Die gestopte tas wat haar so verraai het, het sy daar doer in die hoek gesmyt. Sy het nog nie weer daaraan geraak nie. Die kwaadgeid van vroeër het effens bedaar.
Basjan is so opgewonde toe sy opstaan, sy kan nie anders as om gewone klere aan te trek en sy leiband te gaan kry dat hulle ’n draai gaan stap nie.
Lien kies koers na die buitewyke van die dorp en sy en Basjan hyg ewe hard toe hulle eindelik bo-op een van die steil rantjies staan. Daarvandaan het ’n mens ’n mooi uitsig op die dorp.
Sommer by die eerste groot klip fluit haar bors al soos ’n kleinerige trein en die stof kom sit dik in haar neus.
Maar elke week word haar bene sterker, en tevrede sien Lien hoe die tyd op die ou stophorlosie uit die laai nader kruip aan die skool se rekord.
Lien se lyf tintel terwyl sy wag dat dit tyd word vir die 400 m. Sy weet sy kan dit doen, sy weet sy kan Hester klop.
Lien se lyf weet wat dit moet doen. Sy raak skaars aan die grond terwyl sy met lang hale wenstreep toe nael.
Dit beteken ... Sy’s voor! Iewers vandaan kry sy nog spoed en sy haal alles uit toe sy die laaste draai nader.
Die grootste snik ontsnap toe sy daar van die jillende skare se kant af hoor: “Lien, Lien, lyk so pristien, daa’ gat sy gat oor kop, dat jy net guava sien!”
Die snikke verdamp meteens en sy kyk op. Die uitgestrekte arm rank op tot by twee liggroen oë waarin ’n lig gloei wat Lien nog nooit gesien het nie.
Aan die gejuig kan sy hoor Hester het toe wel die wedloop gewen. Sy los die hand en begin die stof uit haar klere klap.
Hy glimlag, en toe hulle oor die steiltetjie om die atletiekbaan beur, dwarrel die laaste stowwerigheid van Lien af.