Ken jy dié persoon ?
Op 07 November 2017 om 18.17 was daar ‘n in-braak by Cherubs Kin-derontwikkelingsentrum op Kathu.
Die persoon het CDs en DVDs, geheuekaarte as-ook ‘n CD-speler gesteel.
Kontak asseblief die SAPS Kathu by tel. 053 723 9100 indien jy enige inligting het wat met die ondersoek kan help. Dr. M.J. du Plessis Gereformeerde Kerk Bellville Datum: 9 November 2003 (oggend).
Sing vooraf: Psalm 86:1; 36:2; 61:6; 116:4
Lofpsalm 1, 2.
Psalm 2:1, 3
Skriflesing: Daniël 3
Teks: Daniël 3:17, 18
Ons het ons God vir wie ons dien. Hy het die mag om ons te red uit die brandende oond, en Hy sal ons ook red uit u mag.
Selfs as Hy dit nie doen nie, moet u weet dat ons u god nie sal dien nie, die goue beeld wat u laat oprig het, nie sal aanbid nie.
Vir die geestelike wêreld en hoe dinge daar gebeur en vereis word, het mense gewoonlik baie min waardering of begrip. Dit was in Nebukadnesar se tyd ook so. Hy wou fisies demonstreer dat hy meer mag het as die onsienlike God wat deur die Jode aanbid word.
Daarom het Nebukadnesar besluit om hom fisies en baie demonstratief op hierdie paar Joodse manne te wreek – hy gaan hulle voor die oë van almal verbrand. Hy het gedink dat hy met so ‘n aanslag God kan straf.
Hy het net afgode geken en daarom het hy geglo dat die onsigbare (geestelike) God gestuit sal word deur die vlamme van ‘n geweldige vuur. Hy sal hulpeloos moet toekyk hoe sy aanbidders uit hierdie lewe uit weggebrand word.
Dit was maar al die eeue so dat mense wat die Here werklik en opreg geken en gedien het in die noute gekom het oor hulle beginsels.
Dit was ook baie keer die mense rondom hulle wat die moeilikheid veroorsaak het – mense van wie insig verwag is maar wat dit nie gehad het nie.
So het dit gebeur dat Daniël se drie vriende deur hulle mederegeerders verraai en aan die kaak gestel is omdat die drie die Here as die Enigste God bely het en hulle nie aan afgodsdiens wou onderwerp nie.
Uit die gedeelte in die Bybel wat hierdie geskiedenis beskryf, kom ons agter dat daar geweldige woorde geval het, en dat sommiges baie vernederend en verkleinerend van die Here gepraat het (v. 29).
Een van die manne wat so oneerbiedig teenoor die Here was, was Nebukadnesar self.
Hy het vir die drie vriende gevra watter god hulle uit sy mag sal kan red.
Hy het homself as die magtigste wese beskou.
Hy het homself ook hoër geag as die beeld wat deur hom tot god verklaar is – waarskynlik het hy die aanbidding wat vir die beeld gebring is, beskou as aanbidding vir homself.
Teenoor hierdie koning en sy manne met hulle aanslag op die lewe, openbaar die Here die optrede van die ware gelowiges. Wat doen gelowiges onder sulke omstandighede? Sadrag, Mesag en Abednego het koning Nebukadnesar geantwoord:
Ons hoef u nie hierop te antwoord nie. Ons het ons God vir wie ons dien. Hy het die mag om ons te red uit die brandende oond, en Hy sal ons ook red uit u mag . . .
Hulle bely dat God meer is as wat gesien of gehoor kan word. Die Here se mag kan meer doen as wat Nebukadnesar se vuur kan doen.
In lewensgevaar getuig hulle dat hulle God die Here nie geringskat nie. Ons God het die mag om ons te red uit die brandende oond!
Hulle erken die koning se mag, maar bely daarteenoor God se almag. Wie van ons kan vandag eerlik sê dat ons ook hierdie krag in ons geloof en belydenis het?
Maar hulle belydenis gaan verder. Ons gehoorsaamheid lê ook nie in die eerste plek in die sigbare en fisiese wêreld nie, maar in die koninkryk van God. God is Gees en sy wêreld is geestelik – en aan Hom moet in die eerste plek alle gehoorsaamheid bewys word.
