Simptome en diagnose van lewerafwykings by honde | Troeteldiere Huishouding
Troeteldiere met lewerafwykings kan 'n verskeidenheid fisiese simptome toon. Baie min van die simptome is spesifiek vir lewersiekte, maar kan tekens wees van verskeie siektes en toestande. 'N Paar simptome soos geelsug wys na die lewer. Die volgende tabel bevat voorbeelde van simptome wat 'n lewerversteuring kan aandui.
Simptome van Lewersversteurings
Gryswit en sagte ontlasting
Abdominale verspreiding as gevolg van ascites of lewervergroting
Bevindinge oor fisiese eksamen
Tydens die fisiese ondersoek kan die veearts ook die volgende tekens vind: bleek slymvliese van 'n verhoogde afbreek van rooibloedselle wat lei tot bloedarmoede, hepatomegalie (lewervergroting) as gevolg van die siekteproses, splenomegalie (miltvergroting) en ascites veral as die lewer siekte veroorsaak 'n toename in die bloeddruk van die vate in en om die lewer.
Verskillende soorte toetse word uitgevoer om die siekteproses te help diagnoseer. Veelvuldige toetse kan op een bloedmonster uitgevoer word. Toetse wat dikwels in 'n chemiepaneel ingesluit word, sluit in:
Alanien aminotransferase (ALT) is 'n ensiem belangrik in lewerfunksie. Dit lek uit selle wat beskadig is. Die hoogte van die hoogte is ongeveer proporsioneel aan die aantal beseerde lewer selle. Die grootte stem egter nie ooreen met die erns van die lewersiekte of die prognose nie. Dit neem ongeveer 3 weke om die bloedvlakke na normaal terug te keer na 'n enkele episode van skade aan die lewer. Dit is voorheen die serum glutamiese pirruviese transaminase (SGPT) genoem.
Aspartaat aminotransferase (AST) is ook 'n ensiem wat in die lewer, rooibloedselle (RBCs) en in spierweefsel voorkom; skade aan enige van hierdie kan tot verhoogde vlakke van AST in die bloed lei. 'N Verhooging in AST dui op meer ernstige skade aan die selle as 'n hoogte in ALT. AST is voorheen die serum glutamiese oksaloasetiese transaminase (SGOT) genoem.
Serum alkaliese fosfatase (SAP), ook bekend as alkaliese fosfatase (ALP), is 'n ensiem wat hoër is as normaal in sekere vorme van kanker en sommige spiers- en lewer siektes. Dit is hoër by pediatriese pasiënte en by pasiënte op sekere medisyne. 'N Verhoging van SAP by katte is altyd beduidend. Matige hoogtepunte in honde is dikwels nie betekenisvol nie.
Gamma-glutamyl-transpeptidase (GGT) is 'n ensiem wat verhef is in siektes wat verband hou met blokkering van galstelsels. Dit is dikwels nuttig om te toets vir beide SAP en GGT.
albumien is 'n proteïen wat uitsluitlik in die lewer gemaak word. 'N Lae vlak van albumien in die bloed kan wees as gevolg van die verlies van albumien (bv. In urine van diere met niersiekte) of van 'n gebrek aan produksie deur die lewer.
bilirubien is 'n geel pigment wat 'n neweproduk is van die afbreek van hemoglobien. Hemoglobien word in rooibloedselle gevind en is verantwoordelik vir die vervoer van suurstof na die weefsels. Die lewer verander die hemoglobien na bilirubien wat dan in die gal afgeskei word. As oormatige getalle rooibloedselle afbreek, word die stelsel in die lewer oorweldig en bilirubien akkumuleer in die bloed. As die galbuis geblokkeer word, kan die bilirubien nie in die dunderm vrygelaat word nie, en weer sal die bloedvlakke verhef. 'N Diere met sekere tipes beserings aan die selle in die lewer sal ook 'n verhoogde vlak van bilirubien hê. 'N Diere met 'n verhoogde bilirubienvlak kan iterig wees (geelbruin). Die vlak van bilirubien dui nie aan waar die probleem mag wees nie, en dit is ook nie baie nuttig om die prognose te bepaal nie.
Die lewer lewer ook faktore wat help met die stolling van die bloed. In sommige lewer siektes kan ons bloeding probleme sien as gevolg van 'n afname in die produksie van hierdie faktore.
Gallsure word uitsluitlik in die lewer van cholesterol gemaak. Om te toets vir gallsure, word 'n bloedmonster geneem na 'n vinnige van ongeveer 12 uur, dan word die dier 'n vetvet geëet en 'n tweede bloedmonster word 2 uur later geneem. Die resultate van die toetse op die twee bloedmonsters word dan vergelyk.
'N Volledige bloedtelling (CBC) is nuttig om te kyk vir bloedarmoede en indikasies van infeksie.
Meervoudige toetse word op 'n urinemonster uitgevoer. Hierdie toetse kan bilirubien en ander produkte wat uit die liggaam in die urine geëlimineer word, opspoor. Die toetse help ook om die gesondheid van die nier te evalueer wat kan beïnvloed of beïnvloed word deur die gesondheid van die lewer.
radiografie: X-strale word geneem om die grootte van die lewer te bepaal. Soms verander die lewer van die lewer en die galblaas kan sekere toestande soos kankers of galstene aandui.
[Ultraklank]:(//www.petcoach.co/article/ultrasound-in-animals/) Ultrasonografie kyk na veranderinge in die digtheid van die lewer. Die galblaas word ook gevisualiseer en nagegaan om te sien of klippe teenwoordig is.
'N Lewerbiopsie kan nodig wees om 'n definitiewe diagnose te kry. 'N Biopsie word algemeen gedoen in samewerking met 'n ultraklank om te bepaal watter deel van die lewer biopsie moet wees. In sommige gevalle mag 'n biopsie tydens verkenningsoperasie geneem word. Voordat 'n biopsie uitgevoer word, moet die veearts seker wees dat die dier normale vlakke van stollingsfaktore het, aangesien die lewerbiopsies dikwels bloeding van die lewer tot gevolg het. Alle diere moet vir 'n paar uur na 'n lewerbiopsie gemonitor word vir tekens van bloeding.
Deur die verskillende tipes diagnostiese gereedskap beskikbaar te stel, is die veearts beter in staat om 'n lewerversteuring te diagnoseer.Lewersiekte kan wees as gevolg van virus- of bakteriese infeksie, parasiete, kanker, inflammasie, obstruktiewe galwegsiekte, toksiese reaksies, of as gevolg van sekere medisyne. Dit is nie 'n volledige lys nie, maar wys wat die veearts in of uit as oorsaak van die simptome regeer. Deur verskeie toetse uit te voer, kan die lys hopelik na een siekteproses vernou word. Eers dan kan 'n behandelingsplan en prognose aan die eienaar gegee word.
Bostwick, DR; Meyer, DJ. Bilirubien en galsure in die diagnose van hepatobiliêre siekte. Kirk se huidige Veterinêre Terapie XII Klein Dierepraktyk. W.B. Saunders Company. Philadelphia, PA; 1995.
Ettinger, SJ; Feldman, EC. Handboek van Interne Geneeskunde. 5de ed. W.B. Saunders Company. Philadelphia, PA; 2000.