Karpman se Driehoek - koherentiwiteitsverhoudings, hoe om hulle uit te kry - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Karpman se Driehoek is óf 'n sosiale of sielkundige patroon van interaksie tussen mense in transaksionele analise ('n sielkundige model wat dien om menslike gedragsreaksies te vertoon en te ontleed), wat eers deur psigiater Stephen Karpman beskryf is. Hierdie sjabloon beskryf die drie psigologiese rolle wat mense gewoonlik in alledaagse situasies besit, naamlik die slagoffer, die vervolger (die persoon wat druk plaas) en die redder (die persoon wat tussen sogenaamde goeie motiewe ingryp om die swak te help). In so 'n driehoek kan van twee individue na hele groepe draai, maar daar sal altyd drie rolle wees. Deelnemers in die Karpman-driehoek kan soms rolle verander.
Verhouding Model Beskrywing
Die oorweeg model impliseer die skeiding van mense, soos hierbo genoem, in drie vorms. 'N Konflik word tussen die slagoffer en die tiran gebore, die redder probeer om die situasie op te los en die slagoffer te red. Die spesifisiteit van die beskryf model lê in sy lang tyd, dit wil sê, 'n soortgelyke situasie word gereeld vir 'n geruime tyd gehandhaaf, en elkeen van die deelnemers in die interaksie georganiseer. Die vervolger, wat 'n sterk persoonlikheid is, vervolg ander, die slagoffer soek na bevrediging om die verantwoordelikheid vir sy eie versuim om die omgewing te dump, en die redder sien sy eie predestinasie om die "weeskinders en behoeftiges" te red van moeilike alledaagse situasies.
Die reddingkarakter is die minste voor die hand liggende rol. In die driehoek van Karpman is hy nie die individu wat geneig is om iemand in uiterste omstandighede te help nie. Die redder het altyd 'n gemengde of geheime motief, wat selfsugtig voordelig vir hom is. Hy het 'n duidelike rede om die probleem op te los, en dit lyk asof hy groot moeite doen om dit op te los. In hierdie geval, die redder in die teenwoordigheid en verborge basis om die probleem onopgelos te laat, of om die doel op 'n winsgewende manier te bereik. Byvoorbeeld, hierdie karakter voel selfbeeld, of voel soos 'n sogenaamde lewensredder, of geniet, aangesien iemand onder die invloed is of hom vertrou. Dit lyk vir diegene rondom hom dat so 'n persoon net uit 'n begeerte om te help, maar hy speel bloot die slagoffer met die karakter om voort te gaan om sy eie voordeel te ontvang.
Ten spyte van die duidelike verdeling van rolle in Karpman se driehoek, is mense in dieselfde vleeswêreld ver van altyd, aangesien dit moeilik is vir hulle om voortdurend een posisie te volg. Daarom word die slagoffer dikwels na 'n agtervolger omskep en word die reddingspersoon die slagoffer. Hier is dit nodig om aan te dui dat sulke metamorfose nie deur stabiliteit gekenmerk word nie. Hulle is episodies.
Dus, die vervolger (diktator), die slagoffer en die redder is die fundamentele akteurs, op wie se verhoudings Karpman se driehoek gebou is. Die beskryf interaksie model word dikwels mede-afhanklike verhoudings genoem. Sulke verhoudings is gebaseer op selfverwesenliking ten koste van 'n ander deelnemer. So byvoorbeeld, die slagoffer se karakter vind 'n verskoning vir homself in die aanvalle van die diktator, wat op sy beurt tevredenheid behaal deur die slagoffer vir homself te onderwerp. Die redder toon ook aggressie teen die vervolger, en verduidelik sy eie optrede deur die beskerming van die slagoffer. Hierdie situasie hou verband met 'n bose kringloop, wat moeilik is om te breek weens die feit dat die deelnemers dit eenvoudig nie wil hê nie.
Die rol van die slagoffer
Die hoofkenmerk van 'n persoon wat die rol van die slagoffer vrywillig verloor, kan beskou word as die gebrek aan begeerte om die verantwoordelikheid vir persoonlike mislukkings op hul eie skouers te plaas. Dit is makliker vir hom om probleme op te los en oplossings vir hul binnekring te vind. Die tipiese gedrag van individuele slagoffers is 'n poging om medelye in gesprekke te skep, om simpatie daarin te skep. Dikwels veroorsaak die slagoffer deur sy eie optrede die voorkoms van aggressie in die tiran om voort te gaan om 'n kans te kry om hom te manipuleer ten einde sy eie selfsugtige doelwitte te bereik.
