Wat ons is, is nie verkeerd nieArgieffoto: Adéle Changuion Deur Connie Mulder Ek is glo ŉ “fout” en ŉ “Dutch gangster”. Julius Malema noem my vandag (28 Februarie 2017) ŉ “Dutch gangster” in die parlement. Volgens Thabo Mbeki is ek ŉ fabrieksfout wat teruggestuur moet word. Jacob Zuma noem my die oorsaak van al die probleme in Suid-Afrika. Ek is wit en in Afrika, en daarom hoort ek nie hier nie. Daar word van my verwag om “terug te gaan Europa toe”. Europa is nie my huis nie. Ek gaan na Europa vir vakansie, maar ek woon in Centurion. Ek is te jonk om die apartheidsregering se misbruike te onthou. Die oplewing onder Afrikaners in 1994 kan ek wel goed onthou. Ek onthou die verligting en morele verlossing – die hope hoopvolle mense, vol energie en toekomsdrome vir ons reënboognasie. Ons was passievol reg om die verlede agter te laat, en ŉ nuwe blinker toekoms te bou. Daarna het ons die spoor byster geraak. Ek beleef daagliks hoe ŉ nuwe ANC-regering se tande bytmerke in my mense los: die verval van plaaslike regering, regstellende aksie, Afrikaanse onderwys se ondergang en bowenal die geweldsmisdaad wat so ongelooflik algemeen is. Met wrede ontnugtering het ons teruggetrokke geword. ŉ Hele volk bedreig, bedruk en bang. Die hoopvolle energie het in hartseer emigrasie verander, die drome in klagtes om ŉ braaivleisvuur. Ons word beskou as tweedeklasburgers wat gelukkig moet wees dat ons nie voor die voet uitgeroei is nie. Diewe het alles gesteel wat ons het. Ons moet ons plek ken, en mooi stil lê. My kop het argumente en redes en verduidelikings en vrae. My hart sê eenvoudig: “Wat ons is, is nie verkeerd nie. Wat ons vra, is nie te veel nie.” Ons vra regtig nie baie nie: ŉ vreedsame en voorspoedige bestaan vir ons gesinne; die ruimte om my kinders groot te maak as Afrikaners, wat bydra tot Suid-Afrika. Om vir hulle ŉ gebalanseerde geskiedenis te leer, een wat hulle wys op die suksesse van hulle voorouers, asook die foute wat Afrikaners begaan het. Ek wil hulle anker in Afrika, hulle tone in haar rooi grond, hulle hande aan die werk, hulle oë blink. Ons vra niks van ander groepe nie. Ons sal ons toekoms self bou. Internasionaal is wat ons vra die norm, eerder as die uitsondering. Mag ons nie ook onsself wees in Suid-Afrika nie? Afrikaners is al langer in Suid-Afrika as wat Australië bestaan. Ons het die reg om Suid-Afrika ons huis te noem. Ons het die reg om ons toekoms hier te bou. Al wat ons kan kelder is as ons moed ons begewe. Daar is niks fout met ons nie, ons is uit dieselfde lap as die bittereinders en Voortrekkers gesny. Ek is ŉ trotse Afrikaner. Ek is lief vir my land en ek wil nêrens anders gaan nie. Ek geniet die verskeidenheid mense in Suid-Afrika. Ek geniet my eie kultuur, en is trots daarop. Ek is bang vir die toekoms, maar ook optimisties. Ons is al deur erger as dié, ons het al groter goed vermag. Ek verwerp die idee dat ek nie hier hoort nie, want my hart weet: “Wat ons is, is nie verkeerd nie. Wat ons vra, is nie te veel nie.”