PressReader - SA Jagter Hunter: 2018-05-01 - Bospos – Sê jou sê
SA Jagter Hunter - 2018-05-01 - INHOUD -
Die jag­sei­soen is op han­de en daar is baie man­ne wat graag wil gaan “jag”. Jy sien nou ge­reeld pla­sings op Fa­ce­book van men­se wat jag­plek soek bin­ne ’n se­ke­re ra­di­us van die stad waar hul­le woon. Hul­le dui ook die spe­sies aan wat ge­jag moet word. Dit het my laat dink aan ’n takeaway- re­stau­rant – jy be­sluit waar­voor jy lus het, kyk waar die naas­te takeaway is, ry daar­heen en koop iets deur ’n ven­ster.
Het die jag­be­dryf in Suid-A­fri­ka ’n takeaway- be­sig­heid ge­word? Wild­boe­re in die Bos­veld ver­al (ek mag ver­keerd wees) be­gin spe­sies op pla­se aan­hou wat nie na­tuur­lik daar voor­kom nie en dan eers moet aan­pas voor­dat hul­le ge­jag kan word. Wild­pla­se raak net soos die weg­neem­e­te-re­stau­ran­te met ’n ver­skei­den­heid op die spys­kaart. Die re­de hier­voor is heel e­ko­no­mies: Daar is ’n groot mark, ver­al in Gau­teng. Ja, ek weet ons om­stan­dig­he­de is van­dag van so ’n aard dat tyd geld is en geld skaars is. Dit baan die weg vir boe­re om ’n groot ver­skei­den­heid wild aan te bied vir die takeaway- jagter wat gou sy bok­spe­sie bin­ne ’n dag wil skiet.
Maar waar­in lê die ge­not as jy ’n Ka­la­ha­ri-gems­bok bui­te sy na­tuur­li­ke ha­bi­tat van rooi sand­dui­ne jag, of ’n buf­fel net ’n uur se ry uit Kaap­stad? Die uit­tog na ’n spe­si­fie­ke streek om ’n bok te gaan jag wat net dáár na­tuur­lik voor­kom, maak die er­va­ring mos so­veel meer spe­si­aal. En wat is een of twee ek­stra dae weg van die kan­toor dan nou?
Ek is dalk ook ’n ta­ke­a­way­jag­ter, maar kom, laat ons ons leef­styl ver­an­der. Kom ons be­gin “or­ga­nies” jag. HEIN HANEKOM * Hein wen die R500-ge­skenk­be­wys van Sa­fa­ri Out­door.
BENUTTING IS BEWARING
Op pad na ’n troue in die Kaap, en met die voor­ne­me om rus­tig te ry tot daar, het ek be­sluit om ty­dens die rit so­veel as moont­lik wild­re­ser­va­te (waar daar ge­jag word) te be­soek. No­de­loos om te sê, die rit het vier dae ge­duur!
Tus­sen-die-Ri­vie­re se wild­re­ser­vaat was eer­ste aan die beurt. Op die oog af het al­les goed en ge­sond ge­lyk. Die be­hulp­sa­me per­so­neel was baie vrien­de­lik en kort voor lank was ons land en sand aan die ge­sels met hul­le.
So met die ge­sel­se­ry hoor ek dat die be­trok­ke mi­nis­ter se kan­toor die af­ge­lo­pe drie jag­sei­soe­ne geen jag­pak­ket­te goed­ge­keur het vir hier­die, so­wel as die Sand­veld-wild­re­ser­vaat nie. Nou waar­om nie? Dit is die De­par­te­ment van Om­ge­wing­sa­ke se ge­heim, kom die ant­woord.
Na my me­ning is se­lek­tie­we uit­dun­ning van wild die be­houd van vol­hou­ba­re wild­boer­de­ry (ook in re­ser­va­te) en die suk­ses­vol­le oor­dra­ging van die do­mi­nan­te ge­ne. As wild­ge­tal­le in hier­die re­ser­va­te hand­uit­ruk, sal die wan­ba­lans na­ge­vol­ge hê wat lank sal neem om te her­stel.
In­dien daar ’n fi­nan­si­ë­le ant- woord op die de­par­te­ment se “ge­heim” is, waar kom die fond­se nou van­daan om die no­di­ge her­stel­werk aan die ge­boue te doen? (By die in­gang lê ’n ge­deel­te van die dak op die grond.)
As ons nie be­nut nie, kan ons ook nie be­waar nie. JO­HAN REYNEKE
DIE VERGETE .303
In 1974 was my pa be­sig met sy laas­te weer­mag­kamp toe hy be­sluit om ’n .303-ge­weer by die Weer­mag te koop. Die wa­pen was nuut, nog in sy “o­lie­sak”. Dit be­te­ken die ge­weer was nog vol ghries en is nog nooit ge­bruik nie. Waar my pa op daar­die sta­di­um die ge­weer ge­bê­re het, weet ek nie.
