Boudica - Geskiedenis Podcasts - 2021
Boudica is waarskynlik gebore omstreeks 25 nC. Antonia Fraser, die skrywer van Die Warrior Queens (1988) wys daarop dat Bouda 'n Keltiese woord vir oorwinning was. Boudica is getroud met koning Prasutagus, die koning van die Iceni-stam in Norfolk en Suffolk in ongeveer 45 nC. (1) Die hoofstad van die stam was die hedendaagse Caistor St Edmund. (2) Daar word geglo dat Prasutagus 'n alliansie met die Romeine aangegaan het toe hulle hulle ongeveer 50 nC aan Claudius onderwerp het. (3)
Prasutagus was getrou aan die Romeinse indringers, maar toe hy in 60 nC sterf, het hy sy koninkryk gesamentlik aan sy twee dogters en Nero, die Romeinse keiser, oorgelaat. Nero het geweier om die mag met Prasutagus se dogters te deel en bevele is aan die Romeinse leër gegee om die koninkryk met geweld in te neem. "Die koninkryk en die huishouding is deur die Romeinse leër geplunder. Sy weduwee Boudica is deur 'n gebrek geslaan en hul dogters verkrag." (4) Die Romeine het geglo dat hulle die reg het om die vroue van enige groep wat hulle heerskappy weerstaan, te verkrag. Daar is beslag gelê op die eiendom en besittings van al die stamhoofgesinne. (5)
Die historikus, Cassius Dio, was beïndruk deur die vermoëns van Boudica. 'Die opwinding van die Britte, die oorreding van hulle om teen die Romeine te veg, die wen van die leierskap en die bevel gedurende die hele oorlog - dit was die werk van Boudica, 'n vrou uit die Britse koninklike familie met 'n ongewone intelligensie vir 'n vrou ... Toe sy 'n weermag van ongeveer 120 000 sterk bymekaargemaak het, het Boudicca 'n rostrum opgerig ... Sy was baie lank en grimmig ... en haar stem was hard. dra by tot haar uitwerking op die hele gehoor. " (6)
Daar word beweer dat Boudica vir haar troepe gesê het: "Ek veg nie vir my koninkryk en rykdom nie. Ek veg as 'n gewone mens vir my verlore vryheid ... Dink aan hoeveel van julle veg - en hoekom. Dan sal julle dit wen veg, of vergaan. Dit is wat ek, 'n vrou, van plan is om te doen! - laat die mans in slawerny leef as hulle wil. " (7)
Die leër van Boudica het Romeinse nedersettings in Londen, Colchester en St Albans aangeval. Romeinse historici beweer dat die leër van Boudica minstens 70 000 mense in hierdie aanvalle doodgemaak het. "Hulle kon nie wag om keelaf te sny, op te hang, te brand en te kruisig nie." Destyds was die Romeinse soldate betrokke by 'n militêre veldtog in Wallis. Sodra Gaius Suetonius Paulinus, die Romeinse goewerneur, van die opstand te hore kom, het hy sy troepe na Engeland teruggejaag.
Ons weet nie waar die geveg tussen Boudica en Paulinus plaasgevind het nie. Graham Webster, die skrywer van Boudica: die Britse opstand teen Rome (1978) wys daarop dat die troepe van Boudica '' organisasie, dissipline en toerusting '' ontbreek het en dat die 'beste liggaamsbeskerming wat 'n man kon verkry, 'n leerrukker was, swaar gesmeer om 'n swaardblad te draai, met geharde stroke of kolle op die skouers en ander kwesbare dele". (8) Julius Caesar beweer dat hulle gewoonlik naak die stryd aangegaan het: "al die Britte kleur hul liggame met 'n wol, wat 'n blou kleur gee en hulle 'n wilde voorkoms in die geveg gee." (9)
Romeinse historici vertel ons dat Paulinus aan sy troepe gesê het: "Ignoreer die leë dreigemente van die inboorlinge! In hul geledere is daar meer vroue as vegmanne ... Hou net in orde. Gooi u spies, en gaan dan voort: gebruik skilde om hulle oor te stoot, swaarde om hulle dood te maak. " (10)
Suetonius beweer dat die Romeine 'n leër van ongeveer 10 000 gehad het, terwyl Boudica 230 000 soldate gehad het. "Die Romeine het in 'n verontreiniging 'n posisie ingeneem, met 'n vlakte voor en 'n digte bosveld. Boudica se stamlede het die vlakte binnegekom en hul waens agterop saam met die vroue en kinders opgestel, asof hulle op 'n tribune was. aanval, is die Britte eers met 'n stort spiese ontmoet, en daarna deur 'n gedissiplineerde aanval. Deur die karre was daar 'n vreeslike slagting van die stamlede. " Daar word beweer dat 80 000 Britte en 400 Romeine tydens die geveg dood is. (11)
Boudica het daarin geslaag om te ontsnap, maar volgens Tacitus, toe sy besef dat sy nie die Romeine sou kon verslaan nie, het sy selfmoord gepleeg deur gif te neem. Cassius Dio het voorgestel dat haar dood moontlik deur siekte veroorsaak is. Daar is egter daarop gewys dat die siekte moontlik veroorsaak kan word deur die neem van gif. (12)
Prasutagus, koning van die Iceni ... het die keiser mede-erfgenaam gemaak met sy eie twee dogters. Prasutagus het met hierdie onderdanigheid gehoop om sy koninkryk en huisgesin te beskerm teen aanvalle toe hy sterf. Maar dit het anders geblyk. Koninkryk en huishouding is deur die Romeinse leër geplunder. Sy weduwee Boudicca is deur 'n gebrek geslaan en hul dogters verkrag.
Ek veg nie vir my koninkryk en rykdom nie. Dit is wat ek, 'n vrou, van plan is om te doen! - laat die mans in slawerny leef as hulle wil.
Die opwinding van die Britte, die oorreding van hulle om teen die Romeine te veg, die wen van die leierskap en die bevel gedurende die hele oorlog - dit was die werk van Boudicca, 'n vrou uit die Britse koninklike familie met 'n ongewone intelligensie vir 'n vrou. .. Neem ook 'n spies om haar effek op die hele gehoor te verhoog.
Die Britte het plundery geniet en aan niks anders gedink nie. Deur forte en garnisoene te omseil, het hulle besluit waar buit die rykste was en die beskerming die swakste. Die Romeinse sterftes in (Colchester, Londen, St. Albans) word op 70 000 geraam ... Hulle kon nie wag om keelaf te sny, te hang, te brand en te kruisig nie ... Suetonius Paulinus besluit om sonder verdere vertraging aan te val.
(1) Antonia Fraser, Die Warrior Queens (1988) bladsye 4
(2) Christopher Snyder, Die Britte (2003) bladsy 34
(3) Timothy W. Potter, Boudica: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(4) Tacitus, Annale van die keiserlike Rome (c. AD 118)
(5) Graham Webster, Boudica: die Britse opstand teen Rome (1978) bladsy 88
(6) Cassius Dio, Romeinse geskiedenis (c. AD 215)
(7) Boudica, aangehaal deur Tacitus, in sy Annale van die keiserlike Rome (c. AD 118)
(8) Graham Webster, Boudica: die Britse opstand teen Rome (1978) bladsy 28
(9) Julius Caesar, Die Galliese Oorlog (ongeveer 52 vC)
(10) Gaius Suetonius Paulinus, aangehaal deur Tacitus, in sy Annale van die keiserlike Rome (c. AD 118)
(11) Timothy W. Potter, Boudica: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(12) Antonia Fraser, Die Warrior Queens (1988) bladsye 99
Geskiedenis 's Badasses: Boudica
'Niks is veilig vir Romeinse trots en arrogansie nie. Hulle sal die heilige verwoes en ons maagde ontbloem. Wen die stryd of vergaan, dit is wat ek, 'n vrou, sal doen. " – Boudica, koningin van die Iceni.
Alex Kingston as Boudica in die film Warrior Queen [FOTO: pinterest]
Laaste keer aan Geskiedenis 's Badasses, het ons die ongelooflike lewe van die Thraciër, Spartacus, die Romeinse slaaf wat 'n opstand van meer as 90 000 man gelei het, Romeinse generaals in die geveg verslaan en byna sy vryheid gewen, gedek. Ons bly hierdie keer naby aan daardie tydperk van die geskiedenis, spring net tien jaar vroeër na 61 nC. Hierdie keer praat ons van die slegte koningin van die Iceni, Boudica, wat haar eie opstand teen Rome gelei het en amper gewen het .
Boudica (ook gespel Boudicca of Boadicea) het 'n hele Romeinse leër geslag, Londen aan die brand gesteek (en die gevolge daarvan kan eintlik in die argeologiese rekord gelees word) en meer as 70 000 burgerlikes dood in die Romeinse stede Londinium (moderne dag Londen), Verulamium en Camulodunum. Sy sou nie onder die Romeinse heerskappy staan ​​nie. Sy wou vry van tirannie lewe, en dit wou sy ook vir die res van die Keltiese mense in antieke Brittanje. Maar wat het haar op so 'n verwoesting gestuur? Waarom het sy so 'n bloedige opstand gelei? Waarom het sy nie daarin geslaag nie?
Alternatiewe geskiedenis: wat as Boudica die Romeine verslaan het?
Die Iceni -vegterskoningin Boudica het een oorwinning behaal nadat die Romeinse bewind in Brittanje beëindig is minder as 20 jaar nadat dit begin het. Wat as sy daarin geslaag het? Jonny Wilkes gesels met die historikus en argeoloog Miles Russell oor wat die triomf in Watlingstraat in 60 nC vir Brittanje en vir Rome kon beteken het
Gepubliseer: 3 April 2020 om 09:00
Elke maand vra BBC History Revealed aan 'n historiese kenner hoe hulle kan dink wat gebeur het as 'n belangrike oomblik in die verlede anders sou uitloop. Hierdie keer vra Jonny Wilkes vir Miles Russell wat as ... Boudica die Romeine verslaan het?
Daar kom 'n oomblik toe Iceni -koningin Boudica goeie rede het om te glo dat haar opstand sou eindig met 'n oorwinning oor die Romeine. Begin met haar krygers en 'n alliansie met 'n mededingende stam, die Trinovantes, het haar horde bloeddorstige Britte aanhou groei namate meer by haar opmars deur Suid -Engeland in 60 nC van sukses tot sukses aangesluit het. Behalwe dat sy die Romeinse 9de Legioen in 'n hinderlaag gelaat en uitgewis het, het sy Camulodunum (Colchester), Londinium (Londen) en Verulamium (St Albans) tot op die grond afgebrand.
"Die drie nuutgeboude Romeinse dorpe was almal onverdedig," sê Miles Russell, historikus, skrywer en senior lektor in argeologie aan die Bournemouth Universiteit. "Camulodunum, wat oud-Romeinse soldate gehuisves het en die plek was van 'n tempel wat aan keiser Claudius gewy is, was die belangrikste fokus van Boudica se woede." Londinium was intussen 'n welgestelde handelsentrum en Verulamium is gebou vir die pro-Romeinse Catuvellauni-stam, wat deur Russell beskryf word as "alle verraaiers en kwislinge in die oë van Boudica se mense".
Nou kry die vegterskoningin haar grootste uitdaging. Die goewerneur van Brittanje, Gaius Suetonius Paulinius, het teruggejaag nadat hy 'n druïde rebellie in Wallis onder leiding van 10 000 strydharde soldate neergelê het. Hulle was moontlik baie meer gedissiplineerd en beter gewapen as Boudica se ragtag -weermag, maar hulle was swaar in die getal - soveel as vier tot een, volgens Russell. Toe die twee partye mekaar ontmoet op 'n plek genaamd Watlingstraat, moes Boudica nie in die hande van Suetonius speel nie. ' om nie moeilike besluite te neem nie, "sê Russell.
