Eetprobleme wat verband hou met spesifieke fobie van braking (Emetofobie)
Is jy bang om op te gooi? Het dit jou eetgewoontes beïnvloed? Is u gediagnoseer met 'n eetversteuring ? Kan jou eetversteuring werklik (of ook) 'n fobie wees?
Net soos vrees vir vlieg of vrees vir spinnekoppe , kan vrees vir braking so sterk wees dat dit 'n fobie word . Die spesifieke fobie van braking (SPOV), ook genoem emetofobie , is 'n ernstige kliniese toestand.
Die Diagnostiese en Statistiese Handleiding van Geestesversteurings, 5de Uitgawe (DSM-5) kategoriseer dit as 'n spesifieke fobie, 'ander' subtipe.
SPOV behels 'n intense en irrasionele vrees vir braking en die vermyding van situasies wat verband hou met braking. Dit kan baie soos 'n eetversteuring lyk, en kom dikwels saam met een. Baie mense met 'n problematiese vrees vir braking soek behandeling met eetversteuringsterapeute of eetstoornisprogramme. Ongelukkig word geglo dat 'n aantal mense met SPOV misdiagnoseer word as 'n eetversteuring. Een studie in 2013 het getoon dat baie eetversteurings spesialiste dalk nie van SPOV weet of herken wanneer hulle dit sien nie.
Spesifieke fobie van braking is nie goed nagevors nie. Dit raak meer vroue as mans en ontwikkel gewoonlik in die kinderjare of adolessensie. Die gemiddelde lyer word vir 25 jaar aangetas voordat hy behandeling soek. Terapeute beskou SPOV as uitdagend om te behandel as gevolg van 'n hoë uitvalkoers en 'n swak reaksie op behandeling.
Dit kan een van die swakste fobies word omdat mense daarmee kom om so 'n wye verskeidenheid situasies te vermy.
Daar is verskillende faktore wat kan aandui dat jy 'n spesifieke fobie van braking het.
'N kern simptoom van SPOV is gereelde naarheid, 'n onaangename sensasie wat verband hou met die spysverteringstelsel.
Mense met SPOV voel meer geneig as mense sonder die fobie. Die meeste mense met SPOV rapporteer elke een na twee dae naweek, dikwels vir meer as 'n uur op 'n slag. Die ervaring van naarheid blyk nou verband hou met die intensiteit van die vrees wat mense voel. Diegene met SPOV wat meer naarheid ervaar, lyk ook of hulle meer gewig verloor.
As jy SPOV het, is jy geskok oor die idee van braking. Jy mag ook die beheer verloor en siek wees. As jy siek voel, kan jy obsessief die gedagte hê: "Ek gaan braak," met 'n sterk oortuiging dat jy wil.
Jy mag jouself vrees en ander om jou gaan braking. Die meeste mense (47 persent) met braakselfobie vrees veral braking, en in 'n mindere mate vrees ander braking. 'N Kleiner getal (41 persent) vrees ook hulleself en ander braking. Seldsame mense met SPOV alleen of veral vrees ander (en nie self) braking. Braking in ander kan hoofsaaklik uit vrees vir besmetting gevrees word.
As jy SPOV het, kan jy in 'n verskeidenheid van gedrag betrokke raak om te probeer om jou waarskynlikheid van braking te verminder. Dit kan insluit fisiese skandering van jou liggaam vir sensasies en aanduidings wat jy kan braak.
U kan ook betrokke wees by veiligheidsoptrede en vermydingsgedrag wat insluit die vervaldatums van voedsel, alkohol vermy en sekere kosse soos vleis en seekos vermy. Hierdie voorkomende gedrag kan 'n groot mate van bekommernis en tyd verteer.
Mense met SPOV ly aansienlike waardedaling. Dit kan inmeng met werk wanneer jy dae kan afneem omdat jy dink iemand in jou kantoor is siek. Dit kan jou sosiale lewe beïnvloed wanneer jy sosiale byeenkomste vermy waar jy glo daar is 'n verhoogde risiko van braking. Jy kan ook kontak met kinders vermy wanneer hulle siek is of in 'n ander kamer slaap as jou maat siek of gedrink het.
Daar is twee gevalideerde maatreëls om te evalueer vir SPOV:
Spesifieke Fobie van Braking Inventory (SPOVI)
Emetofobie vraelys (EMETQ)
Verband met ander afwykings
Aangesien spesifieke vrees om braking te deel, baie kenmerke gemeen het met ander meer verstaanbare siektes, is dit waarskynlik onderherken en misdiagnoseer. Siekte angsversteuring (voorheen hipochondriasis) deel baie ooreenkomste met SPOV, insluitende bekommernis, gerusstelling, en die ondersoek van gedrag oor moontlike infeksies of voedselvergiftiging wat tot braking kan lei.
