DIE KLEUR VAN MY PEN - 'n Afrikaanse Blog: November 2017
By Martha, Keetmanshoop om November 23, 2017 Geen opmerkings nie:
Apie sit langs die see en werk aan sy visnette. Die lorrie se mense was gister weer hier. Hulle wou dat hy en Ma en Pa en almal opklim en saamry. Saamry wa'na toe? Hulle wou nie sê nie. En toe besluit hy en Ma en Pa en al die ander hulle sal nie klim nie. 'n Mens kan mos nie op 'n lorrie klim as jy nie eens weet waar jy gaan afgelaai word nie. Nee, hulle bly maar liewers net waar hulle is, het almal besluit.
Die ding met sy visnette kom nie van gister en eergister af nie. Hulle gebruik al baie jare lank nie meer die visnette nie. Vandat die water so vlak geraak het, pak hulle mos die viskrale en is dit ook nie meer lekker om vis vir die tafel te kry nie. As dit laagwater word, pak hulle die krale met groot, plat klippe. Die hoogwater stoot oor die krale en bring die vis saam. As die water dan terugtrek met laagwater, is die krale vol vis. Party dae stuur Ma sommer die kleintjies om vis te gaan haal as die ander te lui is daarvoor.
Die bootjie is lankal stukkend. Die dag toe hy hom stukkend teen die rotse gery het, het dit vir hom gevoel of sy hele lewe gaan staan. Hy was so trots op daardie bootjie van hom – so trots soos g'n ander mens kan wees nie. Hy was die enigste man wat nog 'n boot gehad het en hy het gesorg dat almal in Skipskop kos op die tafel kry. Ja, daardie dag was 'n hartseer dag. Pa het vroeg-vroeg vir hom gesê hy moenie uitgaan nie, die see is te kwaad vandag. Maar hy wou nie hoor nie. Hy moes see toe. Sy hart wou see toe.
Die boot was volgelaai met die vis. Hy het lanklaas so 'n groot vangs gehad soos daardie dag. Hy het al gedink hoe hy die vis sou droogmaak en later aan die besoekers verkoop. Hy sou vir Ma en Pa elkeen 'n bril kon koop. Ja, hy was so opgewonde – dalk te opgewonde om die onstuimige see dop te hou.
Alles het goed gegaan. Hy het saam met die branders probeer ry. Maar toe hy by die strand kom, was die laaste groot brander eenvoudig te sterk vir hom... Agterna het hy die stukke opgetel en daarvan vir Ma 'n wastafeltjie probeer bou. Ja, die boot is lankal stukkend.
Hy gebruik lankal nie meer die visnette nie, maar op dae soos vandag kom sit hy hier en werk aan hulle. Dit maak sy hart stil wanneer hy hier so alleen sit. Dit is net hy, die see en die wete dat hy lank terug 'n suksesvolle visserman was.
Maar vandag neuk dit maar om sy gedagtes hok te slaan. Hierdie mense wat hulle nou hier wil kom wegjaag...wie is hulle? Waarom wil hulle dit doen? Niemand hier het iemand nog ooit skade aangedoen nie. Almal hier het die see lief. Hulle ken nie 'n ander wêreld nie, waar moet hulle nou heen? Ma en Pa en hy en Sussie en almal is hier gebore en gedoop. Almal gaan Sondag kerk toe soos dit 'n goeie mens betaam. Maandag staan almal op en maak skoon en werk buite in die tuin. Hy wat Apie is, is die enigste een wat nie in die tuin werk nie. Nee, hy is die baas hier by die viskrale. Hy sorg vir vis op die tafels.
En nou? Wat moet nou met hulle gebeur? Die man van die lorrie sê daar is nie 'n see daar by Misverstand nie. Hoe moet hulle dan aan die lewe bly? Wie sal vir hulle vis aanry? En die tuine moet eers gemaak word, dan nie? Wat moet hulle intussen eet?
