CARE lewer pakkette aan weeskinders in die naoorlogse Europa - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
CARE lewer pakkette aan weeskinders in die naoorlogse Europa
Aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog het CARE die eerste CARE Package® vir die naoorlogse honger bekendgestel, en uiteindelik 100 miljoen daarvan aan gesinne regoor die wêreld afgelewer.
VN -Veiligheidsraad Sirië Humanitêre inligtingsessie Opmerkings deur Sherine Ibrahim, CARE, Turkye se landdirekteur
Dankie meneer die president, die sekretaris-generaal en die eksellensies. Ek is geëerd om vandag die Veiligheidsraad namens my organisasie, CARE International, toe te spreek en in solidariteit met die humanitêre gemeenskap wat in Sirië werk.
Open brief aan ambassadeurs van die Verenigde Nasies se Veiligheidsraad oor grensoverschrijdende resolusie
Die Veiligheidsraad van die Verenigde Nasies het tot 10 Julie tyd om die grensoverschrijdende resolusie van Sirië te hernu, wat verseker dat lewensreddende VN-hulp miljoene Siriërs in nood bereik. NGO-leiers doen 'n beroep op die Veiligheidsraad om die resolusie vir 'n tydperk van 12 maande te hernu en die VN se grensoverschrijdende toegang tot beide Noordwes en Noordoos-Sirië te waarborg.
Die Australiese Rooi Kruis het berig dat in die loop van die Eerste Wêreldoorlog 'n totaal van 395,695 kospakkies en 36 339 kledingpakkies aan geallieerde krygsgevangenes in Duitsland en Turkye gestuur is.  Kospakkies is ook na behoeftige burgerlikes in België en Frankryk gestuur.
Britse PoW's tydens die Eerste Wêreldoorlog het kospakkies van die Britse Sentrale Oorlogsgevangeneskomitee van die Joint War Organization, die gesamentlike Rooi Kruis en Orde van St John, voorsien. Toe die sentrale moondhede geweier het dat voedsel deur die Britse regering na die krygsgevangenes gestuur word, het die Britse Rooi Kruis na vore getree. Pakkette met voedsel en geriewe is tweeweekliks na krygsgevangenes gestuur. Skenkings wat by die publiek ingesamel is vir hierdie pakkies, beloop £ 674,908 19s 1d. 'N Totaal van £ 5,145,458 16s 9d is bestee.  Teen die einde van die oorlog is ongeveer 9 000 000 kospakkies en 800 000 pakke pakkies deur verskillende organisasies na Britse gevangenes in die buiteland gestuur. 
Franse krygsgevangenes moes betaal vir pakkies wat deur 'n Franse kommissie aan hulle gestuur is. Hierdie pakkette bevat hoender uit potte, verskillende patate en selfs gebottelde wyn.  behoeftige Franse krygsgevangenes kon gratis pakkies met kos van laer kwaliteit ontvang uit die "Vetement du Prisonnier" wat aktief met die Croix-Rouge française skakel.
Nieu -Seelandse familielede moes pakkies koop en het die keuse gekry:
1 Alp melk sjokolade
1 blokkie sjokolade
2 pakkies tabak
2 pakkies sitrol
1 blik Liebig
Sakdoeke of handdoek of naaldwerkstel
1 pond (450 g) beskuitjies
6 Maggi -sop
1 pakkie tabak
1 pakkie sigarette
1 dag hemp
1 onder laaie
D - Vir invalides - 6 sjielings
1 pond (450 g) kondensmelk
1 pond (450 g) kakao
1 pond (450 g) kwakerhawer
450 g kabeljoulewer kapsules
1 boks uittreksel van mout, Ovomaltine of "Mellins Food"
Familielede kan 'n spesifieke pakkie of pakket stuur wat bestaan ​​uit A & amp C of B & amp C 
Die Amerikaanse Rooi Kruis het in November 1917 begin met die aflewering van kospakkies aan Amerikaanse PoW's in Duitse kampe.  Die eerste pakkie wat deur 'n krygsgevangene ontvang is, het die volgende items ingesluit:
450 gram blikkies koringvleis
450 gram blikkie braaivleis
Een pond (450 g) blikkie salm
900 g hasj
Een pond (450 g) konfyt
Een stukkie seep
Vier pakkies tabak
Twee blikkies vark en boontjies
Elke blikkie tamaties, mielies en ertjies
Twee paar sokkies
Een buisie tandepasta
900 g harde brood
1 Amerikaanse pint (0,47 l 0,83 imp pt) ingedampte melk
Een pond (450 g) suiker
'N Halwe (225 g) pond koffie
Een tandeborsel, kam, skeerborsel en 'huisvrou' -stel (naaikit), plus skeerseep. 
Daarna is een keer per week verdere pakkies gestuur. Dit is op 'n skedule van vier weke gewissel tussen pakkette met die etiket "A", "B", "C" en "D". Elke pakkie bevat vleis, vis, groente, brood en vrugte, tagtig sigarette of ander tabakprodukte.  Kleredragte is ook deur die Amerikaanse Rooi Kruis vir Amerikaanse krygsgevangenes voorsien.  Teen die einde van die oorlog sou Duitse kampwagte en ander personeel soms die inhoud van hierdie pakkies steel, wat dikwels net brood vir die hulpelose gevangene agterlaat. In sulke geleenthede het Amerikaanse kampverteenwoordigers probeer om die verlies te vergoed deur winkels wat vir hierdie doel in die krygsgevangenekampe gehou is. 
'N Spesiale ooreenkoms tussen die YMCA en die Amerikaanse Rooi Kruis het daartoe gelei dat die YMCA atletiese toerusting, boeke en speletjies vir Amerikaanse gevangenes in Duitse krygsgevangenekampe voorsien het. 
Rooikruis -kospakkies tydens die Tweede Wêreldoorlog is meestal uit die Verenigde Koninkryk, Kanada en Amerika (na 1941) verskaf. 'N Geallieerde krygsgevangene kan enige van hierdie pakkette op 'n gegewe tydstip ontvang, ongeag sy of haar eie nasionaliteit. Dit was omdat al hierdie pakkette uit hul land van herkoms na sentrale versamelingspunte gestuur is, waarna dit deur die Internasionale Komitee van die Rooi Kruis na die krygsgevangenekampe versprei is.
Vir krygsgevangenes wat deur die magte van die as in Europa gehou word, was die pakketroete deur Lissabon nodig om begeleide skepe die pakkies, of vir Britte, poszakke vol pakkies na Lissabon te bring, sonder dat daar 'n ooreenkoms met 'n veilige gedrag bestaan. In Portugal sou pakkies op die rooi kruis gemerkte skepe gelaai word, met baie wat deur die hawe van Marseille geneem is, om verder per spoor na Genève te vervoer, vanwaar dit deur die Internasionale Komitee van die Rooi Kruis na verskillende kampe gestuur sou word.   Barcelona is ook gebruik as 'n Iberiese deurgangshaven, met Toulon as 'n alternatiewe Franse hawe.  Die teruggaande skepe het soms geallieerde burgerlikes gedra en gewonde word gerepatrieer. : 69
Die roete van Iberia na die suide van Frankryk was nie veilig nie. Die Rooi Kruis -skip SS Padua is in 1942 deur Britse bombardemente in Genua beskadig en daarna in Oktober 1943 deur 'n myn buite Marseille gesink. Die SS Embla is op 6 April 1944 deur Britse vliegtuie gebombardeer en dieselfde skip is weer aangeval. op 20 April 1944 deur Amerikaanse B-26 bomwerpers, wat hierdie keer die skip laat sink het en die ICRC-agent doodgemaak het. Op 6 Mei is die "Christina" aangeval terwyl sy op anker in Sete lê. Hierdie jongste daad het daartoe gelei dat die ICRC die roete opgeskort het.  Die operasie Dragoon -inval in Suid -Frankryk, voorlopige bombardemente in Julie en die werklike inval in Augustus 1944 het 'n einde gemaak aan spoorvervoer  en daarna word Marseille deur die Rooi Kruis gebruik. Die SS Vega het in November 1944 met pakkies na die alternatiewe hawe van Toulon gevaar.
Op 8 Mei 1945 is berig dat 7 000 000 pakkies, wat 35 000 ton weeg (34 000 ton 39 000 kort ton) op see of in pakhuise in Brittanje, Lissabon, Barcelona, ​​Marseille, Toulon, Genève en Gotenburg was. 'N Verteenwoordiger van die Rooi Kruis het gesê dat hulle nie bederfbaar is nie en kan gebruik word vir behoeftige burgers en as 'n buigsame reservaat. 
Britse kospakkies Wysig
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die British Joint War Organization standaard kospakkies, ongeldige kospakkies, mediese voorrade, opvoedkundige boeke en ontspanningsmateriaal wêreldwyd aan krygsgevangenes gestuur. Tydens die konflik is meer as 20 miljoen standaard kospakkies gestuur.  Tipiese inhoud van so 'n pakkie sluit in:
110 g pakkie tee
Melk of gewone sjokolade (dikwels Cadbury Dairy Milk Fruit & amp Nut Nut -sjokolade, of 'n soortgelyke produk)
Blik verwerkte kaas
Blikkie kondensmelk (Klim - 'n Kanadese kitsmelkdrank - of ander merk Carnation of Nestle)
Blik gedroogde eiers
Blikkie sardientjies of harings
Blik van 50 sigarette of tabak (afsonderlik gestuur - gewoonlik sigarette van die spelersmerk, of Digger flake pyp tabak).  
Die pakkies van die Skotse Rooi Kruis was die enigste wat hawer bevat. Ongeveer 163 000 pakkies is elke week tydens die Tweede Wêreldoorlog opgemaak.
Soms, as gevolg van die tekort aan pakkies, sou twee of selfs vier gevangenes verplig wees om die inhoud van een pakkie van die Rooi Kruis te deel. 
Amerikaanse kospakkies Wysig
Die Amerikaanse Rooi Kruis het 27 000 000 pakkies gelewer.  Selfs voordat Amerika aan die einde van 1941 die oorlog betree het, het hulle, deur Genève, pakkies aan Britse, Belgiese, Franse, Poolse, Joegoslaviese, Nederlandse, Griekse, Noorse en Sowjet -krygsgevangenes verskaf. Die Philadelphia -sentrum alleen lewer in 1942 100 000 pakkies per maand op.  'n Lys van die inhoud van 'n tipiese pakkie van die Rooi Kruis wat 'n Amerikaanse vlieënier in Stalag Luft I naby Barth, Duitsland, aan die Oossee ontvang het:
Een pond (450 g) blik poeiermelk
Een pakket tien verskillende koekies
Een pond (450 g) blik oleomargarien
Pakket suiker (230 gram)
230 gram pakkie Kraftkaas
170 gram pakkie K-rantsoenkoekies
110 gram blikkie koffie
Twee sjokoladestokkies D-rantsoen
170 gram blikkie konfyt of grondboontjiebotter
340 g blikkie salm of tuna
450 gram blik gemorspap of koringvleis
450 gram blikkie lewerpaté
450 gram rosyne of pruimedante
Vyf pakkies sigarette
Sewe Vitamien-C tablette
Twee repies seep
1240 gram (340 g) groentesopkonsentraat van C-rantsoen. 
Volgens hierdie vlieënier is die ontvangers van hierdie pakkies toegelaat om slegs die sigarette en sjokoladestafies te bewaar, die res van die pakkie is aan die kampkok oorgedra, wat dit gekombineer het met die inhoud van ander pakkies en Duitse krygsgevangenes (gewoonlik brood, gars) , aartappels, kool en perdevleis)  om daaglikse maaltye vir die gevangenes te skep. 
Sigarette in die pakkies het die voorkeur -ruilmiddel in die kamp geword, met elke individuele sigaret ter waarde van 27 sent in Stalag Luft I.  Soortgelyke praktyke is ook in ander krygsgevangenekampe gevolg. Sigarette is ook gebruik om Duitse wagte om te koop om aan die gevangenes voorwerpe van buite te voorsien wat andersins nie vir hulle beskikbaar sou gewees het nie.  Blikkies koffie, wat laat in die oorlog moeilik in Duitsland gevind kon word, het dieselfde doel in baie kampe gedien.  Die inhoud van hierdie pakkette is soms deur Duitse wagte of ander kamppersoneel opgehoop, veral teen die einde van die oorlog. 
Kanadese kospakkies Wysig
Die Kanadese Rooi Kruis het berig dat bykans 16,500,000 kospakkies tydens die Tweede Wêreldoorlog bymekaargemaak en gestuur word, teen 'n koste van $ 47,529,000.  Die Kanadese Rooi Kruis Prisoners of War Parcels Committee is gelei deur voorsitter Harold H. Leather, M.B.E., van Hamilton, Ontario en ondervoorsitter John Draper Perrin van Winnipeg, Manitoba. Die inhoud van die Kanadese pakkie sluit in:
Een pond (450 g) melkpoeier
Een pond (450 g) botter
Vier onse (110 g) kaas
Twaalf onse (340 g) koringvleis
Tien onse (280 g) varkvleis
Agt onse (230 g) salm
Vier onse (110 g) sardientjies of kippers
Agt onse (230 g) gedroogde appels
Agt onse (230 g) gedroogde pruimedante of rosyne
Agt onse (230 g) suiker
Een pond (450 g) konfyt of heuning
450 g loodskoekies
Agt onse (230 g) sjokolade
Een gram (28 g) sout en peper (mosterd, uie poeier en ander speserye is soms ook ingesluit)
110 gram tee of koffie
Twee onse (57 g) seep. 
Pakkette verskil wel van die wat deur die SS Vega in 1945 aan die Kanaaleilande gelewer is, wat effens verskillende hoeveelhede bevat, beide rosyne van agt gram en 170 g pruimedante en marmelade in plaas van konfyt. 
