Ek en Andries wil jou baie hartlik bedank vir die heel besondere gebaar van vriendskap om vir ons ‘n bundel van jou gedigte te stuur met ‘n inskripsie daarin. Ons stel dit baie hoog op prys. Ons waardeer dit op ‘n heel spesiale manier, nie net omdat jy ons goeie vriend is nie, maar ook omdat jy ‘n goeie vriend van Ken was. Jy weet dat ons ook diepe waardering het vir jou gedigte en dat ons baie bly is oor hierdie bundel van jou.
Dit is vir my baie interessant om nou weer te let op my reaksies teenoor die gedigte by die herlees. In die eerste plek word ek keer op keer weer getref deur ‘n sterk verrassing, veral in die slotvers van sekere gedigte, soos "Stellenbosch", "Voorskrif vir die alleenloper", "Profeet" en "Losies" - dit gee my nou weer groot plesier: "Skrywe in ligte luim", "Glo jy aan swem op Sondag" en "Klein geskiedenis".
Die gedigte oor Ken het natuurlik vir my waarde wat ek nie onder woorde kan bring nie. Ek kan jou ook nie eintlik sê hoe ek dit waardeer dat jy dié gedigte geskryf het nie. Dié huldeblyk aan Ken gaan my ter harte, elke keer dat ek die gedigte lees. Ag, Wilhelm, dat jy tóg dit gedoen het vir ou Ken!
Audrey maak so spesiaal melding van die drie elegiese gedigte wat jy geskryf het ná haar broer, Ken, se dood. Ek gaan dit nou weer al drie hier uitdruk.
"Sê vir my, behalwe dat jou kop deurmekaar voel as jy upset raak, kry jy ook hoofpyne - ek bedoel nou kopseer - pyne in jou kop?"
Hier kom jou drie gedigte met my inleiding daartoe uit die voordragboek Wilhelm Knobel die ongewapende ma: van kindertyd tot sterwenstyd wat ek oor jou lewe en werk saamgestel en so pas uitgegee het. Ek het ook in die boek drie van jou pragtige klein skilderytjies ter illustrasies van die gedigte geplaas.
Ken Swart, die broer van Audrey Blignault, was 'n goeie vriend van Wilhelm en dié het hom duidelik gaan besoek toe hy reeds ernstig siek was weens ‘n gewas op die brein.
Nou ja, Wilhelm, dan groet ek maar. Ek sal skryf ná die begrafnis om jou te vertel wat gebeur en gesê is.