Ahuitzotl Naam Glyph (illustrasie) - Geskiedenis Podcasts - 2021
Voorbeeld: Alexander Alex-an-der
Klik en hoor die uitspraak van die klank verskeie kere en leer hoe u die naam ahuitzotl uitspreek. As u voel dat die uitspraak beter moet wees, teken dan die uitspraak in u eie stem op en help ander.
Neem uitspraak in u eie stem op
Opmerking: probeer om die uitspraak binne 3 sekondes op te neem.
Ons hou aan om betekenis en ander inligting by alle name te voeg. Hou dus aan om weer te besoek om die betekenis en ander inligting van hierdie naam te kry.
"Soek eindig as deel begin"
As u reeds die betekenis van ahuitzotl in Engels of in enige ander taal ken, kan u 'n bydrae lewer wat vir ander gebruikers nuttig kan wees; u kan ook data soos geslag, uitspraak en oorsprong wysig om die akkuraatheid te verbeter.
Die fassinerende oorsprongverhaal van die ikoniese simbool van Prince
Prins se optrede vir die 'Pepsi Halftime Show ' by Super Bowl XLI op 4 Februarie 2007. Jonathan Daniel/Getty Images
Hier is twee kante van dieselfde storie wat almal gehoor het van prins Rogers Nelson, wat Donderdag op 57 oorlede is. In 1993 verander Prince sy naam na 'n glyf. Dit het die fonetiek weerstaan, en dit het sy etiket, Warner Bros., uitgedaag, wat probeer het om sy kreatiewe produksie te vertraag om by die skedule van sy bemarkingsafdeling te pas. Die Love -simbool het probleme veroorsaak vir bestuurders van Warner Bros. wat nie die nuwe naam van hul ster kon sê of selfs kon tik nie. Niemand anders kon dit ook doen nie, en daarom het nuusberigte diskette ontvang met 'n lettertipe -aflaai van die glyf. Rollende klip noem dit die vierde gewaagste loopbaanbeweging in die geskiedenis van rock, uit 'n lys van 25.
Hier is die tweede kant van die storie: Die liefdesimbool is gedurende twee dae geknak, grootliks geïnspireer deur Carmen Electra, en was van die begin af baie meer as sakegooie.
In 1992 werk Mitch Monson in Paisley Park, Prince 's se opnamestation in Chanhassen, Minnesota. Die musikant se span het HDMG, waar Monson 'n vennoot en kreatiewe direkteur was, aangestel om grafika vir 'n paar musiekvideo's te skep. Die album het nog steeds nie 'n naam nie, maar die video's bevat ',', 'SexyMF,' en 'My Name is Prince.' Op 'n dag het Prince se hoofvervaardiger Monson en Lizz Luce genader om te sê dat Prince 'n simbool nodig het. Sy het nie gesê waarom --- Monson en Luce aangeneem het dat dit 'n albumomslag sou versier --- maar het gesê dat hy wou hê dat die ikoon die astrologies geïnspireerde Mars-mannetjies en Venus-vroulike simbole versmelt, en hy wou dit binnekort hê.
'Ons het dadelik vertrek,' sê Monson. Die twee ontwerpers swoeg tot die oggend en skets idees totdat Prince inkom en kies vinnig die ontwerp wat nou onlosmaaklik verbind is met sy identiteit. Daarna het Monson en Luce die tekening skaars verander. 'Die een wat u nou sien, was amper onaangeraak. Ons het glad nie die spesifieke punt aangepas nie, "sê Monson.
Kyk mooi na die ikoon, want daar gebeur baie. Dit is duidelik dat dit ou simbole saamvoeg vir man en vrou, wat 'n nuwe seksuele, geslagsvloeibare geslag skep. Destyds het Prince gehoop om die loopbane van twee van sy dansers te begin: Tara Leigh Patrick, wat Carmen Electra geword het, en Mayte, wat sy vrou geword het. As gevolg van die samewerking met hulle, __ __ "wou hy regtig hierdie vroulike eienskap aan [die simbool] sien en hierdie mengsel van man en vrou hê," sê Monson. 'Hy het gesien dat hierdie elemente belangrik is en geïntegreer word.'
Kyk weer, en u sal agterkom dat die liefdesimbool 'n ongebalanseerde hare is. Die rol is nie heeltemal sirkelvormig nie, en die regterkant van die dwarsbalk is saggies verkeerd gevorm. Prince het hierdie wanbalans doelbewus gekies. 'Ek is altyd bedroef daaroor van mense wat sê:' Kan u nie die logo skoonmaak nie ',' sê Monson. 'Maar dit was so dat hy nie wou hê dat dit perfek moet wees nie.' Soos 'n menslike liggaam, is dit asimmetries, onvolmaak. Laastens roep die simbool ook 'n kruisie op. Dit is onmoontlik om die dieptes van die bedoelings van Prince te ken, maar die liefdesimbool harmoniseer vinnig idees wat dikwels in konflik is --- man teen vrou, seks teenoor godsdiens.
