Spelers: Freddie Prinze Jr, Claire Forlani, Jason Biggs, Monica Arnold
Een van die vele wyshede wat oor die liefde en verhoudings verkondig word, is dat die beste verhoudings gebou word op die fondament van n goeie vriendskap. Dis klaarblyklik een van die meer sinvolle punte wat hierdie fliek wil maak.
Jennifer (Claire Forlani) en Ryan (Freddie Prinze Jr) ontmoet die eerste keer as twaalfjariges wanneer hulle langs mekaar in n vliegtuig beland (hulle eindig ook in n vliegtuig, wat n aangename sirkelmotief sou gewees het as dit nie so geyk aangebied was nie). Hulle kliek nie, want hulle is net te verskillend. Hy is metodies en het alles uitgewerk en netjies opgesom in langtermynplanne. Sy is impulsief en oomblik-gerig, en wil onder geen omstandighede vasgevang word nie. Hulle ontmoet weer vier jaar later, hulle kliek nog nie, en dan weer as eerstejaars by Berkeley-Universiteit. Nadat beide afges� word deur hul onderskeie geliefdes, begin hulle stadigaan vriende raak. Tot hulle uiteindelik beste vriende is wat heelwat tyd saam deurbring. Hulle deel mekaar se hartsake en liefdesteleurstellings (waarvan Jennifer meer het as die versigtige en hardwerkende Ryan  hy is die enigste een wat ooit optree asof hy op universiteit is en eksamens het wat geslaag moet word).
Dan is daar ook nog hul onderskeie kamermaats. Ryan sn is Hunter (Jason Biggs), wat bitterlik op soek is na homself  dit blyk uiteindelik dat hy eintlik doodgewone Steve van n doodgewone middelklasgesin in n doodgewone middelklasbuurt is. Maar hy wroeg eers vreeslik voor hy homself vind en nie meer die hele tyd stories opmaak waarmee hy die meisies (tevergeefs) probeer be�ndruk nie. Jennifer se kammie is die popgesiggie Amy (Monica Arnold), wat konstant haar terapeut se woorde aanhaal en verder nie veel oorspronkliks te s� het nie. (Die regisseur werk ook vlugtig n moontlike homoseksuele belangstelling in as deel van die tipiese formule, di� keer darem lesbies ter wille van variasie.)
Die lang, uitgerekte Jennifer-en-Ryan-sage kom tot n punt toe hulle een aand heel onbeplan meegevoer word deur n romantiese oomblik en seks het, en net daar verbrokkel die vriendskap ook. Maar danksy die Hollywood-formule is die liefde nooit tevergeefs nie, en eind goed, alles goed.
Hierdie fliek met sy twee mooi hoofkarakters behoort n ouderdomsbeperking te h� om enigiemand ouer as agtien te verbied om daarna te gaan kyk  en ek hoop nie ek beledig nou die agtienjariges nie. Dis n blote tienerfliek wat hard probeer om diep te wees, maar dis helaas oppervlakkig, vervelig en oneindig geyk.
Aan die ander kant, ons was eens almal twintig � n fliek soos hierdie maak mens net weer opnuut dankbaar dat die verbygaan van die jare, hoewel dit die vetrolletjies, plooitjies en grys hare bring, darem ook lewenservaring en die ontwikkeling van n eie identiteit tot gevolg het.