Nieu -Seelandse kospakkies Wysig
Die Nieu -Seelandse Rooikruisvereniging het gedurende die oorlogstyd 1 139 624 pakkies verskaf, verpak deur 1 500 vrywilligers.  Pakette vir gevangenes sluit in:
Ses onse (170 g) tee
Negentien gram (540 g) blikkie gebakte skaapvleis
Vyftien gram (430 g) blikkie lamsvleis en groen ertjies
Twintig onse (570 g) botter
Vyftien onse (430 g) koffie en melk
Nege onse (260 g) ertjies
Een pond (450 g) kondensmelk
Vyftien onse (430 g) kaas
Ses gram (170 g) rosyne. 
Anders as die Amerikaanse en Britse pakkies, bevat die pakkies van die Rooi Kruis in Kanada en Nieu -Seeland geen sigarette of tabak nie.
Indiese kospakkies Wysig
Indiese pakkies, verskaf deur die Indian Red Cross Society, bevat:
Agt onse (230 g) vrugte in stroop
450 g lensies
Twee gram (57 g) toiletseep
Agt onse (230 g) margarien
Twaalf onse (340 g) Nestlesmelk
Veertien gram (400 g) rys
Een pond (450 g) pelchard
Twee gram (57 g) kerriepoeier
Een gram (28 g) gedroogde eiers
Twee gram (57 g) tee
Een gram (28 g) sout
110 gram sjokolade 
Indiese pakkies bevat nie vleis of tabakprodukte nie.
Argentynse groot pakkie Wysig
Die Argentynse Rooi Kruis het pakkies verskaf wat die volgende bevat:
Drie onse (85 g) boeliebief
140 gram vleis en groente
85 gram ragout
Twee gram (57 g) gekapte skaapvleis
110 gram varkvleis en boontjies
Twee gram (57 g) varkvet
Twee gram (57 g) heuning
140 gram konfyt
57 gram melkkonfyt
110 gram kondensmelk
Sewe onse (200 g) kaas
Agt onse (230 g) beskuitjies
Een gram (28 g) ertjie- en lensiemeel
85 gram sjokolade
Twee gram (57 g) kakao
Een gram (28 g) tee
85 gram droë vrugte 
Suid -Afrikaanse pakkies Redigeer
Van die Britse Suid -Afrikaanse Rooi Kruis.  [ self gepubliseerde bron ]
Ongeldige kospakkies Wysig
Ongeldige pakkies is spesifiek ontwerp vir gestremdes, dit wil sê gestremde of siek gevangenes. Die inhoud was uiteenlopend, maar wat blykbaar 'n Britse was, bevat:
2 blikkies Yeatex
3 blikke gekonsentreerde soppoeier
1 blikkie kruisbessies
1 blik Horlicks
1 blik Ovaltine
1 blikkie melkpoeier
2 blikke gedroogde eiers
1 blik kaas
2 blikke saamgeperste hawer
110 gram (4 gram) tee
1 blik geroomde rys
1 blik Rowntree se kakao
1 blik suurlemoenskil 
Kospakkies in die Stille Oseaan -teater Edit
In 1942 is toestemming deur Japan verleen vir 'n diplomaties neutrale skip, nadat Japan geweier het dat 'n Rooi Kruis -skip ontplooi kon word om die pakkies te versprei. Die MS Gripsholm, 'n Sweedse vaartuig, het 20 000 pakkies van die Rooi Kruis uit Kanada, Amerika en Suid -Afrika afgelewer en 'n besending van 1 000 000 sigarette. 'N Tweede reis is geweier. 
Die Japannese regering het in Augustus 1942 aangekondig dat geen neutrale skip, selfs 'n Rooi Kruis -skip, toegelaat sou word om Japannese waters te betree nie. Pakkette van die Rooi Kruis wat bedoel was vir geallieerde krygsgevangenes in Japan, is gevolglik in Vladivostok, die Sowjetunie, opgegaar en 'n enkele skip is uiteindelik in November 1944 toegelaat om 'n paar daarvan na Japan te vervoer, wat op hul beurt deur die Japannese vaartuig vervoer is Awa Maru, met die Rooi Kruis -merke in Maart 1945 na Singapoer. Hoeveel hiervan werklik die krygsgevangenes bereik het, is nie bekend nie, en die insinking van die Awa Maru tydens die terugreis deur 'n Amerikaanse duikboot het dit verhoed dat toekomstige besendings gemaak kon word. 
By die Changi-gevangeniskamp wat deur die Japannese in Singapoer bestuur word, het 'n gemiddelde krygsgevangene 'n fraksie van een kospakkie ontvang in die drie-en-'n-half jaar wat die kamp oop was. 
Kospakkies in die Duitse konsentrasiekampe Edit
In November 1943 het die Rooi Kruis toestemming van die Nazi -Duitse owerhede gekry om pakkies van die Rooi Kruis na gevangenes van konsentrasiekampe te stuur, maar slegs aan diegene wie se name en spesifieke plekke bekend was. Teen Mei 1945 is 105 000 spesifieke individue geïdentifiseer. Ongeveer 1 112 000 pakkies met 4,500 ton kos is uiteindelik na die kampe gestuur,  insluitend dié in Dachau, Buchenwald, Ravensbrück, Sachsenhausen, Theresienstadt en Auschwitz. Benewens voedsel bevat hierdie pakkies ook klere en farmaseutiese items. 
Duitse krygsgevangenes na die Tweede Wêreldoorlog Wysig
Drie maande na die Duitse oorgawe in Mei 1945, het generaal Dwight Eisenhower 'n bevel uitgevaardig wat alle oorgegee soldate binne die Amerikaanse besettingsgebied as ontwapende vyandelike magte klassifiseer, eerder as krygsgevangenes. Gevolglik is die Rooi Kruis die reg ontneem om Duitse krygsgevangenes in Amerikaanse gevangeniskampe te besoek, en aflewering van pakkies van die Rooi Kruis is verbied.  In die lente van 1946 is die Internasionale Rooi Kruis uiteindelik toegelaat om beperkte hoeveelhede voedselhulp te verskaf aan krygsgevangenes in die Amerikaanse besettingsgebied. 
Na -oorlogse studie oor pakkies van die Rooi Kruis en Kanadese krygsgevangenes
Die Kanadese regering het kort na die einde van die Tweede Wêreldoorlog 'n gedetailleerde studie gedoen van die effek van die pakkies van die Rooi Kruis op die gesondheid en moreel van Kanadese krygsgevangenes. Meer as 5000 voormalige krygsgevangenes is ondervra, en Kanadese owerhede het vasgestel dat 'n aansienlike aantal soldate nie die beoogde pakkie per man per week kry nie, maar die meeste moes met 'n helfte van 'n pakkie per week, of soms minder, klaarkom. Soldate is gevra om hul voorkeure te spesifiseer ten opsigte van die spesifieke inhoud van die pakkies: die gewildste was die koekies, met 'n kort botter, gevolg deur (in volgorde) vleis, melk (poeiermelk en ander), sjokolade, sigarette, tee, konfyt, graan, kaas en koffie.  Die Kanadese pakkie het voorkeur geniet bo pakkies wat deur Britse, Amerikaanse of Nieu-Seeland uitgereik is, en beweer dat die Kanadese pakkies 'groter', 'langer' gehou het en/of 'meer kos' gehad het. 
Met betrekking tot voedsel wat veral nie van hou nie, het die Kanadese respondente (meer as 4 200 van die ondervraagde krygsgevangenes) die grootste afkeer van die groente en vis in die kospakkies uitgespreek (ongeveer vyftien persent van die totale aantal respondente), gevolg (in volgorde) deur speserye, eierpoeier, graan, vet, kaas, nageregte, lekkers, drankies, konfyt, koekies en melk. Behalwe vir die eerste twee items op die lys, is dit egter slegs 'n minimale persentasie van die totale aantal respondente genoem. 
Pakkette van Rooi Kruis -organisasies in besette lande Wysig
België het pakkies na hul krygsgevangenes gestuur en boonop kon familielede pakkies stuur. 
Denemarke het pakkies gestuur na Deense burgers wat in Nazi -konsentrasiekampe opgesluit was. 
Frankryk het pakkies na hul krygsgevangenes gestuur en boonop kon familielede pakkies stuur. 
'N Tweede tipe pakkie wat tydens die Tweede Wêreldoorlog deur die Rooi Kruis afgelewer is, was die Rooi Kruis -gevangenis -noodhulpkissie wat deur die Amerikaanse Rooi Kruis deur die Internasionale Komitee versprei is. Sulke pakkies het oor die algemeen die volgende items:
'N Boekie van twaalf bladsye met instruksies oor die gebruik van die ingeslote mediese voorrade, gedruk in Engels, Frans, Duits, Pools en Serbo-Kroaties
Tien pakkies gesteriliseerde gaas, in twee verskillende groottes
Een pakkie met 500 lakseermiddels
Twee pakkies wat elk 500 aspirien tablette bevat
Twee blikkies insekdoder poeier
Vier buise boorsuur antiseptiese salf
Twee pakkies wat elk 500 natriumbikarbonaat tablette bevat
Twee buise salisielsalf (vir die behandeling van atleetvoet en soortgelyke swamsiektes)
Twee buise Mercuric antiseptiese salf
Vier buise swawelsalf (vir die behandeling van velsiektes)
Een boks met 100 pleisters
Twee rolle kleeflint
Twee pakkies 28 gram absorberende katoen
Veiligheidspenne, tang, seep, ontsmettingsmiddels en skêr. 
Ander kits wat deur die Amerikaanse Rooi Kruis aan sommige krygsgevangenes uitgereik is, bevat 'n paar inhoudsverskille, maar was oor die algemeen soortgelyk aan bogenoemde. 
Die Britse Rooi Kruis het ook tydens die oorlog mediese pakkies aan geallieerde pows ​​verskaf. Voor 15 Junie 1942 het hierdie kits oor die algemeen bestaan ​​uit:
'N Algemene pakkie met watte, veiligheidspennetjies, seep, aspirientablette en salf
Pakket met ontsmettingsmiddel
Spesiale pakkies met termometers en 'n skêr.
Na 15 Junie 1942 het die inhoud van die Britse kits verander. Die nuwe kits bevat:
'N Ongeldige voedseleenheid wat uit twee pakkies bestaan ​​- melk en voedsel
'N Mediese winkel wat uit vier pakkies bestaan:
Boonop het die Duitse en Italiaanse owerhede soms toegelaat dat Britse gevangeneshospitale toerusting uit Engeland via die Rooi Kruis verkry, insluitend mikroskope, sterilisators, materiaal vir die vervaardiging van kunsledemate, mediese instrumente, entstowwe, dwelms en selfs speletjies en ander ontspanningsmateriaal. 
Die Amerikaanse Rooi Kruis het 'n spesiale "vrylatingspakkie" aan 'n paar geallieerde krygsgevangenes voorsien tydens hul aanvanklike vrylating uit die gevangenskap van die vyand. Hierdie pakkies het ingesluit:
Sigaretkas met die Amerikaanse Rooi Kruis -embleem daarop aangebring. 
Hierdie kits is soos volg versprei: 71 400 na Frankryk 10 000 aan die Sowjetunie 9 500 na Italië 5 000 na Egipte en 4 000 na die Filippyne. 
Na die ineenstorting van die voormalige Sowjetunie in 1991, is baie pensioenarisse in die nuut onafhanklike nasie Georgia gebrek gelaat deur die gevolglike ineenstorting van die Georgiese ekonomie en die onvermoë van hul karige pensioene om tred te hou met inflasie. Die Rooi Kruis, met die finansiële steun van die Duitse regering, het ongeveer 500 000 van hierdie meestal bejaarde mense met kospakkies gedurende die sewentigerjare gehelp. Sedert 2001 was meer as 12 000 steeds afhanklik van voedselhulp van die Rooi Kruis. 
Voedselpakkies is ook deur die Rooi Kruis van Thailand uitgedeel tydens die rooi hempbeweging in 2006 in Bangkok,  en aan Britse slagoffers van oorstromings in Gloucestershire in 2007. Die Britse pakket bevat: 
Hierdie weeshuis het meer as huise gevind vir kinders van die Holocaust. Dit het hulle gehelp om hul menswees terug te kry
In die laaste dae van die Tweede Wêreldoorlog, toe die geallieerde magte al hoe verder in Nazi -Duitsland ingedruk het, het Erwin Farkas saam met sy broer wakker geword in 'n dorpskuur en sy eerste skuiling in weke tot 'n oproer. Buite, naby die Duitse grens met Tsjeggo -Slowakye, dreun Amerikaanse tenks oor 'n heuwel naby. Nazi -offisiere was nêrens in sig nie. Erwin hardloop saam met ander na die tenks en sukkel om sjokolade te vang wat die Amerikaanse soldate na hulle toe gooi. Generaal George S. Patton se troepe het aangekom.
Vir Erwin en sy broer, Zoltan, het vryheid onsekerheid gebring. "Wat ons wou, " onthou Erwin, nou 88 en 'n afgetrede kliniese sielkundige wat in Minnesota woon, " was om uit Duitsland te kom. Dit was vir ons 'n donker plek. " Hongaarse fasciste het hul vader, 'n leier in hul Transylvaniese dorp, gedeporteer, en die broers het in die lente van 1944 geskei van hul ma en jonger susters in Auschwitz-Birkenau. &# 160 Hulle het aangeneem dat die Nazi's hul gesin vermoor het. Erwin en Zoltan –, onderskeidelik 15 en 17 jaar oud, verhuis as dwangarbeiders na Buna, Oranienburg, dan Flossenburg voordat die SS hulle en duisende ander op die Doodsmars na Dachau verplig het. Weke lank het die broers het snags in rye van vyf dwarsdeur opgeruk terwyl beamptes diegene te uitgeput, siek of honger skiet om aan te hou. Bedags moes hulle wegkruip in die bos, of in hul geval, 'n verlate skuur.
Maar selfs met vryheid, het hulle steeds geen ouers gehad nie, geen besittings en geen plek om huis toe te roep nie. Miljoene ontheemde kinders, tieners en volwassenes het hul moeilikheid gedeel, maar Erwin en Zoltan was gelukkig en het hoop gevind op 'n plek genaamd Kloster Indersdorf, 'n unieke weeshuis wat 'n voorbeeld geword het van hoe om mense wat die mensdom op sy ergste aanskou het, menslik te behandel.