Watlingstraat was waar Boudica se weermag gebreek is, maar kon dit anders afgespeel het? Boudica sou moes verseker dat Suetonius nie die slagveld kies nie, waar die Romeine hulself op 'n knelpunt kon posisioneer sodat haar groter getalle niks tel nie. Dan sou dit te maklik kon ontaard in 'n slagting van die ongeorganiseerde en ongewapende Britte.
Meer alternatiewe geskiedenis
Breek die knelpunt
Ons kan ons voorstel dat Boudica se krygers oor 'n wye veld gejaag het voordat die Romeinse spies, of pila, te veel skade aangerig het en die skildwand toegesweer het deur dit uitmekaar te breek deur die felheid van die aanklag. Met Suetonius in toevlug en sy oorblywende soldate verstrooi, sou Boudica 'n merkwaardige oorwinning oor die Romeine behaal het.
Dit sou egter nie beteken dat sy van al haar vyande ontslae geraak het nie. Die mense van Brittanje was geensins verenig nie, met diepgaande spanning tussen die stamme. 'Nie alle Britte was aan Boudica se kant nie - ver daarvandaan. Baie het hul lot by die Romeinse regering ingegooi, sonder om voordeel te trek uit die anargie en wetteloosheid van die rebelle, "beweer Russell.
Boudica sou met hulle te kampe gehad het, en ook haar eie Iceni- en bondgenootstamme onder beheer gehou het, aangesien baie krygers eenvoudig wou plunder en doodmaak. "Dit is waarskynlik dat die seëvierende Britte hul woede op die stamme wat met Rome verbonde was, soos die Atrebates en Regni, sou uitgegooi het voordat hulle uiteindelik op mekaar afgestorm het", sê Russell. "Boudica sou dit moeilik gevind het om die slagting tot stilstand te bring."
Daar sou ook nie 'n Romeinse mag oorbly wat sterk genoeg was om te vergeld nie, behalwe handvol soldate in die weste en noorde. 'Die Romeine sou amper seker uit Brittanje geskop gewees het', is Russell se gevolgtrekking. "Keiser Nero kon weinig meer gedoen het as om 'n volledige terugtrekking van alle magte uit Brittanje te beveel, sodat hy kon hergroepeer en oorweeg of hy weer strafmaatreëls sou binnedring of beplan."
Die kans op 'n tweede inval sou klein gewees het, gegewe die hoë koste, so die aansien van Rome sou ernstig aangetas gewees het. Russell gaan nog verder as dit kom by die reputasie van Nero, wat alreeds wankelrig was weens sy skandalige gedrag en lewenstyl, en sê dat die skade "onherstelbaar sou gewees het". Nero se bewind is moontlik nog korter gemaak deur verskerpte aanklagte van korrupsie, uitspattigheid en tirannie.
Brittanje maak 'n uitgang
Die probleme van Rome met Brittanje, wat ongeveer 'n eeu lank in die handelsbaan van die Romeinse ryk was, sou nie eers verby wees nadat hulle vertrek het nie, beweer Russell. 'Dit is waarskynlik dat, soos in Duitsland nadat die Romeinse leër in 9 nC na 'n slagting vertrek het, die volke van Brittanje 'n konstante probleem aan die rand van die ryk sou word, onder meer aanvalpartye stuur, soms handel dryf en soms selfs hulp vra om op te los interne geskille.
"Rome het soms troepe oor die kanaal gestuur om die irritasie te onderdruk, maar dit is onwaarskynlik dat hulle nog 'n grootskaalse inval sou begin," voeg Russell by. "Uiteindelik het Britse stamme moontlik na die ineenstortende Romeinse Ryk migreer, net soos die verskillende Germaanse stamme gedurende die vyfde eeu."
Wat sou Boudica betref, hoe sou haar nalatenskap deur die eeue oorleef het? Die enigste bronne wat met die opstand verband hou, is deur twee Romeinse historici - Tacitus en Cassius Dio - geskryf, daarom is dit nie onredelik om aan te neem dat sy moontlik uit die geskiedenis weggelaat is uit skaamte dat 'n barbaar - 'n vrou in daardie opsig - die mag van Rome. Russell voel egter anders - Tacitus en Dio het immers Suetonius die held van hul vertellings gemaak as 'n direkte kontras met die ondoeltreffende Nero.
"As Boudica gewen het, sou haar verhaal dalk meer bekend geword het", sê Russell, "as die vrou wat Rome suksesvol getart het en gehelp het om die tiran Nero se bewind te beëindig. Haar verhaal sou 'n meer moralistiese inslag in die Romeinse geskiedenis gekry het. "
Wat werklik gebeur het
Keiser Claudius het die verowering van Brittanje in 43 nC begin. Die Romeinse taktiek om elke individuele stam te onderwerp, indien nie deur militêre geweld nie, was deur 'n ooreenkoms te dwing waardeur hulle hul onafhanklikheid nominaal behou terwyl hulle met die veroweraars verbind was.
Die Iceni-stam, in die hedendaagse Oos-Anglia, het een van hierdie 'kliënt koninkryke' geword, maar toe hul koning Prasutagus sterf, het die Romeine geweier om die heerskappy van sy weduwee, Boudica, te erken en besluit om die Iceni direk te regeer.
In 60 nC het Boudica 'n aantal stamme in 'n opstand gelei - drie stede verwoes en 'n hinderlaag van die Romeinse 9de Legioen. Die Iceni -koningin is uiteindelik deur Gaius Suetonius Paulinus, goewerneur van Brittanje, deur 10 000 soldate verslaan tydens die Slag van Watlingstraat.
Die Romeine het die verdediging verbeter, sodat hulle die volgende 350 jaar nooit in die gesig gestaar word deur 'n bedreiging in Brittanje nie.
Terwyl Boudica die ware slagting in Watlingstraat vrygespring het, verskil die geskiedenis oor haar uiteindelike lot. Tacitus beweer dat sy haarself vergiftig het om gevangenskap te vermy en Cassius Dio kom agter dat sy die Romeine lank genoeg ontduik het om aan siekte te sterf.
Miles Russell is 'n historikus, argeoloog en senior lektor in prehistoriese en Romeinse argeologie aan die Bournemouth Universiteit. Hy het met die vryskutskrywer Jonny Wilkes gepraat
Boudica is bekend aan verskeie weergawes van haar naam. In die 16de eeu het Raphael Holinshed haar gebel Voadicia, terwyl Edmund Spenser haar gebel het Bunducawaarvan 'n variasie gebruik is in die gewilde toneelstuk van Jakobus Bonduca van 1612.  In die 18de eeu, William Cowper se gedig Boadicea, 'n ode (1782) het 'n alternatiewe weergawe van die naam gewild gemaak. 
Haar naam is gespel Boudicca in die mees volledige manuskripte van Tacitus, wat deur die ondersoek van die Kelte se taal ook verkeerd gespel is met die byvoeging van die tweede 'c'.  Die spelfout van Tacitus is gekopieer, en verdere afwykings van haar naam begin verskyn. Saam met die tweede 'c' wat 'e' word, 'in die plek van die' u ', verskyn 'n' a ', dit is waar die middeleeuse (en mees algemene) spelling' Boadicea 'vandaan kom. 
In die latere, en waarskynlik sekondêre, toonbeeld van Cassius Dio in Grieks was sy Βουδουικα, Βουνδουικα en Βοδουικα. [ aanhaling nodig ]
Kenneth Jackson besluit, gebaseer op die latere ontwikkeling in Wallies (Buddug) en Iers (Buaidheach), dat die naam afkomstig is van die Proto-Keltiese vroulike byvoeglike naamwoord *boudīkā 'oorwinnaar', wat weer afgelei is van die Keltiese woord *boudā 'oorwinning' (vgl. Iers boa (Klassieke Iers buadh) 'oorwinning', Skotse Gaelies buaidheach 'effektief as oorwinnaar', Wallies buddug, buddugol 'oorwinnaar', buddugoliaeth 'oorwinning'), en dat die korrekte spelling van die naam in Common Brittonic (die Britse Keltiese taal) is Boudica, uitgespreek [bɒʊˈdiːkaː]. Die Galliese weergawe word getoon in inskripsies as Boudiga in Bordeaux, Boudica in Lusitania, en Bodicca in Algerië.  
Die naaste Engelse ekwivalent aan die klinker in die eerste lettergreep is die ag in "pyl-en-boog".  John Rhys het voorgestel dat die mees vergelykbare Latynse naam, slegs in betekenis, 'Victorina' sou wees.  Alternatiewelik beweer Graham Webster dat die naam direk vertaal kan word as "Victoria." 
Historiese bronne Redigeer
Daar is twee primêre bronne uit die klassieke tydperk wat spesifiek oor Boudica berig het, naamlik Tacitus en Cassius Dio.  Tacitus se vermelding van Boudica verskyn in slegs twee van sy groot aantal werke: thy Annals, ca 115-117 AD en die Agricola, c. NC 98.  Beide is gepubliseer baie jare na die opstand van Boudica, maar Tacitus het 'n ooggetuie tot sy beskikking gehad oor die hervertelling van sommige van die gebeure wat sy skoonvader Gnaeus Julius Agricola daar drie keer in Brittanje gedien het as militêre tribune onder Suetonius Paulinus tydens Suetonius se afwesigheid sê Tacitus dat die Britte onder Boudica begin saamtrek het.  Die verslag van Cassius Dio, wat meer as 'n eeu na Boudica se dood gepubliseer is, is slegs bekend uit 'n toonbeeld, geskryf deur John Xiphilinus. Dio verskaf 'n aansienlike hoeveelheid inligting wat nie in die werk van Tacitus gevind is nie, wat daarop dui dat die bronne wat hy gebruik het, lankal verlore gegaan het. 
Daar word algemeen aanvaar dat Dio sy verslag op die van Tacitus gebaseer het, maar die volgorde van gebeure vereenvoudig.  Die mishandeling wat Boudica en haar dogters in die hand van die Romeine gely het, word nie in Dio se verslag genoem nie, maar hy noem drie verskillende oorsake vir die opstand: die herroeping van lenings wat deur die konfiskasie van Seneca Decianus Catus aan die Britte gegee is geld wat vroeër deur die keiser Claudius en Boudica se eie versoeke aan die Britte geleen is.  
Tacitus beeld Boudica uit as 'n slagoffer van Romeinse slawerny en losbandigheid, en haar stryd teen albei het haar 'n voorstander van barbaarse en Britse vryheid gemaak.  Dit is ook om hierdie rede dat die verhaal van Tacitus Boudica as die standaard van dapperheid as 'n vrye vrou uitbeeld, eerder as net 'n koningin, wat haar die negatiewe konnotasies verbonde aan koningskap in die antieke wêreld bespaar. 
Beide Tacitus (Tac. Annale. 14.35) en Dio (Dio Cass. 62.3-6) neem fiktiewe toesprake deur Boudica in hul werk op.  Hierdie tipe toesprake voor die geveg is deur antieke historici uitgevind as 'n manier om dramatiese en retoriese oorwegings by die leser te wek.  Boudica, wat self nie Grieks of Latyns was nie, sou haar mense in geen van die tale toegespreek het nie, en dit is onwaarskynlik dat Tacitus of Dio van haar toesprake akkuraat sou kon vertel.  Hierdie toesprake, alhoewel denkbeeldig, beeld 'n beeld van patriotisme uit wat die grondslag gelê het dat die legende van Boudica as die eerste werklike kampioen van die Britse volk sou bly. 
Cassius Dio beskryf haar as 'n baie lang en mees skrikwekkende voorkoms; sy het krullerige hare tot onder haar middel gehang, 'n harde stem en 'n deurdringende glans.  Hy skryf dat sy gewoonlik 'n groot goue halssnoer (miskien 'n torc) gedra het, 'n kleurvolle tuniek en 'n dik mantel vasgemaak deur 'n borsspeld.  