Die simptome van SPOV kan lyk soos die kompulsiewe handwashing of ontsmetting wat in obsessiewe-kompulsiewe versteuring (OCD) waargeneem word. Beide SPOV en paniekversteuring word gekenmerk deur 'n oorfokus op en vrees vir liggaamlike sensasies, wat op sy beurt die sensasies vererger. Sommige pasiënte met SPOV het 'n paar van die simptome van sosiale fobie , met vrees vir braking in sosiale situasies of van ander wat hulle oordeel as hulle siek word.
Verhouding tot eetversteurings
Terwyl diagnose van 'n eetversteuring en SPOV kan voorkom, is daar beperkte navorsing oor hoe gereeld dit gebeur. In een studie van eetgedrag by mense met SPOV het ongeveer een derde van die deelnemers hul kos beperk en hulself in abnormale eetgedrag betrokke. Nog 'n studie het bevind dat 80 persent van individue met SPOV abnormale eetgedrag berig het en 61 persent het voedselvermyding gerapporteer. In 'n derde studie, van 131 pasiënte met SPOV, is vier ook met anorexia nervosa gediagnoseer.
Mense met SPOV beperk gereeld kos om die risiko van braking te verminder. As sodanig kan hulle baie lyk soos pasiënte met eetversteurings, spesifiek vermy beperkende innameversteuring (ARFID) , wat die DSM-5 definieer as 'n eetversteuring waarin individue nie hul voedingsbehoeftes bevredig nie, maar nie die tipiese liggaamsbeeld het nie. kommer van individue met anorexia nervosa. Mense met SPOV kan ook voldoen aan kriteria vir ARFID wanneer daar 'n uiterste vrees vir braking en eet is, is beperk en aan een van die volgende voorwaardes voldoen word:
Afhanklikheid van buisvoeding
Met verloop van tyd en met dieetbeperking kan sommige mense wat SPOV het wat aan ARFID-kriteria voldoen, ook begin om eienskappe van anorexia nervosa te ontwikkel, soos gewig- en vormbekommernis, negatiewe liggaamsbeeld of die vermyding van kalorie-digte kosse.
Dit lyk ook waarskynlik dat sommige individue met SPOV dalk met anoreksie misdiagnoseer kan word as gevolg van eetversteurde houdings en gedrag wat deur fobiese vrese gedryf word eerder as om psigopatologie te eet. Wanneer 'n differensiële diagnose gemaak word, moet klinici verstaan ​​waarom 'n pasiënt vrees en vermy kos: is dit weens vrees vir gewigstoename of vrees vir braking?
Fobies word vermoedelik veroorsaak deur 'n komplekse wisselwerking tussen genetiese en omgewingsfaktore. Daar word geglo dat dit verskeie predisponerende faktore vir SPOV is. Mense wat vrees vir braking ontwikkel, het 'n algemene kwesbaarheid vir angs. Hulle kan geneig wees om angs uit te druk deur somatiese simptome soos "vlinders in die maag" of naarheid. Ten slotte, hulle kan 'n hoë walg sensitiwiteit hê.
Baie fobies behels sommige geleerde vrees wat hierdie predisponerende faktore aktiveer. Sommige traumatiese voorvalle kan bygedra het tot die ontwikkeling van die fobie. Baie individue met SPOV onthou 'n ontketende voorval wat hulself of ander braking betref. Sommige individue herroep geen aanvalle nie; Dit kan gevalle wees van 'n begaafde leer, byvoorbeeld om te lees oor 'n voorval van braking of om iemand anders te hoor praat oor 'n vreeslike gesprek.
Hoe meer mense aandag gee aan gastro-intestinale simptome, hoe meer waarskynlik hulle ongesteldheid kan opneem. Diegene wat fisiek angs ervaar, kan die benigne tekens van vertering katastrofies interpreteer as 'n aanduiding van opkomende ongesteldheid. Dit lei tot verhoogde angs, wat ongesteldheid vermeerder.
Hierdie gevoel kan verkeerd wees vir die waarskuwingsteken dat braking op hande is. Hierdie katastrofale verkeerde interpretasie dien om angs te verhoog, en die bose kringloop gaan voort. Hoe meer naarheid 'n persoon voel, hoe meer vrees hulle het, hoe meer hipervigilansie, hoe groter naarheid.
