By die huis gaan dit goed. Ek het ‘n behoorlike duik gemaak in mamma se lysie van agterstallige huistakies en die plekkie lyk sommer spiekeries. Dis nou nog net daai merske sesvoet gat wat sy my in die agterplaas laat grawe het wat iets in geplant moet kry, dan is die tuinwerk ook afgehandel. Pynappelbier maak ook nie vir mamma naastenby so aggressief soos Klipdrift nie.
Dit is 1994, ‘n groot jaar vir Suid Afrika. Ek bly gedurende die week by my oom en tante aan huis in Krugersdorp terwyl ek my praktiese jaar vir my studies voltooi. Ek en twee van my neefs werk saam met my oom in sy bouonderneming, ek is op 20 die oudste van die 3 “seuns”. Die fisiese aard van die werk wat ons doen, plus ons ouderdomme maak dat my tante haar hande redelik vol het om ons gevoer te hou.
By die deur van die hospitaal is ‘n drukgang opgerig wat lyk soos die een op die plaas wat ons gebruik wanneer die beeste gedip moet raak. In die gang is daar vier hekke. Hek nommer een wys ‘n nurse ‘n ding in my rigting wat lyk soos ‘n stun-gun. Ek hensop onmiddelik, waar sy verduidelik dit is net om my temperatuur te neem. Skynbaar tevrede met die resultaat vra sy my uit oor my mediese geskiedenis. Blykbaar het my klem in die kaak inspuitings al verval en ek is agter op my vlooi inspuitings. Sy dose my sommer daar op die plek en stuur my met vier Bob Martins in die hand na die volgende hek toe.
Halfpad terug werk toe lui die foon. Dis Ampath. Hulle het vergeet om een van die monsters te neem, kan ek asseblief gou terugkom? By die drukgang wil niemand glo ek was 10 minute tevore daar nie en ek moet weer deur die stappe gaan. Ek kan nie help om by die laaste hek op te merk benewens die groen papiertjies, is daar ook oranje en rooi papiertjies in daai boks. Ek sal graag wou sien wat gebeur as jy ‘n rooi papiertjie kry. Dit sal definitief nie vir wapens wees nie, want niemand het ‘n woord gerep oor die AK47 op my rug, of die twee handgranate in my broeksakke en die Okapi mes in my kous nie
Gister is die laaste van my storietjies gepubliseer. Al wat nou oorbly is om hierdie basaar properlies af te sluit.
Moet nooit aanneem jy ken iemand omdat jy hulee blog gelees het nie, moet ook nie jou lewe met hulle s’n vergelyk nie. Jy het geen benul wat hulle reis behels nie
Wag! Het die oumanne altyd vir my gesê. Hierdie is nie ‘n ding vir jaag nie, hierdie is ‘n ding vir geduld. Die ideale tyd vir jou eerste Comrades is na jy ten minste dertig somers gesien het, dan het jy al bietjie stadiger geword, maar dan is jou lyf ook sterk genoeg van jare se hardloop om die hammering te kan vat.
Hopenlik wag jy vir my by die wenstreep met ‘n rolstoel en ‘n koue bruisdrankie van Germaanse oorsprong. As jy ‘n regte pêl is kry jy my by die wegspring.
Ek is ‘n oggendmens maar ek is nie ‘n Maandagoggendmens nie. Ek het die idee gehad om die Maandag inskrywings te gebruik om te biets oor dinge wat my krap synde dat die gemoedstoestand op Maandae reg is vir ‘n behoorlike borsskoonmaak, maar ek kon aan niks dink waaroor ek vir meer as vyftig woorde kon rant nie. Ek skat my lewe is dan seker nie so vrot nie, of my forgettery is definitief beter om te verbeter. Plan B dan…nog ‘n dagboekinskrywing.
Ons het eergister besluit dat deel van die feesprogram wanneer die lieftallige vroutjie se twintigste verjaarsdag vir die tweede rondte verbykom ‘n padlangse vakansie deur Namibië sal insluit. Sy is so opgewonde dat sy nie eers die implikasie besef het toe ek die road trip persent no #3 gedoop het nie. [evil laugh]
En het daardie gesprek nie net my dag verander nie, maar sommer my hele uitkyk. Ons industrie, soos baie ander, trek tans noustrop. Daar is regtig baie struikelblokke en baie om oor te kla. Ek vra oudergewoonte die vraag waarmee ek altyd open: Hoekom is jy hier? Wat wil jy wegneem uit hierdie dag? Die een man antwoord my soos volg: Hy is so drie jaar of wat ouer as ek en is ‘n salaristrekker by ‘n firma. Hy het gekom omdat hy alles wil leer wat hy moontlik kan om die diens wat hy vir sy maatskappy lewer te verbeter. Hy sien dit as sy plig om die organisasie wat kos op sy tafel sit te verteenwoordig tot die beste van sy vermoë.
Ek was stomgeslaan, en dit moes duidelik op my gesig geskryf gestaan het. Ten spyte het albei die here in ons gesprekke vir die res van die dag my oortuig van die absolute passie wat hulle het vir die industrie waarin ons werk, en die plek waar on bly.