Buitenkant van die kinderhuis Kloster Indersdorf (United States Holocaust Memorial Museum)
In 1943 het die Verenigde Nasies beraam dat 21 miljoen mense in Europa ontheem is en die Verenigde Nasies se hulp- en rehabilitasie -administrasie (UNRRA) gestig om die vlugtelinge wat met geweld of uit nood uit hul vaderland verdryf is, te help. In ooreenstemming met die geallieerdes het UNRRA meer as 300 spanne geskoolde werkers en vrywilligers in die Europese en Asiatiese gebiede gestuur om die ontheemde bevolkings te soek, te organiseer en te versorg.
Terwyl bevryders en hulpverleners vlugtelinge teëgekom het, het hulle hulle tydelik in kampe van ontheemde persone geplaas, waar oorlewendes van alle ouderdomme gesinslede gesoek het, as hulle nog gelewe het, en geïdentifiseer waar hulle daarna sou woon. Tussen 1945 en 1948 het UNRRA ongeveer 6 miljoen ontheemdes uit Sentraal -Europa teruggeplaas, waaronder ongeveer 50.000 Joodse oorlewendes van die Holocaust.
In April 1945 het die eerste UNRRA -span die Amerikaanse gebied van Duitsland binnegegaan, waar agentskapsverteenwoordigers uiteindelik tussen 6 000 en 7 000 ontheemde kinders, tieners en jong volwassenes sou registreer te midde van die oorlogsverwoesting. Beide Jode en nie-Jode, die "onbegeleide" het oorlewendes van konsentrasiekampe, gedwonge kinderarbeiders en kinders ingesluit wat deur dwang volwasse arbeiders geneem of verlaat is. Farkas -broers was gelukkig om 'n baie meer geskikte tydelike huis in Kloster Indersdorf te vind.
In Julie, nie ver van die Dachau -doodskamp nie, het 11 werkers van die Verenigde Nasies 'n loodsprojek op die been gebring: die eerste internasionale ontheemdenkamp wat gewy is aan kinders in die Amerikaanse gebied van Duitsland. In 'n voormalige klooster (Kloster) in die dorpie Markt Indersdorf het die Sisters of Mercy van Saint Vincent de Paul 'n weeshuis bedryf totdat die Nazi's die fasiliteit beveel en gesluit het. Die UNRRA het sy eie span 182 aangekla van die heropening van Kloster Indersdorf met die verwagting dat hulle 75-100 jongmense kan help.
Binne twee maande na die operasie het die span egter al dubbel die getal aangebied. Tussen 1945 en 1948 sou die International Displaced Person Children's Center in Kloster Indersdorf, soos dit amptelik genoem is, die tuiste van meer as 1 000 kinder- en adolessente -vlugtelinge word. 160 Metode 182 en#8217 se metode en sorgvlak was so suksesvol dat Kloster Indersdorf gedien het as 'n modelsentrum vir minstens vyf ander mense in Europa.
Anna Andlauer, 'n Duitse Fulbright -mede en afgetrede onderwyser, het byna 'n dekade lank die weeskinders van Kloster Indersdorf opgespoor. Sy het meer as 50 gevind. In haar boek Die woede om te lewe, sy vertel die geskiedenis van die kindersentrum, en gee 'n uiteensetting van die toewyding van die UNRRA -span om elke kind 'n gevoel van veiligheid te gee, saam met 'n begrip dat hy of sy begeer en geliefd was. spesiale aandag aan 'n naoorlogse held, 'n maatskaplike welsynsbeampte met die naam Greta Fischer.
Onder Fischer se oog het Team 182 die weeskinders georganiseer in surrogaatgesinne deur die ontwikkelingsfase en behoefte en aandag vir sorg. assistente. Fischer het geweet dat intense toewyding die dringendste nodig is gedurende die eerste lewensjare om 'n gesonde ontwikkeling van basiese vertroue te verseker, " skryf Andlauer. Toe meer vlugtelinge opdaag as wat verwag is, het die UNRRA -span ouer vlugtelinge gewerf om jongeres te help. Hulle het ook die Sisters of Mercy van Saint Vincent de Paul genooi om na hul vorige huis terug te keer.
Fischer was 35 jaar oud toe sy by die weeshuis kom in 1945. Die jongste van ses kinders wat uit 'n Joodse Tsjeggiese gesin gebore is, het die Nazi's ontsnap deur in Mei 1939 na Londen te immigreer. Haar ouers, wat in hul geboorteland wou bly, Tsjeggo -Slowakye , is in 1943 vermoor.
Terwyl sy in Londen was, het Fischer se werk as maatskaplike werker haar in aanraking gebring met Anna Freud, dogter van die beroemde Oostenrykse sielkundige, wat in Londen was om saam met kinders van die Duitsers te werk.Blitzkrieg. Freud bied 'n destydse progressiewe tipe terapie: luister na kinderverhale. Toe Greta Fischer in 1945 Londen verlaat na Kloster Indersdorf, het sy Freud se idees saamgebring.
Kinders van alle ouderdomme het by die deure van Kloster Indersdorf gekom. Hulle het aangekom, vergesel van die geallieerde magte, spanwerkers van die UNRRA of niemand nie. Dit was ondervoed babas, kleuters met skurfte wat skreeu na die reuk van kos, Poolse tieners wat deur pro-nasionalistiese volwassenes gekondisioneer is om Jode te haat, en Joodse tieners wat gehoop het dat 'n ouer hulle soek.
Die eerste ding was om vir hulle kos, genoeg kos te gee, klere te gee en na hul verhale te luister, het Fischer in 1985 gesê. (Baie van wat oor die lewe in Kloster Indersdorf bekend is, kom van Fischer's papiere en onderhoude.) "Ons het dae en nagte na hul verhale geluister. Dit moes uitkom. En soms het dit ons ure geneem om by hulle te sit. U kon nie onderbreek nie. "
Die broers Farkas was deel van die stortvloed kinders met stories om te vertel.
Nadat die troepe van Patton hulle gevind het, het die broers geloop totdat hulle op 'n Duitse krygsgevangenekamp afgekom het, waar bevryde Serwiese Jode hulle mediese hulp verleen het. Meer as 'n maand later het hulle werk gekry en aansienlike maaltye gevind met 'n nabygeleë Amerikaanse weermag. Die Amerikaanse weermag het hulle in kontak gebring met UNRRA.
Die Farkas -broers het met die eerste golf vlugtelinge opgedaag. Maatskaplike werkers en verpleegsters het hulle begroet met kos, nuwe wit truie, warm bad, mediese ondersoeke en hul eie beddens. Gedurende die dag het hulle lesse in Engels, Duits gevolg, en namate die personeel toegeneem het, het hulle hul geboorteland Hongaars. Hulle het gimnasiumklasse en kuns geneem, tydens hul vrye tyd sport beoefen en miskien die belangrikste, opgelei in 'n spesifieke vak soos kleremakery, 'n dissipline wat hulle selfonderhoudend sou maak sodra hulle die weeshuis verlaat.
Tibor Sands (gebore Munkacsy), 'n 92-jarige afgetrede kameraman wat in New York woon, onthou die aandrang van UNRRA op maniere tydens etenstye. Sands, 'n Hongaarse vlugteling, het die Nazi's drie keer tevore ontduik. hulle het hom gevang en op sy 19de verjaardag op 'n veekar na Buchenwald gesit. Hy het dit gehaat om te sien hoe honger kinders na kos gryp en#8220 soos diere. "
Tibor Sands staan ​​voor die foto wat hy in 1946 op Kloster Indersdorf geneem het. (Robert Sands)
" [UNRRA -werkers] beskaafde eet met messe en vurke, " onthou hy. Tydens die gesinsmaaltye het Sands en ander ouer vlugtelinge die jongeres gerusgestel dat hulle genoeg sal eet. Sommige van die kinders was bekommerd dat daar die volgende dag geen brood sou wees nie, en hy onthou, en hulle sou kos vat en na hul stapelbeddens neem. "
Geen probleem was egter so uitdagend as om die kinders in nuwe huise en gesinne te hervestig nie. Aanvanklik het UNRRA probeer om 'n gedetailleerde dossier oor elke kind op te stel, kompleet met foto's wat die beamptes kan help om weeskinders met familielede te herenig en/of na veilige plekke in hul tuislande te stuur. Dit was ingewikkelder as wat werkers verwag het, veral wat jong vlugtelinge betref wie se ouderdomme en selfs name nie bevestig kon word nie.
Kinders wat afstammelend van Nazi -weeshuise afkomstig was (Kinderbaracken) het geen identiteitsbewyse gehad nie. Ander was so getraumatiseer dat hulle hul verjaarsdae, hul name en die ligging van hul huise vergeet het. Baie ouer wesies het gewoond geraak om oor hul ouderdomme te lieg, eers om keuringslyne in konsentrasiekampe te oorleef en later toe hulle leer dat hul ouderdomme by immigrasie -kwotas moet pas.
'U moet verstaan,' het Fischer in 'n onderhoud gesê, 'diegene wat oorleef het, en veral die Joodse kinders, was regtig buitengewoon sterk mense. Hulle wil om te oorleef en hul woede om te lewe het absoluut alles uitgesluit. "
Nasionale skakelbeamptes het buitelandse regerings verteenwoordig in die repatriasieproses, en geweier om die herbetreding van kinders wat nie genoeg identifiserende faktore het nie, soos name, verjaardae en tuisdorpe, goed te keur. Span 182 het die klere waarin die kinders aangekom het, deursoek, mooi na hul aksent geluister en gewerk om die vertroue van die weeskinders op te doen, sodat hulle kan help om herinneringe en besonderhede na vore te bring wat sukses sal verseker in die vind van 'n nuwe huis.
In Oktober 1945 het die VN die Amerikaanse fotograaf Charles Haacker opdrag gegee om 'n foto te neem van elke weeskind met 'n naambord. UNRRA het gehoop dat sy Central Tracing Bureau hierdie foto's kan gebruik om kinders met familielede regoor die wêreld te pas.
Ses-en-twintig van die foto's van Haacker hang nou aan stofbaniere in die Museum of Jewish Heritage in New York, waar 'n uitstalling getiteld "My Name Is … The Lost Children of Kloster Indersdorf " runs through 30 April. Begeleidende vertellings vertel elke kind se verhaal van hul lewens voor en nadat hulle by Kloster Indersdorf aangekom het.
In hul kopskote glimlag baie van die kinders, terwyl hul hartseer, maar selfversekerde oë in die kamera staar. Die kinders het die hoop op hierdie foto's geprojekteer dat, as hulle nog lewe, hul familielede deur die prentjie op die hoogte van hul plek sou wees en hulle na Indersdorf sou jaag en hulle daar sou oplaai, " skryf Andlauer. " In 'n paar gevalle het dit eintlik gebeur, maar binne die meeste Joodse kinders het donker agterdog geleidelik gegroei tot aaklige sekerheid, dat elkeen van nou af alleen in die wêreld was. "
Soos baie van die weeskinders, wou Erwin en Zoltan Amerika toe gaan. 'N Medevlugteling het hul pa en broers en susters in die Bronx laat weet dat die seuns oorleef het, en die gesin het versorgingspakkette na Indersdorf gestuur en UNRRA laat weet dat hulle die broers in New York wil hê. Maar die Verenigde State, soos die Verenigde Koninkryk en ander Westerse lande, het kwotas. Selfs weeskinders soos die Farkas -broers, wat familie en woonplek gehad het, moes lank wag vir die toepaslike visums.
Die uitstalling van die Museum of Jewish Heritage in New York bied foto's van die kinders wat by Kloster Indersdorf (Robert Sands) gebly het
Niemand wou regtig die kinders hê nie, het Fischer in 'n 1985 -onderhoud gesê. Niemand wou regtig die vlugtelinge hê nie. Die wêreld het die verhale nie geglo nie. " Die kindoorlewendes van die Holocaust het 'n wêreld in die gesig gestaar met kwotas wat vinnig gevul is en die vrees vir onherstelbaar beskadigde, afhanklike vlugtelinge. Die wêreld was gesluit, die wêreld was absoluut geslote en in almal se gedagtes was die vraag altyd waarheen kan ons gaan? ' "
Vir sommige kinders is die vraag nooit beantwoord nie. 160 In Augustus 1946 verhuis die UNRRA -span van Markt Indersdorf na 'n groter ruimte ongeveer 80 kilometer daarvandaan in Prien op Chiemsee, en die stadige terugkeerwerk duur voort. Intussen het die "Internasionale D.P. Kindersentrum " het die "Jewish Children 's Center Kloster Indersdorf geword, en#8221 'n tuiste vir Joodse kinders uit Pole, Roemenië en Hongarye.
Binne twee jaar na UNRRA se eerste ingryping in die vlugtelingkrisis, het die geraamde aantal ontheemdes in Europa gestyg van 21 miljoen tot 40 miljoen. Twee jaar later, teen 1947, het UNRRA meer as 14 000 werkers in diens gehad en meer as $ 4 miljard aan hulpverlening bestee. In 1948 het die International Refugee Organization, die opvolger van UNRRA, gehelp om die oorblywende kindervlugtelinge by Kloster Indersdorf na die nuutgestigte staat Israel te verskuif.
In Oktober 1947 het Lillian Robbins, die eerste direkteur van Kloster Indersdorf, die VSA in 'n toespraak aan die American National Federation of Settlements gevra om beperkings en burokrasie op te hef om voorsiening te maak vir weeskinders van oorlog. "Die kind ken die gevolg van uitbuiting, van nasionale hebsug, van oorlog, " het sy gesê. Hy kan groot word om 'n bitter, ontnugterde, selfsugtige volwassene te word, wat net belangstel in wat tot sy eie voordeel werk. Maar so 'n kind kan ook die belangrikste bydraer tot die bou van 'n nuwe wêreld word, waar internasionale samewerking die hoeksteen is. "
Vandag, sê Andlauer, het die meer as 50 weeskinders wat sy in die volwassenheid opgespoor het, die potensiaal besef wat Fischer meer as 70 jaar gelede in hulle herken het.
