Friedrich Schiller - Inligting - 2022
Johann Christoph Friedrich von Schiller (10.11.1759 - 9.05.1805) - 'n uitstaande Duitse digter, dramaturg, historikus, skrywer van 'n aantal teoretiese kunswerke, een van die stigterslede van moderne letterkunde in Duitsland. Hy het beroemde werke geskryf soos die tragedie "Rowers" (1781-82), "Wallenstein" (1800), dramas "Treachery and Love" (1784), "Don Carlos", "William Tell" (1804), romantiese tragedie " The Maid of Orleans "(1801).
Die lewe van Schiller was nou verbind met die leër. Friedrich Christoph se vader was Johann Kaspar Schiller, 'n paramedikus, 'n offisier in diens van die Hertog van Württemberg; na sy studies in 1772 aan die Latynse skool in Ludwigsburg, is Schiller ingeskryf in 'n militêre skool (waar die skrywer medisyne en regsleer studeer het), wat later die status van 'n akademie ontvang het; aan die einde van laasgenoemde in 1780 is Schiller as regimentele dokter aan Stuttgart opgedra.
Schiller is verbied om te skryf. Afwesig van die regiment in Mannheim vir die aanbieding van sy eerste tragedie "The Robbers", is Schiller 'n verbod op die skryf van enigiets anders as opstelle oor 'n mediese onderwerp. 'N Soortgelyke aanval op sy literêre werk het Schiller verkies om die besitting van die hertog, waarin hy destyds, ander Duitse lande was, te verkies.
Schiller het toneelstukke geskryf veral vir teaters. In die somer van 1783 onderteken die aanhanger van die Mannheim-teater 'n kontrak met Schiller, waarvolgens die dramaturg toneelstukke moes skryf spesifiek vir verhoog op die Mannheim-verhoog. Die dramas "Treachery and Love" en "Fiesco's Conspiracy in Genoa", wat voor die sluiting van hierdie teaterooreenkoms begin is, is in Mannheim opgevoer. Na hulle is die kontrak met Schiller, ten spyte van die geweldige sukses van "Treachery and Love", nie hernu nie.
Schiller het geskiedenis bestudeer. In 1787 verhuis Schiller na Weimar en neem in 1788 die redigering van die History of Remarkable Rebellions and Plots op, 'n reeks boeke oor verskillende historiese omwentelinge in die samelewing. As deel van sy werk open Schiller die onderwerp van selfbeskikking van Nederland, wat vryheid verkry het van die Spaanse bewind. In 1793 publiseer die skrywer The History of the Thirty Years War. Boonop is al sy uiteenlopende drama vol historiese temas. Schiller skryf oor Joan of Arc en Mary Stuart, en ignoreer nie die legendariese Switserse held Wilhelm Tell en baie ander nie.
Schiller het Goethe geken. Die twee klassieke Duitse letterkunde ontmoet in 1788, en reeds in 1789 is Schiller met behulp van Goethe bevorder tot professor in geskiedenis aan die Universiteit van Jena. Vervolgens het die skrywers in literêre en estetiese aard met mekaar gekorrespondeer, was hulle mede-outeurs in die siklus van die epigramme "Xenia". Vriendskap met Goethe het Schiller aangespoor om beroemde lirieke werke soos "The Glove", "Polikratov's Ring", "Ivik's Cranes" te skep.
Schiller het die Franse Revolusie met entoesiasme begroet. Ondanks die goedkeuring van die skrywer van die val van die feodale stelsel, reageer Schiller op wat in Frankryk gebeur het met 'n sekere mate van angs: hy hou nie van die teregstelling van Louis XVI nie, en die Jacobin-diktatuur wat sy kop opsteek.
