Rock Pack 15 by SkinnyHorse | AudioJungle
Rock Upbeat Epic & Energetic – 1:52
Sport Rock Energetic Power – 1:39
Energetic and Upbeat Indie Rock Motivation – 1:35 Interop Forms Toolkit 2.0 Tutorial - CodeProject 12,511,882 members (42,488 online)
Last Visit: 31-Dec-99 18:00 Last Update: 30-Sep-16 21:16Refresh« Prev1234 Next » Wanneer die perde fluister is 'n storie wat ek gelei het om te skryf. Dit is 'n antieke verhaal, en heeltemal waar. Ons het almal die vermoë om hierdie waarheid te hoor, alhoewel die moderne lewe baie van ons veroorsaak het om sy kernboodskap te vergeet.
Dit is 'n storie wat vertel is sedert ons as mense opgekom het. Dit het betrekking op ons interkonneksie met die nie-menslike wêreld - die "natuurlike" wêreld waaruit ons vervreemd geraak het deur te veel afhanklikheid van die kognitiewe funksies van ons menslike serebrale korteks . Hierdie fakulteite, insluitende denke, waarneming en begrip van taal, het ons op baie maniere goed gedien, maar hulle kan ons ook van die res van onsself afsny, insluitend ons liggame, ons dieper wysheid en ons vermoë om met ander spesies te verbind.
Maar as ons kyk na die mens se geskiedenis, vind ons dit vol met diere, in die legende en leersaamhede. Begin met die oudste grot skilderye, en die voortsetting in die gedrukte en elektroniese media van huidige tye, is diere diep gewortel in ons stories omdat hulle ons weë van die verstaan ​​van die wêreld in te lig. Sedert begin mensdom se, het hulle ons gehelp om te oorleef en floreer: nie net materieel as hulpbronne vir kos, klere, en arbeid, maar simbolies sowel.
Deur die millennia en oor die kulturele spektrum het diere verskyn as ons totems, mistieke simbole en gidse, voorstellings van argetipe vorms en goddelike energie. Meer onlangs verskyn hulle as ons metgeselle, gidse en vriende. Maar wie is hierdie wesens, regtig? Wat belangriker is, hoe word hulle, en wat nooi hulle ons om te word?
Diere verras my en leer my
Van die laat af vind ek my diere op meer en meer maniere wat my verras en my leer. Op 'n Maart besoek aan Ocracoke Island, Noord-Carolina, Bill en ek het 'n wandeling op die 15-myl Nasionale Seestrand. So ver as wat die oog kon sien, was ons die enigste mense daar op hierdie laatmiddag. Ek was verheug in die reuk van die see, die tuimelende seeskuim en die lopende sandpypers en plovers terwyl ons op die verpakte wit sand tussen die grasduine en die rollende brekers gestap het.
Ons het 'n groter voël aan die rand van die brand gesien, en ons het in sy rigting beweeg. Dit het nie weggetrek toe ons nader gekom het nie. "Wat doen dit hier?" Het ons gewonder. "Wat is die saak met daardie voël?" Nie een van ons was seker watter soort voël dit was totdat dit die kenmerkende oproep van die gemeenskaplike loon gemaak het nie.
Ons spandeer tyd deur 'n New Hampshire-meer in die somer, en is baie lief vir hierdie pragtige voëls wie se oproepe die nag vul en ons dieper in ons drome en die verborgenhede van die ryk. Dit was dus al hoe meer skokkend en verskriklik om hierdie patetiese skouspel te getuig. Ons het hulpeloos gestaan ​​en probeer om vas te stel met wat die onvermydelikheid van sy dood gelyk het; pynlik bewus van ons magteloosheid in die gesig van magte wat ons nie kon verander nie.
Daardie aand het ons gesien 'n streaming dokumentêre, Donkerkant van die Loon. Daaruit het ons geleer dat onvolwasse lone op hul eie oorgebly het, op pad uit hul geboorteplaaie in die Noordelike mere, eers nadat hul ouers eers na die Suidelike oewers vertrek het. Die vlugtelinge maak die lang vlug suid, om die uitdagings van die suidelike, soutwater-omgewing te oorleef. Daar bly dit tot drie jaar, hoofsaaklik op hul eie.
Selfs al verloor volwasse lone elke winter vlugverduistering en moet dit bestaan ​​op wat die see bied. Baie sterf van emakasie as toestande nie die regte pad gaan nie. Hierdie winter was rowwe, begin met Super Storm Sandy en die week voor ons besoek deur 'n ander groot storm voortgesit. Die swaargolf-aksie en kragtige strome kan die water van die kus donker maak, met sigbaarheid te arm vir die loon om te jag. Ons het dus afgelei dat hierdie een waarskynlik van honger afkomstig was, en het geleer dat redding selde so suksesvol was. Maar ons het dit nie geweet terwyl ons op daardie strand gestaan ​​het nie, en die loon het hulpeloos gekyk en die kop word so en dan gekeer; ons kan net voel ons harte gaan uit na hierdie pragtige skepsel.
Ek het op en af ​​na die strand gekyk vir 'n vaartuig wat ons kan gebruik om hierdie voël te red. Maar daar was niks. Ons het uiteindelik aanvaar dat ons daardie voël gaan verlaat om hierdie stryd op sy eie te voltooi.
Selfs as ons harte besig was om te sink, het ons gekom om te sien dat die loon redelik kalm was, en selfs aanvaar dat dit sonder enige gevoel van straf of benoudheid sonder "bedenking van verdriet" gelyk het, soos die digter Wendell Berry dit beweer.
