Soos wat die leeu in die diereryk eerbied van ander diere afdwing, dwing die oorblyfsel in God se ryk eerbied vir Jesus af. God maak van hulle geloofsreuse wat leuenaars beskaam.
Vir ’n Afrikaner wat ’n sin vir die geskiedenis het, was die Rhodes-beurse nog altyd iets wat jy op ’n groot afstand gehou het. Die vroeg gestorwe, skrander dr. Tobie Muller, van Stellenbosch, wat al nasionalisme verkondig het lank voordat die Nasionale Party in 1914 tot stand gekom het, het bv. ’n aanbod van ’n Rhodes-beurs van die hand gewys. So ook die ewe skrander dr. H.F. Verwoerd, wat later Eerste Minister van Suid-Afrika en die skyf van haat van die moderne Rhodes-Milner-politiek geword het. Ander Afrikaners (of juister, Afrikaanssprekendes) het Rhodes-beurse aanvaar. Hulle het al tot in die kabinet gevorder:dr. Hilgard Muller, voormalige Minister van Buitelandse Sake, was een en dr. Piet Koornhof, Minister van Samewerking en Ontwikkeling, is ’n ander. Dit is miskien nie blote toeval dat albei ’n paar jaar gelede deur die Vrymesselaars vereer is met die Orde van Malta nie. Sulke Afrikaanssprekende Rhodes-beurshouers het na Suid-Afrika teruggekeer, uiterlik soms onveranderd, soms ook nie. Maar moontlik, sonder dat hulle in hulle jeugdige ongevormdheid geweet het, het hulle deel geword van die wye netwerk in die Engelse wêreld waardeur die oogmerke van die Rhodes-beurse bevorder word.
Daar kan dus geen twyfel bestaan oor die doel waarmee Rhodesbeurse aan Afrikaanssprekendes toegeken word nie. Daar kan ook ewe min twyfel bestaan oor die redes waarom ’n Tobie Muller en ’n H.F. Verwoerd hulle nie by so ’n skema teen Afrikaner-nasionalisme laat betrek het nie.
’n Skrywer wat in die VSA ten nouste gemoeid was met die Rhodes-beurse en met die Rhodes-Milner-strewe in die algemeen, is Frank Aydelotte. Hy het in 1946 die boek, American Rhodes Scholarships, laat verskyn. Hy skryf onder meer dat “hulle (die studente) agterkom dat by Oxford so baie van die beginsels waaraan hulle altyd sonder vraag geglo het, hoegenaamd nie aanvaar word nie; dat so baie dinge wat hulle altyd as onverstandig en ge- vaarlik beskou het, as vanselfsprekend aanvaar word.” En die din­ge waaraan die jong studente “altyd sonder vraag geglo het”, is na- tuurlik die instellings en tradisies van hulle voorgeslagte. Maar dit is ook die geskiedenis van hulle volk in sy botsing met die Rhodes- Milner-politiek. By Oxford leer hulle om die dinge te verwerp en die Rhodes-Milner-waardes in die plek daarvan te aanvaar.
Dat so ’n geheime vereniging volkome inpas by die Rhodes-Milner-politiek, soos dit teen die Afrikaner toegepas is, is duidelik uit die geskiedenis. Maar vir die Afrikanerdom, wat so erg betrokke was by die geskiedenis, het baie van die geskiedkundige feite rondom 1895 tot 1914 al vervaag, en baie van die feite wat nou eers aan die lig kom, word van hulle weggehou deur ’n geinhibeerde onderwysstelsel en verloopte nuusmedia.
“Die magtige Engelse pers van Suid-Afrika, ” skryf Hobson, “besit en beheer deur ’n handjievol rykes wat deur noue finansiële bande aanmekaar gebind word, het eers daarin geslaag om die publiek van Suid-Afrika aan die brand te steek en daarna die gevoel oor te dra op die gemoed van die Britse publiek.”
Rhodes was reeds in daardie tyd ’n instrument van magte wat buite die Engelssprekende wêreld gestrek het, maar wat hulle finansiële oogmerke deur die militêre en ekonomiese mag van Brit­tanje bevorder het. “Die oordeelkundige beheer van die pers en die hulp van die finansiële vriende in hoë plekke sal hulle in staat stel om ’n taamlike volledige vorm van ‘boss-rule’ in Suid-Afrika te vestig en in stand te hou,” skryf Hobson voorts.
Daar is baie getuienis dat die geheime organisasie wat Rhodes en Milner in 1891 gestig het om die Britse politiek te beïnvloed en te beheer, vandag die Engelssprekende wêreld beheer, en dat arms van die geheime organisasie vandag ook die Amerikaans-Engelse politiek in Suid-Afrika bedryf deur persone in sowel die Nasionale Party as die Progressiewe Party.
Maar dit is veral op die terrein van die geldwese en die pers dat ’n mens hierdie geheime organisasie se spoor moet soek, net soos aan die einde van die vorige eeu. Van die geldwese en die pers werk hy na die politieke en ander lewensterreine.