Clara, graag soos altyd vir 'n welverdiende aandag. @anmore, skrywer met dien verstande
Toe ek kyk hoe my jaghond van die voorpunt af staan ​​en met al die ander ry Kleiner MünsterländersIn afwagting van haar beurt om uit te swem en die dooie eend ('n belangrike opleidingsitem) wat in die diep water gegooi is, teruggebring het, het ek 'n gevoel van trots gevoel.
Dit het by my opgekom dat mense nie altyd die beste onderwysers vir honde is nie. Haar begeerte om in te pas, was duidelik omdat sy die gedrag van die honde rondom haar weerspieël. Ongelukkig het hierdie eggo ook sigbaar geword tydens daaglikse staptogte met 'n bemanning van minder goed opgeleide honde.
Laat my duidelik wees: ek is nie 'n jagter nie. Terwyl ek in Denemarke gewoon het, onder raad van die plaaslike bevolking en op soek was na 'n slim en effense uitdagende hond, het ek die Kleiner Münsterländer-ras teëgekom, wat oorspronklik in Münster in die weste van Duitsland geteel is as 'n medium- en jaghond.
Hulle is slim en vinnig, en die een met wie ek geëindig het, Clara, is beskryf as 'hardkoppig' en 'n natuurlike leier. Maar daardie ietwat eufemistiese beskrywing het my heeltemal onvoorbereid gelaat op die uitdagings wat voorlê.
Dit is maklik om slegte gedrag aan te leer; let op die hond aan die linkerkant om op 'n tafel te spring. @anmore
Hierdie hond was nie soos die lojale, standvastige, gehoorsame Labradors wat ek geken het nie. Hierdie een was moedswillig, het altyd probeer om die leisels te neem, en my altyd uitgedink om nuwe maniere te gebruik om te kommunikeer, nuwe speletjies om te speel, nuwe dinge om te leer, nuwe maniere om dinge te doen. Ek het haar byvoorbeeld 'n beloning gegee, sodat sy die vullis wat sy opgetel het, sou laat val. Haar reaksie was dan om doelbewus meer vullis terug te kry om meer beloning te kry.
Intussen het my navorsing behels die ontwerp van 'n stel vibrerende en tasbare baadjies wat mense kan dra om hulle te help ontspan, en dat onaktiewe mense dit kon gebruik krag kry. Die baadjies was deel van 'n groter projek wat deur die Europese Unie befonds is, CULTAR, betrokke verskillende tegnologieë ontwerp om toeriste te help om deur kulturele terreine in Padua, Italië, te navigeer. As sodanig het die baadjies aangedui wanneer en watter rigting om te draai, en wanneer om te stop by aankoms.
Toets 'n vibrotaktiele vest vir aanwysings en stop.
Ek het gewonder of soortgelyke navorsing gebruik kan word om honde wat verouder, doof of blind is om te help oefen, maar tog veilig is. Of selfs my hond, wat Deense opdragte verstaan, maar nie die Engelse nie, toe ons na 'n Engelssprekende land sou verhuis. Ons het 'n reeks eksperimente opgestel om te sien of honde maklik opdragte sou ontvang en verwerk as dit as vibrasies aangebied word, eerder as mondelinge opdragte.
Ons het probeer toetsing van "vibrotaktiele" opdragte op honde, maar die reeds opgeleide gebruik min vir nog 'n stelsel bevele, en my hond was te sensitief om die trillende sensasies te dra.
Die Kleiner Münsterländer-jagters was baie moeiliker toe hulle hul honde opgelei het as wat ek by myne wou wees. Aan die uiterste einde het hulle argaïese metodes gebruik soos skokbande of hul honde in koelkamers geïsoleer. In die opleiding van honde, soos by ouerskap, glo ek dat strafmaatreëls om gehoorsaamheid af te dwing, plek moet maak vir meer moderne idees oor die versekering van welstand en die skep van 'n band van toegeneentheid en genot met die hanteerder, eienaar of afrigter.
