Vir oulaas berig Coenraad Walters oor die gay & lesbiese filmfees.
Met: Robert de Niro, Philip Seymour Hoffman
Draaiboek en regie: Joel Schumacher
'n Heerlike karnaval van 'n fliek om die fees mee af te sluit. En nog 'n groot kanon: uit die stal van MGM, en met die befaamde De Niro in die hoofrol! Dit kan 'n mens darem nie mis nie ...
En dit is iets om nie te mis nie, hoewel party mense, soos De Niro se karakter, nie met al die personasies sal kan saamleef nie.
De Niro speel die rol van 'n polisieman, Walt Koontz, wat eens lank gelede 'n heldedaad verrig is en nou nog deur sy maters op die hande gedra word. Sy vrou het egter weggeloop en hy woon alleen in 'n privaathotel met 'n bonte mengelmoes van inwoners: oues van dae, hoere, skarminkels en (hemel behoede die polisieman): fopdossers!
Die geld wat aan die begin van die fliek gesteel word, word een aand in die privaathotel gesoek deur die besteelde bendebaas se brekers. Koontz wil gaan help, maar in die drama kry hy 'n beroerte en hy kan niks doen nie. Sy loopbaan en sy selfgeskepte sosiale lewe val natuurlik onmiddellik weg en sy w�reld verklein tot die mure van sy kamers.
Die fisioterapeut wat hom besoek, stel voor dat hy sangles neem om sy spraak te herstel. Die sangleraar aan die ander kant van die stad is egter moeilik bereikbaar, en Koontz steek sy trots in sy sak. Ten spyte van sy diepgesetelde afkeer en verskeie kwetsende bekgevegte in die verlede, gaan klop hy aan fopdosser Rusty se deur vir sangles.
'n Nuwe w�reld, waaraan hy aanvanklik glad nie vat kry nie, gaan vir hom oop. Rusty, met bodemlose deernis gespeel deur Philip Seymour Hoffman, wys dat die hardekwas dop van die fopdosser net 'n masker is vir 'n eensame, deernisvolle mens, selfs al lyk hy soos 'n selfgemaakte paradysvo�l. Koontz raak teensinnig betrokke by Rusty se lewe en albei laat vaar hul verdedigingsmeganismes.
Natuurlik is dit nie so eenvoudig om van vooroordeel ontslae te raak nie, en die vriendskap verloop geensins sonder haakplek nie, maar die ontmoeting verander altwee mense.
Die prent is oorwegend 'n komedie, maar het genoeg elemente van 'n spanningsverhaal in (wat HET dan van Mr Z se geld geword?!?) om die aandag geboei te hou tot aan die einde. Daar is ook nog 'n paar stukkies gaypolitiek in (hou die o� oop vir Mitchel Lichtenstein, wat vroe�r in Ang Lee se The wedding banquet was, en in Robert Altman se Streamers , as woordvoerder van die Gay Republicans!), asook ernstige momente wat Koontz se pogings tot herstel en sy eie lewe vol verwikkelde verhoudings uitbeeld.
Binne die karnavalatmosfeer wat teen 'n mallemeulepas voor die kyker verby tol, pas hierdie stukkies erns verbasend gemaklik in. 'n Mens stap uit die teater met 'n groot glimlag.
En dit was ook die geval met die fees as geheel. Ten spyte van dieptreffende skok ( Boys don't cry ), angs en weersin ( Hard ), en enkele gevalle waarin 'n mens gewonder het hoekom ( Desperate bekjentskaper veral), was die fees 'n aangename ervaring. Boys don't cry het my stem gewerf as Beste Rolprent van die fees. 'n Mens kan die organiseerders en borge baie dankbaar wees vir die gladde verloop van die verrigtinge.
Maar na 13 prente binne 10 dae is hierdie FliekVlooi nou al die kleure van die re�nboog gefliek, lank nie meer net pienk nie. Hy l� met 'n groot tevrede glimlag in sy kuberkooi en kriewel nie eers nie. Die kriewels sal eers oor 'n week of wat terugkeer!
Intussen sal hy graag wil verneem van ander feesgangers: van mense wat ander prente gesien het, veral die saamgestelde videoprogramme en die oorsig oor Bruce LaBruce, en van mense wat ander menings oor die geresenseerde flieks wil uitspreek. Laat die e-posse instroom!