Tekort aan #ForeignPolicyAnalysis: Erkenning van 'n rol vir die regbank in buitelandse sake - EU verslaggewer: EU verslaggewer
Tekort aan #ForeignPolicyAnalysis: Erkenning van 'n rol vir die regbank in buitelandse sake
Buitelandse beleidsanalise (BBV) het die regbank se invloed op buitelandse sake lankal verwaarloos. Wetenskaplikes is geneig om te konsentreer op die rol van die twee politieke takke - vandaar die BBP-oriëntasie van die BBP. Akademiese studies oor buitelandse sake bevestig hierdie weglating. Die navorsingsvraag wat in hierdie artikel behandel word, is dus die volgende: wat is die rol van die regbank in buitelandse sake en wat is die invloed daarvan presies? Die metodologie wat gebruik word om hierdie onderwerp aan te spreek, is die gevallestudiemetode wat ondersteun word deur 'n uitgebreide oorsig van die literatuur, skryf Riaan Eksteen.
Die artikel begin met die illustrasie van die vakuum oor hierdie onderwerp in die BBV-literatuur. Tweedens ontleed dit die gevolglike beslissings van SCOTUS wat die omvang van die hof se betrokkenheid by buitelandse beleidsaangeleenthede onderstreep. Derdens ondersoek dit die belangrikheid van die ondersoek vir BBV. Gegewe die BBV se interaksie met hierdie kwessies, is dit noodsaaklik dat die regbank die nodige erkenning verleen vir die rol wat dit speel.
Die uitvoerende hoof kan nie meer aanvaar dat sy optrede nie grondwetlik gekontroleer en beoordeel sal word nie. Presidensiële besluite spruit dikwels uit oorreaksie, veral in sake met buitelandse sake-implikasies. Dit het deur die jare al hoe duideliker geword dat die President nie immuun teen teregwysing is nie. Selfs die Kongres is berispe weens onoordeelkundige optrede met betrekking tot buitelandse sake. As die enigste grondwetlike tolk en gevolglik 'n belangrike kompas, het SCOTUS 'n de facto element in Amerikaanse buitelandse sake. Die hof het 'n toenemende relevansie en invloed in buitelandse sake en die impak daarvan is onweerlegbaar. Die gevolgtrekking is dat die behoorlike erkenning van hierdie rol al lankal te laat is en aandag moet geniet in die herverpakking van die BBV-werktuigkas.
* Skrywer van die pas gepubliseerde boek: Die rol van die hoogste howe van die Verenigde State van Amerika en Suid-Afrika, en die Europese Hof van Justisie in Buitelandse Sake. . https://madmimi.com/s/960cbe
Tans is senior navorsingsgenoot aan die Departement Politiek en Internasionale Betrekkinge in die Fakulteit Geesteswetenskappe, Universiteit van Johannesburg. reksteen@swakop.com
Die volledige teks is beskikbaar met hierdie skakel:
Hierdie aanbieding konsentreer op die VSA en die gebrek aan erkenning van die rol van sy regbank in buitelandse sake - iets wat nog steeds opvallend is in die literatuur vir buitelandse beleidanalise (BBV). BBV moet wegbeweeg van om op die twee politieke takke van die regering te konsentreer, en die regbank erkenning te gee aan die regstelsel en die toenemende relevansie en invloed daarvan ten opsigte van buitelandse sake. Hierdie fokus, omvattend in die konsep van staatssentrisme of 'n staatsgesentreerde oriëntasie, is die gravitasiekrag van BBV te lank.
Die BBV-gereedskapskis het nuwe akteurs geïdentifiseer wat nou betrokke is by die proses van buitelandse beleid. Dit moet erken word in die 'herverpakking' van die werktuigkissie wanneer 'n nuwe pad in BBV-denke en -analise gesmee moet word. Die regbank is beslis nie 'n akteur in dieselfde mate en belangrikheid as die ander twee takke van die regering nie. Hierdie verwaarloosde akteur het egter 'n invloed op die buitelandse sake. Die plek in die werktuigkis is meer as geregverdig. Dit moet derhalwe die nodige gewig in die proses van buitelandse beleid ontvang en erken word vir sy rol in buitelandse sake. Hierdie erkenning lei weer tot die hervorming van bestaande raamwerke vir die ontleding van buitelandse beleid deur die rol van die regbank in die invloed van die besluitnemingsproses in buitelandse aangeleenthede in ag te neem.
Baie geregtelike optrede deur SCOTUS beïnvloed buitelandse sake direk en indirek. Hulle is nie meer beperk tot enkele geïsoleerde gevalle nie, maar het wydverspreid geraak. Die punt is nie of die regbank 'n rol in buitelandse sake moet speel nie, maar eerder hoeveel invloed dit uitoefen. Dit het 'n faktor van status en gevolg in buitelandse sake in eie reg geword. Dit lyk miskien klein, maar die belang daarvan is nie. Gedurende die jare van hierdie eeu het die verhouding tussen die regbank en buitelandse aangeleenthede aansienlik meer toegeneem as verminder.
Fletcher merk behoorlik op dat SCOTUS dien as 'n 'argitek in die (her) definiëring van eensydige magte in die buitelandse beleid'. Die hof is bemagtig om te konfronteer
uitvoerende gesag oor buitelandse sake en het daaroor uitgespreek. Daardie bepaling van die
Die hof het te merkbaar geword om te ignoreer. Aangesien die grondwet die regstelsel waarborg dat dit die belangrikste kontrole oor die wetgewende tak en die ongebreidelde mag deur die uitvoerende tak is, het SCOTUS homself 'n belangrike rol in die buitelandse aangeleenthede van die VSA verdien deur daardie grondwetlike verantwoordelikheid na te kom.
Wat hierna volg, illustreer dat daar goeie rede is om te verwag dat BBV die nodige voorsiening maak vir die rol van die regbank in die ontleding van buitelandse beleid. Voldoende bewyse word voorgelê om die gevolgtrekking te staaf dat die regbank dus die nodige gewig in die buitelandse beleidmaking moet kry en erken moet word vir die rol daarvan en die gevolglike invloed op buitelandse sake.
