Die staking van die 1880's - Nuut
Die staking van die 1880's
Skrywer: GONDREXON Paul (-)
Stooring plek: Ardennes Museum webwerf
Kontak kopiereg: © Musée de l'Ardenne Charleville-Mézières
Die 1880's is gekenmerk deur 'n groot ekonomiese en sosiale krisis. Stakingsbewegings, wat sedert die wet van 1864 oor koalisies goedgekeur is, kom gereeld voor, soos in Decazeville in 1886 en onder die Paryse vloot in 1888.
Ondersteun deur die magtige Belgiese werkersparty, baie nou en sterk van die Waldeck-Rousseau-wette van 1884, wat uiteindelik die vakbonde gewettig het, het die leisteenmakers, wat deur hul base opgeroep is om te kies tussen die fabriek en die militante, sedert 1885 die gewelddadige aksies sleep die teaters wat op hul beurt masjinerie vir die vervaardiging van leer verwerp, in hul waak.
Opgelei deur Eugène Damas, een van die leerlinge van Jean-François Millet, het Paul Gondrexon hoofsaaklik landskappe geskilder, veral die onderbos van Ardenne. Hy het ook sy hand op genre-tonele probeer. Dat hulle gewy is aan die werkende wêreld as Opvallend (1889) en N ongeluk (1891) of aan die bourgeoisie van Charleville as Die besoek aan die begraafplaas (1892), het hierdie skilderye dan een ding gemeen: hulle druk die pyn van 'n gesin uit.
Soos blyk uit die "bedekking" en die klompe aan die voet van die nog onopgemaakte bed, speel die drama vroegoggend af. Die vader het pas die besluit geneem om nie te gaan werk nie, waarskynlik na die lei van Rimogne. Om hierdie belangrike oomblik vas te vang en in die ewigheid te bevries, wys Paul Gondrexon die man se gebalde vuis op die tafel en vang die bekommerde blik van die vrou, terwyl sy pasgebore baba teen sy bors staan.
Op die voorgrond, links van die raam, sit die ouma, wat die hooftooisel dra, haar kop gebuig en albei hande aan haar voorskoot geklem, in 'n gelate houding. Die middelpunt van die komposisie word beset deur 'n klein dogtertjie in trane en, in sy uitbreiding, deur 'n venster wat uitkyk oor twee mure wat reghoekig kruis om te herinner dat die belyning van werkershuise aan die einde van die jaar in hierdie streek ontwikkel het. 1880.
Die ellende van die huis word nie net deur die statiese houding van die karakters voorgestel nie. Dit spuit ook kleure, donker en koud, uit. Die hoofkarakters, geklee in truie dieselfde bruin as die houtpanele en leiklipblou voorskote, vorm 'n deel van die dekor wat dit lyk asof dit aangryp. In hierdie unieke kamer, wat met verloop van tyd 'n kombuis of 'n slaapkamer word, is die groen geluid die enigste plantjie wat op die vensterbank geplaas word, langs 'n boks en 'n netjies gevoude koerant.
Soos die anonieme skrywer van een van die seldsame kennisgewings wat aan hierdie 'klein meester' gewy word, voorstel (Anoniem, "Monsieur Paul Gondrexon", in Ardennes lewe, n ° 6, 26 Junie-3 Julie, p. 4), voel Paul Gondrexon, wat die groothandel en skilderkuns gelyktydig lei, nader aan vervaardigers as aan werkers. Die opgevoerde lei, wat nie gekies het om na die steengroef te gaan om te verhoed dat die 'geel' die staking verbreek nie, maar wat tuisbly in 'n uitsluitlik vroulike heelal, het niks daarmee te doen nie. met die kwaai mynwerker wat kort tevore deur Adrien Roll (Staak, 1884, Musée de Valenciennes) ook nie met die militant wat in 1898 deur Alexandre Steinlen in Blaar (Opvallend, Kunsbiblioteek en Argeologie van Genève). Hy is meer soortgelyk aan die dronkaard wat sy mense tot niet laat gaan voordat hy in die 'skuur' beland.
Die familie, aangebied deur Paul Gondrexon - vyf mense wat drie geslagte vorm - het dieselfde eienskappe as die families van 'sublieme' wat Forain en Willette geteken het vir die eerste plakkate in die stryd teen alkoholisme. Dit is ook die koolstofkopie van Gesin en drank, twaalf plate foto's wat in 1898 deur Jean Geoffroy namens die Delagrave-boekwinkel geneem is, en Slagoffers van alkoholisme, verfilm in 1902, deur Ferdinand Zecca. By die aanvaller soos by die alkoholis is daar geen tafeldoek op die tafel nie, die venster het geen gordyn nie en die mure is kaal. Die meubels word tot die minimum beperk en die syfers word saamgevoeg om aan te dui dat die huis nie verhit word nie. In beide gevalle wag sosiale en morele agteruitgang; die karakters is ledig: die kinders speel nie, die vroue mop nie en kook nie.
Hierdie tabel vertel meer oor die vooronderstellings van 'n provinsiale burger as oor die aard van die Ardense werkersbeweging in die 1880's.
Hy vra vir 'n verdere opmerking: Paul Gondrexon stel wetende of nie gelyk aan staking met alkoholisme nie. Terwyl die kinders van dronkaards in die anti-alkoholiese propaganda deur die beeld altyd lelik is, is die meisie wat die aandag vestig op haar sentrale posisie, om die tesisse van hedendaagse degenerasie toe te lig, lug van 'n gerub met sy pluizige wolhals, waarvan die twee punte agter vlerk. In die tweede helfte van die 19de eeu, as die nageslag van die drinker nie gered kon word nie, het die van die proletaris, aan die ander kant, die elite beweeg wat sedert die monargie in Julie deur die higiënistiese ondersoekers gevoelig was.