Boudica was die vrou van koning Prasutagus, heerser van die Iceni, 'n volk wat in die huidige Norfolk gewoon het.  Toe die Romeinse verowering van Suid -Brittanje in 43 nC onder die keiser Claudius begin, het Prasutagus sy volk met die Romeine verbonde.  Die Iceni was trots op hul onafhanklikheid en het in 47 nC in opstand gekom toe die destydse Romeinse goewerneur Publius Ostorius Scapula beplan het om alle mense in die gebied van Brittanje onder Romeinse beheer te ontwapen na 'n aantal plaaslike opstande. Ostorius verslaan hulle en gaan voort om ander opstande in Brittanje te onderdruk.  Die Iceni het onafhanklik gebly onder Prasutagus, wat daarop dui dat hulle na die eerste opstand nie in die Romeinse Ryk opgeneem is nie.  Dit is onbekend of hy eers koning geword het nadat Ostorius die Iceni verslaan het, maar sy status as 'n vriendelike koning dui daarop dat hy 'n pro-Romeinse heerser was, wat die inval van 43 nC ondersteun en die Romeine help tydens die opstande in 47 nC. tot 48.  Verdere bewyse van Prasutagus se verbond met die Romeine kan in sy testament gevind word. By sy dood in 60/61 nC het hy die helfte van sy fortuin aan sy twee dogters oorgelaat en die ander helfte aan die Romeinse keiser Nero.  Tacitus dateer nie die begin van Prasutagus se bewind nie en noem hom die eerste keer as 'n koning wat lank gesterf het toe hy oor Boudica se opstand geskryf het. 
Tacitus noem jarelange redes waarom die Trinovantes ('n stam van mense uit die hedendaagse Essex) Rome haat en met die Iceni kragte saamsnoer: "Dit was teen die veterane dat hul haat die intensste was. Vir hierdie nuwe intrekkers in die kolonie van Camulodunum het mense uit hul huise verdryf, hulle van hul plase afgewerp, gevangenes en slawe genoem. "
Die onmiddellike oorsaak van die opstand was ernstige mishandeling deur die Romeine. Tacitus skryf:
"Die Iseense koning Prasutagus, gevier vir sy lang voorspoed, het die keiser sy erfgenaam genoem, tesame met sy twee dogters 'n daad van eerbied wat hy gedink het sy koninkryk en huishouding buite die risiko van besering sou plaas. Die gevolg was teenstrydig - soveel sodat sy koninkryk deur hoofmanne oorgeplaas is, sy huisgesin deur slawe asof dit oorlogspryse was. " Hy het bygevoeg dat Boudica gestamp is, dat haar twee dogters verkrag is en dat die boedels van die voorste Iceni -mans gekonfiskeer is. 
"'N Verskoning vir die oorlog is gevind by die konfiskering van die bedrae geld wat Claudius aan die voorste Britte vir hierdie bedrae gegee het, soos Decianus Catus, die prokureur van die eiland, moes terugbetaal." Hy het ook gesê dat 'n ander rede 'die feit is dat Seneca, in die hoop om 'n goeie rentekoers te ontvang, aan die eilandbewoners 40.000.000 sestres geleen het wat hulle nie wou hê nie, en daarna hierdie lening tegelyk aangegaan en gebruik gemaak het streng maatreëls om dit te eis. " 
Dio se apokriewe toespraak oor Boudica bevat 'n toespraak aan die Trinovantes. Sy het hulle beklemtoon hoeveel beter hulle lewe was voor die Romeinse besetting, en beklemtoon vir hulle dat rykdom nie onder slawerny geniet kan word nie, en plaas die skuld op haarself dat sy nie die Romeine verdryf het soos hulle gedoen het toe Julius Caesar voorheen vir hul land gekom het nie.  Die bereidheid van die barbare om 'n hoër lewenskwaliteit onder die Romeine op te offer, in ruil vir hul vryheid en persoonlike vryheid, is 'n belangrike interpretasie van wat Dio as motivering vir die opstand beskou het. 
Aanvanklike aksies Wysig
In 60 of 61 nC lei die huidige goewerneur en die hoogste senior Romeinse administrateur in die provinsie, Gaius Suetonius Paulinus, 'n veldtog teen die eiland Mona (moderne Anglesey) in Wallis, waar hy voorheen aan hierdie veldtogte deelgeneem het.  Mona is verower deur die Romeinse leër, wat toe die nuus van Boudica se opkoms gehoor het en weer vinnig na die ooste moes marsjeer. Onder leiding van Boudica bestaan ​​die Iceni en die Trinovantes uit 'n leër van 120 000 wat sterk was om hul gemeenskaplike vyand in die Romeine te beveg.  Dio beweer dat Boudica voor die aanvanklike opstand die Britse oorwinningsgodin, Andraste, opgeroep het om hulle te help in die geveg. 
Die rebelle se eerste teiken was Camulodunum (moderne Colchester), 'n Romein kolonie vir afgetrede soldate.  Die rede vir die kolonie was tweeledig: om die inboorlinge bekend te stel aan die Romeinse lewenswyse en regering, en die land te beskerm teen opstandige stamme.  'n Romeinse tempel is opgerig vir die vergoddelikte Claudius, wat tesame met die wrede behandeling van die inboorlinge deur die veterane, Camulodunum 'n ideale teiken gemaak het.  Toe die opstand aan die gang was, was die enigste troepe wat beskikbaar was om hulp te verleen (afgesien van die min in die kolonie), tweehonderd hulpe in Londen wat nie toegerus was om Boudica se troepe te onderdruk nie, en die kolonie Camulodunum is gevange geneem.  Diegene wat die aanvanklike aanval oorleef het, kon die tempel van Claudius twee dae lank vashou voordat hulle sterf.  'n Bronsbeeld van die keiser Nero, wat waarskynlik voor die tempel gestaan ​​het, is onthoof en sy kop as trofee deur Boudica se leër geneem.  Die toekomstige goewerneur Quintus Petillius Cerialis, toe bevelvoerder oor die Legio IX Hispana, probeer om die stad te verlig, maar het 'n oorweldigende nederlaag gely.  Die infanterie saam met hom is almal doodgemaak - slegs die bevelvoerder en sommige van sy kavalerie het ontsnap. Na hierdie nederlaag vlug Catus Decianus na Gallië. 
Toe die nuus van die opstand Suetonius bereik, haas hy hom langs Watlingstraat deur vyandige gebied na Londinium. Suetonius het dit oorweeg om daar te veg, maar in ag genome sy gebrek aan getalle en wat deur Petillius se nederlaag getugtig was, het hy besluit om die stad op te offer om die provinsie te red.  Die welgestelde burgers en handelaars het gevlug nadat die nuus dat Catus Decianus na Gallië oorgeloop het, en die res van die inwoners aan hul eie lot oorgelaat is. 
Londinium is oorgelaat aan die rebelle, wat dit afgebrand het, en martel en vermoor almal wat nie met Suetonius ontruim het nie. Die Municipium van Verulamium (moderne St Albans) sou daarna vernietig word, hoewel die volle omvang van die vernietiging daarvan onduidelik is. 
In die drie nedersettings word gesê dat tussen sewentig en tagtig duisend mense dood is. Tacitus sê dat die Britte geen belang daarin gehad het om gevangenes op te neem of te verkoop nie, slegs in die slag deur gibbet, vuur of kruis.  Die verslag van Dio gee meer besonderhede dat die edelste vroue op spykers getrap is en dat hul borste afgesny en aan hul monde toegewerk is, "ter begeleiding van offers, bankette en versugtige gedrag" op heilige plekke, veral die lundes van Andraste . 
Romeine saamtrek Edit
Terwyl die leër van Boudica hul aanval in Verulamium (St. Albans) voortgesit het, het Suetonius sy magte hergroepeer. Volgens Tacitus het hy 'n mag bymekaargemaak, waaronder sy eie Legio XIV Gemina, sommige vexillasies (afdelings) van die XX Valeria Victrix, en enige beskikbare hulpmiddels.  Die prefek van Legio II Augusta, Poenius Postumus, ignoreer die oproep,  en 'n vierde legioen, IX Hispana, is gestuur om Camulodunum te verlig, , maar nietemin beveel die goewerneur nou 'n leër van byna tienduisend man.
Suetonius het op 'n ongeïdentifiseerde plek, waarskynlik êrens langs die Romeinse pad wat nou bekend staan ​​as Watlingstraat, standpunt ingeneem in 'n besoedeling met 'n hout agter hom - maar sy manne was swaar in getal. Volgens Dio was die rebelle 230–300 duisend. Boudica se leër is verpletter en volgens Tacitus is nóg die vroue of die diere gespaar. 
Die Romeinse slagting van vroue en diere was ongewoon, aangesien dit vir wins verkoop kon word, en dui op die onderlinge vyandskap tussen die twee kante.  Volgens Tacitus in sy Annale, Boudica vergiftig haarself, alhoewel in die Agricola wat byna twintig jaar voor die Annale hy noem niks van selfmoord nie en skryf die einde van die opstand toe aan socordia ("traagheid") Dio sê dat sy siek geword en gesterf het en daarna 'n weelderige begrafnis gekry het.
Catus Decianus, wat na Gallië gevlug het, is vervang deur Gaius Julius Alpinus Classicianus. Suetonius het strafoperasies uitgevoer, maar kritiek deur Classicianus het gelei tot 'n ondersoek onder leiding van Nero se vryman Polyclitus.  Uit vrees dat Suetonius se optrede verdere opstand sou veroorsaak, het Nero die goewerneur vervang met die meer versoenende Publius Petronius Turpilianus.  Die historikus Gaius Suetonius Tranquillus vertel ons dat die krisis Nero amper oorreed het om Brittanje te laat vaar.  Geen historiese rekords vertel wat met Boudica se twee dogters gebeur het nie.
Ligging van haar nederlaag Edit
Die ligging van Boudica se nederlaag is onbekend.  Sommige historici hou van 'n plek iewers langs die Romeinse pad wat nou bekend staan ​​as Watlingstraat.  Kevin K. Carroll stel 'n terrein voor naby High Cross, Leicestershire, op die kruising van Watlingstraat en die Fosseweg, wat die Legio II Augusta, gebaseer op Exeter, sou kon laat ontmoet met die res van Suetonius se magte, as hulle dit nie nagelaat het nie.  Manduessedum (Mancetter), naby die moderne stad Atherstone in Warwickshire, is ook voorgestel,  en volgens legende "The Rampart" naby Messing, Essex en Ambresbury Banks in Epping Forest.  Meer onlangs het 'n ontdekking van Romeinse artefakte in Kings Norton naby Metchley Camp 'n ander moontlikheid voorgestel.  Een individu het die Cuttle Mill -gebied van Paulerspury in Northamptonshire voorgestel,  waar fragmente van Romeinse erdewerk uit die 1ste eeu gevind is. 
In 2009 is voorgestel dat die Iceni terugkeer na East Anglia langs die Icknield Way toe hulle die Romeinse leër teëkom in die omgewing van Arbury Banks, Hertfordshire.  In Maart 2010 is bewyse gepubliseer wat daarop dui dat die perseel moontlik geleë is in Church Stowe, Northamptonshire. 
Een van die vroegste moontlike vermeldings van Boudica (uitgesluit die verslae van Tacitus en Dio) was die werk uit die 6de eeu Op die ondergang en verowering van Brittanje deur die Britse monnik Gildas. Daarin demonstreer hy sy kennis van 'n vroulike leier wat hy beskryf as 'n "verraderlike leeu" wat "die goewerneurs wat gesneuwel het om die strewe van die Romeinse heerskappy te gee, geslag het". Dit is waarskynlik dat Gildas in hierdie verklaring na Boudica verwys.  Polydore Vergil het haar moontlik in 1534 weer in die Britse geskiedenis as "Voadicea" bekendgestel.  Raphael Holinshed het ook haar verhaal in sy Kronieke (1577) gebaseer op Tacitus en Dio. 