Nuwe era vir BBV
BBV strek oor 'n relatiewe kort periode van minder as 50 jaar. In die era van die Koue Oorlog, toe BBV fokus op die konsep van staatssentrisme, is die uitsluiting van die regbank nie bevraagteken nie. Gepaard met 'n kruipende irrelevansie, het BBV sy vooruitsigte aangepas om voort te gaan in die tydperk na die Koue Oorlog, toe nuwe omstandighede die buitelandse gebied binnekom. Die hoeveelheid BBV-literatuur wat op enige aspek van die regbank fokus, bly inderdaad baie beperk. Die literatuur handel steeds oorweldigend met die staatskentrisme van BBV, waardeur die benadering tot besluitneming in buitelandse sake op die twee politieke takke van die regering fokus. Die min studies wat wel die regstelsel en buitelandse sake noem, het dit nogal oppervlakkig gedoen. Seminale werke oor BBV beklemtoon almal herhalende temas, soos staats-sentrisme in die BBP se benadering tot buitelandse sake. Die stelling het 'n vasgestelde patroon geword en dien as 'n gemeenskaplikheid tussen die studies. In werklikheid word die rol van die regbank en die invloed op buitelandse sake nie wesenlik hanteer nie. Die intellektuele vordering stop nie om 'n logiese gevolgtrekking te maak en 'n nuwe weg te slaan in BBV-denke en ontleding van die rol van die regbank in buitelandse sake nie.
Die inherente swakheid het BBP se kwesbaarheid blootgestel. In 'n kritiese evaluering van hierdie werke wat uit die BBV-literatuur bestaan, het dit duidelik geword dat 'n nuwe interpretasie geformuleer moet word, gegewe die toename in prominente beslissings deur SCOTUS wat 'n invloed op buitelandse aangeleenthede het. Op 'n sekere manier het BBV begin om nuwe uitdagings oop te maak toe hulle die uitwerking van binnelandse sake op buitelandse aangeleenthede begin erken het. Ondanks enkele aanpassings het BBV egter steeds min, indien enige, aandag aan die regbank gegee. Daar was geen diepgaande ontleding van die regbank nie. Toe die volledige lewensduur van BBV geanaliseer en geëvalueer word, het hierdie vakuum beslis duidelik geword. In plaas daarvan om hierdie leemte te vul, het die oorweldigende aandag steeds op die twee politieke takke gefokus, wat die enigste rol speel in die buitelandse sake.
Oor die afgelope twee dekades het BBV begin aanvaar dat dit meer oop moes wees vir ander belangrike akteurs. Die afgelope jare het hierdie siening valuta en geloofwaardigheid verkry. Verskeie vooraanstaande akademici het hierdie nuwe benadering onderskryf. Hill beskou BBV as 'n baie “bruikbare raamwerk van analise” omdat dit “'n nuwe fase van studie" betree. Morey en Radazzo bly krities dat die meerderheid studies oor Amerikaanse buitelandse aangeleenthede ongelukkig die rol van die regbank ignoreer - en eerder op die gedrag van die ander twee takke fokus.
Wat het die gety laat draai?
In die VSA was daar 'n toename in regsmag sedert die Tweede Wêreldoorlog. Dus, wanneer Vallinder die uitbreiding van daardie mag bespreek, hou hy die inmenging van geregtelike besluitneming in die politieke arena waar dit nog nie voorheen erken is nie. Veral gedurende die afgelope paar dekades was daar 'n aansienlike groei in die afhanklikheid van die regbank om fundamentele vrae van politieke belang te hanteer, insluitend die kwessies rakende buitelandse aangeleenthede. Malir beskou die impak van die regbank op buitelandse sake as die 'geregtelikmaking van internasionale betrekkinge'. Sy vaste mening is dat die regbank 'n belangrike rol speel in die hedendaagse internasionale betrekkinge - in die mate dat hierdie verhoudings eintlik beoordeel word. Met die uitbreiding het die rol wat die regbank gespeel het, sy potensiaal om 'n impak op internasionale betrekkinge en die funksionering van die internasionale stelsel te hê, uiteraard verhoog. Die oordeel van die politiek het 'n gevestigde konsep geword met 'n wêreldwye reikwydte.
'N Nuwe BBV-generasie kom uit die as van die Twin Towers op 9 / 11. Die wêreld was nou in 'n diepe krisis, wat die internasionale betrekkinge oneindig meer ingewikkeld laat. Die VSA is tot sy kern geskud. Teen daardie tyd het buitelandse sake al gekonfronteer met die realiteit van globalisering in al sy manifestasies, en die gevolge daarvan het die buitelandse beleidstatus ook inhaal. Laasgenoemde was onbewus en was nie bereid om al die fundamentele veranderinge wat deur 9 / 11 aangebring is, in die gesig te staar nie. Nuwe realiteite het wêreldwyd aangebreek en Eckes het weer eens gesê wat die kenmerk van die nuwe generasie BBV-ontleders geword het: die interne en die eksterne het toenemend ineengevleg. Vir besluitnemers oor buitelandse beleid was dit nie langer moontlik om die binnelandse imperatiewe te ignoreer in die beoordeling van internasionale ontwikkelings en die formulering van reaksies daarop nie. Namate nasionale veiligheid ook meer prominent begin verskyn het in kwessies rakende buitelandse sake, het dit noodsaaklik geword om hierdie begrip volledig te begryp. Die belangrikheid hiervan noodsaak 'n diepgaande bespreking van die konsep en hoe dit nou onlosmaaklik deel uitmaak van huishoudelike bekommernisse en dus ook van buitelandse sake. Die konsepte van nasionale belang, nasionale veiligheid, binnelandse politiek en buitelandse beleid het nou verweef geraak. Met SCOTUS wat die konsep van nasionale veiligheid vierkantig en ferm in sy beslissings geplaas het, het die Hof deur sy optrede 'n rolspeler geword in die definiëring van belangrike sake vir buitelandse sake. Regter Stephen Breyer erken hierdie gebeurtenis behoorlik: probleme wat eens byna uitsluitlik van plaaslike belang was, moet nou deur die regbank as buitelandse aangeleenthede aangespreek word.
Wat die afgelope tyd duidelik geword het, is dat, hoewel die belangstelling in BBV gegroei het omdat die vrae wat in BBV gevra word, die vrae is waarvoor die antwoorde in die periode na die Koue Oorlog die nodigste was, maar daar is nie meer 'n stabiele en voorspelbare stelsel in die internasionale arena nie . Daardie gebrek het verskerp met die ontstaan ​​van terreurgroepe soos al-Qaida en ISIS. Selde word 'n beter woord uitgespreek wat so toepaslik toegepas is op enige huidige evaluering van buitelandse beleid en BBV-navorsing as Hermann se waarneming in 1988 dat dit nie verbasend is dat baie realiste die hoë grond van die makrovlak laat vaar het en op die loopgrawe van regte politieke ontleding.
Herverpakking van die BBV Gereedskapkis
BBV gaan oor die proses van buitelandse beleid. Tot onlangs was een van die skitterende leemtes in BBV die afwesigheid van behoorlike aandag gewy aan die aard, struktuur en impak van die regbank. Anders as die openbare mening wat gemanipuleer kan word, kom die bydrae van die regbank tot die proses altyd deur uitsprake wat onuitwisbare indrukke en blywende gevolge agterlaat. Die regbank is gegrond op die Grondwet. Dit beteken dat die regstelsel in werklikheid deel is van regeringstrukture.
