Image deur Solarus
Elke kultuur het sy eie mites, legendes en profesieë van die antieke verlede. Hierdie oorspronklike kulture was op aarde / ster-gebaseerde sjamanistiese samelewings met 'n mondelinge tradisie en het spesifiek rekordhouers opgedra wat die geskiedenis in verhaalvorm gered het.
Wat vir hierdie verhale boeiend is, is dat daar van kultuur tot kultuur soortgelyke temas is. Antieke beskawings en samelewings, waaronder China, Babilonië, Wallis, Rusland, Indië, Amerika, Hawaii, Skandinawië, Sumatra, Peru en Polinesië, het almal weergawes van 'n reuse-vloed — baie wat in dieselfde geologiese tydsraamwerk voorkom, en alles diep gelyk aan die Bybelse verhaal.
Die volgende is 'n skeppingsverhaal wat deur Lee Brown vertel is uit sy boek, North American Indian Prophecies.
Daar was die kringloop van die mineraal, die rots. Daar was die siklus van die plant. En nou is ons in die siklus van die diere, kom aan die einde daarvan en begin die siklus van die mens.
As ons by die siklus van die mens kom, word die hoogste en grootste magte wat ons het, aan ons vrygestel. Hulle sal vrygestel word van daardie lig of siel wat ons na die gees toe dra. Maar nou kom ons aan die einde van die dieresiklus, en ons het onsself ondersoek en geleer hoe dit is om soos 'n dier op hierdie aarde te wees.
Aan die begin van hierdie tydsduur, lank gelede, het die Groot Gees neergedaal en Hy het verskyn en Hy het die mense van hierdie aarde bymekaargemaak, sê hulle op 'n eiland wat nou onder die water is, en hy het vir die mense gesê: 'Ek gaan jou na vier aanwysings stuur, en mettertyd gaan ek jou daaraan gee
leer, en u sal dit die oorspronklike leringe noem, en as u weer met mekaar saamkom, sal u dit deel, sodat u kan lewe en vrede op aarde kan hê, en 'n groot beskawing sal ontstaan. ”
En hy het gesê: 'Ek gaan elkeen twee kliptafels vir elke tyd gee. As ek u daardie kliptafels gee, gooi u dit nie op die aarde nie. As een van die broers en susters van die vier rigtings en die vier kleure hul tablette op die grond gooi, sal die mens nie net 'n moeilike tyd hê nie, maar die aarde self sal amper sterf. '
En daarom het hy elkeen van ons 'n verantwoordelikheid gegee en ons noem dit die Voogdyskap.
Antropoloë, sosioloë en historici het, in 'n benadering wat bekend staan ​​as vergelykende mitologie, die mitologieë van veelvuldige samelewings vergelyk in 'n poging om die wêreldgeskiedenis te onderskei. Immanuel Velikovsky's, Eeue in Chaos, wat die eerste keer in 1952 gepubliseer is, is 'n voorbeeld van 'n poging om gedeelde temas en kenmerke te identifiseer. Velikovsky se werk wys op interessante moontlikhede.
Deur die tydlyn van die Bybelse en Egiptiese geskiedenis teen 600 jaar aan te pas, het Velikovsky gevind dat die twee verhale, die Israelitiese en die Egiptiese, kongruent geword het. Albei hierdie weergawes van die geskiedenis het natuurrampe of 'plae' gerapporteer, wat met die 600-jaar-tydaanpassing opgestel is, en 'n historiese Egiptiese weergawe van die Bybelse Israelitiese uittog geskep het.
Velikovsky glo dat die rampe wat in die geheue van die mensdom plaasgevind het, in die mites, legendes en geskrewe geskiedenis van alle antieke kulture en beskawings opgeteken is. Hy het voorgestel dat hierdie vergelykende mitologie periodieke natuurrampe getoon het wat wêreldwyd van groot belang was en kan wees.
Immanuel Velikovsky se vroeëre werk, Wêrelde in botsing, wat die eerste keer in 1950 gepubliseer is, het voorgestel dat asteroïdes of komete om die son wentel van tyd tot tyd naby die aarde beweeg. Velikovsky meen dat hierdie noue ontmoetings moontlik die verskynsels in die Bybelverhale verklaar.