Nadat hy in Desember 1946 in Amerika aangekom het, het Erwin by sy oom se gesin in die Oos-Bronx en Zoltan by sy tante-gesin in Wes-Bronx gaan woon. het in die Garment District gewerk vir 'n oom wat 'n bont was en versnelde nagkursusse gevolg het. Albei het na die kollege gegaan nadat hulle hul hoërskool diploma's en#8211 Erwin aan Cornell verwerf het, en Zoltan aan die City College van New York. Beide broers dien later in die Amerikaanse weermag, studeer aan die kollege en begin suksesvolle loopbane. 'N Afgetrede kliniese sielkundige, Erwin, woon in St. Paul, Minnesota.Zoltan woon in Kalifornië, waar hy 'n groot deel van sy professionele lewe as wetenskaplike by die Stanford Linear Accelerator Center deurgebring het. Die broers en nie een van hulle het kinders gehad nie - bly in kontak.
Van tyd tot tyd het die vlugtelinge van Kloster Indersdorf bymekaargekom by hul ou weeshuis (nou 'n skool) om die kort tyd wat hulle deurgebring het saam met 'n groep hulpverleners wat hul stemme bekragtig het en hulle aan hul menslikheid herinner het, te onthou.
My soektog sal nie eindig nie, " sê Andlauer vandag, tot ek soveel kinders uit Kloster Indersdorf gevind het as wat ek kan, om almal te laat weet dat hulle gekoester word, dat hulle onthou word, dat hulle name beteken iets vir ander. "
As hy terugdink aan sy doodsmarservaring van 73 jaar gelede, beskou Erwin homself beslis nie as beskadig deur die Nazi's nie.
Ons was in 'n arbeidskamp. Ons was op 'n hongerdieet, maar ons is nie mishandel of gemartel nie, " weerspieël hy. Ons het fisies en sielkundig herstel. " Die ware verwoesting, sê hy, was die vernietiging van die lewe wat ons voorheen gehad het. "
Oor Carrie Hagen
Carrie Hagen is 'n skrywer in Philadelphia. Sy is die skrywer van We Is Got Him: Die ontvoering wat Amerika verander het, en skryf tans 'n boek oor die waaksaamheidskomitee.
Ongeveer 30 miljoen mense in die Europese Unie (EU) ly aan 'n seldsame siekte. Die European Medicines Agency (EMA) speel 'n sentrale rol in die vergemakliking van die ontwikkeling en goedkeuring van medisyne vir seldsame siektes, wat in die mediese wêreld 'weesgeneeskunde' genoem word.
Borge van aangewese wees medisyne kan baat by 'n aantal aansporings in die EU.
Weeskindaanwysing in die lewensiklus van die produk
EMA se rol in weesbenaming
Die agentskap is verantwoordelik vir die hersiening van aansoeke van borge vir weesaanwysings. Om in aanmerking te kom vir weesbenaming, moet 'n medisyne aan 'n aantal kriteria:
dit moet bedoel wees vir die behandeling, voorkoming of diagnose van 'n siekte lewensgevaarlik of chronies verswak
die voorkoms van die toestand in die EU mag nie meer as 5 uit 10.000 wees nie, of dit moet onwaarskynlik wees dat die bemarking van die medisyne voldoende opbrengs sal oplewer om die belegging wat nodig is vir die ontwikkeling daarvan te regverdig
geen bevredigende metode vir diagnose, voorkoming of behandeling van die betrokke toestand kan goedgekeur word nie, of, indien so 'n metode bestaan, moet die medisyne van beduidende voordeel aan diegene wat deur die toestand geraak word.
Aansoeke om weesaanwysings word deur die EMA se Komitee vir Orphan Medicinal Products (COMP) ondersoek deur gebruik te maak van die netwerk van kundiges wat die komitee opgebou het. Die evalueringsproses duur hoogstens 90 dae vanaf validering.
Vir meer inligting oor hoe om aansoek te doen, sien hoe om aansoek te doen vir weesbenaming.
Die agentskap stuur die COMP -mening aan die Europese Kommissie, wat verantwoordelik is vir die toekenning van die wees -aanwysing. Die volledige lys van weesbenamings is beskikbaar in die gemeenskapsregister van weesgeneesmiddels vir menslike gebruik.
In Februarie 2018 het EMA 'n vraag-en-antwoord-dokument gepubliseer waarin algemene misverstande aangespreek word oor die betekenis van weesbenaming en ander aspekte wat verband hou met weesmedisyne.
Die ontwikkeling van medisyne wat bedoel is vir 'n klein aantal pasiënte, het onder normale marktoestande min kommersiële aansporing. Daarom bied die EU 'n reeks aansporings om die ontwikkeling van aangewese wees medisyne aan te moedig.
Borge wat weeskindaanwysing kry, trek voordeel uit protokolhulp, 'n soort wetenskaplike advies wat spesifiek is vir aangewese weesmedisyne en eksklusiwiteit op die mark sodra die medisyne op die mark is. Verlaging van fooie is ook beskikbaar, afhangende van die status van die borg en die tipe diens wat benodig word.
Aansoekers uit die akademiese sektor kan vanaf 19 Junie 2020 gratis protokolhulp ontvang vir die ontwikkeling van weesmedisyne. Vir meer inligting, sien Academia en fooie betaalbaar aan die European Medicines Agency.
By die beplanning van die ontwikkeling van hul medisinale produkte, moet borge die relevante wetenskaplike riglyne raadpleeg.
Borge moet 'n jaarlikse verslag aan die agentskap voorlê waarin die status van die ontwikkeling van die medisyne opgesom word.
Packard is gestig deur James Ward Packard, sy broer William en hul lewensmaat, George Lewis Weiss, in die stad Warren, Ohio, waar 400 Packard -motors by hul fabriek in Danastraat 408, noordooster, van 1899 tot 1903 gebou is. 'N Masjieningenieur , Het James Packard geglo dat hulle 'n beter perdelose koets kon bou as die Winton -motors wat deur Weiss, 'n belangrike aandeelhouer in Winton, besit word, nadat Packard by Alexander Winton gekla en voorstelle vir verbetering aangebied het, wat geïgnoreer is. Packard se eerste motor is op 6 November 1899 in Warren, Ohio, gebou. 
Henry Bourne Joy, lid van een van Detroit se oudste en rykste gesinne, het 'n Packard gekoop. Onder die indruk van sy betroubaarheid het hy die Packards besoek en spoedig 'n groep beleggers aangewys - waaronder Truman Handy Newberry en Russell A. Alger Jr. Car Company, met James Packard as president. Alger het later as vise -president gedien.  Packard verhuis sy bedrywighede kort daarna na Detroit, en Joy word hoofbestuurder (en later voorsitter van die direksie). 'N Oorspronklike Packard, na bewering die eerste vervaardiger, is deur 'n dankbare James Packard aan syne geskenk alma mater, Lehigh -universiteit, en word daar bewaar in die Packard -laboratorium.  Nog een word in die Packard Museum in Warren, Ohio, vertoon. 
Terwyl die Black Motor Company se Black tot $ 375 gestyg het, was  Western Tool Works 'Gale Model A roadster $ 500,  was die groot volume Oldsmobile Runabout $ 650,  en die Cole 30 en Cole Runabout [ 10] was $ 1500,  Packard konsentreer op motors met pryse vanaf $ 2,600. Die handelsmerk ontwikkel 'n aanhang onder welgestelde kopers in die Verenigde State en in die buiteland, en kompeteer met Europese handelsmerke soos Rolls-Royce, Renault en Mercedes Benz.
Die 330 000 m 2 groot Packard-aanleg op die East Grand Boulevard in Detroit, geleë op meer as 16 hektaar grond. Dit is ontwerp deur Albert Kahn Associates en bevat vroeë gebruik van gewapende beton vir 'n motorfabriek toe gebou #10 in 1911 geopen is. Sy bekwame vakmanne beoefen meer as 80 ambagte. Die vervalle plant staan ​​steeds,   ondanks herhaaldelike brande.  Die fabriek is naby die huidige General Motors Detroit/Hamtramck Assembly, wat die voormalige werf van die Dodge Vehicle -fabriek was van 1910 tot 1980. Argitek Kahn het ook die Packard Proving Grounds in Shelby Township, Michigan, ontwerp.
Vanaf die begin, tot en met die 1930's, word voertuie wat deur Packard gebou is, as hoogs mededingend beskou onder luukse Amerikaanse motors wat goedkoop is.  Daar word algemeen na die onderneming verwys as een van die 'Three Ps' van Amerikaanse motorryke tantieme, saam met Pierce-Arrow van Buffalo, New York, en Peerless van Cleveland, Ohio.  Vir die grootste deel van sy geskiedenis is Packard gelei deur die president en hoofbestuurder James Alvan Macauley, wat ook as president van die National Automobile Manufacturers Association gedien het. Macauley, wat in die Automobile Hall of Fame ingebring is, het Packard die eerste ontwerper en vervaardiger van luukse motors in die Verenigde State gemaak. Die handelsmerk was ook in die buiteland baie mededingend, met markte in 61 lande. Die bruto inkomste vir die onderneming was $ 21,889,000 in 1928 ($ 329,904,560 in 2020 dollar ). Macauley was ook verantwoordelik vir die ikoniese slagspreuk van Packard, "Ask the Man Who Owns One".
Die Packard Six is ​​vir die eerste keer bekendgestel as 'n luukse platform op senior vlak vir drie jaar vanaf 1913, en daarna in 1916 opgegradeer na die Packard Twin Six. Die eerste verskyning van die Packard "Goddess of Speed" kapversiering verskyn die eerste keer in 1925 op die Single Agt en gou verskyn op al hul produkte, terwyl die aalscholver of swaan in die dertigerjare verskyn het. In kort verskyn die versiering van die Adonis -kap in die laat 1920's. 
In die 1920's het Packard meer motors uitgevoer as enige ander in sy prysklas, en in 1930 het hy byna twee keer soveel in die buiteland verkoop as enige ander mark wat meer as $ 2000 kos ($ 30.984 in 2020 dollar ).  In 1931 was 10 Packards in besit van die koninklike familie van Japan.  Tussen 1924 en 1930 was Packard ook die topverkoper-luukse handelsmerk. 
Benewens uitstekende luukse motors, het Packard ook vragmotors gebou. 'N Packard-vragmotor met 'n vrag van drie ton het tussen 8 Julie en 24 Augustus 1912 van New York na San Francisco gery. Dieselfde jaar het Packard diensdepots in 104 stede gehad. 
Die Packard Motor Corporation-gebou in Philadelphia, ook ontwerp deur Albert Kahn, is in 1910-1911 gebou. Dit is in 1980 by die National Register of Historic Places gevoeg. 
Teen 1931 word Packards ook in Kanada vervaardig. 
In die 1930's het Packard probeer om die ineenstorting van die aandelemark en die daaropvolgende groot depressie te verslaan deur steeds weelderiger en duurder motors te vervaardig as wat dit voor Oktober 1929 gehad het, en begin om verskillende platforms aan te bied wat op verskillende pryspunte fokus, sodat die onderneming meer produkte kon aanbied en bly mededingend. Terwyl die Agt vyfsitplek-sedan al jare lank die topverkoper van die onderneming was, is die Twin Six, wat ontwerp is deur hoofingenieur Jesse G. Vincent,  vir 1932 bekendgestel, met pryse vanaf US $ 3,650 ($ 69,234 in 2020 dollar ) by die fabriekshek  in 1933,  sou dit die naam word Packard Twelve, 'n naam wat dit vir die res van sy loopbaan behou het (tot 1939). Ook in 1931 was Packard 'n pionier in 'n stelsel wat hy Ride Control genoem het, wat die hidrouliese skokbrekers van binne die motor verstelbaar gemaak het.  Slegs vir een jaar, 1932, pak Packard 'n motor met 'n hoër gemiddelde prys, die Light Eight, teen 'n basisprys van $ 1,750 ($ 33,195 in 2020 dollar ), of $ 735 ($ 13,942 in 2020 dollar  ) minder as die Standard Agt. 
Die mededingers Cadillac en Lincoln het baat gevind by die enorme ondersteuningsstruktuur van GM en Ford. Packard kon nie die twee nuwe motorreuse vir hulpbronne vergelyk nie, maar die twintigerjare was uiters winsgewend vir die onderneming en dit het bates van ongeveer $ 20 miljoen in 1932 ($ 379,365,854 in 2020 dollar ), terwyl baie vervaardigers van luukse motors amper gebroke was. Peerless het die produksie in 1932 gestaak en die vervaardigingsaanleg in Cleveland verander van die vervaardiging van motors na die brou van bier vir Carling Black Label Beer. Teen 1938 het Franklin, Marmon, Ruxton, Stearns-Knight, Stutz, Duesenberg en Pierce-Arrow almal gesluit.
Packard het ook 'n ander voordeel wat sommige ander luukse motorvervaardigers nie gehad het nie: 'n enkele produksielyn. Deur die handhawing van 'n enkele lyn en uitruilbaarheid tussen modelle, kon Packard sy koste laag hou. Packard het nie so gereeld motors verander as wat ander vervaardigers destyds gedoen het nie. In plaas daarvan om jaarliks ​​nuwe modelle bekend te stel, het Packard in 1923 sy eie "Series" -formule begin gebruik om die modelwisselings te onderskei, deur 'n onderneming van GM te kry, genaamd beplande veroudering. Die nuwe modelreeks het nie op 'n streng jaarlikse basis gedebuteer nie; sommige reekse het byna twee jaar geduur, en ander wat net so kort as sewe maande geduur het. Op die lange duur was Packard egter gemiddeld ongeveer een nuwe reeks per jaar. Teen 1930 is Packard -motors beskou as deel van sy sewende reeks. Teen 1942 was Packard in sy twintigste reeks. Die "Dertiende reeks" is weggelaat.