Die BBV is verouderd deur meer akteurs te akkommodeer en hul onderskeie rolle in die buitelandse beleid te erken. Daar word nou gefokus op die akteurs en hul rolle om daardie proses tot op die punt van formulering te beïnvloed. As die FPA-gereedskapskis herverpak word, sal dit wys dat BBV nie meer net die twee tradisionele akteurs kan herken nie. Die belangrikste is dat dit nuwe spelers moet identifiseer wat geïdentifiseer is en wat nou deel is van die beleidmakende proses. Veranderde internasionale omstandighede, tesame met binnelandse en buitelandse aangeleenthede wat nou intiemer met mekaar verbind word, het verseker dat bykomende groepe in buitelandse sake 'n rol speel en 'n invloed uitoefen wat nie voorheen erken is nie. In laasgenoemde opsig het dit duidelik geword dat die regbank deel is van die proses en die regverdige plek in 'n herverpakte werktuigkas behoort te hê.
Die tekortkoming in BBV wat geïdentifiseer is, benodig aandag met die herverpakking van die gereedskapskis. Deur die identifikasieproses is ryk inligting versamel oor buitelandse beleidsaktore, hul omgewings en voorkeure en die besluitnemingsprosesse. Sonder hierdie inligting is dit nie moontlik om die aksies wat in die internasionale arena gedoen word, ten volle te begryp nie. Die herverpakking van die werktuigkis illustreer die belangrike impak van besluite in alle stadiums van die beleidsproses, van op die agenda deur onderhandelinge, tot bekragtiging en implementering. Met hierdie basiese grondreëls en parameters wat gestel is, is die volgende stap om hierdie akteurs, hul gedrag en hul motiverings te identifiseer en te ondersoek. Slegs deur die werktuigkissie van die BBV weer in te pak, kan die spilpunt waarop die BBV al dekades heen hang, blootgestel word. Hudson en Vore stap na die plaat deur die teorieë en konsepte wat die FPA-werktuigkis bevat, te herevalueer. Hulle het gewaarsku dat dit belangrik is om diegene wat nuttig geblyk het te red, dit te verander of weg te doen, en om die leemtes wat ontstaan ​​het, aan te spreek. Risse is daarvan oortuig dat met die bestuur op die navorsingsagenda die eksklusiewe fokus op die staat in BBV sal verminder en ander akteurs onthul sal word.
Namate die wêreld ingewikkelder, interafhanklik en gevul met onsekerhede word, word die uitvoerende tak met 'n toenemende dilemma in die formulering van buitelandse beleid. Meer dele van die regeringstelsel is nou betrokke by die proses van buitelandse beleid. Toenemende getalle agentskappe, organisasies en instellings het 'n mate van belangstelling in en dring daarop aan om betrokke te wees by wat op die internasionale arena gebeur. Dit het onvermydelik bygedra tot die einde van die oorheersing deur die uitvoerende gesag. Buitelandse sake is nie meer die eksklusiewe voorreg van die uitvoerende gesag nie.
Met die erkenning van die groeiende geregtelike mag van SCOTUS, voer Ura en Wohlfarth aan dat die Hof toenemend 'n bekende speler in die nasionale beleidmaking word. Die invloed daarvan is nie beperk tot binnelandse sake nie, maar sluit ook buitelandse sake in, met die bevoegdheid om wetgewende en uitvoerende besluite te hersien. Die gevolgtrekking word dus gemaak dat die speler wie se rol in die Amerikaanse buitelandse sake die meeste keer misgekyk word nie die Kongres of die president is nie, maar die regbank. Met die regbank wat die gesag het om die Grondwet te interpreteer, word SCOTUS bemagtig om die parameters en grense te definieer waarbinne die politieke takke kan en moet funksioneer. Ten spyte van hierdie aansienlike invloed op buitelandse sake, bestaan ​​daar weinig wetenskaplike invloed op geregtelike invloede in die uitvoering van buitelandse sake.
Die teenwoordigheid van die regbank in die BBV-werktuigkas is dus geregverdig. Dit beteken dat die regbank die nodige gewig in die buitelandse beleidsbepalingsproses moet kry en deur BBV erken moet word vir sy rol in buitelandse sake. Die regterlike tak is beslis nie 'n akteur in dieselfde mate en belang as die ander twee takke in buitelandse sake nie. Die regbank is egter 'n faktor, en as sodanig het dit 'n invloed op die buitelandse sake.
Hoe en waarom SCOTUS belangrik is vir BBV
Die rol van die regbank is om oorreaksie te bevat - hetsy dit binne binnelandse of buitelandse aangeleenthede is, of dit nou deur die wetgewer of die uitvoerende gesag is. Die regbank mag ongeïnteresseerd of oningelig oor buitelandse sake lyk, maar dit is 'n magtige mag om hierdie twee takke, veral die uitvoerende gesag, aanspreeklik te hou en aanspreeklik te hou. Collins ondersoek hoeveel geldigheid daar bestaan ​​in die beginsel dat die uitvoerende gesag en die howe in buitelandse sake met een stem moet praat. Uit gevallestudies is dit duidelik dat die regbank nie huiwer om die uitvoerende gesag in die verleentheid te stel vir sy optrede in buitelandse aangeleenthede as daar oorreaksie op daardie gebied is nie. Wat belangrik is om in gedagte te hou, is dat die parameters wat die regbank vir die uitvoerende gesag bepaal, grondwetlik gegrond en gesond is, en op dieselfde vlak van toepassing is op buitelandse aangeleenthede. Verder is SCOTUS vasbeslote om beide politieke takke, maar veral die uitvoerende gesag, aanspreeklik te hou en aanspreeklik te hou.
Die doel van hierdie aanbieding is om te illustreer hoe die rol van die regbank in buitelandse sake deur die jare ontwikkel en gegroei het tot die punt van erkenning. As 'n mede-gelyke tak van die regering het die uitwerking daarvan op buitelandse beleid die afgelope tyd toegeneem - dikwels deur beperkings wat die uitvoerende gesag in die hantering van buitelandse sake geplaas het. SCOTUS funksioneer nie in 'n vakuum nie. Aangesien dit deel is van 'n geïntegreerde grondwetlike stelsel, moet die besluite in hierdie breër konteks beskou word. Op sommige gebiede kan die hof as 'n leidende inisieerder van beleid beskou word. Op ander gebiede vul die Hof die leemtes in die beleid wat in die wetgewende en uitvoerende takke geskep word. In albei gevalle word die werk van die Hof beïnvloed deur die ander twee regeringsvertakkings, sowel as die belange en menings van die Amerikaanse bevolking.