Van die begin af het Prince 'n padkaart vir die simbool, waarvan die meeste Monson eers geleer het nadat hy dit geskep het. Daar was 'n fokken gebaar vir Warner Bros., maar ook grootse planne vir stelontwerpe, albumomslag en kitare. Die pers het hom The Artist, voorheen bekend as Prince, genoem, en tydskrifte het sy lettertipe geïnstalleer en die simbool gedruk. Toe, in 2000, verstryk sy kontrak met Warner Bros. en word hy die kunstenaar wat weer as Prince bekend staan.
Ek het Monson gevra wat hy dink van hierdie simbool kan word noudat Prince weg is. Monson dink dit kan 'n eie lewe hê. 'Hy wou dinge anders benader en nie diskrimineer nie. Hy het hierdie eenvormige stelling gemaak dat almal aanvaar moet word, "sê Monson. 'Ek dink die simbool gaan dit meer begin aanneem as wat dit voorheen gedoen het.' Op hierdie manier is dit maklik om voor te stel dat die liefdesimbool by die kanon van ikoniese simbole aansluit --- soos die vredesteken, die hart of die allesziende oog-wat meer as een generasie gehelp het om vir homself te spreek.
Kulturele betekenis [wysig | wysig bron]
Daar is gesê dat diegene wat aan 'n ahuízotl gesterf het, in die paradys van Tlalocan sou woon. Hulle is gekies vir so 'n dood omdat hulle vriendelik was in hul lewe, of omdat hulle selfsugtig edelgesteentes opgegaar het in plaas daarvan om dit aan die gode te bied. Die lyke van hul slagoffers was kosbaar en kon slegs deur 'n priester van Tlaloque of watergode aangeraak word. Ώ ]
Sommige Asteke het geglo dat die ahuízotl sou verseker dat hul naels gesond en sterk word as hulle hul naelsnitte in die water gooi. ΐ ] Δ ]
Ahuitzotl was ook die naam van 'n oorlogsugtige Asteekse heerser. Ώ ] Hy is vernoem na die dier, nie andersom nie.
Ons is dank verskuldig aan Claudia Brittenham, assistent -professor in die departement kunsgeskiedenis, Universiteit van Chicago (VSA) vir hierdie werklike en onthullende artikel oor die geheime snywerk wat onder Mexica (Aztec) klipbeelde versteek is. Lees dit en u sal nie weer dieselfde museumstukke kan bekyk nie.
Onder die massiewe beeldhouwerk genaamd die Coatlicue in Mexico City en rsquos Museo Nacional de Antropolog & iacutea (prent 1), is 'n geheime snywerk. Wat op elke oppervlak ingewikkeld is, van die bokant van haar slangkoppe tot die kloue aan haar voete, lyk wat sigbaar is, ontsagwekkend in sy visuele digtheid en ikonografiese kompleksiteit. Maar as u hierdie beeld van 2 voet lank, 2 ton hoog, kan kantel, sou u sien dat daar ook 'n kerf op die voetstuk is wat nie van die oog af kan wees nie (prent 2). Hierin is die Coatlicue nie uniek nie: baie Azteekse beeldhouwerke is aan hul onderkant gesny met beelde wat ontoeganklik sou wees as die beeldhouwerk op hul plek was. Die onderwerpe van hierdie verborge beelde is uiteenlopend en uiteenlopend.
Foto 2: Gietstuk van die onderkant van die Coatlicue -beeldhouwerk, Museo Nacional de Antropolog & iacutea (klik op die beeld om te vergroot)
Een van die mees algemene onderwerpe is Tlaltecuhtli, die Aarde Heer, 'n ontwykende maar krities belangrike lid van die Asteke -panteon. Volgens bronne uit die 16de eeu het die Asteke die aarde verstaan ​​as 'n verwoestende dier wat om bloed roep en honger was om die geweld te wreek wat dit uitmekaar geskeur het om die aarde en die hemel te skep. Tog was die aarde ook die bron van menslike lewensonderhoud: in 'n poging om die woedende godheid te versadig, het die gode veroorsaak dat al die plante wat nodig is vir menslike oorlewing, op die aarde en op die oppervlak van die aarde groei. Die naam, Tlaltecuhtli, of & ldquoearth lord, & rdquo bestaan ​​uit die woord tlalli, of aarde, en tecuhtli, 'n woord wat ons vertaal as & ldquolord & rdquo, maar eintlik 'n geslagsneutrale term vir 'n edelman in Nahuatl was. Soos baie Aztec -gode, lyk dit asof Tlaltecuhtli beide manlike en vroulike vorms gehad het.
