Apr | 2019 | MaanKind
Hoekom het die mens so 'n drang om ander te vernietig? So 'n tropmentaliteit wat op die swakste een toesak en nie ophou voor daar bloed vergiet is nie? Omdat ons in moderne tye leef onderdruk ons die behoefte, maar waar ons die kans kry, veral as daar 'n veilige afstand met 'n sleutelbord tussen ons is, gee ons meer geredelik toe aan die behoefte.
As Kya had crept closer, she saw it was a hen turkey on the ground, and the birds of her own flock were pecking and toe-scratching her neck and head. Somehow she'd managed to get her wings so tangled with briars, her feathers stuck out at strange angles and she could no longer fly. Jodie had said that if a bird becomes different from the others—disfigured or wounded—it is more likely to attract a predator, so the rest of the flock will kill it, which is better than drawing in an eagle, who might take one of them in the bargain."
Ons troetel die illusie van anonimiteit deurdat ons nie iemand in die oë kyk om dan vernietigende dinge vir mekaar te sê nie, maar dit is steeds jyself wat daardie woorde tik. Hoe weet ons ooit hoe iemand aan die ander kant dinge ervaar? Ons weet dan selfs nie eers hoe ons lewensmaats 'n huishoudelike alterkasietjie ervaar nie.
Sou dit help as ons toegee aan daardie vernietigingsdrang en eerder soms uiting gee daaraan? Dit help sekerlik! Ek het baie jare gelede my man se spesiale konjakglase wat niemand anders as hy self mog was nie, met groot behae, een vir een, teen die tuinmuur stukkend gegooi. Het ek toe beter gevoel? Ja, vir 'n enkele sekonde. Daarna was ek skaam oor my gedrag, spyt oor die duur glase en ek onthou nog al die jare hoe 'n kind dit gaan optel het. Wie het nou eintlik die geveg gewen? En die koppige toutrek wat daarop gevolg het? Die emosies bly agter, bewustelik of onbewustelik en doen vir baie jare skade.
Freud het gereken dat die mens se skadukant ook 'n aangebore doodswens het wat verantwoordelik is vir hierdie destruktiewe gedrag. Hy is wyd gekritiseer daarvoor weens die gebrek aan empiriese bewyse. Tog neem ek waar dat die mens op maniere optree wat nie logies is nie en wat mense nie self kan verklaar nie. En tóg doen hulle dit.
Sal dit help as ons meer ingestel is op mekaar se behoeftes, meer bewustelik na mekaar luister? Dit klink so maklik, maar is die lewe en verhoudings maklik? Misverstande gebeur so geredelik…
In die begin was daar …
In die begin was daar … wat?
Ons het mos as kinders in die Bybel geleer: En die aarde was woes en leeg, en duisternis was op die wêreldvloed. Ek het nooit mooi verstaan wat nou eintlik in hierdie ses "dae" gebeur het en wat die wêreldvloed was nie en daar is steeds geen ooreenstemming onder teoloë oor presies wat dit beteken nie. Gelukkig erken sommiges darem nou hulle onsekerheid.
In 'n interessante artikel vandag betoog iemand dat ons nie so klinies skoon moet lewe nie "Every square inch of space contains billions of microbes— even seemingly desolate landscapes of Arctic ice or Saharan sand. Before humans, microbes were the only stuff of life on Earth."
Ek moes geweet het my huis is té skoon, dis dalk hoekom ek laasweek siek geword het. Sê die een wat sanitizer gebruik op haar vingerpunt nadat sy 'n PIN op 'n kaartmasjien ingetik het, en spesiaal iets aantrek as ons Hermanus of elders gaan, wat sy deurhandvatsels met 'n wye romp se soom, of 'n top se punt kan hanteer.
En God het hulle geseën, en God het vir hulle gesê: Wees vrugbaar en vermeerder en vul die aarde, onderwerp dit en heers oor die visse van die see en die voëls van die hemel en oor al die diere wat op die aarde kruip. (Genesis 1:28) Toe neem die mens mos daardie boodskap ernstig op, hy gebruik sy vrugbaarheid en vermeerder die aarde tot oorlopensvol, hy heers in so 'n mate oor die visse van die see dat mens skaars meer vis kan eet wat nie op 'n oranje of rooi lys is nie, en die diere slag hy uit en skiet dood en vertoon die horings en smokkel die ivoor.
Vanoggend tydens 'n gesprek met my man waar ons ons lot by mekaar bekla oor die politieke situasie, die onluste in ons omgewing en oorloë en gerugte van oorloë oor die hele wêred heen, het hy 'n interessante analogie getrek tussen die wêreld in 'n tyd toe daar net microbes was en die situasie nou. Dit wemel oral van 'n klomp mensmicrobes van miljoene kleure, vorms en soorte. Party veg teen mekaar, party smelt saam om 'n nuwe spesie te vorm, party bied weerstand teen ander, een soort sterf uit en 'n ander sterker soort pop iewers uit en vermeerder en vul die aarde. Met wetgewing, kernwapens, apartheid en antibiotika, word mense en microbes uitmekaargejaag, maar clusters vorm weer en veg sterker terug. Vir lank kan mens 'n kiem weghou van 'n kind af, deur inenting en indoktrinering kan jy polio en masels vir 'n duisend jaar onderdruk. Maar op 'n dag laat kiem hom nie meer besweer nie en 'n lewensbedreigende epidemie breek uit. En wanneer die duisend jaar voleindig is, sal die Satan uit sy gevangenis ontbind word. (Openbaring 20:7)
In die groter prentjie is ons land (en basies die wêreld) maar presies dieselfde as in die tyd waar microbes geheers het. Evolusie het min verander aan hoe dinge werk.
En aan die einde … is daar wat?
Daar is pas 'n baie opwindende foto vrygestel deur wetenskaplikes, die heel eerste foto van 'n Black Hole. Wie weet of ons op pad is om daarin opgeslurp te word, indien ons onsself nie voor die tyd vernietig nie?