Mense wat die beskrewe posisie geneem het, is oortuig van die onreg van wese en die vloed van die lyding van die lewe. Die onderwerp wat sulke oortuigings het, is vol vrese, oortredings en huiwering. Hy is geneig tot skuldgevoelens, jaloesie, gevoelens van skaamte en afguns. Sy liggaam is in 'n bestendige toestand van spanning, wat die individu self nie opmerk nie, maar met verloop van tyd lei so 'n staat tot baie verskillende kwale.
Die slagoffers is bang vir die hele proses van bestaan, hulle is bang vir sterk indrukke. Hulle is geneig tot depressiewe buie en verlange. Selfs as 'n individu wat in die rol van 'n slagoffer is, 'n aktiewe manier om te wees, is hy steeds inert in sy siel en inisiatief ontbreek. Dit ontbreek die begeerte vir vordering en beweging.
Dit is nodig om te beklemtoon dat die werklike inkarnasie van die slagoffer Karpman 'n sentrale posisie in die driehoek geneem het. Die rol van die slagoffer is belangrik omdat dit vinnig in 'n tiran of 'n redder kan verander. Terselfdertyd verander 'n persoon wat hierdie rol speel, nie sy eie oortuigings in belangrike aspekte nie. Hy probeer ook om alle verantwoordelikheid vir persoonlike optrede te vermy.
Om uit hierdie bose kringloop van afhanklikheidsverhoudinge te kom, is aanbevelings vir die slagoffer ontwikkel. Sulke persone moet byvoorbeeld probeer om hul eie emosionele ingesteldheid te verander. Hulle moet glo in die bestaan ​​van geleenthede om veranderinge in hul eie bestaan ​​te bring en besef dat 'n mens onmoontlik is sonder om die verantwoordelikheid op hul eie skouers te plaas.
Die rol van die vervolger
Despot, in ooreenstemming met sy eie natuur, is gefokus op leierskap en oorheersing oor ander. Die individu in hierdie rol is geneig om die slagoffer te manipuleer en hulle dade ten volle te regverdig. Die gevolg van die beskryf gedrag van die vervolger is die weerstand van die voorwerp van aanval. Deur die protes aan te spreek, beweer die tiran homself en ontvang ook bevrediging. Teistering van ander - die basiese behoefte van die agtervolger. Nog 'n spesifieke kenmerk van hierdie rol is nie die grondloosheid van die despot se optrede nie. In sy hart sal hy beslis verskeie redes en verskonings vind. As daar geen verduidelikings is nie, word die oortuigings vernietig. Terselfdertyd, wanneer die vervolger struikel op 'n afkeer van die voorwerp van die "aanval" van diegene, dan stimuleer dit hom om langs die beoogde kursus te beweeg.
'N Tiran mag voel:
- die begeerte om geregtigheid te herstel;
oortuiging in die korrektheid van hul eie aksies;
die standvastigheid van sy geregtigheid;
- om die skuldiges te straf;
- aanstootlike nietigheid;
- die opwinding van strewe.
Meer dikwels word die aggressors vakke wat in die kinderjare aan fisiese of sielkundige geweld onderwerp is. Sulke kinders in die siel voel 'n gevoel van skaamte en woede. Hierdie gevoelens beheer hulle verder.
Aanvalle op ander help die agtervolger om die gevoel van hul eie teenstrydigheid en ongemaklikheid te oorkom. Daarom word dominansie oor die omgewing die basis van hul gedrag. Die tiran beskou homself altyd reg en in alle. Onder die metodes om ander te beïnvloed wat populêr is by diktators, beklemtoon hulle intimidasie, ondervraging, verwyting, beskuldigings, provokasies.
Die aggressor herken nie sy eie kwesbaarheid nie, en daarom vrees dit veral sy eie hulpeloosheid. Daarom het hy 'n lyer nodig, op wie hy sy eie onvolmaaktheid beplan, beskuldig hom van ongeluk. Die neem van verantwoordelikheid vir persoonlike optrede en gedrag is fundamentele riglyne vir die vervolger. Die tiran, in teenstelling met die voorwerp van aanval, is te oortuig van sy eie sienings en van homself. Die agtervolger is seker dat hy net weet wat om te doen. Om te glo dat die hele omgewing verkeerd is, ervaar hy aggressie, irritasie en woede teenoor die doel van die "aanvalle" en sy redder.