Foto 3: Sirkelvormige klip met Tlaltecuhtli -wyfie onder, aan die sy- en onderkant. Museo Nacional de Antropolog & iacutea, Mexiko (klik op die foto om te vergroot)
Dit is die manlike aspek van Tlaltecuhtli wat onderaan die Coatlicue -beeldhouwerk gesny is (prent 2). Die godheid word in die vooraansig getoon en hurk met sy elmboë wat amper aan sy knieë raak. Die datum 1 Konyn, die jaar waarin die aarde geskep is, versier sy hooftooisel, en daaronder kan ons omsingelde oë, 'n bekke mond en prominente oordopjies onderskei, eienskappe wat die godheid met die reengod Tlaloc verbind. 'N Ronde, gevederde skild met 'n quincunx in die middel versier sy maag, en 'n lendedoek met patroon hang tussen sy bene. Hy gryp twee skedels in sy hande vas. Nog vier skedels word teen sy elmboë en knieë vasgemaak, en hy dra 'n halssnoer van miniatuurskedels om sy nek.
Foto 4: Gevederde slang met Tlaltecuhtli daaronder, Museo Nacional de Antropologia, Mexiko. Foto van beeldhouwerk en van die gietstuk aan die onderkant (klik op die prent om te vergroot)
Tlaltecuhtli verskyn ook aan die onderkant van die beeldhouwerk in twee onderling verwante vroulike vorme: een met 'n menslike kop en die ander met gapende, reptiele kake (foto's 3 en 4). Albei word van agter gesien, in 'n hurkende posisie, wat elders in die Azteekse kuns 'n geboorte of 'n geslag is. Soos die manlike figure, het hulle skedels teen hul ledemate, maar hulle het ook 'n monsteragtige bek met gewrigte, hande en voete. Die menslike figure en die rsquo -koppe word byna van hul liggame afgesny, agteroor op hul rug geslinger, die reptiele word gewoonlik byna horisontaal oopgesplit om 'n vuursteenmes vir 'n tong te openbaar. Beide soorte figure het krullerige, wanordelike hare, soms wemel van kruipende wesens soos skerpioene, spinnekoppe en duisendpote, wat gebruik word in towery en genesingsrituele.
Foto 5: opgerolde slang, Britse museum en kopie Trustees van die British Museum (L bo en onder) onderkant van opgerolde slange, Museo Nacional de Antropolog & iacutea, Mexiko (R) (Klik op die foto om te vergroten)
Maar Tlaltecuhtli is nie die enigste ding wat aan die onderkant van Asteekse beeldhouwerke gesny is nie. As u onder 'n beeld van 'n opgerolde slang kon kyk, soos hierdie voorbeeld in die British Museum (foto 5 links), sal u waarskynlik die rante van die slang en rsquos ventrale skubbe vind wat na binne draai. Hier is kolletjies rooi pigment by hierdie verborge spoele gevoeg, wat die ratelslang en rsquos -maag versier. Die ritmiese tekstuur van hierdie uitgebreide snywerk kontrasteer met die gladde oppervlak van die glinsterende spoele hierbo. En dit is nie alleen nie: byna 'n dosyn sulke slange is bekend. Geen twee slange en rsquo -spoele is dieselfde nie (foto 5 regs). Dit lyk asof verskeie werkswinkels in Tenochtitlan beelde soos hierdie gemaak het.
Foto 6: Klippad met gekerfde pote en onderkant lsquochalchihuitl. Museo Nacional de Antropolog & iacutea, Mexiko (klik op die foto om te vergroot)
Ander beelde van diere het ook versteekte kerfwerk. 'N Paar klipkoppies in die Museo Nacional de Antropolog & iacutea word slegs minimaal op hul sigbare oppervlaktes gesny, maar daaronder is die opgestopte pote van die paddas en nuuskierige soogdiervoete breedvoerig uiteengesit (prent 6). In die middel van die padda & rsquos -maag is 'n sirkelvormige skyf met vier uitsteekende sirkels aan die kante, die glyf vir chalchihuitl, of kosbare groensteen. Dit is nie duidelik of hierdie glyf na die kleur van die padda -liggaam verwys of 'n ander fonetiese inligting aandui nie - dieselfde glyf word byvoorbeeld algemeen in die pleknaam Chalco gebruik. Terwyl die slange en rsquo -spoele of die paddas en rsquo -pote 'n begeerte kan wees om die natuur in die rondte na te boots, begin die insluiting van verborge skrif 'n meer ingewikkelde heelal betekenisse.
