Waarom het die Engelse Frankryk nie oorval toe die koning hulle gevangene was nie? - Geskiedenis Podcasts - 2022
Waarom het die Engelse Frankryk nie oorval toe die koning hulle gevangene was nie?
Johannes II is gevange geneem na die Slag van Poitiers in 1356 en na Brittanje geneem. Waarom het hulle gewag en hom losgekoop om net weer teen die Franse te veg? Die losprys was 4 miljoen pond, maar dit kon verhaal word deur die plundering van Parys.
Een rede kan wees, daar was 'n feodale stelsel, en elke feodale heer het sy eie magte gehou. Maar dan kon hulle ten minste op die sentrale gebiede rondom Parys beslag gelê het met min weerstand; en die res van Frankryk met 'n mindere weerstand, aangesien die feodale here nie 'n sentrale figuur gehad het om bymekaar te kom nie. Die Engelse het reeds Aquitane en Gascony gehad en kon veldtogte logisties verder ondersteun.
Edward het in die laat somer van 1359 sy leër bymekaargemaak in die laat somer van 1359 by die ontevredenheid in Frankryk ná die boereopstand. Sy eerste doel was om die stad Rheims in te neem. Die burgers van Reims het egter die stad se verdediging gebou en versterk voordat Edward en sy leër opgedaag het. Edward beleër Rheims vir vyf weke, maar die nuwe vestings het uitgehou. Hy het die beleg opgehef en sy leër na die Parys van 1360 verhuis. Die voorstede van Parys is ontslaan, maar die stad het uitgehou.
In 1362 ontsnap John se seun, Louis van Anjou, 'n gyselaar in die Engels Calais, sy parool en weier om terug te keer. Toe John uitvind, skaam oor die optrede van sy seun, voel hy verplig om terug te keer na gevangenskap. Hy verlaat Parys en gee homself oor aan die kaptein van Calais, wat hom na sy eerbare ballingskap in Engeland terugbring. Hy het die res van sy regering daar deurgebring en is op 8 April 1364 in Londen oorlede. John se begrafnis, in Engeland, was 'n groot ridderlike aangeleentheid en hy is deur die Plantagenets as 'n groot man vereer.
Die parallelle vyandigheid en handhawingstransaksies is teen-intuïtief. As Edward III van plan was om sy verowerings voort te sit, sou dit nie sinvol gewees het om nie die Tweede Verdrag van Londen te onderteken om Johannes II in 1359 te laat gaan nie.?
U moet onthou dat Frankryk 'n veelvoud van die bevolking van Engeland en gewapende magte tydens die Honderdjarige Oorlog gehad het. Die verrassende is dus nie dat Engeland misluk het nie, maar dat dit naby was om te slaag.
Engeland het wel probeer om Frankryk te "oorskry" ná die oorwinning van Poitiers. Maar koning John was 'n swak koning, en die kwaliteit van die Franse leierskap het eintlik verbeter nadat hy gevang is. In 1358 het die Engelse 'n leër by Calais geland en binneland toe opgeruk na die stad Rheims, waar die Franse konings gekroon is. (Jare later het Jeanne d'Arc 'n veldtog beplan wat op hierdie stad gemik was.) Die Franse het 'Fabian' -taktiek aangeneem om Poitiers te herhaal, en Rheims het hom voorberei op beleg, wat hy suksesvol teëgestaan ​​het. Tydens die terugtog is ongeveer 1000 Engelsmanne dood in 'n frats donderstorm. Dit het die Engelse ontmoedig; sommige het dit as 'n teken beskou.
Die gevolglike Verdrae van Londen trek 'n grens tussen die minimum wat die Engelse sou aanvaar, en die maksimum wat die Franse sou gee. Histories het Engeland Aquitaine besit deur die 1152 huwelik van koning Henry II met Eleanor van Aquitaine. Opeenvolgende Franse invalle het 'Aquitaine' gekrimp tot net 'Gascony'. Engeland het die hele Aquitaine aan haar herstel, plus 'n bietjie meer, tot in die onderste dele van die Loire -vallei, in ruil daarvoor dat hulle afstand doen van eise op die middelste Loire, Bretagne en Normandië. Groot 'Aquitaine' sou ook 'vry en duidelik' deur Engeland wees, eerder as 'n hertogdom wat ten minste hulde gebring het aan Frankryk, terwyl koning Edward III van sy moeder afstand gedoen het van sy aansprake op die Franse troon.
As u wonder waarom die Engelse koning John nie bedreig of gemartel het totdat hy sy land afgeteken het nie, dink u in die twintigste eeu oor 'totale oorlog' -terme, bv. wat sou die Geallieerdes gedoen het as hulle Hitler gevange geneem het? Oorlog in die Middeleeue (van ridderlikheid) was baie meer 'gentlemanly'. Die Engelse het nog 'n poging aangewend om Frankryk te oorrompel, verlore en "afgehandel" oor wat hulle kon kry, wat eintlik 'n 'skietstilstand' was. Wat die gebruiklike resultaat vir sy tyd was. Nie bv. die 'onvoorwaardelike oorgawe' van die asmagte (of van Frankryk). Selfs Hitler self het Frankryk (nominaal) tot 1942 die helfte van die land (Vichy France) laat behou.
Om u 'n voorbeeld te gee van die ridderlikheid van die tyd, is koning John in 1360 vrygelaat nadat hy twee van sy seuns as gyselaars agtergelaat het. Toe een van hulle in 1362 ontsnap, het John self vrywillig teruggegaan in die gevangenskap van Engeland om die balans te herstel. Dit sou nie in 'u' wêreld gedoen gewees het nie.
Nee, Hitler het die Britte nie in Dunkirk laat ontsnap nie
Die eerste week van Junie, 1940, was 'n werklik gevaarlike tyd vir die Geallieerdes in die Tweede Wêreldoorlog. Die Duitse inval in Frankryk 'n maand tevore het die ooreengekome, swak geleide geallieerde weermag uitmekaar geskeur en die oorblyfsels teruggery na die Engelse kanaal, na die strande van Dunkerque. Frankryk sou nie net verlore gaan nie, maar 400 000 soldate en duisende ton toerusting was ook in gevaar. As hierdie mans nie gered kon word nie, sou Brittanje feitlik geen weermag hê nie, en weerloos sou wees teen die komende Duitse landings.
Op 25 Mei het die Britte die moeilike besluit geneem om hul leër te ontruim en vir die komende twee weke, byna alles in Engeland wat kan dryf, van oorlogskepe tot privaat seiljagte (al is die rol van die "Little Ships of Dunkirk" oorbeklemtoon) , het heen en weer tussen Engeland en Frankryk troepe gestuur, dikwels onder vyandelike vuur. Met die hulp van die Royal Air Force wat die strand dek en Franse troepe wat desperate agterhoede optree, is 338 000 mans uit sekere gevangenskap gered en#8212 mans wat vier jaar later na Frankryk sou terugkeer om dit uit die Nazi -boot te bevry.
Die moed van die matrose op die bote en die troepe wat veg om uit te kom, het die dag in Duinkerken gered, maar die Geallieerdes het hulp van niemand minder nie as Adolf Hitler self. Op die dag voor die ontruiming begin, beveel Hitler sy leër, wat op die punt was om 'n deurbraak te maak, sy rit na die kus te stop en 48 uur stil te staan ​​om hul tenks te rus, te brandstof en te herstel. Hierdie pouse, wat sterk deur Duitse generaals betoog is, het die Geallieerdes kosbare tyd gegee om in te grawe en 'n verdediging van die ontruimingsstrande te organiseer. Dit het ook Duitse troepe, sommige wat net tien kilometer van die strand af was, agtergelaat terwyl hulle kyk hoe hul vyand wegglip. Teen 3 Junie was die laaste Britse soldaat van die strand af, en minder as 'n dag later was Duinkerke in Duitse hande. Maar Hitler het 'n wonderlike geleentheid gemis om 'n verlammende slag vir die Britte te gee, 'n oomblik wat die verloop van die oorlog verander en hoop gee aan die beleërde Geallieerdes.
Daar is nog nooit ten volle ooreengekom oor die redes waarom Hitler hierdie 'Stop Order' gegee het nie, hetsy deur diegene wat deur die geveg geleef het, of deur historici daarna. Op die oog af lyk dit na 'n halfweg logiese konsep. Die Duitse troepe baklei twee weke agtereenvolgens sonder pouse, iets wat 'n ou soldaat uit die Groot Oorlog soos Hitler maar alte goed geken het. Hulle het tyd nodig gehad om te rus, hul verliese te vervang en hul magte te herorganiseer, wat in Frankryk groot verliese gely het. Die Duitse wapenrusting het hul infanterie en voorrade oorskry, baie vinniger gevorder as wat verwag is, en brandstof en ammunisie was op. Die grond rondom die Dunkirk -gebied was ook nie ideaal vir tenkoperasies nie, vol moerasse en kanale wat Duitse soldate in die Eerste Wêreldoorlog laat val het. Die pouse was vir Hitler sinvol om 'n ander rede: die hoof van Luftwaffe, Herman Goring, het hom verseker dat lugmag die Britte op die strande kon uitwis, en Hitler was alte bly om hom 'n kans te gee.
Wat ook al die redes waarom dit uitgereik is, die Duitse stop was bevryding aan die desperate Geallieerdes. Met die ekstra tyd wat hulle ontvang het, is 'n groot ontruiming gereël, groter en vinniger as wat iemand verwag het. Die geallieerdes het ook geluk aan hul kant, aangesien die Luftwaffe meestal deur die slegte weer en die uitstekende prestasie van die Royal Air Force uit die stryd gehou is. Die ontruiming was 'n ongelooflike sukses, en terwyl talle voertuie en gewere agtergelaat is, tesame met groot hoeveelhede ammunisie en brandstof, het die grootste deel van die Britse weermag nog 'n dag lank geveg.
Dat die Geallieerdes die tyd gekry het wat hulle nodig gehad het om hul ontruiming te organiseer en byna 340.000 man veilig uit te haal, het onvermydelik daartoe gelei dat 'n samesweringsteorie na vore gekom het: dat Hitler die bevel gegee het om doelbewus die Britse troepe te laat ontsnap aan sekere ondergang in Duinkerken, in om sy onderhandelingsposisie vir vredesgesprekke te versterk.
Hoofstroomgeskiedkundiges gee nie veel geloof hieraan nie, en die meeste maak dit uit die hand. Daar is inderdaad geen bewyse daarvan in die verslag van die oorlog nie, en dit het logies geen sin nie. Die idee van 'n barmhartige Hitler om die Britte as 'n sportgebaar te laat gaan of so 'n een te skuld ', het nietemin 'n sterk vastrapplek onder historiese revisioniste, blanke oppergesagters en Hitler-apologete wat die diktator as 'n briljante generaal beskou en alles kragtige meesterbrein.
Hulle beweer dat Hitler die ontruiming toegelaat het om 'n beter vredesvoorwaarde met Brittanje te bewerkstellig en lyk soos 'n grootmoedige heer, eerder as 'n psigotiese despoot. Hy sou die Britte nodig hê vir die komende stryd teen die kommunisme, so die teorie lui. Ander beweer 'n rassekomponent in die besluit, aangesien Hitler probeer het om die doodmaak van talle Angelsakse, wat volgens hom beter was as sy ander vyande, vermy word. Dan is daar die bewerings wat eenvoudig bisar is, soos dat Hitler die opdrag van 'Europese bankiers' of die Illuminati wou verleng, of dat hy in die geheim 'n Britse Britse agent was. Moenie lag nie.
Daar is 'n onmiskenbare element van toeval in Hitler se pouse. Maar toeval is nie 'n bewys van sameswering nie. En daar is geen bewyse van enige element van die Duitse militêre burokrasie nie. Trouens, die Voog het onlangs die inhoud onthul van 'n brief van 28 Mei wat die Duitse opperbevel aan die Duitse minister van arbeid geskryf het, wat aangeneem het dat die Britse leër in Duinkerken uitgewis sou word:
Daar is absoluut geen logiese rede waarom die Duitsers die grootste deel van die Britse weermag sou wou ontsnap nie. As die Duitsers die Duinkerke -sak kon ineenstort, sou dit die Geallieerdes ontsaglik verswak het, moontlik na die onderhandelingstafel gebring het. Brittanje was doodbang vir 'n Duitse landing op die tuiseilande, en hoewel Duitsland nooit die vermoë gehad het om dit uit die weg te ruim nie, was die algemene gevoel rondom Winston Churchill se regering dat dit net 'n kwessie van tyd was voordat die inval sou kom. En sonder 'n weermag om dit te stop, het daardie vrees moontlik posgevat en tot vredesonderhandelinge gelei.
Daar was ook baie meer betrokke by die geallieerde ontsnapping as wat Hitler sy tenks beveel het om te stop. Duitse soldate het nie net rondgestaan ​​en kyk hoe die Britte ontruim word nie. Hulle het geveg om die strande te bereik, die hele tyd wat die Geallieerdes geveg het om van hulle af te kom, met artillerie en vliegtuie wat beskiet, bombardeer en die troepe daar sonder genade bestry. En Hitler se pouse -bevel het beslis nie die weer in Frankryk beïnvloed nie. Selfs die vurigste wit oppergesagter moet erken dat Adolf Hitler nie wolke kon laat verskyn nie.
Uiteindelik word die idee dat Hitler bevel gegee het om sy troepe groot te maak, deur 'n eenvoudige feit leeggelaat: die pouse -bevel het nie eintlik by Hitler gekom nie. Dit is eers gegee deur generaal Gerd von Rundstedt, bevelvoerder van Army Group A, wat die groot mag was wat in Wes -Frankryk geveg het. Op sy beurt is die bevel gevra deur die bevelvoerder van die tenk -eenheid van von Rundstedt, wat 50% van sy pantsermagte verloor het en tyd nodig gehad het om te hergroepeer.
Die bevel gaan aan von Rundstedt, wat gedink het dat die Luftwaffe die Britte kan hanteer terwyl hy na Parys draai en vir hom heldedade wen. Hy het dit oorgegee aan Hitler, wat dit met rubber gestempel het, en die bevel is gegee. Duitse generaals het Hitler hardop die skuld gegee vir die Britse wonderwerk na die oorlog, waaronder von Rundstedt, wat die hele debakel aan Hitler se voete geplaas het.
Duinkerke was 'n wonderlike oorwinning wat uit die kake van 'n nederlaag getrek is. Die groot materiaalverliese wat die geallieerdes gely het, is vinnig vervang, en binnekort sou dieselfde Britse troepe wat aan een strand ontsnap het, op ander strande in Europa deur Nazi's beland. En hulle het die ramp in Duinkerken vrygespring deur volharding, moed en 'n bietjie geluk, nie deur enige genadige gebaar van Adolf Hitler nie.
Die slag van Crécy: triomf van die langboog
Edward III se wonderlike oorwinning oor die Franse in die slag van Crécy was 'n nuwe aanbreek vir die nederige voetsoldaat. Julian Humphrys ondersoek wat gebeur het tydens hierdie beslissende stryd van die Honderdjarige Oorlog
Gepubliseer: 26 Augustus 2020 om 11:20 uur
Die Franse leër wat in Augustus 1346 deur die platteland van Picardië gegaan het, was vol vertroue in die oorwinning. Trouens, so vol vertroue dat sy leiers reeds die potensiële Engelse gevangenes onder mekaar gedeel het en uitgewerk het watter losprys hulle moet hef. Immers, watter kans het Edward III se minagtende klein leër voetsoldate teen die blom van Franse ridderlikheid gestaan?
Edward III het in Julie in Normandië geland, en nadat hy Caen gevang en afgedank het, het hy sy manne ooswaarts na die Seine gelei, terwyl hy brand en plunder. Toe hy egter verneem dat koning Filips VI 'n groot leër in Parys bymekaarmaak, draai hy noordwaarts. Die Franse het gevolg en hom uiteindelik in die buurt van Abbeville in Picardië ingehaal.
Edward het sy mans langs 'n rant naby die dorpie Crécy ontplooi. Hy verdeel sy leër in drie afdelings en gee sy 16-jarige seun Edward, die Swart Prins, die nominale bevel oor die regterafdeling, wat die naaste aan die Franse sou wees.
Die grawe van Oxford en Warwick, albei ervare soldate, was daar om die jong prins te adviseer, net soos Sir John Chandos, een van die beste soldate van sy ouderdom. Die linkerafdeling is gelei deur die graaf van Northampton, terwyl Edward self die reservaat beveel het vanaf 'n uitkykpunt naby 'n windpomp bo-op die nok.
Elke afdeling bestaan ​​uit afgetrede ridders en menatwapens, Walliese spearmanne en 'n aansienlike aantal boogskutters. Edward se plan was om sy boogskutters te gebruik om die aanvallende Franse te ontwrig en hulle so ernstig te beskadig dat as hulle sy linies bereik, sy wapens hulle terug kon dryf. Hy het sy voorbereidings voltooi deur te beveel dat diep voetgate voor sy lyne gegrawe moet word om vyandelike perde te laat struikel.
Waarom het die slag van Crécy plaasgevind?
In die middel van die 14de eeu, omdat die koning van Engeland lande in Frankryk as 'n vasaal van die Franse koning gehou het, het Edward III hulde gebring aan Philip VI. Maar die twee konings was kwansuis gelyk, wat 'n resep vir moeilikheid geskep het. Hierdie situasie met poeiervat is nog meer plofbaar gemaak deur die Franse steun vir die Skotte teen die Engelse, en die Engelse steun vir hul handelsvennote, die Vlaamse, teen Frankryk. In 1337 het die opwindende spanning rondom Edward se huldeblyk gekook, en Philip verklaar dat hy die lande van die Engelse koning in Suidwes -Frankryk gekonfiskeer het. Edward, aangemoedig deur sy Vlaamse bondgenote, het teruggeslaan deur te verklaar dat omdat sy suster die dogter van die vorige Franse koning was, hy - nie Philip nie - die regmatige koning van Frankryk was. Alhoewel hy baie van hierdie bewering gemaak het, was dit in die eerste plek 'n stap om sy onderhandelingsposisie te versterk, en Edward het nooit die totale verowering van Frankryk ernstig beoog nie.
Die vooraf bewaker van Philip se leër het omstreeks 12:00 op 26 Augustus naby Crécy aangekom. Nadat hulle die vyand se posisie bekyk het, het sy leiers aan Philip aanbeveel dat hy moet wag totdat sy hele leër aankom voordat hy 'n aanval begin. Philip het waarskynlik met hierdie benadering saamgestem, maar hy was gekonfronteer met 'n onheilspellende adel wat gejeuk het om die Engelse onder die knie te kry. Dus, ondanks die feit dat sy leër langs die pad van Abbeville uitgespan is en die meeste van sy infanterie en voorraad nog kilometers ver was, beveel hy 'n onmiddellike aanval.
Die meeste van Philip se infanterie was van 'n twyfelagtige kwaliteit, maar dit bevat wel 'n aansienlike kontingent van Genoese huursoldate onder bevel van Ottone Doria en Carlo Grimaldi. Philip haas hulle vorentoe om die Engelse te versag, voordat sy gepantserde ridders 'n onstuitbare aanklag van stapel stuur.
Hierdie kruisboogskutters was goed opgeleide professionele persone wat hul besigheid geken het, maar in die gejaag om die Engelse aan te val, het hulle hul stoepe (die groot skilde wat hulle beskut het tydens die herlaai) agtergelaat met die bagasie. Hulle afwesigheid sou rampspoedig wees in die daaropvolgende gebeure.
Die huursoldate het in goeie orde gevorder en 'n sarsie kruisboogboute losgemaak. Niemand weet hoekom nie, maar die volley skiet te kort.
Sommige sê dat hul boogsnare losgemaak is deur die reën wat geval het, terwyl ander meen dat hulle die reikafstand eenvoudig verkeerd beoordeel het. Edward se boogskutters het nie dieselfde fout gemaak nie. Terwyl die Genoese neergebuig het om die relatief lang werk om hul kruisboë te herlaai, te begin, het die Engelse boogskutters een pas vorentoe gegaan en begin skiet. 'N Goed opgeleide boogskutter kon maklik 'n dosyn skote per minuut laat los, en spoedig reën tienduisende dodelike pyle op die blootgestelde kruisboogskutters. Sonder hul beddens vir skuiling, het die ongelukkige huursoldate eende gesit.
Edward, die oudste seun van Edward III, was een van die suksesvolste bevelvoerders van die Honderdjarige Oorlog. Die presiese rede waarom hy as die Swart Prins bekend gestaan ​​het, is 'n kwessie van debat. Sommige skryf dit toe aan die kleur van sy heraldiek, terwyl ander dit aan sy genadeloosheid toeskryf. Aangesien hy net 16 was in die slag van Crécy, was sy bevel oor 'n afdeling daar waarskynlik nominaal, maar 'n dekade later het hy sy leër by Poitiers laat seëvier. Hy was 'n ywerige eksponent van die chevauchée - 'n metode van oorlogvoering wat deur die vyandelike gebied ry en plunder en verbrand. Een van sy laaste oorlogshandelinge was die verowering van Limoges in 1370. Die stad is toe deeglik ontslaan, hoewel bewerings dat hy die burgerlike bevolking aan die swaard gesteek het, ongegrond blyk te wees. Hy sterf in 1376, 'n jaar voor sy pa, sy seun, Richard word koning by Edward III se dood.
