Pous Pius VII is gebore as graaf Luigi Barnaba Niccolo Maria Chiaramonte (ook Gregorio Barnaba Chiaramonti) op 14 Augustus 1742 in Cesena, Kerklike Staat. Hy was die voorlaaste kind van graaf Scipione Chiaramonti en sy vrou Giovanna Coronata Ghini, dogter van die markies van Barnaba Eufrasio Ghini. Op 14-jarige ouderdom, op 2 Oktober 1756 tree hy toe tot die Benediktyner-klooster Santa-Maria del Monte in Cesena en neem die kloosternaam Gregorio aan. Na sy studies in teologie word hy dosent aan die Benediktyner-kolleges in Parma en Rome. Toe Pous Pius VI, 'n familievriend, aan die mag kom word hy vinnig bevorder. In 1776 word hy titulêr ab van sy klooster in weerwil van teenkanting van die monnike. Nadat hy bevorder is tot biskop van Tivoli, bevorder Pous Pius VI hom tot kardinaal-priester van S. Callisto en biskop van Imola op 14 Februarie 1785. In Op 14 Maart 1800 volg hy Pous Pius VI op en word gekroon op 21 Maart 1800 in Venesië deur kardinaal Antonio Maria Doria Pamphilj. Omdat die Franse die regte pouslike tiara in besit geneem het, het hy 'n kroon van papier-maché gedra. Hy regeer tot sy dood op 20 Augustus 1823 en word opgevolg deur Pous Leo XII. Die naam ‘Pius’ beteken 'die vrome'.
Na die dood van Pous Pius VI in Franse gevangeskap in Augustus 1799, kom die konklaaf bymekaar op 30 November 1799 in die Benediktyner-klooster van San Giorgio in Venesië. Daar was drie kandidate, maar twe was onaanvaarbaar vir die Habsburg prinse en hulle kandidaat Alessandro Mattei kon nie genoeg stemme kry nie. Na 103 dae van onderhandeling word Pous Pius VIIas kompromis-kandidaat verkies.
Een van die eerste handelinge van die nuwe pous was om die sekretaris van die konklaaf, Ercole Consalvi tot kardinaal te bevorder en as staatsekretaris aan te stel. Op 3 Junie 1816 veroordeel Pius die werke van Germanos Adam. Van die begin van sy pontifikaat tot by die val van Napoleon in 1815 was die pous gedurig besig met Frankryk. Op 15 Julie 1801 sluit hy 'n konkordaat met Napoleon. Op 2 Desember 1804 salf hy Napoleon tydens sy keiserskroning. Hy was voortdurend oorhoop met Napoleon en betrek militêre leiers om toegewings te kry. Pius wou die Kerklike Staat terugkry en ook die vrylating verkry van die sogenaamde "swart" Franse kardinale wat hom gesteun het en daarom gevange geneem is saam met ander priesters, monnike en ander ondersteuners. Op 10 Junie 1809 ekskommunikeer die pous die Franse wat Rome beset het en neem Napoleon die pous gevange eers na Savona en later (in 1812) na Fontainebleau. Na die val van Napoleon keer Pius in triomf terug na Rome op 24 Mei 1814. Hoewel Napoleon hom nie goed behandel het nie, het die pous asiel verleen aan Napoleon se familie na sy val.
Op 7 Augustus 1814 het Pous Pius die Jesuïte in ere herstel.
↑ Weber, N. (1911). Pope Pius VII. In The Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company. Besoek Junie 27, 2011 by: http://www.newadvent.org/cathen/12132a.htm
↑ Weber, N. (1911). Pope Pius VII. In The Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company. Retrieved June 17, 2011 from New Advent: http://www.newadvent.org/cathen/12132a.htm
Pius VII (kategorie)
Basis URL: de:Pius VII.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Pous_Pius_VII&oldid=1392270"	Kategorieë: PouseItaliaanse pouse	Navigasie-keuseskerm
AlemannischالعربيةAzərbaycancaБеларускаяБеларуская (тарашкевіца)‎БългарскиBrezhonegCatalàČeštinaCymraegDanskDeutschΕλληνικάEnglishEsperantoEspañolEestiEuskaraفارسیSuomiFrançaisGaeilgeGàidhligGalegoעבריתHrvatskiHornjoserbsceMagyarBahasa IndonesiaIlokanoIdoItaliano日本語Basa Jawaქართული한국어LatinaLietuviųLatviešuМакедонскиमराठीDorerin NaoeroPlattdüütschNederlandsNorsk nynorskNorsk bokmålOccitanKapampanganPolskiPortuguêsRuna SimiRomânăРусскийSicilianuScotsSrpskohrvatski / српскохрватскиSimple EnglishSlovenčinaSlovenščinaShqipСрпски / srpskiSvenskaKiswahiliไทยTagalogTürkçeУкраїнськаVènetoTiếng ViệtWinarayYorùbá中文	Wysig skakels	Die bladsy is laas op 16 Oktober 2015 om 19:36 bygewerk.