Geskryf deur W. Scott Poole
Halloween kan ook 'n tyd van uitdrukking van kulturele en sosiale angs wees. AP Foto / Richard Vogel
Die onrustige geeste, vampiere en die alomteenwoordige zombies wat oor te neem Amerikaanse strate elke Oktober 31 mag dink Halloween is alles oor spooky pret. Maar wat Halloween-maskers nie dalk besef nie, is dat in die vroeë 1970's en tot in die volgende dekade, ware vrees oorgeneem het.
Die media, polisiedepartemente en politici het 'n nuwe soort Halloween-gruwelverhaal begin vertel - oor vergiftigde lekkergoed.
Geen vreeslike gebeure het hierdie vrees verklaar nie: dit is gedryf deur sosiale en kulturele angs. En daar is 'n les daaroor oor die krag van gerugte op hierdie dag van donker fantasie.
Gif lekkergoed vrees
Die Halloween-lekkergoedskrik het in 1970 begin. 'N Op-ed op Oktober 28, 1970, in Die New York Times stel die moontlikheid voor dat vreemdelinge Halloween se "trick-or treat" -tradisie gebruik om kinders te vergiftig.
Die redaksie noem twee onbevestigde voorvalle in die stad New York en bied 'n reeks angswekkende retoriese vrae. Die skrywer, Judy Klemesrud, wonder byvoorbeeld of die 'mollige rooi appel' van die 'vriendelike ou dame onder in die blok ... moontlik 'n skeermes in die rug kan hê.'
Sommige lesers het haar vrae as definitiewe feit aanvaar.
Twee dae later, 'n Vyf-jarige kind is op Halloween dood in Detroit nadat hy heroïen verteer het. Vroeë mediaberigte van sy dood het sy oom se bewering dat hy aan die dwelmmiddel in besmette vakansietye blootgestel is, aangehaal.
Teen middel November 1970 het die koerantberigte getoon dat die kind die heroïne by die huis van sy oom gevind het - nie in sy sak Halloween-lekkergoed nie, soos aanvanklik gesê is.
Maar op Oktober 31, 1974, 'n ander kind is dood in Houston. Hierdie keer was die dood die gevolg van die eet van vergiftigde lekkergoed: die pa van die kind het sy eie seun vermoor deur sianied in 'n pixie-stok te plaas.
Hierdie verhaal van die Houston "candyman killer" het vinnig gemastastiseer. Al het dit geen bewyse nie, het die tydskrif Newsweek beweer in 'n artikel van 1975 dat "die afgelope paar jaar verskeie kinders dood is en honderde beserings aan skeermesse, naaldwerk naaldjies en skerwe van glas wat deur volwassenes in hul goedjies gesit is, ontsnap het."
Teen die 1980's, sommige gemeenskappe verbied 'Truuk-of-behandel' terwyl hospitale in sommige metropolitaanse gebiede aan X-straal Halloween-lekkergoed aangebied word. Ouer-onderwysersverenigings het herfsfeeste aangemoedig om Halloween te vervang, en op Long Island het 'n gemeenskapsgroep pryse toegeken aan kinders wat tuis gebly het vir Halloween 1982.
In 1982 die goewerneur van New Jersey 'n rekening geteken wat tronkstraf vereis vir diegene wat aan lekkergoed peuter.
Die bekommernisse van ouers en gemeenskapsleiers het die vrees laat verdwyn. Landers het in 1983 'n gewilde koerantadvieskolom genaamd "Ask Ann Landers" gewaarsku van "verdraaide vreemdelinge'Wat skeermes en gif in taffelappels en ander Halloween-lekkergoed gesit het.'
Sosiale spanning en vrees
'N Uitgebreide 1985-studie van die 30 jaar van beweerde vergiftiging het nie eens 'n enkele bevestigde voorval van die dood van 'n kind of selfs ernstige beserings gevind nie.
sosioloog Joel Beste aan die Universiteit van Delaware, wat die studie gelei het, noem dit 'n 'stedelike legende'. Die meeste berigte van vergiftigde Halloween-lekkergoed wat in druk verskyn het, was redaksionele artikels wat geskryf is deur gesaghebbende stemme in die politiek en media eerder as op werklike gebeure. Die polisie is egter regoor die land aangemoedig ouers om hul kinders te vergesel terwyl hulle lus raak of behandel. In 1982 is jaarlikse Halloween-feeste in die goewerneur se herehuis in Hartford, Connecticut, gekanselleer.
