sou die kompas-instituut
uit rigting skiet
al is ek nie meer tuis.
sou die hergeboorte kliniek
steeds ons troos
in ’n melk-en-heuning-kliek
breek ons brood so broos.
sou my vleesgebonde kleed
steeds vuil bevlek
opgevou in leed
verlore drome bedek.
ps. Ouboet, jy maak dit al hoe moeiliker.
Maryke se verjaardag spieëljies.
Dankie Maryke vir hierdie spieël..al is daar ‘n paar kraake…
as die seisoen eendag draai
wil ek ook hier
’n mandjie vol kom laai.
Dreams are poetry of the unconscious… (Stephen King)
Dit is nou maar een van daardie dinge waarvan jy nie maklik ontslae kan raak nie – hoe meer jy probeer, hoe meer klou dit elders vas.
Geduld en om een vir een apart te takel, blyk die oplossing te wees. Maar ons het meestal nie tyd of geduld nie. Gooi dit eerder ongesiens in die wasmasjien – seep en water was mos alles skoon en die vuilheid weg. Totdat jy ‘n hele bol sokkies vasgegom uit die masjien haal. Sug hardop en gooi die bol in die tuimeldroër… Nie lank nie, of dan begin die wolle in die filter vaskleef…maar die klitsgras bly kleef.
Moral is – geduld en om een vir een te verwyder, maak steeds vir die beste oplossing.
Hoe waar is dit nie in die lewe nie. Al die klitsgras van irretasies wat aan ons lewens-sokkies kom kleef. Wat doen ons? Ons gooi dit tussen die mengelmoes van ons lewe in die wasmasjien van denial en haas, gooi dit dan in die tuimeldroër van versugting…en wonder dan hoekom ons lyk soos wat ons voel?
Soms is die klitsgras ons eie gewete, onvermoë tot vergifnis of aanvaarding…
Soms is hierdie klitsgras dié van ander waardeur ons daagliks beweeg en dié met wie ons omgaan in ons lewenswoud van voortbestaan. Ander se hartseer, ander se woede, ander se pyn, ander se onbedagsaamheid, ander se ondankbaarheid ens. Ens.
…ek het nuwe sokkies nodig.
Ek gaan haal kleinding gister middag by die Aftercare Centre (oorkant die skool) Ek word begroet met, “Did you hear about the guy wandering the area trying to kidnap children. Please speak, advise and warn your child” Blykbaar was hy lank bedrywig in Pretoria-Noord en target nou Pretoria Oos.
Dit is mos die laaste ding wat jy verwag om te hoor… By die huis vra ek kleinding bietjie uit oor die saak. “Yes, we know about him. He’s there early mornings and late afternoons driving a silver Corolla.” Toe ek vra of hy die ou al self gesien het, sê hy ja, die oggend voor die hek.
Nou wonder ek, as almal dan van die ou weet, en die kinders ook, hoe moeilik moet dit dan nou regtig wees om so iemand vas te trek?
Of voer iemand nou maar net weer ‘’n skirkbewind om kinders en ouers meer verdag te maak en almal se stress-levels in die rooi te stuur…totdat die laaste normale mens in hierdie land ook maar na Zombi-land sal verkas soos die res van ons? Die uitwerking van sulke dinge maak ons immune teen die werklikheid tot by die punt dat “verskriklik” niks meer as net nog ‘’n fynskrif artikel agter in die koerant word nie.
…wonder nou nog oor die Gert van Rooyen saak – Dinge het destyds al vir altyd verander.
Ek wens so kinders kan stress-free kinders bly tot hul groot is, want kinders kan nou maar net nie meer net kinders wees nie
Baie Dankie, AntOos
AntOos, Duisend dankies vir die grootste chocolate ooit wat oor lunch-tyd hier by my aangekom het! Jy’s ‘’n pel duisend en sommer tien-noodknoppies in een!!
Ek wil sommer hê almal moet dit weet!
Mag jy sowaar ‘’n geseënde middag hê.
Amazed I was the day you came
But in the end all turned well
And you were born to me
How amazed I was to see your face
Your eyes so big and bright
Your feet and hands too small to touch
But held my hand so tight
Amazed I was when I hold you close
To feel the way I did
So much love I’ve never known
Amazed I watched your face so small
And smell your breath so sweet
I stopped, to wonder why a Gift
My son, I hope that one day soon
That you will feel my love
A love so honest a love so true
That you will return to all
Amazed I am as days go by
You do more and more
I wait for that day when you’ll see
What a true gift you are
My son you will have to sleep right now
Where God will watch and guide the way
For you to follow true
Goodnight my son, sleep now
Let God and Angels rest
They work hard at teaching you
And today is yet another day,
Another day to fill our hearts
Another day in life so full
Happy Birthday, Marcelito – Love you lots, like always.
