Sonder twyfel, is daar groot waarde in spiritualiteit wat die onttrekking uit die samelewing beklemtoon en ondersteun. Maar in ons tyd, met sy spesiale behoeftes, benodig ons 'n spiritualiteit van intense betrokkenheid en radikale betrokkenheid by die wêreld. Dit is in die werklike wêreld dat mense hul besige lewens leef, en dit is in die werklike wêreld dat die wysheid van die monnike toeganklik gemaak moet word. Dit is in die werklike wêreld dat ontwaking en ontwikkeling moet plaasvind, nie in afgeleë afsondering nie.
Die tipe betrokkenheid wat ek in gedagte het, is direk, nie abstrak nie. Dit is 'n tweeledige betrokkenheid: persoonlike ontmoeting met ander en 'n deelname aan die ervarings, stryd, beproewinge, vreugdes, triomfgevalle en vrees vir die meeste mense in die samelewing se ervaring. Die daaglikse take om 'n lewe te verdien, om rekeninge te betaal, geld te spaar, om saam met ander te vermaak, om vermaak te geniet, gesonde ontspanning te geniet en om te leer hoe om met moeilike mense te kommunikeer, maak deel uit van 'n aktiewe lewe. Hulle moet dus ook deel van die lewe wees vir 'n monnik ter wêreld, by die kruispunt van hedendaagse kultuur en ervaring.
Om 'n kontemplatiewe inwoner in 'n besige wêreld te wees
Wanneer ek die term monnik in die wêreld gebruik, verwys ek na my eie situasie as 'n kloostertipe wat in die hart van die samelewing woon en vir jou wat 'n kontemporêre inwoner is in dieselfde besige wêreld. Die tradisionele klooster wat verstaan ​​dat mens in die wêreld kan wees, maar nie daarvan nie, kan herformuleer word as verloofd in die wêreld, maar vry daarvan, betrokke in die wêreld en met ander, maar nie verbonde aan die wêreld se gierigheid, onverskilligheid, onsensitiwiteit, geraas, verwarring, pettiness, ongemak, spanning en onreerwiteit.
Om jouself 'n monnik, of mistikus in die wêreld te verklaar, is 'n manier om die reis makliker te maak. Deur te verbind tot 'n lewenswyse, of selfs bloot aan 'n naam waarop ons ons aandag kan vestig, formaliseer ons ons verbintenis om ons dade in die wêreld so belangrik te behandel. Alhoewel ons nie almal die struktuur en tradisie van 'n gevestigde pad wil hê nie, kan die formele toewyding om 'n mistikus in die wêreld te word - selfs al hou ons die identifikasie vir onsself - ons onmeetbaar as ons met die eindelose afleiding die wêreld veg. dien vir ons.
Die klooster binne
Monnike en nonne leef inmekaargesit in 'n toegewyde plek. Hul klooster bestaan ​​vir drie redes: om 'n ondersteunende omgewing te bied om God te soek in 'n gees van daaglikse oorgawe; om 'n deurlopende geleentheid vir ware Christelike - of Boeddhistiese, Hindoe of Jain - liefde in die beoefening van aanvaarding van mekaar te bied, 'n plek om medelye en onbaatsugtige liefde teenoor mekaar te voer; en om 'n toevlug te bied vir mense wat aktiewe lewens leef, diegene wat in die afleiding van hierdie lawaaierige, verwarrende en wanorde wêreld gevang is. In hierdie laaste sin is dit 'n heiligdom vir almal wat by die klooster se hek kom, 'n plek van vrede en kalmte, waar die wêreld se weë nie volg nie.
Die besoekers wat vir 'n tyd in die kloosteruitstappie of gastehuis bly, kom om baie redes. Sommige is op soek na God en van hulleself in God. Miskien wil hulle die eenvoud en fokus van die klooster, die gesonde en gebalanseerde ritme van gebed, werk en studie. Miskien begeer hulle die geïntegreerde lewe van 'n enkele plek eerder as die gefragmenteerde bestaan ​​van die eietydse lewe.
