Die verowering van Konstantyn (1836/1837) - Inligting
Die verowering van Konstantyn (1836/1837)
Episode van die terugtog van Konstantyn in November 1836, aanval op 'n konvooi gewond deur die Arabiere op 24 November 1836.
Episode van die terugtog van Constantine in November 1836, die plein van maarskalk Changarnier aangeval deur die Arabiere.
Veg in die Grande rue de Constantine op 13 Oktober 1837.
Frankryk se probleme om Konstantyn te verower
As die verowering van Algerië in 1830 deur Charles X besluit is en deur sy opvolger Louis-Philippe nagestreef is, het hy baie vinnig beheer oor Algiers aan Frankryk gegee, dan was dit anders vir die res van die land. In 1837 slaag die tweede operasie onder generaal Damrémont daarin om die stad in te neem, veral danksy die beslissende deurbraak van die Zouaves van kolonel de Lamoricière.
Die afdrukke van Auguste Raffet handel oor hierdie twee militêre ekspedisies. Die eerste twee afdrukke bevat episodes van die terugtog van 1836, toe die Franse leër moes terugtrek te midde van Algerynse verset, die derde is 'n visie van 1837, toe die troepe daarin geslaag het om die land binne te gaan. stad Konstantyn.
In mense se gedagtes verwys die verband tussen oorlog en Algerië na die konflik vir onafhanklikheid (1954/1962). Meer as 'n eeu tevore is die verowering egter ook gekenmerk deur 'n opeenvolging van dodelike gevegte. Hierdie drie litografieë is 'n duidelike bewys hiervan.
Herhalende elemente moet opgemerk word. Die konfrontasie tussen die Franse militêre en Algerynse troepe is die kern van die aksie. Die soldate word steeds in hul donker uniforms afgebeeld, met 'n pet en 'n bajonetgeweer. In die eerste twee beelde volg dit asof hierdie soldate bevele volg. Hulle dek die terugtog van gewondes, staan ​​in 'n vierkant om te voorkom dat hulle deur die woede van die aanvallers oorweldig word. Hulle vorming toon 'n presiese aanpassing wat die strengheid van die bevel toon, ondanks die harde gevegte.
In teenstelling met hierdie beeld van dissipline, bied Algerynse troepe meer beweging en disorganisasie. Die opposisie tussen 'n professionele leër en rebeltroepe is duidelik gemerk. Hiervoor het die kunstenaar gekies om die Moslem-vegters voor te stel met behulp van ligte toon om die kontras van houding met die Franse soldate aan te dui. Die aanwesigheid van perde aan die Moslem-kant versterk net hierdie indruk van beweging en woede.
Die derde prentjie is anders omdat die geveg nie 'n veldslag is op goed gedefinieerde terrein nie, maar 'n stedelike guerrillatoneel waarin Franse troepe hewige weerstand in die gesig staar. Die rebelle is beskut agter versperrings. In hierdie beeld lyk die Franse leër vol vertroue in sy sterkte: die man op die voorgrond wat 'n jong Algeryn wys hoe om sy wapen te gebruik, dra hierdie gevoel van kalmte oor, ondanks die nabyheid van die konfrontasie.
'N Oorwinning oor die Algeriërs en oor die verlede?
Die maak van hierdie afdrukke is eietyds met die genoemde gebeure. Raffet bied die oorlogsagtige episodes aan wat gelei het tot die inname van Constantine. Hierdie kunstenaar, wat die borde ontwerp het vir Geskiedenis van die rewolusie Frans de Thiers, is 'n kundige in die illustrasie van belangrike historiese tonele.
Die verteenwoordiging van Franse en Arabiese troepe laat ons toe om die manier waarop tydgenote hierdie verowering van Algerië ervaar, te interpreteer. Hierdie elemente is ook nie ver van sekere beginsels van die Oosterse kuns af nie, soos die fassinasie met die temperament van die plaaslike bevolking, die moed van die koloniseerders, maar ook die gekoloniseerdes, die teenwoordigheid van volbloed perde wat die Arabiere geweet het om te hanteer. perfeksie ...
Moslem-rebelle word gesien as hewige soldate, wat nie bang is vir die dood nie en altyd gereed is om die vyand aan te kla. Aan die ander kant veroorsaak hul rudimentêre militêre strategie baie verliese. Inteendeel, die Franse soldate pas streng instruksies toe, gedra hulle soos 'n ware leër, byvoorbeeld om hul gewondes te beskerm om 'n terugtog in 'n goeie orde te organiseer en om uiteindelik die oorwinning te verseker.
Daar is baie verwysings na die Napoleoniese epos. Die woede van die Arabiese troepe herinner aan dié van die Mamelukke tydens die Slag van die Piramides tydens die Egiptiese veldtog in 1798. Die vierkantige formasie, met soldate wat rondom die vlae gegroepeer is, roep baie gevegte van die Ryk op. Die begeerte om die gewondes te bewaar, weerspieël die noodsaaklikheid van 'n georganiseerde toevlug, om verliese soveel as moontlik te vermy, wat die keiserlike leër slegs gedeeltelik in Rusland kon regkry. Laastens weerspieël die guerrillatoneel die stryd in Spanje waar die soldate van die Ryk hierdie soort gevegte teen die patriotte van Cadiz of elders ontdek het.
In hierdie werke het Raffet nog altyd probeer om die Grande Armée te vergroot. Wou hy in hierdie drie beelde die spook van die keiserlike nederlaag verswak deur oorwinnende episodes van die verowering van Algerië aan te bied? 'N Kwarteeu na Waterloo kan die vraag gevra word.