Johannes van Luxemburg was een van die mees bewonderde ridders in die Franse leër. Hy was ook een van die mees ervare. Sedert hy in 1310 op 14 -jarige ouderdom koning van Bohemen geword het, het hy by drie kruistogte na Litaue aangesluit, veldtogte in Italië en Noord -Frankryk gevoer en sy vyande in Bohemen self afgesien.Hy was 'n betroubare bondgenoot van die Franse koning Filips VI, en was een van sy belangrikste finansiële ondersteuners vir die veldtog van 1346. Hoewel hy teen daardie tyd in die laat middeljarige ouderdom was en amper heeltemal blind was, was hy vasbeslote om dit nie te mis nie die aksie, en ry in Cricky se stryd in, terwyl sy perd se toom vasgemaak is aan dié van sy metgeselle. Sy lewelose lyk is later op die slagveld gevind. Volgens die legende het die prins van Wallis John se leuse aangeneem ek dien (Ek dien) om die moed van die Blinde Koning te eer.
Toe hul ongevalle toeneem, het hulle tot die gevolgtrekking gekom dat diskresie die beste deel van dapperheid was en begin terugval. Die enigste probleem was dat daar nêrens heen was nie, want hulle terugtog was belemmer deur 'n massa berede Franse ridders en atarme, almal minagtend vir die Genoes en gretig om die eerste te wees om met die Engelse af te sluit. Onder leiding van die koning se broer, die graaf van Alençon, galop hulle vorentoe - reguit in die groot massa terugtrekkende kruisboogskutters. Die gevolg was totale verwarring.
Terwyl sommige van die Franse ridders daarin geslaag het om 'n weg te vind deur die menigte terugtrekkende mans, het baie hulle eenvoudig tot op die grond vertrap. Ander, woedend oor die swak prestasie van die Genoes, het hulle selfs met hul swaarde afgekap. Een verslag beweer dat Philip geskree het: 'Maak gou, maak al die gedruis dood, hulle kom ons net in die pad!' Alle orde het verlore gegaan toe die trotse Franse ridders deur die veragte voetsoldate stoot en kap. Intussen gooi die Engelse vlug na vlug pyle in die massa sukkelende mans en skiet selfs vuur met 'n paar primitiewe bombardemente wat hulle op die veldtog saamgebring het.
Luister: Historici Fabrice Bensimon en Renaud Morieux ondersoek die komplekse verhouding tussen Frankryk en Brittanje in die 18de en 19de eeu. Dit was 'n era wat oorheers is deur oorlog en revolusie, maar ook 'n positiewe interaksie tussen die lande
Uiteindelik het Alençon se ridders en gewapende mans hulself uit die chaos gered en bergopwaarts na die afdeling Prins van Wallis geloop. Terwyl hulle dit doen, word hulle die teikens van Edward se boogskutters, wat 'n hael pyle op hulle loslaat. Baie is deur hul wapenrusting beskerm teen die volle gevolge van die boogskiet, maar hul perde het erg gely. Jean le Bel, 'n hedendaagse Vlaamse kroniekskrywer, beskryf hul benarde situasie: 'Sommiges het agteruit gespring, waansinnig, sommige het verskriklik grootgemaak, sommige het hul agterkwartiere na die vyand gedraai, ander het bloot op die grond geval en hul ruiters kon niks doen nie Dit."
Tog het baie van die Franse strydmagte dit reggekry om met die Prins van Wallis se afdeling af te sluit, waar 'n kort maar hewige stryd ontstaan ​​het. Een Franse kroniekskrywer beweer dat die graaf van Alençon dit reggekry het om die vaandel van die prins van Wallis vas te gryp voordat hy afgekap en sy manne teruggery is, en honderde gevalle mans en perde op die grond gelê het.
Die Franse probeer gou weer. Hierdie keer is die aanval gelei deur Johannes van Luxemburg, die koning van Bohemen. Hoewel hy bejaard en blind was, was hy vasbeslote om die gevare wat sy manne in die gesig staar, te deel. Hy het sy perd se toom aan dié van sy huishoudelike ridders vasgemaak en beveel dat hy hom deur die pyle -hael in die stryd van die stryd moet lei.
Weereens slaan die Engelse pyle in duisende tuis, wat die vyand se geledere versteur, maar weereens het die Franse daarin geslaag om met die Engelse af te sluit.
Die groot getal getalle het beteken dat die afdeling van die Prins van Wallis in die daaropvolgende hand-tot-hand-geveg onder groot druk gekom het. Die jong Edward self is op die grond geslaan voordat hy deur sy standaarddraer, sir Richard FitzSimon, gered is, wat na bewering die ongekende stap geneem het om die koninklike vaandel neer te sit om sy prins te verdedig.
Die situasie het so wanhopig geword dat sir Thomas Norwich na die koning gestuur is om versterkings te vra. Edward (wat moontlik gesien het dat die graaf van Northampton reeds 'n deel van sy afdeling gestuur het om die prins te help) het die versoek beroemd van die hand gewys en gesê: 'Sê vir my dat my bevel is om die seun sy spore te laat wen, want ek wens die dag om syne te wees. " Hy het later die biskop van Durham met 20 ridders rustig na sy seun se hulp gestuur, maar toe hulle aankom, vind hulle die prins en sy metgeselle op hul swaarde rus, en hulle het die Franse aanval teruggedryf.
Die Franse sou nog 13 aanvalle doen voordat die dag klaar was, maar hulle is in stukke deur troepe gemaak toe hulle op die slagveld aankom, en hulle is óf versprei deur die pyle van Edward se boogskutters óf deur sy manne afgeweer -wapens. Die stapel dooie en gewonde mans en perde voor die Engelse posisie het steeds groter geword, wat die probleme van die Franse in die gesig gestaar het toe hulle probeer aankla het.
Koning Philip self het dapper geveg. Hy laat twee perde onder hom doodmaak en word deur 'n pyl in die kakebeen getref, maar toe die skemer begin val en sy leër in vlug begin oplos, laat hy hom uiteindelik van die veld na veiligheid by die Labroye -kasteel lei.
Omdat hy weet dat verskeie Franse kontingente nie eens die slagveld bereik het nie, weier Edward om sy manne te laat jaag. Die Engelse het die hele nag op sy arms gestaan ​​en vuurvure aangesteek en die windpomp gebrand wat hul posisie oor die hoof gesien het om die slagveld te verlig. Dit was eers die volgende dag, toe die aankondigers die heraldiese jasse van die Franse dooies versamel en getel het, dat die ware omvang van die Engelse oorwinning onthul is.
Behalwe 'n onbepaalde aantal gewone soldate, is meer as 1500 mans van riddersrang en hoër gedood, waaronder die koning se broer die graaf van Alençon, die graaf van Vlaandere, die hertog van Lorraine, die koning van Mallorca en die dapper ou koning van Bohemen. Die dae toe die gepantserde ridder die hoogste op die slagvelde van Noord -Europa heers, was verby.
Wat het na die geveg gebeur?
Edward het sy oorwinning opgevolg deur Calais, wat langer as 200 jaar in Engelse hande sou bly, vas te lê. Later stem Edward in om sy aanspraak op die Franse troon prys te gee in ruil vir groot stukke grond in Wes -Frankryk. Maar die Engelse was uitgestrek, en die Franse sou 'n groot deel van hul verlore gebied herower. Henry V, wat in 1413 Engelse koning geword het, herleef die aanspraak op die Franse troon. Hy verslaan die Franse by Agincourt en verower die grootste deel van Noord -Frankryk. Toe Henry en die Franse koning Charles VI in 1422 sterf, word Henry VI koning van Engeland en in Engelse oë Frankryk. Die Engelse is in hul verowerings gehelp deur 'n alliansie met Bourgondië, maar toe dit in 1435 eindig, is die Franse gebiede geleidelik oorval totdat slegs Calais en die Kanaaleilande oorgebly het.
Julian Humphrys is 'n historikus en toergids. U kan hom vind op Twitter @GeneralJules
As u 'n fan van Shakespeare is of bloot 'n militêre geskiedkundige, weet u dit Koning Henry V.. Hy was 'n monarg in Engeland van 1413 tot 1422. Koning Henry V was een van die bekendste Engelse konings.
Hy het twee suksesvolle Frankryk gelei en uiteindelik die volle beheer van die Franse troon. Hy was bekend vir 'n spesifieke prestasie, wat in die Slag van Agincourt.
Voorgestelde foto: Groen baret in Viëtnam (nie Gaspard nie) Foto's: SF Association Hoofstuk XXI.
Tydens die Amerikaanse oorlog in Viëtnam, het baie van die Groen Barette wat daar geveg het, legendes geword in die Special Forces Regiment. En onder die krygers was die manne van MACVSOG (Military Assistance Command Vietnam, Studies and Observations Group), die SOG -krygers was een van die beste wat die land ooit opgelewer het.
LTC George "Speedy " Gaspard was een van die bekendste en mees gerespekteerde offisiere uit daardie generasie. Nadat hy in die Tweede Wêreldoorlog by die Marine Corps gedien het, het Gaspard by die weermag aangesluit. Hy was 'n oorspronklike, vrywilliger vir die nuutgestigte 10de Spesiale Magte Groep en het die Spesiale Magte Klas #1 bygewoon. Hy sou grensoverschrijdende operasies in die Koreaanse Oorlog uitvoer, maar het werklik sy stempel afgedruk tydens die oorlog in Viëtnam, gewerk in spesiale magte A-kampe, asook 'n paar van die mees geheime operasies oor die grens na Noord-Viëtnam, Laos en Kambodja.
Gaspard het in Desember 2010 'n uitstekende lid van die Special Forces Regiment geword.
Kort nadat ek na SW Florida verhuis het, het ek in aanraking gekom met Hoofstuk XXI van die SF Association. Ek het hul uitstekende webwerf besoek, 'n groot segment gesien wat toegewy is aan LTC Gaspard, en onthou 'n kort ontmoeting wat ek jare gelede met hom gehad het. Meer hieroor binnekort.
George Wallace Gaspard Jr. is gebore te Maxwell Field, Montgomery, Ala., Op 5 Augustus 1926. Hy was die seun van wyle George W. Gaspard van MN, en Annie Lou Bamberg van AL.
Hy het van 1944 tot 1946 in die United States Marine Corps gedien en in die laaste slag van die Tweede Wêreldoorlog op die eiland Okinawa geveg met die 6de Marine Division. Hy betree die eerste keer die Amerikaanse weermag op 11 Junie 1951.
In Mei 1952 was Gaspard 'n student in die eerste offisierklas aan die Ranger-kursus. Daarna het hy 'n spesiale kursus by die Air Ground School in Southern Pines, NC, bygewoon. Daarna het hy as vrywilliger gewerk vir die 10de Special Forces Group (Airborne), wat pas in Fort Bragg, NC, georganiseer is.
Sy eerste opdrag was as spanleier van die 18de SF Operational Detachment. In November 1952 het hy die Spesiale Magte Klas #1 bygewoon. Die jong Spesiale Magte -eenheid, waarvan 'n groot deel bestaan ​​uit veeartse van die Tweede Wêreldoorlog van die OSS, was angstig om by die Koreaanse Oorlog betrokke te raak en soortgelyke missies te verrig as dié wat tydens die oorlog in besette gebiede in Europa en die Stille Oseaan uitgevoer is.
Die SF -troepe is in 'n aktiewe intelligensie -operasie geplaas wat gebruik gemaak het van Tactical Liaison Offices (TLO). Alhoewel hulle aanvanklik slegs beman was deur anti-kommunistiese Koreane, sou die TLO uiteindelik 'n kruisoperasie onderneem, insluitend die gebruik van Chinese agente om intelligensie oor die vyand te versamel.
Die Verre Ooste-kommando (FEC) het die SF-troepe egter as individuele plaasvervangers aangewys eerder as 15-man A-spanne wat SF destyds gebruik het deur die OSS WWII Operational Group-model te gebruik.
In Maart 1953, toe 1 lt. Gaspard is aangewys by FEC/LD 8240AU FECOM. Hy beveel vier aangewese mans en 80 Suid -Koreaanse agente, wat agter vyandelike linies gestuur is om intelligensie oor die Noord -Koreane in te samel. Dit is duidelik dat die bedreiging van dubbele agente, iets wat later by SOG -bedrywighede in Vietnam sou spook, opduik. 'N Uitstekende stuk oor hierdie faset van die Koreaanse oorlog, geskryf deur die voormalige SF -offisier en USASOC -historikus Eugene Piasecki, "TLO: Line Crossers, Special Forces, en 'the Forgotten War '" kan hier gevind word.
Gaspard ontvang die Silver Star en Bronze Star vir optrede in die geveg gedurende 11-12 Junie 1953.
In Oktober 1954 het Gaspard by die 77ste SF -groep (A) aangesluit as 'n guerrilla -oorlogvoering -instrukteur by die Departement Spesiale Magte van die Psychological Warfare School 's. Hy is daarna na die 187ste ARCT oorgeplaas en in September 1957 eervol ontslaan.
Van 1960 tot 1962 dien hy as 'n burgerlike mobiliseringsontwerper by die afdeling Spesiale Oorlogvoering in die Pentagon. In April 1962 word hy herroep tot aktiewe diens en word hy aangestel by die 5de SF-groep (A) by Fort Bragg, onder bevel van Det A-13. In September het hy 'n nuwe spesiale magte -kamp in die Kontum -provinsie in Dak Pek, Viëtnam, geopen, wat die langste aktiewe SF/ARVN Ranger -kamp gebly het totdat dit in 1972 oorskry is. Dit sou die eerste van sewe diensreise in Vietnam wees vir Gaspard.
Gedurende die vroeë dae van Viëtnam was daar 'n algemene gebrek aan akkurate verslagdoening deur die pers oor die gevegte. Daar was egter 'n handjievol verslaggewers wat bereid was om in die veld te loop en gevegte met die troepe te verduur. Een daarvan was die skrywer en verslaggewer van die Pulitzer-prys, David Halberstam. Hy was 'n spesiale korrespondent by die New York Times en nie 'n draadverslaggewer nie; daarom het hy tyd gehad om die troepe te besoek en 'n baie nader kyk te gee na wat werklik op die grond gebeur het.
Een van die eerste mense wat Halberstam in Viëtnam ontmoet het, was Speedy Gaspard. Die twee het 'n vriendskap ontwikkel en Gaspard het 'n bron geword van wat werklik gebeur in die buitegebiede van Viëtnam, waar SF saam met, en deur die plaaslike bevolking gewerk het. Halberstam is so aangeneem deur Gaspard dat hy die hoofkarakter van sy oorlogsroman en#8220One Very Hot Day " na hom gemodelleer het.
Kaptein Gaspard keer in 1963 terug na Fort Bragg as adjudant en bevelvoerder van die nuutgestigte 6de SF -groep (A). In Julie 1965 rapporteer hy by AID Washington, DC, en daarna by AID Saigon, waar ons as 'n provinsiale adviseur in die Quang Duc -provinsie aangewys is. Hy was instrumenteel in die baie moeilike onderhandelinge om FULRO -personeel (Front Uni de Lutte des Races Opprimées - United Front for the Liberation of Onderdrukte Rasse) vreedsaam na die weermag van Suid -Viëtnam oor te dra.
FULRO bestaan ​​uit die inheemse mense van die sentrale hooglande van Viëtnam (Montagnards). Hulle is gehaat deur die Laevlak -Viëtnamese, beide in Suid- en Noord -Viëtnam en na verwys as "moi " (woeste). Destyds het Viëtnamese boeke gekenmerk dat Montagnards buitensporige lyfhare en lang sterte gehad het. Die Viëtnamese het selde die Montagnard -streke aangedurf tot ná die Franse koloniale bewind. Daarna bou hulle verskeie winsgewende aanplantings om gewasse in te kweek en natuurlike hulpbronne uit die oorvloedige gebiede te onttrek.
Die eenvoudige bergmense was uitstekende jagters en spoorsnyers. Hulle het onmiddellik 'n band gevat met die Groen Barette wat opgedra is om die kommunistiese infiltrasie van Suid -Viëtnam te stop en die Groen Baretten reageer in natura. SF het die Civil Irregular Defense Group (CIDG) gestig, wat die Montagnards opgelei en gelei het in Onkonvensionele Oorlogvoering teen die Viëtkong en Noord -Viëtnamese.
Maar die Suid -Viëtnamese regering het nooit die CIDG -program vertrou en gehaat nie, omdat dit gevrees het dat die Montagnard -mense onafhanklikheid wil hê. (Dit was hul haat teenoor die Viëtnamese dat die Montagnards vir 20 jaar na die einde van die oorlog 'n guerrilla -oorlog teen verenigde Viëtnam sou aanhou. Daar was berigte van volksmoord op die bergmense en meer as 200 000 sterf tydens die geveg.)
Gaspard is in 1966 tot majoor bevorder, en nadat hy sy toer voltooi het, rapporteer hy aan 1st SF Group (A), Okinawa. In Oktober 1967 keer hy terug na Viëtnam en lei die program MACVSOG "STRATA " tot September 1968.
Die bevelvoerders in Viëtnam, veral onder die SOG -personeel, was nooit tevrede met die intelligensie -insamelingsaktiwiteite wat in Noord -Viëtnam uitgevoer is nie. STRATA is bedoel om die intelligensiesituasie te bevorder deur te fokus op korttermyn-intelligensie-insamelingsoperasies naby die grens. Die al-Viëtnamese span vir korttermyn-padwagters en doelwitte sou verslag doen oor aktiwiteite oor die grens en dan teruggevind word om weer gebruik te word. Gaspard en die SOG -bevelvoerder, kolonel Jack Singlaub, het genl Westmoreland en genl Abrams ingelig oor STRATA -operasies.
Eens het 'n STRATA -span omsingel en noodontginning nodig gehad. Gaspard, wat op 'n hidrouliese penetrerer ry, het twee keer afgekom om 'n gewonde agent te verwyder. Hy is daarna bekroon met die Air Force Distinguished Flying Cross vir heldhaftigheid en die Purple Heart -medalje vir sy optrede.
Molle binne die regering en weermag in Suid -Viëtnam, selfs in SOG, was 'n konstante bron van lekkasies na die noorde, selfs in SOG. Sommige van hierdie lekkasies het baie later aan die lig gekom. Gaspard sou dit egter regstel. Soos in 'n fantastiese stuk deur John Stryker Meyer, SOG-spanlid, geskryf, het Gaspard die wegspringplek vir operasies uit Suid-Viëtnam verskuif en het die intelligensielekkasies begin opdroog.
Dit was eers baie jare later dat Gaspard die omvang van die kommunistiese infiltrasie van die suide, tot by die SOG -hoofkwartier, besef het. Meyer beskryf in sy stuk die afgryse wat gevoel het toe iemand na aan die Amerikaners, iemand wat getoets is, in werklikheid 'n spioen van die vyand was.
Gaspard keer in 1969 terug na SOG en word in 1971 bevorder tot luitenant -kolonel. Hy tree in Augustus 1973 af nadat hy in drie oorloë gedien het.
Hy het verskeie toekennings en versierings behaal, waaronder die Silver Star-medalje, Distinguished Flying Cross, Legion of Merit, Bronze Star-medalje met V-toestel en vyf Oak Leaf Clusters, Air Medal met V-device en drie Oak Leaf Clusters, Purple Heart Medal met een Oak Leaf Cluster, Combat Infantryman 's -kenteken met een Battle Star, Master Parachutist Badge, Pacific Theatre Service Lint met een Campaign Star, Korea Service Lint met twee veldtog Stars, Vietnam Service Campaign Lint met 15 veldtog Stars, 18 ander diens en buitelandse toekennings insluitend die Viëtnamese Galantry Cross met sterre van goud, silwer en brons, US Navy Parachute Wings, Korea Master Parachutist Wings, Vietnamese Master Parachutist Wings, Thailand Master Parachutist Wings en Cambodia Parachute Wings.
LTC Gaspard was lid van SFA, SOA, VFW, MOAA, American Legion en die Sons of Confederacy.
Van 2004 tot 2017 was Speedy president, vise -president of sekretaris van die hoofstuk XXI -president van die Special Forces Association. (Die hoofstuk bevat baie van die persoonlike biografie van Gaspard wat hier gelys word.)
In 1985 betree kolonel Gaspard die staatswag van South Carolina en word in 1987 aangestel as stafhoof met die rang van brigadier -generaal. In 1991 is hy opgeneem in die Officer Candidate School Hall of Fame in Fort Benning, Georgia.
In die vroeë herfs van 1989, toe ek 'n student was in die SF Officer 's -kursus by Ft. Bragg, een van ons medestudente was 'n jong man met die naam George Gaspard, die seun van Speedy. Young George, wat ons geken het as "Buck " was 'n uitstaande offisier en 'n nog beter man wat baie gewild was onder die offisiere in die klas.