16de - 18de eeu Redigeer
Tydens die bewind van Elizabeth I word Boudica as 'n belangrike figuur in die Britse geskiedenis beskou.  Tydens die bewind van koningin Elizabeth I is die werke van Tacitus herontdek, en daarom het belangstelling in Boudica en haar rebellie ontstaan. Daar is gesê dat die Elizabethaanse era 'n tyd was waarin haar gewildheid kon floreer, aangesien Elizabeth in 1588 verplig was om Brittanje te verdedig teen 'n moontlike inval in die Spaanse Armada. Boudica het ook eens Brittanje verdedig, maar teen die Romeine.  In 1610 het Shakespeare se jonger tydgenote Francis Beaumont en John Fletcher 'n toneelstuk geskryf, Bonduca, na bewering geïnspireer deur Holinshed's Kronieke.  'n Weergawe van die toneelstuk genoem Bonduca, oftewel die Britse heldin is in 1695 deur Henry Purcell getoonset, een van die kore, Britte, Strike Home!, het in die 18de en 19de eeu 'n gewilde patriotiese lied geword.  William Cowper skryf 'n gewilde gedig, "Boadicea, an ode", in 1782. 
19de-20ste eeu Redigeer
Dit was in die Victoriaanse era dat die beroemdheid van Boudica legendariese afmetings aangeneem het, aangesien koningin Victoria as die 'naamgenoot' van Boudica beskou word, met die naam identies. Victoria's Poet Laureate, Alfred, Lord Tennyson, het 'n gedig geskryf, "Boadicea", en verskeie skepe is na haar vernoem.  Boadicea en haar dogters, 'n standbeeld van die koningin in haar strydwa (anachronisties ingerig met seis op die Persiese manier) is gedurende die 1850's en 1860's uitgevoer deur Thomas Thornycroft met die aanmoediging van prins Albert, wat sy perde geleen het om as modelle te gebruik.  Thornycroft het die kop afsonderlik uitgestal in 1864. Dit is in 1902, 17 jaar na Thornycroft se dood, in brons gegiet deur sy seun sir John, wat dit aan die London County Council voorgelê het. Hulle het dit op 'n plint op die Victoria Embankment langs Westminster Bridge en die Houses of Parliament opgerig, met die volgende reëls uit Cowper se gedig:
Streke wat Caesar nooit geweet het nie
U nageslag sal wankel.
'N Standbeeld van haar staan ​​nou wag oor die stad wat sy met die grond platgeslaan het.   Die gebied van King's Cross, Londen, was voorheen 'n dorpie bekend as Battle Bridge, wat 'n ou kruising van die riviervloot was. Die oorspronklike naam van die brug was Broad Ford Bridge. Die naam "Slagbrug" het gelei tot 'n tradisie dat dit die plek was van 'n groot geveg tussen die Romeine en die Iceni -stam onder leiding van Boudica.  Die tradisie word nie deur enige historiese bewyse ondersteun nie en word deur moderne historici verwerp. Lewis Spence se boek uit 1937 Boadicea - vegterkoningin van die Britte het so ver gegaan dat dit 'n kaart bevat wat die posisies van die opponerende leërs aantoon. Daar word geglo dat sy tussen platforms 9 en 10 in King's Cross -stasie in Londen, Engeland, begrawe is. Daar is geen bewyse hiervoor nie en dit is waarskynlik 'n uitvinding na die Tweede Wêreldoorlog.  By die stadsaal van Colchester staan ​​'n lewensgrootte standbeeld van Boudica op die suidelike fasade, wat in 1902 deur L J Watts gevorm is, 'n ander voorstelling van haar is in 'n loodglasvenster deur Clayton en Bell in die raadsaal. 
Boudica is deur die Suffragettes aangeneem as een van die simbole van die veldtog vir stemreg vir vroue. In 1908 is 'n 'Boadicea Banner' in verskeie optogte van die National Union of Women's Suffrage Societies gedra. Sy verskyn as karakter in 'N Wedstryd van groot vroue geskryf deur Cicely Hamilton, wat in November 1909 in die Scala Theatre, Londen geopen is, voor 'n nasionale toer, en sy word in 'n pamflet uit 1909 beskryf as "die ewige vroulike. en die verwoester ". 
Buddug moet nog finaal geïdentifiseer word binne die kanon van die Middeleeuse Walliese literatuur en sy is nie duidelik in die Historia Brittonum, die Mabinogion of Geoffrey van Monmouth's Geskiedenis van die Kings of Britain.
Boudica (Buddug) is ook deur die Walliese publiek gekies as een van elf standbeelde van historiese figure wat in die Marble Hall in die stadsaal van Cardiff opgeneem moet word. Die standbeeld is op 27 Oktober 1916 deur David Lloyd George onthul. Anders as die Londense strydwa, wys dit haar as 'n meer moederlike figuur sonder krygsgrepe. Die gewildheid van Buddug saam met ander Walliese helde soos Saint David en Owain Glyndŵr was vir baie verbasend - van die standbeelde is Buddug die oudste, die enigste vroulike en die enigste antesedent van buite die moderne Walliese nasie. 
Permanente uitstallings wat die Boudican Revolt beskryf, is by die Museum of London, Colchester Castle Museum en die Verulamium Museum.  By die Norwich Castle Museum bevat 'n toegewyde galery 'n reproduksie van 'n Iceni -wa.  'n 58 km lange voetpad met die naam Boudica's Way loop deur die platteland tussen Norwich en Diss in Norfolk. 
Brittanje het deur die eeue heen baie kwaai, edele krygers opgelewer wat geveg het om Brittanje vry te hou, maar daar was een formidabele dame in die geskiedenis wie se naam nooit vergeet sal word nie. Koningin Boudica of Boadicea soos sy meer algemeen genoem word.
Ten tyde van die Romeinse verowering van Suid -Brittanje regeer koningin Boudica saam met haar man koning Prasutagus die Iceni -stam van East Anglia.
Boudica was 'n opvallende vrou. – " Sy was baie lank, met 'n skerp blik op haar oog. 'N Groot massa rooi hare val op haar heupe. Haar voorkoms was skrikwekkend. " – Beslis 'n dame wat opgemerk moet word!
Die moeilikheid het begin toe Prasutagus, in die hoop om by die Romeine guns te wen, die Romeinse keiser Nero saam met sy dogters tot sy aansienlike koninkryk en rykdom laat saamneem het. Hy het met hierdie foefie gehoop om sy koninkryk en huisgesin vry te hou van aanvalle.
Maar nee! Ongelukkig was die Romeinse goewerneur van Brittanje destyds Suetonius Paulinus wat ander idees oor grond en eiendom gehad het. Na die dood van Prasutagus is sy grond en huishouding geplunder deur die Romeinse offisiere en hul slawe.
Suetonius was nie tevrede met die besitting van al die eiendom en grond nie en het Prasutagus se weduwee Boudica in die openbaar laat slaan en haar dogters is deur Romeinse slawe verkrag!
Ander Iceni -kapteins het op dieselfde manier gely en hul gesinne is soos slawe behandel.
Nie verrassend nie, veroorsaak hierdie ontsteltenis die Iceni, Trinobantes en ander stamme om teen die Romeine in opstand te kom.
Die Britte het aanvanklik groot suksesse behaal. Hulle het die gehate Romeinse nedersetting Camulodunum (Colchester) verower en die Romeinse afdeling daarheen gestuur, die keiserlike agent vlug na Gallië.
Boudica en haar bondgenote het geen kwart in hul oorwinnings gegee nie en toe Londinium (Londen) en Verulamium (St. Albans) bestorm word, het die verdedigers gevlug en die dorpe is afgedank en verbrand! Die opstandige Britte ontheilig selfs die Romeinse begraafplase, vermink standbeelde en breek grafstene. Sommige van hierdie verminkte standbeelde kan vandag in die Colchester Museum gesien word.
Uiteindelik Suetonius, wat 'n taktiese onttrekking (gevlug) met sy troepe gemaak het in relatiewe veiligheid van die Romeinse militêre gebied, het besluit om Boudica uit te daag. Hy het 'n leër van 10 000 stamgemeentes en bystanders bymekaargemaak, waarvan die ruggraat uit die 14de Legioen bestaan ​​het.
Die Romeinse historikus Tacitus in sy 'Annals of Rome ' gee 'n baie lewendige weergawe van die laaste geveg wat in die Midlands van Engeland gevoer is, moontlik op 'n plek genaamd Mancetter naby Nuneaton, in AD61.
Boudica en haar dogters ry voor die geveg in haar wa na al haar stamme en vermaan hulle om dapper te wees. Sy het gehuil dat sy van magtige mans afstam, maar sy veg as 'n gewone mens vir haar verlore vryheid, haar gekneusde liggaam en woedende dogters. Miskien as 'n bespotting van die mans in haar geledere, word daar gesê dat sy hulle gevra het om te oorweeg: "Wen in die geveg of vergaan: dit is wat ek, 'n vrou sal doen, waaruit julle as slawe kan lewe wil. '
Die Britte val toe op die Romeinse verdedigingslinie. Die bevel is gegee en 'n sarsie van etlike duisende swaar Romeinse spiesies is in die oprukkende Britte gegooi, vinnig gevolg deur 'n tweede vlug. Die liggewapende Britte moes binne die eerste minute van die geveg groot slagoffers gely het. Die Romeine het vir die moord ingetrek, in 'n strak vorm aangeval en met hul kort swaarde gesteek.
Die Britte het nou min kans gehad; met so baie van hulle wat by die geveg betrokke was, is dit waarskynlik dat hul menige geledere teen hulle gewerk het deur hul bewegings te beperk, sodat hulle nie hul lang swaarde effektief kon gebruik nie. Om sukses te verseker, is die Romeinse kavallerie vrygelaat wat die vyand onmiddellik omsingel het en van agter af begin slag het. Tacitus, wat oënskynlik mal is oor bloedlust, meld dat 80 000 Britte, mans, vroue en kinders, dood is. Die Romeinse verliese beloop 400 dooies met 'n effens groter aantal gewondes.
Boudica is nie in die geveg dood nie, maar het gif geneem eerder as om lewendig deur die Romeine geneem te word.
Boudica het 'n spesiale plek in die Britse volksgeskiedenis verseker, onthou vir haar moed The Warrior Queen wat die mag van Rome beveg het. En op 'n manier het sy wraak geneem, soos in 1902 'n bronsbeeld van haar wat hoog in haar wa ry, ontwerp deur Thomas Thorneycroft, is op die Thameswal langs die Houses of Parliament in die ou Romeinse hoofstad van Brittanje, Londinium, geplaas##The ultimate in Girl Power!
Boudica: Keltiese oorlogskoningin wat Rome uitgedaag het
Sy het 'n Romeinse leër geslag. Sy het Londinium aan die brand gesteek en 'n verkoolde laag van amper 'n halwe meter dik gelaat wat nog onder moderne Londen opgespoor kan word. Volgens die Romeinse historikus Cornelius Tacitus het haar leër soveel as 70 000 burgerlikes in Londinium, Verulamium en Camulodunum doodgemaak, en hulle haastig om keelaf te sny, te hang, te verbrand en te kruisig. Wie was sy? Waarom was sy so kwaad?