Oor die afgelope dekades het die Hof weer meer belanggestel in die beslissing van fundamentele vrae, die polisiëring van die federale stelsel en toesig oor die skeiding van magte. Van die eerste dekade van die 21st eeu, het die neiging voortgeduur. SCOTUS is nou 'n sleutelspeler in die wetlike kontroversie oor presidensiële mag tydens oorlog en vrede deur beheer uit te oefen oor aspekte van die president se optrede op die gebied van buitelandse sake.
Oudregter Arthur Goldberg vang die kern van SCOTUS soos volg vas:
Die mislukking van die ander takke van die regering het die regbank die taak opgelê om die Grondwet se belofte van gelykheid in ons verteenwoordigende stelsel na te kom.
En dit geld nie net in binnelandse sake nie, maar ook in buitelandse sake. In die afgelope paar jaar het die Hof onder geen onsekerheid getoon dat dit nie meer die Hof van die verlede is nie - ook nie met betrekking tot buitelandse sake nie. In die twee Zivotofsky-sake die hof het te kampe met veral netelige buitelandse beleidskwessies. Na 82 jaar verklaar SCOTUS in die tweede geval spesifieke dicta van Curtiss-Wright om niks te hê nie en hulle verwerp. Gedurende die afgelope 15-jare het SCOTUS sy tradisionele funksionisme van buitelandse sake stelselmatig ten gunste van formalisme gevestig. 'N Belangrike regsverskuiwing het ontwikkel in die benadering van SCOTUS tot die ontleding en toepassing van skeiding van magtevrae.
Die boodskap wat in onlangse besluite deur SCOTUS oorgedra is, is 'n kragtige herinnering dat die optrede van die uitvoerende tak wat ontwerp is om nasionale veiligheid en die bestuur van buitelandse sake spesifiek te bevorder, nie geregtelik gekontroleer kan word nie. Dit is die allesomvattende verklaring wat SCOTUS aan die uitvoerende gesag uitgereik het in die hantering van buitelandse sake: dit is buite twyfel dat die regbank die gesag behou om grondwetlike uitdagings vir uitvoerende optrede te beoordeel. En buitelandse sake word nie van hierdie beoordeling beoordeel nie. Hierdie invloed word nou ook binne die buitelandse sake van die regeringsbeleid gevoel.
In binnelandse sake word die regbank erken dat dit die grondwetlike kompas is waarsonder die uitvoerende gesag natuurlik kan verdwaal. Dit dwing die uitvoerende gesag om gefokus te bly en wettig op te tree. Die geldige vraag wat ontstaan, is: waarom nie in buitelandse sake nie? SCOTUS self het die afgelope jaar die vraag beantwoord. Dit het begin om die buitelandse aangeleenthede te weeg, wat gelei het tot 'n invloed op die proses van buitelandse beleid. Dit is belangrik dat voldoende aandag aan hierdie ontwikkeling gewy word. Die konsep van beleidmaking is sentraal tot enige begrip van SCOTUS. Dit is dus noodsaaklik om die regspolitieke funksie te belig. Ura en Wohlfarth praat van die groeiende geregtelike mag van SCOTUS. Hulle beweer dat die bevoegdheid wat die Hof dus uitoefen, reeds 'n prominente en geïnstitusionaliseerde komponent van die regering geword het wat sake in die hart van die hedendaagse politiek wil beheer. Hierdie twee skrywers beskou SCOTUS as 'n toenemende rol in die nasionale beleidmaking deur 'n verskeidenheid belangrike beleidsaangeleenthede te beïnvloed. Dit is dus duidelik dat hierdie invloed nie meer tot binnelandse sake beperk is nie.
Die Hof was vanaf sy ontstaan ​​betrokke by kwessies wat van groot belang vir die land en sy buitelandse sake was. Tot vandag toe beïnvloed dit buitelandse sake. Die vertroue waarmee SCOTUS optree, spruit uit sy jarelange posisie dat dit die uiteindelike eksposisie van die grondwetlike teks bly. Met die uitvoering van hierdie taak definieer die beslissings van die hof die parameters en grense waarbinne die politieke takke kan en behoort te funksioneer - in binnelandse sake en beslis ook in buitelandse sake.
Sodra hierdie feit aanvaar is, word die volgende gevolgtrekking gemaak: SCOTUS het 'n de facto deel van die Amerikaanse buitelandse sake. Die Hof is, net soos die ander twee regeringsvertakkings, nou betrokke by kwessies wat die verhouding tussen die VSA en die wêreld direk verander en vorm. En terwyl die Justices hierdie sake beslis, doen hulle soveel as enigeen om die lotgevalle van die VSA te beïnvloed in 'n era van wêreldwye terreur en ekonomiese onrus met die gevolglike invloed op die land se buitelandse aangeleenthede.
Die invloed van SCOTUS op die regeringsbeleid is belangrik, maar die invloed van die Hof op die samelewing as geheel is nog belangriker. Dit is voldoende om die aandag te vestig op twee besluite oor die neem van die tyd en die gepaardgaande gevolge daarvan. Die eerste beslissing het die VSA vir altyd verander. In 1954, met die opkoms van die burgerregte-beweging, is die saak van Brown v. Board of Education gedien as 'n rigtinggewende lig vir alle toekomstige geslagte. Met die beslissing het SCOTUS - nie die President nie, nie die Kongres nie - die regs segregasie in die VSA beëindig. Hierdie saak het nie net meer as enigiets anders gedoen om die hof se rol in die beskerming van burgerregte te versterk nie, maar het ook die hof se posisie in die oë van die publiek versterk, vanaf sy nederige begin tot sy vooraanstaande institusionele posisie vandag. En met die tweede uitspraak het die Hof weer koedos gekry: dit het die eenparige besluit oor 24 Julie 1974 beveel dat president Richard Nixon bandopnames gelewer het. Hy het die beslissing nagekom. Toe hy besef dat hy aangekla sou word, bedank hy op 9 Augustus 1974 eerder as om homself in sy kantoor te versper. Die besluit het gehelp om sy bediening binne 16 dae te onthef, terwyl die proses van vervolging weke, indien nie maande nie, sou duur.