Om die depressie die hoof te bied, het Packard meer bekostigbare motors in die gemiddelde prysklas begin produseer. Dit was 'n noodsaaklike stap, aangesien die vraag na handgemaakte luukse motors skerp afgeneem het en selfs mense wat sulke voertuie kon bekostig, huiwerig was om daarin te sien in 'n tyd toe werkloosheid hoër as 20%was. In 1935 stel die onderneming sy eerste motor onder $ 1000 bekend, die 120. Die verkope het meer as verdriedubbel in daardie jaar en weer verdubbel in 1936. Om die 120 te vervaardig, het Packard 'n heeltemal aparte fabriek gebou en toegerus. Teen 1936 was Packard se arbeidsmag byna eweredig verdeel tussen die duur "Senior" -lyne (Twelve, Super Eight en Aight) en die mediumpryse "Junior" -modelle, hoewel meer as 10 keer meer Juniors as Seniors geproduseer is. Dit was omdat die 120 modelle gebou is met behulp van deeglik moderne massaproduksie tegnieke, terwyl die senior Packards baie meer handewerk en tradisionele vakmanskap gebruik het. Alhoewel Packard die depressie byna onmoontlik sou kon oorleef sonder die uiters suksesvolle Junior -modelle, het dit wel die gevolg gehad dat die Senior -modelle se eksklusiewe beeld verminder het onder die paar wat nog 'n duur luukse motor kon bekostig. Die 120 modelle was meer modern in basiese ontwerp as die Senior -modelle, byvoorbeeld, die 1935 Packard 120 het onafhanklike voorvering en hidrouliese remme, funksies wat eers in 1937 op die Senior Packards sou verskyn.
Gedurende hierdie tyd is Packards in Windsor, Ontario, gebou deur die Packard Motor Company of Canada Ltd  om voordeel te trek uit Imperial Preference sowel as om motors met regterstuur vir uitvoer te bou. Die produksie het in 1931 begin, met die beste jaar 1937, met net meer as 2 500 motors gebou.  Onderdele wat in Kanada vervaardig is, sluit bande, stoffering, verkoelerkerne, kopligte, vere, wiele in, terwyl die enjins plaaslik gemonteer is.  Produksie het in 1939 geëindig, hoewel die onderneming jare lank 'n kantoor in Windsor gehad het. 
Packard was nog steeds die voorste luukse motor, alhoewel die meeste motors wat gebou is, uit die reeks Packard One-Twenty en Super Eight was. In die hoop om nog meer van die mark te haal, het Packard besluit om die Packard 115C in 1937 uit te reik, wat sedert die motors uit die vyfde reeks in 1928 deur 'n ses-silinder enjin van Packard aangedryf is. Die besluit om die "Packard Six" bekend te stel, teen ongeveer $ 7 $ 1200,   was betyds vir die resessie van 1938. Hierdie model noem Packards ook iets minder eksklusief as wat die publiek in gedagte gehad het en het op die lange duur die reputasie van Packard benadeel om van die beste luukse motors in Amerika te bou.  The Six, wat 110 in 1940–41 herontwerp is, het ná die oorlog drie jaar lank voortgeduur.
In 1939 stel Packard Econo-Drive bekend, 'n soort oordryf, wat beweer dat hy die enjinspoed van 27,8% kan verminder teen 'n snelheid van meer as 48 km/h.  Dieselfde jaar het die maatskappy 'n vyfde, dwars skokbreker bekendgestel en kolomverskuiwing (bekend as Handishift) op die 120 en Six beskikbaar gestel. 
'N Nuwe liggaamsvorm is bekendgestel vir die 1941 Packard Clipper. Dit was slegs beskikbaar as 'n vierdeurmodel op die 127 in (3,226 mm) asafstand van die 160, maar aangedryf deur 125 pk (93 kW 127 PS) weergawe van die reguit-8-enjin gebruik die 120. 
In 1942 skakel die Packard Motor Car Company oor na 100% oorlogsproduksie.  Tydens die Tweede Wêreldoorlog het Packard weer vliegtuigmotors gebou, met die Merlin-enjin van Rolls-Royce as die V-1650, wat die beroemde P-51 Mustang-vegvliegtuig aangedryf het, ironies genoeg bekend as die "Cadillac of the Skies" deur GI's in die Tweede Wêreldoorlog.   Packard het ook 1350-, 1400- en 1500-pk V-12 mariene enjins gebou vir Amerikaanse PT-bote (elke boot het drie gebruik) en sommige van Brittanje se patrolliebote. Packard was die 18de onder die Amerikaanse korporasies in die waarde van produksiekontrakte in oorlogstyd. 
Teen die einde van die oorlog in Europa het Packard Motor Car Company meer as 55 000 gevegsmotors vervaardig. Die verkope in 1944 was $ 455,118,600. Teen 6 Mei 1945 het Packard 'n agterstand in oorlogsbevele van $ 568,000,000 gehad. 
Teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog was Packard in 'n uitstekende finansiële toestand met bates van ongeveer $ 33 miljoen, maar verskeie bestuursfoute het met die verloop van tyd al hoe meer sigbaar geword. Soos ander Amerikaanse motorondernemings, het Packard aan die einde van 1945 die produksie van burgerlike motors hervat en hulle as 1946 -modelle bestempel deur hul 1942 -modelle beskeie op te dateer. Aangesien slegs gereedskap vir die Clipper byderhand was, is die motors van die Senior-reeks nie herskeduleer nie. Een weergawe van die verhaal is dat die Senior dies in die elemente weggelaat is om te roes en nie meer bruikbaar was nie. Nog 'n berugte verhaal is dat Roosevelt Stalin die dobbelstene aan die Senior-reeks gegee het, maar die ZiS-110-staatslimousines was 'n aparte ontwerp. 
Die Clipper het verouderd geword toe die nuwe koevertliggame begin verskyn het, onder leiding van Studebaker en Kaiser-Frazer. As hulle 'n Europese motorvervaardiger was, sou dit niks beteken het dat hulle die klassieke vorm kon bied wat nie so anders was as die latere Rolls-Royce met sy vertikale rooster nie. Alhoewel Packard finansieel sterk was toe die oorlog geëindig het, het hulle nie genoeg motors verkoop om die gereedskapskoste vir die ontwerp van 1941 te betaal nie. Terwyl die meeste motorvervaardigers in 1948–1949 met nuwe voertuie kon uitkom, kon Packard dit eers in 1951 doen. [ aanhaling nodig ] Ses-silinder motors is vir die tuismark laat val, en 'n cabriolet is bygevoeg. Hierdie nuwe ontwerpe verberg hul verhouding met die Clipper. Selfs daardie naam is laat val - 'n rukkie.
Die ontwerp wat gekies is, was 'n 'bad' tipe. Alhoewel dit tydens die oorlog as futuristies beskou is en die konsep verder gevoer is met die Nash van 1949-en dit dekades lank in die Saab 92-96 in Europa oorleef het-was die Packard-styl van 1948-1950 polariserend. Vir sommige was dit glad en klassiek gemeng met moderne ander wat dit die 'swanger olifant' genoem het. Toetsbestuurder vir Moderne Mechanix, Tom McCahill, het na die nuut ontwerpte Packard verwys as "'n bok" en "'n weduwee in 'n Queen Mary -hoed". Packard verkoop 92 000 voertuie vir 1948 en 116 000 van die 1949-modelle, maar in die vroeë jare na die Tweede Wêreldoorlog was die vraag na nuwe motors uiters hoog en byna enige voertuig sou verkoop. Die poging om sterk verkope verder as hierdie punt te handhaaf, sou baie meer problematies wees.
Cadillac se nuwe motors van 1948 het 'n slanke styl wat deur vliegtuie geïnspireer is, wat onmiddellik die styl van Packard se 'bad' outyds laat lyk het. Boonop het Cadillac in 1949 ook 'n splinternuwe OHV V8-enjin bekendgestel, wat hul motors 'n reputasie gegee het vir prestasie wat Packard se betroubare, maar verouderde inlyn-enjin nie kon pas nie. Die gebrek aan 'n moderne kragbron sou 'n toenemende aanspreeklikheid vir Packard wees namate die 1950's ontvou.
Packard het Cadillac uitverkoop tot ongeveer 1950, die meeste verkope was die middelgrootte -modelle. Gedurende hierdie tyd was Cadillac een van die vroegste VSA'smakers om 'n outomatiese ratkas aan te bied (die Hydramatic in 1941), maar Packard het die Ultramatic ingehaal,  wat in 1949 op topmodelle aangebied is en alle modelle vanaf 1950.
Die Ultramatic is ontwerp en gebou deur Packard en beskik oor 'n sluitkoppelomskakelaar met twee snelhede. Vroeë ultramatiek werk gewoonlik slegs in 'hoog', terwyl 'laag' met die hand gekies moet word. Begin 1954 kan dit slegs in 'hoog' of 'laag' begin en outomaties in 'hoog' verander. 'Hoog' was bedoel vir normale ritte en 'laag', veral om heuwels te navigeer.
Die Ultramatic het Packard die enigste Amerikaanse motorvervaardiger behalwe GM gemaak wat 'n outomatiese ratkas volledig in die huis ontwikkel het, aangesien selfs Ford gekies het om die ontwerp van hulle aan Borg-Warner uit te kontrakteer (Ford het aanvanklik probeer om Ultramatics by Packard aan te skaf om te installeer in Lincolns, maar het uiteindelik Hydramatics gekoop totdat Lincoln 'n paar jaar later sy eie outomatiese ratkas gekry het). Ultramatic het egter nie vergelyk met GM se Hydramatic vir gladheid van verskuiwing, versnelling of betroubaarheid nie. Die hulpbronne wat aan Ultramatic bestee is, het Packard die kans ontneem om 'n moderne V8 -enjin wat broodnodig is, te ontwikkel. Toe 'n nuwe bakstyl bygevoeg word, benewens die standaard sedans, coupés en cabriolet, het Packard 'n kombi in plaas van 'n twee-deurs hardtop in reaksie op Cadillac se Coupe DeVille bekendgestel. Die Station Sedan, 'n wa-agtige bak wat meestal van staal was, met baie dekoratiewe hout agterin, is slegs 3864 verkoop gedurende die drie jaar van produksie. Alhoewel die Packards van die laat veertigerjare en vroeë vyftigerjare in sy ou tradisie gebou is met vakmanskap en die beste materiaal, was dit nie goed nie. Die kombinasie van die laer pryse van Packards en die impak op die aansien van hul hoër broers en 'n paar twyfelagtige bemarkingsbesluite, Packard se kroon as 'koning' van die luukse motormark was in gevaar - en dit sou uiteindelik gesteel word deur 'n stygende Cadillac. In 1950 het die verkope vir die modeljaar tot 42 000 motors gedaal. Toe Packard se president, George T. Christopher, koers inslaan vir 'n evolusionêre stylbenadering met 'n facelift vir 1951, wou ander 'n radikale nuwe ontwerp hê. Uiteindelik bedank Christopher en die tesourier van Packard, Hugh Ferry, word president - hy eis 'n nuwe rigting. Ferry, wat sy loopbaan by Packard in die rekeningkundige afdeling deurgebring het, wou nie die pos kry nie en het vinnig duidelik gemaak dat hy tydelik dien totdat 'n permanente president van die onderneming gevind kan word.
Die 1951 Packards is heeltemal herontwerp. Ontwerper John Reinhart het 'n hoë middellyf, meer vierkantige profiel ingebring wat pas by die hedendaagse stylneigings-baie anders as die tradisionele vloeiende ontwerp van die onmiddellike naoorlogse era. Nuwe stylkenmerke sluit in 'n voorruit uit 'n stuk, 'n omhulde agterruit, klein stertvinne op die modelle met 'n lang asafstand, 'n volgrootte-rooster (vervang die tradisionele Packard-regop-ontwerp) en stomp "riglynskerms" met die enjinkap en voorskerms op dieselfde hoogte. Die wielbasis van 122 duim (3.099 mm) ondersteun standaard-reeks in die 200-reeks en Deluxe twee- en vierdeure, en 250-reeks Mayfair-hardtop-coupes (Packard se eerste) en cabriolet. Die modelle 300 en Patrician 400 het 'n wielbasis van 127 duim (3,226 mm) gery. Die 200-reeks modelle was weer 'n lae-end modelle en sluit nou 'n besigheid coupe in. Die nuwe voorkoms toon baie ooreenkomste met Oldsmobiles, wat meer redelik geprys en in groter getalle verkoop is.
Die 250, 300 en 400/Patricians was die vlagskipmodelle van Packard en het die grootste deel van die produksie vir daardie jaar beslaan. Die Patrician was nou die Packard in die boonste rakke wat die lyn Custom Custom vervang het. Oorspronklike planne was om dit met 'n 356 cu in (5,8 L) enjin toe te rus, maar die maatskappy het besluit dat die verkope waarskynlik nie hoog genoeg sou wees om die vervaardiging van die groter, duurder kragstasie te regverdig nie, en daarom het die 327 cu in (5,4 L) ) (voorheen die middelste enjin) is eerder gebruik. Terwyl die kleiner motor byna gelyke prestasie in die nuwe Packards bied as dié van die 356, word die beweging deur sommiges beskou as 'n verdere vernedering van Packard se beeld as 'n luukse motor.
Aangesien 1951 'n stil jaar was met min nuwe nuus van die ander motorvervaardigers, het Packard se herontwerpte reeks byna 101 000 motors verkoop. Die 1951 Packards was 'n eienaardige mengsel van die moderne (die outomatiese transmissies) en veroudering (nog steeds met platte koppe in agt as OHV V8 -enjins vinnig die norm geword het). Geen huishoudelike motorlyne het in 1948 OHV V8's gehad nie, maar teen 1955 het elke motorlyn 'n weergawe aangebied. Die Packard inlyn agt, ondanks die feit dat dit 'n ouer ontwerp was sonder die krag van Cadillac se enjins, was dit baie glad. In kombinasie met 'n Ultramatic -ratkas, sorg die dryfbaan vir 'n byna stil en gladde ervaring op die pad. Dit het egter gesukkel om tred te hou met die perdekragrenne, wat toenemend na hoë kompressie -enjins met 'n kort slag gegaan het, wat in staat was om aanhoudend te ry teen 'n snelheid van meer as 55 km / h.
