Die kop se verborge plekke | Netwerk24
Deur Francois Bekker 02 Desember 2019 00:00
Hoewel visueel bevredigend, kan die donker omslagontwerp van Leon van Nierop se jongste boek met die nogal angswekkende titel, Bloedsuier, voornemende lesers onnodig skrik op die lyf jaag.
Titel en tema kry in meer as een opsig ’n verrassend dieperliggende betekenis.
Maryke Lindeque en Lukas Beukman is albei hipnoterapeute wat in Johannesburg praktiseer. Dit was juis ’n lesing wat Lukas in Stellenbosch aangebied het, wat Maryke se belangstelling in hipnoterapie geprikkel het. Sowel Maryke as Lukas vind groot behae daarin om hul kliënte met behulp van ’n psigiese terapie, wat ’n mens na verborge plekke in die onderbewussyn neem, na genesing te lei. Dit is waar vrese, skuldgevoelens en allerlei ander onnodige neurotiese reaksies op lewensgebeure mense se daaglikse bestaan affekteer.
Maryke en Lukas is egter meer as kollegas, want hulle vriendskap neig in die rigting van ’n romantiese verbintenis.
Maar voordat Cupido se pyltjies egter met sukses uit die koker gelanseer kan word, moet albei ook eers gebeure uit hul persoonlike verledes konfronteer en verstaan sodat dit nie belemmerend op die hede inwerk nie.
Intussen word Maryke dopgehou deur iemand wat van plan is om haar leed aan te doen. Om die tekens raak te sien, dit korrek te interpreteer en tydig daarop te reageer, is die wapentuig teen die aanslae van die lewe.
Bloedsuier is ongelukkig nie in alle opsigte bevredigend nie.
Bloedsuier is ongelukkig nie in alle opsigte bevredigend nie. Die probleem is nie die tema nie. Hipnoterapie word, as jy by die lastighede verby lees, interessant onder die loep geneem. Met die liefdesverhaal kan ook nie fout gevind word nie, die romantiese interaksie tussen Maryke en Lukas is welliswaar heerlike ontvlugtingsvermaak.
Wat die riller-elemente betref, gaan Van Nierop heel ekonomies te werk met die rekwisiete wat gevaar en bedreiging moet aktiveer. Ek dink hier aan die boomtakke wat op die dak krap, ’n swart kat, gate in ’n verlate huis se dak. Voeg hierby die stad Johannesburg wat lankal nie meer so ’n veilige plek is nie. Realistiese elemente dus wat binne die konteks gevaar veronderstel.
Met Bloedsuier gooi Van Nierop die net te wyd om storietyd op te maak. Wat in die slag bly, is ’n ritme met ’n volhoubare momentum. Die tonele in Amsterdam is nie heeltemal oortuigend nie en dit kry hopeloos te veel verteltyd. Hoe lui die gesegde, minder is dikwels meer. Ek het ’n strenger redakteurshand deur die hele teks gemis.
Met sinne soos “Jy kan ’n hele klerekas aan daardie skouers ophang”, beeldskone karakters en die stryd tussen goed en kwaad, sal getroue Van Nierop-lesers egter nie teleurgesteld wees nie.
Meer oor: Leon Van Nierop | Francois Bekker | Bloedsuier