Daarom stel die drie vriende hulle belydenis ook baie duidelik:
Selfs as Hy dit nie doen nie, moet u weet dat ons u god nie sal dien nie, die goue beeld wat u laat oprig het, nie sal aanbid nie. (Daniël 3:15b-18).
Hulle weet baie goed dat God dit moontlik anders kan beskik: Die moontlikheid is daar dat die Here hulle nie van die vlamme van Nebukadneser se vuur sal verlos nie.
Maar dit beteken nie dat God nie bestaan nie en ook nie magtig is nie.
Dit beteken ook nie dat hulle by gebrek aan uiterlike tekens en bewyse gaan oorslaan na afgodsdiens toe nie.
Dit het ook nie beteken dat hulle moedeloos geword het en toegegee het aan die lewe nie.
Dit laat mens onwillekeurig dink aan die Koragiete wat in Psalm 42:5, 11 (42:6, 12) sing. Hulle word deur die pyn van die lewe gebuig, maar hulle hoop leef vanuit ‘n ander wêreld – God se wêreld.:
Wat buig jy jou neer, o my siel, en is onrustig in my? Hoop op God; want ek sal Hom nog loof – die verlossing van my aangesig en my God!
Nog ‘n voorbeeld is die apostel Paulus wat tydens die storm op die see net soos Daniël se drie vriende in God se redding geglo en dit ook vir die ander mense by hom gesê het:
Daarom, hou moed, manne; want ek glo God dat dit so sal wees soos aan my gesê is (Handelinge 27:25).
Die merkwaardige is dat die Here toe almal op die boot verlos het!
Hoe kon al hierdie mense dit regkry om so sterk te getuig van God se verlossing en dit dan aan hulle liggame deur te maak? Omdat hulle nie hulle oplossings in die fisiese wêreld gesoek het nie, maar eerste hulle sake met die geestelike wêreld reggemaak het. Hulle het biddend met God saamgelewe.
Toe die Here die verbond by Sinaï met die kerkvolk gesluit het, het Hy die reëls baie duidelik en vas neergelê. Hy het gesê:
As jy maar net luister na die Here jou God en gehoorsaam is aan al hierdie gebooie wat ek jou vandag gee en daarvolgens lewe, sal daar nie 'n arme onder jou wees nie, want die Here sal jou baie voorspoedig maak in die land wat Hy jou gee om as jou eie te besit (Deuteronomium 15:4-5).
Die vertrekpunte word duidelik gestel:
Leef reg met God, en Hy maak die fisiese lewe om jou reg.
Luister na die Here, en Hy los selfs die sosiale probleme op: Hy seën so baie dat daar nie eers arm mense is nie.
Maar – en dit is die groot saak – daar moet eers geluister kan word voordat dit gebeur.
Waar mense (en selfs volke) nie na die Here wou luister nie, het sy straf onmiddellik in werking gekom. ‘n Baie sprekende voorbeeld hiervan is Daniël se belydenis:
Ons was nie aan U, Here ons God, gehoorsaam nie, ons het nie volgens u wil gelewe nie, u wil wat U deur u dienaars, die profete, aan ons gegee het (Daniël 9:10).
Hierdie belydenis deur Daniël se vriende is na die wegvoering in ballingskap gemaak.
Dit beteken nou nie dat hulle dit toe vir die eerste keer eers agtergekom het dat ons lewe so moet wees dat ons openlik en voluit aan die Here gehoorsaam moet wees nie. Die Here het al deur Maleagi se mond vir hulle gesê:
. . . wat julle moet gehoorsaam en waarop julle ag moet slaan, is om my Naam te eer, sê die Here die Almagtige. As julle dit nie doen nie, sal Ek 'n vervloeking oor julle bring en 'n einde maak aan al julle voorspoed. (Maleagi 2:2).
Al die voorbeelde in die Bybel van mense wat die materiële wêreld as eerste oplossing geplaas het, het hulle uiteindelik in die vernietiging van die Here se oordeel vasgeloop.