Foto 7: Stone Ahuitzotl met 'n opgerolde stert wat onder in die hand eindig. Museo Nacional de Antropolog & iacutea, Mexiko. (Klik op die prentjie om te vergroot)
Versteekte snywerk kan speels en aantreklik wees. Hier is 'n sitfiguur, weer in die Museo Nacional de Antropolog & iacutea (prent 7). Dit lyk merkwaardig soos 'n hond, maar dit sit op die sirkelvormige spoel van sy eie onnatuurlik lang stert, wat eindig - aan die onderkant - in 'n menslike hand! Dit is geen gewone hond nie, maar 'n ahuitzotl, 'n mitiese roofdier wat in Mexiko-Tenochtitlan en baie waterweë geloer het. Ahuitzotl was ook die naam van die Mexica tlatoani wat tussen 1486 en 1502 regeer het. Hierdie beeldhouer kan dus ook verstaan ​​word as 'n driedimensionele naam glyf vir die Asteekse heerser.
Foto 8: Steenkaktus met 'n beeld van Tenoch aan die onderkant, Museo Nacional de Antropologia, Mexiko. Foto van beeldhouwerk en van die gegote onderkant. Lyntekening deur David Recksieck, na Sol & iacutes 2004: Figuur 5 (klik op die prent om te vergroot)
Ander beeldhouwerke met verborge uitsny het ook koninklike verbindings. Felipe Sol & iacutes het 'n stel van vier beeldhouwerke aangebied, waarvan sommige nou fragmentaries is, wat almal aan die onderkant gesny is met die kop en die naamtekening van Tenoch, die grootliks mitiese stigter van die hoofstad van die Azteek Tenochtitlan (foto 8). Hierdie beelde is uitgekap op die bodem van kliporgaan -kaktusse, skeuomorfe of permanente weergawes van 'n soort plantgrensmerker wat vandag nog in Mexico -stad gebruik word. Hierdie klipkaktusse het moontlik die grens tussen die stede Tenochtitlan en Tlatelolco gemerk, wat langs 'n straat val wat nog steeds die & ldquoCalle del Organo genoem word, en miskien ter herinnering aan hierdie einste beelde. Hulle speel op 'n retoriek van & ldquoroots & rdquo wat in Nahuatl ewe kragtig is as in Engels: onder die beeldhouwerk is Tenoch, dinastiese patriarg, wat die grense van Tenochtitlan vasgestel het, en aan die wortel van die koninklike stamboom van Mexica gelê het - of miskien kaktus. Die verborge snywerk voeg onverwagte vreugde toe aan 'n reeds slim werk, en bied 'n meer gelaagde grap vir die klein publiek.
Foto 9: Greenstone Coyolxauhqui-kop met & lsquoatl-tlachinolli & rsquo-glyf daaronder, Museo Nacional de Antropolog & iacutea, Mexiko. Foto van beeldhouwerk en van die gietstuk aan die onderkant (klik op die prent om te vergroot)
Maar die programme kan ook die ernstigste wees. Onder 'n massiewe groensteenkop van die godin Coyolxauhqui is twee ingevlegde slange gesny wat bloed aandui en daarmee saamgevoeg, die glyfe vir vuur en water, atl tlachinolli, 'n uitdrukking in Nahuatl wat beteken het & ldquowar & rdquo (prent 9) In 'n sentrale episode van Aztec mite, Coyolxauhqui is verslaan deur haar broer Huitzilopochtli, tutorêre god van die Mexika, haar aanval en nederlaag was die mitiese model vir alle menslike oorlog. Die snywerk onder hierdie groensteenbeeld toon dat dit nie net 'n borsbeeld van die godin is nie, maar haar afgesnyde kop en beweer dat alle toekomstige oorlog uit hierdie oerkonflik en mdashand op dieselfde manier sal eindig vir die vyande van die Mexica.
