2. Die plaas Koppie-alleen bestaan nie werklik nie, of hoe? Is dit vir jou makliker of is dit ’n groter uitdaging om oor ’n plek soos dit te skryf?
“Al die karakters in ŉ storie kan nie net aangenaam of net mislik wees nie. Dit sal te eentonig wees. Ek besluit ook nie vooraf oor hulle nie, ek tel hulle maar op wanneer hulle op my storie-pad verskyn, en besluit dan watter rol hulle gaan speel. Meesal om humor in te bring. ŉ Storie sonder humor is vir my soos koek sonder ‘icing’.”
4. Dink jy ’n mens kan vinnig weet of iemand ’n goeie lewensmaat sal wees? Of moet jy juis so lank as moontlik die kat uit die boom kyk?
Sy’t skaars haar voete op die eiland gesit toe sy hom sien: ’n Griekse god met ’n lenige lyf, breë skouers en donker oë. Hy is die mooiste man wat sy nog in lewende lywe gesien het, en hy straal manlikheid uit.
Paul Michelakis is die kroonprins van die Atlantis-fortuin. Dit gaan egter meer as geld en die vooruitsig op ’n volmaakte toekoms verg om Erika se liefde en vertroue te wen, want sy is nou half bang vir mans. Boonop gaan Cristina Vassiliou en dié se ryk familie ook nie sommer terugstaan vir ’n onbekende blondine nie.
Die voorbarige duif op haar kop ignoreer haar swaaiende hande. “Vervlaks, Lani, doen iets! Die duiwe omsingel my. Hoekom het jy nie vir ons ’n tafeltjie binne-in die restaurant gekry nie? Gee jy nie om dat die duiwe in jou duur bord kos wei nie?”
Hy is definitief nie net ’n mooi man nie; hy is waarskynlik die aantreklikste man wat sy al ooit gesien het. Onweerstaanbaar aantreklik, besluit sy. Sy digte, swart hare is effens te lank en windverwaaid, en vee oor die kraag van sy ligblou gholfhemp; sy sonbrons gesig vorm ’n skerp kontras met die silwergrys oë, omraam deur lang, swart wimpers. Sy neus is smal en reguit en sy hoë wangbene en sterk kakebeen skep die indruk van innerlike krag.
So oorweldig is sy deur sy manlike voorkoms en die onbetwisbare selfversekerheid wat hy uitstraal dat dit enkele sekondes duur voordat sy besef hy hou haar dop.
Lani kyk na die ontstoke Danika sonder om haar raak te sien en sê werktuiglik: “Oom Awie kon ons nie ontmoet nie, maar hy het die man gestuur wat nou tussen die tafeltjies deur na ons toe aangestap kom. Ek dink dit is hy dié, die regte man.”
Dank die hemel sy het tydens haar studentejare oorgenoeg selfversekerde mans ontmoet wat haar met vleitaal en slimpraatjies probeer oorrompel het. Lani betrag Jan-Erik en vra koel: “Skort iets met jou gehoor, Jan-Erik? Ek het gesê jy is die regte man – jy is die man wat deur oom Awie gestuur is, want jy lyk soos ’n gebore dorpenaar.”
“As ek soos ’n plaasjapie lyk . . .” Jan-Erik stoot sy vingers deur sy windverwaaide kuif en voel-voel aan die donker baardstoppels aan sy kake en ken. “Ek vra om verskoning, maar oom Awie se versoek was so onverwags dat daar nie tyd was om te skeer of ’n snyerspak aan te trek nie. En die suidooster was natuurlik in my hare.” ’n Glimlag plooi om sy lippe en versprei na sy staalgrys oë. “Gaan jy my nou met die hand groet of is dit iets wat net ons plaasjapies doen?”