Daarom moet ons dit raaksien, en nie die verkeerde besluite in die lewe maak nie. Natuurlik is dit nie maklik om besluite soos hierdie voor die mense uit te oefen nie, want daar is baie min mense wat die saak van eerlike aanbidding reg verstaan.
Dit is selfs van ‘n baie groot deel van kerklidmate waar.
Die groot probleem in die kerk van die Here lê ook by die saamlopers: die wat maar net saamgaan met die stroom en wat nie hulle standpunte laat hoor nie, en ook nie sterk vir die saak van die Here staan nie.
Daar is natuurlik die negatiewes wat openlik verkeerd is en dan die gelowiges met hulle dwaalleer terroriseer. Dit was sulke mense wat deur Petrus en Johannes tereggewys is toe hulle gesê het:
Julle moet maar self besluit wat voor God reg is: om aan júlle gehoorsaam te wees of aan God (Handelinge 4:19).
Elke mens word iewers in sy lewe in ‘n vuuroond-situasie gestel. Ons word almal op die een of ander tyd deur die Here in posisies geplaas waar ons getoets word om te sien of ons in staat is om in die geestelike wêreld te kan inkyk en ons gehoorsaamheid daar te betoon (2 Tessalonisense 1:8).
Dit is ‘n oomblik wat jy moet standpunt inneem vir die waarheid teen baie sterker en meer magte as jy. Dit is moeilik maar nie ‘n verlore situasie nie.
Daar is in Handelinge 5:32 ‘n baie duidelike uitspraak dat ons getuies van die waarheid is, omdat ons van diegene is aan wie die Heilige Gees deur God gegee is.
Die motivering wat die Here gee waarom Hy sy Heilige Gees aan ons gee, is dat ons juis van dié is wat aan Hom gehoorsaam is
Let daarop dat dit nie net gaan oor wat ons bely nie, maar ook oor hoe ons dit bely.
Dit is maklik om die verlossende almag van God te bely, maar dit is nie so maklik om steeds by jou belydenis te bly dat jy in God glo en Hom vertrou as dit met die doodstraf oor jou getoets word nie.
Kyk nou na die ernstige waarskuwing: die wêreld sien waar lê jou waardes! Moet dan nie toelaat dat die sonde oor julle heerskappy voer en julle die begeertes van julle sterflike aardse bestaan laat gehoorsaam nie (Romeine 6:12).
Die duiwel weet presies waar en wanneer ons swak is, en dit is dan wanneer hy ons aanval en ons van God probeer vervreem.
Dit is waarom die Bybel ons leer dat net ‘n bekeringslewe ons tot nugtere insig sal laat kom en ons sal laat vry raak uit die vangstrik van die duiwel, waarmee hy ons gevange hou om sy wil te gehoorsaam (2 Timoteus 2:26).
Die duiwel het presies dieselfde ding met die Here Jesus probeer. Toe Hy na veertig dae verhonger en verdors was, het hy die Here aangeval en Hom probeer verlei om langs die dood verby te gaan. Die belofte was dat hy vir die Here al die koninkryke van die wêreld sou gee as die Here Hom net aanbid.
Die Here moes dus – by wyse van spreke – net soos die drie vriende kies tussen die aanbidding van die duiwel en sy lewe.
Dit was ‘n keuse waarin Hy die vernederende vryheid sou hê om nie te sterf nie, en aan die duiwel onderwerp te wees, of om te sterf en dan oor die dood en die duiwel te heers.
Hy het toe gekies om te sterf – net soos wat die drie vriende eerder die vuuroond verkies het om daarmee aan God gehoorsaam te wees. Daar was egter ‘n baie groot verskil tussen die uitkoms van die Here Jesus se saak en dié van die vriende.
Die Here Jesus het niemand gehad op wie se genade Hy kon staatmaak nie.
Hy moes alleen die dood in.
Hy het dit selfs uitgeroep dat God Hom verlaat het.
Hy het die volle angs en godverlatenheid van die hel deurgemaak.
Ons moet net besef dat dit nie maar net ‘n gebeurtenis was nie. Dit was die volle straf van God se toorn oor ons sondes wat in daardie oomblikke van die donkerste hel aan die kruis oor Jesus losgebars het.