Ons het verneem dat General Speedy Gaspard ons klas sou toespreek. Hy het ons eers 'n uitstekende skyfievertoning gewys van foto's wat hy geneem het terwyl hy 'n paar haarverhogende missies met SOG uitgevoer het. Hulle was beter as enigiets wat ons in enige boek of tydskrif gesien het. Daarna spreek hy die klas aan in sy selfuitwisende styl en sê: 'n Ou, vet man staan ​​voor jou, maar in Viëtnam was ek 'n ou, vet kaptein ... maar ek vertrou op en omring my met uitstekende SF NCO's wat het my briljant laat lyk. "
Hy het die toekomstige bevelvoerders van die A-span aangemoedig om op hul span sersante en onderoffisiere te vertrou, en hulle sal nooit verkeerd gestuur word nie. Volgens hom was SF onderoffisiere die ware leiers van spesiale magte en beamptes moet dit besef, saamwerk en na onderoffisiere sorg. Aan die agterkant van die klaskamer was natuurlik generaal David Baratto, bevelvoerder van die Special Warfare Center and School (SWC), wat 'n bietjie terg vir die skerp kommentaar.
Ek sit agterop en ek, my vriend Wade Chapple, steel 'n blik op generaal Baratto wat pynlik lyk ... In 'n tipiese Chapple -sarkasme buk hy vooroor en sê vir my: "Ek dink sy kop (Baratto 's) gaan oor om f *** ing te ontplof. "
Nadat die dag verby was, het ons hele klas, insluitend baie van ons instrukteurs, by Speedy Gaspard by die "O-Club " aangesluit vir 'n skemerkelkie of drie. Hy het ons 'n paar wonderlike verhale oor die SF- en SOG -ouens saam met wie hy bedien het. Dit was 'n onvergeetlike aand. Toe ons die aand vertrek, het hy almal laat voel dat ons hom goed ken. Dit was 'n eer om hom te ontmoet.
LTC George "Speedy " Gaspard is op 30 Januarie 2018 oorlede.
Hierdie artikel verskyn oorspronklik op SOFREP. Volg @sofrepofficial op Twitter.
Edward III, die oudste seun van Edward II en Isabella van Frankryk, is na die parlement ontbied as graaf van Chester (1320) en word hertog van Aquitaine (1325), maar in teenstelling met die tradisie, het hy nooit die titel van prins van Wallis ontvang nie.
Edward III het grootgeword te midde van stryd tussen sy vader en 'n aantal baronne wat probeer het om die koning se mag te beperk en hul eie rol in die bestuur van Engeland te versterk. Sy ma, afgestoot deur die behandeling van die edeles van haar man en ontevrede oor die konfiskering van haar Engelse boedels deur sy ondersteuners, speel 'n belangrike rol in hierdie konflik. In 1325 verlaat sy Engeland om terug te keer na Frankryk om in te gryp in die geskil tussen haar broer, Charles IV van Frankryk, en haar man oor laasgenoemde se Franse besittings, Guyenne, Gascogne en Ponthieu. Sy was suksesvol, die land is vir Engeland verseker, op voorwaarde dat die Engelse koning hulde sou bring aan Charles. Dit is namens die koning uitgevoer deur sy jong seun.
Die erfgenaam was veilig aan sy ma se kant. Met Roger Mortimer, 'n invloedryke baron wat in 1323 na Frankryk ontsnap het en haar geliefde geword het, het Isabella nou begin voorberei om Engeland binne te val om haar man te ontslaan. Om geld vir hierdie onderneming in te samel, is Edward III verloof aan Philippa, dogter van William, graaf van Henegouwen en Holland.
Binne vyf maande na hul inval in Engeland, het die koningin en die edeles, wat baie gewilde steun geniet het, die koning se magte oorrompel. Edward II, wat aangekla word van onbevoegdheid en die verbreking van sy kroningseed, is gedwing om te bedank, en op 29 Januarie 1327 word Edward III, 14 jaar oud, as koning van Engeland gekroon.
Gedurende die volgende vier jaar regeer Isabella en Mortimer in sy naam, hoewel nominaal sy voog Henry was, graaf van Lancaster. In die somer van 1327 neem hy deel aan 'n afbrekende veldtog teen die Skotte, wat lei tot die Verdrag van Northampton (1328), wat Skotland 'n onafhanklike koninkryk maak. Edward was diep ontsteld oor die skikking en onderteken dit eers na baie oorreding deur Isabella en Mortimer. Hy trou op 24 Januarie 1328 met Philippa in York. Kort daarna het Edward 'n suksesvolle poging aangewend om sy vernederende afhanklikheid van sy ma en Mortimer af te skaf. Terwyl 'n raad in Nottingham gehou is, het hy in die nag die kasteel binnegegaan, deur 'n ondergrondse gang, Mortimer gevange geneem en laat teregstel (November 1330). Edward het die skakeling van sy ma met Mortimer diskreet geïgnoreer en met alle respek behandel, maar haar politieke invloed was op 'n einde.
Edward III het nou begin regeer sowel as regeer. Hy was jonk, vurig en bedrywig en wou Engeland hervorm tot die magtige nasie onder Edward I. Die dood van Robert I, die Bruce, koning van Skotland, in 1329 het hom die kans gegee om sy posisie te herwin. Die nuwe koning van Skotte, sy swaer, David II, was maar 'n seuntjie, en Edward het sy swakheid benut om die Skotse baronne wat deur Bruce verban is, te help om hul leier, Edward Balliol, op die Skotse te plaas troon. David II het na Frankryk gevlug, maar Balliol is as 'n marionet van die Engelse koning geminag, en David het in 1341 teruggekeer.
Die meeste mense kan 'n rowwe uiteensetting van die verhaal van Joan of Arc vertel: 'n Jong Franse meisie hoor stemme, lei troepe in die geveg en word as ketter op die brandstapel verbrand. Dit is 'n legendariese verhaal van dapperheid wat sedert die Middeleeue verbygegaan het. Die weergawes van haar jeugdige gesig het nasies, rasse, geslagte en bewegings bymekaargekom. Verwysings na die Diensmaagd van Orléans verskyn in die geskrifte van Shakespeare, Henry Longfellow, Mark Twain en George Bernard Shaw, om maar 'n paar te noem. Tydens die Eerste Wêreldoorlog het propaganda -plakkate van die Amerikaanse tesourie -vroue vroue aangemoedig om oorlogsobligasies te koop, verklaar 'Joan of Arc Saved France'.
Maar hoewel ons dikwels die belangrikste plotpunte van Joan se kort lewe korrek kry, is die einde herhaaldelik geblokkeer. Sy is weliswaar op 19 -jarige ouderdom op die brandstapel verbrand, maar dit was nie vir dwaalleer of toordery nie, soos die verhaal dikwels vertel. Uiteindelik was die enigste misdaad waarmee die inkwisietribunaal die kuis meisie formeel kon aankla, die kleding van die dra van mansklere. Die kronkelende logika wat daartoe gelei het dat die regterlike paneel 'n persoon ter dood veroordeel het weens haar keurige keuses, illustreer nie net die werklike militêre bedreiging wat Joan of Arc vir die Engelse inhou nie, maar ook die uiterste lengtes wat die Katolieke Kerk bereid was om sy streng beheer te behou oor Europa tydens die inkwisisie.
Twee groot godsdienstige en politieke konflikte was 'n rukkie aan die broei in Frankryk en die res van Europa toe Joan of Arc die epiese beleg van Orléans in 1429 gelei het. In 1231 begin pous Gregorius IX die inkwisisie om ketters uit die Katolieke Kerk te verwyder. . Twee eeue later was daardie tribunaalstelsel van kerklike howe lewendig onder die geestelikes in Engeland en Frankryk.
Engeland en Frankryk was ook betrokke by die laaste deel van die Honderdjarige Oorlog (wat eintlik 116 jaar geduur het). Die konflik begin in Mei 1337, toe koning Charles IV van Frankryk sterf sonder 'n troonopvolger. Die ondertrouery tussen die Franse en Engelse adel het 'n debat veroorsaak tussen koning Edward III van Engeland en Philip the Fair of France oor wie die troon sou opeis. In 1420 het dit geblyk dat die oorlog tot 'n einde sou kom met die Verdrag van Troyes, wat Henry V van Engeland die Franse troon gewaarborg het sodra Charles VI sterf. Maar Henry sterf in 1422, en Charles volg twee maande later sy voorbeeld, wat die verdrag nietig maak - en die militêre konflik weer laat opvlam.
Waarom het die Engelse Frankryk nie oorval toe die koning hulle gevangene was nie? - Geskiedenis
Engeland se lang afwaartse glybaan na nederlaag in die Honderdjarige Oorlog het begin met die mislukte beleg van Orleans in 1428. Vir die volgende 25 jaar het die Engelse vasgeklou aan hul kwynende besittings in Frankryk soos 'n ouer vir 'n enigste kind, terwyl die Franse koning Charles VII van die Valois -dinastie het hulle stadig, een stuk op 'n slag, weggekap. Teen 1440 het die Franse die Engelse heeltemal uit die Loire -vallei verdryf, en die Engelse het slegs Normandië in die noorde en Gascogne in die suide behou. The Truce of Tours in 1444 het die Franse 'n broodnodige pouse gegee, waartydens Charles 'n paar noodsaaklike militêre hervormings voltooi het en voorberei het op die laaste slypveldtogte in 'n konflik wat meer as 'n eeu vroeër begin het-ver voor iemand se geheue.
Kort daarna het die oorlog weer begin. Onder die swak koningskap van Henry VI, het Engeland magteloos gelyk om die Franse offensief van 1449 te stop om Normandië te herower. 'N Drieledige stoot onder leiding van John, graaf van Dunois, beter bekend as die' Bastard of Orleans ', het die Engelse binne 'n jaar van die hertogdom verdwyn. Aangemoedig deur sy sukses om Normandië so vinnig terug te neem, het Charles onmiddellik begin om die verowering van Gascogne te beplan. Dit beloof om moeiliker te wees as die veldtog in Normandië. Die Engelse het Normandië slegs drie dekades beset, maar hulle het die provinsie Gascogne beheer sedert die middel van die 12de eeu, toe Eleanor van Aquitaine trou met Henry, graaf van Anjou, wat daarna Engeland se koning Henry II word. Ondanks die verowering van die groot deel van die hertogdom Aquitaine deur die Kapeniese dinastie in die vroeë 13de eeu, het Gascogne stewig gebly onder die bewind van die Engelse Plantagenets.
Die Franse inval in Gascogne
Met dieselfde strategie wat so goed in Normandië gewerk het, het Charles drie leërs in 1450 gemobiliseer om Gascogne binne te val en die finale einde van die Engelse bewind in Frankryk te bewerkstellig. Gedurende die jare onmiddellik na die wapenstilstand het die Franse koning 'n groot hervorming van sy militêre magte onderneem. In die eerste plek het Charles niemand anders as homself verbied om Franse magte te werf nie, 'n stap wat bedoel was om die bande van onbeheerde brigande uit te wis wat op die platteland rondgedwaal het tydens die gereelde stilte in die konflik. Daarna stig hy 'n professionele leër wat infanterie, kavallerie en artillerie insluit. Die bestaande kavallerie is saamgevoeg in 20 samesmelting van ordonnansie, elk bevat 100 "lansies". Elke lans het een gemonteerde man-by-arms en nog vyf liggies gewapende hulpe. Wat infanterie betref, vereis Charles dat elke gemeente een boogskutter moet onderhou en toerus, en hy vrystel alle vrywilligers van enige vorm van belasting. Die professionele perde- en voetsoldate is aangevul deur die beste artilleriste van die era, georganiseer in 'n permanente mag onder die kundige leiding van die koning se meesters in artillerie, Jean en Gaspard Bureau.
Charles sou in wese dieselfde strategie gebruik om die Engelse greep op Gascogne los te maak wat hy gebruik het om Normandië te herower. In plaas van met 'n leër in te val, het Charles sy drie klein leërs beveel om uit verskillende rigtings op die streek te vorder. Op hierdie manier het hy gehoop om die Engelse te lok om in die openbaar te veg, eerder as om toe te laat dat die konflik in 'n reeks duur beleggings uitloop. Die eerste helfte van 1450 is voorbereid, en die leërs was gereed om teen die einde van die somer die veld in te neem.
Na aanleiding van die koning se plan, begin die graaf van Foix met die inval met 'n opmars in die Adour -rivier na Bayonne, terwyl die graaf van Penthievre 'n Bretonse mag langs die Dordogne -riviervallei lei. Die Bretone bereik Bergerac in Perigord in Oktober en gaan weswaarts na Bordeaux aan die Gironde -rivier. As die Engelse regeringsetel in Gascogne, was Bordeaux die belangrikste doelwit van die Franse magte. Die Franse het die stad beleër voor die aanvang van die winter. In die lente van 1451 het Dunois met 'n derde leër suidwaarts opgeruk en by die magte aangesluit wat rondom Bordeaux laer was. 'N Gesamentlike vloot bestaande uit Franse, Bretonse en Spaanse skepe het die monding van Gironde gesluit, wat dit vir die Engelse onmoontlik maak om hul beleërde hawe weer te voorsien.
By sy aankoms het Dunois geëis dat die Engelse garnisoen onmiddellik sou oorgee. Die destydse bevelvoerder van die garnisoen, die Captal de Buch, wie se voorvader John de Grailly in 1356 met die "Swart Prins" Edward by Poitiers geveg het, het aan Dunois gesê dat hy die stad sou oorgee as daar op 14 Junie geen hulp uit Engeland sou kom nie. die Engelse was destyds onvoorbereid om 'n hulpmag te stuur, die garnisoen het geen ander keuse gelaat as om die Franse die stad binne te laat gaan nie, wat hulle op 30 Junie gedoen het. Minder as twee maande later val Bayonne op Foix. Dit was die eerste keer dat die Franse Gascogne in byna drie eeue beheer het.
Lord John Talbot, graaf van Shrewsbury
In gelukkiger dae belê koning Henry VI John Tallbot met die ampswaard as konstabel van Frankryk in 1436. Uit 'n verligte manuskrip van die era.
Deur Gascony weer in te neem, blyk dit dat die Franse uiteindelik daarin geslaag het om die honderdjarige oorlog te beëindig. Maar dit was nog nie so nie. Die pro-Engelse bevolking het die Valois-heerskappy weerstaan ​​deur gebruik te maak van beide openlike en geheime metodes. Namens hul streek het 'n aantal Gascon -ballinge wat in Engeland woon, 'n beroep op Henry VI gedoen om 'n invalmag te stuur om hul vaderland te bevry. Henry stem toe en wend hom tot die veteraan -bevelvoerder John Talbot, die graaf van Shrewsbury, om 'n noodlenigingsmag op te rig en na die suide van Frankryk te vervoer.
Lord Talbot, op die ouderdom van 65, was 'n veteraan met meer as drie dekades se ervaring om die Franse op die vasteland te beveg. In sy jeug was Talbot goed opgelei in die kuns van oorlogvoering deur sy familie -ouderlinge, en het eers op 16 -jarige ouderdom aksie by die bittere Slag van Shrewsbury gesien en gehelp om die Walliese rebellie wat Owen Glendower in die eerste dekade van die 15de begin het, te onderdruk. eeu. In 1414 het koning Henry V Talbot aangestel om as luitenant van Ierland te dien. Teen daardie tyd was Talbot nog nie 'n vreemdeling vir partydige oorlogvoering nie, maar hy het bekend geword vir 'n vegmetode wat vinnige optogte behels om sy vyande te verras en uit balans te hou. Dit was 'n tydperk wat 'n sterk mate van meedoënloosheid vereis het as 'n bevelvoerder sy vyande kon oorwin, en Talbot het die taak goed aangepak. Een Ierse nasionalis het van Talbot gesê dat "daar uit die tyd van Herodes niemand so goddeloos gekom het nie".
Talbot het in 1419 by die Engelse oorlogspoging in Frankryk aangesluit en het deelgeneem aan 'n reeks militêre aksies in die Ile de France, die streek rondom Parys. Hy het dapper geveg onder John, Hertog van Bedford, in die Slag van Verneuil in 1424. Gedurende sy diens in Frankryk was Talbot se rol dié van 'n kaptein wat onder die koning se luitenant in Frankryk dien, die persoon wat aangekla is van oorlogvoering namens Henry VI. Talbot het uitgeblink in aanvalle wat stealth vereis, maar hy was minder suksesvol in oop geveg. Na die Engelse onttrekking uit Orleans in Mei 1429, is die leër van Talbot deur die Franse oorval tydens die Slag van Patay. Talbot is tydens die roete gevange geneem en daarna vier jaar in ballingskap deurgebring. Hy is weer gevange geneem tydens die Normandië-veldtog van 1449-1450, toe die Franse in die eerste jaar van die veldtog Rouen beleër het. Uiteindelik is Talbot en sewe ander Engelse gyselaars in Julie 1450 vrygelaat.
Nie sy nederlaag by Patay of sy tyd as gevangene van die Franse het iets gedoen om Talbot se hewige reputasie te verminder nie. Sy reputasie as 'n vyandige bevelvoerder wat die moeite werd is om te vrees, het intact gebly, selfs nadat die Engelse hul greep op Normandië verloor het. Daar is gesê dat Franse moeders hul kinders in gehoorsaamheid laat skrik het deur vir hulle te sê dat as hulle hulle nie gedra nie, "Le Tal-bote" hulle sou kry.
Talbot vaar in September 1452 na Gascogne met 'n ekspedisiemag van ongeveer 3 000 man, waarvan hy baie uit sy eie boedels in Whitchurch, Sheffield en Painswick gewerf het. Alhoewel hy effens skeef kyk na die 'heggebore swain' wat hy uit Engeland saamgebring het, kon Talbot reken op veterane soos John Montfort, John Sterky, Thomas Dowe, John Hensacre, John Le Prince, Robert Stafford en Richard Bannes om die troepe in die geveg te lei toe die tyd aanbreek. Op 17 Oktober het Talbot se mag aan wal geland in die Medoc -gedeelte van Gascogne, noordwes van Bordeaux. Die landing van Talbot het die Franse verras, want hulle het verwag dat die Engelse eers Normandië sou probeer herower. Die Gascons, wat die aankoms van Talbot verwelkom het, het die poorte van Bordeaux oopgemaak vir die Engelse op 22 Oktober. Talbot het die daaropvolgende weke saam met die Gascons gewerk om Franse garnisone wat in versterkte dorpe en kastele in die hele streek versprei is, te verdryf. Deur die Dordogne -vallei in te druk en Libourne en Castillon terug te neem, het hy 'n buffersone opgestel teen 'n verwagte Franse teenaanval op Bordeaux.
Berede ridders konfronteer langboogskutters in hierdie 15de-eeuse verligte manuskrip.
Teen Kersfees 1452 was die grootste deel van Gascogne weer onder Engelse bewind. Sommige van die Gascons het spyt gewees oor die gemak waarmee hulle die Engelse toegelaat het om beheer te hervat, aangesien Talbot 'n belasting op die plaaslike bevolking ingestel het om te betaal vir die koste om sy weermag in diens te neem. Gedurende die wintermaande het Talbot se vierde seun, Viscount Lisle, ongeveer 2.300 versterkings bymekaargemaak en na Gascogne geseil om by die ouer Talbot aan te sluit.
Charles VII, wat vasbeslote was om die Engelse uit Gascogne te verdryf, het die winter van 1452-1453 gewy aan die opbou van 'n mag wat groot genoeg sou wees om Talbot-"die Engelse Achilles"-in oop gevegte te verslaan. Die Franse koning het die algehele bevel vir die veldtog van 1453 aan die Here van Clermont toegewys. Jean Bureau sou die artillerie in die leër van Clermont beveel, terwyl die graaf van Penthievre die berede lansiers sou lei, of gens d'ordonnance. Weer het die Franse in drie groepe verdeel toe hulle Gascogne nader. Hierdie keer sou al drie leërs egter stadig bymekaarkom in die posisie van Talbot in Bordeaux, en vestings wat deur Engelse of Gascon -magte beset is, vang terwyl hulle vorder. Selfs toe die Franse sy leër toegemaak het, het Talbot 'n vinnige aanval op Fronsac op die Isle -rivier geloods, 'n sytak van die Dordogne, maar het net so vinnig teruggeval na die veiligheid van Bordeaux. Teen die vroeë somer was Clermont verby Talbot en het in die Medoc -afdeling van Gascogne kamp opgeslaan.
Talbot se verlate strategie
Op 21 Junie het Talbot 'n mondelinge uitdaging aan Clermont en die ander Franse bevelvoerders gestuur om uit te marsjeer en hom te ontmoet in 'n oop geveg by Martignas. Die Franse was egter nie gereed om die stryd aan te gaan nie, en vir eens was hulle weerstandig teen die beproefde Engelse taktiek om hulle in 'n kopaanval te lok. Talbot het vasgestel dat hy aansienlik in die minderheid was en na Bordeaux teruggekeer. Die waarskynlikheid van 'n groot botsing tussen die twee partye was onvermydelik, en die Engelse veteraan het gesien dat sy enigste hoop op oorwinning, te midde van 'n vyand wat twee keer sy grootte was, was om eers op die kleinste Franse kolom te val en dit vinnig te verslaan. versterk kon word. Dit het weereens gelyk asof die Franse hom sou verplig. Begin Julie het die leër van die Buro langs die Dordogne-rivier afgetrek en hulle gereed gemaak om Castillon, 'n klein wynhandelstad aan die noordoewer van die rivier, 30 myl oos van Bordeaux, te beleër.
