Ek het gekyk na my 14-jarige dogter, Lara, soos die internis met ons gepraat het oor die oorsake van Lara se onlangse beswyming. "Anorekties. Jou dogter is anorekties." Ek het gekyk hoe Lara haar stokvormige arms oorsteek in reaksie op hierdie woorde. Haar gesig lyk skielik oulik vir my, bont, onaangenaam. My hart het gesink. Ek het haar misluk, het ek gedink. Wat het ek verkeerd gedoen? Lara was 'n reguit-student. Sy het nooit gelyk of sy probleme gehad het nie. Hoe kan sy anorekties wees? Nee, dit is 'n fout. Iemand het 'n fout gemaak. - Barbara L., 39-jarige ma
Ek het vroeg by die huis met blomme tuis gekom en gedink ek sal my vrou verras. Toe ek die sleutel in die deur steek, het ek 'n woedende gehuil ontmoet: "Wag, wie is dit? Ben? Kom nie in nie! Wag!" Ek het paniek gevoer - ek het die ergste gedink en in die woonstel gehardloop. En daar staan ​​Nina in die middel van die kombuis. Verskeie bokse koekies, koekies en 'n tert is oopgemaak en half geëet. Suikergoedjies is oor die vloer gestrooi. Die yskasdeur hang wyd oop. 'N Poel gemorste melk het in die middel van die tafel gerus; ys smelt in die houer langs dit. Nina het vir my gekyk. 'Hoekom het jy nie gebel nie?' het sy gevra. "Hoekom is jy so vroeg so tuis?" 'N Oomblik voordat ek so seker was, sou ek haar met 'n ander man kry - maar dit? Dit het my nie sin gemaak nie - op 'n skrikwekkende manier het dit erger gevoel. Waarheen het ek geloop? Wat het met my vrou gebeur? Ek onthou dat ek nie weet wat om met die blomme te doen nie. - Ben, 27-jarige man
Dit word moeiliker en moeiliker met Jennie. Dit is amper soos om saam met twee verskillende mense te woon. Die helfte van die tyd wat sy op 'n dieet of ander is, volg dit na die T, nie 'n duim leeway nie. Dan eet sy skielik soos 'n madwoman, en dit is moontlik dat al die kos in die huis te eniger tyd kan verdwyn. Gedurende hierdie tye gaan sy nie uitgaan nie, sy sal voortdurend met my planne breek en sal ongelukkig en depressief lyk. Al wat sy wil praat, is wat sy geëet word, hoe goed is sy, of hoe anders sal die lewe op lae gewig wees. Sy kan staan ​​om gewig te verloor - sy gaan oor 180 pond. Maar selfs wanneer sy dunner word, wat gereeld gebeur, lyk dit asof dit weer die hele siklus begin. Jennie is my beste vriend, maar ek het genoeg gehad. Is daar iets wat ek kan doen? - Pamela, 24-jaar-oue kamermaat
Eetgewoontes & Eetversteurings
Die ma, man en vriend in bogenoemde voorbeelde het geweet dat daar iets fout was. Wat hulle sien was nie normale gedrag nie. Die mense waarmee hulle betrokke was, was in die moeilikheid. In al drie gevalle was daar duidelike tekens dat die persoon waaroor hulle omgegee het, wanorde gehad het.
Eetversteurings is egter nie bloot probleme met voedsel nie. Dit is sielkundige afwykings, waarvan baie aspekte nie vir 'n buite-waarnemer duidelik is nie.
Dit is dikwels nie maklik om te sê wie is en wat nie met 'n eetversteuring ly nie. Dieet, oefening, vas en 'n bekommernis met kos en gewig is soveel deel van ons kultuur dat dit ongewoon is om 'n tiener meisie of vrou te vind wat nie gewig of gewig het nie. Dit neem net 'n blik op die omslag van vroulike tydskrifte om die onverbiddelike fokus te sien om slank te bly. Mode, reklame en vermaak idealiseer 'n vroulike liggaam wat slegs 1 persentasie vroue kan bereik. Die waarde van slankheid is egter nie die enigste boodskap wat hierdie tydskrifte kommunikeer nie. Behalwe dat die boodskappe slank is, is advertensies en resepte vir ryk, verleidelike nageregte. Ons kultuur stel ons almal aan om "ons koek te hê en dit ook te eet."
Byna almal is vatbaar vir ons kultuur se boodskappe. Kommentaar soos "Jy lyk so goed. Het jy gewig verloor?" bly die belangrikheid daarvan om dun te wees. Daar is min mense wat nie hierdie komplimente geniet nie. Trouens, dunheid is so 'n wenslike kenmerk dat in 'n groot navorsingsstudie aan die Harvard-universiteit en Radcliffe-kollege bevind is dat ontevredenheid oor die liggaam en die begeerte om gewig te verloor, die norm is vir 70 persentasie jong vroue.
Dit is nie net vroue wat geraak word deur die kultuur se boodskappe nie. Mans word ook al hoe meer kos en gewigsbewus. Ons moet net kyk na die advertensies, skoonheidsmiddels en fiksheidstydskrifte wat gerig is op mans om te sien dat hulle nie meer uitgesluit word van die samelewing se klem op goeie lyk en slim liggaam nie.