SCOTUS was deurgaans nie bang om die geweldige invloed uit te oefen deur verskillende presidente tot grondwetlike grootte te verklein en hul oorreaksie bloot te lê en te blokkeer nie. Hierdie beslissings het aan die lig gebring dat die werklike invloed van SCOTUS dikwels groter is as die som van sy besluite. Die beslissings het ook die gevare getoon van 'n uitvoerende gesag wat buite sy grondwetlike perke probeer optree. Dit onderskryf Wasby se opmerkings dat geen president kan verwag om aan regterlike ondersoek en teregwysing te ontsnap nie. Justisies is bereid - en inderdaad gewillig en vasberade - om presidente binne die grense van die Grondwet te hou. SCOTUS sal nie net die grense van uitvoerende mag in buitelandse sake afbaken nie, maar hulle ook voortdurend polisieer. Daardie aansienlike invloedsmag wat dit uitoefen, is nie meer tot binnelandse sake beperk nie.
Die begrip van die oppergesag van die reg en howe in die politiek en beleidmaking is inherent ingewikkeld, aangesien die regbank 'n verskuiwende en ingewikkelde rol in die politiek en in beleidmaking speel. By die beoordeling van geregtelike besluitneming wanneer die rol van die regbank in buitelandse aangeleenthede beoordeel word, is dit noodsaaklik om nie net vas te stel in watter mate die regterlike tak 'n invloed op buitelandse aangeleenthede het nie, maar ook hoeveel die uitvoerende gesag as gevolg van die regterlike leier ingestel is. uitsprake in uitsprake. Die diskresie van die politieke tak se buitelandse sake is nou die onderwerp van ondersoek - nie meer agting nie. Versuim om die uitvoerende optrede na te gaan, sal lei tot 'n drastiese toename in die mag van die uitvoerende gesag en dit sal op sy beurt strydig wees met die nasie se belang en die letter en gees van wat die regstelsel in die eerste plek gevestig het. Dit sal ook die mag van die uitvoerende gesag verhoog op maniere wat dit sal ontmoedig om belangrike interne kontrole oor sy mag te ontwikkel.
Dus, terwyl die politieke regeringsvertakkinge die mees direkte uitkomste in buitelandse sake bepaal, is die bydraes van die regbank nie minder belangrik nie. Baie buitelandse beleidsvrae behels grondwetlike interpretasies rakende die gesag wat in die uitvoerende en wetgewende takke gesetel is. Gevolglik het die regbank beide die onmiskenbare feit dat dit 'n rol in buitelandse aangeleenthede het te speel, sowel as benadruk.
Alhoewel dit noodsaaklik is om te illustreer waarom en hoe SCOTUS buitelandse sake beïnvloed het, en waarom die regmatige plek van die regbank in die proses van besluitneming oor buitelandse beleid erken moet word, is dit nie vir hierdie aanbieding om die spesifieke sake wat hiervoor gedien en beklemtoon het, te noem nie. verklaring bewonderenswaardig. Dit is genoeg om die onsterflike woorde van Justisie Sandra Day O'Connor in die Hamdi-uitspraak te noem, toe sy die grondwetlike rooi vlag vreesloos opsteek deur president George W. Bush te waarsku dat hy geen blanke kontrole het om terreur te beveg as dit kom by die ontkenning van individuele basiese regte nie. waarop hulle grondwetlik geregtig is.
Na die gebeure van 9 / 11 met hul vele gevolge binne en buite die VSA, het regsgesindes en politieke wetenskaplikes besin oor hierdie vraag: hoe verander 'n land se deelname aan 'n oorlog die regterlike gedrag? Die meegaande vraag is ewe lastig: is die gesegde van Cicero van tweeduisend jaar gelede vandag nog geldig en regverdigbaar? Sy regsbeginsel van “stille enim leges inter arma”- as die kanonne brul, word die wette stil - word dit al jare gebruik om die punt te beklemtoon dat wanneer die veiligheid van die staat bedreig word, dan nie verwag dat die land se wette sal geld nie. Die blote vermelding van buitelandse sake / nasionale veiligheid en die gevolge van hierdie beleid verseker nie meer dat die President en sy beleid vry van geregtelike ondersoek sou wees nie. Die President kon nie meer die heiligdom in Cicero se maksimum vind nie. Die stem van SCOTUS was nie stil nie. Die hof het geweier om stil te bly. Die stemming van die regbank het dramaties verander. Daardeur het SCOTUS homself herbevestig - veral nie deur buitelandse sake te beïnvloed nie.
Die interafhanklikheid van die wêreld vandag word weerspieël in die saakbelasting van SCOTUS. Dit het op sigself nuwe en aansienlike uitdagings vir die regbank geskep, deurdat dit nou onvermydelik meer as voorheen die buiteland aangaan. Meer as 20% van die sake wat nou aangehoor word, het 'n internasionale komponent. Regters het nie meer 'n keuse nie, maar om internasionale sake te oorweeg. Geen tak van die regering kan meer vermy om wêreldwye kwessies te hanteer nie. 'N Begrip van die wêreld daarbuite - dus buite die waterkant - is van kritieke belang vir die Hof in 'n vinnig globaliserende wêreld. Regter Stephen Breyer is nadruklik dat geregtelike bewustheid nie meer op die Amerikaanse grens kan stop nie - waarna hy ook die waterrand noem. In die proses het SCOTUS al hoe meer beweeg in die rigting van groter toesig oor die uitvoerende gesag en uitsprake gemaak wat van belang was vir die buitelandse sake van die VSA.
Met die identifisering van hierdie voorheen onbekende uitdagings wat hierdie nuwe era meebring, moet daar vanuit 'n geregtelike perspektief aandag geskenk word aan globalisering en die oorlog teen terreur. Die regbank het gepas 'n groter invloed op die Amerikaanse besluitnemingsproses vir buitelandse beleid. Die regbank is nie 'n nuwe akteur in buitelandse sake nie; dit was tot onlangs toe verwaarloos. Nou kan dit nie meer geïgnoreer word nie. Daar is geen rede meer om die invloed van die Amerikaanse regbank op buitelandse sake te verwaarloos nie, en BBV moet dit in ag neem by die herverpakking van sy gereedskapskis.
SCOTUS se gemoedstemming het die afgelope twee dekade verander. Selfbeheersing, pessimisme en besorgdheid oor die teëspoed deur die uitvoerende gesag in die buitelandse sake is merkbare neigings wat in verskeie onlangse beslissings ingebed is. SCOTUS het begin om hierdie nuwe werklikheid op 'n beslissende manier te hanteer. Dit is nie meer bang om sy gedagtes meer uit te spreek en die ander komponente in die regering te vier nie. Cohen waarsku dat hierdie werklikheid “met al die implikasies daarvan verstaan ​​en dopgehou moet word”.
