Die maatstaf moet egter in objektiwiteit gefundeer wees, anders verval dit bloot in ’n subjektiewe perspektief van dit wat die individu as geregtigheid beskou. Indien subjektivisme die oorhand kry, word die individuele persepsie van geregtigheid die maatstaf waarvolgens iets beoordeel word en word dit sodoende aan relativisme uitgelewer.
Die toeval waaraan die individu volgens die evolusieteorie uitgelewer is, sorg vir ’n ontroosbare lyding en algemene uitsigloosheid. Dit veronderstel ’n donker triade waarin lyding, skuldgevoelens en betekenisloosheid die voorrang geniet. Dit skets die prent van ’n menslike individu as blote biotiese wese wat in direkte kontras is met die beeld wat die Bybel van die mens skets.
Een van die primêre probleme met die evolusieteorie is dat dit die mens as ’n totale irrasionele wese skets, aangesien die mens volgens hierdie teorie ’n blote biotiese wese is. Dit veronderstel ’n wese wat geen bewussyn het nie en dus nie rasioneel kan dink en die komplekse analitiese proses as betekeniskern van logika kan begryp of toepas nie.
Terselfdertyd handhaaf evolusie ’n voor-wetenskaplike verstaan van realiteit en is dit in werklikheid glad nie daartoe in staat om enige uitsprake oor wetenskap te kan maak nie. Dit is ’n geloof en in werklikheid nie ’n teorie nie – dit handhaaf in sy diepste wese ’n hipotese wat op sigself so met kontrasterende eienskappe beliggaam is, dat dit in irrasionalisme verval.
Diegene wat voorstanders van evolusie is, verafgod die mensdom en flirteer met ’n humanistiese beskouing wat aanvoer dat die menslike individu as objektiewe wese funksioneer. Hoe kan hulle hierdie aanname maak wanneer hulle evolusie as ’n geloofsaspek voorhou wat aan hulle die oortuiging bied dat die mens ’n blote biotiese wese is wat aan toeval uitgelewer is?