Ek was heeldag edgy vandag. Niks het volgens routine verloop nie. Ek moes ook planne maak om laat te werk. Te veel dinge, meetings, deadlines en jaareinde ens.
Na 17h00 bel ek kleinding om hom opgewonde mee te deel dat ek toe uiteindelik iemand gekry het om vir hom ‘’n Michael Jackson koek vir sy Bday te maak., en dat sy Saterdag Spur Party Invites geprint is, maar sy foon is af. Bel my man om te hoor waar hulle is. Hy is juis oppad skool toe om kleinding op te laai.
‘’n Halfuur later bel my man, huilend en histeries – hulle het by die huis ingebreek. In die agtergrond hoor ek hoe kleinding skree.
Ek is 21km van die huis af, Nee, hy weet nie hoe om die Polisie te bel nie, ook nie die buurman nie…hy weet nie wat om te doen nie. Ek sê hom om kleinding uit die huis te vat en te wag. Ek is die een wat die polisie bel, die buurman bel om hom te gaan help en die se vrou om na kleinding om te sien.
Kom ek uiteindelik by die huis aan, Scan ek so deur al die goed wat uit al die kaste deur die huis gestrooi is, maak mental note van alles, terwyl my man met die polisie skree en op my. Ek gaan maak toe al die nodige oproepe van buite, locksmiths, insurance ens. Ek sit en maak die lyste van vermiste goedere van ‘’n splinternuwe laptop tot halwe bottles parfuum…juwele, en kleinding se hemel op aarder goetertjies en die lys word baie langer as wat dit nodig is. Ek moet bel om die sim kaarte en fone te block, asook ons 3G. blah-blah-blah…
Tussendeur moet ek kleinding kalm hou, my insane bubby laat chill sodat hy net bietjie rustiger kan word – want die laaste ding wat ek nog wil doen is om hom met ’n 2de hartaanval hospitaal toe te jaag – done that, got the t-shirt ans there is no-way I ever want to do that over again… Steeds kan hy nie nugter dink nie, en wys geen tekens van calming down nie.
Kleinding het na 12uur op my skoot aan die slaap geraak en hom sommer in ons bed gaan tuismaak. Toe eers kry ek tyd om te dink. Skryf ‘’n brief aan die skool – want hy skryf môre ‘’n Engelse toets. Maak ‘’n ordenlike lys met serial nommers, bekwywings, bewyse ens. Kry intussen die saak nommer…ens. ens. ens.
16/02/10 Vanoggend; na ek met een oog oop geslaap het, opgestaan, kleinding reggekry vir skool. My man loop en slaan teen die mure en is generally net die moer in vir die hele wêreld en ek worry oor sy gesondheid..
Niks wat hulle gesteel het gaan eendag saam met my graf toe nie. Ja, Ek is jammer oor die juwele, want dit was ou erfstukke en selfs my great-grandfather se seëlring, dit is onvervangbaar. Die res wat ek besit, dra ek aan my. So, ten spyte van alles – is dit vervangbare goeters. Ja, my kind is baie ongelukkig oor die verlies van sy Junior Ranger boeke en bird reference guides, vêrkyker en kamera…maar hy verstaan die situasie heelwat beter as my man en dat hulle gelukkig nie by die huis was nie, en dat hulle nie seergekry het nie. Hy gaan môre ‘’n hartseer 12de verjaarsdag in.
En ek, nee ek moet net aanhou en aanhou en fokken aanhou soos altyd sonder enige hulp en ondersteuning…want almal voel jammer vir my man, terwyl niemand vir my vra of ek fokken okay is nie. Nee, ek is mos ‘’n hartelose en emosioneelose gevreet wat net alles moet regmaak en bymekaar hou. Moet alles doen en na almal omsien. Guess what? Vir die heel eerste keer in my 38jaar gaan ek dit uiteindelik sê…EK IS NIE OK NIE! Ek kan nie meer nie. Nee, ek het nog mooi gedink dat daar vreemdes in ons huis was nie, wat deur ons goeters gegaan het en die plek bemors het nie, dat dit onveilig is nie, oor crime en sulke dinge nie…nee dit sal seker eers na twee maande tot my deurdring, as almal anders begin rustig slaap…want dit is mos my job om na alles om te sien.
Ek kan nie meer nie, Regtig nie meer nie.
Giggiggiggiggiggiggiggiggi!!!! Dis nou snaaks!