Gedurende hierdie boek [Laat jou Geesgidse praat], Het ek beklemtoon dat die verhouding met jou gidse op baie maniere gelykwaardig is aan jou verhoudings met ander mense. Ek het ook gesê hoe belangrik dit is om u dankbaarheid daagliks uit te druk. Maar hierdie twee punte is so belangrik, ek wil hulle huis toe ry deur 'n paar jaar gelede 'n nie-so-gemaklike ervaring van my te deel, toe ek 'n groot ineenstorting oor geld gehad het.
Eintlik was dit nie net oor geld nie. Dit was oor die gevoel dat ek nie in my loopbaan vorder soos ek wou nie. Ek het projekte aangeneem wat ek nie wou doen nie, omdat hulle die rekeninge betaal het, maar hulle het my geen vreugde of voldoening gegee nie. Ek het gehelp om ander vorentoe te beweeg met hul skryfwerk, maar het nie dieselfde vir myself gedoen nie. En soos my gidse eendag so bondig daarop gewys het: "Probeer om sonder skrif te publiseer, is om te probeer om swanger raak sonder om seks te hê."
My gevoelens het eendag 'n kop gekry toe een van my skryfkliënte 'n op-ed-stuk in die boek gepubliseer het Die Washington Post. Die Die Washington Post! Sy het dit eendag gestuur, en dit is die volgende gepubliseer.
En so het my ineenstorting begin.
Was ek gelukkig vir haar? Seker. Was ek jaloers en intern skree Wat van my? Beslis.
En toe het ek iets gedoen wat ek nog nooit gedoen het nie. Ek het dit alles op my gidse geblameer.
Tipies, in so 'n situasie sou ek my gidse gevra het wat ek daaruit kon leer, watter les dit vir my gehou het, wat ek anders van daardie punt kon doen. Maar hierdie keer het jare van frustrasie in vingerpunte ontplof en die hardste, mees vrees-gedrewe blameer wat ek kon dink, alles op my span gerig.
'Jy help my nie,' skree ek. Ek het letterlik geskreeu: "Ek doen alles wat ek moontlik kan, en jy ondersteun my nie."
Dit was nare genoeg, maar dit het baie erger van daar af.
Dit was so erg dat, toe ek een van my beste vriende daaroor vertel het, met al die sterkte wat ek gevoel het, het sy letterlik teruggetrek en na my gekyk, bang. "Wie is jy? "het sy gesê.
Sy hoef nie bang te wees nie, want ek het meer as genoeg vrees vir die hele staat van Iowa gehad. En die enigste een wat ek in daardie oomblik wou seermaak, was my gidse, daardie wesens in wit joggingpakke wat my gejuig het. Dit was een van die grootste ego-tantrums en ontploffings wat ek ooit ervaar het, en ek het daarby gehou en my twee dae lank in toorn en toorn gehou.
Lelik begin nie om dit te beskryf nie.
Geleidelik het ek gaan lê, maar my ego het geweier om in te gee. Ek het met my gidse gepraat, maar ek was nog steeds kwaad vir hulle en het geglo dat hulle op die een of ander manier in die vloei geld staan ​​wat ek gedink het ek het verdien. Maar met verloop van tyd het ek begin met 'n bietjie meer gesonde verstand.
Snel vorentoe drie maande.
Ek was in die foon met 'n geneser in Illinois, 'n vrou wat spesialiseer in die werk met entiteite. Ek het met haar gidse gesels, vrae gevra en hul antwoorde ontvang. Ek het gevra oor my skryfwerk, en hulle het my uitstekende, praktiese advies gegee.
Toe het ek gevra oor geld. Sy het die vraag aan Ralph gestel, die naam wat ek my primêre gids gegee het, en daar was stilte oor die telefoon.
"Hmm," het sy uiteindelik gesê, "Ek het nog nooit 'n gids gehoor wat dit voorheen gesê het nie."
Sy het natuurlik niks van my tirade geweet teen die gidse nie. Sy het gesê, "Laat my weer vra."
Toe het sy gesê, "Wel, dit verras my, maar hy sê hy hoef jou nie met geld te help nie, want jy is ondankbaar."
Oeps. Ek het 'n paar maande vroeër aan my tantrum gedink.
Ek het gejuig. "Regtig?" Ek het gesê, voel skielik getugtig. "Sê hy enigiets anders daaroor?"
Sy het ingeskryf. "Hy sê dat hulle die hele tyd jou help, maar jy erken dit nie."
Ek het diep asem gevat, besef ek was gemors en het haar die storie vertel om my gidse te blameer. Sy het geluister en toe gesê: "Wel, ek dink jy moet jammer wees."
En so het ek gedoen. Ek het die verantwoordelikheid geneem, gevra vir hul vergifnis en hulle bedank vir die talle maniere - waarvan baie vir my onbekend is - dat hulle my elke dag help.
En ek het hulle sedertdien niks daarvan beskuldig nie.
Die ervaring was pynlik, maar dit het my 'n enorme les geleer. Tot daardie tyd het ek gedink dat gidse hoër wesens as menslike emosie was, beskikbaar om ons te dien op enige manier wat ons gevra het. Maar hul reaksie op my gedrag was presies dieselfde asof ek 'n ander mens mishandel het. Hulle stel nie belang daarin om voordeel te trek uit, mishandel of te blameer nie. Hulle wil erken en waardeer word vir die werk wat hulle doen.
Dit is so belangrik.
Vir die nie-fisiese siele wat elke dag saam met ons werk, maak vriendelikheid saak. So ook waardering, respek, luister en vrygewigheid.
So hier is 'n paar belangrike wenke wat ek op die harde manier geleer het:
√ Wanneer jy iets vra, vertrou dat jou gidse alles moontlik doen om dit op jou manier te bring.
√ Wanneer hulle jou rigting gee, volg dit.
√ Wanneer u nie verstaan ​​nie, vra vrae en luister eerder as om te argumenteer of te dring dat u reg het.