Dit kan die heilige waardes en praktyke van monastiek wees of die klem op die heiligheid van die lewe, die natuur, die kosmos en die ander wat hulle trek. Dikwels is dit die diep erns en toewyding aan geloof en die transendente werklikheid wat hulle noem vir 'n kort tyd om uitmekaar te kom en in die gees hernu te word deur te drink uit die lewende waters van goddelike wysheid. Soms is dit om 'n heilige, tydlose kultuur te ervaar, een wat minder in die kompulsiwiteit en onsensitiwiteit van die moderne samelewing voorkom. Wat ook al die rede is, vir die oorgrote meerderheid wat na hierdie vreedsame oases kom, is dit vir 'n baie kort tyd - 'n naweek, 'n paar dae of 'n week.
Vir hierdie soekers word die vraag hoe om hul glimp van kloostervredes in hul alledaagse lewens in die wêreld te integreer, hoe om oorweging in 'n aktiewe lewe te kweek. Om hierdie integrasie te bereik, vereis die besef dat die ware klooster binne hulle as 'n dimensie van hul eie bewussyn bestaan. Die belangrike werk vir ons almal in die wêreld is die innerlike stryd en verfyning wat in die middel van ons daaglikse aktiwiteite plaasvind. Hoe slaag ons daarin om in die grot van ons eie harte te woon, in die klooster binne? Hoe voed ons, inspireer en informeer die innerlike monnik wat ons almal het, en is dit as 'n uitdrukking van die mistikus in ons?
Die Buite en Inner Monnik
Dit is die verlange van die monnik binne wat so baie roep om die wêreld vir kort retraites te verlaat. Dieselfde oproep werk binne beide die buitenste en die innerlike monnik. Die buitenste monnik sluit aan by die klooster om die innerlike monnik se mistieke lewe vry te laat. 'N Monastiek is ideaal iemand wat die innerlike monnik ernstig inneem, en hierdie innerlike monnik is bloot die mistikus in ons almal. Uiteindelik word die buitenste en innerlike monnik een deur gebed, geestelike praktyk, oordenking of mistieke oorweging. Al hierdie gebruike hou verband met die geboorte van bewustheid en innerlike aandag aan die heilige.
Die monnik in ons almal, soos kruiskulturele denker Raimon Panikkar waarneem, "streef daarna om die uiteindelike doel van die lewe met al sy [of haar] te bereik deur alles wat nie nodig is nie, te verloën, dit wil sê deur te konsentreer op hierdie een enkel en uniek doelwit. " Panikkar praat van die innerlike monnik as noodsaaklik vir die mens as deel van elke mens. Om 'n innerlike monnik te hê, vereis nie 'n openlike godsdienstige konteks nie. Dit is 'n aangebore uitdrukking van die mistieke soeke wat almal kan bereik uit hoofde van ons gemeenskaplike mensdom. "Die monastiese roeping as sulks voorafgaan die feit dat dit Christelik of Boeddhisties of sekulêr is, of Hindoe, of selfs ateïs," skryf Panikkar.
Waarom wees 'n monnik in die wêreld?
Is dit moontlik dat die massas van die mensdom, wat nie in monastiese afsondering leef nie, die monnik aktiveer? Is ons in staat om die mistieke lewe hier in die wêreld te beleef, te midde van soveel frantiese aktiwiteite? Hoekom is 'n monnik ter wêreld en nie in 'n gemaklike klooster nie? Vir baie jare het ek aanvaar dat ek God sou sien wat weggekruip is, en sekerlik, maar ek het 'n waardevolle les van my tyd in Indië geleer. Indië het my die primaat van die mistieke soeke geleer, die soeke na die Goddelike Teenwoordigheid deur die dwaalende asket afgekeur.
