Hoe Online Shaming beïnvloed slagoffers van seksuele aanranding
Hoekom tieners gebruik aanlyn shaming om die slagoffers 'n tweede keer aan te val
Elke 98 sekondes word iemand in die Verenigde State seksueel aangerand. En meer dikwels as nie, is daardie slagoffer 'n tienermeisie. Trouens, vroue tussen die ouderdomme van 16 en 19 is vier keer meer geneig om slagoffers van seksuele aanranding te wees as enigiemand anders in die algemene bevolking.
Om sake te vererger, is daar 'n toenemende neiging onder tieners wat dan meisies aanlyn skaam nadat hulle aangerand is, soms met behulp van videobeelde van die aanval saam met naamoproepe en mondelinge mishandeling .
Vir baie meisies is hierdie aanlyn-shaming en openbare vernedering soos om 'n tweede keer aan te val. Meeste meisies rapporteer dat dit eintlik meer pynlik is om te hanteer as die aanvanklike aanranding. En op die ou end neem sommige jong vroue hul eie lewens as gevolg daarvan.
Twee baie prominente gevalle waarby seksuele aanranding en aanlyn-shaming betrokke is, sluit in 'n Kalifornië-inheemse, Audrie Potts, en 'n Kanadese, Rehtaeh Parsons. In albei gevalle het die jong meisies 'n partytjie bygewoon, te veel gehad om te drink en is verkrag terwyl hulle nie reageer nie. Foto's van die aanvalle is later aanlyn geplaas saam met kwaai kommentaar en innuendos. Hulle het ook wrede sms-boodskappe en uitnodigings vir seks ontvang terwyl hulle geïsoleer en verlate geraak het deur hul vriende en eweknieë. Die vernedering en pyn wat hulle gevoel het nadat hulle seksueel aangerand is, is versterk deur die skaamte en blameer wat plaasgevind het. Op die ou end kon albei meisies nie meer die pyn en selfmoord pleeg nie .
Hoekom doen tieners siek seksuele aanranding slagoffers aanlyn?
Baie min, indien enige, eweknieë sal opstaan ​​vir 'n tiener seksuele aanranding slagoffer. In plaas daarvan betrek hulle dikwels openbare skandering en slagoffers se skuld . Alhoewel daar 'n aantal faktore is wat in hierdie soort gedrag insluit, insluitend portuurdruk , kliek , en die oorweldigende begeerte om in te pas, versteur die shaming wat plaasvind volwassenes.
Maar sommige navorsers dui aan dat die oorsaak van hierdie slagoffer-blameer is dat omstanders en getuies nie buite beheer wil voel nie. En besef dat enigiemand 'n slagoffer kan word, impliseer dat alles nie in hulle beheer is nie. As gevolg daarvan is dit dikwels makliker om die slagoffer te blameer as om te erken dat seksuele aanranding met enigiemand kan gebeur. Dit is makliker om te vra wat sy gedoen het om dit te veroorsaak of om aan te neem dat sy dit op haarself gebring het as om die feit te erken dat een of meer van hul medestudente so 'n persoon kan oortree.
Daarbenewens vind baie mense dit makliker om met die seuns te begryp om die aanrandings te pleeg en hulle te probeer beskerm teen straf as om geregtigheid vir die meisies te vind. In plaas daarvan dat mense teen die aanranding praat, vra hulle hulself: "Wat het sy gedoen om dit te veroorsaak?" Of "sy moes beter geweet het as om soveel te drink."
Nog 'n verskynsel by die werk in aanlyn-shaming is die moed, en soms anonimiteit, wat jong mense ervaar wanneer hulle agter 'n rekenaarskerm staan. Dikwels is dit baie makliker om harde dinge uit die gemak van hul eie huis te sê as om dieselfde dinge in die openbaar te sê. Maar wat kinders geneig is om te vergeet, is dat die plaas van kommentaar op sosiale media 'n baie openbare daad is.
Dis soos om hul gedagtes in die middel van die stadsplein te skree. Baie mense lees wat hulle skryf en word daardeur beïnvloed, dieselfde asof hulle dit uit geskree het.
Die sleutel om hierdie tipe aanvalle deur studente te voorkom, is om hulle met die slagoffer te bemoedig . Dit help ook as hulle die skade kan sien wat hul harde woorde, oordele en kommentaar op die slagoffer het. Om hulle te besef dat wat die slagoffer deur gaan, is uiters pynlik, gaan baie help om aanlyn shaming te voorkom.
Hoe beïnvloed Online Shaming Slagoffer vir Seksuele Aanranding?
Wanneer iemand seksueel aangerand word, is dit nie ongewoon dat hulle hulself blameer vir wat gebeur het nie.
Hulle kritiseer hulleself hulleself dat hulle nie die seksuele aanranding kan ophou of andersins iets doen nie. Dit is ook algemeen dat aanvalle slagoffers baie skaam voel oor wat met hulle gebeur het.
Om te genees van hierdie traumatiese ervaring, wat hulle werklik van mense hoef te hoor, is dat hulle nie verdien het om aangerand te word nie, dat hulle dit nie veroorsaak het nie en dat hulle nie te blameer is nie. Maar dit is nie wat gebeur wanneer hulle aanlyn skaam word vir die trauma wat hulle verduur het nie. Inteendeel, hulle is die slagoffers van name-roeping, slet-shaming en cyberbullying, wat almal die skaamte wat hulle voel, versterk.