Packard se beeld word toenemend as swak en outyds beskou, wat vir jonger kliënte onaantreklik is. Navorsings het bevind dat byna 75% van Packard -kliënte herhalings was wat vorige Packards besit het, en dat min nuwe kopers aangetrokke was tot die fabrikaat. Die probleem was die geriatriese leierskap van die onderneming. Die direksie van Packard aan die begin van die vyftigerjare het 'n gemiddelde ouderdom van 67 gehad en jonger bestuurders met 'n varser benadering tot die bestuur van die onderneming was broodnodig - in 1948 het Alvin Macauley, gebore tydens die Grant -administrasie, as voorsitter bedank. Hugh Ferry het dus besluit dat daar geen ander keuse was as om 'n buitestaander aan te neem om as president oor te neem nie. Vir hierdie doel het hy James Nance van die toestelvervaardiger Hotpoint gewerf. Op 52 was Nance meer as 'n dekade jonger as die jongste Packard -bestuurder.
Een van die belangrikste redes vir die bejaarde leierskap van Packard was dat die onderneming nie 'n pensioenplan vir bestuurders gehad het nie (die werkers het 'n pensioenplan volgens hul UAW-kontrak gehad). As gevolg hiervan was Packard -bestuurders huiwerig om af te tree en het geen bron van inkomste behalwe 'n sosiale sekerheidsbetaling nie, wat die jonger mans verhinder het om aan die bewind te kom in die onderneming. Een van James Nance se eerste optrede as president was om 'n pensioenplan op te stel om Packard se bestuurders te laat aftree. Nance het gewerk om militêre kontrakte uit die Koreaanse Oorlog op te los en Packard se erg verwaterde beeld om te keer. Hy het verklaar dat Packard voortaan sal stop met die vervaardiging van voertuie teen die duur prys en slegs luukse modelle sal bou om met Cadillac mee te ding. As deel van hierdie strategie onthul Nance 'n lae-produksie (slegs 750 vervaardigde) glansmodel vir 1953, die Caribbean cabriolet. Dit was ewe goed ontvang en het sy kompetisie uitverkoop, wat direk met die ander nuwelinge van daardie jaar (Buick Skylark, Oldsmobile Fiesta en Cadillac Eldorado) meegeding het. Die algehele verkope het egter afgeneem in 1953. Hoewel die luukse modelle met beperkte oplaag, soos die Karibiese cabriolet en die Patrician 400 Sedan, en die Derham -pasgemaakte formele sedan, 'n deel van die verlore aansien van beter dae terugbring, het die styl met 'n hoë sak 'gelyk twee jaar tevore, het mense nie meer die brood- en botterpakkette na die vertoonlokale gebring nie. Packard se boukwaliteit, wat eens ongeëwenaard was, het ook gedurende hierdie tydperk begin afneem namate die moraal van werknemers afneem.
Hoewel Amerikaanse onafhanklike vervaardigers, soos Packard, goed gevaar het gedurende die vroeë naoorlogse periode, het die vraag die vraag ingeneem en teen die vroeë vyftigerjare is hulle toenemend uitgedaag omdat die 'Big Three' - General Motors, Ford en Chrysler - intens gesukkel het vir die verkope in die ekonomiese, medium- en luukse markte.  Die onafhanklikes wat in die vroeë 50's geleef het, het saamgesmelt. In 1953 het Kaiser saamgesmelt met Willys om Kaiser-Willys te word. Nash en Hudson het American Motors Corporation (AMC) geword. Die strategie vir hierdie samesmeltings het ingesluit om koste te besnoei en hul verkoopsorganisasies te versterk om aan die intense mededinging van die Groot Drie te voldoen. 
In 1953–54 het Ford en GM 'n wrede verkoopoorlog gevoer, pryse verlaag en motors op handelaars gedwing. Alhoewel dit min invloed op enige onderneming gehad het, het dit die onafhanklike motorvervaardigers ernstig beskadig. Die president van Nash, George W. Mason, het dus voorgestel dat die vier groot onafhanklikes (Nash, Hudson, Packard en Studebaker) saamsmelt tot een groot uitrusting om die naam American Motors Corporation (AMC) te kry. Mason het informele gesprekke gevoer met Nance om sy strategiese visie uiteen te sit, en daar is ooreengekom dat AMC Packard se Ultramatic -transmissies en V8 -enjins sou koop. Hulle is in 1955 Hudsons and Nashes gebruik.
Alhoewel verdedigingskontrakte uit die Koreaanse Oorlog broodnodige inkomste ingebring het, het die oorlog in 1953 geëindig en het die nuwe minister van verdediging, Charles E. Wilson, begin om verdedigingskontrakte af te sny van alle motorvervaardigers behalwe GM, waarvoor hy voorheen president was.
Chrysler en Ford het in die vroeë vyftigerjare ook 'n veldtog gevoer om Packard -handelaars te "steel", gevolglik het Packard se handelaarsnetwerk steeds kleiner geword en meer versprei.
Packard se laaste groot ontwikkeling was die deur Bill Allison uitgevinde Torsion-Level-vering, 'n elektronies beheerde vierwiel-torsiestangvering wat die motor se hoogte van voor na agter en van kant tot kant gebalanseer het, met elektriese motors om elke veer onafhanklik te vergoed. Hedendaagse Amerikaanse mededingers het ernstige probleme ondervind met hierdie opskortingskonsep, en probeer dieselfde bereik met lugsakvere voordat hulle die idee laat vaar het.
Vanaf 1 Oktober 1954 het Packard Motor Car Company die mislukte Studebaker Corporation gekoop om Amerika se vierde grootste motoronderneming te vorm, maar sonder volle kennis van hul omstandighede of die finansiële implikasies daarvan in ag geneem.  SPC se Nance wou egter nie oorweeg om saam te smelt met AMC nie, tensy hy die opperbevel kon neem (Mason en Nance was voormalige mededingers as hoofde van onderskeidelik die Kelvinator- en Hotpoint -apparaatmaatskappye), maar Mason se grootse visie van 'n Big Four American Die motorbedryf eindig op 8 Oktober 1954 met sy skielike dood as gevolg van akute pankreatitis en longontsteking.
'N Week na die dood van Mason, het die nuwe president van AMC, George W. Romney, aangekondig "daar is geen fusies nie, hetsy direk of indirek".  ​​Nietemin het Romney voortgegaan met Mason se verbintenis om komponente van die DBV te koop. Alhoewel Mason en Nance voorheen ooreengekom het dat SPC onderdele by AMC sou koop, het dit dit nie gedoen nie. Boonop was Packard se enjins en transmissies relatief duur, so AMC het begin met die ontwikkeling van sy eie V8-enjin en het die uitkontrakteerde eenheid teen die middel van 1956 vervang.  Hoewel Nash en Hudson saamgesmelt het toe Studebaker en Packard aangesluit het, het die vierrigting-samesmelting waarop Mason gehoop het, wat by Nash, Hudson, Studebaker en Packard sou aansluit, nie gerealiseer nie. Die SP-huwelik (regtig 'n Packard-uitkoop) was 'n verlammende fout. Alhoewel Packard nog steeds in 'n redelike finansiële toestand was, sukkel Studebaker nie met hoë oorhoofse en produksiekoste nie en het hy die onmoontlike syfer van 250 000 motors per jaar nodig gehad om gelyk te kom. Daar is 'n omsigtigheidsondersoek geplaas agter die "samesmeltingskoors", en die transaksie is inderhaas gehaas. Dit het ná die samesmelting duidelik geword dat die verslegtende finansiële situasie van Studebaker die voortbestaan ​​van Packard in gevaar stel.
Nance het in 1954 op 'n totale herontwerp gehoop, maar die nodige tyd en geld ontbreek. Packard daardie jaar (totale produksie 89,796) bestaan ​​uit die brood-en-botter Clipper-reeks (die 250-reeks is laat val), Mayfair-hardebakkies en cabrio's, en 'n nuwe intreevlak-langas-sedan met die naam Cavalier. Onder die Clippers was 'n nuutste pilaar, die Sportster, wat lyk soos 'n hardtop.
Met tyd en geld wat weer ontbreek, was die styl van 1954 onveranderd, behalwe vir gewysigde kopligte en agterligte, in wese versierde items. 'N Nuwe hardtop met die naam Pacific is by die vlagskip Patrician-reeks gevoeg, en al die hoër Packards het 'n vervelige 359-cid-enjin. Daar is lugversorging vir die eerste keer sedert 1942 beskikbaar. Packard het lugversorging in die 1930's bekendgestel. Clippers (wat meer as 80% van die produksie beslaan) het ook 'n hardpaneelmodel, Super Panama, gekry, maar die verkope het tot 31.000 motors gedaal.
Die revolusionêre nuwe model waarop Nance gehoop het, is tot 1955 vertraag, deels weens Packard se samesmelting met Studebaker. Packard -stilis Dick Teague is deur Nance opgeroep om die 1955 -reeks te ontwerp, en Teague se eer was dat die Packard uit 1955 inderdaad 'n sensasie was toe dit verskyn. Die bakwerk is nie net volledig opgedateer en gemoderniseer nie, maar die vering was ook heeltemal nuut, met torsiestaaie voor en agter, tesame met 'n elektriese bedieningselement wat die motor gelyk hou, ongeag vrag of padtoestande. Die indrukwekkende nuwe ontwerp was Packard se splinternuwe ultramoderne oorhoofse klep V8, wat 5,8 l verplaas het, en vervang die ou, swaar gietyster syklep reguit-agt wat al dekades lank gebruik is. Boonop bied Packard 'n verskeidenheid krag-, geriefs- en geriefsfunksies, soos stuurstuur en remme, sowel as elektriese vensterhysers. Maar lugversorging was 'n afwyking. Alhoewel dit teen die middel van die vyftigerjare op alle fabrikate beskikbaar was, is dit in 1955 en 1956 op slegs 'n handjievol motors geïnstalleer ondanks Packard se status as 'n luukse motor. Die modeljaarverkope het eers in 1955 teruggekeer na 55 000 eenhede, insluitend Clipper, in 'n baie sterk jaar in die hele bedryf.
Toe die 1955 -modelle in produksie begin, het 'n ou probleem opgevlam. In 1941 het Packard sy lyke aan Briggs Manufacturing Company uitgekontrakteer. Die stigter van Briggs, Walter Briggs, is vroeg in 1952 oorlede en sy gesin het besluit om die onderneming af te verkoop om boedelbelasting te betaal. Chrysler het Briggs dadelik gekoop en Packard in kennis gestel dat hulle sal ophou om liggame te verskaf nadat Packard se kontrak met Briggs aan die einde van 1953 verstryk het. Packard moes noodgedwonge die liggaamsproduksie na 'n te klein fabriek in Connorlaan in Detroit verskuif. Die fasiliteit was te klein en het eindelose verbindings en kwaliteitsprobleme veroorsaak. [ aanhaling nodig ] Slegte kwaliteitskontrole het die onderneming se imago benadeel en verkope het in 1956 gedaal, hoewel die probleme op daardie stadium grootliks opgelos was. [ aanhaling nodig ] Boonop was 'n 'breindrein' van talent weg van Packard aan die gang, veral John Z. DeLorean. [ aanhaling nodig ]
Vir 1956 het die Clipper 'n aparte fabrikaat geword, met Clipper Custom- en Deluxe -modelle beskikbaar. Nou was die sakemodel van Packard-Clipper 'n spieël vir Lincoln-Mercury. 'Senior' pakkies is in vier liggaamsstyle gebou, elk met 'n unieke modelnaam. Patrician is gebruik vir die vier-deurs boonste ry sedans, Four Hundred vir die hardtop coupes, en Caribbean vir die cabriolet en vinyl-dak twee-deur hardtop. In die lente van 1956 is die uitvoerende gesag bekendgestel. Uitvoerend in 'n vierdeur-sedan en 'n twee-deurs hardtop, was die Executive gemik op die koper wat 'n luukse motor wou hê, maar nie die prys van Packard kon regverdig nie. Dit was 'n tussenmodel wat die Packard -naam en die voorkant van die Senior -modelle gebruik het, maar met behulp van die Clipper -platform en agterskerms. Dit was nogal verwarrend en was in stryd met wat James Nance al etlike jare probeer doen, die skeiding van die Clipper -lyn van Packard. Sedert die bekendstelling van die motors op die mark, was daar egter rede om in 1957 voort te gaan met die motor. Dit word toe 'n basiese Packard op die splinternuwe 1957 Senior-dop. Clippers sou vanaf 1957 lyke met Studebaker deel.
Ondanks die nuwe ontwerp van 1955/56 het Cadillac steeds die luukse mark gelei, gevolg deur Lincoln, Packard en Imperial. Betroubaarheidsprobleme met die outomatiese ratkas en alle elektriese toebehore het die mening van die publiek oor Packard verder geknou. Die verkope was goed vir 1955 in vergelyking met 1954. Die jaar was ook 'n bedryfsbannerjaar. Packard se verkope het in 1956 afgeneem as gevolg van die pasvorm en afwerking van die 1955 -modelle, en meganiese probleme rakende die nuwe ingenieursfunksies. Hierdie gebreke kos Packard miljoene herroepings en het 'n nuut gewende beeld net in die beginjare aangetas.
