Ons is die hartklopArgieffoto (Foto: Chris Hilbert/Pixabay) Deur Johan Conrad Schoeman Suid-Afrika beleef tans reuse-uitdagings. Die staat se spaarvarkie is leeg, Eskom stotter tussen beurtkrag en bankrotskap, misdaad vier hoogty, werkloosheid is ons enigste Guinness Book of Records-inskrywing en die ekonomiese groeikoers, wel, hy groei, maar in die verkeerde koers. Minderheidsgroepe, veral wittes en Afrikaanssprekendes, word uitgesonder vir ras- en taaldiskriminasie en is oënskynlik net goed om te swoeg onder die juk van ál meer erfsondes. Ons, die inwoners van hierdie pragtige sonskynland, deel ieder en elk in hierdie uitdagings. Die ANC gaan ons egter nie red nie. Inteendeel, dis juis hierdie kripvretende korruptes wat die land tot vandag se wanhoop bevry het. Die faksie-verlamde ANC stel meer belang in populistiese praatjies en grootse sosialistiese eksperimente as om die land uit ŉ selfopgelegde wedloop na selfvernietiging te red. Hulle antwoord op ons uitdagings is net nóg ŉ bietjie diskriminasie, net nóg ŉ knippie kommunisme. Intussen is die staatskas leeg gesteel en word daar met begerige oë en sweterige kloue gekyk en gegryp na grond, mediese en pensioenfondse. Daar word dadels gesien van vervolging vir Prasa, VBS, Estina en ŉ legio ander rooftogte. Dit geld egter nie in gevalle van bleek sondaars soos Sparrow en Catzavelos nie. Onskuldige wittes word aan moord skuldig bevind, maar ŉ swart rassis kan sonder gevolge in die openbaar losbrand met ŉ AK47. Tesame hiermee het afleggings toegeneem en verhogings opgedroog. Skoolgelde, mediese koste, kragtariewe en kospryse laat ons steier onder die las van dunner beursies en dalende lewenstandaarde. Daagliks sien ons hierdie rampspoed afspeel op koerantvoorblaaie. Onwillekeurig word daar ingeskakel op Carte Blanche en kykNET Nuus vir nog ŉ oordosis kykgenot. Moord, roof, rassistiese rampokkers met rooi barette en die Proteas se jongste rugbytelling het stapelvoedsel geword. Terselfdertyd deel selfingenome politieke kommentators en ekonomiese doemprofete hul swartgallige wyshede met eentonige reëlmaat op televisie en radio. Vir ŉ bietjie ligter vermaak vind ons ruimskoots ontvlugting op Facebook en Twitter. Nóg ŉ plaasaanval, nóg skel, skinder en skelmstreke. Ons rol pens en pootjies rond in die modder van skade en skande. Uitgeput en wanhopig gaan lê ons saans en dink oor al die verval en nóg ŉ kennis wat besig is om tasse te pak. Dink en droom ons oor emigreer, semigreer of finansieel distansieer – al weet ons dis ons nie beskore nie. Ons sien ons kinders se gesiggies en wonder of ons eendag alleen oud gaan word hier in Afrika. Tussen trane en gebede oorval die slaap ons ná nog ŉ dag van worstel en swaarmoedigheid. Die nuwe dag bring egter nuwe hoop, vir dié wat dit wil raaksien. In die verkeer op pad werk toe, besef ons dat ons nie alleen is nie. Voor ons, agter ons en langs ons is duisende ander soos ons. Ons ry in motors, busse en treine – werk toe. Van Slaapstad tot Goudstad en elke slaggatstad tussenin is mense van alle kleure en kulture besig om te beweeg. Ondanks al die swartgalligheid is gewone Suid-Afrikaners ywerig besig om te wikkel en te woeker vir ŉ beter môre – vir hulself en vir hul kinders. Miljoene landgenote werk dag ná dag om hulself en die land waarvan hulle onlosmaaklik deel is uit te bou. By die ingang van die inkopiesentrum kyk ons nou en dan op, vas in die stroewe gesig van ŉ belangelose veiligheidswag. Amper per ongeluk groet ons beleefd … en die groet word beantwoord met ŉ glimlag en groet so gulhartig soos ŉ boeremakietie. Ook die kassier en rakpakker, restaurantkelner en winkelassistent – almal honger vir erkenning en almal vrygewig met hulle vriendelikheid wanneer hulle wel erkenning ontvang. Ons is saam in hierdie verknorsing en dra saam swaar aan die uitdagings van die land. Moedeloosheid en ergerlikheid is ons gemene deler; dít en die feit dat ons saam in hierdie ding is en saam daardeur gaan moet kom. Gaan dit regtig so swaar? As die nuus stil word en sosiale media vervaag, is die lewe dan werklik so droewig en ondraaglik? Is ons nie soms besig om selfvervullend donker wolke in donderstorms te omskep nie? Baie van ons se rygoed staan steeds blink voor landgoedhuise. Naweke word gebraai, gekuier, gelag. Ons kinders is in goeie skole en die huishulp was getrou ons Old Khaki-hemde en gebruikte gholfsokkies. Haarafsprake ding mee met pottebakkerklasse vir ons tyd. Beesstert word opgedis in oranje Le Creuset. Kinders speel op slimfone en al lê Steve se skottel in die motorhuis, volg ons die Bokke oor veselinternet. Steeds is daar die alewige verlammende oortuiging dat Suid-Afrika nie ŉ toekoms bied nie. Suid-Afrika beleef reuse-uitdagings … maar slagofferskap, eiegeregtigheid en swartgalligheid gaan dit nie beter maak nie. Ja, dis nodig om realisties te wees en te besef dat sake verder kan agteruitgaan. Dis nodig om voorbereid te wees op al die werklike en selfs gewaande onheile wat om elke hoek en draai mag skuil. Natuurlik moet daar kennis geneem word van ekonomiese en politieke werklikhede. Tikkende duime en tonge wat kerm, het egter nie die krag om drome in werklikhede te omskep nie. Daarvoor moet daar gewerk word. Mismoedigheid en die futiele soeke na ontsnaproetes gaan nie ons en ons kinders se toekoms verseker nie. Dit kan net met deursettingsvermoë en sweet verwesenlik word. Dis tyd dat ons vrede maak met ons tyd, plek en rol. Vergeet van 1994, hoe dinge was en ŉ regering wat ons ter wille was. Vergeet van Trump, Boere-boksombendes, Cyril se wederkoms en Mauritius se strande. Dis nie genoeg om die werklikheid van ons situasie raak te sien nie; hierdie werklikheid moet aanvaar word. Aanvaarding bring berusting en daarmee saam nuwe krag en motivering om die leefwêreld waarin ons ons bevind na ons wil te omvorm. Elke dag bring nuwe geleenthede vir dié wat deur die donker wolke wil sien. Suid-Afrika gaan nie verdwyn nie en hier gaan ons leef en eendag doodgaan. Arm of ryk, wit of swart en kwaad of blymoedig. Dis wat ons self daarvan maak. Almal van ons, want ons is saam in hierdie ding. Óns is die hartklop en óns bou die toekoms.