Hulle het baie bang geword, want nie een van hulle kan sonder mxit klaarkom nie. Hulle maak toe 'n plan. Hulle sal nie baklei nie en voor hulle ma sal hulle maak asof hulle maklik in vrede kan saamleef, maar agter haar rug kon hulle mekaar nogsteeds nie verdra nie.
Hulle begin toe loop, maar in die eerste paar minute loop hulle die Whiekie Mawhakkie raak. Die Whiekie Mawhakkie is die slegste towenaar wat daar in die hele bos is; nie sleg omdat hy niks kan regkry nie, maar sleg omdat hy onmin saai oral waar hy gaan.
Maar Donsie sê: "Eerstens is hy nie 'n wolf nie, tweedens het Rooikappie nie 'n selfoon gehad nie en derdens is ons nie oppad na 'n ouma of iets toe nie."
Hulle was toe nie eers meer bang nie, want hulle het nog nie geweet in watter gevaar hulle nou is nie. Die Whiekie Mawhakkie lei hulle na 'n digte bosdeel van die gewone bos, daar waar dit baie donker is.
Sy ma bel hom en toe sê hy vir haar: "Mamma, ons het verdwaal in die bos en ons is baie bang. Sal julle ons asseblief kom haal? Ons is in 'n baie digte deel van die bos, maar ons wil nie beweeg nie, want netnou val ons in gate of iets," waarop sy ma antwoord: "Okay, ons sal julle kom haal, sing net kliphard 'n liedjie dan kan ons julle stemme volg."
Die Whiekie Mawhakkie het ook die gesing gehoor en hy het geweet dat as die kinders se ouers hulle kry, hulle die hele storie gaan hoor en dan is dit klaar met die Whiekie Mawhakkie.
Hy kom toe gelyk met die Parramallallas daar aan en hy besef hulle het 'n hele mag van die bos saamgebring. Koning Spreeu, die hele Polisiemag onder leiding van Krokodil en al die ander diere wat klein kindertjies het, is daar.
Van daardie dag af was die Parramallallas die gelukkigste gesin in die bos en daarom het hulle hulle van verander na Paddas, "want," het hulle gesê, "mense gaan nie oor ons kan praat of skryf sonder dat hulle tonge vashaak nie."