Kreatiewe Joernaal: July 2013
Inspirasie en genot!
Labels: VLU, Vroue landbou unie, weesgerus, Winterskool
Daar is altyd 'n eerste keer. Eerste kere is gewoonlik heerlik. So was dit ook met my eerste ervaring van 'n "winterskool" by Weesgerus, aangebied deur VLU Noord. Die Bosveld is sommer vanself 'n groot trekpleister, dit weet ons almal. Om dan nog deel van 'n gesellige groep vroue te wees wat talente en glimlagte uitdeel soos soetkoek, is 'n yslike en heerlike voorreg. Ons is net twee lede van VLU Van Riebeecktak, Bronkhorstspruit.
Met ons aankoms en tydens registrasie ontvang ons elkeen 'n pragtige, handgemaakte
sak met allerlei interessanthede daarin.
Wat is nou lekkerder as skryf met 'n regte pen in 'n regte boek?
Nadat ons tasse uitgepak is en ons kon nesskrop in die gerieflike chalets, het ons 'n ligte middagete geniet en heerlik begin kuier met bekendes en onbekendes.
'n Agttal vrolike VLU-lede van Wapadrant, Pretoria. (ons bure.)
Bosman Grobler, seun van Anphia Grobler, die vise-president van die Wêreldbond van Plattelandse Vroue, het 'n interessante praatjie aangebied oor voeding vir die kieskeurige eter. Ek het weer eens besef hoe goed dit is vir liggaam en siel om daagliks groente en vrugte in te kry. "Eet 'n reënboog" is 'n goeie uitgangspunt in ons keuse vir 'n kleurryke en gesonde bord kos elke dag.
Later die dag word ons in spanne gedeel: Somer, lente, herfs en winter. Ek is in die Winterspan. (miskien bietjie oud, maar nog nie lank nie koud!) Ons is ongeveer twintig in 'n span.
Die uitdaging is om 'n hoed te maak uit dit wat voor ons op die tafels lê. Pret was dit voorwaar!!
Yolande Steenkamp en ek word toe gekies om aan die modeparade deel te neem met ons handvervaardigde en selfgemaakte skeppings. Uit elke span was daar 'n hele klomp hoed-modelle, maar Yolande s'n was die wenhoed! 'n Mens ken nie die einde van jou kreatiwiteit as daar so vinnig gedink en beplan moet word nie.....dit was pure plesier.
Die aand geniet ons 'n konsert en ook lieflike voorlesings van Lizette Snyman, baie bekende en beminde digter van die blad SOLOVLUG op facebook.
Kom geniet haar mooi woorde saam met my:
Soutpansberg se winter
vandag het ek kom wegkruip
in Louis Trichardt se berg
in deinserige wintermis
en hadidas wat terg
ek drink 'n sauvignon blanc
by 'n ronde tafeltjie vir een
met my wyn en pen en boek
ek neem afskeid van die somer
begrawe dit vandag net hier
want dit is weer winter
in makhado se natuur
en as ek eendag weer hier kom
met my pen en verseboek
sal ek hier in die berg
vir 'n nuwe vers kom soek
Lizette Snyman ©
Die aand was wonderskoon. Vol van genadegawes en gedeelde vreugdes. Sielskos. Salig.
Toe Woensdag aanbreek, gaan stap ek en Yolande vroegoggend. Die lug is kraakvas.
Groenvaalboom en bruinvaal gras. Nêrens is 'n mens so naby aan jou God as juis hier in die bos nie. Ons asem diep teue vars lug in en luister na die stiltes.
Na die opening in die grootsaal, begin ons met uitdagende en opwindende aktiwiteite. Winter se eerste sessie is 'n pretsessie: ons word geblinddoek, moet oor hindernisse klim, lag vreeslik baie, doen selfs kuns met aartappeldruk en geniet die hele storie terdeë!
Daarna leer ons hoe om sushie te maak. Dis toe nie eers moeilik nie. Die taai, wit rys klou aan my vingers vas, maar die eindresultaat proe soos 'n droom!