Vir 1956 het Teague die basiese ontwerp van 1955 behou en het hy nog meer stylpunte bygevoeg, soos die destydse modieuse drie toning. Koplampe met 'n meer radikale styl in die voorskerms en 'n effense skommeling van chroom het die 1956 -modelle onderskei. 'Elektroniese drukknop Ultramatic', wat die drukknoppies van die ratkas op 'n steel op die stuurkolom gevind het, het probleme veroorsaak en het die motor se negatiewe reputasie vererger, wat moontlik binnekort 'n weeskind sou word. Modelreekse bly dieselfde, maar die V8 is nou vergroot tot 374 cu in (6,1 L) vir Senior -reekse, die grootste in die bedryf. In die beste Karibiese Eilande het die enjin 310 pk (230 kW) gelewer. Clippers het voortgegaan om die 352 -enjin te gebruik. Daar was planne vir 'n heeltemal nuwe 1957 -reeks Senior Packards, gebaseer op die showcar Predictor. Clippers en Studebakers sou ook baie binne- en buitekantpanele deel. ('N Privaat aanbieding van hierdie 1957-motorprogram is in Januarie 1956 aan die beleggingsbankiers van Wall Street in die Waldorf-Astoria Hotel in New York aangebied.) Hierdie modelle het in baie opsigte ver gevorder as wat deur 'n ander motorvervaardiger by spaar die tyd, spaar Chrysler, wat binnekort openbare toorn sou voel oor sy probleme van swak gehalte nadat hy sy nuwe 1957 -lyne in produksie gehaas het. Nance is ontslaan en verhuis na Ford as die hoof van die nuwe Mercury-Edsel-Lincoln-afdeling. Alhoewel Nance alles probeer het, kon die onderneming nie befondsing kry vir nuwe herinstelling nie, wat Packard genoop het om Studebaker -platforms en bakontwerpe te deel. Sonder die finansiering om die gevorderde nuwe modelle in die vooruitsig te stel, is die lot van die SPC geseël, en die groot Packard was in werklikheid dood in 'n uitvoerende besluit om 'die motor wat ons nie kon bekostig nie, te vermoor'. Die laaste volledig ontwerpte Packard-voertuig, 'n Patriciaanse vierdeur-sedan, het op 25 Junie 1956 van die monteerbaan van Connerlaan af gerol. 
In 1957 is daar nie meer Packards in Detroit gebou nie en die Clipper het as 'n aparte handelsnaam verdwyn. In plaas daarvan verskyn 'n motor wat deur die president van Studebaker gedra is, met die Packard Clipper -naambord op die mark, maar die verkope was stadig. Hulle is beskikbaar in net twee bakstyle, Town Sedan (vierdeur-sedan) en Country Sedan (vierdeur-kombi), en word aangedryf deur Studebaker se 288 cu in (4,7 l) V8 met 'n McCulloch-aanjaer, wat dieselfde 275 pk ( 205 kW) as die 1956 Clipper Custom, hoewel dit by hoër omwentelinge was.Ontwerptuie leen uit die 1956 Clipper (visueel in die rooster en dashboard), met wieldoppe, agterligte en draaiknoppe uit 1956, saam met die Packard -aasfluitmasker en die chroom van die bagasiebak van 1955 senior Packards, die Packard Clipper van 1957 was meer as 'n kenteken-ontwerpte Studebaker-maar ook ver van 'n patrisiër. As die onderneming meer geld kon belê om die transformasie af te handel en die motor onder 'n ware reeks "ware Packards" te plaas, sou dit moontlik 'n suksesvolle Clipper gewees het. Maar alleen staan ​​die motors in 'n baie beperkte hoeveelheid - en 'n aantal Packard -handelaars het hul franchises laat val terwyl kliënte wegbly, ondanks groot prysafslag, bang om 'n motor te koop wat binnekort 'n wees wees. Met die mark oorstroom deur goedkoop motors, het klein motorvervaardigers gesukkel om voertuie teen verliespryse te verkoop om tred te hou met Ford en GM.  'n Algemene afname in die vraag na groot motors het ook gelei tot 'n oorskakeling na kompakte motors soos die Studebaker Lark.
Baie voorspelers van Packard was voorspelbaar teleurgesteld oor die merkbare verdere verlies aan eksklusiwiteit en wat hulle as 'n afname in kwaliteit beskou het. Hulle het saam met mededingers en mediakritici die nuwe modelle as 'Packardbakers' gedoop. Die 1958 -modelle is bekendgestel sonder 'n reeksnaam, bloot as 'Packard'. Nuwe karrosseriestyle is bekendgestel, 'n twee-deurs hardtop het by die vierdeur-sedan aangesluit. 'N Nuwe voorste model verskyn met 'n sportiewe profiel: die Packard Hawk was gebaseer op die Studebaker Golden Hawk en het 'n nuwe neus en 'n valse noodwiel wat in die bagasiebakdeksel gevorm is, wat herinner aan die gelyktydige Imperial. Die Packards van 1958 was een van die eerstes in die bedryf wat met plastiekonderdele 'facelift' is. Die behuising vir die nuwe dubbele kopligte en die volledige vinne was veselglasonderdele wat op Studebaker -liggame geënt is. Daar was baie min chroom op die onderste voorste clip. Ontwerper Duncan McRae het daarin geslaag om die Clipper -agterligte uit 1956 vir 'n laaste keer op te neem, hierdie keer in 'n vin, en onder 'n skuinsvin, 'n wilde of tot 'n bisarre mengsel. Bygevoeg aan die voorkant van almal, behalwe die Hawk, is hulle op dubbele kopligte vasgesteek in 'n desperate poging om tred te hou met die styl van die laat 1950's. Alle Packards het wiele van 36 cm gekry om die profiel te verlaag. Die openbare reaksie was voorspelbaar en die verkoop was byna nie. Die Studebaker -fabriek was ouer as Packard se Detroit -aanleg, met hoër produksievereistes, wat die verkope verlaag het. 'N Nuwe kompakte motor waarop die onderneming sy voortbestaan ​​gestig het, die Lark, was 'n jaar weg en kon nie in genoegsame hoeveelhede verkoop om die handelsmerk aan die gang te hou nie. Verskeie fabrikate is rondom hierdie tyd gestaak: Packard, Edsel, Hudson, Nash, DeSoto en Kaiser. Nie sedert die dertigerjare soveel fabrikate verdwyn het nie, en eers in die motorbedryfskrisis van 2008–10 sou soveel fabrikate gelyktydig laat val.
Concept Packards Wysig
Gedurende die vyftigerjare is Packard 'n aantal 'droommotors' gebou in 'n poging om die merk lewendig te hou in die verbeelding van die Amerikaanse motor-koop publiek. In hierdie kategorie is die Pan American van 1952 wat gelei het tot die produksie Caribbean and the Panther (ook bekend as Daytona), gebaseer op 'n 1954 -platform. Kort na die bekendstelling van die Karibiese Eilande, het Packard 'n prototipe hardtop met die naam Balboa getoon.  Dit bevat 'n omgekeerde skuins agterruit wat vir ventilasie laat sak kan word, 'n kenmerk wat in 1957 deur Mercury in 'n produksiemotor bekendgestel is en steeds in 1966 vervaardig word.
Die versoek is gebaseer op die vierhonderd hardtop van 1955, maar bevat 'n klassieke, regop Packard -gegrilde rooster wat herinner aan die vooroorlogse modelle. Boonop is die 1957 -ingenieursmuil "Black Bess" gebou om nuwe funksies vir 'n toekomstige motor te toets. Hierdie motor het 'n ooreenkoms met die 1958 Edsel. Dit bevat die terugkeer van Packard na 'n vertikale rooster. Hierdie rooster was baie smal met die bekende os-jukvorm wat kenmerkend was vir Packard, en met voorskerms met dubbele kopligte wat lyk soos Chrysler-produkte uit daardie era. Die ingenieursmuil Black Bess is deur die onderneming vernietig kort nadat die Packard -aanleg gesluit is. Van die tien versoeke wat gebou is, is slegs vier op die vloer van die vertoonlokaal verkoop.
Dick Teague het ook die laaste Packard -skoumotor, die Predictor, ontwerp. Die ontwerp van hierdie harde bakkie volg die lyne van die beplande 1957 -motors. Dit het baie ongewone kenmerke, onder andere 'n dakgedeelte wat oopgemaak kan word óf deur 'n deur oop te maak óf 'n skakelaar te aktiveer, ver voor latere T-tops. Die motor het sitplekke wat uitdraai, sodat die passasier maklike toegang kon kry, 'n funksie wat later op sommige Chrysler- en GM -produkte gebruik is. Die voorspeller het ook die operasvensters, of deurgate, op gelyktydige Thunderbirds laat kry. Ander nuwe idees was oorhoofse skakelaars - dit was in die produksie Avanti - en 'n streepontwerp wat gevolg het op die kapprofiel en die draaiknoppe in die middelste konsole gebied. Hierdie funksie is eers onlangs op produksiemotors gebruik. Die Predictor oorleef en word vertoon in die Studebaker National Museum -afdeling van die Center for History in South Bend, Indiana.
Een ongewone prototipe, die Studebaker-Packard Astral, is in 1957 gemaak en eers op 12 Januarie 1958 in die South Bend Art Center onthul, en daarna op die motorskou in Genève in Maart 1958.  Dit het 'n enkele gyroskopiese gebalanseerde wiel en die publisiteitsdata suggereer dat dit met 'n kernkrag aangedryf kan word of wat die ontwerpers beskryf as 'n ioniese enjin. Daar is nooit 'n werkende prototipe gemaak nie, en dit was ook nie waarskynlik dat dit ooit bedoel was nie.  
Die Astral is ontwerp deur Edward E. Herrmann, Studebaker-Packard se direkteur van interieurontwerp,  as 'n projek om sy span ervaring te gee in die werk met glasversterkte plastiek. Dit is by verskillende Studebaker -handelaars vertoon voordat dit geberg is. Die motor is 30 jaar later herontdek, die motor is herstel en deur die Studebaker -museum vertoon.
Die einde Edit
Studebaker-Packard het die Packard-naamplaatjie in 1959 van die mark gehaal. In 1962 word "Packard" van die naam van die onderneming afgehaal op 'n tydstip toe dit die nuwe Avanti bekendstel, en 'n minder anachronistiese beeld gesoek word, en sodoende die verhaal voltooi van die Amerikaanse Packard -merk. Die naam Packard (sowel as Pierce-Arrow) is vir die Avanti oorweeg, maar dit is nie gedoen nie.
Aan die einde van die vyftigerjare is Studebaker-Packard deur entoesiaste genader om die Franse motorvervaardiger Facel-Vega's Excellence-vierdeur-hardtop te herlaai as 'n Packard te koop in Noord-Amerika, met behulp van voorraad Packard V8's en die identifisering van afwerking, insluitend rooi seskantige wieldoppe, aalsak. ornament en klassieke vertikale os-jokrooster. [ aanhaling nodig ] Die voorstel is van die hand gewys toe Daimler-Benz dreig om uit sy bemarkings- en verspreidingsooreenkoms uit 1957 te tree, wat Studebaker-Packard meer inkomste sou gekos het as wat hy sou kon verdien uit die pakkie-ontwerpte Packard. Daimler-Benz het destyds min van sy eie handelaarsnetwerk gehad en het hierdie ooreenkoms gebruik om deur die SPC se handelaarsnetwerk op die Amerikaanse mark aan te gaan en meer gevestig te word, en was van mening dat hierdie motor 'n bedreiging vir hul modelle is.
Afgebreek herlewing Wysig
Aan die einde van die negentigerjare het Roy Gullickson die Packard -naambord laat herleef deur die handelsmerk te koop en 'n Packard Twaalf vir die 1999 -modeljaar. Sy doelwit was jaarlikse produksie van 2 000 motors, maar 'n gebrek aan beleggingsfondse het die plan vir onbepaalde tyd gestaak. Die enigste prototipe wat Twaalf gemaak het, is in Julie 2014 op 'n motorveiling in Plymouth, MI, verkoop vir $ 143 000. 
Elke SORG -pakket is 'n persoonlike bydrae tot die wêreldvrede wat ons land soek. Dit spreek Amerika se kommer en vriendskap uit in 'n taal wat alle mense verstaan.
'N Oorspronklike ontvanger van die CARE -pakket onthou die ontvangs van 'n' geskenk uit Amerika 'in November 1947.
Leo en Helga Kissell het mekaar tydens die Tweede Wêreldoorlog in Duitsland ontmoet. Nadat Leo na die VSA teruggekeer het, stuur hy vir Helga een van die eerste CARE -pakkette. Binne drie jaar is hulle getroud.
CARE lewer pakkette aan weeskinders in die naoorlogse Europa - GESKIEDENIS
Hieronder is 'n beskrywing van die lyste wat tans in die naamdatabasis gesoek kan word. Aangesien dit 'n deurlopende poging is, word die voorraad lyste wat aan die publiek beskikbaar is, steeds groter, met meer name en dokumente wat gereeld bygevoeg word.
Vroeë afbetalingslyste: Die Oordragdepartement van die JDC is in 1915 gestig om persoonlike betalings te lewer aan die gebiede in Europa en Palestina waar normale oordragagentskappe weens oorlogstoestande nie kon funksioneer nie. Familielede uit die Weste kon klein bedrae (gewoonlik $ 5 of $ 10, tot $ 100) inbetaal sodat JDC aan hul familielede in die buiteland kan oorbetaal. Die afdelingslyste bevat beide die name en adresse van afstuurders en begunstigdes, hoofsaaklik genealogiese materiaal wat nie elders gevind kan word nie. In die periode 1917-1920 was hierdie oorskrywings meer as $ 6,966,195. Die JDC -argief bevat afdelingslyste van Pole (insluitend die 'besette gebied'), Roemenië, Palestina en Rusland. Lêers sluit in:
Poland Remittances 1, 1915-1917 (PDF 1,70 MB)
Poland Remittances 2, 1915-1917 (PDF 21,5 MB)
Rusland-oorbetalings, 1916-1917 (PDF 1,10 MB)
Oordragings in Roemenië, 1916-1918 (PDF 1,61 MB)
Palestina Remittances, 1918 (PDF 4.89 MB)
Betalings vir Jaffa, 1918 (PDF 604 KB)
Betalings vir Palestina, 1 Augustus 1918 (PDF 736 KB)
Betalings vir Palestina, 11 Julie 1918 (PDF 1,55 MB)
Betalings vir Saffed, Palestina, 1918 (PDF 200 KB)
Oorbetalings vir Pole ('beset gebied'), 1918(PDF 1,20 MB)
Poland Remittances 3, 1919 (PDF 9,29 MB)
Die periode 1914-1921
Joodse mans uit Rohatyn, Pole, gevang in Siberië, 1916 (PDF 703 KB)
'N Lys van 1916 van diegene uit die Galisiese stad Rohatyn, Pole wat in Siberië gevange gehou is. Die hele manlike bevolking, tussen 12 en 70 jaar oud, is deur Russiese troepe in die tronk gesit en het 'n gemeenskap van honger vroue en kinders agtergelaat, aan wie die JDC poog om behoorlike hulp te verleen.
