Jou intekening was onsuksesvol, probeer asb. weer of kontak ons dienssentrum vir hulp. ‘n Teengestelde siening (reeds deur Antonissen, s.d.:108-109, aangevoer) is dat die “antropo- en ego-sentriese” beelding van diere en dinge deur Pretorius ‘n “breuk” vertoon “tussen die natuurlike wese van die dier of ding en die menslike toedigsels wat daardie wese ter wille van toepaslikheid moet saamdra”. Ook mag daar nie hande geklap en in groepe op straat geloop en gesing word nie en « die blindes mag nie in hulle huise of binneplase of op straat skree nie. » Wat dit vir my in ’n afgeleide sin sê en beteken is dat ek my kan verheug oor God se voorsiening, want dit skep hoop by my. Maar ek kan my ook verheug oor swaarkry omdat dit net soseer hoop by my skep deur die vrug wat dit bring in terme van volharding en egtheid. Dit kan beskou word as ’n vorm van metaforiese ikonisiteit. Die lyn en die diagrammatiese fatsoen wat deur die bewegende lyn tot stand gebring word, medieer as ’t ware tussen die taaltekens en betekenis.