Die rol van 'n lewensredder
Om die rol van die karakterredder te verstaan, die motiewe van sy optrede en hul resultate is die sleutel wat tot die bewustheid en opsporing van hierdie rol in sy eie wese lei. Dit is 'n kans om 'n sinvolle keuse te maak: om individue verder te manipuleer of om te leer hoe om goed met die omgewing en jou eie persoon verband hou.
Jy moet nie die spel in die redder identifiseer met die ware hulp in noodsituasies, byvoorbeeld die redding van mense in die geval van 'n brand nie. In die pogings van die redder is daar altyd geheime motiewe, understatement en oneerlikheid. Trouens, die mede-afhanklike verhouding van die driehoek-tipe ontwikkeling belemmer ontwikkeling, bring mense lyding en verwarring tot stand.
Die redder speel die gekose rol as gevolg van die behoefte om te red, om nie oor sy eie verborge gevoelens, angs, te dink nie, want die voorwerp van die aanvalle het deelname nodig.
Daar is 7 tekens inherent aan mense wat verkies om die beskrewe posisie in die verhouding te neem.
Eerstens, sulke vakke het probleme in persoonlike verhoudings, wat uitgedruk word deur die afwesigheid van 'n gesin, of in die gesin het elke eggenoot 'n aparte lewe.
Redders is dikwels baie suksesvol in die sosiale lewe. Die base waardeer hulle vir hul pligsgetroue werk, hulle oortree nie die wetgewende norme nie, en as hulle dit doen, is hulle sonder bewys.
Die hoof doelwit van hierdie kategorie persone is om die slagoffer 'n kans te gee om 'n bietjie luglug in te haal sodat die voorwerp van die vervolging nie sal versmoor nie, maar daarna die "wurggreep" toeneem. Hierdie proses kan vir ewig duur totdat een van die spelers besluit om die rol te verander. Die hoofdoel van die redder is om die moontlikheid om selfmoord te word, uit te sluit.
Mense wat aan hierdie rol voldoen, verag altyd die voorwerp van die aanvalle effens, waardeur hul hulp toegeeflik is.
Die redder koester dikwels dikwels "grootskaalse" reddingsplanne. Hierdie kategorie mense is ambisieus. Hulle poog om die maksimum van individue te beheer. Hoe meer onseker en hulpeloos die mense, hoe beter die redder, aangesien sy krag meer omvattend gemaak word.
Individue in hierdie rol probeer hul eie aggressie verberg, sodat hulle sy teenwoordigheid heeltemal ontken. 'N Persoon is 'n lewende wese, wat dikwels deur verskeie emosies oorweldig word, as gevolg van watter aggressiewe boodskappe inherent is. Die redder, asof dit op vertoon is, toon liefde vir alle lewende wesens.
Wanneer die slagoffer uiteindelik besluit om obsessiewe hulp te laat vaar, word die reddings oorbly tot manipulasie en gedreig dat die voorwerp van die vervolging self in hierdie groot wêreld vol gruwels en verdrukkinge sal bly. Daarna stap hy opsy en neem 'n oplettende posisie, wag vir die slagoffer om te struikel, verminder 'n reeds lae selfbeeld, berou. Hy wag so 'n oomblik om in triomf te verskyn. So 'n voorkoms kan egter vertraag word, aangesien die slagoffer tyd kan hê om 'n nuwe "juk" in die vorm van 'n vak te kry wat in alle opsigte probeer om sy eie hulp op te lê.
Hoe om uit die driehoek Karpman te kom
Die vind van 'n weg uit die kode-gekoppelde verhoudings is dikwels 'n taamlike moeilike taak. Hoe langer 'n persoon 'n rol speel, hoe dieper suig hy Karpman se driehoek van verhoudings. Om die gekoesterde deur te vind, moet jy eers die bestaan ​​van hierdie verhoudingsmodel in jou eie bestaan ​​besef. Terselfdertyd is die maniere om ontslae te raak van onderdrukkende verhoudings suiwer individueel, aangesien hulle gekondisioneer word deur die rol wat die vakke speel. Daarom is dit nodig om te probeer om objektief na die omstandighede van die interaksie te kyk om jou eie rol te verstaan.
