gemeente soek nie, maar hy is paradoksaal wat hulle nodig het. Hy gee nie voor dat hy die antwoorde vir die gemeente se probleme het nie. Hy begin eerder met gesprekke wat die gemeente
hulle eie verliese laat identifiseer. Hy is eerstens ‟n aktiewe, goeie luisteraar wat die ruimte te skep
vir mense om te praat. Gelowiges voel veilig, omdat die betekenisvolle leier hulle in die priesterlike tradisie bedien. Hy beweeg in twee rigtings: hy reik in egte gesprek uit na hulle en hy bring
profiel. Hy is tevrede om nie “oor te neem” en sy eie stories hier te vertel nie (In die proses wat die
A tot Z beleid van die NG-kerk voorsien, het hy dit reeds in privaatheid vir sy mentor vertel). Lidmate se stories van verlies is in die sentrum en die leier hou hulle daar. Hy weerstaan die drang om