Die grootste deel van Boudica se lewe is gehul in geheimsinnigheid. Sy is gebore omstreeks 25 nC uit 'n koninklike familie in Keltiese Brittanje, en as jong vrou trou sy met Prasutagus, wat later koning geword het ('n term wat deur die Kelte aangeneem is, maar soos deur hulle meer as 'n verkose hoof) van die Iceni stam. Hulle het twee dogters gehad, waarskynlik gebore gedurende die paar jaar onmiddellik na die Romeinse verowering in ad 43. Sy was moontlik Iceni self, 'n neef van Prasutagus, en het moontlik druidiese opleiding gehad. Selfs die kleur van haar hare is geheimsinnig. 'N Ander Romeinse historikus, Cassius Dio —, wat lank nadat sy gesterf het, geskryf het, het dit met 'n woord beskryf, wat vertalers as regverdig, bruin en selfs vlamrooi weergegee het, hoewel Dio waarskynlik sy gehoor bedoel het om dit as goudblond voor te stel miskien 'n rooierige tint. Haar naam beteken oorwinning.
Die mense van Boudica het die Romeine eens verwelkom. Byna 100 jaar vroeër, toe Gaius Julius Caesar die eerste Romeinse inval in Britannia in 55 en 54 vC gemaak het, was die Iceni onder ses stamme wat hom getrou aangebied het. Maar hierdie grootste van alle Romeinse generaals kon nie die krag van die kusgety of die guerrillataktiek van die ander Britte wat hom beveg het, die hoof bied nie. Na onderhandeling oor 'n pro forma -oorgawe en betaling van huldeblyk, het Caesar vertrek.
Vir die volgende 97 jaar het geen Romeinse militêre mag sy voete op Britse bodem gesit nie. Die Iceni kyk toe hoe hul suidelike bure, die Catuvellauni, ryk word deur graan, beeste en huide, yster en edelmetale, slawe en jaghonde na Rome uit te voer. Uit Rome het hulle luukse goedere ingevoer, soos wyn en olyfolie, fyn Italiaanse erdewerk en drinkbekers van silwer en brons, en hulle het 'n groot hoeveelheid goue munte in hul hoofstad, Camulodunum, geslaan.
'N Eeu van Romeinse keisers het gekom en gegaan. Toe, in 41, styg Claudius (Tiberius Claudius Nero Germanicus) tot die keiserlike pers. Daar was baie praktiese redes waarom hy dit nuttig sou gedink het om Britannia by die ryk te voeg, een daarvan was dat die eiland 'n belangrike bron van graan en ander benodigdhede was wat die Romeinse leër nodig gehad het. Daar was baie verhale oor die minerale rykdom daar. Uitbarstings van onrus in Gallië het ontwaak en die Romeine het geglo deur druïde agitators uit Britannia.
Die mees oortuigende rede vir Claudius was egter polities. Hy is gebore met slap en hakkel, en is vroeër as 'n dwaas beskou en buite die openbare oog gehou, alhoewel die gestremdhede grootliks verantwoordelik was vir sy voortbestaan ​​te midde van die intrige en moord wat baie lede van sy adellike familie getref het. Nou het die keiser dringend 'n prestige -hupstoot nodig gehad wat in Rome slegs 'n belangrike militêre oorwinning kon behaal. Toe die hoof van 'n minderjarige Britse stam in Rome opdaag en kla dat hy afgesit is en die keiser gevra het om sy bewind te herstel, moes Claudius dit egter as die perfekte verskoning beskou het om 'n inval te begin.
Boudica sou ongeveer 18 jaar oud gewees het in 43, die jaar toe Claudius binnegeval het, oud genoeg om bewus te wees van die gebeure wat haar lewe sou verander. Sy was moontlik al getroud met Prasutagus, maar die koning van die Iceni was nog steeds Antedios, waarskynlik 'n ouer familielid van Prasutagus. Dit lyk asof Antedios 'n neutrale standpunt teenoor Rome ingeneem het. Ander stamme het die verowering openlik ondersteun, maar die meeste, insluitend die buurvrou Icenis in die suide, het dit nie gedoen nie. Caradoc, koning van die Catuvellauni (deur die Romeine Caractacus genoem), en sy broer Togodumnus het 'n alliansie van stamme gelei om die indringers af te weer.
Toe die Romeinse troepe aan die verre suidoostelike punt van Britannia te lande kom, het Caractacus en sy bondgenote hulle gehaas toe hulle die binneland binnestap. Toe trek die Britte terug om bymekaar te kom in 'n enkele mag aan die ander kant van die rivier die Medway. Daar het die Romeine 'n groot geveg gewen waarin Caractacus se broer dood is of dodelik gewond is. Op daardie stadium het keiser Claudius self na Britannia gekom om die verowering te seël met 'n oorwinning in Camulodunum —, nou bekend as Colchester —, waar hy die formele voorlegging van 11 Britse heersers, waaronder Antedios van die Iceni, aanvaar het.
Boudica en die Iceni het heel moontlik verwag dat die Romeine sou wegseil soos in die verlede. Hulle het gou anders geleer. Claudius bou 'n Legionary fort in Camulodunum, troepe daar gestasioneer en ander vestings in die ooste van Britannia gevestig. Hy het die invalsmagte ' se bevelvoerder, Aulus Plautius, aangestel as die eerste Romeinse goewerneur van Britannia. Caractacus het weswaarts teruggetrek, nuwe troepe gewerf en 'n guerrilla -oorlog teen die Romeine voortgesit.
Die ham-vuiste Ostorius Scapula het Plautius in 47 vervang. Caractacus het 'n reeks strooptogte opgestel om saam te val met die verandering van goewerneurs, en Ostorius het die nuus gekry oor gevegte. Was dit hierdie onaangename ontvangs wat Ostorius so wantrouig gemaak het teenoor al die Britte, selfs diegene wat oorgegee het? Of was hy kortaf omdat hy reeds vyf jaar later aan die siekte gely het waaraan hy sou sterf? Om watter rede ook al, besluit Ostorius om die onderdane stamme te ontwapen wat hy gevoel het dat hy nie ten volle kon vertrou nie, insluitend die Iceni. Die gevestigde Romeinse wet verbied onderdane bevolkings om ander wapens te hou as die wat gebruik word om wild te jag, maar dit was in stryd met die Keltiese wet en gewoonte. Die Iceni het in opstand gekom, en Ostorius het hulle verslaan. Antedios is moontlik tydens die opstand doodgemaak. Indien nie, is dit waarskynlik dat Ostorius hom onmiddellik daarna verwyder het en Prasutagus as kliënt-koning in sy plek geïnstalleer het. Boudica was nou koningin van die Iceni.
Twee jaar later, in 49, het Ostorius beslag gelê op grond in en om Camulodunum om 'n kolonie. Dit was 'n stad vir afgetredenes Legionaries, waarin elke veteraan 'n opstal gekry het. Die stad het die veterane 'n veilige uittrede gegee en 'n ervare reserwemag in die nuwe provinsie gekonsentreer, waarop Rome in noodgevalle kon skakel. In teorie was dit veronderstel om 'n model van die Romeinse beskawing te bied waarna die inboorlinge kan streef. Ongelukkig het die kolonie by Camulodunum veroorsaak meer probleme as wat dit opgelos het. Namate dit in die volgende dekade gegroei het, is meer en meer Britte van hul grond verdryf, sommige in slawerny deur die veterane, ander tereggestel en hul koppe op die spel.
Die Iceni het een keer handel met Rome vermy, terwyl die Catuvellauni daaruit ryk geword het. Nou het die Iceni ingedien terwyl die voormalige koning van die Catuvellauni teen Rome geveg het, en sy mense die gevolge daarvan gely het. Ostorius het uiteindelik Caractacus in 51 verslaan en hom in 52 gevang. Dieselfde jaar sterf Ostorius. Rome het hom vervang met Didius Gallus, wat geen interne opstand veroorsaak het nie, alhoewel die onoorwonne westelike stamme voortgegaan het om te veg.
Keiser Claudius is in 54 vergiftig, en Nero (Nero Claudius Drusus Germanicus) het hom opgevolg. Miskien om die vermoede dat hy betrokke was by die moord op sy oom, af te lei, het Claudius Claudius tot 'n godstatus verhef en 'n tempel beveel om by Camulodunum te bou. Nou sou die Britse owerstes nie net een keer per jaar moes aanbid by die altaar van die man wat hul lande binnegeval en beset het nie, maar ook om die bou van die buitensporige en duur tempel te finansier.
Rome druk verder op die Britse geduld deur te vra vir die terugbetaling van geld wat aan die stamme gegee of geleen word. Dit is moontlik dat Antedios 'n deel van die geld ontvang het wat Claudius uitgedeel het, en dat sy opvolger, Prasutagus, dit nou sou terugbetaal. Prasutagus het waarskynlik ook 'n ongewenste lening ontvang van Lucius Seneca, die Romeinse filosoof en Nero's tutor, wat 'n totaal van 40 miljoen sestres op die stamleiers ingedruk het, blykbaar 'n belegging wat hy gehoop het 'n gesonde rente -opbrengs sou oplewer. Die prokureur se finansiële beampte in Rome, verantwoordelik vir belasting en ander geldsake in Britannia, het aangedring dat die geld van Claudius terugbetaal moet word. En Seneca, volgens Dio, het ernstige maatreëls getref om die terugbetaling van sy lenings te eis. Sy agente, met geweld ondersteun, het moontlik by die koninklike woning opgedaag en die geld geëis. Boudica sou nie so 'n belediging vergeet het nie.
Caius Suetonius Paullinus, 'n man in die aggressiewe vorm van Ostorius, word goewerneur van Brittanje in 58. Hy begin sy termyn met 'n militêre veldtog in Wallis. Teen die lente van 61 het hy sy noordwestelike grens bereik, die druïde vesting op die eiland Mona. Tacitus het die magte beskryf wat Suetonius in die gesig gestaar het: Die vyand het 'n digte gewapende massa aan die oewer gelê. Onder hulle was swart-geklede vroue met deurmekaar hare soos Furies, wat met fakkels swaai. Daar naby staan ​​Druids en steek hul hande op na die hemel en skree verskriklike vloeke. Vir 'n oomblik staan ​​die Romeine lam van die skrik. Toe, deur Suetonius en mekaar aangespoor om nie 'n menigte fanatiese vroue te vrees nie, val hulle die opponerende magte aan in die vlamme van hul eie fakkels.
Toe die geveg eindig met 'n Romeinse oorwinning, het Suetonius die eiland gestamp en sy heilige lome afgesny en die vreesaanjaende plek van menslike offerandes, volgens Tacitus, wat beweer dat dit 'n Keltiese godsdienstige praktyk was om hul altare in die bloed van gevangenes te laat deurdrenk en raadpleeg hulle gode deur middel van menslike ingewande. Met die oog op die roetine, georganiseerde moord op die Romeinse gladiatoriale speletjies, kan 'n mens wonder of 'n Romein in staat was om te kritiseer. Alhoewel die Kelte wel menslike offerande beoefen het, bestaan ​​die meeste van hulle offers uit simboliese afsettings van waardevolle voorwerpe soos juweliersware en wapens in heilige putte en mere.
Vir Boudica en haar mense moes die nuus van die vernietiging van die druïdiese sentrum op Mona, die verwoesting van die heilige bosse en die slag van druïdes diep seergemaak het. Maar Boudica het gedurende hierdie tyd 'n meer persoonlike verlies gely. Prasutagus van die Iceni sterf een of ander tyd tydens die aanval op Mona of die gevolge daarvan. Hy het 'n testament agtergelaat waarvan die bepalings volgens die Keltiese of die Romeinse reg geen regsvoorkoms gehad het nie. Dit noem die Romeinse keiser as mede-erfgenaam saam met die twee dogters van Prasutagus en Boudica, nou in hul tienerjare. Volgens die Keltiese tradisie het hoofde gedien met die toestemming van hul mense, en kon hulle dus nie hul opvolgers deur hul testamente aanwys nie. En volgens die Romeinse wet het die dood van 'n kliënt-koning die kliëntverhouding beëindig, wat sy eiendom en boedels effektief die eiendom van die keiser gemaak het totdat die keiser 'n nuwe kliënt-koning in diens geneem het. Prasutagus ' was moontlik 'n desperate poging om 'n mate van onafhanklikheid vir sy mense en respek vir sy gesin te behou. As dit was, het dit nie geslaag nie.