Schiller is deur geld van die kroonprins gehelp. Ondanks 'n professoraat aan die Universiteit van Jena, was Schiller se inkomste buitengewoon klein, was daar nie genoeg geld nie, selfs nie vir die mees basiese benodigdhede nie. Kroonprins Fr. Cr. von Schleswig-Holstein-Sonderburg-Augustinburg besluit om die digter te help en het vir drie jaar (van 1791 tot 1794) hom 'n beurs betaal. Sedert 1799 is dit verdubbel.
Gedurende sy lewe het Schiller baie keer verlief geraak. In sy jeugjare was die ideale van die digter Laura Petrarch en Francis von Hohengey, die metro van die Wiertemberg-hertog, later die vrou van Karl en die nuwe hertogin. Die sewentien-jarige Schiller was heeltemal verheug oor die sjarmante en edele Francis, in haar het hy die konsentrasie van alle deugde gesien en dit was sy wat hy in sy beroemde drama "Treachery and Love" onder die naam Lady Milford uitgebring het. Later het Schiller gevoelens gehad vir meer regte vroue, waarmee hy die knoop goed kon bind, maar om verskillende redes het hy dit nie gedoen nie. In die boedel van Henrietta Wolzogen, waar die digter weggekruip het van die vervolging van die hertog, het hy verlief geraak op die dogter van die vrou wat hom ingeneem het, Charlotte, maar nóg die meisie of haar moeder het voldoende kwaadwilligheid vir Schiller getoon: die meisie het 'n ander liefgehad, en haar moeder hou nie van die digter se ongure posisie in die samelewing nie ... Een van die hoofrolle in die lewe en literêre aktiwiteit van Schiller was bestem om deur 'n ander Charlotte, 'n getroude vrou met die naam Marshalk von Ostheim, deur haar man Kalb gespeel te word. Sy liefde vir Charlotte het Schiller egter nie verhinder om deur ander vroue weggevoer te word nie, soos aktrises wat in toneelstukke volgens sy toneelstukke opgevoer is, of bloot pragtige meisies wat van letterkunde en kuns hou. Op een van die laaste - Margarita Schwann, is Schiller amper getroud. Die digter is gekeer deur die feit dat hy ook met Charlotte wou trou, en Margarita se pa het nie toestemming tot die huwelik gegee nie. Die verhouding met Charlotte het taamlik prosaïk geëindig - die digter het belangstelling verloor in die vrou wat nie gewaag het om van haar man te skei nie. Schiller se vrou was Charlotte von Lengfeld, wat die digter in 1784 in Mannheim ontmoet het, maar eers drie jaar later die aandag op haar gevestig het. Interessant genoeg is die liefde vir Charlotte 'n geruime tyd in die siel van Schiller, en die liefde vir haar ouer suster Caroline, wat ter wille van die geluk van haar suster en geliefde Frederick, met 'n ongeliefde persoon getrou het en hul pad verlaat het. Schiller se troue het op 20 Februarie 1790 plaasgevind.
Schiller se volwasse werk weerspieël die konflik tussen die opvoedkundige ideaal en die werklikheid. Die tekenendste in hierdie verband is die gedig 'Ideaal en lewe' uit 1795, sowel as die latere tragedies van die Duitse dramaturg, waarin die probleem van 'n vrye wêreldorde geplaas word op die agtergrond van 'n vreesaanjaende harde sosiale lewe.
Schiller was 'n edelman. Schiller se adel is in 1802 aan die Heilige Romeinse keiser van die Duitse volk toegeken.
Schiller het 'n swak gesondheid gehad. Deur sy hele lewe was die digter dikwels siek. Aan die einde van sy lewe het Schiller tuberkulose ontwikkel. Die skrywer is op 9 Mei 1805 in Weimar oorlede.
Schiller se werk is in Rusland hoog aangeskryf. Die klassieke vertalings van Schiller in Russiese literatuur is die vertalings van Zhukovsky. Boonop is Schiller se werke vertaal deur Derzhavin, Pushkin, Lermontov, Tyutchev en Fet. Die werke van die Duitse dramaturg Turgenev, Lev Tolstoj, Dostojewski is opreg waardeer.