Nuuskommentaar: Verkragting van gestremde, padwoede en anomie | Die Nuus in Afrikaans - Koerant.co.za
Volgens maatskaplike werkers net tussen een uit tien en een uit dertig gevalle van verkragting by die SAPD aangemeld. Volgens Interpolsyfers wat pas bekend gemaak is word minder as een persent van die verkragtings by die SAPD aangemeld, terwyl die SAPD nou beraam dat een uit 36 gevalle van verkragting aangemeld word.
Amptelik was daar in die vorige verslagjaar meer as 66 000 voorvalle van seksuele misdaad in Suid-Afrika. Dit beteken meer as ‘n halfmiljoen tot amper twee miljoen vroue en meisies is in een jaar in die land seksueel aangerand of verkrag, of tot amper 4 000 per 100 000 van die bevolking, en dus byna 8 000 per 100 000 van die vroulike bevolking. Dit is nou as die maatskaplike instellings se syfers gebruik word. Met Interpol se syfers is die aantal verkragtings in die land nader aan 7 miljoen per jaar.
Wat dit nog sieker maak is dat baie hiervan binne gesinsverband geskied, en herhalend is. En net om dit nog sieker te maak, is die slagoffers in ‘n bepaalde jaar dikwels tussen enkele maande en ‘n honderd jaar oud. Enkele jare gelede was die gerapporteerde uiterstes van die betrokke jaar ‘n meisie van drie maande en ‘n oumatjie van Qwaqwa van 103 jaar oud.
En weens die hoë voorkoms van MIV-Vigs is verkragting dikwels ‘n doodsvonnis.
Die skuldiges se optredes kan na ‘n wye verskeidenheid sielkundige of sosiologiese probleme herlei word, met sosio-ekonomiese omstandighede wat sterk insette lewer. Waar dit egter met die probleem van padwoede en ander geweldsmisdaad ooreenkom, is dit nodig om ‘n sosiologiese begrip onder die vergrootglas te plaas.
Die begrip dat leiers die verkeerde voorbeeld stel en tot algemene ongehoorsaamheid teenoor die owerheid lei, staan as anomie bekend. Die sosioloë omskryf anomie ook as ’n toestand van wetteloosheid voortspruitend uit ’n gebrek aan maatskaplike norme. Dit tree in weens die verbrokkeling van die maatskaplike bande tussen mense. Dit beskryf ook ’n gevoel van vervreemding voortspruitend uit die gevoel van doelloosheid. Dit dui op ’n gebrek aan etiek of etiese kodes.
Dié saamgeperste beskrywings van anomie is elk ‘n lywige bespreking werd, maar elke leser sal instinktief aanvoel dat dié begrip lewend en wakker in die Suid-Afrikaanse gemeenskap is. Die mees klassieke voorbeeld wat in Suid-Afrika gebruik word is die veelwywer-president wat in effek owerspel as verweer in ‘n verkragtingsaak aanvoer. Byna al die definisies in een.
Onlangs is die miljoenkerf vir die keuse-abortering van babas in Suid-Afrika bereik. Sosioloë, afhangende van hul uitgangspunte, verskil lynreg oor die impak van dié slagting op die morele bindweefsel van ‘n gemeenskap. Dié studies neig om na die filosofies-etiese te swenk, waar groot gewag gemaak word van ‘n algehele indruk dat lewe en moraliteit min werd is, of sielkundig waar sterk op die vrou wat ‘n aborsie ondergaan het se psige gefokus word. Dan word die impak daarvan op die gemeenskap min of meer buite rekening gelaat word. Regressie by individue word dikwels bespreek.
Sielkundiges wys op die gevoel van mag en anonimiteit wat die voertuig bied, dieselfde soort vals mag wat ‘n kuberterroris geniet wat lafhartig verskuil agter ‘n skuilnaam sy jaloesie of afwyking deur die uitdeel van vitrioel aan slagoffers uitleef. Deur onskuldige meisies se name op ‘n sletlys te plaas verkry die siek siel ‘n gevoel van mag. Volgens die webwerf www.drivelikeachop.co.za waar padgebruikers die optredes van padvarke aan die groot klok hang, maak die bestuurders van groterige voertuie soos viertrek, luukse sedans en taxies hulle veral skuldig aan dié gedrag.
Op die meganiese vlak; verkeerskenners meen die wisselende snelhede van voertuie dra by tot die probleem.
Wanneer ‘n fietsryer hom op die pad begeef, is hy besonder blootgestel. Weens die koste word strate dikwels smaller gemaak, en is daar in baie strate werklik min ruimte vir twee voertuie wat in verskillende rigtings beweeg, en ‘n fietsryer. Weens agterstande in instandhouding, is dit ook nie vir die fietsryer moontlik om konstant naby die sypaadjie te hou nie – ‘n slaggat kos immers nie net ‘n pap band nie, maar dat die hele wiel gebuig word. Dikwels is daar ook drawwers of ander voetgangers in strate, of op buitestedelike paaie. Kortom, ‘n fietsryer veroorsaak dikwels ‘n onbedoelde obstruksie aan motorverkeer. Maar hy het die reg om daar te wees, maar fietsryers het ook nie die reg om langs mekaar te ry nie.
Die oplossing vereis ‘n holistiese benadering, met as vertrekpunt die sogenaamde zero-verdraagsaamheidsbenadering. Die sosio-ekonomiese omstandighede moet verbeter word, moraliteit moet herstel word, en uiteindelik moet die leiers die voorbeeld stel.
‘n Navolgingswaardige voorbeeld.