Nee, het hulle gesê, ons klim nie die lorries nie. Ons bly waar ons bly.
En toe het die man baie kwaad geword. Hy het gesê vandag is die dag wat die stootskrapers gaan kom en ons huise omstoot. So waar as wragtag, hy wil nog die man sien wat dit aan hulle gaan doen. Hulle sal mos nie sommer net staan en kyk dat hy die huise omstoot nie, man!
Apie hoor dat Sussa na hom roep. Hy luister nie na haar nie. Sy weet dat hy besig is en dat hy nie gepla wil wees nie. Waarom sukkel sy nou met hom? Hy sal wel huis toe gaan wanneer sy hart beter voel, sy weet dit tog teen hierdie tyd.
Maar sy hou nie op met roep nie. Sy roep en roep totdat hy omkyk.
Nee, Here, net nie dit nie. Asseblief tog, net nie dit nie! Eers sien hy die stootskrapers, en toe sien hy sy mense. So ver as wat hy kan kyk, sien hy hulle aanstap met elkeen 'n sak of twee in die hand. Die groter kinders het selfs sakke op hulle koppe. Hulle loop in 'n ry met die pad af – weg van hulle enigste, enigste Skipskop.
Hy los die visnet net so en kom regop. By hulle huis sien hy nog mens. Dit is Ma en Sussa wat nog probeer 'n laaste paar goedjies inbondel in die sakke. Maar Sussa se hande is vol. Sy het vir Pop op die heup en kan nie die laaste swaar sak optel nie. Sy los dit net daar en loop agter Ma aan. En endjie voor hulle sien hy vir Pa. Pa kan nie loop nie, maar vandag moet hy loop. Hy het vir Shorty op die rug.
Hoe is dit dan moontlik dat almal sommer net opgegee het? Hoe is dit dan godsmoontlik dat hulle nie eens 'n ou klein bietjie probeer terugbaklei het nie? Is dit hoe hulle voel oor hulle enigste, enigste Skipskop?
En hoe weet hulle in elk geval waar die pad Misverstand toe loop? As hulle voor by die kruispad kom, hoe gaan hulle weet watter kant toe?
Ma kyk 'n slag om. Sy wink vir hom om te kom. Hy beduie dat sy moet loop, hy sal kom.
Toe hy nie meer die lang, strompelende massa mens kan sien nie, draai hy om. Stadig, met rustige, maar vasbeslote treë, stap hy terug see toe. Die see is die enigste sekerheid wat hy in die lewe gehad het tot nou toe. Hy kan nie en hy wil nie die see alleen los nie. Nie nou nie, en ook nie later nie.
Op die strand gaan hy 'n oomblik staan. Hy kyk nie weer om nie. Hy het opeens vrede in sy hart.
Stadig stap Apie reguit vorentoe. Van nou af is dit net hy en die see.
Inwoners van die dorpie , en die vakansiegangers wat jaarliks daarheen gekom het om te hengel en lekker fees te vier en te dans is in 1982, toe Denel besluit het om die gebied tussen Waenhuiskrans (Arniston) en die de Hoop Natuurreservaat te gebruik om missiele te toets, aangesê om te trek. Skipskop het in die gebied geval en teen die einde van 1984 is die gebied onteien. Teen die einde van Maart is hulle hervestig in Misverstand, 'n dorpie binnelands, aan die anderkant van die Overberge.