Terwyl Clermont in die Medoc gebly het, het die Buro se leër langs die Dordogne gevorder soos 'n dolk wat reguit na Bordeaux gewys het. Sy magte het die belangrikste Franse artillerietrein ingesluit. Terwyl soveel as 'n halfdosyn kapteins die boogskutters en die gens d'ordonnance, Buro het volledige gesag oor die beleidsoperasies wat nodig is om vyandige vestings te verminder. Die kragtige mag het Castillon op 13 Julie bereik en onmiddellik in die kamp oos van die stad ingegaan. 'N Afdeling boogskutters is gestuur om die St. Laurent Priory noord van die stad te beset, 'n posisie waaruit dit die hoofliggaam kon waarsku oor die aankoms van 'n Engelse hulpmag.
Die besluit van die Buro om sy hoofmag in 'n artilleriepark oos van die stad te vestig, was 'n versigtige stap. Deur dit te doen, het hy gehoop om te verhoed dat hy vasgevang was tussen 'n hulpmag onder leiding van Talbot, naderende uit die weste, en die stad se pro-Engelse inwoners.In ooreenstemming met die huidige taktiek, sou die artilleriepark van Bureau die Franse toelaat om stadig en metodies 'n beleg te ontwikkel sonder om hul eie magte bloot te stel aan vyandelike aanvalle. Sodra die artilleriepark tot stand gekom het, kon die Franse loopgrawe bou en wapens opskuif, wetende dat hulle na die veiligheid van die artilleriepark kon terugtrek as die vyand met geweld aanval.
Uit die veiligheid van Bordeaux het Talbot gewag op 'n geleentheid om die kleiner Franse leërs wat na die stad beweeg, te slaan en te verslaan. Nadat hulle verslaan is, was hy van plan om sy aandag op Clermont se hoofleër te vestig. Toe die Franse by Castillon aankom, het die inwoners 'n versoek aan Talbot gestuur om hom te versoek om die beleërende leër te verdryf voordat die stad omsingel kon word. Die burgesses in Bordeaux het aangesluit by 'n groeiende koor van Gascon -stemme wat Talbot aanspoor om die Franse uit Castillon te verdryf. Talbot het sy strategie breedvoerig aan die burgemeesters van albei dorpe verduidelik, maar hulle het nie sy rede aanvaar nie. In plaas daarvan het die owerhede in Bordeaux Talbot openlik geminag weens sy traagheid. Talbot het die afwysing sleg opgevat, en na 'n paar dae het hy ingestem om Castillon te hulp te gaan, al was dit teen sy beter oordeel.
Buro se artilleriepark
Die beleg van Castillon, geïllustreer deur Jean Chartier in 'n laat 15de-eeuse verslag van die lewe en tye van die Franse koning Charles VII.
Sewehonderd Franse pioniers het vier dae lank die hele dag geswoeg om Bureau se versterkte artilleriepark oos van Castillon te bou. Die park was ongeveer 700 meter lank en 200 meter breed. Die magte was styf gepak binne die binnekant van 30 hektaar. Die webwerf wat Buro gekies het, het parallel met die Dordogne, wat minder as 'n kilometer na die suide geloop het, veranker was op die kleiner Lidoire, 'n sytak van die Dordogne. Aan die noordekant het die relatief steil oewers van die Lidoire gedien as 'n natuurlike graaf en muur teen enige aanval vanuit daardie rigting. Die pioniers het 'n diep sloot gegrawe vir die ander drie kante van die reghoekige artilleriepark. Agter die sloot het hulle 'n golwende muur met 'n aantal sterkpunte opgerig om vuurvlakke met mekaar te verbind. Die pioniers het ook 'n sterk palissade gebou, met behulp van opgegrawe vuil en bome wat afgekap is, agter die sloot om die mans en gewere te beskerm. Hulle sit die hoofhek in die suidelike muur oorkant die Dordogne. Teen sononder op 16 Julie was die vesting voltooi en die Franse posisie veilig.
Die Franse het 6 000 tot 7 000 troepe in die artilleriepark gehad. Nog 1 000 Bretonse gens d'ordonnance was op 'n beboste grond ongeveer 11/2 myl na die noorde, aan die teenoorgestelde kant van die Lidoire, gestasioneer. Die Franse het byna 300 gewere van alle groottes in die park gehad, wiel aan wiel. Die ordonnansie het culverins, serpentines, arbalests en projektielwerpers ingesluit (ru, handvoorlopers van die musket). Die doeltreffendste was die culverins, ligte kanonne wat in staat was om .30-kaliber balle deur hul vyfduim bronsvate te skiet. Klein hand- en draaigewere is teen die muur aangebring, terwyl die groter gewere in sterkpunte gekonsentreer is. Toe die Engelse uiteindelik aankom, vind hulle die erde mure wat letterlik vol gewere was.
Bureau het die fort so ontwerp dat 'n aanvallende mag dit moeilik sou vind om 'n suksesvolle aanval te ontwikkel. Eerstens sou 'n aanvaller dit byna onmoontlik vind om 'n frontaanval oor die natuurlike versperring van die Lidoire te begin. 'N Ander swak voorstel was 'n aanval op die uiters smal voorkant van minder as 200 meter teen die westelike muur. En enige aanval uit die suide sou beteken dat die aanvallers die Dordogne agter die rug sou hê. Al drie benaderings hou groot risiko's in en het skynbaar min kans op sukses gebied.
Teen dagbreek op 16 Julie marsjeer Talbot sy hele leër deur die poorte van Bordeaux en ooswaarts na Castillon. Agter hom was 'n gesamentlike mag van 5.300 Engelse en 3.000 Gascons. Talbot het gery met 'n handgeplukte voorhoede van 500 wapenskut en 800 berede boogskutters. Agter hulle het die afgekapte troepe en 'n klompie artillerie gedreun, en hy hyg om by te bly. In die vogtige somerweer vorder die Engelse langs die noordoewer van die Dordogne en kom teen sononder by Libourne aan. Na 'n kort ruskans het Talbot se voorhoede ooswaarts op 'n beboste pad na Castillon gegaan.
Na 'n rit van 12 myl bereik die Engelse Castillon net toe die son oor die horison opkom. Onder die dekmantel van die duisternis was die Engelse gelukkig om nie 'n enkele vyandelike stukkie op hul opmars teë te kom nie. In die geboue en op die terrein van die St. Laurent Priory was die 1000 Franse boogskutters onbewus van die vyand se benadering. Die enigste plakkate wat hulle gepos het, was op die hoofweg suidwaarts na Castillon.
Op bevel van Talbot sak die Engelse neer op die slapende priory en vang baie van die Franse boogskutters nog in hul bedrolle. In 'n woedende nabygeveg wat amper so vinnig geëindig het as wat dit begin het, het die Engelse die vyandelike losbandigheid oorweldig. Die vyandelike boogskutters wat nie ter plaatse geslag is nie, het na die artilleriepark 'n kilometer ver gevlug. Die aanval van Talbot op die priory was 'n volledige sukses. Bureau en die Franse kapteins in die artilleriepark het geen moeite gedoen om die priory te herower nie. Dit het sy doel gedien as 'n voorwaartse waarnemingspos, selfs al het dit in die proses aan die Engelse geval. Geeste het die hoogte ingeskiet onder die Engelse toe hulle die klooster opgeruim het en die grond vir die res van die troepe beveilig het, wat op die oomblik uit Libourne vertrek het ten tyde van die aanval.
Talbot 's Gambit
Nadat hy meer as 30 myl van Bordeaux na Castillon opgeruk het, besluit Talbot om die voorhoede te laat rus en wag vir die koms van die hoof troepe. Hy het sy manne toegelaat om hulself te help met die dooie Fransmanne se kos, en selfs 'n blikkie wyn vir die mans bestel. Intussen stuur hy 'n verkenningsparty onder Sir Thomas Everingham om die Franse posisie wes van Castillon te herken. Die honger Engelse het net begin om hul maaltye te eet toe Everingham terugkeer om te vertel dat die belangrikste Franse mag by Castillon goed beskerm is agter 'n sterk skans.
'N Klein aantal burgesses en boodskappers het van Castillon na die priory gegaan toe dit duidelik geword het dat die Engelse die Franse boogskutters verdryf het. Een boodskapper het Talbot meegedeel dat 'n aantal van die inwoners die stofwolke in die ooste waargeneem het, waaruit hulle afgelei het dat die Franse hulle terugtrek. Trouens, wat hulle sien, was die bediendes in die artilleriepark wat hul perde na 'n ander plek verskuif het om plek te maak vir die boogskutters wat uit die priory gevlug het.
Gestileerde beeld van die Slag van Castillon, uit 'n miniatuur geneem uit die Chroniques d 'Enguerrand de Monstrelet.
Talbot het die berig gehoor net toe sy persoonlike kapelaan besig was om voor die maaltyd te bid. Hy moes besluit of hy die aanval wou aanhou voordat sy manne klaar was, of wag vir die res van sy infanterie. Everingham het hom aangemoedig om op versterkings te wag, maar Talbot het reeds besluit. Hy het sy ondergeskiktes beveel om die voorhoede te hervorm vir 'n nuwe aanval. Hy het 'n aansienlike waagstuk gemaak. As die Franse inderdaad sou terugtrek, sou die Engelse waarskynlik hul leër aansienlike skade kon berokken. Maar as die inligting wat die boodskapper gebring het, verkeerd was, sou Talbot die hele Franse weermag met slegs 'n fraksie van sy eie bevel in die gesig staar. Hy het sy kapelaan aangesê om die massa te vertraag - hy sou aanbid nadat hy die Franse eens en vir altyd geslaan het.
Talbot vorm die Engelse voorhoede en lei dit oos. Die voorhoede spat deur 'n dam van die Lidoire en ry op die oop vlakte tussen die artilleriepark en die Dordogne. Die Engelse wapenskut en boogskutters het afgeklim vir 'n voetaanval. Wat Talbot betref, bly hy gemonteer om die ontplooiing van sy manne te beheer. As een van die voorwaardes vir sy vrylating uit die Franse gevangenskap, het Talbot ingestem om nooit 'n pantser te dra of weer 'n wapen op te neem teen die koning van Frankryk nie. In ooreenstemming met hierdie belofte, het Talbot daarvan weerhou om enige pantser te dra of 'n swaard in die stryd by Castillon te dra. Deur 'n wit perd was Talbot een van die opvallendste soldate aan weerskante van die slagveld. Sy skouerlengte wit hare stroom onder 'n pers fluweelpet uit en hy dra 'n karmosynrooi mantel om sy rang en voorreg aan te dui. Hy het die brief waargeneem, indien nie noodwendig die bedoeling nie, van sy parool.
Talbot was geskok toe hy sien dat die Franse nie gevlug het nie, maar wag rustig op sy nader. Ondanks die feit dat die vyandskamp vol kanonne en wapens was, het Talbot geglo dat die grimmigheid van sy aanval die fort óf sou oortree óf die Franse sou oortuig om af te tree. Teen die hernieude advies van Everingham om te wag dat die res van die infanterie kom, het Talbot sy kapteins beveel om die mans in twee groepe van dieselfde grootte te organiseer. Sodra die aanval begin het, het die gewapende mans gevorder terwyl die boogskutters op 'n afstand oor hul koppe geskiet het. Gehoorsaam het die voorhoede in twee groepe na die palissade gevorder. Die mans stap vinnig op en skree: 'Vir Talbot en St. George!' Hulle spring in die breë sloot en skarrel teen die steil vuilmure op. Een van die Engelse formasies klap in die westekant van die artilleriepark naaste Castillon, terwyl die ander aan die oostekant beland.
Terwyl die Engelse gevorder het, het die Franse 'n kwynende kanonvuur uit hul groot en klein gewere losgemaak, die vyand se geledere gehark en groot ongevalle veroorsaak. Ten spyte van die akkuraatheid van die byna puntlose vuur, het die Engelse geledere gesluit en aangepak. Diegene wat daarin geslaag het om deur die eerste brandende vuur van die duikers en die duif te leef, om tydelike beskerming in die droë grag aan die voet van die palisade te kry. Die Engelse staan ​​weer op met 'n geskreeu en skaal die skans. Hand-tot-hand-gevegte met swaarde en gevegbyle het langs die muur uitgebreek. Die Franse het die aanvallers met swaarde en primitiewe handwapens ontmoet.
Een van die eerste aanvallers wat die skans bereik het, was Everingham, wat as Talbot se standaarddraer gedien het. Te midde van die wervelende geveg het hy en 'n klein knoop soldate die palissade bestyg, en Everingham het sy vaandel in 'n gedeelte van die skans naaste aan die ingang van die fort gedruk. Hy is byna onmiddellik dood deur 'n skoot. Die versterkings waarvoor hy Talbot aangespoor het om te wag voordat die aanval aangeval het, het in die dribbies en drafs op die veld gekom en vinnig in die stryd gewerp. Franse artillerie het die veld gehaal en oor tot ses Engelse op 'n slag geboul.
Die Franse het hul gewere langs die onreëlmatige muur ontplooi op 'n manier wat ineengevlegde vuurvelde geskep het om aanvallende magte op te breek. Hulle draai 'n paar van hul bombardemente weg van die mure van Castillon en na die aanvallers. Die groter stukke skeur groot dele in die Engelse geledere. 'Die artillerie het die Engelse ernstige leed aangedoen', het 'n Franse deelnemer geskryf, 'vir elke skoot het vyf of ses mans neergeslaan en hulle doodgemaak.' Die gevalle lê gewond op die veld en smeek om hulp terwyl die dooies om hulle op die moordgrond tussen die twee leërs stapel.
Deur sy manne teen die Franse te gooi sonder enige artillerie, het Talbot die elite van sy leër roekeloos vermors. Namate meer versterkings aangebreek het, het Talbot hulle in die stryd gewaai. Teen die einde van die geveg het Talbot waarskynlik 4 000 mans-byna die helfte van sy hele leër-aan die swak beplande aanval toegewy. Sy artillerie, wat agter in die weermag was, het nie betyds vir die geveg opgedaag nie. Die vuur van die Franse gewere het steeds 'n verwoestende tol geëis op die Engelse geledere terwyl die geveg aangaan. Die aanvanklike aanslag waaraan Everingham deelgeneem het, was moontlik die naaste wat die Engelse gekom het om in die Bureau se artilleriepark te kom.
Die Engelse flank verpletter
Die geveg was ongeveer 90 minute lank aan die gang toe die Franse gens d'ordonnance verskyn skielik op die Engelse regterflank. Voor die geveg het die berede Bretonse wapenopstanders op die hoë grond in die bos, direk noord van die artilleriepark, gekamp. Die Franse kavallerie het ongesiens die Lidoire oos van die artilleriepark oorgedra en hervorm vir 'n aanklag op die blootgestelde Engelse regterflank. Die Franse swaar kavallerie rol maklik die uitgeputte vyandelike flank voor hulle op. Talbot het 'n liggaam soldate gestuur om sy flank te beskerm, maar hulle moes die kavallerie grond gee. Terwyl die Bretone die Engelse flank opgerol het, is mans en baniere onder die perde se hoewe getrap. Die Engelse het gebreek en na die Dordogne gevlug.
'N 19de-eeuse uitsig op die dood van Lord Tallbot op die oewer van die Dordogne-rivier. Sy briljant gekapte perd het van hom 'n sitdoel gemaak.
Toe die Franse in die artilleriepark sien dat die flankaanval 'n sukses was, spring hulle oor die borstwering en vorder die Engelse. Talbot se aanval val uitmekaar, en die Engelse het hulself in die verdediging bevind. Die Franse kavalerie, bygestaan ​​deur die Franse boogskutters wat nou hand-aan-hand met die Engelse veg, dryf die Engelse terug na die Dordogne. Die Franse boogskutters het enige gewonde Engelsmanne wat nie 'n losprys werd is nie, met 'n mes in die keel gestuur.
Toe hy in 'n oogopslag sien dat sy leër geen kans op sukses kry toe die berede Bretons aankom nie, begin Talbot 'n uitweg soek uit sy penarie. Die Franse het die Engelse suidwaarts na die rivier gery, wat dit moeilik sou maak om weswaarts oor die Lidoire terug te trek, die roete waarmee hulle op die slagveld aangekom het. Hy en sy kapteins het verwoed gesoek na 'n vlak gedeelte van die Dordogne wat hulle die kans sou gee om weg te kom. Intussen het Lisle desperaat probeer om 'n agterhoede te organiseer om die kruising te beskerm.
Terwyl die Engelse besig was om te herorganiseer, het die Franse kanonniers hul geledere voortgesit. Een van die skulpe het Talbot se perd getref. Perd en ruiter het omgeval, en Talbot het homself onder sy berg vasgesteek. Teen daardie tyd het Franse boogskutters en wapenskut die Engelse geledere binnegedring. Talbot se assistente het gesukkel om hul bevelvoerder te bereik en na veiligheid te neem. 'N Wakker Franse boogskutter met die naam Michel Perunin het ook die Engelse leier sien neerdaal en na die plek gehaas waar die gevreesde "Tal-bote" lê. Perunin het Talbot eers bereik, afgeklim en toevallig die ou man se brein met 'n strydbyl gestamp. 'Dit was die einde van hierdie beroemde en befaamde Engelse leier, wat al so lank een van die mees gedugte dorings aan die kant van die Franse was, wat hom met angs en ontsteltenis beskou het', skryf die hedendaagse Franse kroniekskrywer, Matthew d ' Escoucy.
Afgesny van hul vooruitgang en met die rivier agter hulle, het die Engelse dit byna onmoontlik gevind om hulself uit die geveg te bevry. Die gens d'ordonnance omring elke knoop van weerstand op die oewer van die Dordogne. Die Engelse wat nog geleef het, het voortgegaan om 'n pad oor die Dordogne te soek. 'N Beduidende aantal het verdrink terwyl hulle probeer swem of oor die rivier waai. In die diepte van die aksie het Talbot se seun, Lord Lisle, ook 'n teiken geword vir die Franse lansiers. Hy is afgekap net soos sommige van die Engelse troepe 'n kruising, bekend as die Pas de Rozan, 'n entjie stroomop gevind het. 'N Klein aantal Engelse het daarin geslaag om na veiligheid te gaan, maar Talbot se weermag was nie meer in 'n toestand om te veg nie. Die res van sy verslaan leër, insluitend diegene wat nie by die hoofgeveg aangesluit het voordat dit verby was nie, het weswaarts gestroom en nie gestop totdat hulle die veiligheid van Bordeaux bereik het nie. 'N Deel van die Franse leër in Castillon het die Engelse tot Saint-Emilion agtervolg voordat hulle gestop het om te hergroepeer.
Een lid van die Engelse weermag het agtergebly. Die volgende dag het die boodskapper van Talbot toestemming van die Franse ontvang om na die liggaam van Talbot te soek. Alhoewel die liggaam erg misvorm was, kon die aankondiger dit aan 'n ontbrekende tand identifiseer. Dieselfde dag het die stad Castillon oorgegee aan die Franse en die swaard gespaar. Talbot se lyk is teruggestuur na sy gesin in Shropshire vir begrafnis. Op die plek waar hy gesterf het, het Franse edelmanne 'n klein klipkapel ter herinnering opgerig. Dit het bestaan ​​tot die Franse Revolusie 300 jaar later, toe nasionalistiese yweraars dit vernietig het. 'N Nuwe monument wat op die kruispad noord van die slagveld opgerig is, gee 'n kort maar skerp weergawe van die geveg: "Op 17 Julie 1453," lui dit: "Gascogne is uit die juk van Engeland bevry." In sy eie dramatiese weergawe van die geveg, Henry VI, deel een, William Shakespeare het dit as '' 'n treurige geveg '' beskou, tussen die kranige Lord Talbot en die Franse.
Gedurende die daaropvolgende week het die Franse aan die buitewyke van Bordeaux van krag geword en die stad beleër, waar 'n garnisoen van 3000 Engelse en Gascon -troepe skuiling geneem het ná die ramp in Castillon. Hulle het nog drie maande aangehou voordat hulle ingestem het tot 'n onvoorwaardelike oorgawe op 19 Oktober. Nadat hy alle geduld met die Gascons verloor het, het Charles VII die stad 'n boete van 100 000 goud opgelê omdat hy sy gesag weerstaan ​​het. Hy verban ook die edeles wat die Engelse ondersteun het. Vir sy diens aan die kroon het Charles Jean Bureau lewenslank as burgemeester van Bordeaux aangestel. Die Honderdjarige Oorlog was eens en vir altyd verby.
Die Middeleeuse geskiedenis van Engeland
Die ryk juig toe Paradox Interactive die bekendstelling van Crusader Kings III aankondig, die nuutste inskrywing in die uitgewer se groot strategie-rolspel-franchise. Adviseurs kan nou 'n rol speel in invloedsposisies, en teëstanders moet hul skemas vir 'n ander dag red, want op hierdie dag kan Crusader Kings III op Steam, die Paradox Store en ander groot aanlyn -kleinhandelaars gekoop word.