As dit inderdaad die geval is, dien dit as voorbeeld van hoe ons relatiewe posisie binne die sonnestelsel, sterrestelsel en heelal nie net die frekwensie beïnvloed nie, maar ook die fisiese, geologiese en klimaktiese gebeure op aarde. Verder kan hierdie voorvalle ietwat voorspelbaar wees as 'n mens weet waar om te kyk en hoe om te interpreteer wat jy sien.
Terwyl Wêrelde in botsing aanvanklik nie goed ontvang nie, nuwe geologiese en onlangs onbedekte historiese bewyse gee hierdie werk meer geloofwaardigheid, wat daartoe gelei het dat 'n herdruk, onveranderde uitgawe in 2009 as 'n nie-fiksie-werk gepubliseer moes word.
Natuurrampe is inderdaad natuurlike, voorspelbare en herhalende. Deur die eeue kon sjamane hul mense tot 'n veilige gang stuur deur gebruik te maak van die frekwensies en energieë wat uit die heelal voortspruit. 'N Bybelse voorbeeld van hierdie vlak van sjamanistiese bemeestering is die verhaal van Moses wat die Israeliete uit Egipte gelei het.
Kom ons ondersoek verskillende inheemse leringe en praktyke uit die Amerikas en Europa. Deur gebruik te maak van vergelykende mitologie, kan ons 'n groter begrip kry van die veranderinge waarmee ons tans te kampe het. Dit is duidelik dat die gemeenskaplikheid by die meeste inheemse volke die konsep is om balans tussen die aarde, die planete en die sterre te handhaaf.
Alhoewel voorbeelde in byna elke nasionaliteit en kultuur gevind kan word, het ek slegs twee Amerikaanse Indiese stamme gekies - die Lakota en die Zuñi - en 'n oorsig van die antieke Europese Keltiese tradisies. Laat ons eers die volgende profesie van Lakota ondersoek wat welsprekend praat oor die neigings wat ons vandag ervaar.
Die Lakota, wie se naam vriende of bondgenote is, is 'n inheemse Amerikaanse stam, afstammelinge van die oorspronklike inwoners van Noord-Amerika. Die meeste ken hulle met die naam Sioux, wat deur die Franse aan hulle gegee is, wat eintlik 'n neerhalende naam was wat keelsnipper beteken. Dit is een van sewe verwante stamme wat die mees westelike deel van die Verenigde State bewoon, insluitend lande in Noord- en Suid-Dakota. Een van hul beroemdste gewyde seremoniële plekke is Devil's Tower, in die Black Hills.
Die Lakota is 'n voorbeeld van 'n kultuur wat sy mense met Hemel en Aarde herbalanseer deur jaarliks ​​seremonies uit te voer, waartydens die Aarde se wisselende verhouding met alle ander hemelliggame in ag geneem word deur die mense se verhouding met die sterre aan te pas. Op hierdie manier herkalibreer die mense van Lakota jaarliks, wat hulle in staat stel om in ooreenstemming te bly met die veranderende frekwensies van die heelal.
Die Lakota het individue van spesiale, aangewese afstammelinge wat hierdie heilige seremonies op hul punt afgelê het. Elke stam en seremonie verteenwoordig 'n ster in 'n spesifieke sterrebeeld. Tot vandag toe, in die lente van elke jaar, gaan individue uit die Lakota-nasie op pelgrimstogte na die son se paadjie deur die sterrebeelde en hou hulle seremonies op die ooreenstemmende gewyde terreine in die Black Hills.
Die volgende stelling van Charlotte Black Elk (van: Ronald Goodman's Lakota Star Knowledge) is 'n voorbeeld van die Lakota-sjamaan wat ooreenstem met die balans van hemel en aarde en dit aan hul mense aanbied.
Dit is ons reël dat die pyp so heilig is dat dit nie terloops getrek moet word nie. Met die Black Hills-seremonies van die lente, word die pyp simbolies teenwoordig deur die tabak om die pyp te vul, Pipestone-steengroef, die bak van die pyp, met Devil's Tower, en die vuur om die pyp aan te steek.
As die patroon teen sonop en sononder oor die son beweeg, vul die skepping die pyp met die heilige hoepel, verlig en rook dit - 'n hocoka, waar die hele skepping heeltemal teenwoordig is. Op aarde neem die Lakota deel aan dieselfde seremonie van vernuwing, op dieselfde manier, 'n vervulling van die eenheid van die ganse heelal.