In 1980 het my pa se broer, oom Wil­lie, ’n plaas in die Na­boom­spruit-a­rea ge­koop en be­sluit om ’n huis daar te bou. Dit het hy stuk-stuk ge­doen en oor baie ja­re. Met die bou­e­ry en an­der werk op die plaas het ons el­ke va­kan­sie gaan help en el­ke be­skik­ba­re ge­leent­heid wat ons ge­had het, is ons ge­sin na oom Wil­lie se plaas toe. My pa moes op een of an­der sta­di­um die ou .303 daar by oom Wil­lie “ge­stoor” het.
Ek en my neefs (wat baie ou­er as ek was) het graag gaan vlak­var­ke skiet met die .22 – geen kor­rel en geen te­le­skoop was op die ge­weer nie, ons het som­mer so uit die heup uit ge­skiet! Lek­ker dae.
Toe ek 13 was, het ons Vry­staat toe ge­trek en ons is nie weer plaas toe nie. Na skool het ek in P­re­to­ria ge­woon. Ek en my ge­sin­ne­tjie is een na­week Na­boom toe en dit was won­der­lik om my tan­nie An­ne­tjie en oom Wil­lie na ja­re weer te sien. Hul­le het op die plaas af­ge­tree. Na hul­le op pen­si­oen ge­gaan het, het hul­le nog 20 jaar op die plaas ge­woon. Daar­na is die plaas ver­koop.
Die nu­we ei­e­naar het een dag uit die blou­te ge­bel en laat weet dat hy ’n wa­pen in die plaas­huis se dak ge­kry het. Ou men­se het mos als van waar­de bo-op die pla­fon weg­ge­steek. Dit is na­tuur­lik waar my pa toe die ge­weer weg­ge­steek het na­dat oom Wil­lie se huis klaar ge­bou was! My pa het heel­te­mal ver­geet van sy .303 in die “kluis”!
Ek het die wa­pen gaan haal. Die wit wa­pen­sak was vuil en daar was los stuk­ke in die sak. Die kolf was los en ge­kraak, die res van die hout was ge­breek en daar het skroe­we ge­kort. Dit was ’n 1916 SMLE (Small Ma­ga­zi­ne Lee En­field) MK III. Ge­luk­kig was die ak­sie nog prag­tig en die loop roes­vry.
Die .303 het se­dert 1983 (on­ge­veer vir 34 jaar) daar in die dak van die huis ge­lê. Die hout het na­tuur­lik nat ge­word en ge­swel. Met die hout van twee ou ge­de­ak­ti­veer­de wa­pens het ek die kolf na die bes­te van my ver­moë her­stel. Ek het am­per op my rug ge­val toe ek by die SAP uit­vind dat die ou .303 toe nog steeds op my pa se naam was. (My pa het in die 1980’s sy pas­poort ver­loor waar­in sy vergete .303-li­sen­sie was.)
En van­dag staan dié ou krygs­man trots by my in ’n reg­te wa­pen­kluis. OPPIES OP­PER­MAN
Ek het in 2015 vir my een van Mau­ritz Bos­man se Per­fect Bul­let Pul­lers ge­koop. Dit het uit­ste­kend ge­werk. Toe het ek ’n klom­pie ou her­laai­de am­mu­ni­sie in die han­de ge­kry en wou die koe­ëls trek om die dop­pe te ge­bruik.
Die koe­ëls wou net nie uit nie en in die ge­stoei het die Bul­let Pul­ler Hol­der tot teen­aan die pers ge­draai en die ek­stra krag wat daar­op uit­ge­oe­fen is, het ver­oor­saak dat die me­taal ge­kraak het. (My fout!)
Ek het Mau­ritz ge­ska­kel en ver­tel wat ge­beur het en wou ’n nu­we Hol­der koop. Sy re­ak­sie het my stom­ge­slaan: “Al wat jy moet doen, is om vir my jou naam en a­dres te SMS. My Per­fect Bul­ler Pul­ler het ’n on­voor­waar­de­li­ke waar­borg. Ek stuur vir jou ’n nu­we een.”
In ’n wê­reld waar­in daar min te kies is tus­sen pro­duk­te, is dit dik­wels die diens en ver­al na­ver­koop­diens wat die keu­se be­paal. Die diens en waar­borg van Mau­ritz Bos­man was eer­ste­klas. Nog­maals dan­kie, Mau­ritz. ETIENNE MARE