Prinses van Curlanie
William "The Conqueror" van Normandië
Koning van die Engelse
Gebore: Normandië, 1027 Bekroon: Westminster Oorlede: Winchester Castle, 1073 Begrawe: Westminster
Getroud: (1) 1053, Kerk van Our Lady of Rouen: Matilda van Vlaandere, dogter van Baldwin, graaf van Vlaandere: 8 kinders (2) 1067, Westminster Abbey: Margaret, suster van Edgar the Atheling: 4 kinders. Hy het ook 'n buite -egtelike kind gehad, wat hy erken het.
Titles: King of England, 1066 Duke of the Normans, 1035 & Count of Maine, 1035 ​
Met sy troon veilig en Engeland nou onder sy domein, word hertog Willem van Normandië op Kersdag, 1066, as koning van die Engelse gekroon.Na sy toetreding verdeel die koning Engeland onder hom en sy Normandiese bevelvoerders. Die boedels is in verskillende groepe ingedeel: die kroondomeine, die persoonlike besittings van die koningsbaroniale leen, domeine buite die koninklike boedels se landgoedere (algemeen bekend as pakkies), wat klein boedels was wat binne die kroondomeine toegeken is (alhoewel baroniale erf -houers kon landgoed besit) en die vele bisdom, aartsbiskoppe en kloosters. Die meerderheid van Suid- en Sentraal-Engeland sou in Normandiese hande in die noorde bly in die hande van Angelsaksiese here. Onder hul adel was die Leofricsons, wie se twee senior lede grawe van Northumbria (Northumberland) en Mercia (Lancaster) was.
Met die boedels in beheer van die Normandies (en die paar oorblywende Saksiese) edeles, het die koning sy aandag op sy nuwe koninklike regering gevestig. Hy het die feodale stelsel in Engeland ingebring en 'n koninklike raad saamgebring om hom en 'n koninklike hof te adviseer om sy koninkryk te bestuur. Hy het ook koninklike ampte gestig. Hierdie ampte was nie net magsposisies nie, maar groot geleenthede en voorregte vir adellike gesinne. Baie van die antieke, edele families - name, waaronder Bruce, Mortimer en Beaumont - sou deur die kantore by die hof aansien, rykdom en mag verkry.
Die dood van Matilda van Vlaandere het die hof en die koning groot pyn veroorsaak. Niemand het geweet hoe die koningin gesterf het nie, maar gerugte by die hof dat een van haar diensmeisies haar stadig vergiftig het. Sy is stil op 13 April 1067 oorlede. Koning William onttrek hom uit die hoflewe vir die verre, stil Windsor -kasteel.
Ondanks die dood van die koningin het die Lord High Chancellor, die baron Ranulf Flambard, na Windsor gereis om voor te berei vir die koning se volgende bruid. Van al die prinsesse, hertoginnen en dames van Europa was Margaret die Atheling die enigste wat nie verwag is nie. Margaret was die suster van die koning se voormalige aartsvyand Edgar the Atheling, 'n aanspraakmaker op die Engelse troon. Eers het die koning die voorgestelde huwelik verwerp. Lord Flambard het die koning egter oortuig dat die huwelik hom nie net sou verbind met die ou Angelsaksiese koninklike bloedlyn nie-'n lyn wat tot in die vroeë eeue van die Christendom strek-maar dat hy sy gewildheid onder die Saksiese mense sou verhoog. Die huwelik is goedgekeur, die troue het op 28 Junie 1067 in die Westminster Abbey plaasgevind en later op Kersdag van daardie jaar as koningin van die Engelse gekroon. Met sy nuwe bruid aan sy sy, het koning William in Windsor Castle gebly, terwyl die koninklike hof in Winchester gebly het. Ondanks die instelling van wette en koninklike besluite, het hy die administrasie in die hande van sy koninklike raadslede en staatsamptenare gelaat. Hulle was verantwoordelik vir die insameling van die geld en die implementering van nuwe beleid vir die koninklike regering.
Na die verkiesing van die biskop van Obetello as pous, het hy en sy vrou hulde gebring aan die nuwe pous in 1072 en teruggekeer na Engeland betyds met die huwelik van Lady Cecilia met Hugues van Bourgondië, die toekomstige hertog van Bourgondië. Een van sy bekendste dade deur sy raad was die aanvaarding van wette wat kanonieke wette hoër as stadswette gestel het, 'n verklaring wat later gevolge tydens die Reformasie sou hê. Hy sterf op die 16de Augustus, 1073. Die koning is stil -stil oorlede, met al sy kinders - wettig en buite -egtelik - langs hom.
Gebore: Normandië, 1054 Bekroon: Westminster Oorlede: Windsor Castle, 1090 Begrawe: Rome, Italië
Getroud: 1070, te Westminster Abbey: Emma van Hereford, dogter van William FitzOsbern de Breteuil, graaf van Hereford: 3 kinders. Robert het ook 'n buite -egtelike kind gehad, wat later as wettig verklaar is: Osmond, baron van Windsor
Titles: King of England, 1073 Duke of the Normans, 1066 & amp Count of Maine, 1066 Defender of the Faith, 1083 ​
Die hertog van Normandië, nou koning Robert, was nooit geskik om koning te wees nie. Anders as sy pa, het hy geen smaak vir die slagveld of diplomasie gehad nie. Hy was eerstens 'n priester en het sy jonger jare in 'n Franse klooster deurgebring. Die godsdienstige - nie koninklike nie - leefstyl was sy begeerte. Selfs na sy huwelik met Emma van Hereford het hy verkies om baie dae tussen die monnike deur te bring. (Dit word deur verskeie tydgenote beweer dat sy dogters buite -egtelik was, veral nadat koningin Emma in 'n verhouding met prins van Glamorgan beland het. Dit is later weerlê.)
Of dit nou toevallig was of instrumenteel deur koning Robert, sy kroningseremonie het plaasgevind op die dag van die heilige Elaeth die koning, 10 November 1073. 'n Belangrikste deel van hierdie seremonie, die salwing van die koning, bestaan ​​vandag nog. Ondanks sy kroning het min by die koningshof geweet wie werklik oor Engeland regeer het: die koningin Emma en die koning se broer Lord Richard - die toekomstige koning van Engeland - wat later die hertog van Normandië geskep is. Terwyl Normandië die koninklike administrasie beheer het, was Emma 'n belangrike rol in die vorming van 'n koninklike huishouding. Dit was sy wat Robert oortuig het om haar vader, die baron van Hereford, as die eerste Lord Great Chamberlain aan te stel. Deur sy diens sou Lord Hereford later die eerste graaf in Engeland word: graaf van Hereford en Gloucester.
Behalwe vir die seldsame geleenthede wat die koning en die koningin saam tyd deurgebring het, het Emma in die Walliese prinsdom Glamorgan gebly. Die regerende prins was 'n jong man met die naam Cadwagn Meriadoc. Gedurende sy vroeë jare was hy 'n bediende by die baroniale hof van Hereford. Daar word gerugte dat die twee geliefdes was en van plan was om te trou. Hulle planne het verander toe Richard Emma as sy vrou gekies het. Lord Hereford was vasbeslote om sy dogter te laat trou met Richard, toe hertog, wat die koninkryk sou erf. Ondanks hierdie politieke reëling het die liefde tussen Cadwagn en Emma nie opgehou nie. So het die koningin voortgegaan om saam met haar wagtende dames na die prinsdom te reis. Die verhouding is geheim gehou, dit wil sê tot een aand toe een van haar dames haar en Cadwagn in die bed betrap het. Alhoewel die dame gedwing was om die verhouding met haar meesteres geheim te hou, het die dame, Garsende van Maine, 'n nog hoër eed van trou: aan die koning. By hul terugkeer bely sy aan Lord Flambard en die hertog Richard.
Daar moet op gelet word dat die Middeleeuse wette van Engeland, beter bekend as die Anglo-Normandiese wette, nog nie ingestel is nie. Toe die drie dus die getuienis voorlê, wou die koning haar vergewe. Sy broer het egter daarop aangedring dat hy "die oudste wette van die land, dit wil sê, verraad teen die liggaam en die persoon van die koning handhaaf". Die koningin is gearresteer en voor 'n koninklike komitee gebring, bestaande uit die grawe van Mercia en Northumbria, die koninklike offisiere en natuurlik die hertog van Normandië. Sy is skuldig bevind aan verraad en is op die eerste dag van April 1077 tereggestel by die Tower of London. Sy is nie in Westminster begrawe nie. Haar oorskot is na Hereford teruggestuur, met 'n grafsteen wat (in Frans) verklaar: "hier lê die dame-koningin Emma, ​​wat met 'n koning getrou het, maar 'n prins liefgehad het." Koning Robert en sy dogters was nie by vir haar begrafnis nie, maar die koning het noord gereis om by die biskoplike hof van Durham te bly, terwyl die prinsesse na die buiteland gestuur is om by hul tante, die hertogin Cecilia van Bourgondië, te gaan woon. Maande na die teregstelling het koning Robert sy koninklike raad in Windsor ontbied, waar hy besluit het om nie weer te trou nie en 'n gelofte van "suiwer en eenvoudige kuisheid en verering aan die Heilige Moederkerk" afgelê.
Koning Robert is veral bekend vir sy veldtogte in Italië, wat die latere helfte van sy bewind geneem het. Destyds was Rome in oorlog met verskeie van die Moslem -emirate in die streek, waaronder die Moslem -koning van die Fatimiede. Op 2 November 1081 ontvang die koning 'n pouslike afsender by die Windsor -hof. Die koning was huiwerig om troepe te stuur, omdat hy niks van oorlogvoering weet nie. Daar word egter gesê dat hy 'n visioen van die Maagd Maria ontvang het. Toe hy vir hom sê dat die beskerming van Rome sy koninkryk sou verseker, het die koning vinnig die swaard opgeneem en sy leër in die oorlog gelei. Teen die tyd dat die kruisvaarder in Maart 1082 vertrek het, het die koning 3 duisend man regoor die koninkryk byeengeroep. Met 'n massiewe leër en baie oorwinnings op die slagveld, was Robert suksesvol om die setel van die katolisisme te verdedig. Die pous word laat in April 1083 begelei deur 'n afskeiding van die leër van die koning, waar hy later die volgende maand vreedsaam in Rome sterf. Na die verkiesing van die Lord Bishop Congrade van Nice tot die pontifikaat, het die koning die titel Verdediger van die Geloof gekry. In 'n uitgebreide seremonie in Rome, met gaste wat van so ver as die Griekse Bisantynse Ryk kom, is die koning hierdie titel toegeken.
Ondanks die oorwinning het koning Robert nie daar in Rome klaargemaak nie. Hy het meer mans byeengeroep uit die dorpe en stede rondom Rome, wat op ongeveer 500 geraam word, en 'n militêre veldtog voortgesit wat byna drie jaar geduur het. Teen die einde van die veldtog was die sentrale en suidelike provinsies van die Italiaanse skiereiland onder sy bewind. Koning Robert het met oorwinning teruggekeer huis toe, bedek met die beste juwele en toegegooi met die rykdom wat uit die provinsies geplunder is. Hy het die res van sy bewind by Windsor Castle gebly, waar hy byna weekliks jagpartytjies in die New Forest en bankette geniet het. Hy sterf op die dag van die fees van die heilige Maximus van Konstantinopel, 11 Mei 1090, op 36 -jarige ouderdom.
Alhoewel hy in die hele Christelike wêreld erken is vir sy oorwinnings in Italië, was hy tuis 'n ondoeltreffende koning. Hy het sterk gesteun op die advies van sy offisiere en baronne. Omdat hy nie amptelik by die hof was nie, is baie van die belasting wat ingesamel is, deur hofdienaars gevee. 'N Ander probleem was dat hy geweier het om weer te trou. Aan die einde van sy bewind het hy geen wettige seuns, drie dogters en 'n bastaard gehad nie. Alhoewel Rome sy bastaardseun, Osmond van Windsor, nog 'n "geskenk" van sy oorwinning in die verdediging van Rome gelegitimeer het, het koning Robert aanvanklik geweier om die uitspattige, gulsige Osmond te verklaar van die erfenis van die troon. Verhoudings tussen die twee het selfs versag toe Osmond self die titel hertog van Normandië aangeneem het. Die koning het hom as verraad beskou en hom na Reggio, in die suide van Italië, verban.
Eers in die laaste jare van Osmond, wat aan 'n pylwond gesterf het, het Robert sy seun se aanspraak op die troon begin ondersteun. Hy het selfs vir hom 'n baron van Windsor geskep, met al die titels en regte wat op 'n adellike pas. Osmond het ongelukkig nooit die troon geërf nie. Omdat sy dogters ook vroulike erfgename gehad het, het die troon oorgegaan na die volgende oudste manlike erfgenaam: die wettige hertog van Normandië, die koning se broer Richard.
Die Politickin Scene Kid
Richard die Salige van Normandië
Koning van die Engelse en hertog van Normane
Gebore: 1057, Rouen, Normandië Bekroon: Westminster Oorlede: 1111, Windsor Castle Begrawe: Westminster
Getroud: (1) 1074, Westminster Abbey: Adelaide van Swabia, dogter van Rudolph von Rhinefelden, Hertog van Swabia: 2 kinders (2) 1080, Westminster Abbey: Adelaide (Octreda) van Berwick, dogter van Gospatrick van Atholl, graaf van Berwick : 4 kinders (3) 1099, Westminster Abbey: Matilda (Gerfyn) van Gwynedd, dogter van Cadwagn Cynfyn, koning van Gwynedd: 1 kind (4) 1109, Westminster Abbey: Margaret van Norfolk, dogter van Eaulf de Gael, graaf van Norfolk : 2 kinders
Titels: King of the English, 1090 Duke of the Normans, 1074 & Count of Maine, 1074 ​
Sou sy neef, Baron Osmond van Windsor, 'n bietjie langer gelewe het, sou Richard nooit daarin geslaag het nie. Osmond het egter 'n aptyt vir baie dinge: vroue, kos en jag. Op 'n jagtog is Osmond deur 'n pyl getref. Hy is ure later dood. Later sou historici uit die 15de eeu bevestig dat die dood van Osmond eintlik die gevolg was van die destydse hertog van Normandië 'n sameswering om sy neef te bevry en die hele Engeland te erf. Ironies genoeg het hy die eerste Engelse koning geword wat deur die Kerk salig gemaak is.
Richard was 'n meer bekwame monarg. Anders as sy broer, is hy op 'n vroeë ouderdom opgelei in die studie van politiek en finansies. As hertog van Normandië het hy byna alle regsgedinge aangehoor wat by die Normandiese howe gebring is, finansiële beleide geïmplementeer wat hom die rykste edelman in die koninkryk van Engeland gemaak het en altyd die Normandiese aristokrasie, die politieke elite, by sy hofsitplek in Rouen gehou het. Hy sou later sy vaardighede op die hele Engeland toepas. As koning het Richard baie tyd in sy regering belê en maniere gesoek om die rykdom en hulpbronne van sy koninkryk te vergroot. By die versterkte kastele, behalwe Windsor en die Tower of London, het hy markplekke opgerig. Dit het nie net die veiligheid van handelaars gewaarborg teen die toenemende bedreiging van bandiete nie, maar het hulle ook 'n nuwe geleentheid gebied om hul goedere te verkoop, die enigste winsgewende plek in die tyd Winchester en Londen. Nou kon handelaars hul voorrade verkoop aan plaaslike dorpenaars en adellike gesinne, en, in sommige gevalle, aan die Kroon. Richard het ook verseker dat die edeles tevrede was met hul lewenstyl. Op die Windsor -kasteel het die koning jagpartytjies, bankette en die eerste springtoernooi aangebied. Mettertyd het die koninklike hof stadig ontwikkel tot 'n magdom van die sentrum van die koninklike regering en die koninklike huishouding.
Die koning het 14 jaar lank 'n vreedsame koninkryk regeer. Deur sy ontwikkelende wolhandel het Engeland 'n sterk ekonomiese staat geword. Om te verseker dat sy rykdom voortduur, het Richard edikte na bevele uitgereik om die handelaars- en boereklasse van hul belastinglas te onthef. Handelaars was nou vry om buite Engelse grense te reis sonder om tolgeld te betaal. Hulle het egter vyandigheid van die Walliese inwoners begin ervaar. Sommige van die Walliese adel, meer spesifiek in Glamorgan, het selfs die plundering van Engelse karavane bevorder en huursoldate by sekere kruispunte aangestel om alles te neem wat hulle kon kry.
Hierdie seerowery het Richard ontstel, wat ook die winsdeling verloor. Op 23 Maart 1104 verklaar hy amptelik oorlog teen die Walliese koninkryk Glamorgan. Alhoewel daar gereeld aan tydgenote gesê word dat dit die wettige oorsaak van die verowering van die koning in Wallis was, het geskiedkundiges later in die 17de en 18de eeu saamgestem dat die werklike rede was dat die koning sy koninkryk wil uitbrei, 'n poort na Ierland. Die veldtog was baie kort, slegs vier maande, en is op 20 November deur die Verdrag van Dyfed afgesluit. Glamorgan is ontbind en sy grond is aan die kroon gegee. Koning Richard het op al die Walliese edele lande beslag gelê en dit op sy beurt as heerskappy aan die groeiende aristokrasie van Engeland verkoop. Hy het selfs verskeie handelstede in Wallis gevestig, waaronder die stad Pembroke.
Met sy toegang tot Ierland het die koning die eerste van baie Ierse veldtogte begin. Hierdie veldtog was egter nie teen die Ierse Katolieke konings en vorste nie, maar teen 'n Moslem -sjeik The Sheikdom of Ulaid, in Noord -Ierland. Die koning het hierdie veldtog deur die pous aangebied om te verseker dat die katolisisme 'die weg van die Ierse volke' bly. Koning Richard het byna tweeduisend troepe na die sjeikdom gestuur. Byna drie maande lank is die sjeik gevang en later onthoof. Die koning keer later dieselfde jaar terug na sy hof, met sy oorwinnings in sy veldtogte.
Dit sou nog drie wees voordat hy na Mallorca vaar. Ontdek deur die koning van Frankryk, wat sy ligging as 'n geskenk aan Engeland aangebied het, was dit diep in die Moslem -gebied. Ten spyte van sy ligging, het die koning geweet dat dit Engeland sou bevoordeel vanweë die ligging in die Middellandse See. Hy vaar op 29 Junie 1106 uit Londen. Dit is onbekend hoeveel presiese mans hom vergesel het, maar 'n soldaat in die koning se weermag, wat slegs aan latere historici bekend was as William, het geskryf dat Richard meer as tweeduisend man gelei het. Einde Desember van die volgende jaar, 1107, het die hof die nuus ontvang dat Mallorca verower is. Die koning het teruggekeer met speserye, goud en ander eksotiese goedere wat van die eiland geplunder is.
In 1108 het Richard sy raad by Windsor ontbied. Daar het hy besluit dat Mallorca tot 'n bisdom opgerig sou word, met die vernaamste plig om 'die heidene tot bekering te bring en hulle die ware pad na ons mees Christelike Heer te wys'. Die raad het ook die feodale stelsel onder die Italiaans-Normandiese adel in Italië geïmplementeer. Dit was miskien een van sy laaste regeringshandelinge.
Die koning het die res van sy bewind in die vergulde sale van Windsor deurgebring. Geliefd onder sy mense, is die koning om middernag, 4 Junie, op die ouderdom van 54 oorlede. wat sy rykdom verstandig bestee en opgehoop het. 'N Jaar na sy dood het die Romeinse pous hom salig gemaak en hom die geskenk van die Heilige besorg. Vandag maak die monarge van Brittanje aanspraak op direkte afstamming van koning Richard die Salige, "die eerbiedwaardigste van konings".
Ware mans doen dit alfabeties: 'n AARgau | Verower CK deur die woordeboek. Opdateer elke dag vir ewig.
Littoral Insanity, 'n binneland van genie | Wêreldoorwinning deur land en see. Daaglikse opdaterings.
My eerste CK AAR: Erfgename van Karel die Grote 1066- (Deurlopend) Beste karakter -AAR -skrywer van die week: 10/1/06
& quot 'n Ware toegewyde pelgrim is nie moeg nie
Om koninkryke te meet met sy swak trappe & quot
William Shakespeare, Twee here van Verona, II. vii.
Baie ou wag
Interessant en 'n goeie begin, goeie voorkoms met u AAR
Ek hou terloops van die formaat
Stefanus van Normandië
Gebore: 1081, Windsor Castle Bekroon: Westminster Oorlede: 1137, Winchester Castle Begrawe: Westminster
Getroud: (1) 1098, Westminster Abbey: Melisande van Nevers, dogter van Henry van Bourgondië, graaf van Nevers: 3 kinders (2) 1112, Westminster Abbey: Matilda (Judyta) van Pole, dogter van Wincenty Piast, koning van Pole: 5 kinders
Titles: King of the English, 1111 Duke of the Normans, 1090 & amp Count of Maine, 1081 ​
Stefanus van Normandië, seun van koning Richard die Salige, het in 1111 opgevolg. Tydgenote en latere historici haal dikwels die kenmerke van Stephen aan. Soos een kroniekskrywer geskryf het, "Hy het die bloed van 'n Normandie gehad, maar die siel van 'n Laevelder." Deur sy ma, Adelaide (Octreda) van Berwick, was hy die kleinseun van die Skotse graaf van Berwick. Dit was dus algemeen dat latere skilders 'n beeld van 'n Skot teken: veral sy vooraanstaande kakebeen en ken.