Indië het hierdie belangrike dimensie van die geestelike lewe vroeg in sy geskiedenis opgeneem. Dit vereis dat die kontemplatiewe lewe, die monnik binne, in die laaste stadium van die lewe aangestel word - maar vir almal, nie net vir 'n paar nie. Dit was en bly die ideale. Alhoewel kloosters en ander sulke inrigtings nuttig is, is dit nie nodig dat 'n mens sy of haar pad in hierdie verborgenheid maak nie.
Sodra die innerlike monnik wakker word, sodra die mistikus begin sien, word 'n binnevryheid aangesteek, en die eksterne strukture word minder belangrik. Ons sal hulle altyd nodig hê, maar hulle is nie waar die mensdom leef nie. Hulle is plekke van toevlug, vernuwing en rus. En bowenal, dit is 'n teenkulturele simbool van die geestelike reis wat ons almal op ons eie manier en in ons eie tempo moet maak.
Kies om 'n monnik in die wêreld te wees
Hoekom kies ek om 'n monnik in die wêreld te wees en nie in 'n afgeleë hermitage vasgesluit nie? Omdat ek wil identifiseer met en geïdentifiseer word met almal wat alleen in die wêreld ly, wat verlate, hawelose, ongewenste, onbekende en ongelowiges is. Ek wil die onveiligheid en kwesbaarheid ken wat hulle ervaar, om solidariteit met hulle te skep. Die haweloses is dikwels oop vir die goddelike verborgenheid deur hul baie kwesbaarheid en angs. Dit is ook my begeerte om naby jou te wees, liewe leser, veral as jy sukkel. Terselfdertyd identifiseer ek, terwyl ek hierdie groter wêreld omhels, met al my broers en susters in kloosters, eremiete, en terugtrekkingsentrums oral en in elke tradisie.
Die Gees het my in die wêreld geroep om 'n spiritualiteit van betrokkenheid by diegene wat ly, te leef, en dit is ons almal. Hierdie oproep sluit in verwantskap met ander spesies en die natuur as geheel binne hierdie uitgestrekte kosmos, wat ons ware gemeenskap is en beslis die konteks van ons lewe op hierdie brose planeet. Ek wil in die boesem van God wees in die hart van die wêreld.
St Francis of Assisi het my geleer toe ek 'n kind was, die belangrikheid van eenvoud van die lewe, wat die Katolieke tradisie armoede noem. Die ekonomiese druk van die moderne lewe het veroorsaak dat meeste godsdienstige bevele die ware betekenis van eenvoud uit die oog verloor het. Met die uitsondering van Moeder Teresa se Sendelinge van Liefdadigheid en die klein broers van Jesus, kan min bevele hierdie ideaal handhaaf. As 'n kluizenaarmonnik in die wêreld, as 'n kontemplatiewe mistieke werk vir 'n lewe, soos meeste mense, wat eenvoudig en bewustelik leef, kan ek die beste vir ander doen.
Verder kies ek om 'n monnik te wees wat binne die eintlike wêreld woon, onder my broers en susters, want ek is eerstens 'n kontemplatiewe mistikus. Dit is, ek is verankerd in 'n diep en groeiende innerlike bewustheid van God se teenwoordigheid, van die Goddelike se onvergelykbare liefde vir elkeen van ons. Dikwels voel ek die Goddelike wat my direk in my verhoudings met ander en in die natuurlike wêreld gee; dit is altyd 'n bron van inspirasie, vreugde en selfs geluk. Ek ervaar en is op die een of ander manier bewus van hierdie Teenwoordigheid. Dikwels word ek oorweldig deur God se liefde en ek voel dat dit my uitnodig tot diepgaande en subtieler grade van oorgawe, dit is van groter vrygewigheid om God se uitnodiging te aanvaar. My mistieke ervaring is uitdruklik en onvermydelik Godgesentreerd.
Wees lief vir jou: die innerlike werklikheid van die evangelie
Die primêre element in my begrip en praktyk van die geestelike lewe is die innerlike realiteit van die evangelie: liefde self. Die evangelie noem ons intimiteit met die Goddelike en beskikbaarheid vir ander; dit is werklik twee dimensies van dieselfde realiteit.
