Dis swaar, en daar’s baie goedjies in. Ek trek die strikkie versigtig oop, nog steeds bang ek moet dit dalk weer toemaak sodat die regte persoon nie moet weet daar is mee gepeuter nie.
Kraletjies… baie, baie kraletjies! En toe weet ek dis vir my. My gedagtes maal oor wie so oulik is, maar tyd vir móói kyk is daar nie want die klok lui al weer en my klasse wag.
Dankie liewe Sophia, jy het my hart aangeraak met hierdie kosbare geskenk vir my. Nuwe blaartjies, ‘n nuwe lente vir ‘n nuwe begin.
My gewigtebelt los ek by die huis, dis te swaar vir die vliegtuig… vriend Deon sal voorsien. Permitte word uitgeneem. Ons wil nou nie onwettig wees nie, nee.
Die belt wat Deon bring kan amper dubbeld om my lyf. Ek dink nie hy het besef hoe klein ek regtig is nie! Maar ons maak ‘n plan en vleg hom deur en deur sodat die los ente nêrens kan vashaak nie. Sy hoodie is bietjie groot vir my, maar beter as niks… Ek ken net my geliefde van sy warm noordkus water, nie hierdie ysbibberkouigheid nie.
Na ‘n ruk begin die koue die asem uit my lyf uit wurg. Ek swem stadiger. Raak agter. En skielik moet ek swem om bo bly… nie meer die gemaklike snorkeldryf van vroeër nie. Erger en erger. Ek besef skielik dat ek in die moeilikheid is, my brein te koud om te probeer verstaan hoekom. Skree vir Deon ek gaan uit, ek kry koud. Wil nie dat hy sien hoe bekommerd ek regtig oor myself is nie. Hy wys dis reg, hy gaan nog ‘n bietjie bly.
In die graad nege groep was daar ‘n paar belhamels wat áltyd laat gekom en áltyd die klas ontwrig het in ‘n poging om uitgestuur te word. So kom dit toe op ‘n pragtige somersdag dat hulle hulle welbekende plekkie inneem teen die muur. Na ‘n ruk begin die spulletjie toe nou giggel… ek maak hulle stil en toe ek my nou régtig begin vererg wys die een na ietsie op die vloer.
Direk na die periode is ek dadelik kantoor toe om die insident te gaan rapporteer… om te gaan sê ek weet nou nie of ek die saak reg hanteer het nie. Die hoof het net gelag en gesê ek moet asseblief nie sleg voel nie, sy is van my klas af na ontvangs en het die hele portaal kom beskyt. Die nuus het natuurlik soos ‘n veldbrand deur die skool getrek en sommer in die tweede periode daarna het kinders by my kom vis oor wie dit nou eintlik was.
In ons huis gee ons mekaar ruimte om jou eie jy te wees. Nie net vir die mense nie, maar ook vir ons diere.
Ons naaste bure met hubare katte is so twee kilometer ver. Maar mankry het sy gedoen. Toe dit sulke tyd was vir haar, was sy vir twee weke lank weggewees op soek na man. Sy was die oulikste mamma wat mens aan kan dink. Met die eerste klomp kleintjie het die voornemende veearts in die huis die katjies uitgehelp toe sy lank in kraam was. Twee keer het ons haar toegelaat, en haar toe maar laat regmaak want ons senuwese kon dit nie hou met Oreo op soek na man en jakkalse wat blaf in die nag nie.
So paar weke terug vang ek vir Pippie saam met Oreo in ‘n droë boom agter die huis, baie gemaklik gebalanseer op die tak – Vryheid is om te doen net wat jy wil op die plaas, om jou eie jy te wees.
My pa het ‘n boekie gehad waarin hy die reën sorgvuldig opgeskryf het jaar na jaar, en so ook boek gehou van al die soorte vrugte in die tuin. My ma se rye en rye bottels konvyt en ingelegte vrugte was die bewys dat niks gemors is nie.
Somertye het my pa ‘n bakkievrag waatlemoene en spanspekke gekoop. Dit was vir ons ‘n lewenswyse, nie ‘n aardigheid nie. Met al die natuurlike vitamienes was ons ‘n gesonde spulletjie, ons het net Waterbury’s gekry in die winter vir aanvulling.
Soms as my ma-hulle dorp toe gegaan het , dan het hy vir haar ‘n geldjie gegee om vir hom ietsie lekkers te koop. En as sy terugkom dan is dit ‘n tamaai rooi appel, daai wat so blinkrooi is en kraak onder jou tande. Ene wat hy sorgvuldig met sy messie al in die rondte afskil sodat die skilletjie lang krulletjies maak in die asbakkie. Ene wat hy allenig opeet en nie ‘n háppie daarvan deel nie. Waarvan die sap by sy mondhoeke afloop sodat hy sy sakdoek moet uithaal.
Dit was die enigste kere wat ek nie gemor het om die asbakkie te gaan skoonmaak nie. Die enigste kere wat ek vinnig gesê het: ‘Toemaar Oupa, gee sommer vir my.’ Dan het ek die appelskilletjies versigtig uitgehaal sodat daar nie per ongeluk nóg as op kom nie en deeglik onder die kraan gewas.