Dit was nie te lank na koning Richard se dood dat adellike gesinne 'n sameswering teen die nuwe koning gesmee het nie. Onder hierdie samesweerders was die graaf van Northumbria, die magtigste van die Angelsakse.Teen die vroeë 12de eeu het die graafskappe van Mercia en Northumbria saamgesmelt tot 'n kragtige heerskappy van 'n konsolidasie van Sentraal- en Noord -Engeland. Die graaf was 'n goeie raadgewer (deur sommige, geliefde) vir die weduwee -koningin, Margaret van Norfolk, swanger van Richard se kind, Henry. Omdat hy geglo het dat hy haar kind kon manipuleer, het hy daarop aangedring dat koningin Margaret se seun die regmatige troonopvolger was, omdat sy die laaste lewende vrou van die vorige monarg was en dus voorrang geniet bo Stephen se eis, wat gebore is voordat sy vader die troon geërf het . Northumbria het selfs verklaar dat koning Stephen ''n buite -egtelike kind 'n bloedskande was'. - Die verspreiding van gerugte dat die oorlede moeder van die koning by haar broers geslaap het, wat 'die onheilige en onwettige koning' veroorsaak het, wat nou op die gesalfde troon sit '. Sonder om te aarsel het die graaf manne teen die koning opgewek en suidwaarts na Winchester opgeruk. Toe hy die nuus van die rebelleër hoor, het die koning 'n leër van 5 000 man noordwaarts gelei. Op die beroemde slag van Middleham, in York, op 18 November 1111, verslaan die koning die mag van die graaf. Vernederd, is Northumbria van sy ou titel en lande ontneem. 'N Paar rekords wat oorleef het, gaan verder in detail, en verklaar dat die koning Northumbria van Middleham af tot by Londen teruggesleep het. Daar is hy deur die versamelende skare geslaan terwyl hy deur die strate gesleep is en uiteindelik gesterf het toe hy die Tower of London bereik het. Die meeste historici is dit egter eens dat hy in die Tower of London in die tronk was en daar deur die lojaliste aan die Crown vermoor is.
Die weduwee -koningin en haar seun is na Winchester begelei en wag op verhoor voor 'n koninklike komitee. Koning Stephen het hulle verbaas verdedig dat geen amptelike getuienis teen hulle gebring kon word nie. Die koning voel egter bedreig deur die wettige aanspraak van sy halfbroer, met 'n ma wat baie van politieke intrige by die hof geleer het. Om te verseker dat hulle nooit mans teen hom bymekaarkom nie, is Margaret en Henry uit die hof verban en in die Rougemont -kasteel opgesluit. Die geskiedenis sou nooit weer oor die twee skyn nie: Margaret sterf te Rougemont in 1136 Henry, trou nooit, sterf alleen in 1177.
Stephen wou sy mense wys dat hy 'n vrygewige en wyse heerser was wat sy volk en die hele Christendom kon verdedig. Sy kroning is dus gehou op die Dag van die Fees van Sint Edmund, die Martelaar, 2 November 1112, terwyl St. Edmund die beskermheilige van konings was. Nuwe krone en juwele is vir hom en sy vrou Melisande van Nevers in gebruik geneem. Die prinsesse Eremberga en Amburga was "toegerus met die mooiste skarlakenrooi klere, afgewerk met mink", en die jong prins Alexander (oorlede 1127) "het 'n ring gekry wat met robyne bedek was, 'n te groot ring vir die baba-prins". So 'n uitgawe sou die koning later in 'n groot skuld laat, wat hy uiteindelik betaal het deur belastingregte op goedere en ondernemings aan adellike gesinne te verkoop.
Een van die bekendste gebeurtenisse wat tydens die kroning plaasgevind het, was die onderonsie tussen die aartsbiskoppe van York en Canterbury. Die aartsbiskop van Canterbury het lank reeds die reg geëis om die koning te kroon, aangesien sy voorgangers al drie die konings sedert die verowering gekroon het. Die lord -aartsbiskop York, Robert van Chester, het egter geglo dat hy 'n beter aanspraak het: die koning se eerste neef, die seun van Stephen se oom William, graaf van Chester. Die seremonie het meestal goed verloop. Maar wat die kroning betref, stoot die twee mans mekaar, wat in 'n geveg uitloop! Wagte is ontbied om die twee aan te hou en nie die koning sou kroon nie. Die amptelike bekroning is uitgevoer deur die aartsbiskop van Rouen. Die Here Aartsbiskop het die koning en koningin gekroon as al die ander prelate, sowel as nog 'n eerste neef van die koning - sy ma was die tante van die koning, hertogin Cecilia van Bourgondië. Om protes uit Canterbury en York te voorkom, is 'n pouslike bul later uitgereik, wat Rouen die reg gee om die seremonie uit te voer.
Stephen staan ​​bekend as die eerste Engelse koning wat suksesvol geskei is. In 1113 sluit Stephen 'n alliansie met koning Wincenty van Pole, 'n koninkryk waarvan min in Engeland geweet het. Die Poolse gesant was die dogter van Wincenty, Judyta. Die koning word beweer dat sy 'n vrou van groot skoonheid en intelligensie is, en het dadelik verlief geraak. Judyta het slegs 'n paar weke by die hof gebly toe die koning die twee voorstel om te trou. Hoewel hy van sy vrou gehou het, het hy geweet dat die reëling om ooglopende redes die band tussen die twee koninkryke sou versterk. Benewens 'n aansienlike bruidskat - haar persoonlike rykdom, wat in duisende geraam word - was Stephen vinnig besig om te skei. Die aartsbiskop van Canterbury was die voorsitter van die saak. Teen 3 Oktober van daardie jaar is sy huwelik ontbind. As deel van die ooreenkoms is Melisande toegelaat om in Engeland te bly, en kry hy Hertford Castle as 'n woning. Hy en die Poolse prinses is ses dae na die egskeiding in Winchester Castle getroud tydens 'n baie klein seremonie wat deur die aartsbiskop van Canterbury gehou is. Sy het die naam Matilda aangeneem, en sy is gekroon op die dag van die fees van St. Clotilda, beskermheilige van koninginne, 3 Junie 1114.
Vir die grootste deel van sy bewind het koning Stephen sowel in die binneland as in die buiteland geveg: die hantering van rebelle huursoldate in Engeland en die koninkryk van die Fatimiede. Tussen 1114 en 1115 alleen het die koning die edele leërs van Devonshire, Evreux en die biskop van Mallorca neergesit. Terselfdertyd berei die koning hom voor op sy inval in die Fatimidiese koninkryk. Die pous het die eerste kruistogte na Alexandrië geroep. Stephen het geglo dat dit 'n wonderlike geleentheid was om sy rykdom, grond en bowenal sy aansien te vergroot. Teen die tyd dat hy in September 1118 uit Londen vertrek het, het die koning 'n kruisvaarder van 8 duisend man byeengeroep. Alhoewel dit 'n taamlik klein leër was, was dit 'n duur ekspedisie in vergelyking met die groot regimente wat deur vorige konings opgerig is, en dit was dus nodig om kleiner getalle te behou. Die kruisvaardersleër het immers ook 'n gevolg gehad, die 'bewegende hof' genoem. 'N Massa edelvroue, handelaars en priesters het ook uit Londen gestuur, in die honderde indien nie duisende nie. Koningin Matilda en haar kinders het ook hierdie hof bygewoon: die prinsesse Yolanda, Agnes en Busilla wat tydens die kruistog gebore is.
Dit was net toevallig dat die kruisvaarders op die eiland Sicilië beland het. By die aankoms in Februarie 1119 in die noorde van Siracusa, het die weermag skaars kamp opgeslaan voordat hulle besef het dat hulle op ontroue gebied was. Sonder om te aarsel ry die koning voor sy leër en marsjeer tot by die sitplek van die sjeik van Siracusa. Onvoorbereid is die leër van die sjeik in die nag vermoor wat die sjeik later in die oggend van 8 Februarie uitgevang en tereggestel het.
Opnames en dokumente wat die gebeure uiteengesit het vanaf die weermag se vertrek uit Sicilië tot by hul aankoms in Egipte, is nooit teruggevind nie. Wat ons egter weet, is dat die koning die stad Alexandria op 14 November suksesvol oorgeneem het, 1120 met sy gevolg deur die strate. Die koningin het dae later geboorte gegee aan die geboorte van hul eerste dogter, Yolanda. As die koning nie baroniese opstande in Engeland ondervind het nie, sou hy Alexandrië suksesvol verdedig het. Toe hy egter nuus ontvang dat die baronne van Suffolk en Capua-sy halfbroer, lord Robert, baron van Clifton-'n veldtog teen hom voer, moes Stephen hom terugtrek en huis toe keer. Alhoewel hy 'n klein garnisoen van troepe agtergelaat het, was dit nie 'n ooreenkoms met die gevorderde Fatimid nie, maar Alexandria val in November die volgende jaar in hul hande terug.
Die weermag het laat in 1121 teruggekeer en geen tyd gemors om die opstande te onderdruk nie. Lord Clifton het weer lojaliteit aan die koning belowe en sy lojaliteit getoon deur die baron van Norfolk te help om Suffolk te verslaan. Clifton is begenadig Suffolk is weens verraad verhoor en later tereggestel. Alhoewel Norfolk destyds nie hoog geag was nie, was hy die broer van die gevange koningin, maar hy het bewys dat hy in staat was om manne te lei en almal te verslaan wat teen die kroon saamgedrom het. Op die Dag van die Fees van Saint Andrew, 30 November, van daardie jaar, is Norfolk verhef tot die rang van 'n graaf. Van toe af, behalwe tydens die War of the New Monarchy (1174 - 1177), was die eerste werklike Engelse burgeroorlog, die grawe en later hertogte van Norfolk die naaste metgeselle aan die Kroon.
Sy koningskas leeg, en slegs 'n paar honderd man te spaar, het die koning ingestem tot 'n vredesverdrag met die Fatimidiese koninkryk wat op 12 Maart 1122 gesluit is. opgeskort. Hy stel ook die skattebelasting (scutagium) bekend - 'n fooi wat slegs van toepassing is op die edeles en ridders wat grond direk van die Kroon gehou het. Hierdie ekstra belasting het die adel ontstel, veral die Groter Baronne, wat meer grond besit het as die Klein Baronne. In 1123 het die baronne van Shrewsbury en Sussex mans teen die koning opgewek. Stephen het Lord Norfolk toevertrou om sy koninklike gesag te verdedig. Onder leiding van 'n klein leër het die graaf Shrewsbury op wonderbaarlike wyse verslaan tydens die slag van Windsor en Sussex buite Winchester, albei die gevegte het tussen Mei-Julie 1123 plaasgevind. slagveld vertel van Norfolk se heroïese oorwinnings. Na die teregstelling van die baronne einde September, het die koning Norfolk die eerste hertog in Engeland geskep.
Na die baroniale opstande van 1123 het die koninkryk die res van die dekade vreedsaam gebly. Namate die koninklike hof aanhou groei, het Stephen die hof amptelik van Winchester na Windsor verskuif. Daar het die koning weeklikse bankette geniet, buitensporige geskenke vir sy vrou en kinders gekoop en beelde van homself laat doen om sy opvolgers aan sy glorie te herinner. Die koning was egter nog steeds in die skuld! Versteurd deur sy weelderige eetlus, het sy koninklike raad hom aangeraai om die staatskas te stig. Die staat was verantwoordelik vir die invordering en bestuur van die koninklike inkomste, en sou gelei word deur die tesourier van die koning-die hoë tesourier van die koning-wat twee keer per jaar aan die koning verslag sou doen oor die inkomste en uitgawes uit sy kroondomeine en koninklike ondernemings. Sir Herman de Burgh, lid van die koninklike raad, sou die eerste tesourier word.
Die vreedsame jare eindig uiteindelik op 16 Februarie 1130, toe die koning van Pembroke na Dublin vaar om sy Ierse veldtogte te begin. Met soldate en huursoldate wat op byna sewe duisend geraam word, het die weermag einde Julie in die koninkryk van Leinster geland. In die slag van Wicklow het die Engelse Leinster se leër, onder leiding van hul koning Diarmait, verslaan en verder in sy koninkryk gestoot. Teen 8 Augustus 1131 het Stephen se leër buite Dublin aangekom. Uit vrees vir die lewens van sy kinders, het Diarmait ingestem om afstand te doen en sy koninkryk aan Stephen oor te gee, met die enigste voorwaarde dat hulle veilig na Duitsland moes reis. Koning Stephen het ingestem tot die toegewing Diarmait het op die 20ste van daardie maand formeel geabdikeer. Interessant genoeg, anderhalf eeu later, sou sy nageslag hul stam weer laat herleef en heers oor 'n klein Duitse leerstuk.
Die koning het die res van die jaar in Dublin gebly. Alhoewel hy nooit die titel van koning aanvaar het nie, behou hy gesag oor sy nuwe Ierse vasale. Hy het selfs baroniale leërskappe aan sommige van die edeles en ridders wat hom gedien het, nagelaat. Hy handhaaf egter die reg dat die Ierse here - die titel van baron vreemd was vir die Ierse stamme - van die Isle of Man en Dublin om hul oorerflike boedels te behou. Dit was nie ter wille van hulle nie, maar ter wille van hom. Deur Ierse adellikes onder sy beheer te hou, kon hy die Ierse boerdery weghou. Soos sy pa, was hy 'n briljante politieke strateeg. Elke besluit wat hy geneem het, is ontleed voordat dit begin is.
Stephen keer terug na Engeland in Junie 1133. Maar die koning het geen tyd gemors om 'n ander veldtog te beplan nie: die laaste verowering van Wallis. Die koninkryk Gwynedd was die laaste anti-Engelse vesting in die streek, verbonde aan 'n ander Engelse teëstander, Skotland. Die koning het vir byna twee jaar beplan. Maar eers wou hy aantoon dat die inval 'n wettige - goddelike - oorsaak was. Hy herbou en vestig kerke en kloosters in Engeland en Ierland, waarvan die bekendste Salisbury -katedraal en St. John's Abbey in die noorde van Hampshire is. Na voltooiing van die kerke het die koning in Maart 1135 troepe opgerig en na Gwynedd opgeruk. Die koning het maklik verskeie oorwinnings op die slagveld behaal. In die slag van Caernarvon vernietig Stephen nie net die Walliese leër nie, maar vermoor hy ook hul koning, Gruffydd ap Cynan, op die slagveld. Gwynedd se nuwe koning, Owain, het toe uit sy land gevlug. So het 'n soektog begin om die 'koning sonder 'n koninkryk' te vind. Uiteindelik is daar einde Oktober van daardie jaar op die grense van Leinster beslag gelê. Owain het vroeg in November teruggekeer na Caernarvon en is gedwing om te abdikeer. Die Verdrag van Caernarvon, (veronderstel) wat op 7 November 1135 onderteken is, het die Walliese koninkryk na Engeland oorgeplaas. Die hele Wallis was nou Engelse grondgebied.
Koning Stephen keer later November dieselfde jaar terug na Windsor. By sy terugkeer het hy sy koninklike raad bel. In sy raad het hy die Wallis Act van 1135 uitgevaardig. Kragtens die wet is die Walliese koninkryke gekonsolideer tot 'n enkele entiteit - die koninkryk van Wallis. Alhoewel dit nog 42 jaar sou duur voordat 'n koning die titel 'Koning van Wallis' amptelik sou gebruik, het die wet Wales as 'n semi-onafhanklike staat gevestig, uitsluitlik deur die Kroon beheer. Stephen wou egter 'n 'Engelse prins vir 'n Walliese koninkryk' hê. Op Kersdag belê die koning sy erfgenaam, die hertog van Warwick, as die eerste prins van Wallis. Die seremonie, onder leiding van die koning se broer, die biskop van Sussex, was 'n uitspattige seremonie wat die koning meer as vyfduisend mark gekos het. Gelukkig het die polisse wat by die staatskas begin is, verseker dat die koninklike kassie gevul is.
Die koning sou nog twee jaar lewe en sterf op die ouderdom van 56. Sy bewind van 26 jaar word die beste onthou deur die Benediktynse monnik Francis de Saint Michel se Anglo-Norman Chronicles, geskryf in die laat 13de eeu. Die kroniek beklemtoon die vele prestasies van die koning, van sy toewyding aan die kerk, sy aalmoese aan die armes, en selfs die vergifnis van sy halfbroer, Lord Clifton, nadat hy 'n leër teen hom opgerig het. Alhoewel latere historici 'n ander prentjie sou skep - 'n genadelose krygsheer, wat nie omgee vir sy mense nie - sou hy altyd onthou word as een van die sterkste konings in Engeland.
Willem van Normandië, koning van die Engelse, is gebore in die jaar 1027 in Rouen, Normandië, die buite -egtelike seun van Robert, hertog van Normandië en Herleva, die dogter van 'n leerlooier, wat Robert se minnares was (dikwels na verwys as Herleva van Falaise ). Hy volg sy vader op as hertog van Normandië in 1035, op die ouderdom van 8. Hy trou met Matilda van Vlaandere, dogter van Baldwin, graaf van Vlaandere, in die jaar 1053, 26 jaar oud, in The Church of Our Lady of Rouen. Hy is gekroon as koning William, koning van die Engelse in die jaar 1066, 39 jaar oud, in Westminster Abbey, sy vrou het koningin Matilda, koningin van die Engelse gekroon en het die volgende probleme ondervind:
Die eerste huwelik het opgehou met die dood van koningin Matilda in 1067. Koning William trou daarna met Margaret Atheling, suster van Edgar Atheling, in 1067, 40 jaar oud, in Westminster Abbey. Sy is in Desember 1067 gekroon as koningin Margaret, koningin van die Engelse en het die volgende probleme ondervind:
Koning William het ook een bastaardkind gehad:
William sterf in die jaar 1073, 46 jaar oud, op ouderdom in Winchester Castle. Hy is begrawe in die Westminster Abbey.
Robert van Normandië, koning van die Engelse, is gebore in die jaar 1054 in Normandië, die oudste seun van William, koning van die Engelse (ten tyde van sy geboorte, hertog Willem van Normandië) en Matilda van Vlaandere. Hy word die hertogdom van Normandië in 1066, 12 jaar oud, toegestaan ​​na sy vader se troonopvolging van Engeland. Hy trou in die jaar 1070, 16 jaar oud, met Emma van Hereford, dogter van Lord William FizOsbern de Breteuil, graaf van Hereford en amp Gloucester, in Westminster Abbey:
Koning Robert het ook een bastaardkind gehad:
Robert is toegetree na die dood van sy vader koning William I in 1073. Hy is gekroon as koning Robert, in die genade van God, koning van die Engelse in die jaar 1073, 19 jaar oud, in Westminster Abbey, sy vrou as koningin Emma, Koningin van die Engelse. Emma van Hereford is in 1077 tereggestel nadat sy skuldig bevind is aan verraad teen die koning se liggaam en 'n verhouding met die Walliese prins van Glamorgan. Koning Robert het nooit weer getrou nie.
Na sy oorwinning in die Italiaanse verowering, het die Pous hom die titel Verdediger van die Geloof toegeken. Hy sterf in 1090, 36 jaar oud, op ouderdom in Windsor Castle. Sy lyk is na Rome gestuur, waar dit op spesiale bevele van die Katolieke Kerk begrawe is.
Richard van Normandië, koning van die Engelse en hertog van die Normandië, is gebore in die jaar 1057 in Normandië, die tweede seun van William, koning van die Engelse (ten tyde van sy geboorte, hertog Willem van Normandië) en Matilda van Vlaandere . Hy is in die jaar 1074, 17 jaar oud, in die Westminster Abbey getroud met Adelaide van Swabia, dogter van Rudolph von Rhinefelden, hertog van Swabia, en het die volgende probleme ondervind:
Richard en sy vrou Adelaide is op hul troudag in 1074 deur sy broer koning Robert I deur hertog en hertogin van Normandië geskep. Die eerste huwelik het opgehou met die dood van hertogin Adelaide. Hertog Richard trou daarna in 1080, 23 jaar oud, in Westminster Abbey met Octreda van Berwick, dogter van Gospatrick van Atholl, graaf van Berwick. Op die dag van hul huwelik het Octreda die bruidnaam Adelaide aangeneem. Het 'n probleem gehad:
Richard is toegetree na die dood van sy broer koning Robert I in 1090. Hy is gekroon as koning Richard, deur die genade van God, die koning van die Engelse en hertog van die Normandiërs in die jaar 1090, 33 jaar oud, sy vrou as koningin Adelaide gekroon , Koningin van die Engelse. Tweede huwelik het opgehou met die dood van koningin Adelaide in 1098. Koning Richard trou daarna met Gwerfyn van Gwynedd, dogter van Cadwagn Cynfyn, koning van Gwynedd, in 1099, 42 jaar oud, in Westminster Abbey. Op die dag van hul troue het sy die gemeenaam Matilda aangeneem. Sy is nooit as koningin gekroon nie. Het 'n probleem gehad:
Derde huwelik het opgehou by die dood van Matilda in 1101. Koning Richard trou daarna met Margaret van Norfolk, dogter van Eaulf de Gael, baron van Norfolk, in 1109, 52 jaar oud, in Westminster Abbey. Sy is op Kersdag, 1109, gekroon as koningin Margaret, koningin van die Engelse in die Tower of London. Het 'n probleem gehad:
Hy sterf in 1111, 54 jaar oud, op ouderdom in Windsor Castle. Hy is begrawe in die Westminster Abbey.Die Rooms -Katolieke Kerk het hom later salig gemaak en die geskenk aan die Heilige gegee.
