Soos dikwels by Meyer en ander (Ian Rankin, om maar een internasionale voorbeeld te noem) kry ons by Piet Steyn ook die hopeloos oorwerkte en oorspanne manlike speurder as hoofkarakter. ‘n Man wat sukkel met die nagevolge van ‘n persoonlike trauma of professionele mislukking van een of ander aard; wat dikwels ‘n alleenloper, ‘n randfiguur en selfs ‘n dwarstrekker is; en wat sy manlikheid as in krisis beleef, maar wat die krisis in die loop van die boek tot meer of mindere mate besweer en dikwels op heldhaftige wyse oorstyg. Hulle sê: Só is ál manier waarop ons sal weet waarom rassisme in Suid-Afrika ná 20 jaar demokrasie steeds so sterk is. Ons moet voortdurend kyk na waar ‘n bepaalde rassisme vandaan kom, om die redes sowel as die oplossings daarvoor te snap. In die Tweede Humanistiese Manifes van 1973 word bv. gesê: “Geen godheid kan die mens red nie – die mens moet homself red.”