Die vraag oor wat 'n volwasse volwassene maak, het baie antwoorde. 'N Vrou kan sê:' As sy deur die wonder en kwelling van die bevalling gegaan het en dit oorleef het. 'Mense in oorlogsones, plekke van droogte en hongersnood, of vlugtelingkampe kan saamstem dat hulle weet hoe om in uiterste omstandighede te oorleef, hul kinders tot voortydige volwassenes gemaak het. , aangesien uitputting, gevaar en dood daagliks wag, en hulle moet nog steeds maniere vind om voort te gaan.
In ander omstandighede kan die antwoord wees: 'om in die geslag van ons voorouers te gaan. Dit is deur hulle wysheid en listigheid dat ons in die eerste plek hier is, daarom moet ons ons verlede eer en hul weë handhaaf. "
'N Derde standpunt is: "Die lewe is 'n oerwoud, en ons moet elkeen op ons eie uitkyk, wat dit ook al kos."
Die nakoming van die wet is nog 'n antwoord, om jeugdige opstand te oorkom en verantwoordelike burgers te word wat pligsgetrou werk doen, ons gesin grootmaak, stem en ons gelde betaal.
Die ander is: 'Iemand wat slim genoeg is om geleenthede te skep, strategiese alliansies te bewerk en op te stel om die voordele te pluk en die lewe tot die maksimum te geniet.'
Diegene wat wakker geword het van die planeet, kan sê: "Volwasse volwassenes sien hulself as deel van 'n wêreldgemeenskap en is bewus van die gevolge van hul optrede op die planeet."
'N Ander kategorie antwoorde kom van diegene wat 'n geheel-stelsel-beskouing' genoem het. Hulle interpretasie is dat 'n volwasse volwassene nie noodwendig vir of teen enigiets of iemand is nie, maar dat hulle ingrype sal bevorder wat welstand vir mense en planeet, ekologie en ekonomie bevorder.
Dan is daar diegene wat hulself as 'n integrale deel van die kosmos ervaar. Hulle sal 'n volwasse volwassene beskou as iemand wat hul eie persoonlikheid beskou as 'n instrument wat getoon moet word, sodat dit tot voordeel van die geheel gebruik kan word.
Elke antwoord is 'n voldoende en potensieel wyse antwoord op die lewensomstandighede waarin ons verkeer en die periode in ons lewens. As tieners kan ons in opstand kom en die weë van ons gesin verwerp. Die huis verlaat is 'n noodsaaklike stap op pad na volwassenheid. Ons leef dit moontlik in hierdie onreëlmatige jare waartydens ons agterkom wie ons is buite die beperkinge van ouerlike toesig. Op 'n sekere punt, as 'n reël, koel ons af, vind ons 'n werk en bekom ons die belangstelling of dissipline om betyds te wees en ons verantwoordelikhede te aanvaar.
Ouerskap: 'n vinnige baan na volwassenheid
Met besluite om elke dag, klein en groot, van 'n kort en verreikende gevolg te neem, plaas mense wat ouers word vinnig op pad na volwassenheid. Hulle is nou verantwoordelik vir die kleintjie se lewe en beweeg dus in die geledere van geslagte op. Hulle kies 'n naam wat 'n kind regdeur hul lewe sal definieer, hulle kies 'n skool wat hul kind sal help om hul potensiaal te ontvou, en hulle kies 'n woonplek. Hulle bepaal of hulle straf of toelaatbaar moet wees en sal die lyn moet hou, want as hulle een van hul broers 'n guns gee, sal dit gevolge hê in die res van die stam.
Ouers moet leer om hul tonge te hou en hul kuikens self uit te vind of dit wat hulle gaan doen, 'n goeie manier van aksie is. Hulle sal op hul hande moet sit en hulself daarvan weerhou om 'n trae kind te bespoedig of vir hulle te organiseer. Hulle sal oop moet bly vir standpunte wat bespreek word met 'n jeugdige kwaad wat nie aan hulle behoort nie. As hulle nie die een of ander vorm van versiendheid, gelykheid en sagtheid ontwikkel nie, sal hulle bonkig handel.
Benewens die feit dat hulle bondels vreugde is, is kinders ook toetsers van geduld, vrae aan vrae en reëls oortree. Ouers woon in 'n meedoënlose huis van spieëls wat hul eie kondisionering en opvoeding weerspieël. Voordat hulle dit weet, vlieg vermanings van hul eie ouers wat hulle nooit belowe het om te herhaal nie, sonder sensuur uit hul monde.
Ouers word weerspieël by die werk en deur advies van vriende of kritiek deur broers en susters. Niemand het egter minder genade as kinders nie. My suster lag hard wanneer sy my vertel hoe haar jongste (wat nie bekend is vir haar takt nie) haar eenkeer op en af ​​gekyk het en gesê het: "En jy dink jy lyk goed?" Terugvoer op die modefront - iets ons wat nie 'n 16-jarige huisstilis tot ons beskikking het nie, moet ons self organiseer. Ek het my niggies gevra om my te laat weet as ek te jonk klere dra vir my ouderdom, en hulle het belowe om dit te doen.
Behalwe vir mode-advies, moet ons [wat geen kinders het nie] terugvoerlusse op baie ander terreine organiseer, sodat ons nie te ingewikkeld of onwêreldlik raak nie.
Ons moet tred hou met tegnologiese innovasie sonder dat 'n jonger geslag byderhand is wat gebore is met vaardighede wat ons sukkel om te bemeester. Terugvoering kom nie net van mense nie, maar ook van stelsels wat verander, busroetes wat nie meer in diens is nie, banke wat eis dat ons ons besigheid aanlyn doen, wette wat aangepas is, en gewoontes wat waardes verklaar anders as wat ons nagekom het. As ons wys wil wees, maar nie verouderd is nie, moet ons voortgaan om innoverend te wees en weer uit te vind en nie vas te hou met wat vroeër die norm was nie.
Ons wat ouerskap van die hand gewys het, of aan wie dit nie gegee is nie, moet spieëls vir onsself organiseer om die instrument van ons persoonlikheid te verfyn en ons sapience te ontwikkel. Terwyl ouers begin met die opleiding dat nie hul wil nie, maar die baba gedoen word sodra hul kleinding gebore is, moet ons ander maniere identifiseer om te leer om met die vloei te gaan.
Alhoewel ouers moet oefen om in hul gesag te staan ​​wanneer hul dierbare mense die grense telkens weer toets, sal ons ons eie oefengronde vind by die werk, in kursusse vir persoonlike ontwikkeling, 'n geestelike oefening, of aan sport deelneem wat ons grense toets of verbeteringsteater wat vereis dat ons ons gemaksone verlaat.
Terwyl ouers gedwing word om outentiek te wees, aangesien hul kinders hulle net as hulle dit nie doen nie, skil ons die ui van verworwe oortuigings en gedrag om deur selfrefleksie tot die kern van ons wese te kom.
Miskien is dit hierdie kwaliteit van selfrefleksie wat die beste uitspreek in die manier waarop ons ontwikkel tot volwasse, outentieke en wyse wesens in die herfs van ons kindervrye lewens. Ons wat minder lewensspieëls in die huis het, het meer tyd op ons hande om te wy aan 'n bewuste pad van selfontdekking en selfontwikkeling.