Stephen van Normandië, koning van die Engelse en hertog van die Normandiërs is gebore op Windsor Castle in 1081, die oudste seun van Richard the Blessed, King of the English (ten tyde van sy geboorte, Duke Richard of Normandy) en Adelaide (Octreda) van Berwick. Hy is tydens sy geboorte graaf van Maine geskep. Na die toetrede van sy vader tot die troon van Engeland, word hy in 1090 op hertog van Normandië in die ouderdom van 9 geskep. Hy trou eers met Melisande van Nevers, dogter van Henry van Bourgondië, graaf van Nevers, in 1098, 17 jaar oud, in Westminster Abbey en het uitgawe:
Hy is toegetree na die dood van sy vader, koning Richard in 1111. Hy is gekroon as koning Stephen, deur die genade van God, koning van die Engelse en hertog van die Normandiërs in 1112, 31 jaar oud, in Westminster Abbey, sy vrou as koningin gekroon Melisande, koningin van die Engelse. Die eerste huwelik word gestaak deur 'n nietigverklaring in 1113. Koning Stephen trou daarna met Judyta van Pole, dogter van Wincenty Piast, koning van Pole, in 1113, 32 jaar oud, in Winchester Castle. Op haar troudag het sy die gemeenaam Matilda aangeneem. Sy is gekroon as koningin Matilda, koningin van die Engelse op die dag van die fees van St. Clotilda, 1114. Het 'n probleem gehad:
Miskien 'n effens groter lettertipe?
Abelard van Normandië
Koning van die Engelse en hertog van Normandiërs,
Beskermer van Rome
Gebore: 1116, Winchester Castle Gekroon: Westminster Oorlede: (vermoor) 1172, Dijon, Bourgondië Begrawe: Church of Our Lady of Rouen
Getroud: (1) 1132, Westminster Abbey: Ide van Frankryk, dogter van Louis Capet, koning van Frankryk: 3 kinders (2) 1154, Westminster Abbey: Marguerite van Boergondië, later gravin van Oxford: 3 kinders.
Titles: King of the English, 1137 Duke of the Normans, 1137 Prince of Wales, 1135 Duke of Warwick, 1133 Count of Maine, 1137 ​
Abelard word die beste erken as die vader van die Engelse 'Vexin' Ryk. Hy is egter ook die minste gewild onder die Middeleeuse konings van Engeland. Die rede kan wees as gevolg van sy eie ongewildheid gedurende die grootste deel van sy bewind: sy belastingbeleid was 'n las vir die laer klasse, sy militêre veldtogte was baie duur, met behulp van elke beskikbare hulpbron in Engeland en sy vyandigheid teenoor die adel wat hom van die mense vervreem het hy moes sy regering bestuur. Maar wie sou dit waag om teen die Kroon, die gesalfde van God, te gaan? Uiteindelik het die mense gewen: Engelse skepe het geweier om sy lyk na Engeland terug te neem na sy moord in Bourgondië, Abelard begrawe by die Church of Our Lady of Rouen.
In die begin van sy bewind was hy egter 'n baie gewilde koning. Toe hy in 1137 toetree, is die 21-jarige Abelard met groot vreugde verwelkom. Hy was 'n gewilde prins, wat betrokke was by die hulp van behoeftiges in die hele koninkryk. Dit is 'n lang, atletiese figuur en word opgeteken dat hy aan verskeie toernooie deelgeneem het namate die sport gewild geword het in die Europese howe. Sy vrou, Ide van Frankryk, dogter van koning Louis Capet, is deur tydgenote geprys vir haar skoonheid en intellek. Trouens, dit was sir John Withers, die koningin se kamerheer, wat haar dikwels 'my dame-koningin Ide', deur die genade van God, die mooiste skoonheid van die Christendom, gestileer het.
Hulle kroning het die volgende jaar, 22 April, plaasgevind. Na bewering was die kroning '' 'n seremonie vir die hoogste edeles en die laagste van die kleinboere '. Wyn uit elke taverne in Engeland gespuit. Daar word gesê dat 'n tweedaagse optog van Windsor na die Tower of London, en daarna van die Tower na die Westminster Abbey, 'n wonderwerk was. Om in 'n nuwe bewind aan te kondig, wou die koning hê dat sy optog uit volkslegendes sou bestaan: terwyl die koning die Teems seil, bestaan ​​sy skip uit homself en twaalf ridders, 'n voorstelling van die gewilde legendes van koning Arthur en sy ridders van die ronde Tabel. Die kroning was miskien die enigste keer in sy regering waarin die mense bly was dat hy koning was. Drie jaar later sou die openbare mening verander.
Koning Abelard sou nog 'n oorlog begin teen die koninkryk van die Fatimid, hierdie keer in Frankryk. In die loop van 20 jaar was die koning van Frankryk in oorlog teen die Moslem -koninkryk. In die vroeë stadiums het die koning-Abelard se skoonpa-geglo dat hy die ongelowiges sou wen. Dit het alles verander tydens die slag van Poitiers (1136), waar die Franse magte deur die meer tegnologies gevorderde Fatimiede vernietig is. Koning Louis het Abelard by verskeie geleenthede gepleit: hy herinner hom aan sy lojaliteit, as 'n vasal van Frankryk deur sy besittings in Normandië, om die Franse kroon te beskerm, en druk later sy dogter Ide om namens hom te praat. Abelard het elke versoek geweier. Uiteindelik sou Abelard van plan verander. Die geskiedenis verklaar dat sy gedagteverandering te wyte was aan die vrees dat die Fatimid -leër op Engelse bodem sou beland. Die legende sê anders. Henry Ross, die koning se kapelaan († 1187), het geskryf oor 'n visioen wat die koning een aand ontvang het:
My heer en koning het aan my bely dat hy die Moeder van God, die Heilige Maagd, in 'n droom ontvang het, bygestaan ​​deur die heilige heiliges Denis, aan sy linkerkant, en Martin, aan haar regterkant, beide die heiliges van Frankryk. Die drie hemelliggame het hom opdrag gegee om die Fransmanne van die ongelowiges te bevry en voor en na elke slagveld te bid. Sulke gebed sou hom krag, beskerming en oorwinning gee.
Nietemin het Abelard gesmag na meer grond, en het hy heel waarskynlik geweier om Frankryk by te staan ​​totdat die oomblik reg was. Dit was egter toevallig dat Abelard hierdie visioen op die dag van die fees van St. Denis, 9 Oktober, ontvang het. Abelard het vinnig boodskappers na die leërs gestuur en mans versoek om voor te berei vir die kruistog Engeland (en Ierland) wat soldate in die loop van drie jaar bymekaarmaak. Met 'n gevolg van vyftig ridders, het die koning deur die lande gery en plekke geskep waar mans in die kuns van oorlog opgelei is. Intussen het hy ook verskeie kerke in sy hele koninkryk gestig. Drie kerke - almal toegewy aan die figure uit sy 'visioen' - is by die koninklike kastele van Hertford (St. Denis), Salisbury (St. Martin) en Windsor (The Virgin Mary) gebou. Teen Junie 1140 vaar die koning se leër, altesaam sesduisend, na Frankryk.
Die leër het in Normandië geland en om die een of ander rede daar gebly tot in die herfs van daardie jaar. Einde Oktober ry die koning na Tours, waar hy voor 'n groot regiment van die Fatimidiese leër te staan ​​kom, onder leiding van die kroonprins. Dit was hierdie stryd wat die middeleeuse historici die tweede Christelike oorwinning verheerlik het (die eerste geveg wat in 732 nC gewen is). Nadat hy die kroonprins gevang het, het die koning opgeruk na Angouleme en 'n ander geveg in Desember van daardie jaar gewen. Wat die kroonprins betref, is sy lot reeds verseker; die koning het beveel dat hy na 'n dag in Engelse hande tereggestel moet word. Dit was dieselfde lot wat Abelard in 1172 sou teëkom.
Terug by die huis het koningin Ide as regent gebly, en die hof het haar gehelp. Die regering verloor geleidelik geld weens die veldtog in Frankryk. Dit het dus weer tyd geword dat die Kroon belastingregte, grond en dienste verkoop. In hierdie tyd het 'n eienaardige transaksie plaasgevind: 'n Stad kon vir die eerste keer grond en belastingregte verkry. Die stad Shrewsbury het ontwikkel van 'n klein plattelandse gemeenskap tot 'n bruisende handelsentrum, veral danksy die ekonomiese beleid van koning Richard. Die stad het die grootste sentrum van die wolhandel geword. Die laagste van die vryboere was dus ryker as enige ander handelsgesin op die platteland. In 1141 het die stad nie net belastingregte op alle goedere in hul stad gekoop nie, maar ook 300 pakkies (6 000 hektaar) gekoop om sy reeds produktiewe landboubesigheid te verhoog. Dit het baie van die edeles in die landelike gemeenskappe van die graafskap, Shropshire, kwaad gemaak, omdat hulle geglo het dat die reg op grond uitsluitlik vir die adel was. Teen die einde van die eeu sou die stad nie net die grootste grondeienaar in die graafskap word nie, maar ook Sir John de Coleham verkies tot die koninklike raad, die eerste burger wat in die hoogste raad in Engeland sit.
Koning Abelard het 'n groot deel van 1141 in die pas bevryde provinsie Perigord gebly. Dit was in Périgueux waar die koning 'n pouslike legaat ontvang het. Die legaat het hom meegedeel dat 'n Poolse edelman die pous as 'n vyand van die Christendom verklaar het en na Rome opgeruk het, wat hy later aangeval het. Die beskrywing van priesters, vroue en kinders wat wreed vermoor is, het hom woedend gemaak. Hy het dadelik 'n afsender na die Fatimidiese koning gestuur om vrede te onderteken en 500 mark te bied, en hy het sy manne onmiddellik na Rome gelei. Die leër het in Junie 1142 in Rome aangekom. Daar ontmoet die koning op die slagveld Hardeknut van Denemarke, wat deur sy manne bekend was as 'Prins van Rome'. Alhoewel Abelard meegedeel is dat Hardeknut ''n man van enorme lengte en sterkte' was, was hy eintlik maar 'n jong seun, nie ouer as 13. As 'n neef van die koning van Denemarke, is Hardeknut deur sy regente beïnvloed om 'n veldtog teen Rome.
Die koning het slegs bygestaan ​​deur sy boogskutters en ridders na Hardeknut se leër. Die geveg duur slegs 'n dag terwyl Hardeknut na Napoli, nog een van sy nuut verowerde landgoedere, vlug. Hy sterf daar, in die slag van Napels (Oktober-November, 1142) nadat 'n pyl die jong seun in die oë getref het. Gevange Danes is ter plaatse tereggestel. Op 19 November is 'n verdrag onderteken deur Hardeknut se vrou, die 16-jarige Bisantynse prinses Sophia, waarin Rome en Napoli aan Engeland oorhandig is. Toe die pous na Rome terugkeer, het hy ingestem dat Abelard die boedels teen toekomstige invalle moet beskerm. Alhoewel hy huiwerig was om hierdie lande te aanvaar - die tuiste van die Heilige Moederkerk - het hy dit nietemin aanvaar. So het Engeland nou sy eerste protektoraat gehad, terwyl die koning sy beskermer uitgeroep het. Reeds op 27 was Abelard beroemd om sy oorwinnings, nie net in Frankryk en Italië nie, maar in die hele Christelike EN die Moslemwêreld. Terwyl die Christendom hom geprys het as Defender of the Faith - 'n titel wat hy geweier het om te aanvaar - het Moslem hom gevrees. Verhale vertel van die 'Koning met die drie koppe', wat dronk geword het van die drink van die bloed van swanger vroue en kinders wat ouers demoniseer en vir hulle kinders vertel dat hy saans sou kom om hulle na die verste deel van die wêreld te neem as hulle dit gedoen het gedra nie. Toe die koning self van hierdie legendes hoor, gebruik hy dit as 'n skrik taktiek tydens die geveg in Oos -Europa. Sulke propaganda het sy kamp bevoordeel.
VERVOLG: Regering van koning Abelard
Met Moslems ver van Gallië, het die koning sy aandag gevestig op die streek Hongarye. Soos baie van die min Katolieke vestings in Oos -Europa, is die voormalige koninkryk deur Moslems verswelg. Alhoewel die Heilige Romeinse keiser, koning Otto van Duitsland hierdie veldtog van die pous toegestaan ​​het, het hy nooit self wapens geneem nie, maar Otto self het met sy eie adel te doen gekry met opstande. Die veldtog het dus oorgegaan na Abelard, wat bereid was om sy gebiede uit te brei. Dit het hom byna vier jaar geneem om hom voor te berei vir die veldtog. Op hierdie 'Engelse kruistog' besluit die koning om sy vrou en sy dogters Emma en Joan te neem (hul seun Robert is in November 1141 aan 'n siekte oorlede). Met 11 000 man vaar die koning in Junie 1146 uit Engeland.
Die koning het deur Duitsland gereis en mans bymekaargemaak toe hy deur dorpe en dorpe gegaan het. Toe hy in die (voormalige) Hongaarse provinsie Pressburg aankom, het hy 'n massa leër ontmoet onder leiding van hul emir. Hoewel die koning suksesvol was op die slagveld, was hy verbitterd deur die slag van sy mede -Christenbroers. Baie in die leër van die emir was afkomstig van die plaaslike Hongaarse bevolking, wat steeds toegelaat is om Katolisisme vrylik te beoefen. Die koning bestel 'n heiligdom op die plek van die geveg, gewy aan die heilige Petrus. Dit was 'n poging om vir sy siel te betaal. Die koning het verder gegaan om die Hongare van die ongelowiges te bevry. Die koning kon in sy veldtog geslaag het, maar was gedwing om dit in te kort toe 'n epidemie in Desember 1148 die klein dorpies en dorpe in die streek verwoes het. Abelard, wat sy leër besluit het, het geglo dat dit 'n goddelike teken was dat sy stryd verby was. Hy marsjeer terug huis toe en verlaat 'n Engelse vesting, die heerskappy van Pressburg. Ongelukkig sou die kroon dit tydens King John's War verloor.
Tien jaar lank was Engeland uiteindelik in vrede. En vir 'n slag was die konings waaroor baie mense byna 11 jaar gewoond was, nou 'n vriendelike, vrygewige monarg. By elke kasteel het die koning besluit dat die armes gratis vakansies en wyn moet kry. Hy het goed gebruik gemaak van die St. Pierre-kasteel in Angouleme, waar hy tussen 1150 en 1152 gewoon het. Abelard het sy wapenrusting en attaché van ridders en bladsye vir bontgesnyde gewaad en sy liefdevolle gesin vervang. Die koninklike opvolging was egter nog 'n dringende kwessie. Dit was by die hof bekend dat die koningin onvrugbaar was. Die prins Robert is byna 'n dekade gelede oorlede, nog 'n kind. En in Oktober 1151 het sy oudste dogter Emma met graaf Bertrand van Anjou getrou. Alhoewel sy staatsamptenare probeer het om die koning te oortuig dat dit van pas sou wees om van sy vrou te skei en weer te trou, het hy besluit dat 'die koningin aan my sy bly, en ek by haar sal bly'. Hy het Lady Emma, ​​nou gravin van Anjou, as erfgenaam verklaar. Nie een van die edeles wou hê dat die graaf van Anjou, wat bekend is vir sy konneksie in Frankryk, die Engelse Kroon sou beïnvloed nie. Dit was slegs 'n paar weke na sy afkondiging dat Ide van Frankryk aan 'n siekte gesterf het, moontlik as gevolg van gif.
Alhoewel historici uit die 14de en 15de eeu die koningin se dood vermoed het deur haar vyande, meer spesifiek haar swaer, die graaf van Kent, moet opgemerk word dat die koning reeds 'n ander belangstelling gevind het. Hy was weliswaar lief vir sy vrou. Namate sy met die ouderdom gegroei het, het die koning se aantrekkingskrag op haar afgeneem. In hierdie tyd ontmoet die koning Marguerite van Boergondië, 'n lid van die beroemde en ryk, hertoglike familie met dieselfde naam. Alhoewel sy 'n junior lid van die Bourgondiese familie was, was sy 'n baie welgestelde erfgenaam. Dit was toevallig dat die twee mekaar ontmoet het. Marguerite het in 'n nabygeleë herehuis van haar neef, sir Osmond de St. John, gebly, wat die nuwe Lord High Constable en die eerste Lord Marshal was. Sir Osmond het haar aan die koning voorgelê tydens 'n jagpartytjie 'n jaar gelede tot die dood van koningin Ide. Sy was 'n aantreklike vrou en was baie intelligent en het die koning in gesprek laat val, veral oor teologie, diplomasie en buitelandse howe.
Kort na Ide se dood het die koning reeds sy nuwe vrou gekies. Hulle is dieselfde jaar, All Souls Day, 2 November, in St. Pierre getroud. Alhoewel sy met reg koningin van Engeland was, het die Lord Chancellor, Roger, Lord Essex, die koning aangeraai dat sy nie gekroon moet word nie. Later in sy lewe het Essex oor sy rede geskryf. 'Die herinneringe aan ons minnares-koningin Ide was nog vars in die gedagtes van die mense. Die bekroning van 'n vrou wat die mense nie ken nie - wat baie verwag het die koningin vergiftig het - was nie geskik vir die koninkryk nie. ' Op sy beurt het sy hom drie gesonde kinders gegee: 2 meisies, die dames Maud en Blanche, wat albei in die lae adel in verre lande getrou het en 'n seuntjie, die prins John, wat later gekroon sou word en uiteindelik sou kom bekend staan ​​as 'The New Monarch'.
Met sy nuwe bruid aan sy sy het die koning 'n veldtog gereël om die Seljuk -Turke in Italië te verslaan. 'N Gevolg van ridders, dames en biskoppe het na Rome gereis, waar de St. John al manne byeengeroep het. In Junie 1158 het Abelard mans op die slagveld gelei. Die skermutselinge in Capua en Benevento is die eerste gevegte in die Westerse geskiedenis van 'n vrou wat mans in die geveg lei. Die geskiedenis vertel ons hoe die dogter van die koning Joan 'n regiment vir alle vroue in die geveg gelei het. Die vroue is goed opgelei met die swaard en die boog en ry op die slagveld met poskettings en lang rokke aan. Die koning het tydens die veldtog siek geword, en terwyl hy sy troepe in die geveg gelei het, het hy van sy perd geval. Dit was van hier af dat Joan die mans in die geveg gelei het. Sy het beveel dat haar pa na Rome terugbesorg moet word. Deur sy goue sirkel op haar kop te sit, beveel Joan die ridders van Engeland en mans - en vroue - as wapens. Die Seljuk-Turke lag toe die destydse 15-jarige prinses haar mans na die slagveld lei. Hulle sou haar egter later vrees nadat sy hulle verslaan het. Dit is geen wonder dat sy later in haar eie regering deur baie Turke as 'The Warrior-Queen' genoem sou word nie. Sy dwing haar deur die Turkse provinsies en beveel die leër by die laaste Turkse vesting in Benevento (September 1159)
Die leër het teruggery na Rome, waar die koning en die pous hulle gelukgewens het. Dit was nie te lank na hul terugkeer dat faksies ontwikkel het oor die beheer van die skiereiland. Sommige wou hê dat die vestiging van minderjarige state, soortgelyk aan die Heilige Romeinse Ryk, ander, veral die Engelse adel, wou 'n konsolidasie van mag hê deur die Engelse Kroon. Die spanning tussen die groepe bereik 'n hoogtepunt met die trou van die Italiaanse here. Op Kersdag ontmoet Abelard 1159 die Italiaans-Normandiese adel en geestelikes in Rome, waaronder enkele van die minderjarige here uit Sicilië. Daar het die koning sy dogter Joan benoem om gekroon te word. Die 'Pro-States'-faksie het die heerskappy van 'n vrou gekant. Maar, Joan se ondersteuners, diegene wat haar bevelstroepe op die slagveld gesien het, het geglo dat sy kon regeer. Uiteindelik is op 17 Mei 1160 ooreengekom dat Joan die eerste koningin van Napels sou word. En sy sou voorbeeldig wees. Ongelukkig was haar seun, Henry, baie onbekwaam om die koninkryk te regeer. Vyftig jaar later sou Seljuk Turke weer Napels besit. Onder koning Henry (I) - destyds sou prins van Wallis - Napels na die Engelse ryk terugbesorg.
