Omgang met mense is een van daardie gebiede waar futuroloë teen 2030 ongekende verandering verwag. Dit is nie toevallig dat dit die gebied is waar die meeste beleggings deur tegnologiemaatskappye en start-up beleggers tans vloei nie.
Die verwagting is duidelik: gesondheid word meetbaar, optimaliseerbaar en koopbaar. Alhoewel die eerste en tweede item sekerlik breë steun kry, is die onderwerp “kommersieel” baie sensitief. Veral omdat gesondheid toenemend op data gebaseer is – op persoonlike data.
Fiksheidsnyers is net die begin
Daar is nou baie bronne van data. Fiksheidsnyers is net die punt van die ysberg. ‘N Ander bron is biobanke wat tans by baie groot universiteitshospitale gebou word, waaronder die TU München of die Universiteitshospitaal Essen. En daar is die biobank van bloedskenkers.
‘N Biobank stoor weefsel- en bloedmonsters. Hulle kom van pasiënte met ‘n verskeidenheid siektes. Wat oorbly van die bloed en weefsel van die analise in die laboratorium en nie nodig is vir die diagnose van die siekte nie, beweeg na die biobank – natuurlik slegs met die toestemming van die pasiënt.
Miljoene bloedmonsters rus in die biobank. Navorsers kan u toestemming vra om die gegewens in te win en onder meer nuwe verhoudings tussen merkers in die bloed en ‘n siekte te demonstreer.
Ook interessant: As die hospitaal dink
Dit is hoe ‘n biobank werk
Voorbeeld Wes-Duitse Biobank van die Mediese Fakulteit van die Universiteit van Duisburg-Essen aan die Essen Universiteit Mediese Sentrum: Alle bloed- en weefselondersoeke van die Universiteitshospitaal Essen word in die sentrale laboratorium uitgevoer.
Hier is digitalisering goed gevorderd: voorbeelde word reeds voorsien met ‘n strepieskode ten tyde van die verwydering, en van toe af word dit byna outomaties verwerk. Hierdie outomatisering is belangrik omdat in die sentrale laboratorium van die universiteitshospitaal alle bloed- en weefselmonsters uit alle kliniese gebiede bymekaarkom.
Daar word dit ontleed en gebruik vir diagnostiek. Weefsel wat nie nodig is in die sentrale laboratorium vir ondersoeke nie, kan in die biobank geberg word, mits die pasiënt aktief tot die verwydering toegestem het, verduidelik Katharina Jockers, hoof van die Westdeutsche Biobank Essen, wat Biobank help stig het.
Decapper van die maatskappy fluidX (nou: Brooks Life Sciences) om die 2D-streepkode-buise oop / toe te maak (Foto: University Hospital Essen)
In detail werk dit so: Laat ons sê Erika Mustermann het ‘n probleem. Die dokter vra Erika of haar data vir navorsing in die Biobank gestoor moet word. As sy ja sê, sal ‘n bestelling vir die biobank geskep word. Gestel nou dat Erika se probleem met haar pankreas is.
Dus het 7,5 milliliter bloed, wat nie nodig was vir die diagnose nie, in die biobank gedeponeer en die verwysing na die pankreas in die streng pseudonimiseerde data gedeponeer.
Alle monsters, insluitend dié van Erika Mustermann, word geskandeer en alle relevante gegewens soos die datum van die steekproef en die bevindings word op ‘n strepieskode geskryf. Elk van hierdie monsters word op hul beurt versprei na kleiner monsters van 0,5 ml elk en gestoor teen ‘n konstante minus 80 grade en 25 persent humiditeit.
Die pakhuis skandeer die monsters en stoor dit outomaties. In die ‘stoor-yskas’ van die Universiteitshospitaal Essen, ‘n sogenaamde ultra-bevrore stoor, pas 1,3 miljoen monsters. Biobank bestuur tans ongeveer 450,000. As ‘n wetenskaplike monsters vra vir sy navorsing, sal ‘n robot die toepaslike monsters uit die yskas haal.
Persoonlike gegewens – openbare navorsing
Die doel van die Biobank is om baie data te versamel sodat dokters openlik hipoteses kan ondersoek. As ons Erika byvoorbeeld drie jaar later met kanker in die Universiteitshospitaal behandel word, kan navorsers ontleed of daar drie jaar gelede al ‘n merker in hul bloed was.