Buitelandse beleid is ontwerp met die doel om ingewikkelde plaaslike en internasionale agenda's te bewerkstellig. Dit behels gewoonlik 'n uitgebreide reeks stappe waarin binnelandse politiek 'n belangrike rol speel. Buitelandse beleid word in die meeste gevalle ontwerp en gefinaliseer deur koalisies van plaaslike en internasionale akteurs en groepe. Die binnelandse politieke omgewing vorm 'n groot mate die hele raamwerk van besluitneming, ook in 'n internasionale konteks. Daardie omgewing sluit alle wette wat in die wetgewing ingestel is, en hul wetgewende besluite, en regeringsinstansies en lobbygroepe wat individue of organisasies in die samelewing beïnvloed of beperk. Boonop speel binnelandse politiek 'n belangrike rol as strategiese buitelandse beleidsbesluite oorweeg word weens die dreigemente wat in verband met nasionale veiligheidskwessies voorspel of reeds uitgevoer is.
Die internasionale toneel het sedert 1989 tot twee verreikende gebeure getuig - die einde van die Koue Oorlog en later die aanvang van die oorlog teen terreur. Regdeur hierdie tydperk is BBV aan kritiese ondersoek onderwerp, wat die inherente gebreke wat aan die kwesbaarheid van BBV bygedra het, blootgestel het. Met verloop van tyd het die karakterisering van BBV as 'n mislukking en verantwoordelik vir sy eie ondergang algemeen geword. Die omheinde konsep van staatssentrisme, wat tydens die hoogtydperk die kenmerk van BBV was, het nie meer die gebruiklike doel gedien nie. In daardie dae het wetenskaplikes en akademici BBV met groot respek behandel en nie die inherente swakheid daarvan blootgestel nie.
In die onlangse verlede is BBP gekritiseer omdat hulle eendimensioneel is. Buitelandse en plaaslike gebeure het veranderende omstandighede meegebring. Globalisering bied steeds sy eie eise aan. Die dimensie van binnelandse sake, wat die regbank insluit, het baie belangrik geword. Die invloed van binnelandse sake op buitelandse beleid word al hoe meer deurslaggewend, nl. die reisverbod en asielgevalle. Dit alles het daartoe gelei dat die besluitnemingseenheid in BBV verander het van een waarin die politieke dimensie die enigste rol gespeel het tot een wat ander entiteite insluit, en dit het plaasgevind in die konteks van 'n toenemend vaag onderskeid tussen binnelandse en buitelandse sake.
Nadat die binnelandse faktor by BBV ingesluit is, het die invloed van die regbank beïnvloed ipso facto 'n akteur wat nie meer geïgnoreer kon word nie. Plaaslik het die regbank sy stempel op feitlik elke aspek van menslike pogings geplaas. Om hierdie rede alleen is dit onlogies om die invloed van die nie-politieke tak van die regering vanuit die buitelandse beleid wat 'n invloed het op die buitelandse beleid te ignoreer, of selfs te probeer ontken. Die regbank het meer gesproke en meer aggressief geraak in die aangeleenthede van buitelandse beleid. In sy uitsprake het die regbank dit duidelik gemaak dat dit die grondwetlike reg het om betrokke te wees. Daarbenewens het die regbank sy plig geïnterpreteer as 'n verpligting om die uitvoerende gesag binne grondwetlike perke te hou en vry van oorreaksie te wees - in sowel binnelandse as buitelandse sake. Dit alles kom neer op erkenning van die rol van die regbank in buitelandse sake.
BBV word aangemoedig om die omvang daarvan te verbreed en nuwe akteurs in te sluit - ook ter wille van groter begrip en waardering van buitelandse sake. Dit is nie soseer 'n geval van nuwe akteurs wat onder die BBP val nie. Dit is eerder akteurs wat al die jare bestaan ​​het, maar wat nooit behoorlik erken is as akteurs van substansie wie se betrokkenheid kragtige gevolge in buitelandse sake het nie. Een so 'n akteur is die regbank. Daardie verskuiwing het die regbank 'n plek in die struktuur van BBV verkry.
Die rol van die regbank is nie 'n oorweldigende rol nie. Dit is nie betrokke by die besluitnemingsproses self nie. Hoewel niemand nog ooit ernstig voorgestel het dat die regbank buitelandse beleid moet neem nie, is daar geen strukturele redes waarom die regbank uitgesluit moet word van geskille rakende die uitvoering van buitelandse sake nie. Die uitsprake daarvan is nie van toepassing op elke saak wat in die proses behandel word nie. Dit was nog nooit die ontwerp van die regbank om dit te wees nie. Maar dit is intiem betrokke waar en wanneer dit parameters stel waarbinne die wetgewende en uitvoerende takke kan funksioneer. Die feit wat die moeite werd is om te noem, sonder om die punt daarvan te veronagsaam, is dat geen van die regters wat betrokke was by die besluitneming oor die epog oor aborsie in Roe v. Wade nie. het enige mediese kundigheid gehad. Hulle het gedoen wat van hulle verwag is - om die Grondwet te interpreteer en daartoe gelei dat hulle aborsie gewettig het. Hierdie aspekte is sekerlik nie verlore as dit kom by Justices wat sake met buitelandse aangeleenthede oorweeg nie.
Alhoewel die regbank nie buitelandse beleid formuleer nie, nie aan die besluitnemingsproses oor buitelandse beleid deelneem nie en ook nie in 'n verhouding met enige buitelandse entiteit buite die regterlike broederskap betrokke is nie, beïnvloed baie regterlike optrede die buitelandse aangeleenthede direk en indirek. Die invloed daarvan op buitelandse sake is vasgestel. Die rol lyk miskien klein, maar die belang daarvan is nie.
Daar is nou 'n nuwe periode aangegaan waarin die verhouding tussen die regbank en buitelandse sake toegeneem word eerder as 'n minder betekenis. Prof Marijke Breuning, 'n vooraanstaande wetenskaplike van BBV, het 'n diepgaande verklaring gemaak.
By die afsluiting van my opmerkings is dit die moeite werd om die treffende opmerking van haar wat sy enkele maande gelede gemaak het, aan te haal:
As 'n ondersoekgebied, sou dit goed wees met die ontleding van buitelandse beleid om meer - en ernstiger - aandag te gee aan die rol van die regbank in die buitelandse beleid.
nougeset nagekom word
Alden C, Aran A (2012) Buitelandse beleidsanalise: nuwe benaderings. Routledge, New York.
Barani L (2005) Die rol van die Europese Hof van Justisie as politieke akteur in die integrasieproses: die saak van sportregulering na die Bosman-uitspraak. Journal of Contemporary European Research (JCER), Vol. 1, No. 1, pp. 42-58.
Barnes J (2007) Bringing the Courts Back. In: Perspektiewe tussen die takke oor die rol van howe in Amerikaanse politiek en beleidmaking. Jaarlikse oorsig van Politieke Wetenskap, Vol. 10, pp. 25-43.