Vermydings- en veiligheidsgedrag bewaar ook die fobie. Mense met SPOV vermy dikwels spesifieke kosse uit vrees vir braking. Algemene vermy kosse sluit in vleis, pluimvee, seekos en skulpvis, buitelandse maaltye, suiwelprodukte en vrugte en groente. Hulle kan die hoeveelheid kos beperk om sensasies van volheid te verminder wat hulle vrees, kan lei tot braking. Hulle kan ook beperk om kos te eet in sekere kontekste, soos kos wat deur ander mense gekook word.
Mense met braking fobie kan kom om 'n breë spektrum situasies te vermy:
Diegene wat hulle glo, verhoog hul eie risiko van braking-eet van slaaie of buffels, besoek mense in die hospitaal, eet by restaurante, openbare toilette, reis, bote en vliegtuie, gaan na 'n pretpark of ontmoet siek mense.
Diegene waar hulle glo dat hulle iemand kan sien braking-gebeure waar gaste alkohol drink, plekke waar kinders speel - of waar hulle bang is, mag hulle in die teenwoordigheid van ander braak.
Swangerskap - sommige het selfs gekies om 'n swangerskap te beëindig weens hul vrees vir braking
Daar moet op gelet word dat die meeste van hierdie situasies vermy sal word met 'n uiters lae risiko van braking. As gevolg hiervan, mense wat hulle vermy, kan nie leer dat hierdie situasies nie gevaarlik is nie.
Mense met SPOV ontwikkel veiligheidsgedrag wat hulle glo verminder hul waarskynlikheid van braking. Hulle mag maagsuurmiddels gebruik, rubberhandskoene dra, herhaaldelik die verkope volgens datum nagaan en die varsheid van kos, was hul hande oormatig, maak die kombuis onrein skoon en eet oormatig kos. Hulle oorskat die doeltreffendheid van hierdie maatreëls in die voorkoming van braking.
Dit is nuttig vir mense met SPOV om te verstaan ​​dat die frekwensie van braking nie baie verskil vir mense met SPOV as vir mense wat nie die fobie het nie en nie vermydings- en veiligheidsgedrag gebruik nie. In werklikheid is braking 'n seldsame voorkoms.
Navorsing oor behandeling vir SPOV is baie beperk, met slegs een gepubliseerde gerandomiseerde beheerde proef. Kognitiewe gedragsterapie (CBT) is die mees gebruikte benadering vir die behandeling van SPOV en ander fobies. Behandeling moet begin met 'n deeglike assessering en 'n formulering wat die pasiënt help om die prosesse te verstaan ​​wat die pasiënt se vrees handhaaf. Die formulering lei ook tot die keuse van behandelingsdoelwitte.
Soos met die meeste fobies, is blootstelling 'n sentrale aspek van die behandeling. 'N Sleutelverskil in die behandeling van SPOV is dat behandeling gewoonlik nie blootstelling aan die presiese situasie insluit nie, dit wil sê, om op te bou. Inleiding van braking via 'n emetiese middel word nie as prakties of veilig beskou nie, veral wanneer dit herhaaldelik gedoen word. Ook, 'n enkele blootstelling is dalk nie voldoende om die verskriklikheid van braking te verminder nie. Behandeling fokus eerder op blootstelling aan die sensasies wat verband hou met braking en die situasies wat 'n vrees vir braking veroorsaak.
CBT vir SPOV begin gewoonlik met psigopulasie oor brakingfobie, insluitende 'n kognitiewe model van angs wat die wisselwerking tussen kognitiewe, fisiese en gedragsfaktore beklemtoon. Pasiënte moet opgevoed word oor faktore wat die wanorde en die belangrikheid van blootstelling in die behandeling onderhou.
Jy kan gerus wees om dit te leer:
Braking is 'n normale en aanpasbare proses, ontwerp om jou lewe te red deur jou liggaam te ruk van iets wat jy besmet het wat besmet of giftig is.
Alle soogdiere behalwe rotte braaksel (daarom is ratgif effektief).
Jy kan nie verhoed dat jouself van braking kom nie. Dit is 'n primitiewe refleks wat nie geïnhibeer kan word nie.
Naarheid is slegs selde 'n aanduiding van braking.
Voedselveiligheidstandaarde, verkoeling en sanitasie het die voorkoms van braking in die ontwikkelde wêreld aansienlik verminder; een studie het bevind dat die meeste mense omtrent vier tot ses keer oor hul leeftyd kan herinner.
Die behandeling van emetofobie sluit dikwels blootstelling aan die fisiese sensasies sentraal tot die ervaring en instandhouding van SPOV, soos naarheid. Blootstelling aan fisiese sensasies behels die inoefening van fisiologiese simptome wat soortgelyk aan angs is. Byvoorbeeld, met 'n pasiënt spin kan dikwels duiseligheid en soms naarheid veroorsaak.