Foto 10: Voorkant en onderkant van 'n kwarts dioriet -brandslang (& lsquoxiuhc & oacuteatl & rsquo), Dumbarton Oaks, Washington. Die onderkant dra Motecuhzoma II en rsquos se naam glyf en die datum 2 Riet, wat ooreenstem met 1507, die jaar van 'n nuwe vuurplegtigheid (klik op die prent om te vergroot)
Wat uit hierdie voorbeelde duidelik is, is dat die Azteekse versteekte kerfwerk nie outomaties of ewekansig is nie; inteendeel, hierdie onsigbare beelde is samehangende dele van driedimensionele programme. Bo en onder is nooit omkeerbaar of verwisselbaar nie: die snywerk aan die onderkant van 'n beeldhouwerk hoort logies en konseptueel aan die onderkant, waar die verberging daarvan terselfdertyd programmaties sin maak en die simboliese krag van die hele program versterk. Die gravures aan die onderkant van die Azteek -beeldhouwerk is onafskeidbaar van wat daarbo is. Maar wat so interessant is oor die Asteke -werke, is dat die omgekeerde nie waar is nie. Die sigbare oppervlaktes van die voorwerp is op sigself volledig, betekenisvol en bevredigend, en laat geen idee aan 'n oningewyde kyker dat daar iets onder is nie.
Waarom 'n prentjie maak wat niemand kon sien nie? Daar is geen maklike antwoord nie, maar dit is belangrik om te onthou dat kunstenaars en beskermhere teenwoordig was op die oomblik van die beeldhouwerk en die rsquos -skepping, van die snywerk geweet het, en dat sommige van die kleiner beeldhouwerke klein genoeg was om op te lig en daaronder te kyk. Net so belangrik, die voorgenome gehoor was moontlik goddelik en nie menslik nie. Hierdie werke beklemtoon die maniere waarop kuns buite die visuele gebied kan sirkuleer, waaroor gepraat of gefluister kan word, miskien oordrewe of verkeerd gerapporteer in die hitte van die gesprek. Inderdaad, die visuele besonderhede, veral in die geval van die taamlik onleesbaar gesnyde Tenoch -koppe onder die orgaankaktusse, het heel moontlik minder saak gemaak as die blote bestaan ​​van die verwaandheid.
Foto 11: Azteekse klipblaaie is deur die Spaanse hergebruik; hierdie stuk - waarskynlik die basis van 'n kerkkolom - bevat beelde van Tlaltecuhtli (aardgod). Nahua -arbeiders het seker gemaak dat die beelde verborge bly, in kontak met die aarde self. (Klik op die prentjie om te vergroot)
In ander gevalle was die onderkant egter ryklik gedetailleerd, miskien selfs meer uitgebrei as die sigbare oppervlak. Dit verteenwoordig aansienlike artistieke arbeid - en die rykdom om dit te beveel - wat verberg sou word. Soos 'n offer in 'n toewydingskas, het dit rykdom verplaas van die aardse gebied van die sigbare na die onsigbare ryk van die gode, terwyl dit terselfdertyd die vroomheid en glans van die beskermheer wat so 'n buitensporige gebaar kon verrig, demonstreer. Maar in teenstelling met die kas, wat in die liggaam van 'n struktuur verdwyn het, was dit belangrik vir die beeldhouwerke dat hierdie materiaal en retoriese rykdom voor die hand liggend was. Die gode - en elites wat van die onsigbare snywerk geweet het - het toegang tot 'n werklikheid wat ander nie kon weet bestaan ​​nie.
Vir meer inligting:-
& bull Boone, Elizabeth Hill 1999: & ldquoThe & ldquo Coatlicues & rdquo by die Templo Mayor. & rdquo Ancient Mesoamerica 10: 189-206
& bull Henderson, Lucia 2007: Producer of the Living, Eater of the Dead: Revealing Tlaltecuhtli, the Two-Faced Aztec Earth. B.A.R. International Series 1649. Oxford: Archaeopress
& bul Matos Moctezuma, Eduardo en Leonardo L & oacutepez Luj & aacuten 2012: Escultura Monumental Mexica. Mexico -stad: Fondo de Cultura Economica
& bull Sol & iacutes Olgu & iacuten, Felipe 2004: & ldquoLa imagen de Tenoch en los monumentos conmemorativos de la capital azteca. & rdquo In Acercarse y mirar: homenaje a Beatriz de la Fuente, onder redaksie van Mar & iacutea Teresa Uriarte en Leticia Staines Cicero, 357. M & eacutexico: Instituto de Investigaciones Est & eacuteticas, Universidad Nacional Aut & oacutenoma de M & eacutexico
& bull Sol & iacutes Olgu & iacuten, Felipe, en Ernesto Gonz & aacutelez Lic & oacuten 1989: & ldquoTlaltecuhtli, el Se & ntildeor de la Tierra. & rdquo Antropolg & iacutea: Bolet & iacuten Oficial del Instituto Nacional de Antropolog & iacutoria Nueva & eacutepoca 25: 26-30
& bull Pix 1, 10 & amp 11: foto's deur Ian Mursell/Mexicolore (foto 10 van die British Museum Moctezuma -uitstalling, Londen 2010, prent 11 van die Templo Mayor Museum, Mexico City)
& bull Pix 2, 3 (links), 4 (onder), 5 (regs), 6 (onder), 7 (regs), 8 (links en regs bo), en amp 9 (onder): foto's uit Mexicolore -argiewe
& bull Pix 3 (regs), 4 (bo), 6 (bo), 7 (links) en amp 9 (bo): foto's deur Ana Laura Landa/Mexicolore
& bull Pic 5 (links x2): British Museum Am1849,0629.1, en kopieer Trustees van die British Museum
en bulletjie Pic 8 (regs onder): lyntekening deur David Recksieck, met vergunning van Claudia Brittenham.