Die gety kom in. Dit sal nie lank wees voordat hy sou hetsy deur die stygende see geëis, of vind die krag om op te leef. Ek het gevoel die onstuimigheid van my innerlike stryd as ek Hom daar bewaak sit rustig. Op daardie oomblik, het hy sy bek en laat 'n tweede geroep, die hoë, spook huil dat loons gebruik om mekaar te vind. Dit was swak en gekerm, maar dit gedra opwaartse op die wind. Die klank deurboor my hart, die opening van die plek in my waar ek voel die krag van my eie verlange na dit wat ons verbind. "Tot siens en veilige reise," sê ek vir my vriend. Bill aangebied sy eie seëninge, en ons weggestap.
Die Boodskap van die Loon
Wat het die loon vir my gesê? Wat het ons van hierdie ontmoeting geleer? Inderdaad, ek het die donker kant van die loon gesien; sy wonderlikheid en vere het weggestroop, net soos 'n ander een probeer om te oorleef in 'n riskante wêreld. Ek het teruggekyk na my eie kwesbaarheid en gebrek aan beheer in my eie lewe.
Terug op die meer in New Hampshire, het sy melodiese klank aan die slaap geraak. Ons het 'n mooi, vertroostende beeld van die loon gebou as 'n geheimsinnige wese wie se pragtige musiek die nag gevul het. Ons het miskien aanvaar dat die loons hul Noordelike mere gevlug het soos die ys in was en 'n winterlewe van gemak op warm Suidelike oewers spandeer. Ons het nie die volle verhaal van die loon se lewe geken nie: sy vlugtelose hulpeloosheid op die winter oseane, of sy eensame jong lewe, spandeer tot drie jaar weg voordat hy terugkeer na die teelareas.
Aangesien hierdie vollediger prentjie voor my uitgelê is, het ek begaafd geraak met 'n insig wat my gehelp het om hierdie skepsel te verstaan ​​en my gehelp om ons konneksie op 'n nuwe manier te voel. Op hierdie manier het hierdie ontmoeting my 'n les gegee wat soortgelyk is aan dié wat ek van perde ontvang het.
Onsself maak en ons wêreld weer
Terwyl die Aarde en haar wesens toenemend beïnvloed word deur die mens se wil, het wat ek geleer het om na perde te luister, voorgestel dat die omvang van ons invloed oorskat kon word. Sommige wetenskaplikes het hierdie huidige tye as die "Antroposeen" tydperk genoem, op grond daarvan dat huidige en toekomstige toestande op aarde toenemend deur menslike aktiwiteite bepaal word. Alhoewel daar beslis bewyse is op die gebied van omgewingsimpakte soos klimaatsverandering dat mense ons fisiese wêreld dramaties hervorm, op dieper vlakke is daar kragte by die werk waar die mens net min van bewus is.
My ervaring met perde dui daarop dat as ons die massiewe uitdagings wil oplos wat ons in die fisieke omgewing sien as omgewingsskade, moet ons dit van ons onsself genees wat ervaar, vrees, terugtrek of leeg, in die dieper emosionele en geestelike wêreld kom vind die ontbrekende stukke wat ons nodig het. Eers dan kan ons onsself in balans bring en ons wêreld weer helder maak.
Vir die eerste duisendjarige menslike bestaan ​​het ons in 'n fisiese, geestelike en geestelike wêreld geleef waarin ons aan 'n groot en komplekse web van die lewe behoort het, waarin alle wesens verweef het. In die laaste paar millennia het mense onsself glo om heerskappy oor die aarde en sy wesens te heers. Of daardie geloof uit die Bybel kom of van die ego-bewustheid wat verband hou met ons bevordering van intellektuele, is dit vormend vir ons bewussyn en fundamenteel vir ons gedrag.
Mense behoort aan die Aarde, nie die Vise Versa nie
Alhoewel ons leef langer en gesonder as ooit tevore, probeer baie tevergeefs om die betekenis en doel van die lewe te verkry. Ons begin ook besef dat ons huidige begrip en gedrag en die impak daarvan op die aarde onvolhoubaar is. Hierdie groeiende besef laat baie van ons ondervra ons gewone rolle op hierdie planeet, en wonder of en hoe om hierdie rolle te herdefinieer.
Kan dit wees dat ons ons pad verloor het? Dit is wat my ervaring my lei om te glo. Wat ek sien is dat ons onsself, fisies, emosioneel en sielkundig herontdek. Hierdie ontdekkings kom voort uit evolusionêre aanpassing, maar ook van tegnologiese veranderinge wat ons gemaak het om ons liggame en ons omgewing te verander. Ons leer om ons persepsies oor ons te verskuif, waarom ons hier op die aarde is as mense en wat dit beteken om ten volle te leef.
Soos ons mense voortgaan om ons gevoel van wese te ontwikkel, is ons begrip van wat en wie-diere ook ontwikkel. Ons is weer ontwaking van die begrip van mense wat op die aarde behoort, nie andersom nie, en dat mense deel is van die lewenskrag wat dit onderhou, saam met die ander spesies waarmee ons dit deel. Siel-van-perd bied ons sy liefdevolle hulp. En as ons luister en leer om dit te vertrou, kan ons eintlik 'n stil, klein stem hoor wat ons terug huis toe lei.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Mindfulness > Wat word diere wat ons nooi om te word?