Vir my, in my ervaar dat ek in hierdie moeilike, onseker en verwarrende tye 'n Christen is, het die evangelie vanselfsprekend geword in sy ewige waarheid as 'n etiek van liefde. Ek kan nie sy werklikheid en waarheid twyfel nie. As 'n etiek van liefde bevat die Evangelie, volgens my, die beginsel van die lewe self. Hierdie liefde, wat Goddelike Liefde is, wat in Christus en in ons geïnkarnoreer word, word verwys as agape, onbaatsugtige of opofferende liefde, en wys daarop dat dit noodsaaklik is vir onvoorwaardelike gee. Vir my beteken dit die boodskap van Jesus - 'n sterk kragtige insig in en uitnodiging om in die wêreld te wees.
Ek is daarvan oortuig dat die Evangelie 'n hoogtepunt in die menslike geestelike, morele en sielkundige evolusie verteenwoordig. Die voorbeeld van Jesus kom herhaaldelik na my toe in die loop van elke dag. Sy boodskap om onbaatsugtig lief te hê, is die stof van my wêreld, die uitstralende lig en die waarheid van hoe ek probeer om in hierdie samelewing te woon op hierdie klein planeet wat ons ons huis noem. Ek is egter pynlik bewus van hoe dikwels ek misluk.
My begeerte om 'n monnik in die wêreld te wees, eerder as in 'n klooster, het baie te doen met hierdie dwingende en uitdagende leer van die Evangelie. Ek wil die minste wees, die vergete en geïgnoreer, so ek kan 'n teken van hoop en liefde vir hulle wees en vir al die ander wat my op een of ander manier nodig het. Dit is hier, ek vind my anker in God se liefde.
Toe ek honger gehad het, het jy vir my iets gegee om te eet; Toe ek dors was, het jy vir my iets gegee om te drink. Toe ek 'n vreemdeling was, het jy my verwelkom. Naak, en jy het my geklee; siek, en jy het my besoek. Ek was in die tronk, en jy het na my gekom ...... so dikwels as wat jy dit gedoen het aan die minste van my broers, het jy dit aan my gedoen.
Hierdie woorde uit die Evangelie van Matteus vorm die middelpunt van my lewe as 'n kontemplatiewe monnik ter wêreld. Die wêreld is die rand, terwyl alles wat ek doen in verhouding tot my geestelike lewe en die verskillende aktiwiteite wat ek volg, die ervarings wat ek deel met almal wat ook in dieselfde wêreld leef, die speke van die welsynswiel vorm. Ek woon en werk nou in Chicago. Ek vind die bloeiende stad 'n opwindende plek om God te ontmoet en 'n monnik in die wêreld te wees. 'N Mens kan 'n mistikus of monnik in die wêreld wees sonder om dit te verlaat.
Broer Wayne Teasdale (1945 - 2004) was 'n lekmoed wat die tradisies van Christendom en Hindoeïsme in die weg van Christelike sannyasa gekombineer het. 'N aktivis en onderwyser in die bou van gemeenskaplike grond tussen godsdienste, broer Wayne gedien op die raad van trustees van die parlement van die wêreld se godsdienste. As lid van die Monastic Interreligious Dialoog het hy gehelp om hul Universele Verklaring oor Geweldloosheid op te stel. Hy was 'n adjunk-professor aan die DePaul Universiteit, Columbia College, en die Katolieke Teologiese Unie, en koördineerder van die Bede Griffiths International Trust. Hy is die skrywer van Die mistieke hart, en 'N Monnik in die wêreld. Hy het 'n MA in die filosofie van St Joseph College en 'n Ph.D. in teologie van Fordham Universiteit. Besoek hierdie webwerf vir meer inligting oor sy lewe en leer.
Video / onderhoud: Broer Wayne Teasdale oor die opening van ons geestelike sintuie
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Die keuse om in die wêreld te wees, maar nie van die wêreld nie