Bernard Coard - Verloop van Geskiedenis - 2022
Winston Bernard Coard is op 10 Augustus in Grenada geboreste1944. Coard het 'n wonderlike lewe gelei. Op skool het hy homself opgeneem in linkse politieke ideale. Saam met Maurice Bishop het Coard die 'Grenada Assembly of Youth After Truth' gestig. Nadat sy sekondêre onderwys in Grenada geëindig het, verhuis Coard na Amerika waar hy politiek en ekonomie aan die Brandeis Universiteit studeer het.
Coard het toe twee jaar as onderwyser in Engeland gewerk. In 1971 het Coard 'How the West Indian Child' opvoedkundig subnormaal in die Britse skoolstelsel gepubliseer. ' In hierdie werk ondersoek Coard waarom sekere etniese groepe in die onderwys misluk in vergelyking met ander groepe. Coard het 'n onthutsende verslag geskryf oor wat hy gevind het - een van die kritiesste wat ooit geskryf is in die Verenigde Koninkryk se onderwysstelsel. Coard beweer dat die Britse onderwysstelsel swart kinders in werklikheid opvoedkundig subnormaal gemaak het deur hulle 'in alle opsigte' minderwaardig te laat voel '. Volgens sy werk van 1971 het Coard gesê dat daar aan Wes-Indiese kinders gesê word dat hul manier van praat tweedegraads en onaanvaarbaar is, en die implikasie hiervan was dat hulle self tweedeling as mense was.
Hy het voortgegaan: die woord 'wit' word geassosieer met goed; die woord 'swart' met kwaad. Coard het 'n voorbeeld gegee van 'n kinderboek waarin die 'wit eenhoorn' en die 'wit seuns' 'n aanval deur die gewelddadige en bose 'swart seerowers' kon afstoot.
Volgens Coard was die inhoud van die onderwys wat kinders ontvang geneig om swart mense te ignoreer. In die lees van boeke was daar slegs wit mense, en wanneer swartes verskyn het, word hulle gewoonlik in onderdanige sosiale rolle soos diensknegte vertoon. Coard beweer dat die mense wie se lewens bestudeer en geprys is (die helde en figure uit die geskiedenis en die huidige tyd) wit was. Swart kultuur, musiek en kuns was opvallend as gevolg van die afwesigheid van die kurrikulum. Coard het geskryf: "die swart kinders word dus neuroties gemaak oor hul ras en kultuur. Sommige word gedragsprobleme as gevolg daarvan. Hulle word beroerd en bitter omdat hulle vertel word dat hul taal tweedegraads is en hul geskiedenis en kultuur nie bestaan ​​nie; dat hulle skaars hoegenaamd bestaan, behalwe deur die genade van blankes. "
Die leerlinge daarbuite het die houdings teenoor ras wat in die klaskamer oorgedra is, versterk. In die argitektuur van die speelgrond was daar bekend dat wit kinders Wes-Indiese kinders as 'swart bastaards' beskryf.
Coard het geglo dat hierdie ervarings belangrike gevolge vir die kind gehad het. Hy meen swart kinders ontwikkel 'n 'minderwaardigheidskompleks', 'n 'lae selfbeeld' en 'lae verwagtinge in die lewe'.
Coard beweer dat onderwysers verwag dat swart kinders sou misluk, en dit het 'n selfvervullende profesie opgelewer waarin hulle voldoen het aan die verwagtinge sodra hulle geëtiketteer is.
Nie net is swart kinders gereeld in laer strome en orkeste geplaas nie, en in minderbevoorregte skole, maar hulle het ook self verwag om te misluk en gevolglik ook.
Coard se siening oor die Britse onderwysstelsel het groot kontroversie veroorsaak. Hulle het destyds sowel ondersteuning as kritiek deur ander skrywers en navorsers ontvang, en selfs deesdae het hulle die mening uitgedeel omdat sommige beweer dat baie vooruitgang gemaak is sedert Coard sy verslag in 1971 geskryf het. Dit was die gevolge daarvan dat die verslag volledig herdruk is 2005 en kwessies wat daarin geopper word, word deesdae gebruik om te verduidelik waarom sommige jong-Afrika-Karibiese seuns voel dat die onderwysstelsel hulle in die steek laat.