Die seremonie op aarde en in die hemel stuur 'n stem dat ons met die vier verhoudings goed kan leef op die manier wat geskik is vir die manier waarop die Krag van die Wêreld leef en beweeg om sy werk te doen, sodat ons almal saam met ons geslagte in 'n dansende manier op die goeie rooi pad. —Charlotte A. Black Elk
Die Zuñi-mense is 'n stam van Pueblo Indiane in die Verenigde State. Die Zuñi Pueblo, bestaande uit ongeveer 12,000 mense, is ongeveer 150 myl wes van Albuquerque, in die noordweste van New Mexico, geleë. Die Pueblo-kultuur is geleë in die huidige Four Corners-gebied in die Verenigde State, en bestaan ​​uit die suide van Utah, die noorde van Arizona, noordwes van New Mexico en die suide van Colorado.
Die Zuñi-volke voer ook seremonies uit om die hemel en aarde te balanseer, waarvan die uitnemendste die Kachina-danse is. Shalako, een van die bekendste, is 'n reeks heilige danse, liedere en seremonies wat in die wintersonnestelsel in die Zuñi Pueblo gehou word, na die oes. Dit vier die einde van die ou jaar en die begin van die nuwe jaar en seën al die Pueblo-huise wat gedurende die jaar opgerig is.
Die presiese datum van die Shalako word jaarliks ​​bereken deur Zuñi-medisyne, bekend as Zuñi Bow-priesters, wat 'n ou formule gebruik wat deur die geslagte heen oorgedra is. Tradisioneel word die Shalako-dans gehou op die 49de dag verby die tiende volmaan. Dit is nog 'n demonstrasie van die streng nakoming van 'n antieke volk aan hemelse siklusse.
Die Shalako-dans illustreer ook tradisionele seremonies wat deur inheemse bevolking uitgevoer word om die lede van die stam met die hemel en die aarde te balanseer. Dit word verstaan ​​dat alle siektes die gevolg is van buite balans met u omgewing. Hierdie heilige danse word beskou as noodsaaklike genesingspraktyke vir die welstand van die stam.
Die Keltiese benadering
As ons aan die Keltiese tradisies dink, stel ons mense van Skotland en Ierland in die vooruitsig, en die Kelte het in werklikheid, wat nou bekend staan ​​as Oos-Europa, Griekeland, Spanje, Noord-Italië, Wes-Europa, Engeland, Wallis, Skotland en Ierland, beset. Enigeen wat Europese voorvaderwortels het, het waarskynlik 'n Keltiese geslagsregister.
Die Keltiese kultuur strek oor 2,700 jaar. Soos die meeste inheemse kulture, is hul geskiedenis en mites oorspronklik deur die mondelinge tradisie bewaar. Die vroegste Keltiese geskrifte skilder 'n antieke Keltiese wêreldbeskouing wat digterlik en verankerd is in 'n diepe respek vir die natuur. Dit beskou die geestelike en materiële wêrelde as 'n naatlose geheel. Die Keltiese kultuur is met die natuur geïntegreer en het hom uitgedruk deur die beginsels van die natuurlike wêreld.
Keltiese tradisie en geloof het nie staties gebly nie, maar het deur die eeue heen voortdurend ontwikkel en gevorder.
Die Kelte het verstaan ​​dat die hele bestaan ​​'n sikliese aard het, met alles wat op verskillende gelyktydige vlakke bestaan. Hulle was bewus van die direkte kontinuïteit tussen die materiële wêreld en die 'ander wêreld' wat die sigbare wêreld ondermyn en beïnvloed. Die 'ander wêreld' is 'n metaforiese voorstelling van die onsienlike invloede agter die natuurwette, of met ander woorde, die kwantumveld.
Die Keltiese tradisie is ryk en uitgebreid, en soos die ander inheemse kulture, het die Kelte ook seremonie gehou om die belyning tussen mense, die aarde wat hulle ondersteun het, die sterre en die seisoene te vereer en te behou.