Hierdie artikel is op 24 November 2013 na die Mexicolore -webwerf gelaai
Armour Glyphs in ESO
In hierdie afdeling vind u al die beskikbare wapenrustingsglyfe vir ESO.
Wat u nodig het (Krag en Essensie)
Glyph of Health Verhoog maksimum gesondheid Additiewe sterkte Rune + Oko
Glyph van Magicka Verhoog maksimum magicka Additiewe sterkte Rune + Makko
Glyph of Stamina Verhoog maksimum uithouvermoë Additiewe sterkte Rune + Deni
Glyphs of Prismatic Defense Verhoog maksimum gesondheid, magika, uithouvermoë Additiewe sterkte Rune + Hakeijo
Waardes vir betowerings
Die waardes wat hier gelys word, is vir die maksimum vlak 50 en 160 Champion Point -rat op 'n goue kwaliteit glyf.
Tri-Stat = 434 Magicka, 477 Health, 434 Stamina
Uithouvermoë = 868
Gesondheid = 954
Tri-Stat = 175 Magicka, 193 Gesondheid, 175 Uithouvermoë
Uithouvermoë = 351
Gesondheid = 386
Geskiedenis van verassing
Verassing dateer uit minstens 20 000 jaar gelede in die argeologiese rekord, met die Mungo Lady, die oorblyfsels van 'n gedeeltelik verasde liggaam wat by die Mungo -meer, Australië, gevind is.
Alternatiewe doodsrituele wat klem lê op een manier om 'n liggaam te verwyder - inhumasie (begrafnis), verassing of blootstelling - het deur die loop van die geskiedenis deur periodes van voorkeur gegaan.
In die Midde -Ooste en Europa is begrafnis en verassing duidelik in die argeologiese rekord in die Neolitiese era. Kulturele groepe het hul eie voorkeure en verbod gehad. Die ou Egiptenare het 'n ingewikkelde transmigrasie van sielsteologie ontwikkel, wat verassing verbied het. Dit is ook wyd aanvaar deur Semitiese mense. Die Babiloniërs het volgens Herodotus hul dooies gebalsem. Vroeë Perse het verassing beoefen, maar dit is gedurende die Zoroastriese tydperk verbied. Fenisiërs het verassing en begrafnis beoefen. Van die Cycladiese beskawing in 3000 vC tot die sub-Mykeneuse era in 1200–1100 vC het Grieke inhumasie beoefen. Verassing het rondom die 12de eeu vC verskyn, wat 'n nuwe begrafnispraktyk was, waarskynlik beïnvloed deur Anatolië. Tot in die Christelike era, toe inhumasie weer die enigste begraafplaas geword het, is verbranding en inhumasie toegepas, afhangende van die era en ligging.  Romeine beoefen albei, met verassing wat oor die algemeen gepaard gaan met militêre eerbewyse.
In Europa is daar spore van verassing wat dateer uit die vroeë Bronstydperk (ongeveer 2000 v.C.) in die Pannoniese vlakte en langs die middelste Donau. Die gebruik het oor die hele Bronstydperk Europa oorheers met die Urnfield -kultuur (vanaf ongeveer 1300 v.G.J.). In die ystertydperk word inhumasie weer meer algemeen, maar verassing bly voortduur in die Villanovan -kultuur en elders. Homeros se verslag oor Patroclus se begrafnis beskryf verassing met daaropvolgende begrafnis in 'n tumulus, soortgelyk aan Urnfield -begrafnisse, en kwalifiseer as die vroegste beskrywing van verassingsrituele. Dit kan 'n anachronisme wees, aangesien begraafplase in die Mykeense tye oor die algemeen verkies is, en Homerus het moontlik die meer algemene gebruik van verassing weerspieël toe die Ilias geskryf is, eeue later.
Kritiek op begrafnisrites is 'n algemene vorm van aspersie deur mededingende godsdienste en kulture, insluitend die assosiasie van verassing met vuuroffers of menseoffers.