Waarom het 'n reeks gerugte, baie losweg gebaseer op 'n klein aantal tragiese misdade, soveel mense in gesag oortuig en tot sulke paniek gelei?
In sy boek "The Vanishing Hitchhiker, "Folklorist Jan Harold Brunvand argumenteer dat, hoewel stedelike legendes gegrond kan wees op werklike voorvalle, hulle dikwels opdaag vir vrees vir die wêreld.
In die geval van vergiftigde lekkergoed, my eie navorsing oor Amerikaanse politiek en gruwelverhale dui daarop dat hierdie vrees miskien deels gedryf is deur die veelheid van die probleme wat die Verenigde State destyds in die gesig gestaar het. Die jare van 1970 tot 1975 is gekenmerk deur kulturele omwenteling, sowel binnelandse as geopolitieke.
In 1974, president Richard Nixon bedank na aanleiding van die Watergate-skandaal. Die skandaal het die magsmisbruik en 'n kriminele bedekking onder sy administrasie blootgestel.
Amerikaners het baie meer om oor te bekommer as Watergate in die middel van die 1970's. Geleerde van die Viëtnam-era Christian G. Appy, in sy 2015-boek "American Reckoning," het die era beskryf as 'n nederlaag in Viëtnam gekombineer met 'n stagnante ekonomiese groei en stygende inflasie ', het baie Amerikaners die land self gesien as' 'n slagoffer van magte wat buite sy beheer 'was.' .
Jong mense in die strate van Harvard Square, met een van hulle wat 'n president Nixon-masker dra, nadat hy bedank het. AP Photo / Peter Bregg
Al die sosiale veranderinge in die 1970's het die skepping van stedelike legendes gevoed, meen sosioloog Jefferey S. Victor. 'N Brute verhaal oor vreemdelinge met gifsuikergoed het gelyk 'n verkieslike nasionale fantasie bo die historiese werklikheid in die 1970's en 1980's.
Horror in die toestand van die wêreld kan die vorm aanneem van parodie of eenvoudige eng verhale. Amerikaners het so geword ontnugterdevolgens die joernalis en historikus Rick Perlstein, dat sombere en angswekkende films soos 1974 se "The Exorcist" die nasionale stemming gevang het.
Die vals geval van die vergiftigde lekkergoedlegende is 'n ander manier wat Amerikaanse vrees geopenbaar het: as 'n maklik verstaanbare bedreiging vir onskuld.
Geleerde David J. Skal in sy boek, "Die dood maak 'n vakansie, 'Argumenteer Halloween deur sy geskiedenis, wat mense 'n oomblik gegee het om hul politieke en kulturele vrees te ontketen. Byvoorbeeld, sê Skal, Richard Nixon het die eerste president geword wat deur 'n Halloween-masker in die herfs van 1974 gesatireer is, net twee maande na sy bedanking.
Vandag sien 'n meerderheid Amerikaners, van alle ouderdomme, Halloween as 'n geleentheid om oortolligheid te vier, 'n soort donker Mardi Gras.
Sommige Christelike kerke, veral dié wat deur konserwatiewe evangeliste bygewoon word, verklaar steeds 'n soort "oorlog teen Halloween" elke jaar. Baie evangelisasies, volgens hul eie beskrywing, sien die vakansie as viering van die okkultewat dikwels in hul godsdienstige wêreldbeskouing beskou word as gekoppel aan 'n baie letterlike Satan.
Halloween, met sy verbintenis met die magte van duisternis, kan toelaat dat baie legendes blom - verhale van gevaarlike buitestaanders, vergiftigde lekkergoed en ander beweerde bedreigings vir die Amerikaanse lewe.
social media mag daardie rol dien die res van die jaar. Maar op Halloween kan donker gerugte eintlik aan die deur klop.
W. Scott Poole, Professor in geskiedenis, Kollege van Charleston
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Vrees en bekommernis > Toe Halloween die gevaarlikste vakansie van Amerika geword het