Baum L (2013) Die Hooggeregshof. CQ Press, Washington, DC.
Breuning M (2007) Buitelandse beleidanalise: 'n Vergelykende inleiding. Palgrave Macmillan, New York.
Breuning M (2019) Voorwoord. In: Eksteen R Die rol van die hoogste howe van die Verenigde State van Amerika en Suid-Afrika, en die Europese Hof van Justisie in Buitelandse Sake. Asser Press, Den Haag.
Bynander F, Guzzini S (eds) (2013) Heroorwegende buitelandse beleid. Routledge, New York.
Clarke M, White B (eds) (1990) Begrip van buitelandse beleid: die benadering van buitelandse beleidstelsels. Gower Publishing, Aldershot, die Verenigde Koninkryk.
Cohen H (2015) Formalisme en wantroue: reg op buitelandse sake in die Roberts-hof. Die George Washington Law Review, Vol. 83, No. 2, pp. 380-448.
Collins L (2002) Buitelandse Betrekkinge en die regbank. Internasionale en vergelykende reg kwartaalliks, Vol. 51, pp. 485-510.
Eckes C (2014) Die deelname van die Hof aan die regterlike diskoers: teorie en praktyk. In: Cremona M, Thies A (eds) The European Court of Justice and External Relations Law: Constitutional Challenges. Hart Publishing, Oxford, pp. 183-210.
Farnham B (2004) Impak van die politieke konteks op besluitneming oor buitelandse beleid. Politieke sielkunde, Vol. 25, No. 3, pp. 441-463.
Ferejohn J (2002) Judicializing Politics, Politizing Law. Reg en kontemporêre probleme, Vol. 65, No. 3, pp. 41-68.
Fletcher, K (2013) Die beslissende hand van die hof vorm die uitvoerende gesag se beleid oor buitelandse sake. Maryland Law Review, Vol. 73, No. 1, Artikel 10, 2013, pp. 247-284.
Foyle D (2003) Buitenlandse beleidsanalise en globalisering: openbare mening en die individu. Deel van buitelandse analise 20 / 20: A Symposium International Studies Review, Vol. 5, No. 2, pp. 163-170.
Franck T (1991) Howe en Buitelandse Beleid. Buitelandse beleid, No. 83, pp. 66-86.
Ginsburg T (2009) Die oordeel van administratiewe bestuur: oorsake, gevolge en perke. In: Ginsburg T, Chen AH (eds) (2009) Administratiefreg en bestuur in Asië: Vergelykende perspektiewe. Routledge University Press, Taylor & Francis Group Ltd, Oxford.
Goldsmith J (1997) federale howe, buitelandse sake en federalisme. Virginia Law Review, Vol. 83, No. 8, pp. 1617-1715.
Harriger K (2011) Geregtelike heerskappy of geregtelike verdediging? Die Hooggeregshof en die Skeiding van Magte. Politieke wetenskap kwartaalliks, Vol. 126, No. 2, pp. 201-221.
Hermann M (2001) Hoe besluitvorming buitelandse beleid vorm: 'n teoretiese raamwerk. International Studies Review, Vol. 3, No. 2, pp. 47-81.
Hermann R (1988) Die empiriese uitdaging van die kognitiewe revolusie: 'n strategie om gevolgtrekkings oor persepsies te trek. Internasionale studies kwartaalliks, Vol. 32, No. 2, pp. 175-203.
Hill C (2003) Die veranderende politiek van buitelandse beleid. Palgrave Macmillan, New York.
Hill C (2004) Renationalisering of hergroepering? EU buitelandse beleid sedert 11 September 2001. Tydskrif vir gemeenskaplike markstudies, Vol. 42, No. 1, pp. 143-63.
Hirschl R (2006) Die nuwe grondwet en die regspleging van suiwer politiek wêreldwyd. Fordham Law Review, Vol. 75, No. 2, Artikel 14, pp. 721-753.
Hudson V, Vore C (eds) (1995) Ontleding van buitelandse beleid gister, vandag en môre. Mershon International Studies Review, Vol. 39, No. 2, pp. 209-238.
Jinks D, Katyal N (2006-2007) Verontagsaming van buitelandse betrekkinge. Die Yale Law Journal, Vol. 116, pp. 1230-1283.
Kaarbo J (2003) Buitelandse beleidanalise in die een-en-twintigste eeu: terug na vergelyking, vooruit na identiteit en idees. International Studies Review, Vol. 5, No. 2, pp. 156 – 163.
Malir J (2013) Beoordeling van internasionale betrekkinge: is internasionale howe saak? Die Prokureur Kwartaalliks, Vol. 3, No. 3, pp. 208-224.
McCaffrey P, Messina LM (2005) Die Amerikaanse Hooggeregshof. Die HW Wilson Company, Washington, DC.
Morey D, Radazzo K (eds) (2009) Wisselende binnelandse beperkings: die Hooggeregshof en die uitvoerende gesag in die Amerikaanse buitelandse beleid. Jaarvergadering van die International Studies Association, 15-18 Februarie 2009, New York, pp. 1-22.
Pacelle R (2015) Die Hooggeregshof in 'n skeiding van die magstelsel: die nasie se balanswiel. Routlege, New York.
Posner E (2017) Amerika is nêrens naby 'n grondwetlike krisis nie. Buitelandse beleid, 26 Desember 2017.
Randazzo K (2004) Geregtelike besluitneming in die Amerikaanse buitelandse beleidsgeding. Referaat voorberei vir aanbieding tydens die jaarvergadering van die Vereniging vir Politieke Wetenskappe, 8-11 Januarie 2004, New Orleans, Louisiana, pp. 1-30.
Risse T (2013) Ontleding van buitelandse beleid en die beurt van bestuur. In: Bynander, F, Guzzini S (eds) Rethinking Foreign Policy. Routledge, New York, pp. 176-185.
Rosenblum V, Castberg A (eds) (1973) Sake oor Staatsreg: Politieke rolle van die Hooggeregshof. Irwin-Dorsey International, Londen.
Smith K (2003) Die Europese stelsel van buitelandse beleid verstaan. Kontemporêre Europese geskiedenis, Vol. 12, No. 2, pp. 239-254.
Ura J, Wohlfarth P (eds) (2010) 'An Appeal to the People': Openbare mening en Kongressteun vir die Hooggeregshof. The Journal of Politics, Vol. 72, No. 4, pp. 939-956.
Vallinder T (1995) Wanneer die howe ingaan. In: Tate, NC en Vallinder T (1995) The Global Expansion of Judicial Power, New York University Press, New York, pp. 13-26.