Nadat Prasutagus gesterf het, het die Romeinse prokureur, Decianus Catus, met sy personeel en 'n militêre wag by die Iceni -hof aangekom. Hy het die boedel opgeneem. Hy beskou dit as Romeinse eiendom en het waarskynlik beplan om 'n ruim deel vir homself toe te ken, volgens die gewoonte van die meeste Romeinse prokureurs. Toe Boudica beswaar maak, het hy haar geslaan. Haar dogters is verkrag.
Op daardie stadium het Boudica besluit dat die Romeine lank genoeg in Britannia geheers het. Die bou -woede van ander stamme, soos die Trinovantes in die suide, het hulle gretige rekrute vir haar saak gemaak. Ondanks die Romeinse verbod het hulle in die geheim wapens opgegaar, en hulle het hulself nou bewapen en hul aanval beplan. Dio het geskryf dat voordat sy aangeval het, Boudica 'n soort waarsêery beoefen het deur 'n haas uit die vou van haar tuniek te laat los. Toe dit aan die kant loop, het die Britte gunstig geag, juig hulle. Boudica lig haar hand na die hemel en sê: 'Ek dank u Andraste. ' Hierdie godsdienstige demonstrasie is die rede waarom sommige historici dink dat sy moontlik druidiese opleiding gehad het.
Boudica het 'n tribunaal op die Romeinse manier uit die aarde gehaal, volgens Dio, wat haar as 'n baie lang en grimmige voorkoms beskryf het, met 'n deurdringende blik en 'n harde stem. Sy het 'n massa baie mooi hare wat sy tot op haar heupe laat groei het, en sy het 'n groot goue wringkrag en 'n veelkleurige tuniek om haar gevou, waaroor 'n dik mantel vasgemaak was met 'n borsspeld. Boudica se tuniek, mantel en borsspeld was destyds tipiese Keltiese rok. Die wringkrag, die kenmerkende versiering van die Keltiese krygshoof, was 'n metaalband, gewoonlik van gedraaide goue snare wat nou om die nek pas, afgewerk in dekoratiewe knoppe wat aan die voorkant van die keel gedra is. Sulke wringkragte het moontlik 'n kryger se simbool gesimboliseer om sy lewe op te offer ten behoewe van sy stam. As dit die geval is, is dit belangrik dat Boudica een gedra het, en dit is gewoonlik nie deur vroue gedra nie.
Tacitus, wie se skoonpa gedurende daardie tyd as militêre tribune in Brittanje gedien het, het die rebellie breedvoerig vertel. Boudica beweeg eerste teen Camulodunum. Voordat sy aangeval het, het rebelle binne die kolonie saamgesweer om die bygelowige Romeine te ontsenu. [F] of geen sigbare rede nie, het Tacitus geskryf, die standbeeld van oorwinning by Camulodunum val neer — met sy rug gedraai asof hy van die vyand vlug. Delirious vroue gesing van vernietiging byderhand. Hulle het gehuil dat daar in die plaaslike senaat-huis vreemde geskreeu gehoor is dat die teater met gille by die mond van die Teems weerklink het, 'n skim-nedersetting in ruïnes gesien is. Ook 'n bloedrooi kleur in die see en vorms soos menslike lyke wat by die eb getrek is, is hopelik deur die Britte geïnterpreteer en deur die setlaars met angs.
Camulodunum pleit vir militêre hulp van Catus Decianus in Londinium, maar hy stuur slegs 200 onvoldoende gewapende mans om die klein garnisoen van die stad te versterk. In hul oorvertroue het die Romeine geen muur rondom Camulodunum gebou nie. Trouens, hulle het die grasbanke gelyk gemaak rondom die Legionary fort en gebou op die gelykgemaakte gebiede. Deur die rebelle -saboteurs mislei, het hulle nie die moeite gedoen om skanse op te rig, loopgrawe te grawe of selfs vroue en bejaardes te ontruim nie.
Die leër van Boudica het die stad oorrompel, en die Romeinse garnisoen het teruggetrek na die onvoltooide tempel, wat een van die belangrikste oorsake van die opstand was. Na twee dae se bakleiery val dit. Onlangse argeologiese werk toon hoe deeglik die Britte in hul vernietiging was. Die geboue in Camulodunum is gemaak van 'n raamwerk van houtpale wat omhul is in klei en sou nie maklik aan die brand geslaan het nie. Maar hulle is verbrand en verpletter van die een kant van die stad na die ander. So warm was die vlamme, sommige van die kleimure is afgevuur asof dit in 'n pottebakkery is en tot vandag toe in die vorm bewaar word.
Die enigste Legionary force onmiddellik beskikbaar om die rebellie neer te sit, was 'n losbandigheid van Legio IX Hispania, onder bevel van Quintus Petilius Cerialis Caesius Rufus, bestaande uit ongeveer 2 000 Legionaries en 500 hulpkavallerie. Cerialis het nie gewag om 'n groter mag bymekaar te maak nie, maar het onmiddellik na Camulodunum vertrek. Hy het nooit daar gekom nie. Boudica het sy infanterie in 'n hinderlaag gelê en vermoor. Cerialis het met sy kavallerie ontsnap en in sy kamp by Lindum skuiling geneem.
Suetonius, besig om die operasie op Mona op te knap, verneem nou van die opstand en vaar voor sy leër langs die rivier Dee af. Hy bereik Londinium voor Boudica, maar wat hy gevind het, gee geen rede vir optimisme nie. Soos Camulodunum, was Londinium nie ommuur nie. Ongeveer 15 jaar oud, is dit op onontwikkelde grond naby die Teemsrivier gebou, waardeur voorraad en personeel van en na Rome gestuur kon word. Dit was 'n uitgestrekte stad met min groot geboue wat as verdedigende posisies in diens geneem sou kon word, en 'n groot deel van regeringskantore, pakhuise en huise van welgestelde handelaars. Catus Decianus het reeds na Gallië gevlug. Suetonius besluit om Londinium op te offer om die provinsie te red en beveel dat die stad ontruim moet word. Baie van die vroue en bejaardes het gebly, saam met ander wat aan die plek verbonde was.
Boudica vermoor almal wat sy gevind het toe sy Londinium bereik het. Dio beskryf die wreedheid van haar leër: Hulle het die edelste en vooraanstaande vroue naak opgehang en daarna hul borste afgesny en dit aan hul monde vasgewerk, sodat die slagoffers dit later kon sien eet, en hulle het die vroue op skerp spiese gestamp loop in die lengte deur die hele liggaam.
Verulamium, die ou hoofstad van die Catuvellauni-stam noordwes van Londinium (buite die huidige St. Albans), het 'n soortgelyke lot teëgekom.Rome het dit die status van munisipaliteit verleen, deur die inwoners 'n mate van selfregering te gee en sy landdroste in aanmerking te kom vir Romeinse burgerskap. Boudica het die stad klaarblyklik gestraf vir sy noue en gewillige omgang met Rome.
Teen daardie tyd het Suetonius 'n leër by hom gehad wat bykans 10 000 man bedra het Legio XIV en dele van Legio XX, wat hy gebruik het vir die aanval op Mona, sowel as 'n paar hulpverleners wat van die naaste stasies bymekaargekom het. Hy het ook 'n dringende dagvaarding gestuur na Legio II Augusta by Isca Dumnoniorum, huidige Exeter, maar sy bevelvoerder, Poenius Posthumus, het nooit gereageer nie. Hy was klaarblyklik nie bereid om deur die vyandige gebied van die Dumnonii te marsjeer nie, wat hul lot by Boudica ingegooi het, en daardeur die risiko te deel om die lot van Cerialis ' mans te deel. Aan die hoof van sy haastig opgeroepe mag, het Suetonius opgeruk om Boudica te konfronteer.
Dit is nie bekend presies waar hulle ontmoet het nie, maar die mees aanneemlike raaiskote gebaseer op Tacitus se beskrywing van die gunstige terrein waar Suetonius sy mag geposisioneer het, sluit in Mancetter in Warwickshire of langs Old Roman Watlingstraat (nou A5) naby Towcaster . Volgens Tacitus: [Suetonius] het 'n posisie gekies in 'n besoedeling met 'n hout agter hom. Daar kan geen vyand wees nie, het hy geweet, behalwe aan sy voorkant, waar daar 'n oop land was sonder dekking vir hinderlae. Suetonius het sy gereelde troepe in noue orde opgestel, met die liggewapende hulpverleners aan hul flanke, en die kavallerie was op die vlerke. Dio het geskryf dat Boudica se troepe ongeveer 230 000 man getel het. As ons dit kan glo, sou die leër van Boudica meer as 20 keer die grootte van Suetonius gewees het. Wat ook al die werklike getalle was, dit is duidelik dat haar magte baie groter as syne was. Maar die wapens en opleiding van die Britte kon nie vergelyk word met die hoogs ontwikkelde wapens en gevegstegnieke van die Romein nie Legions.
Die magte van die Britte, skryf Tacitus, het wyd en syd in bande infanterie en kavallerie geloop, hul getalle sonder presedent en so vol vertroue dat hulle hul vrouens saamgebring het en in karre langs die verste rand van die slagveld opgestel het getuig van hul oorwinning. Boudica het met haar dogters voor haar in 'n wa gery, en toe sy elke stam nader, verklaar sy dat die Britte gewoond is om oorlog te voer onder leiding van vroue. Die prentjie van Boudica wat oor die slagveld ry om haar krygers aan te moedig, is waar, maar dit is onwaarskynlik dat enige Romein verstaan ​​wat sy gesê het. Sy sou in die Keltiese taal gepraat het en het nie nodig gehad om haar troepe in kennis te stel van hul eie gebruike nie. Tacitus steek hierdie woorde in haar mond as 'n middel om sy Romeinse lesers op te voed oor 'n praktyk wat hulle as eksoties en vreemd moes beskou het.
Die toespraak wat Tacitus berig dat Suetonius gehou het, kan 'n nadere weerspieëling wees van wat hy gesê het, en 'n beroep op syne doen Legioom die geskreeu en leë dreigemente van die inboorlinge te verontagsaam. Hy het vir hulle gesê: Daar was meer vroue sigbaar in hul geledere as vegtende mans, en hulle, ongehoorsaam en swak gewapend, wat so gereeld bymekaar was, sou dadelik meegee as hulle die staal en die moed van diegene wat hulle altyd oorwin het herken. Selfs wanneer baie Legions betrokke was, was dit 'n paar mans wat eintlik gevegte beslis het. Dit sou tot hul eer strek dat hul klein getalle die glorie van 'n hele leër gewen het.
Legions en hulpe wag in die skuiling van die nou vallei totdat Boudica se troepe binne bereik was. Toe gooi hulle hul spies na die Britte en hardloop vorentoe in wigvorming, ondersteun deur die kavallerie met hul lansies. Die Romeinse infanteriste beskerm hulself met hul ruim skilde en gebruik hul kort swaarde om van naby af te slaan, die punte in die Britte se buik te dryf en dan oor die dooies te stap om die volgende rang te bereik. Die Britte, wat met lang swaarde geveg het wat eerder bedoel was om te sny as om te steek, het ruimte nodig om hul lemme te swaai en kon nie effektief op so 'n kort afstand veg nie. Verder was die ligte waens wat hulle 'n voordeel gegee het toe hulle op 'n breë vlakte geveg het, ook ondoeltreffend, terwyl die Romeine uit 'n smal, beskermde vallei kom, wat verhinder het dat die waens hul flanke bereik.