In 1161 roep die pous 'n kruistog na Jerusalem (Tweede kruistog). Toe hy die pouslike legaat aan die einde van Februarie ontvang het, het koning Abelard geen tyd mors om manne bymekaar te bring nie. Hy versamel die grootste leër wat destyds versamel is, 23 000, en vertrek vroeg in April vanaf Engeland na Egipte - die land van die Fatimiede en beheerder van Jerusalem. Hulle het in Desember daardie jaar in die provinsie Pelusia geland. Die koning het heftig geveg teen die provinsiale hoofstad wat in Januarie 1162 geval het.Die koning sou dan na Manupura marsjeer en dit later in Mei dieselfde jaar verower. Die veldtog het nie lank geduur nie, en uiteindelik het die koning laat in 1165 teruggekeer huis toe. Daar is geen feitelike redes waarom die veldtog kortgeknip is nie. Daar word egter geglo dat die manne - baie wat in vorige veldtogte geveg het - moeg geword het vir die voortdurende geveg van die koning. Dit was egter nie te lank daarna dat die koning, toe hy terugkeer huis toe, nog 'n veldtog begin het, hierdie keer na die Ierse koninkryk Meath. Hierdie keer het die koning vir Martin, Lord Talbot, beveel om die manne te lei. Na sy oorwinnings is Talbot geskep tot hoë konstabel van Ierland. Na die verowering van Meath het die koning jare aan die hof van Frankryk deurgebring, waar hy 'n eerbare gas was van sy voormalige swaer Jacques. In 1172, nadat die hertog van Bourgondië oorlog teen Frankryk verklaar het, keer die koning terug na Engeland om manne byeen te bring. Met 'n leër van meer as tweeduisend het die koning die Bourgondiese gebied binnegeval. Ongelukkig is Abelard gevange geneem deur sy swaer, die hertog Odo. Hy is einde Maart in die eerste week van April na 'n fort in Dijon begelei. Dit is aangekondig dat die koning vermoor is terwyl hy probeer ontsnap het. Alhoewel hertog Bourgondië die lyk aan die Engelse leër terugbesorg het, wou hulle dit nie na Londen terugbring nie, die tradisionele begraafplaas vir die konings in Westminster. Terwyl hy deur Rouen gereis het, het die weermag sy lyk begrawe by die Kerk van Our Lady of Rouen.
Teen hierdie tyd was Abelard baie ongewild by die huis. Sy veldtogte tydens die Tweede Kruistog en in Frankryk het al die hulpbronne uitgeput. En met die feit dat hy skaars tuis was, het die hofbeamptes begin om belasting af te skaf, sodat die kroon arm en afhanklik was van die edele gesinne, en wette en verordeninge wat meer mag in die hande van die aristokrasie gelaat het, en edeles hul trou aan die Kroon. Uiteindelik het Abelard die koninkryk verlaat in 'n toestand van burgerlike ongehoorsaamheid. Dit sou egter sy seun John wees wat die mag van die aristokrasie oor die Kroon sou hervorm, sowel as die toekomstige absolute gesag van Engelse konings. Dit is as gevolg van sy seun se latere bewind dat Abelard vinnig op die agtergrond van Engeland se geskiedenis verdwyn het.
John "the Great" van Warwick (Normandië)
Koning van Engeland, Ierland en Wallis
Gebore: Warwick Castle, 1157 Bekroon: Westminster Oorlede: York Palace, 1206 Begrawe: Westminster
Getroud: (1) 1175, te Westminster Abbey: Judith van Thüringen, dogter van Eberhard von Franken, koning van Duitsland en die Heilige Romeinse keiser: 4 kinders (2) 1189, in Windsor Castle: Konstanz van Frankryk, suster van Guy Capet, koning van Frankryk: 7 kinders. John het baie buite -egtelike kinders gehad, waarvan hy vier erken het.
Titels: Koning van Engeland, 1177 Koning van Ierland, 1177 Koning van Wallis, 1177 Prins van Wallis, 1157 Hertog van Normandië, 115 (uitgestorwe, 1177) Hertog van Warwick, 1177 Hertog van Bourgondië, 1177 Graaf van Maine, 1157 ​
Koning John is miskien die beroemde van al die Normandiese konings. Alhoewel sommige nog steeds glo dat sy kleinseun Henry (I) die laaste geslag van die direkte Normandiese konings was, het 'n nuwe dinastie egter ontstaan: die House of Warwick. Hy word egter natuurlik erken as die eerste koning ná die verowering wat op groot skaal in 'n burgeroorlog betrokke was. Hy word ook 'The People's King' genoem, met die rede dat hy die eerste koning was wat die regte van die Engelse burgerskap bo die Anglo-Normandiese adel bevoordeel het. Vanweë hierdie guns noem historici sy bewind as 'The New Monarchy', wat uiteindelik lei tot 'The Vexin Empire'.
As historici terugkyk na die begin van King John's War - die eerste Engelse burgeroorlog - verwar hulle dikwels die oorsake daarvan. Geskiedkundiges in die 15de eeu plaas die skuld op koning John, terwyl latere historici die hertog van Norfolk die skuld gee. Die oorsaak was ook nie. In werklikheid was dit die buitelandse graaf van Anjou en koning Abelard. Tydens Abelard se bewind het sy militêre veldtogte in die buiteland Engeland in 'n totale wanhoop gelaat. Gesinne het hul mans, vaders en seuns op ekonomiese skaal verloor, die skatkis van Winchester was leeg, met amper die volhoubare goedere wat vir Engelse huishoudings oorgebly het, en by die koning in die buiteland het die mag by die hof van die kroon na die adel verskuif gebruik die geleentheid om hul eie lande as soewereine here te regeer. So 'n magsverskuiwing het aan Bertrand, graaf van Anjou en die skoonseun van die koning, die geleentheid gebied om die troon te gryp. Sy saak was redelik eenvoudig: om sy seun Aimery op die troon van Engeland te sit. 'N Mens moet onthou dat Abelard wettig verklaar het dat Lady Emma die erfgenaam het, as sy 'n erfgenaam sou gee, soos sy gedoen het, dan sou die lyn na die Angevins gaan. Abelard trou egter weer en sy seun, John (15), was koning.
Daar is egter 'n ander moontlike oorsaak, hoewel klein, wat nadink oor die polariteit van die Engelse volk. Destyds het die populêre kultuur - die kultuur van die gewone mense - en die elite -kultuur in teenoorgestelde rigtings gedraai. Die gemiddelde aristokraat was van Franse of Normandiese oorsprong, het dikwels slegs Frans gepraat en het aan die koninklike hof van Frankryk gestudeer of in die buiteland gewoon. Baie sou uiteindelik trou in 'n Franse aristokratiese familie of, in min gevalle, die Franse koninklike familie. In uiters seldsame gevalle het Franse aristokrate byvoorbeeld Engelse erfenisse beërwe, byvoorbeeld die Baronie Cornwall, wat oorgedra is na die d'Empuries -familie. Vir baie van die laer klasse was die Engelse adel en sy koning buitelanders.
Die laer klasse-kleinboere, slawe, handelaars en inwoners van die voor-Normandiese stede-ontwikkel hul eie kultuur. Hulle gebruike en taal - 'n antieke vorm van moderne Engels - was in werklikheid 'n mengsel van Normandies en Saksies. Alhoewel min van hierdie Engelse-'Angelsaksers', soos hulle genoem is-toegang tot die koninklike hof sou verkry, het die Engelsman geglo dat die 'Franse hof van Engeland' hulle van hul grond, regte en voorregte onderdruk het. Benewens hul gesinsverliese tydens Abelard se veldtogte, het sulke vyandigheid gegroei tot algemene haat teenoor die elite en uiteindelik die Kroon. Van almal by die hof was die enigste een wat hierdie vyandskap opgemerk het, die koningingemal, die gravin van Oxford, Marguerite, 'n Franse vrou self. Nadat sy hierdie verskille tussen die lewens van die edele en die boer opgemerk het, het sy gesorg dat haar kinders die Engelse taal en gebruike verstaan, asook 'n vaste begrip van die dorpe en gehuggies in die hele koninkryk. Hierdie opvoeding sou koning John tydens sy bewind bevoordeel.
Die vroeë stadiums van die burgeroorlog begin nie in Engeland nie, maar in Bourgondië. Koning Abelard het destyds die koning van Frankryk gehelp in sy oorlog teen die hertog van Bourgondië. Dit blyk dat hy sou seëvier Abelard is gevange geneem tydens 'n skermutseling in Dijon. Hoewel 'n losprys uitgereik is, het hertog Odo van Bourgondië hom laat teregstel. Die aanklag was verraad - 'teen die koning van Frankryk, sy koninkryk en die hertog' - Bourgondië het sy volk herbevestig dat hy op 'n manier die belange van Frankryk beskerm. Dadelik was Johannes koning. Maar troepe is steeds beveel om die geveg voort te sit. Hulle het voortgeduur en uiteindelik Bourgondië verower Die Verdrag van Dijon maak John hertog van Boergondië. Omdat hy sy posisie in Engeland verloor het en minder gerespekteer was in Frankryk, was die graaf van Anjou woedend. Die graaf het sy seun, Aimery, aangespoor om die troon te erf, synde die kleinseun van Abelard. Hy het aanvanklik geen ondersteuners by die hof gehad nie. Anjou het egter een ondersteuner gevind in die persoon van die hertog van Norfolk. Die Angevins het die eerste burgerlike opstand teen die Kroon begin beplan.
In Mei 1173 het die weduwee -koningin Marguerite 'n raad van al die edeles by Windsor ontbied, waar hulle trou aan John beloof het. Toe Norfolk hom voor die koning stel, het hy probeer om hom aan te val! Gelukkig was die Lord Constable en verskeie wagte teenwoordig voordat die mes hom kon deurboor. Norfolk is in Windsor gearresteer en aangehou, maar is later deur John self begenadig. Hy keer terug na sy herehuis en word verbied om ooit terug te keer na die hof, sy regte op spesiale belasting op goedere en grond, insluitend die bosbou in Salisbury, is ingetrek. Toe die koning van die hof na Ierland vertrek, gebruik Norfolk die geleentheid om te spreek teen die koning wat Aimery of Anjou tot die ware koning verklaar en hom aanspoor om 'die troon van die buite -egtelike prins te neem'. Uiteindelik ondersteun die Frans-Normandiese elite, baie wat John nie werklik gesteun het nie, die Angevin-eis. Die koning is weerloos gelaat.
Terwyl John teen die koning van Munster veg, regeer die weduweekoningin as regent. Dit is sy wat die boodskap ontvang het dat Norfolk mans teen die kroon opgewek het, en dat baie van die adel teen John draai. Sy het troepe uit die kroondomeine bymekaargemaak, insluitend haar eie regiment edelvroue, en hulle self na die slagveld gelei. 'N Mens moet onthou dat sy 'n moedwillige vrou was wat langs haar man en stiefdogter-nou koningin van Napels-geveg het en in staat was om troepe op die slagveld te beveel. Marguerite het verskeie oorwinnings behaal, waaronder die bekendste een naby Windsor Castle. Bedek in haar beste juwele, met 'n goue sirkel op haar kop, het die wedrenkoningin Windsor suksesvol verdedig deur die uitgestrekte leërs van Thomas, Lord Dunley en Norfolk self te omring. Sy het egter nie daarin geslaag om Londen te verdedig nie, die stad het in November 1173 aan Norfolk se magte geval.
In Januarie land 1174 John in Wallis. Hy het geweet van die burgerlike uitbraak, maar het geglo dat sy ma die saak kon hanteer. Wat hy nie geweet het nie, was dat die ander grawe en baronne die kant van Norfolk gehad het. By sy aankoms was sy troepe aansienlik in die minderheid deur die baron van Glamorgan, die hoof bondgenoot van Norfolk. John is gevang en begelei na Cardigan Castle, die tuiste van 'n minderjarige Normandiese baron, waar hy gedwing is om die Groot Handves of Magna Carta te onderteken. Dit was nie die druk van die baronne nie, maar die gebrek aan kos, water en skuiling wat die koning gedwing het om die ooreenkoms te onderteken. Die koning het ingestem om 'n paar van sy magte toe te gee aan vyftien Lords of Ordinance (Lords Ordainer) en ''n gemeenskaplike raad van die Earls, Greater & amp; Lesser Barons, en van die groot geestelikes van die land' - die toekomstige parlement. Na sy vrylating vlug hy na die Rougemont -kasteel. Hy het verklaar dat hy onder dwang was toe hy gedwing was om die Magna Carta te teken. Nadat hy die handves ingetrek het, het John 'n beroep op regimente in Exeter en Windsor gedoen om Londen terug te neem. Teen Februarie 1176 keer Londen terug in die hande van die koning. Gelukkig vir John het Norfolk hom by die Tower of London afgesonder en homself uitgeroep as "Koning van heel Engeland". Norfolk is vinnig 'onttroon' en tereggestel. Dit het vir John gelyk asof die opstand van Norfolk die einde was; dit was slegs die begin.
Die Angevins was nog steeds lus vir die troon van Engeland. Omdat die Engelse adel steeds Aimery ondersteun, het die koning geen ander magtige bondgenote gehad nie. Hy wend hom dus tot die stof van die koninkryk: die boerdery en die heerskappy van Engeland. Op 17 Mei 1177 het koning John The Peace of Windsor bepaal. Die verklaring was die grondslag van The New Monarchy. Dit het al die koning se vyande as verraaiers van die staat verklaar en almal wat hulle vermoor het, vergewe. Tweedens beloof dit elkeen wat sy dienste betree het: 'n dienskneg kan sy vryheid verkry, 'n boer kan meer grond kry, 'n ridder kan 'n adellike titel kry, ensovoorts. Teen die einde van die dekade het die koning die Engelse kroon, die enigste grondeienaar, suksesvol oorgeneem.
Geskiedkundiges besluit sy kroningsdag as die begin van The New Monarchy. Die Nuwe Monargie simboliseer die einde van die Anglo-Normandiese bewind en die opkoms van die Engelse monarge (hoewel die monarge nog van Normandiese afkoms was). Alles wat as Norman beskou is, is uit die kultuur van die domein verwyder. Op alle amptelike dokumente was hy nie bekend as Johannes van Normandië nie, maar wel Johannes van Engeland. Hy het selfs geweier om die titel Hertog van Normandië in formaliteit te gebruik, met die meer 'Engelse' titel Hertog van Warwick. Omdat die Dukedom of Warwick nou in Engeland as die senior titel beskou word, plaas historici John en sy gesin dikwels as deel van 'n nuwe dinastie: die Royal House of Warwick. Kort nadat hy gekroon is, het hy beslag gelê op al die baroniale boedels wat Normandiese en Franse gesinne besit. Die Anglo-Normandië en Frans-Normandiese aristokrasie het nie meer die ware Engelse adel verhoog nie. Die meerderheid van die nuwe adellikes was Engels, ondanks die feit dat hulle 'n voorouer of twee uit Normandië gehad het. Maar daar was beduidende verskille tussen die "New Monarchists" en "Old Monarchists": die New Monarchists was van geen edel bloed nie, die meeste van hulle kom uit die Engelse heersers en vrymanne klasse, die Old Monarchists kom uit antieke edele gesinne. Terwyl die Ou Monargiste die regte van die adel bevoordeel het, het die Nuwe Monargiste die oprigting van vrystede en meer grond ten gunste van gewone mense. Die enigste gemeenskaplikheid tussen die twee groepe was dat hulle albei diensbaarheid geniet het.
Die Magna Carta van 1180 is die bekendste dokument. Alhoewel dit in die praktyk nie die koning se mag beperk het nie, sou die afvaardiging van sommige van sy koninklike prerogatiewe uiteindelik beperk word deur die ontwikkeling van die parlement. Twee nuwe rade is gestig: die gemeenskaplike raad en die Privy Council. Die algemene raad was 'n algemene vergadering van die magnate en kerklikes van regoor die koninkryk. Hulle sou slegs instem met die koning se verklarings en wetsontwerpe, hoewel hulle in werklikheid geen keuse gehad het nie. Die Privy Council was 'n noue advieskomitee. In die praktyk het hulle die koning gehelp met besluitneming. Uiteindelik was dit egter die koning wat besluite sou neem. Deur sy rade het die koning 'n moderne administrasie gestig: hy het die grond herverdeel in graafskappe, die herstelsel ingestel en ingestem tot die reg van die gemeenskaplike raad om toestemming te gee vir belasting. Die Magna Carta het ook die peerage -titels van viscount en markies bekendgestel. Ironies genoeg is albei baie in Frankryk gebruik. Alhoewel dit nodig geag is vir die herverdeling van die lande, is die titels hoofsaaklik gegee as hoflikheidstitels vir minderjarige lede van die koninklike familie, toekennings vir oorlogsveterane en dies meer. Die meeste van hierdie titels is geskep deur briewe patent, wat beteken dat titels nie met grondbesit toegestaan ​​is nie. Dit het in werklikheid die kroondomeine beskerm om nie onder die hofmagnaat te verdeel nie.
Die middeljare van koning John se bewind was vreedsaam. Engeland was dertien jaar lank in 'n goue era: daar is dekoratiewe paleise in die hele koninkryk gebou, en in die handelsentrums van Londen het floreer, Winchester en Rouen -musiek is vir die eerste keer by kapelle en kerke uitgevoer en die koning van Engeland het gegroei die mees gerespekteerde van sy voorgangers. Beskerming in die kunste het die tydverdryf geword vir die Engelse adel, met af en toe bankette en toernooie. Sommige van sy tydgenote sou John bekend staan ​​as 'The Generous': hy verleen groter boedels aan sy vasale, wat hulle ryker maak as ooit tevore. Wat sy familie betref, het hy baie wettige en onwettige kinders gehad. Moeders van sy basterkinders het boedels en titels gekry: onder meer die barones van Dyfed en Glamorgan en die gravin van Charolais, wat kortliks hertogin van Bourgondië geskep is.
Vanaf 1193 was Engeland voortdurend in stryd met vreemde state, sowel Christelik as nie-Christelik. In die herfs van 1193 val die koning die Hertogdom van Argyll binne, toe 'n onafhanklike heerskappy van Skotland. Hy het egter troepe suid na Frankryk gestuur, waar hy die Franse koning gehelp het in sy oorlog teen die hertog van Picardië. Gelukkig was die koning se leër miskien die sterkste in die hele Christendom. Daar word selfs gesê dat die koning 16 duisend man grootgemaak het vir sy veldtog in Skotland en 20 duisend in Frankryk, hoewel die meeste latere historici meen dat dit baie minder en onmoontlik was. Sy suksesvolle veldtog in Skotland het Argyll en Orkney teen Julie in 1194 na Engeland gebring, Picardië wat deur die Verdrag van Amiens aan die koning gegee is, onderteken op 4 Augustus 1194. Die koning het op kruistogte voortgegaan om Christelike lande van die ongelowiges te bevry. Sy troepe het kragte ontmoet in die suidelike grense van die Heilige Romeinse Ryk, wat Mantua en Istrië oorgeneem het. Op die Iberiese skiereiland, waar die voormalige koninkryke Leon, Castilië en Navarra gevestig was, het sy magte die noordwestelike deel van die skiereiland verower. En in Reims, wat die pous se tuiste was na verskeie van sy verliese teen ongelowiges, het hy die provinsie bevry en die land as deel van die Kroon verklaar. Deur sy verskillende gevegte teen die Moslems wat lande in Frankryk gehou het, sowel as die latere oorlog teen die hertog van Champagne, het John 'n ryk gegroei wat byna ¼ van die land in Frankryk insluit.
Koning John sterf op die eerste van Junie, 1206, op 49 -jarige ouderdom. Hy het 'n koninkryk geërf op die rand van 'n burgeroorlog, maar het 'n ryk van groot rykdom en mag agtergelaat. Ondanks sy poging om sy koninkryk 'n 'Engelse' te maak, ontwikkel hy 'n ryk van baie kulture. In Spanje was sy onderdane óf Katolieke Kastiliërs óf Moslem-Arabiere in Frankryk, die Franse aristokrasie het voortgegaan om hul ou lande te regeer en in Italië het Duits-Italiaanse burgerskap tot die ryk bygedra. Gedurende sy latere bewind het hy selde Engelsmanne in koninklike ampte aangestel. Tog was hy die mees welwillende koning van sy tyd. Hy is begrawe in die Westminster Abbey. Op die dag van sy begrafnis is gesê dat die strate gevul was met onderdane van regoor die koninkryk wat almal hulde bring aan Johannes 'die Grote'.
Busbee, Jr., Westley F. Mississippi: 'n geskiedenis. Wheeling, Illinois: Harlan Davidson, Inc., 2005.
Claiborne, J.F.H. Mississippi, as 'n provinsie, gebied en staat, met biografiese kennisgewings van vooraanstaande burgers, Vol. 1. Jackson: Power & amp Barksdale, Uitgewers en drukkers, 1880.
Howell, Walter G. "The French Period, 1699-1763," in A History of Mississippi, onder redaksie van Richard Aubrey McLemore, Vol. 1. Jackson: University & amp; College Press of Mississippi, 1973, 110-136.
Rowland, Dunbar en Albert G. Sanders, reds. Mississippi Provinsiale Argief: Franse Dominion. 3 vols. Jackson, 1927-1932.
Mississippi Historical Society & kopie 2000 �. Alle regte voorbehou.
Kyk die video: Oorwinnings Lied (Januarie 2022).
Lambayeque seremoniële mes
Stoa van Attalos, Athene
Die Wu Liang -heiligdom - 3D -aansig
Copyright 2022 \ Waarom het die Engelse Frankryk nie oorval toe die koning hulle gevangene was nie?...