Walker S, Malici A, Schafer M (eds) (2011) Heroorwegende analise van buitelandse beleid: state, leiers en die mikrofundasies van gedrags-internasionale betrekkinge (rolsteorie en internasionale betrekkinge) .1st edn. Routledge, New York.
Wasby S (1976-1977) Die Presidensie voor die howe. Capital University Law Review, Vol. 6, pp. 35-73.
Wells R, Grossman J (1966) The Concept of Judicial Policy-Making: A Critique. Tydskrif vir Publiekreg, Vol. 15, No. 2, pp. 286-310.
Kiobel v. Royal Dutch Petroleum Co. noem 133 S. Ct. 1659 (2013.
Verenigde State v. Curtiss-Wright Export Corp. 299 US 304 (1936).
Verenigde State v. Morrison 529 US 598 (2000).
Verenigde State v. Nixon 418 ONS 683 (1974).
Zivotofsky v. Clinton 566 US ___ (2012) noem 132 S. Ct. 1421.
Zivotofsky v. Kerry 576 US ___ (2015) noem 135 S. Ct. 2076.
 Clarke, Wit 1990; Hill 2003; Breuning 2007.
 Barani 2005, p. 55. Hy definieer “geregtigheid van politiek” as 'n verskynsel wat daarop gemik is om die provinsie van die howe en regters uit te brei ten koste van die politici en / of die administrateurs.
 Hirschl 2006, p. 751. Voorbeelde hiervan is die gevangenesaangeleenthede, sake van die vreemdelingstorting en die sake van Zivotofsky.
 Ibid., P. 212. Hudson en Vore haal hierdie sin aan uit Hermann 1988, pp. 175-203.
 Risse 2013, p. 183. Hierdie siening van Risse word gedeel deur Bynander, Guzzini, 2013, p. xx.
 Randazzo 2004, p. 3. Fletcher se onlangse publikasie is 'n belangrike kritiek. Fletcher 2018.
 Senator Charles Schumer het tydens die bevestigingverhoor van regter Gorsuch om 'n vakature op SCOTUS te vul, opgemerk dat die regter hom nie voldoende kon oortuig dat hy 'n 'onafhanklike keur van 'n president sou wees wat byna geen beperking van uitvoerende oorreaksie getoon het nie ". The Washington Times, 23 Maart 2017.
 Collins 2002, p. 485. Hy haal lord Atkin aan wat hierdie beginsel beroemd bewoord het:
Ons staat kan nie met twee stemme oor so 'n saak praat nie, die regbank sê een ding, die uitvoerende een.
 Soos aangehaal deur Rosenblum 1973, p. 1.
 Zivotofsky v. Clinton 566 US ___ (2012) noem 132 S. Ct. 1421 en Zivotofsky v. Kerry 576 US ___ (2015) noem 135 S. Ct. 2076.
 Verenigde State v. Curtiss-Wright Export Corp. 299 US 304 (1936), op 320. In daardie geval het hoofregter Sutherland verkeerdelik beslis dat die president breë, ongedefinieerde magte oor buitelandse sake het deur die president as die “enigste orgaan” van die regering in buitelandse sake te beskryf. Die uitvoerende gesag het dekades lank sy optrede in buitelandse sake op hierdie uitspraak vasgemaak.
 Rehnquist, hoofregter, herhaal dat baie beslissings van die hof onomwonde bevestig het dat die standpunt oor lang tye dat SCOTUS “die provinsie en die plig van die regterlike departement is om te sê wat die wet is, beklemtoon het.” United States v. Morrison 529 US 598 (2000) , op 617.
 Hierdie slotopmerking word gemaak deur Goldsmith, 1997, p. 1715:
Aangesien die lyn tussen buitelandse en buitelandse betrekkinge verdwyn, is die voortgesette lewensvatbaarheid van hierdie en verwante leerstellings soos tans verstaan, onseker. 'N Belangrike uitdaging vir die Amerikaanse buitelandse betrekkinge is om na te dink hoe die jurisdiksionele leerstellings van toepassing is in 'n wêreld waarin' buitelandse betrekkinge 'nie meer 'n kenmerkende kategorie is nie.
 Die Nasionale Marquette Law School-peiling wat op 21 Oktober vrygestel is, wys op 2019 dat Amerikaanse burgers SCOTUS veel meer vertrou as die twee ander takke van die regering en dit nie as 'n uiters partydige instelling beskou nie. Van die drie regeringsvertakkings vind 57 persent SCOTUS die mees betroubare, in vergelyking met 22 persent vir die Kongres en 21 persent vir die President. Twee ander meningspeilings - Gallup en die Annenberg Public Policy Center van die Universiteit van Pennsylvania - het 'n stewige openbare steun vir die hof gevind. SCOTUSBlog, 22 Oktober 2019.
 Verenigde State v. Nixon 418 ONS 683 (1974).
 Tydens die Koreaanse oorlog het president Harry Truman verkeerd bereken en 'n vernederende nederlaag onder die hand van SCOTUS gely toe die hof die gety teen ongebreidelde presidentsmag met sy beslissing in Youngstown Sheet & Tube v. Sawyer 343 US 579 (1952) gemaak het.
 Barnes Junie 2007, p. 25.
 Gevalle wat veral die afgelope twee dekades veral opmerklik is, is sake wat in groepe saamgevoeg is, nl. Gevangenes aangehoudenes (Rasul, Hamdi, Hamdan en Boumediene); Alien Tort-statute (Sosa, Kiobel en Jesner); Paspoortgevalle (Zivatofsky); en onlangs die reisverbod- en asielgevalle.
 Oorspronklik beteken hierdie frase dat geskille tussen Demokrate en Republikeine vroeër tot huishoudelike kwessies beperk was. Toe daar beleidsvrae oor buitelandse sake was (dws, kwessies wat buite die Amerikaanse grense gegaan het, of verder as “die waterkant”), sou hulle tipies na die President uitstel, hul verskille opsy sit en hom in buitelandse sake ondersteun.
 'N Klassieke voorbeeld van so 'n parameter is die opstelling in Hamdi v. Rumsfeld 542 US 507 (2004), op 536 - geen leë tjek vir die President nie. Justisie Sandra O'Connor brei hierop uit: die regbank 'speel 'n noodsaaklike rol in die handhawing van hierdie delikate balans van bestuur' en om 'die regte grondwetlike balans hier te bekom, is van groot belang vir die Nasie gedurende hierdie periode van voortdurende geveg'. Te midde van, op 536 en 532.
« Stede versoek om voorwaardes te skep om #ClimateChange te bekamp
#EUCitizens - Hoe tevrede is mense met hul lewens? »