Sommige CBT-behandelingsmodelle sluit in denkbeeldige rescripting van vorige aversive ervarings van braking. Sommige terapeute gebruik blootstelling aan video's van ander braking. Soms word pasiënte gevra om vomit te verval. In hierdie oefening sit hulle 'n samensmelting van gekapte kos in hul mond, kniel voor die toilet en spoeg in die toilet om die tekstuur en geluide van braking te simuleer. Pasiënte kan ook blootgestel word aan 'n stof wat lyk of dit ruik.
Benewens blootstelling aan fisiese sensasies en aspekte van braking soos hierbo beskryf, moet die behandeling blootstelling aan alle kosse en situasies wat vermy is, insluit. Dit word dikwels hiërargies gedoen, met toenemende skaarser situasies wat oor tyd heen benader word. Situasies kan gekombineer word. Byvoorbeeld, 'n persoon mag 'n vreesvoedsel eet en dan op 'n rollercoaster gaan.
CBT-behandeling sluit ook in die beëindiging van veiligheidsgedrag, soos die dra van handskoene en oormatige skoonmaak. Dit sluit ook uitdagende angswekkende gedagtes in.
Alhoewel kognitiewe gedragsintervensies duidelik die fokus sou wees, kan sekere medikasie soos SSRIs nuttig wees, veral as daar ander bui of angs simptome is.
As die pasiënt lae gewig het, is gewigstoename en herstel van normale eetpatrone in SPOV 'n belangrike behandelingsdoel, net soos in anorexia nervosa. Gesinsgebaseerde behandeling gefokus op voedingsherstel en blootstelling kan 'n goeie behandelings keuse wees vir adolessente met SPOV wat gewig moet herstel.
Dit is algemeen om huiwerig te wees om hulp te soek. As jy (of 'n geliefde) 'n ernstige vrees vir braking het, is dit belangrik om 'n assessering te ontvang wat lei tot 'n akkurate diagnose. Dan kan jy die proses van herstel begin.
> Hout, Wiljo JPJ van, en Theo K. Bouman. 2012. "Kliniese kenmerke, voorkoms en psigiatriese klagtes in pasiënte met vrees vir braking." Kliniese Sielkunde en Psigoterapie 19 (6): 531-39. https://doi.org/ 10.1002 / cpp.761.
> Jagter, Paulette V. > en > Martin Antony. 2009. "Kognitiewe gedragsbehandeling van emetofobie: Die rol van interceptiewe blootstelling." Kognitiewe en gedragspraktyk , 16: 84-91.
> Sleutels, Alexandra en David Veale. 2018. Atipiese eetversteurings en spesifieke fobie van braking. Kliniese Handboek van Komplekse en Atipiese Eetversteurings . 189-204. Oxford University Press. New York.
> Maack, Danielle J., Brett J. Deacon, en Mimi Zhao. 2013. "Blootstellingsterapie vir Emetofobie: 'n Gevallestudie met Driejaar Opvolg." Joernaal van Angsversteurings 27 (5): 527-34. https://doi.org/ 10.1016 / j.janxdis.2013.07.001.
> Riddle-Walker, Lori, David Veale, Cynthia Chapman, Frank Ogle, Donna Rosko, Sadia Najmi, Lana M. Walker, Pete Maceachern en Thomas Hicks. 2016. "Kognitiewe Gedragsterapie vir Spesifieke Fobie van Braking (Emetofobie): 'n Pilot Randomized Controlled Trial." Joernaal van Angsversteurings 43 (Oktober): 14-22. https://doi.org/ 10.1016 / j.janxdis.2016.07.005.
> Veale, David. 2009. "Kognitiewe Gedragsterapie vir 'n Spesifieke Fobie van Braking." Die Kognitiewe Gedragsterapeut 2 (4): 272-88. https://doi.org/ 10.1017 / S1754470X09990080.
> Veale, David en Christina Lambrou. 2006. "Die Psigopatologie van Vomit Fobie." Gedrags- en Kognitiewe Psigoterapie, 34: 139-150. Doi: 10,1017 / S1352465805002754
> Veale, David, Philip Murphy, Nell Ellison, Natalie Kanakam, en Ana Costa. 2013. "Outobiografiese herinnerings aan braking in mense met 'n spesifieke fobie van braking (Emetofobie)." Joernaal van Gedragsterapie en Eksperimentele Psigiatrie 44 (1): 14-20. https://doi.org/ 10.1016 / j.jbtep.2012.06.002.