By Martha, Keetmanshoop om November 19, 2017 1 opmerking:
By Martha, Keetmanshoop om November 13, 2017 Geen opmerkings nie:
By Martha, Keetmanshoop om November 11, 2017 1 opmerking:
By Martha, Keetmanshoop om November 10, 2017 Geen opmerkings nie:
Sondag 05 November 2017
Voor ek vir reën vra moet ek U eers dank vir droogtes. Indien ons net vet jare en voorspoed gehad het, hoe arrogant, onafhanklik van U en onbewus van U goedheid en genade, sou ons nie gelewe het nie. Daarom moet ek U ook dank vir die voorreg om hier te kan boer. Hier waar ek elke dag U handewerk sien en ervaar. Baie dankie ook Here vir die wonderlike mense wat U rondom my in hierdie wêreld geplaas het. 'n Unieke groep mense wat almal saam in dieselfde stryd gewikkel is. U het elkeen persoonlik gevorm, harder as kameeldoringhout, om hier te kan bestaan.
Om die mooi van hierdie boerdery te beleef het U 'n besonderse liefde vir die diere en die boerdery in my hart gesit en daarvoor is ek U baie dankbaar. Maar liewe Heer, dit is as gevolg van hierdie liefde, en my tekort aan insig, wat maak dat ek U weë nie verstaan nie.
Ek verstaan nie wanneer die lammerooi aan die voet van die duin omval as gevolg van swakheid, en nog steeds net oor haar lam se welstand bekommerd is nie.
Ek verstaan nie as die koei met 'n sug gaan sit en ons altwee weet sy sal nooit weer opstaan nie.
Ek verstaan nie as ek in die onskuldige bruin oë van die verswakte koedoekoei, wie se voet in die draad gehaak het, kyk en sien sy wag op die verlossing van die dood, wat uiteindelik deur dors en hitte-uitputting onder die skroeiende woestyn son, veroorsaak sal word.
Ek verstaan nie as ek "hart se punt" koeie by die slagpale moet aflaai, en nog onthou hoe hulle kalwers gelyk het, en selfs hoe ek sommige van hulle as klein kalwertjies onthoring het nie.
Ek verstaan nie as jong eerstelam-ooitjies net ribbes en gekoekte wol is en ek onthou vaagweg hoe 'n glad verhaarde ooi lank gelede vir haar vet lammetjie geblêr het terwyl die komkommersap teen haar wang afloop nie.
Ek verstaan nie as my ryperd een oggend stokstyf is as gevolg van elke aand se kragvoer, omdat daar niks meer hooi in die veld is wat hy bedags kan vreet nie.
Ek verstaan nie as ek die donkie langs die pad sien lê wat in die tuig gesterf het, en ek weet sy eienaar het ook maar nie 'n plan gehad nie.
Ek verstaan nie as die groot springbokram struikel-struikel voortsukkel nie.
Ek verstaan nie as die erdvark, wat 'n nagdier is, in die middel van die dag, vermaer en verdonker, op die warm rooi sand rondploeter op soek na iets om te eet nie.
Ek verstaan nie dat die graspolle, die bron van kos, in klein swart knoetsies verander het sodat die wind hulle wortels oopkalwe en die woestynson dit verdroog en verdood nie.
Ek verstaan nie as die windpomp net wind blaas omdat die boorgat opgedroog het, terwyl my verstand verdof is deur 'n wolk stof en 'n gebulk en geblêr wat deur my bene en murg sny nie.
Here ek verstaan nie hoekom U dit oor hierdie onskuldige diere laat kom, terwyl U vir my, sondaar, net goedheid en guns gee nie. Here ek verstaan dit nie, maar ek weet wel dat ek nooit die straf wat ek verdien, sal kan dra nie. Daarom, voor ek vir reën vra, smeek ek om U genade en vergifnis. Ek bid ook vir wysheid om tussen goed en sleg te kan onderskei. Ek bid veral Here, dat ek nooit arrogant sal word nie, want alle eer kom U toe. Ek bid ook vir wysheid en krag vir die hele gemeenskap om op die regte manier deur hierdie droogte te kom. Ek verstaan nog steeds nie hoe die gemsbok in hierdie tyd so sterk kan bly nie, maar ek bid dat U ons almal die gemsbokke van hierdie droogte sal maak.