Boonop was ek as navorser net so geïnteresseerd in wat my hond my kon leer. Sy was onmiskenbaar slim en ek kon baie leer uit haar navigasievaardighede alleen. Dus het ek begin kyk hoe ek haar intelligensie in haar leer- en opleidingsprogram kan inkorporeer op 'n manier wat albei ons lewenswaardes sou verryk.
Ons het probeer om 'n sosialiseringskool. Daarmee saam kom 'n hele nuwe reeks leidrade, opdragte en seremonies. Clara het aangepas, hoewel ek kon sien dat sy baie lief was om met haar eie ras te wees. Kleiner Münsterländers is almal 'n variasie van mekaar; hulle raak effens betower in mekaar se geselskap.
Kleiner Münsterländers saam.
By 'n familiekersfees in Nieu-Seeland het ek vasgeval Mark Vette, wat diere oplei vir film en televisie, het saam met die gevierde navorser oor dieregedrag gewerk Marc Bekoff en selfs 'n program aangebied om reddingshonde te leer ry - ja, regtig. Ek is geïnspireer om ander maniere te vind.
Ons het vroeg in 2017 na Australië verhuis, en daar was baie om aan te pas. Somers was baie warmer as Denemarke; binnenshuis was dit in die winter baie kouer. Daar was nuwe taal, nuwe reuke, verskillende honde om te ontmoet, en verskillende landskappe om te verken - nie meer honde parke in woude nie!
Ons opleiding het ook 'n nuwe reeks leidrade, opdragte en seremonies behels. Hierdie keer was ons in 'n pakkie met leiers (albei hond en mens) waar die honde (en die hoofafrigter) as alfas of leiers (wolwe) gesien word. Sommige metodes het negatiewe versterking behels: om die honde 'n onaangename ervaring te gee om te voorkom dat hulle die gedrag herhaal.
Ons het nou drie verskillende metodes vir honde-opleiding probeer, elk met hul eie mislukkings. Byvoorbeeld, my hond sou maklik verveeld wees met herhalende dade, of ons het aktiwiteite gedoen wat nie baie nuttig of relevant was in ons daaglikse lewens nie, of sy het bloot uit vrees gekom, maar dit was nie die verhouding wat ek wou bevorder nie. Iets het by my opgekom: die mislukkings was ons en nie die honde nie.
Ons kan gefrustreerd raak met ons honde omdat hulle nie ons opdragte volg nie, maar ons sal dit net so teleurstel deur afgelei te word of onbestaanbaar te wees in ons reaksies op spesifieke gedrag. Die hond probeer net sin maak van wat ons kommunikeer, dus as ons gemengde boodskappe aan hulle gee - miskien net deur op hul blaf te reageer as ons nie in die middel van iets meer dringend is nie, ontstaan ​​verwarring en spanning.
As konsekwentheid die sleutel is, en wat ons versuim om konsekwent te wees, wat kan ons doen om meer konsekwent te wees en ons diere te help om 'n stresvrye lewe te hê? Miskien is dit ons wat 'n draagbare vibrerende toestel nodig het om ons te herinner om aan te hou.
'N Klein gons op die pols kan ons "oplei" om meer waaksaam en oplettend teenoor ons honde te wees, in situasies waar hulle desperaat probeer om ons iets te vertel. ("Daar kom iemand in die rigting van die huis - ek sal hierdie keer my eienaar moet waarsku, harder, want ek dink nie sy het my al gehoor nie ...")
Draagbare kan ook help om ons te waarsku teen die klein maar duidelike tekens van spanning by ons honde: ore wat vasgespeld is, harde fokus van die oë, verstikking van die liggaam, ensovoorts.
Ons het reeds 'n magdom toestelle om verveeldheid en eensaamheid te voorkom teen diere wat lang ure alleen tuis gelaat word. Miskien is daar 'n mark vir toestelle wat ons honde se spanning vergemaklik as ons saam met hulle uithang.
Ann Morrison, ere-medeprofessor, Skool vir Meganiese en Elektriese Ingenieurswese, Universiteit van Suidelike Queensland