Die gevolg was 'n oorweldigende Romeinse oorwinning. Die Britte wat oorleef het, het gehardloop, maar die sirkel van die vroue se waens het hul pad geblokkeer, wat verwarring en vertraging veroorsaak het. Die Romeine het nie daarvan afgehou om selfs die vrouevolk te slag nie, terwyl die bagasie -diere, wat met wapens bedek was, bygevoeg het tot die hope lyke, berig Tacitus, met verwysing na syfers van 80 000 Britse ongevalle en 400 Romeinse dooies en 'n effens groter aantal gewondes.
Volgens Tacitus was daar ten minste twee noemenswaardige slagoffers in die onmiddellike nasleep van die geveg. Toe hy van die oorwinning verneem, het Poenius Posthumus hom so onteer gevoel deur sy mislukking Legio II om uit te veg om by Suetonius in volle krag aan te sluit dat hy selfmoord gepleeg het deur op sy eie swaard te val. Boudica, het Tacitus opgemerk, het haar lewe met gif beëindig.
Die opstand was eintlik verby, maar die aanvanklike sukses daarvan het Rome geskok. Die algehele Romeinse ongevalle word voorgestel deur die aantal troepe wat Nero uit Duitsland gestuur het as versterkings, volgens Tacitus 'n totaal van 7000, bestaande uit tweeduisend gewone troepe, wat die negende afdeling op volle sterkte gebring het, ook agt hulpinfanteriebataljonne en 'n duisend kavallerie. Die burgerlike dooies in Camulodunum, Londinium en Verulamium — ongeveer 70 000 as Tacitus ' se syfer korrek is — sou die tol vermeerder het. Dit lyk asof die Britse onrus selfs na die beslissende geveg voortgeduur het. Dio het geskryf dat die Britte besig was om te hergroepeer en voor te berei om weer te veg ten tyde van Boudica se dood.
Toe die Romeinse versterkings aankom, het Suetonius dit in nuwe winterkwartiere gestasioneer. Tacitus het geskryf dat, eerder as om hom tot diplomasie te wend, Suetonius met vuur en swaard verwoes het wat hy glo nog steeds vyandig of wankelrig was. Sy strafbeleid, wat daarop gemik was om die Britte te verpletter eerder as om hulle met die Romeinse bewind te versoen, stem ooreen met die beleid wat die opstand veroorsaak het.
Boonop het 'n hongersnood uitgebreek. Volgens Tacitus het die Britte verwag om die Romeinse graanwinkels in te val, en daarom het hulle alle beskikbare manne by die weermag ingesamel en versuim om 'n oes te plant. Dit is moeilik om te glo dat 'n landbougenootskap, wat vir sy eie voedsel van graan afhanklik was en dit as 'n groot uitvoer was, sou nalaat om 'n hele jaar se oes te saai. Maar as hulle geplant het, is 'n groot deel van die oes waarskynlik in Suetonius se wraakveldtog vernietig.
Om Catus Decianus te vervang, het Rome 'n nuwe prokureur, Julius Classicianus, gestuur. Tacitus het Classicianus hartlik afgekeur deur te snuif dat hy 'n wrok teen Suetonius het en sy persoonlike vyandigheid in die weg kan steek van die nasionale belang. Classicianus was 'n Kelt uit die Romeinse provinsie Gallië, en dit lyk asof hy baie gedoen het om die woedende Britte te kalmeer. Hy het vir hulle gesê dat dit goed sou wees om te wag op 'n nuwe goewerneur wat saggies sou omgaan met diegene wat oorgegee het. Toe rapporteer hy aan Rome dat hulle geen einde aan vyandelikhede moet verwag nie, tensy 'n plaasvervanger vir Suetonius gevind word.
Nero het een van sy administrateurs, 'n vrygelate slaaf met die naam Polyclitus, gestuur om die situasie te ondersoek. Polyclitus het klaarblyklik die Classicianus ' -verslag ondersteun. Kort daarna, toe Suetonius 'n paar skepe en hul bemannings verloor het tydens 'n Britse aanval, is hy teruggeroep. Die nuwe goewerneur, Petronius Turpilianus, het die strafekspedisies beëindig, maar in plaas daarvan 'n beleid gevolg om die vyand nie te terg nie en ook nie deur hulle geterg te word nie. Tacitus spot met sy traagheid, maar hy bring vrede in Brittanje.
Oor Boudica, skryf Dio, het die Britte diep oor haar getreur en haar 'n duur begrawe. Die Romeinse verowering het die ongeluk van Iceni tot gevolg gehad wat in 'n ramp ryp geword het nadat hul opstand misluk het. Maar met verloop van tyd het Britannia 'n ordelike en gerespekteerde deel van die Romeinse ryk geword. Dit het nog drie eeue so gebly. Die mense van Boudica het uiteindelik gewen wat hulle altyd wou hê: respek, vrede en 'n regering wat hulle met geregtigheid en eer behandel het.
Hierdie artikel is geskryf deur Margaret Donsbach en oorspronklik gepubliseer in die April 2004 -uitgawe van Militêre geskiedenis.
Boudica se Brittanje
In Boudica se leeftyd was Britannia 'n jong Romeinse provinsie. Die Romeinse weermag het daar kampanje gevoer sedert hy 'n aansienlike militêre mag in Kent in 43 na Christus geland het. So belangrik was hierdie nuwe gebied dat keiser Claudius self van Rome gereis het om die oorwinning te sien, vergesel van belangrike lede van die Romeinse senaat en 'n gevolg wat oorlogsolifante insluit.
In die eerste eeu nC bestaan ​​die bevolking van antieke Brittanje uit 'n groot aantal onafhanklike mense, of stamme. Boudica se man, Prasutagus, het die Iceni regeer. Geskiedkundiges meld dat die egpaar ouers was van twee dogters en dat Prasutagus nie vyandig teenoor Rome was nie. Sommige geleerdes meen dat die Romeine Prasutagus moontlik as 'n heerser op hul Iceniese gebied aangestel het na die inval van 43. Indien wel, is dit waarskynlik dat sowel hy as sy gesin hulself as bondgenote van Rome sou beskou het.
Boudica se man is dood, en Romeinse amptenare was ontsteld toe hulle verneem dat hy nie sy besittings aan Rome nagelaat het nie. In plaas daarvan het hy die helfte van sy rykdom en grondgebied aan sy dogters oorgelaat en die ander helfte aan keiser Nero. Verontwaardigde Romeinse keiserlike administrateurs ignoreer sy laaste wense. Hulle het beslag gelê op al die eiendom van Prasutagus. Hulle het die weduwee Boudica in die openbaar geslaan en haar dogters verkrag. Hierdie woede teen die Iceni en hul koningin het die mense woedend gemaak. Tacitus beskryf hoe 'n naburige stam, die Trinovantes, by die Iceni aangesluit het. Baie ander het kort daarna gevolg.
Tempel van Doom
Die historikus Tacitus verduidelik hoe die legioenêre veterane in Camulodunum (Colchester) haat geïnspireer het onder die Trinovantes in wie se gebied hulle hulle gevestig het. "Die troepe het die Trinovantes uit hul huise en land verdryf en hulle gevangenes en slawe genoem." Volgens Tacitus het die Britte die groot tempel van die kolonie, opgedra aan die keiser Claudius, as ''n vesting van ewige oorheersing' beskou. Toe die rebelle die kolonies bestorm, was daar geen verdedigingsmuur nie. Al wat die Romeinse inwoners kon doen, was om te skuil in die tempel van Claudius, wat moontlik nie eers voltooi is nie. Die kolonie val vinnig op die rebelle van Boudica, wat die gehate simbool en diegene daarin vernietig het.
In die toespraak wat Dio Cassius haar toeskryf, vergader Boudica haar magte en berei hulle voor op oorlog. Sy gee die oorsake van die opstand uiteen:
[A] hoewel sommige onder julle voorheen, deur onkunde wat beter was, mislei is deur die aanloklike beloftes van die Romeine,. . . jy het geleer hoe 'n groot fout jy gemaak het om 'n ingevoerde despotisme te verkies bo jou voorvaderlike lewenswyse, en jy het besef hoeveel beter armoede is sonder 'n meester as rykdom met slawerny.
Sy spoor teen die Romeinse gierigheid en die swaar belasting wat op die bevolking gehef word. Boudica vra dan vir eenheid onder die mense in hierdie stryd teen tirannie:
[L] et ons, my landgenote en vriende en familielede - want ek beskou julle almal as familielede, aangesien julle op een eiland woon en een algemene naam genoem word - laat ons, ons sê, ons plig doen terwyl ons nog onthou watter vryheid is, sodat ons nie net die benaming daarvan aan ons kinders kan oorlaat nie, maar ook die werklikheid daarvan. Want as ons die gelukkige toestand waarin ons gebore en getoë is, heeltemal vergeet, wat sal hulle dan doen as hulle in slawerny grootgemaak word?
Verenig agter hul koningin, sou die Britte opstaan ​​en verskeie Romeinse nedersettings vernietig. (Zenobia, koningin van Palmyra, het ook 'n opstand teen Rome gelei.)
Boudica en The Slaughter by Camulodunum
Camulodunum (Colchester) was die hoofstad van Romeinse Brittanje, en die plek van die eerste geveg van die Iceni -opstand. Wat by Camulodunum gebeur het, verdien spesiale vermelding, aangesien dit nie bloot 'n geveg was nie, maar 'n stelselmatige slagting van elke Romein wat daar gewoon het.
Die woede van die besette Britte is moeilik om te oorskat. Die wond wat onder die Britse stamme ontstaan ​​het tydens die rowwe hantering van die inheemse bevolking, is uiteindelik gesouter met die stelselmatige slag van elke Romein in Camulodunum.
Boadicea (Boudica) beledig die Britte deur John Opie
Die wedersydse haat was destyds tasbaar. Boudica was heerser van 'n satellietkoninkryk na Rome, en volgens hierdie maatstaf waarskynlik 'n Romeinse burger. Na die dood van haar man Prasutagus het die keiserlike prokureur Decianus Catus beslag gelê op al sy boedel. Toe Boudica dit betwis, is daar met haar geslaan en haar dogters verkrag. Om 'n Romeinse burger te ontneem en te slaan, sou anathema gewees het, maar meer as dit, om twee prinsesse, wat waarskynlik maagde was, te bendeverkrag, was selfs meer ondenkbaar. Die feit dat die Romeinse historikus Tacitus hierdie gebeure so spaarsamig beskryf, toon die afsku waarmee dit destyds oorweeg sou gewees het. Tacitus, wat hom verlustig in die beskrywing van die latere wreedhede van die veldtog, is hoogstens versigtig om hierdie gruweldade te beskryf, want dit was wat hulle was. Dit toon sy skok en afsku oor hierdie gebeure. Romeine het die Iceni as sub-mens beskou en hulle behandel, sodat die Iceni hul besetters as brutaal en amoraal beskou het. Hierdie ontstellende simbiose van haat het gelei tot een van die gewelddadigste slagtings van die tyd.
Camulodunum was destyds nie anders as enige ander Romeinse besette stad nie. Aangesien die inheemse mense belas is om vir hul eie diensbaarheid te betaal, is die besetting universeel geminag. Terselfdertyd was daar hongersnood en mense het honger geword: voeg hierby by dat sommige belasting in graan betaal is en die wrok net verdiep het. Boonop word jong Iceni -manne in die Romeinse leër ingeroep om te veg en te sterf vir diegene wat hulle gehaat het, en die stamlande is stelselmatig deur Romeinse burgers in beslag geneem, en diegene wat jare lank op die grond gewoon het, besit.
Borsbeeld van die keiser Claudius
Wat Camulodunum egter belangriker gemaak het as die meeste, was die toevoeging van belediging tot hierdie reeds onmeetbare besering: die bou van die Tempel van Claudius. Hierdie tempel is in die stad opgerig ter ere van die einste Romeinse keiser wat hul onderwerping afgedwing het. Die mense het 'n afsku van hierdie simbool van Romeinse oorheersing.