Daarna het Hy die mag van die dood ook oor sy liggaam weggebreek en uit die dood opgestaan en met sy hemelvaart toegetree tot die ewige volmaaktheid.
En toe Hy volmaaktheid bereik het, het Hy vir almal wat aan Hom gehoorsaam is, die Bron van ewige saligheid geword (Hebreërs 5:9).
Iets van sy verlossingswerk word simbolies uitgebeeld in die drie vriende wat van die geweld van die vuur bewaar word – soos wat ons wie se sondes vergewe is van die geweld van die vlamme van die hel verskoon en bewaar word.
Hierdie verlossing was so ewig en kragtig dat dit selfs in die tyd kon terugwerk. Die ongelowige Nebukadnesar het Jesus in sy verlossende werk oor sy gelowiges daar in die oond raakgesien. Die Here se verlossende teenwoordigheid verlaat ons nooit. nie Nebukadnesar kon nie alles verstaan nie, maar dit was vir hom duidelik dat die vierde een gelyk het soos ‘n Godeseun.
Waar staan ons nou? Die Here gee die antwoord: Wie die Here se gebooie gehoorsaam, bly in God en God in hom.
Sulke mense het ‘n besondere bewys wat hulle met hulle saamdra dat die Here in hulle woon: Hy het vir hulle sy Gees gegee (1 Johannes 3:24).
Mense wat die Heilige Gees het, is mense wat nie teen die buitekant van hierdie lewe en hierdie wêreld vaskyk nie.
Hulle het die vermoë om juis by die Heilige Gees te kan begin met hulle gehoorsaamheid en van daar af na die fisiese dinge in hierdie wêreld toe te leef.
Die Here karakteriseer sulke mense: Dit is mense wat nie altyd negatief is en net altyd probleme in die lewe raaksien nie. Hulle leef maklik as gevolg van hulle geloof. Hy sê:
Die liefde vir God bestaan dan daarin dat ons sy gebooie gehoorsaam. Sy gebooie is ook nie moeilik om te gehoorsaam nie, . . . (1 Johannes 5:3).
Let op dat die Bybel nooit sê dat dit lekker of aangenaam is om gehoorsaam te wees nie. Dit is nie moeilik nie, sê die Here.
Dit beteken dat ons altyd sal moet stry, maar dat ons kan weet dat wanneer daar stryd is, die wat werklik glo, die sonde sal kan oorwin.
As ons gehoorsaam wil wees, het elkeen van ons ‘n prys om te betaal. Dit wat ons moet inboet wanneer ons voor die eis om gehoorsaam te wees te staan kom, sal bloot fisies wees.
Op die tweede terrein kan die duiwel ons nie skade aandoen nie, omdat by die ware gelowige die geestelike terrein deur die Heilige Gees beset is.
Ons moet onsself die vraag afvra: watter god sal ons uit die Here se mag kan red wanneer ons perspektiewe en waardes in hierdie lewe verkeerd aangelê was en ons nie by sy wil uitgekom het nie?
Mag die Here gee dat elkeen van ons in die tye vorentoe soos hierdie drie vriende presies sal weet hoe om te weet en te bely dat ons ons God het vir wie ons dien.
Dat ons sal weet dat Hy die mag het om ons uit letterlik enige situasie van gevaar of dood te red.
Hy sal ons ook red uit enige mag van die duiwel.
Mag ons geloof so sterk wees dat ons ons nie deur verkeerde waardes laat mislei nie.
Ons mag nooit dink dat daar voorwaardes is wanneer ons die Here sal aanbid en wanneer nie.
Selfs as die Here ons nie red wanneer ons verwag dat Hy dit moet doen nie nie, moet die wêreld weet dat ons geen ander God sal dien nie.
Ons sal niks en niemand anders as die Here dien en aanbid nie, omdat ons deur Jesus Christus en die werking van sy Gees die vermoë het om te kan onderskei wat in elke saak tot eer van God is en wat nie. (Daniël 3:17, 18).
Datum: 22 November 1998. Intreepreek Bellville 24 Januarie 1999.
9 November 2003. Oorgemaak en aangepas.