Tussendeur was daar genoeg tyd om die natuur te geniet en waardeer.
Rustig wei die rooibok
Die natuur se verfkwas
Waters waar rus is...﻿
Winter is ook mooi
'n Gevlekte lyster
Hierdie mooi ou dingetjie was amper te vinnig om 'n foto te kon neem...
Ons volgende sessie was : WEES KREATIEF
Met gom en koeldrankbottelproppe maak ons almal speldekussings en pildosies.
'n Groot konsentrasie vir my, maar tog ook lekker!
Henrietta Schoeman, President van SAVLU, kliphard besig om 'n speldekussing te vervaardig.
Corné en Ina geniet ook die gevroetel en geplak!
Hierna wys Retha Prinsloo ons hoe maklik 'n mens 'n tafel mooi kan laat lyk. Die heelmooiste (vir my) was natuurlik die tafelversiering van appels en woestynrosies.
Na dié praatjie was almal sommer begeesterd om weer alles in jou huis met nuwe oë te gaan aanskou en van vooraf te ontdek en te eksperimenteer. Inspirerend was dit beslis.
Toe dit aand word, begin ons "opdress", want die tema is Indies. Dis 'n aantrekkery van 'n ander wêreld in chalet B13! Ons help mekaar met die sari's en lengtes lap...al laggende! En ons neem foto's. Kyk net!
Rina Potgieter, President van Mpumalanga en Christell Nel, Streeksvoorsitter van Carpe Diem (Witbank), ons twee kamermaats......of is dit dalk Shakira Valencia en Fatima Osman ? !
Onnodig om te sê, ons het dit baie geniet om hierdie twee "vreemde" en baie aangename vrouens te leer ken en het heerlik saam gekuier en idees uitgeruil.
Die uwe, rooi kolletjie op die voorkop en al!
Yolande, so mooi in groen getooi!
Chalet B13 se inwoners.
Judy Steynberg, President van VLU Noordwes, Henrietta Schoeman, SAVLU President, Rina Potgieter, President VLU Mpumalanga en Tharina Rossel, President van VLU Noord.
Die tafels is keurig gedek, die kos is uit die boonste rakke, die geselskap is heerlik! Ons luister na lieflike panfluitmusiek. Ons kuier saam tot laat. Gesellig, geseënd.
Die laaste dag breek aan...
Van vandag af sal ons paadjies weer skei.
Ons luister na 'n interessante praatjie oor voëls en die natuur deur Kobus Pienaar, dan na 'n praatjie oor korrekte vormdrag en daarna kom Kansa aan die beurt.
Yolande Steenkamp ondersteun Kansa en ons geniet nog 'n laaste vertoning deur briljante Elana Greyling en Toktokkie.
Te gou is dit tyd vir die afsluiting en terugkeer huistoe. Die heerlike herinneringe is en bly egter vir altyd deel van ons menswees. Ons voel verryk en entoesiasties, lus vir die lewe en die uitdagings wat op ons pad mag kom. Toe Tharina Rossel, wat alles gereël het, bid, voel ek onverwags 'n nattigheid in my oë. Alle eer aan ons Skepper wat ons harte so bly gemaak het tydens 'n louwarm Bosveldwinter.
Posted by Elizabeth Kendall at 07:12 2 comments
'n Mens weet nooit
Labels: familie, herinneringe, Kaap, leedwese, ouderdom
Miskien moet ek dit maar net skryf en uit my lyf uitkry. My hele lewe lank was sy my tannie. My mooi jong tannie. Die tannie wat nooit oud geword het nie. Die tannie met die goeie gene. My Pa se jongste en enigste sussie. In die Kaap. Ver. Vandat ek kan onthou, bly Tannie Freda en oom Jannie in die Kaap. Lank, lank gelede toe ek nog 'n skraal en bloedjong student was, gaan kuier ons vir hulle in hul huis in Bellville. Sy kom in die sitkamer ingestap met 'n skinkbord in haar hande: "Ouboet, wil julle bietjie tie hê?" vra sy in haar Bolandse aksent. My Pa, 'n bruingebrande boer van die goeie ou Transvaal, hoor nie mooi wat sy sê nie. Sy praat anders en vinnig. "Wat sê jy Freda?" vra hy. Sy herhaal wat sy gesê het en almal lag. Ons kuier heerlik. Sy is 'n uitstekende kok en weet hoe om mense te onthaal. Oom Jannie sorg vir grappies en spitsvondighede in sy Bolandse aksent...