Die vier belangrikste Keltiese vieringe ter ere van die jaarlikse siklus van die aarde val by die middelpunte tussen die ewenaars en sonstilstand. Samhain (uitgespreek Sow'en) is die middelpunt tussen die Fall Equinox en die Winter Solstice; Imbolc (uitgespreek Imm 'ulk) is die halfpad tussen die Winter-sonstilstand en die Lente-ekwinox; Beltane (uitgespreek Bell 'tane) is die middelpunt tussen die Spring Equinox en die Summer Solstice; en Lughnasadh (uitgespreek Loo 'nassa) is die viering van die middelpunt tussen die somer-sonstilstand en die Fall Equinox.
Samhain is die oesfees en is die einde van die groeiseisoen. Die viering self word op Oktober 31 tot November 1 gehou, terwyl die Samhain-seisoen November 1 tot en met Januarie 31 is. Samhain, die Keltiese Nuwejaar, word beskou as die einde van die ligte helfte van die jaar. Tradisioneel is 'n tyd van innerlike wending en nadenke geassosieer met Samhain se koms van die dood en herinnering aan die voorouers. Vuurbrande was 'n groot deel van hierdie antieke viering. Mense sal hul vee tussen twee vure as 'n reinigingsritueel laat wei. Bene van geslagte vee is in die vuur gegooi om dankbaarheid uit te spreek.
Imbolc is die Keltiese viering wat uitgevoer is om die begin van die lente te vier. Die Imbolc-ritueel word gehou deur Februarie 1 tot en met 2, terwyl die seisoen self van Februarie 1 tot April 30 strek. Die Imbolc-fees, wat verband hou met die godin St. Brigid, vereer onskuld, nuwe begin en die saai van saad vir die komende jaar.
Beltane, wat op die eerste dag van Mei, of Mei-dag, plaasvind, is die middelpunt in die son se vordering tussen die Spring Equinox en Summer Solstice. Die seisoen strek van Mei 1 tot Julie 31 waartydens die siklus van jeug, passie, voortplanting en groei vereer word. Beltane se berugte vure en die lieflike onthulling uit die heidense tyd is geneig om die moderne begrip van hierdie heilige vakansie te oorskadu.
Lughnasadh word op Augustus 1 gevier om beide die fisieke en geestelike oeste van die vorige maande te vereer. Die seisoen duur van Augustus 1 tot en met Oktober 31 en word gesien as 'n tyd om die geeste en gode te bedank vir die begin van die oestyd. Dit behels ook die aanbied van gebede en geskenke in ruil vir die beskerming van die gewasse wat in die veld bly. Dit word beskou as die tyd om die god Lugh, 'n godheid van storms en weerlig, te vereer. Lughnasadh is die eerste van die drie herfs-oesfeeste, waarvan die ander twee die Fall Equinox en Samhain is.
Baie ander kulture soos die Lakota, Zuñi, Kelte en Maya's het verstaan ​​dat die mensdom uit die natuurlike orde sou val tot die nadeel van die mense, tensy periodieke aanpassing met die natuurlike lewensorde gehandhaaf word. Ons ervaar tans die nadelige gevolge daarvan om buite balans met ons omgewing te leef.
Alhoewel ons baie beïndruk is met ons eie vooruitgang in die "verowering van die natuur", hoef ons net rond te kyk om te sien dat slegte gesondheid, depressie en siektes epidemiese afmetings in ons moderne samelewing bereik het.
Die Hemelse Ballet
Geklee in gossamerblou en wit, Terra-pirouette,
Haar ewigdurende beweging werp haar eerste in die lig dan in die skaduwee.
Sy dans in 'n kloksgewyse sirkel
Terwyl Luna haar onbedagsaamheid verkeerdelik om haar draai.
Saam met ander dansers wentel hulle om die goue prima donna
Wie self draai om die sterretoneel.
Die musiek is harmonieus, kompleks en veranderend
Terwyl die dansers draai en krimp na die intonasie daarvan.
Hulle leef om te dans,
Hulle dans om te leef,
Moet nooit die komposisie of die choreografie bevraagteken nie.
© 2013, 2016 deur Gwilda Wiyaka.
Uittreksel met die toestemming van die skrywer uit die boek
'So, ons is nog steeds hier. Nou wat?' Alle regte voorbehou.
Video-onderhoud met Gwilda - Sjamanistiese frekwensies:
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Intuïsie & Bewustheid > intuïtief Bewustheid > Sien Auras is normaal