Hindoeïsme en jainisme is opvallend omdat hulle nie net verassing toelaat nie, maar ook voorskryf. Verassing in Indië word die eerste keer getuig van die begraafplaas H -kultuur (vanaf ongeveer 1900 v.G.J.), beskou as die vormingsstadium van die Vediese beskawing. Die Rigveda bevat 'n verwysing na die opkomende praktyk, in RV 10.15.14, waar die voorvaders beide veras het (agnidagdhá-) en ongesuurd (ánagnidagdha-) " word aangeroep.
Verassing bly algemeen, maar nie universeel nie, in beide antieke Griekeland en antieke Rome. Volgens Cicero word in Rome die inhumasie as die meer argaïese rite beskou, terwyl die mees geëerde burgers die mees veras word - veral hoër klasse en lede van keiserlike gesinne.
Die opkoms van die Christendom het 'n einde gemaak aan verassing, beïnvloed deur die wortels in die Judaïsme, die geloof in die opstanding van die liggaam en die voorbeeld van die begrafnis van Christus. Antropoloë kon die vordering van die Christendom in heel Europa volg met die voorkoms van begraafplase. Teen die 5de eeu, met die verspreiding van die Christendom, het die gebruik van liggame geleidelik uit Europa verdwyn.
Die Asteke -keiser Ahuitzotl word veras. Om hom is 'n halssnoer van jade en goud, 'n versiering van quetzalvere, a copilli(kroon), sy naam glyph en drie slawe wat opgeoffer moet word om hom in die hiernamaals te vergesel.
In die vroeë Romeinse Brittanje was verassing normaal, maar het teen die 4de eeu afgeneem. Dit verskyn toe weer in die 5de en 6de eeu tydens die migrasietydperk, toe geoffer diere soms by die menslike liggame op die brandstapel opgeneem is, en die oorledene geklee was in kostuums en versierings vir die brand. Hierdie gebruik was ook baie wydverspreid onder die Germaanse mense van die noordelike kontinentale lande waaruit die Angelsaksiese migrante gedurende dieselfde tydperk afkomstig was. Gewoonlik word hierdie as daarna in 'n bak met klei of brons in 'n begraafplaas van 8220 gestort. Die gebruik het weer uitgesterf met die Christelike bekering van die Angelsaksers of Vroeë Engels gedurende die 7de eeu, toe die Christelike begrafnis algemeen geword het. 
Skild (Chīmalli) wat behoort aan die Asteke -koning Ahuitzotl 1486 - 1502 [1581 x 1701]
Ahuitzotl was die agtste Asteekse heerser van die stad Tenochtitlan (wat nou die sentrum van Mexiko -stad is). Hy was verantwoordelik vir 'n groot deel van die uitbreiding van die Mexica -domein en het die mag van die ryk gekonsolideer nadat hy sy voorganger, Tizoc, navolg. Hy regeer van 1486 - 1502 nC.
Chīmalli is gemaak van materiale soos die velle van hert, ocelotte en konyne, plante soos bamboes, agave en katoen, edelmetale soos goud en vere van plaaslike, afgeleë en trekvoëls. 'N Enkele skild kan bedek wees met soveel as 26 400 vere. Vere vir chīmalli is versamel deur voëltelers genaamd amantecas, wat verskeie voëlspesies gejag en grootgemaak het om hul vere vir kuns te gebruik.
Sy naam Ahuitzotl was & quotwater monster & quot. Daar is 'n fantastiese boek wat ek gelees het, genoem & quotAzteca & quot deur Gary Jennings, wat die verhaal vertel van 'n fiktiewe edelman wat deur die meso -Amerikaanse lande gaan en met sommige van die historiese figure van die era in aanraking kom (dit is 'n historiese roman). Dit is een van die wonderlikste verhale wat ek ooit gelees het, en u moet dit probeer as u van Azteekse dinge hou. Die skrywer was 12 jaar in Mexiko toe hy die boek geskryf het, dit is fantasties! Edit: 'n paar foute
Ek wil u kommentaar hier aflaai met 'n paar ekstra inligting:
Hier is nog 'n foto met 'n hoër resolusie, afkomstig van 'n perspakket van die Weense Museum vir Etnologie, wat dit huisves. Daar is ook hierdie bladsy, wat waarskynlik 'n nog hoër weergawe van die foto gehad het, maar die prentjie is nou af (ek moet die webwerf hieroor kontak), maar daar is nog steeds teks en inligting op die stuk aan die kant. Die webwerf (wat deel uitmaak van 'n aanlyn bewustheid van Latyns -Amerikaanse kunsgeskiedenis, het ook 'n baie hoë agterkant met 'n werkende beeld en aantekeninge en al. Dit is ook 'n artikel wat die stuk bespreek en die bewaring daarvan.