Here noudat U my hart ken, smeek ek by U: "Gee asseblief vir ons almal reën en gee asseblief vir ons almal genoeg reën."
By Martha, Keetmanshoop om November 05, 2017 Geen opmerkings nie:
Spiere voel niks lekker nie. Hy en hond sit onder die boom. Hulle gaan Ouma seker netnou haal. Dit klink baie lekker, maar daar is 'n ding wat hom baie, baie pla en niemand praat daaroor nie. Almal vertel hom net van die lekker speel met die maatjies en die lekker fietsry in die nuwe tannie se erf, maar dit is nie wat hy wil hoor nie. En, in elk geval, wie sê vir hulle die tannie se man wil hom en sy eie ouma daar in die woonstel hê?
Grootmense is wragtag baie snaaks. Hulle dink mos 'n mens is dom as jy vyf jaar oud is. Hy is mos nie dom nie en ook nie doof nie. Hoe dink hulle dan hoor hy as hond hom roep? As hy in die oggend opstaan en sy eie ouma het nog nie die deur oopgemaak nie, dan roep hond hom. En hy hoor. En hy gaan maak die deur vir hom oop. Sien? Hy is g'n doof nie.
Hy het gehoor die tannie praat kamma saggies met Daisy. Sy het ietsie gepraat van '...so kan dit nie aanhou nie. Ons sal 'n ander pla moet maak. My man dink ook so.' Nou dink hulle hy weet nie? Gmf, hulle dink sowaar hy is nog 'n baby.
Maar wat hy nog die hele tyd voor wag, is dat iemand asseblief vir hom sal sê wie nou na hond gaan kyk. Hond is nie gewoond daaraan om alleen te bly nie. Hy word mos ook honger en alleen. As daar net iemand is vir wie hy kan vra, maar niemand gee hom kans om te vra nie. Daisy is te besig om in te pak en die ander tannie kom seker nie weer kuier nie. Sy maak seker haar huis skool soos ouma altyd maak voor daar ander mense kom kuier. Miskien sal niemand sien as hy wegloop en vir hond kom kuier nie? Hy kan sommer sy pap of ietsie saambring en vir hond gee.
Nou voel hy 'n bietjie beter. Hy hoop net sy plan sal werk, anders is daar groot probleme vir hom en hond. Ai, as sy eie ouma nou net nie so gestaan en neuk het met die vallery nie. As sy in die bed gebly het, sou dit nooit gebeur het nie. Wie het in elk geval vir haar vertel om daardie tyd van die nag op te staan? Wie?
Hond gee 'n skewe blaffie en Spiere sien die ander tannie se motor by die hek. Sy ouma het gekom! Hy vergeet vir 'n oomblik van hond en hardloop om sy ouma 'n drukkie te gee. Sjoe, sy lyk so bietjie moeg. Hy wens sy kon nou hier in haar kamer op die bed so 'n bietjie kom slaap. Maar nee, Daisy bring die koffers en hy moet inklim. En my hond dan nou?
Dit is die mooiste huis wat hy al ooit gesien het. Hy en ouma het elkeen hulle eie kamer in die woonstel. Hy staan by die deur en kyk hoe Daisy vir ouma in die bed sit. Dit lyk of Daisy vreeslik haastig is en nou sommer dadelik wil ry. Ditsem. Niemand gaan na haar verlang nie. Sy moet net ry.
En toe hoor hy dit! Nee, dis nie waar nie. Hy weet dis nie waar nie en hy sal nie buite gaan kyk nie. Hulle lieg sowaar vir hom. Hy probeer om nie so haastig deur toe te loop nie, want as hulle vandag vir hom lieg... Hy hoor die oom buite praat. Met wie praat hy so mooi?
By die agterdeur storm sy eie hond op hom af. Hy spring en blaf en lek sy oubaas in die gesig. Dankie tog dat die hond hom so lek, want nou kan niemand sien dat hy alweer aan die tjank gegaan het nie.