Op 'n keer kom kuier die Kapenaars vir my ouers en ek, wat toe al getroud was, woon in Levubu waar vrugte so volop is dat mens dit later nie eers meer waardeer nie. Ons maak vrugteslaai en ek skil vinnig 'n pynappel. Tannie Freda en Oom Jannie kuier saam met my ouers by ons. Sy bekyk my. "Jitte Elizabeth, jy sny die helfte van die pynappel weg! " sê sy geskok. Hoekom onthou ek dit....miskien het ek daardie dag geleer om alles wat mens verniet kry, te waardeer. Om nie te mors nie. Dis dalk hoekom ek dit soos gister onthou.
Twee jaar gelede ry ek en my Chris Kaap toe. Lank voor die tyd laat weet ons vir Tannie Freda ons kom by hulle langs. Sy vat-vat aan 80 jaar. Toe ons van Paternoster af bel, beduie sy die pad soos 'n jong vrou. Chris, wat maar nie snelweë en vreemde paaie gewoond is nie, ry seepglad op Tannie Freda se aanwysings en ons stop sonder sukkel voor haar deur in Welgemoed, waar sy en Oom Jannie al jare lank woon. "Almal wil hê ons moet in 'n aftree-oord gaan bly", sê sy later vrolik en opgewek. "Ons wil nie..." Ek kan my in elk geval nie voorstel hoe sy in 'n aftree-oord gaan inpas nie.
Sy nooi my oom Douw-hulle wat nie te ver bly nie. My mooi niggie kom ook. Die tafel kreun onder haar heerlike disse. Sy lyk sestig. Haar hare donker, haar vel so mooi. My oorlede Pa se kleinsus. Ouma het ons toentertyd vertel sy was so bly dat sy nà vier seuns uiteindelik 'n dogtertjie gehad het. Sy het glo kort-kort in die nag opgestaan nà klein Fredatjie se geboorte, kot toe gestap, haar doek oopgemaak en gekyk.....net om seker te maak. Vir Ouma was die wonderwerk amper te groot om te glo.
Vanoggend kyk ek oudergewoonte wat gaan op faceboek aan. Toe ek die bloedrooi blokkie op boodskappe druk, lees ek die nuus. My tannie is sedert gister in 'n koma. 'n Bloedklont in haar kop....skryf my niggie. Kritiek. Laas jaar was sy 80. Dis seker doodnormaal dat iemand van 81 so-iets kan oorkom. Tog.
Skielik verlang ek sommer na almal. Na my Pa, my Ma, my eie Ouboet. Skielik wens ek, ek was maar weer 'n langbeenstudent wat na bloedfamilie se heerlike Bolandse woorde sit en luister. Ek vou Oom Jannie toe in my gedagtes, in my gebede. Ek vou hulle almal toe, my twee ver-niggies wat deur hierdie swaar tyd moet gaan. Bloed is dikker as water. Omdraai is daar nie.
Ek onthou my Ma se heel laaste gedig wat sy geskryf het voor haar dood. En dit troos my. Hoe kort is die lewe, hoe min weet ons. Hoe kosbaar is elke goeie dag onder die son.
Ek bel my oom. "Ons was sestig jaar getroud", sê hy verlore. Sestig jaar. Herinneringe om vir ewig te koester.
Die Kaap is vandag so ver. So baie ver. En bloed bly dikker as water.
Oom Jannie en Tannie Freda.
(foto onlangs geneem)
Posted by Elizabeth Kendall at 13:29 6 comments
Karoonag- Coenie De Villiers
Posted by Elizabeth Kendall at 10:55 0 comments