Outomatiese berging van outomatiese ultra-lae temperatuur (-80 ° C) van voorkant van die onderneming LiCONiC (Foto: University Hospital Essen)
Die bloedmonsters kan by universiteite en wetenskaplike navorsingsondernemings aangevra word. Die universiteitshospitaal Essen is onderworpe aan die grootste sorgsaamheidsplig en hanteer die gegewens dienooreenkomstig versigtig. Dit is immers persoonlike, weliswaar pseudonimiseerde, pasiëntgegewens.
Die vangs: As navorsing ‘n ewekansige bevinding vir Erika Mustermann toon, kommunikeer die biobank nie die resultaat aan die pasiënt nie. Natuurlik word die pasiënte hieroor ingelig. Die motivering van pasiënte alleen is om medisyne te bevorder.
Dit is natuurlik moontlik dat sy of haar geliefdes daarvoor voordeel trek. In die eerste plek verg dit egter ‘n redelike hoeveelheid altruïsme by die pasiënte.
Tot dusver is daar geen etiese wetgewing vir biobanke nie
Omdat daar tot dusver geen biobanketiese wetgewing in Duitsland bestaan ​​nie, aangesien daar ‘n wet vir diagnostiek is. ‘N Probleem is byvoorbeeld dat ‘n biobank nie teen beslag kan lê nie.
Die polisie kan dus die data versamel om ‘n misdaad op te los – sleutelwoord DNA. Teoreties sou dit moontlik wees. In Swede is dit anders: ‘n Wet verbied die polisie om beslag te lê op ‘n biobank om misdaad te beveg.
‘N Ander probleem is die farmaseutiese maatskappye. U is natuurlik baie geïnteresseerd in hierdie gegewens en daarom is die Universiteitshospitaal Essen ten gunste daarvan dat u nie die data verkoop nie. Maar hoe realisties is dit as u dink dat mediese navorsing vandag dikwels gebaseer is op finansiering van derdepartye? En hulle kom meestal uit die (farmaseutiese) industrie. Oor die ompad sou die farmaseutiese verskaffers terugkom na die gegewens.
Sonder data werk dit nie
Maar dit werk nie sonder data en navorsing nie. Sebastian von Thun, robotikuspesialis en voormalige professor in kunsmatige intelligensie aan die Stanford Universiteit, het al getoets of ‘n app velkanker beter kan opspoor as 25 top dermatoloë. Die resultaat: een op een.
Kankernavorsing gebruik ook kunsmatige intelligensie gebaseer op data – byvoorbeeld om servikskanker of longkarsinoom op te spoor. Die tegniek word gebruik om die anatomie en metabolisme van ‘n karsinoom te ontleed. Die sagteware kan tans met 95% sekerheid sê of dit ‘n karsinoom is of nie. Ongeveer 1000 parameters moet egter ontleed word.
MRI kan veelvuldige sklerose (MS) opspoor. MS vorm baie sentrums van inflammasie in die brein. Die sagteware tel hierdie bronne van inflammasie. ‘N Kunsmatige intelligensie word oor die resultaat opgelei. Sonder data sou dit ook nie moontlik wees nie. En medisyne sou nie op hierdie gebied ontwikkel nie.
Daarom sal navorsing in die toekoms gedryf word deur die instellings wat baie data en die beste algoritmes ontwikkel: “Google en Apple het intelligente IT, maar hulle het nie die data nie.” Maatskappye soos General Electric of Siemens het baie data, maar geen diagnose nie. Thieme of Elsevier het beide data en diagnostiek en kan semanties lees, maar hulle het nie die IT-vaardighede nie, en groot hospitale het data en diagnostiek en is vertroud met die kwessies, maar hulle moet ook IT-vaardighede opbou en AI oplei. ‘ sê professor Werner, mediese direkteur en hoof uitvoerende beampte van die Universiteitshospitaal Essen.
Maar juis omdat medisyne nie noodwendig alleen in die hande van die mediese beroep gelaat word nie, benodig ons ‘n etiese bespreking in die geneeskunde in Duitsland.
Ook interessant: Digitalisering van die farmaseutiese industrie: “Dit sal geweldig gebeur”