met die party wat ver agter Labour in stemvoornemens gestem het. Tans is Johnson se graderings baie slegter as sy party s'n. Volgens a YouGov-peiling wat net voor Kersfees gepubliseer is, was die konserwatiewes slegs 6 persentasiepunte agter Labour in stemvoornemens.
Dit sal waarskynlik in die nabye toekoms verander namate die premier se politieke probleme sy party in die peilings aftrek. Dit beteken daar is 'n duidelike roete uit die probleem vir konserwatiewe LP's - naamlik om Johnson te verwyder en te hoop op 'n herstel in die peilings deur 'n nuwe leier te kies. Die party het dit in 1990 suksesvol gedoen toe hulle Thatcher afgedank het, so baie sal dink daar is 'n goeie kans om die oefening hierdie keer te herhaal.