Die fokus op liggaam, dieet en gewig is veral akuut onder tieners. Tienermeisies is voortdurend besig om die dunste te wees of om maaltye te slaan om gewig te verloor. Gesels oor eet, eet, of selfs groep "pigouts" is gemeenskaplike ervarings. Meer ontstellend is die feit dat hierdie ontevredenheid met sy liggaam op selfs jonger eeue plaasvind. In 'n onlangse navorsingsstudie is 'n vraelys gegee aan 650 vyfde- en sesdegraders oor hul houdings teenoor kos en hul liggame. Drie en sewentig persent van die meisies en 43 persent van die seuns wou dunner wees. In hierdie groep het 58-persent reeds probeer om gewig te verloor en 11-persentasie het wanordelike eetgewoontes uitgespreek.
Ongeag van die ouderdomsgroep, blyk dit kos en gewig is op almal se verstand. Beteken dit dan dat almal in ons samelewing 'n eetversteuring het? Geen.
'N Eetversteuring bestaan ​​wanneer jou gesindheid teenoor kos en gewig verkeerd gegaan het - wanneer jou gevoelens oor werk, skool, verhoudings, daaglikse aktiwiteite en jou ervaring van emosionele welstand bepaal word deur wat nog nie gewees het nie geëet of met 'n nommer op die skaal. Die meeste van ons weet wat dit is om ons te troos of te beloon met kos, om ons na 'n besonder moeilike dag onnodige maaltye toe te laat, om die ekstra kalorieë te hê wanneer ons teleurgesteld voel. Die meeste van ons weet hoe dit voel om te wens ons het 'n bietjie dunner gekyk in daardie badpak of om veral vir 'n belangrike geleentheid baie goed te lyk. Wanneer hierdie wense of belonings egter die basis vorm van alle besluite, wanneer die pond ons verhoed om na die strand toe te gaan, wanneer ons voorkoms belangriker is as die geleentheid self, is daar aanduidings van 'n probleem wat die aandag verdien.
Eetprobleme begin gewoonlik met die algemene wens om gewig te verloor en 'n sekere liggaamsbeeld te handhaaf. Dit is bekommernisse wat die meeste van ons ervaar het. Dikwels kan mense deur 'n tydperk van intensiewe dieet, obsessie met gewig of ooreet gaan, wat kort en duur sal wees sonder buite-intervensies. 'N Potensiële kortstondige bout met voedselbeheer word egter 'n eetversteuring wanneer die eetgedrag nie meer net gebruik word om gewig te handhaaf of te verminder nie. 'N Eetgewoonten word 'n eetversteuring wanneer die primêre behoefte dit bevredig, sielkundig is, nie fisies nie. Die eetgedrag word dan 'n middel vir die uiting van probleme buite die arena van kalorieë.
Iemand wat versteurde eet, eet nie omdat sy fisies honger is nie. Sy eet vir redes wat nie verband hou met fisiologiese behoeftes nie. Dit is, die eet kan tydelik pynlike gevoelens uitsteek, kalm angs, swak spanning. Of sy mag honger ly, nie omdat sy vol is nie, maar omdat sy haar liggaamlike behoeftes wil beheer.
Oorweeg Corey se situasie vir 'n oomblik. Corey is 'n 28-jarige wat na ons toe gekom het vir hulp. Toe Corey 'n tiener was en as gevolg van 'n skoolgebeurtenis of 'n gekanselleerde datum ontsteld geraak het, het sy dit gemaklik gevind om voor die televisie te sit en stadig 'n stukkie sjokoladekoek of ander nagereg van haar ma se goed gevulde kombuis te geniet. Gedurende hierdie tyd was sy van normale gewig. Terwyl sy altyd haar aandete in die nag geniet het, was dit beslis nie die fokus van haar denke of planne nie.
Toe Corey tuis gelos het om na die kollege toe te gaan, het sy egter meer probeer keer. Sy voel 'n bietjie oorweldig deur die eise om alleen in 'n nuwe omgewing te leef. Dikwels voel sy heimwee. Meer en meer het sy uitsien na die nagnagtertjies (wat eintlik vroeër en vroeër in die aand begin het). Sy het die kos strelend gevind en sy kon haar gedagtes uitsteek toe sy geëet het. Soos die skooljaar vorder het, het Corey haar nagedink en sien uit om te eet sodra sy wakker geword het. Haar gedagtes het begin draai om wat sy by etes sou eet en watter snacks sy die hele dag kon koop.
Sy het gou gevoel dat die res van haar lewe sekondêr was om te eet. Die gevolglike gewigstoename het Corey se onttrekking van haar sosiale lewe tot 'n wêreld van voedsel versnel. Op hierdie stadium kan Corey nie meer as 'n normaalweg "kos-obsessie" tiener beskou word nie; Haar fokus op kos, haar sosiale onttrekking en die bingeing was alle tekens dat haar eetgewoontes nou deel van 'n eetversteuring was.
Hierdie artikel is uit uittreksel uit Oorlewende 'n eetversteuring, deur Michele Siegel, Ph.D., Judith Brisman, Ph.D., en Margot Weinshel, MSW. Met die toestemming van die uitgewer, HarperCollins Publishers (Imprint: Perennial). http://harpercollins.com
Michele Siegel, Ph.D., wat die idee vir hierdie boek begin het, was mede-stigter, met Judith Brisman, van die Eating Disorder Resource Center. Sy het in 1993 gesterf.
Judith Brisman Ph.D. is die direkteur van die Eating Disorder Resource Center in New York Stad.
Margot Weinshel, MSW is 'n familie terapeut op die fakulteit van die Ackerman Instituut vir die Familie in New York Stad.