Liefdesgedicht.nl | Gedicht | DIE PADDA EN DIE PRINSES ()
DIE PADDA EN DIE PRINSES
'n Pragtige prinses en 'n vuilvod boemelaar
het saam, gestrand geraak op 'n eilandblaar.
Toe dit nag word, het sy koud eenkant gaan sit
geweier om te neem, vis vanuit sy boemelaarsblik.
'n Vuurtjie het hy vir hom, stadig, nederig aangesteek
op sy kussing gaan l�, met gesig na die maanlig bleek.
Toe sy dit nie meer kon vat, die seekoue aan haar lyf,
het sy ongemerk, stil, skelmpies, onder sy vodde ingeskuif.
Met dagbreek het sy vervreemd, weg van hom gaan staan
toe 'n reddingsboot hul oppik, terugneem na 'n stad Pilaan.
Na nege maande in die paleis, het sy 'n seun gebaar.
Op straat bedel die boemelaar voort, honger, so naar.
Nooit is 'n baie lang woord, wat ons liefs nie moet spreek,
sien, veranderde omstandighede laat jou maklik in die steek.
Geef je beoordeling aan het gedicht: DIE PADDA EN DIE PRINSES