Live CD van Ubuntu, wat Firefox, OpenOffice.org en Pidgin insluit
'n Live CD is 'n rekenaarbedryfstelsel wat direk kan hardloop vanaf 'n CD/DVD wanneer 'n rekenaar aangeskakel word. Dit is dus nie nodig om die bedryfstelsel op die rekenaar se hardeskyf te installeer nie. Ander draagbare media soos flitskywe word ook gebruik om bedryfstelsels te versprei.
Die "Live" verwys na die feit dat sulke verspreidings van die bedryfstelsels 'n volledige, funksionele, werkende bedryfstelsel op die verspreidingsmedium bevat. 'n Live CD verander nie die lêers van die bedryfstelsel wat reeds op die rekenaar geïnstalleer is nie tensy die programmatuur aangesê word om dit te doen. Sulke verspreidings sluit dikwels ook die meganismes en nutsprogramme in om permanente installering moontlik te maak, insluitende programme om partisies op die hardeskyf te skep. By verstek kan die gebruiker egter die rekenaar maklik na die vorige bedryfstelsel terugkeer deur bloot die LiveDistro uit die CD-drywer te haal en die rekenaar weer laat laai.
Die CD's maak dit tipies ook moontlik om die sagteware geheel en al slegs vanaf die RAM te hardloop ('n RAM disk). Dit bring egter mee dat die werkverrigting van die programme ietwat daaronder ly. Daar is selfs 'n paar LiveDistro's met 'n grafiese koppelvlak wat so min as 32MB RAM gebruik.
2.1 Monteer sonder CD
Aanvanklik is optiese skywe op rekenaars aangewend om slegs die installasielêers van 'n bedryfstelsel of program te bevat en is dikwels in argiewe in 'n kompakte formaat. Later is stelsels ontwikkel om dit moontlik te maak om 'n klein weergawe van die bedryfstelsel direk van 'n optiese skyf (DVD of CD) te laai om die installasie te kan laai of foutsporing op die rekenaar te doen. Die Linux verspreidings het ook aanvanklik die vermoë om vanaf die optiese skywe te laai bloot vir installasiedoeleindes gebruik. Die rede was grootliks dat die optiese skywe aanvanklik te stadig was om komplekse bedryfstelsels soos Linux te kon loop en daarom is bedryfstelsels gewoonlik altyd op hardeskywe geïnstalleer. In die geval van Linux het die vrye bedryfstelsel baie teenstand in die verbruikersmark ervaar vanweë die moeite en risiko wat betrokke was by die installering van 'n bykomende partisie op die hardeskyf. Die LiveCD begrip is later ontwikkel toe die hoeveelheid RAM in die tipiese masjien groot genoeg geword het en die CD-aandrywers vinnig genoeg was om dit prakties te maak om die bedryfstelselkern, die X11 venstermaker en grafiese koppelvlak direk vanaf die CD te laai sonder om die Bedryfstelsel se lêers op die hardeskyf te versteur. Die idee was dat iemand die stelsel met gerustheid kon evalueer sonder vrees dat sy hardeskyf met die oorspronklike bedryfstelsel daarop nie meer sal werk nie.
Die eerste Linux-gebaseerde Live CD was Yggdrasil Linux wat nie altyd goed gefunksioneer het nie omdat die CD-aandrywers van daardie tyd te stadig was. Die Debian-afgeleide Linux-verspreiding genaamd Knoppix is in 2003 vrygestel en was baie gewild vir gebruik as 'n