Daarbenewens kan hierdie openbare vernedering 'n vernederende uitwerking hê op hul herstel. Trouens, navorsing dui daarop dat wanneer jong meisies skuldig bevind word aan die seksuele aanranding, hulle groter nood, verhoogde depressie en meer gedagtes oor selfmoord rapporteer. Slagoffer-blameer kan ook angs en post-traumatiese stresversteuring vererger. Al hierdie dinge staan ​​in die pad van herstel.
Slagoffers kan ook hopeloos voel, alleen en geïsoleer, veral wanneer hul vriende verdwyn en niemand opstaan ​​vir hulle nie. Uiteindelik skep hierdie stilte aan die kant van sogenaamde vriende saam met shaming en slagoffers 'n verkragtingskultuur.
Wat moet verkragtingskultuur met dit doen?
Verkragtingskultuur in die Verenigde State word gekoester deur die oortuiging dat die slagoffer op een of ander manier die skuld gee vir die aanval wat sy verduur het. Met ander woorde, mense vind dit makliker om te aanvaar dat die slagoffer op een of ander manier die aanranding verdien het. Byvoorbeeld, mense kan haar blameer vir die manier waarop sy aantrek en sê dat sy dit vra. Of hulle kan aanvaar dat sy verdien het om verkrag te word omdat sy haarself in 'n gevaarlike situasie bevind het of te veel gehad het om te drink. Slut-shaming dra ook by tot die idee dat sommige meisies minder respek verdien as ander en verdien om verkrag te word.
Wanneer mense aan sulke oortredings van slagoffers skuldig maak, vertel hulle vroue dat hulle skuld moet gee vir die pyn en lyding wat hulle ervaar het. Intussen doen hierdie oortuigings niks om die verkragter aanspreeklik te hou nie. In plaas daarvan, mense simpatiseer met die verkragter deur te kla oor die feit dat hul "lewens verwoes is." Twee prominente voorbeelde van hierdie tipe denke behels die Steubenville-verkragtingsaak en die Stanford-duiker wat 'n bewustelose vrou verkrag het.
Wanneer verkragtingskultuur met hierdie tipe denke voortgesit word, kan dit slagoffers laat swyg oor hul aanvalle. Dit is gevaarlik omdat dit die slagoffer oor die verkragting stamp, en die verkragters raak dus nie in die moeilikheid nie. Trouens, net omtrent die helfte van verkragtings word aangemeld, en slegs 3% van verkragters spandeer ten minste een dag in die tronk. Hierdie bose kringloop sal voortduur so lank as wat mense steeds glo dat meisies verkrag word as gevolg van iets wat hulle gedoen het.
Wat kan jy doen om seksuele aanranding en aanlyn-shaming te voorkom?
Ter wille van huidige slagoffers, sowel as moontlike slagoffers, is dit noodsaaklik dat jy die geloofstelsel uitdaag dat sommige slagoffers op een of ander manier skuldig bevind word aan seksuele aanranding. Om dit te doen, moet onderwysers, ouers en gemeenskapsleiers stappe doen om toekomstige voorvalle van seksuele aanranding en aanlyn-shaming te voorkom. Hier is 'n paar maniere waarop dit gedoen kan word.
Definieer alle soorte seksuele wangedrag . Te veel keer, wanneer 'n jong meisie seksueel aangerand word, beweer die verdediging dat sy nooit nee gesê het of dat die optrede konsensueel was nie. Of hulle mag dalk argumenteer dat die jongman nie geweet het wat hy gedoen het nie, was verkeerd. Ouers, onderwysers, universiteitsadministrateurs en gemeenskapsleiers moet studente op die verskillende tipes onvanpaste seksuele gedrag opvoed, insluitend alles van seksuele en seksuele aanranding tot seksuele aanranding en verkragting. Tieners is jonk en onvolwasse en moet weet dat om hierdie tipe gedrag aan te pak, teen die wet is. Daar moet nooit 'n vraag wees dat wat hulle doen, verkeerd is nie.
Stel streng beleid . Benewens die wette teen seksuele aanranding, moet hoërskole en kolleges streng beleide instel wat seksuele wangedrag insluit, insluitend uitsetting uit die skool. Hulle moet ook 'n beleid hê ten opsigte van die deel van video's, cyberbullying , en die openbare skaming van ander studente. Kommunikeer hierdie beleide deur studentegroepe, skoolsamestellings, nuusbriewe, media dekking en ander maniere om die woord uit te kry. Daar moet nooit twyfel in wat die straf sal wees om seksueel aanranding van 'n student en dan besig te hou met openbare shaming nie. Selfs gerugte en skinder kan in die beleid aangespreek word.
Gee elke klagte aan . As die hoërskool of kollege 'n klag ontvang wat seksuele aanranding betref, moet hulle polisse hê om die klagtes dadelik aan te spreek. Hulle moet ook nie skaam wees om oortreders van seksuele geweld aanspreeklik te hou nie. Dit stel nie net 'n veilige leeromgewing vir studente in nie, maar skep ook 'n atmosfeer waar die slagoffers veiliger voel in aanmeldingsaanvalle. Intussen vervul die skool sy morele en etiese verantwoordelikheid om 'n veilige plek vir studente te bied om te leer.
Sê iets. Miskien is die belangrikste manier om 'n einde te maak aan die aanlyn-shaming-en verkragtingskultuur, om diegene wat poog om jong meisies wat dapper genoeg is, te skaam en verneder te word om vorentoe te kom en seksuele aanranding aan te meld. As jy byvoorbeeld aanlyn shaming sien, sê iets daaroor. Bid ook vir diegene wat dapper genoeg is om die waarheid te openbaar. Soos seksuele aanranding, sê oorlewende Daisy Coleman in die dokumentêre, Audrie en Daisy : "Die woorde van ons vyande is nie so vreeslik soos die stilte van ons vriende nie."