Toe Boudica se opstand in 60 na AD in woede begin, is Camulodunum nie per ongeluk gekies as die eerste doelwit vir hul kollektiewe vergelding nie, maar omdat dit 'n voorbeeld was van die destydse Romeinse heerskappy in Brittanje.
Die grond rondom die stad is uit die Trinobantes -stam geneem en aan Romeinse veterane gegee om in vrede en gemak hul aftrede uit te leef. Die stad is volledig herbou op 'n Romeinse roosterstelsel en die tempel van Claudius is daarin opgerig.
Die Roman Balkerne -hek by Colchester
Die Trinobantes was van die eerstes wat by die rebellie aangesluit het, en wou baie wraak neem op hul Romeinse heersers. Terwyl die weermag (en dit was 'n leër) na Camulodunum opgeruk het, het baie meer mense by die opstand aangesluit. Dit was nie meer 'n Iceni -mag nie, maar 'n Britse, woedend en wou die Romeine uit Britse lande uitvee. Die ramings wissel baie, maar toe die weermag Colchester bereik het, was dit beslis in die tienduisende, en sommige historici het aangevoer dat dit tot honderdduisend kon wees.
Camulodunum was heeltemal onvoorbereid op die aanslag. As hulle geweet het dat Boudica met haar leërs na hulle toe kom, was hulle beslis nie so bang soos hulle moes gewees het nie, ten minste eers as dit te laat was. Toe die Romeinse veterane en stedelinge besef dat dit nie net 'n klomp vroue was nie, maar 'n golwende woede en haat, wat met 'n tasbare bloeddorstjie na hulle toe op pad was, het hulle Londinium gesmeek. Maar dit was te laat. Daar was geen legioene in die omgewing nie en Londinium het 'n skamele 200 man ter verdediging gestuur. Die veterane het hul bes gedoen, hulle was geen vreemdelinge in die stryd van Rome nie, maar hulle was lankal afgetree, en die 200 wat gestuur is om hulle te help, was nie naastenby genoeg nie.
Die geveg was verby voordat dit begin het. Boudica en haar weermag het almal vermoor. Hulle het die stad ingestroom soos 'n onstuitbare plaag van dood en vernietiging. Mense het gevlug waar hulle kon, maar is onvermydelik gevang en wreed gemaak. Sommige historici beweer dat vroue hul borste afgesny en in hul kele afgedwing het. Dit is nie oordrewe om te sê dat die strate rooi van bloed sou wees nie. Diegene wat na hul keiser en hulle gode om hulp gewend het deur hul toevlug te neem in die tempel wat so geminag is, is verwoes en vermoor. Niemand is lewendig gelaat nie. Die Britte se wraak was bloedig, brutaal en onstuitbaar.
Camulodunum was nie 'n geveg in 'n opstand nie, dit was 'n wraakmoord. Die stamme se woede was so groot dat hulle nie eens die stad geplunder het nie, maar die geboue doelbewus tot op die grond afgebrand het. Hulle wil eerder enige teken van Romeinse besetting uitwis eerder as om iets van waarde te vind. Toe hulle hul vreeslike wraak op Camulodunum geëis het, het hulle hul aandag gevestig op Londinium, waar die rebellie nog meer lewens sou eis. Toe dit uiteindelik verby is, word die dodetal op ongeveer 70,000 geraam.
Daar is een blywende raaisel hieraan. Dit is onteenseglik dat hierdie bloedbad plaasgevind het en dat die Iceni -opstand plaasgevind het, en tog, waar is die lyke van diegene wat by Camulodunum geslag is? Deur die geskiedenis heen is daar slegs twee gevalle van bene in Colchester wat dateer uit die opstand van Boudica, een keer in 1965 en dan weer in 2014. As soveel mense in hierdie stad omgekom het, waar is hul oorskot? En wat het werklik gebeur met die lyke van diegene wat so wreed in Camulodunum in AD60 geslag is?
Dit is 'n verhaal van Boudica.
Die Iceni Warrior Queen,
Een van die vreesaanjaendste vroue
Daar was ooit.
Sy het kleurvolle klere gedra en sy
Was lank en sterk en hard.
Sy het 'n maanhare met lang rooi hare.
Jy sal haar in 'n skare sien.
Sy en haar man die Koning regeer
'N Plek waar Norfolk vandag is.
Die koning het 'n ooreenkoms met die Romeine aangegaan
En hulle betaal om weg te bly.
Maar toe die koning sterf
Dinge het nie verloop soos beplan nie.
Die Romeine het besluit om te eis
Al die rykdom en grond van die koning.
Hulle het by die Britte kom steel
Wat kwaad was omdat hulle bedrieg is.
Boonop was die Romeine gewelddadig -
Die koningin en haar dogters het mishandel.
Koningin Boudica was nogal woedend
Sy was nog nooit kwater nie.
Sy het al die stamme ontbied
'N Plek wat nou East Anglia genoem word.
'Ons kan nie toelaat dat hulle dit aan ons doen nie!'
Sy het gesê: 'Dit is nie reg nie.
Kom ons kry 'n leër saam
En laat ons die Romeine baklei! "
Dus het al die stamme hul kragte saamgesnoer,
Hulle is gelei deur die rooikop koningin
Dit was die grootste leër wat
Brittanje het ooit gesien.
Boudica se leër het rondgetrek
En hulle val dorp na dorp aan.
Waar hulle ook al gevind het, het die Romeine gewoon
Hulle het hul huise afgebrand.
Uiteindelik het die Britte egter verloor,
En die Romeine was die wenners.
Die Romeine was goed opgeleide soldate,
En die Britte, net beginners.
En die massiewe leër van Boudicca
Sy laaste nederlaag gely
Goed geslaan deur die Romeine by
Die Slag van Watlingstraat.
Ja, Boudica het uiteindelik verloor
Die Romeine het gewen, dit is waar,
Maar Boudica het hulle bang gemaak
En het hulle 'n les of twee geleer.
Ja, hulle was spyt dat hulle haar gekruis het,
Hulle het 'n prys betaal omdat hulle gemeen was
Aan die Britte en die prinsesse,
En die magtige Warrior Queen.
Vroue van die geskiedenis: Boudica
Toe ek besluit om 'n blogreeks oor vroue uit die geskiedenis te begin, het Boudica op my afgespring. Nie omdat sy my gunsteling historiese vrou was nie, of omdat sy 'n belangrike rol in die geskiedenis gespeel het. Sy het net gedoen. Dus hoegenaamd, behalwe ' omdat ', sal sy my eerste onderwerp wees.
Boudica was 'n Britse koningin, destyds tydens die Romeinse Ryk. Op daardie stadium het Engeland (en Groot -Brits in sy geheel) uit verskillende stamme bestaan. Sy was deel van die Iceni -stam wat in die hedendaagse Norfolk gewoon het.
Boudica (ook gespel Boadicea, Boudicea en Budding in Welsh genoem) is gebore omstreeks 25 nC. Sy was getroud met Prasutagus, wat die verkose heerser of koning van die Iceni was. Prasutagus het 'n aangename verhouding met die Romeinse Ryk gehad, genoeg sodat hy by sy dood sy koninkryk aan sy dogters en die Ryk oorgelaat het. Dit het natuurlik probleme veroorsaak.
Die Romeine het die Iceni en die ander Britse stamme grotendeels alleen gelaat sedert Ceaser 'n eeu tevore besoek het. Omstreeks 43 nC besluit keiser Claudius egter om binne te val, en neem hierdie keer beheer. Die stamme moes uiteindelik onderwerp, maar in plaas daarvan om hulle meestal alleen te laat, het Claudius sy soldate op die eiland agtergelaat. Sommige van die inheemse bevolking het steeds in opstand gekom, maar opeenvolgende goewerneurs van die eiland wat deur Rome gestuur is, het die Iceni en hul bure dit steeds moeiliker gemaak. Op 'n stadium het hulle nie meer die vermoë gehad om wapens te hê wat vir rebellie gebruik kan word nie (jagwapens is steeds toegelaat tot 'n punt). Toe Claudius sterf, het sy opvolger Nero vir hom 'n tempel in Camulodunum laat bou, wat die Keltiese Icenikus vereis het om hul indringer te aanbid. Hulle is ook gedwing om daarvoor te betaal. Omdat hulle nie die geld gehad het om dit te doen nie, het hulle uiteindelik geld geleen by ryk Romeine.
Die uiteindelike opstand van Boudica is deur verskillende dinge gemotiveer, afhangende van watter bron u meegedeel is. Die meeste verhale van Boudica was Romeins, aangesien daar destyds geen geskrewe Keltiese geskiedenis was nie. Die Romeine wat oor die koningin van die Iceni geskryf het, het egter verskillende idees gehad oor wat haar gemotiveer het. Volgens sommige was haar motivering die gevolg van onderdrukking. Die Romeine, soos Seneca, wat geld na die Britions geleen het, het die lenings met geweld aangegaan. Die goewerneurs het meer en meer van die vryhede wat die Keltiese bevolking geniet, aangeneem om dit onder beheer te hou. Dit sluit die vernietiging van hul heilige lande in, wat ongelukkig nie die laaste keer sou wees wat dit in die geskiedenis sou gebeur nie. Dit het erger geword toe haar man, wat vriendskaplik met die Romeinse Ryk was, sterf. Rome het besluit om volledige beheer te neem, eerder as om met die dogters van die man te deel.
Ander verslae het meer dramatiese redes. Volgens Tacitus is Boudica geslaan omdat sy verset het dat haar landgoed deur die plaaslike leier oorgeneem word en haar dogters verkrag. Aangesien daar geen rekening is van die Celtics, of Boudica self nie, is dit moeilik om seker te weet wat werklik met haar of haar mense gebeur het, wat haar laat besluit het om leiding te neem en in opstand te kom.
In ongeveer 60-61 nC lei Boudica Keltiese rebelle in volle opstand teen die Romeinse indringers. Sy het verskeie stede aangeval en vernietig. Een daarvan was die City of London, wat nog steeds spore dra van die aanval waar die leër van Boudica die stad afgebrand het. Ander stede sluit Verulamium en Camulodunum (Colchester) in. Volgens Dio was sy wreed in haar vergelding en vermoor diegene wat in die stede gebly het. Sy het 'n groter leër gehad, met 'n skatting van 230 duisend. Uiteindelik was die Romeinse leier Suetonius egter seëvierend en het Brittanje teruggekeer na Romeinse beheer. Sy troepe was beter opgelei en beter gewapen, en dit het uiteindelik die dag gewen.
Boudica is kort daarna oorlede, met selfs haar dood in geskil. In sommige gevalle het sy dit met gif beëindig, terwyl ander aan 'n siekte gesterf het. Sy was 'n duur begrafnis deur haar stamgenoot. Ten spyte van die verlies, is sy steeds deur die meeste rekeninge baie gerespekteer. Ek veronderstel dat dit op 'n manier ongelooflik was dat sy daarin geslaag het om nie net die respek van haar mede -kelms te kry nie, maar ook genoeg respek van die Romeine dat hulle verhale oor haar vertel het. Hulle het gewen, hulle kon enige verhaal vertel het wat hulle wou. Het haar uitgemaak as 'n demoon, maar hulle het dit nie gedoen nie.
Ek veronderstel dit het hulle verwar. Die Romeine was veral nie gelykwaardig wat geslag betref nie. Die meeste van die heldinne van hul verhale was óf godinne óf voormalige koninginne. Boudica, Dido, Cleopatra. Vroue wat die Romeinse idee van vrouwees uitgedaag het.
Dit lyk vandag nie so vergesog dat 'n groep vegters om hul koningin sou veg nie. Dit het al baie keer gebeur. Boudica het 'n afdruk gelaat op die geskiedenis van Groot -Brittanje, nie net as 'n koningin nie. Sy het 'n simbool van verset geword. Sy het 'n onderwerp geword van kuns en inspirasie gedurende die Victoriaanse tydperk.