UNGAVUMELANA nami ukuthi kulesi sikhathi esiphila kusona kunezinselelo eziningi esibhekene nazo. Iqiniso lingukuthi ngesikhathi abantu beya beba baningi emhlabeni, nezinkinga ababhekana nazo ziba ziningi nazo.
Kungabe akekho umuntu obulale omunye njengoba kunabantu abangaka ababulawe ngabanye abantu?
Kunamazwe la e-afrika, lapho abaholi bakhona bephaka impi ngoba bevikela ukuthi bangakhishwa ezikhundleni abaziqhoqhobele, lokho kuze kuholele ekutheni kufe abantu abaningi ngenxa yezimpi zombango ezigcina sezivuka phakathi kwabahambisana nalabo baholi kanjalo nalabo abathi sesiphelile isikhathi sabo, kabawabeke phansi amatomu.
Kucacile kulesi sibonelo, ukuthi empeleni kudingeka umuntu oyedwa nje ukuthi athathe isinqumo esithi uma sesifikile isikhathi sami sokuthi ngihlale phansi ngidedele abanye, lokho akungaze kuholele empini, kodwa akuxoxiswane kuvunyelwane, bese kuhlahlwa indlela ethi lokhu kuzokwenzeka kanjani ngaphandle kokuthi kuklwejwanwe, kubulawane kubhidlizwe nokukhulu osekwakhiwe.
Konke lokhu kusitshela ukuthi umuntu ubuye walahlekelwa amandla okucabanga, wagcina ebuka lokhu okuphambi kwakhe, ngaphandle kokucabangela abanye abantu nesizwe sonke ngokubanzi.
Umhlaba njengoba usuyindawo eyesabekayo nje ukuphila kuyona, wawudalelwe ukuthi ube yikhaya lethu sonke njengabantu, kuze kulamule ukuguga, kuthi uma umuntu esegugile, bese umphefumulo uyayishiya inyama esikhandlekile, uyohlala lapho ngingechaze khona okwamanje, kukhalwe ngoba sekuhambe umuntu oyingxenye yokuphila kwethu, siduduzane. Konke lokhu okungumphumela wokusebenzisana ukusekelana, ukuthandana nokwazisana.