Die moeilikste en kritiese persona in die Karpman-driehoek is die slagoffer. Ten einde permanent van hierdie rol ontslae te raak, word aanbeveel om met die eerste ongehuwde onafhanklike stappe te begin om hul eie bestaan ​​te verbeter. Dit is belangrik om op te hou om die las van verantwoordelikheid vir onmiddellike probleme en terugslae op die omgewing te blameer. Dit is nodig om te verstaan ​​dat u moet betaal vir enige hulp wat verskaf word. U moet ook leer om nie verskonings te maak nie en u eie voordeel te trek uit die interaksie met die redder, terwyl u probeer om nie laasgenoemde met die agtervolger te stoot nie.
Aanbevelings vir die redder is veral om op te hou om hul eie "reddingsdienste" op te lê. Assist mense moet slegs op versoek van laasgenoemde wees. Nie nodig om beloftes te gee in die afwesigheid van vertroue in hul prestasie nie. By die oplê van hulp moet 'n mens nie dankbaarheid van die ontvangende party verwag nie. As die "reddingsdiens" voorsien is ter wille van die verkryging van voordele, dan is dit nodig om direk daaroor te praat. Dit word ook aanbeveel om jou eie manier van selfverwesenliking te vind. Dit behels nie die opstel van hulp aan ander en inmeng in hul probleme nie.
Wanneer Karpman se driehoek geknip word vir 'n tiran, dan is dit nodig om te begin werk om uit die kode-afhanklike interaksie te kom. Eerstens moet die vervolger beheer oor sy eie aggressiwiteit neem. Irriteer, woede en woede kan slegs geopenbaar word as daar ernstige redes is wat aanleiding gee tot hierdie emosies. 'N Despot moet gemaak word om te verstaan ​​dat hy ook dikwels verkeerd is, sowel as sy ander omgewing. Hy moet ook besef dat die wortel van alle mislukkings in sy eie gedrag lê, ander individue moet nie die skuld van die vervolger se skuld gee nie. Dit moet verstaan ​​word dat indien die individu self nie die siening van ander oorweeg nie, is laasgenoemde nie verplig om sy posisie in ag te neem nie. Om hul eie voordele te behaal, moet wees deur die motivering van individue, eerder as deur diktatorskap.
Die mees treffende voorbeelde van die driehoek van die lot kan gesien word in gesinsverhoudings, waar die inkarnasies tussen vennote en kinders, of tussen gades en die man se ma, in die werkspan, in vriendskap versprei word.
'N Klassieke voorbeeld van verhoudings in die Karpman-driehoek is die interaksie van die skoonmoeder wat as die aggressor optree, met die skoondogter, die slagoffer en die seun wat die rol van 'n lewensredder geword het. Die skoonmoeder met wegraping sny die skoondogter, natuurlik word die geliefde seun getrou om haar te verdedig, en as gevolg daarvan sweer sy saam met haar ouer. Die vrou, aangesien die vrome sy eie moeder beledig het, word die verdediging van die skoonmoeder en van die rol van die slagoffer word dit omskep in 'n redder. Die eggenoot, wat op sy beurt gewond is deur die gedrag van sy vrou, omdat hy sy geliefde probeer help het, beweeg na die aanvallende posisie en draai van 'n redder na 'n aggressor. Sulke interaksie en rolverandering kan oneindig waargeneem word.
Die volgende is 'n tipiese verhoudingsmodel vir die Karpman-driehoeksmodel. Daar is twee mense tussen wie die konflik ontstaan ​​het. Dit is die debuut stadium, wat die verdeling van rolle aandui. 'N Vak wat 'n aktiewe invloed op 'n teenstander het, word 'n agtervolger. Laasgenoemde, onderskeidelik, is 'n slagoffer. Die aanval van die aanvalle probeer ywerig om 'n oplossing te vind, behalwe dat dit net iemand se eie ervarings moet gooi, waardeur 'n derde karakter - 'n redder - op die arena voorkom. Hy luister, gee raad, beskerm die slagoffer. Verder kan die situasie in verskillende scenario's ontwikkel. Byvoorbeeld, die slagoffer volg die advies van die "welgevaller" en "aanvalle" die vervolger, waardeur hulle rolle verander.
Dit is nodig om te verstaan ​​dat al die karakters van die spel, wat Karpman se driehoek van die lot genoem word, 'n subjektiewe voordeel kry van die rol wat gespeel word.