U verklaar in elk geval dat dit die persoonlike skild van die Ahuitzotl was, en hoewel dit beslis met hom verband hou (ek het die dier daarop gesien as 'n Ahuizotl, 'n mitiese wese uit die Azteekse folklore waarna hy vernoem is, alhoewel dit stem nie ooreen met afbeeldings van die wese soos gebruik vir sy naam-glyf nie, so dit is in plaas daarvan sinvol), ek is nie seker of ons werklik bewyse het dat die skild syne was nie, aangesien ek nog nooit 'n super goeie bron gesien het nie waarin gesê word wat die verband tussen die skild en hom is: Miskien kan u /400-hase of /u /Ucumu daaroor praat. Miskien is dit voorheen onderbreek as 'n Ahuizotl en die koning by uitbreiding?
U praat ook oor die bou van Asteekse skilde, en ek wil oor 'n paar dinge verduidelik: die velle van diere, katoen en vere kan die skilde oneffektief laat klink, maar dit word gewoonlik ondersteun deur dik, harde, geweefde blare plante/riete (Ek was nie bewus daarvan dat Bamboo speffically so 'n plant was nie, maar as ek dit opsoek, ja, Mexiko het inheemse bamboes!) Of soms hardehout. Dan was daar gewoonlik 'n tekstielvulling daaroor, soos die genoemde katoen of maguey. Dit is, sover ek weet, gewoonlik dieselfde soort Aztec -wapenrusting wat gebruik word, soos vir die basiese Ichcahuipilli -baadjie/tuniek wat deur soldate met 'n medium posisie gedra word. Dit was basies 'n vorm van gambeson, met gewatteerde tekstielrusting wat ook in Europa, die Midde -Ooste en Asië gebruik word, en basies die algemeenste vorm van lyfwapens in die meeste van die antieke en middeleeuse geskiedenis. Die meeste Conquistadors het dit gehad, nie staalplaatwapens nie, so die gemiddelde conquistador en 'n ordentlike Azteekse soldaat het min of meer dieselfde tipe pantser gedra, en die Conquistadors het die Azteke se skilde en wapens baie geprys, eintlik baie wat staal gehad het wapenrusting wat dit laat vaar ten gunste van die Azteekse wapenrusting weens die klimaat.
Uiteindelik let u op dat die finale oppervlak van 'n skild (as dit 'n voorbeeld van 'n hoër gehalte was) bedek was met 'n veertjie: duisende vere en soms goud/koper/bronsversiering wat verskillende patrone en embleme maak (u kan sien hier ook verskillende banners/strydstandaarde op die agterkant, met soortgelyke verskillende vorms wat die volgende voorstel, dieselfde vir die kleure en patrone op die Tlahuiztli) gebaseer op die rang- en eenheidsafdeling van die soldaat of persoonlik/capulli ('n munisipale subeenheid wat deur die Asteke -stede)/stad/stad -heraldiek, met vere in verskillende kleure wat dienooreenkomstig geplaas is om die patrone te vorm: Dit is ook gebruik op Tlahuiztli en Ehuatl, gedra oor die Ichcahuipilli, wat meer gesogte wapens is, bestaande uit 'n ekstra laag gevulde wapenrusting en dan die veer mosiac, die voormalige is 'n volledige lyfpak en laasgenoemde 'n tuniek.
Die indrukwekkendste is hoe hierdie veer -mosiac -tegniek in die kolonie aangepas is: Spaanse amptenare het dikwels 'skilderye' gemaak uit duisende irisvrye vere wat katholieke godsdienstige beelde van Azteekse veerwerkers en hul afstammelinge uitbeeld, en die gevolg is 'n paar ABSOLUUT Ongelooflik kunswerke, van die wonderlikste wat ek nog ooit gesien het enige tydperk of kultuur, soos hierdie stuk, en hierdie artikel oor 'n boek oor hierdie stukke (wat ongelukkig blykbaar nou op 600 op Amazon gaan, as iemand dit vir 'n meer redelike prys kan vind, laat weet my!
Ruïnes voor Tlahuica in Morelos:
Die twee bekendste argeologiese terreine in Morelos dateer uit die Tlahuica-kultuur. Xochicalco in the western portion of the state is an impressive hilltop urban center dating primarily to the Epiclassic period (AD 700-900). The site has been the setting of major fieldwork projects by Kenneth G. Hirth (Pennsylvania State University) and Norberto Gonz&aacutelez Crespo and Silvia Garza de Gonz&aacutelez (Centro INAH en Morelos).
Kyk die video: ФИЛОСОФИЯ 3: Римские мыслители - стоицизм, неоплатонизм и святой Августин Бегемот (November 2021).