Coard se ontleding is gebaseer op impressionistiese bewyse en persoonlike ervaring, maar sy argument dat onderwysers stereotipiese sienings van etniese minderhede het, is ondersteun deur die navorsing van Elaine Britain (1976).
Op grond van 'n posvraelys, met behulp van 'n steekproef van 510 onderwysers in primêre en sekondêre skole in die Verenigde Koninkryk, het Brittanje se navorsing bevind dat twee derdes van onderwysers Wes-Indiese kinders beskou as 'n lae vermoë en 'n dissiplinêre probleem is.
Meer direkte bewyse dat onderwysers bewustelik of onbewustelik teen etniese minderhede kan diskrimineer, word aangebied deur 'n gedetailleerde studie van laerskole.
Coard se bevindings word oor die algemeen ondersteun deur navorsing wat in 1992 deur Cecile Wright gedoen is. Wright het twee jaar lank navorsing gedoen (1988 tot 1989) voordat sy in 1992 haar verslag opgelewer het. Wright het 'n etnografiese studie gedoen oor vier veelrassige laerskole in die middestad. Die studie behels: klaskamerwaarneming van 'n totaal van 970 leerlinge en 57 personeellede; waarneming buite die klaskamer; informele onderhoude met al die waargenome onderwysers, sommige ondersteuningspersoneel en die vier hoofonderwysers; onderhoude met die ouer of ouers van 38 kinders; en 'n ondersoek van die toetsuitslae in drie van die skole. Wright het bevind dat 'die oorgrote meerderheid van die personeel ... regtig toegewyd gelyk het aan ideale vir gelykheid aan opvoedkundige geleenthede'. Ondanks hierdie ideale was daar egter aansienlike diskriminasie in die klaskamer.
In kleuter-eenhede is Asiatiese kinders grotendeels uitgesluit van groepbesprekings omdat onderwysers aanvaar dat hulle 'n swak Engels sou hê. Toe hulle die Asiatiese leerlinge betrek het, was die onderwysers geneig om in eenvoudige, kinderagtige taal met hulle te praat. In alle klasse het 'Asiatiese meisies vir die onderwysers onsigbaar gelyk'. Hulle het minder aandag gekry as ander leerlinge, en onderwysers het soms 'openlike afkeuring van hul gebruike en tradisies' uitgespreek. Wright het tot die gevolgtrekking gekom dat die opmerkings van onderwysers die feit dat Asiatiese leerlinge al hoe meer geïsoleer is van ander leerlinge, wat opmerkings van onderwysers gemaak het en vyandig teenoor die Asiatiese kinders geraak het. Dit het daartoe gelei dat die Asiatiese leerlinge self ambivalent teenoor die skool was.
Ondanks die vyandigheid van onderwysers teenoor Asiatiese kulturele tradisies, en hul aannames dat Asiërs swak taalvaardighede sou hê, het onderwysers verwag dat hulle akademiese sukses sou behaal. Dieselfde was nie van Afrika-Karibiese kinders nie. Vir hierdie kinders was daar 'verwagtinge van slegte gedrag, tesame met afkeur, straf en onderwysersensitiwiteit vir die ervaring van rassisme'.
Oor die algemeen het 'seuns in Afrika-Karibiese Eilande 'n onevenredige hoeveelheid onderwysers se negatiewe aandag ontvang.' In vergelyking met wit seuns wie se gedrag dieselfde was, is hulle meer geneig om uit die klas gestuur te word, gestuur te word om die hoofonderwyser te besoek of om voorregte terug te trek. Rastafariese kinders in die Afrika-Karibiese Eilande 'is deur sommige onderwysers gesien as 'n besondere bedreiging vir die bestuur van die klaskamer' en is nog harder behandel.
'Waarom slaag sommige etniese minderhede nie op skool nie?' is 'n algemene vraag binne die onderwys. Sommige bewyse dui egter daarop dat dit nie die geval is nie ...