Maar Carli leef steeds met hoop. Ons het onlangs ’n familiebesigheid begin waar ek weer eiendomsagent is, maar ek doen verhuring van woonstelle. Dit beloof darem ’n toekoms, maar dit verg baie tyd en energie. Met hierdie nuwe onderneming is dit moeilik om kerklik betrokke te wees, alhoewel ek steeds die meeste Sondae preek. Dit het ’n daaglikse uitdaging geword waar ek wonder of ek nou die regte ding doen en wat as ek ’n gemeentepredikant was? Dit gaan nog ’n lang reis wees, maar dit het my geleer om nie so toekomsgerig te wees nie. Ek het uiteindelik geleer om vir die dag te leef.
Jacques Lubbe sê: Ek het besluit om Teologie te studeer die dag toe ek my hele lewe vir die Here gegee het, maar die volledige rede is baie meer as net dit. My droom is om vir mense die goeie nuus oor te dra sodat hulle ook die geleentheid kry om hul lewens vir die Here te gee, en nie net die mense binne die kerk nie.
Ook ds Rue Hopley, wat aan die einde van Mei met behoud van ampsvoorreg van Gemeente Rustenburg-Tuine losgemaak is, betree die toekoms met afwagting en die vertroue dat haar lewe in ons Heer se hande is: My vyf jaar in die bediening was vervullend en verrykend. En ek is so dankbaar teenoor die Kerk vir die voorreg om myself en my gawes op so ’n manier te kon uitleef. Ek voel egter dat die Here my roep om ’n jaar van diens te doen. Ek het tydens ’n retreat in 2015 ’n sterk roeping ervaar om ’n jaar by een van die L’arche-huise vir verstandelik gestremde mense in die buiteland te gaan woon en werk. Die behoefte by die gemeente was egter van so ’n aard dat dit eers hierdie jaar kon realiseer. My plan is om ná my diensjaar terug te keer na die Kerk. Ek voel dat dit my roeping, passie en gawe bly. Ek het ook baie jare hard studeer om voor te berei sodat ek in die Kerk diensbaar kan wees. Ek glo dat ek oor ’n jaar weer werk in die Kerk sal kry en dat ek met nuwe ywer en verbrede horisonne tot die bediening sal tree. Ek weet egter dat die Here my sal lei sodat ek die regte keuses sal maak vir my toekomsweë.