Hulp aan rabbi's in die Russiese Ryk en Palestina, 1916 (PDF 2,43 MB)
Lyste uit 1916 waarin finansiële hulp aan prominente rabbi's uiteengesit word.
Jode uit die Russiese Ryk wat kontak met familielede versoek, 1917 (PDF 2,25 MB)
Verteenwoordigers van die JDC het Jode uit die voormalige Russiese Ryk bygestaan ​​in pogings om hul familielede in die Weste te kontak en op te spoor. Verteenwoordigers van die JDC het in hierdie lys van 1917 as tussengangers tussen familielede opgetree en hulp verleen.
Gewonde Joodse krygsgevangenes wat na hul tuislande teruggeplaas is, 1920- (PDF 12,4 MB)
In die nasleep van die Eerste Wêreldoorlog het JDC, saam met die Amerikaanse Rooi Kruis en ander groepe, probeer om 160 000 krygsgevangenes in Siberië terug te bring, waarvan 10 000 Joods was. Hierdie lys bevat inligting oor '60 Joodse oorlogsgestremdes' wat op 11 Mei 1920 op die SS gerepatrieer is Shunko Maru, befonds deur JDC. Foto's en genealogiese besonderhede is op hierdie lys ingesluit.
Professionele persone van Wene aan wie die JDC kospakkies versprei het, 1920- (PDF 2,31 MB)
Na die Eerste Wêreldoorlog het Oostenryk ongekende inflasie, tekorte en devaluasie van die Oostenrykse kroon gely. JDC het op hierdie krisis gereageer deur Jode te voorsien van voedsel, klere, verwarmingsmateriaal en geldhulp. Hierdie lys bevat ingenieurs, dokters, staatsamptenare en ander wat pas arm was en kospakkies van JDC ontvang het.
Krygsgevangene in Siberië -kaarte, 1920
Na die Eerste Wêreldoorlog was 10 000 Jode onder die 160 000 krygsgevangenes in Siberië. JDC het saam met die Amerikaanse Rooi Kruis en ander groepe die Siberiese Oorlogsgevangenes -repatriasiefonds gestig. Byna alle gevangenes wat wou terugkeer na hul huise, kon dit doen, wat tienduisende mense van die dood red. Hierdie versameling van meer as 1 000 kaarte bevat foto's en biografiese inligting oor Joodse gevangenes.
Lyste van Poolse Jode, gegroepeer volgens stad, versoek hulp van Amerikaanse familielede, 1921 (PDF 24 MB)
Verteenwoordigers van die JDC in Pole het versoeke om beëdigde verklarings, vervoersfondse en ander hulp van Jode oorsee aan hul familielede gestuur. JDC -veldverteenwoordigers het na die JDC NY -hoofkwartiere lyste gestuur van Jode uit 'n spesifieke stad in Pole, wat inligting bevat oor hul individuele behoeftes en die besonderhede rakende hul Amerikaanse familielede. Die kantoor in NY het toe opgevolg met familielede in die staat. Genealogies ryk materiaal soos Poolse en Amerikaanse name en adresse verskyn op hierdie 1921 naoorlogse lyste.
Weeskinders het voogdyskap verleen deur JDC se program vir finansiële aanneming, 1921 (PDF 5,91 MB)
Na die omwenteling van die Eerste Wêreldoorlog het JDC 'n wettige aannemingsprogram begin, waardeur 'n beskermheer 'n kind se welvaart vir die jaarlikse bedrag van $ 100 geborg het. Immigrantehulpverenigings, sinagoges en ver familielede in die Verenigde State het kinders gereeld geborg.
Krygsgevangenes vrygelaat uit Siberië, 1921 (PDF 1,57 MB)
Hierdie lys van 1921 bevat besonderhede van voormalige Hongaarse, Duitse en Oostenrykse krygsgevangenes wat by aankoms in San Francisco hulp van JDC en die Amerikaanse Rooi Kruis ontvang het, op pad na Trieste, Italië. Hierdie lys is gepubliseer ter inligting van familielede wat teen die einde van Junie 1921 die aankoms van hul familielede in Triëst kon verwag.
Lyste uit die Nazi -tydperk en die gevolge daarvan
Vlugtelinge in Poolse grensgebiede, 1938-1939 (PDF 72,5 MB)
Lyste van Poolse Jode wat deur die Nazi-regering uit Duitsland verdryf is na die Poolse grensdorp Zbaszyn en ander wat uit die Duitse kliëntstaat Slowakye verdryf is na dorpe in die niemansland oorkant die grens in Wes-Galicië, met hulp van die JDC in 1938-1939.
Poolse Joodse emigrante in Hongarye, 1939 (PDF 2,18 MB)
'N Lys van emigrante uit Pole wat in 1939 welsynshulp ontvang van die JDC in Boedapest.
Vlugtelinge op die SS St. Louis Wie het JDC -hulp ontvang, 1939 (PDF 2,07 MB)
In Mei 1939 het die SS St. Louis het meer as 930 passasiers na Nazi -Duitsland gevlug na Kuba. Hulle is toegang tot Havana geweier, en JDC het hulle te hulp gekom. Toe die onderhandelinge tussen JDC en die Kubaanse regering misluk, moes die skip met 907 passasiers na Hamburg terugkeer. Terwyl die skip nog op die oop see was, het JDC toestemming van Holland, België, Engeland en Frankryk gekry om die vlugtelinge op te neem, en 'n waarborg van $ 500.000 gestig om ondersteuningskoste te dek. Toe dit Europa bereik, kon die skip in Antwerpen aanlê, waar die passasiers vertrek het.
Ontsnap aan Poolse Joodse offisiere in Komarom, Hongarye, 1939 (PDF 2,18 MB)
Hierdie lys van 1939 bevat name van die ontsnapte Poolse Joodse offisiere in die kamp in Komarom, Hongarye. Gedetailleerde inligting oor die stad van herkoms en familielid van die offisier word gelys.
Kinders in Holland vir wie JDC probeer help om na die Verenigde State te emigreer, 1940 (PDF 6,69 MB)
Die reddingspogings van die JDC tydens die Tweede Wêreldoorlog het ingesluit om 'n netwerk van ander organisasies, waaronder HIAS en die Duitse Joodse Kinderhulp in New York, te kontak om kinders te help, van wie sommige familielede in Amerika gehad het, uit Holland te emigreer. beëdigde verklarings, fondse en om huise vir jong familielede te voorsien.
Poolse Joodse vlugtelinge wat hulp ontvang het, nadat hulle in 1940 ooswaarts na Vilna, Litaue, verhuis het om aan die Nazi -bewind te ontsnap.
Joodse vlugtelingkinders ontvang JDC -hulp in Frankryk, insluitend inligting oor familielede en vriende in die buiteland, 1940 (PDF 27,4 MB)
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het JDC kindersorg vir Joodse vlugtelingkinders in Frankryk ondersteun. JDC befonds pogings van die Amerikaanse komitee vir die versorging van Europese kinders, wat kinders gehelp het om na die VSA te emigreer. Hierdie lys bevat name van Joodse vlugtelingkinders in Frankryk, die name van hul ouers, die geboortedatum en plek van die kind, en die name en adresse van die VSA -gebaseerde familielede of vriende van wie hulp gevra is vir beëdigde verklarings.
Duitse Jode in Lissabon vir wie JDC die emigrasiekoste gedek het, 1941 (PDF 14,1 MB)
JDC en sy vennote het Duitse Jode gehelp om Nazisme na Noord- en Suid -Amerika en ander veilige hawens via skepe uit neutrale Portugal te vlug. Vervoerkoste wat deur JDC befonds is, administrasiegelde wat deur HIAS gefinansier is, en die HIAS-ICA-emigrasievereniging in Lissabon (HICEM) het logistiek verskaf. Die name, familielede, seildatum, skipnaam, bestemming en uitgawes wat deur JDC gedek word, word gelys.
Skepseile van vlugtelinge van Japannese hawens na die Westelike Halfrond, 1940-1941 (PDF 38,3 MB)
Hierdie lyste van 1940-1941 bevat inligting oor Europese Joodse vlugtelinge wat van Japan na die Weste wil emigreer. Lêers oor individuele seilings is ingesluit in veilige hawens soos Kanada, die VSA en Suid -Amerika. Ingesluit is name, stad van herkoms, nasionaliteit en bestemming. Die name en adresse van familielede en vriende wat beëdigde verklarings afgelê het, is ingesluit.
Joodse vlugtelinge wat via Yokohama, Japan 1941, na Shanghai, China ontsnap (PDF 53,3 MB)
Hierdie lyste bevat besonderhede oor Duitse Joodse vlugtelinge wat Nazisme na China en Japan ontsnap het via die TranSiberiaanse spoorlyn. Ingesluit is name, adresse in Duitsland, nasionaliteit, bedrag betaal vir deurgang, bestemming en datum van vertrek. Ook familielede in die buiteland in Sjanghai, die VSA, Suid -Amerika en die Filippyne wat beëdigde verklarings lewer, is ingesluit.
Joodse vlugtelinge wat Japan verlaat vir ander veilige hawens, 1941 (PDF 8,86 MB)
Hierdie lyste beskryf vlugtelinge wat, nadat hulle hul toevlug tot die Nazisme in Japan gevind het, Japan na Australië, Kanada, die VSA, Birma, Suid -Afrika, Palestina en Suid -Amerika verlaat. Ingesluit is name, nasionaliteite, datums, Japanese vertrekhawe en bestemmings. 'N Vlugtelingehulpkomitee is in 1939 in Japan gestig, met die migrasiekantore van die JDC in 1940.
Duitse vlugtelinge ontvang JDC -hulp in Japan, 1941 (PDF 1,45 MB)
Dit is 'n lys van 1941 van Duitse en Oostenrykse vlugtelinge wat in Japan gestrand was. Geld vir hul ondersteuning word uit die JDC Duitsland -begroting verkry. Ingesluit is name, stede van herkoms in Duitsland en ouderdomme.
Europese vlugtelinge ontvang JDC -hulp in Japan, insluitend inligting oor familielede in die buiteland, 1941 (PDF 58,2 MB)
Die Joodse gemeenskap in Kobe, Japan, het hierdie lys van Europese vlugtelinge en hul familielede oorsee opgestel, sodat JDC hulp van familielede kan vra. Ingesluit is name, ouderdomme, geboorte -inligting, beroep, burgerskap van vlugtelinge, asook die name en adresse van familielede in die buiteland. In die periode 1940-1941 het JDC meer as $ 158, 284 aan vlugtelinge in Japan toegeken.
Yeshiva -studente ontvang JDC -hulp in oorlogstyd Japan, 1941 (PDF 3,00 MB)
Lyste van studente, georganiseer deur yeshiva, wat JDC -hulp in Japan in oorlogstyd ontvang. Die Mirer, Kamieniecer, Slonimer, Ostrów Mazowiecka, Klecker, Radiner, Telser, Nowogrodker, Lucker, Warschauer, Reverends en Lubavitcher Yeshivas bevat dit.Name, ouderdomme, geboortedata, beroep en burgerskap, asook name en adresse van familielede in die buiteland, word gelys. Van 1940-1941 het JDC meer as $ 158,284 toegeken aan vlugtelinge in Japan.
Vlugtelinge wat in Japan aankom en JDC -hulp ontvang, 1941 (PDF 8,61 MB)
Hierdie lyste van 1941 bevat besonderhede oor Poolse en Duitse Joodse vlugtelinge, sowel as vlugtelinge van ander plekke wat in 1940-1941 in Kobe, Japan, aangekom het. Ingesluit is name, ouderdomme, geboorteplek, beroep, datum van aankoms in Japan, bestemming en vertrekdatum. Met die groot toevloei van vlugtelinge, het gemeenskapsgroepe hulle tot JDC gewend vir hulp. 'N Vlugtelingehulpkomitee is in 1939 in Japan gestig, met die migrasiekantore van die JDC in 1940.
Waarborge van die Mirrer- en Lubavitcher -yeshivas ter ondersteuning van studente wat veilige hawens in Kanada of ander vriendelike lande vind, 1941 (PDF 4,76 MB)
Dit is lyste van die Mirrer- en Lubavitcher Yeshiva -verteenwoordigers van hul studente en fakulteite wat vlugtelinge in Kobe en Sjanghai is. Die Yeshivas waarborg hul ondersteuning van $ 8 per maand vir elke fakulteitslid en student, en JDC soek lande van veilige hawe vir hierdie vlugtelinge.
Passasiers op die SS Mouzinho, 1941 (PDF 84,7 MB)
Die SS Mouzinho verlaat Lissabon na New York op 10 Junie 1941. JDC het die hele skip vir vlugtelingpassasiers beveilig, waaronder meer as 100 kinders, waarvan baie in interneringskampe in Suid -Frankryk gewoon het. Onder die passasiers was die kunstenaar Marc Chagall en sy vrou, Bella.
'N Groep Poolse Jode, vlugtelinge wat sonder papiere in Portugal gestrand was, het voor die komende deportasie te staan ​​gekom. JDC het hulle gehelp om by die Poolse regering in ballingskap uit te kom, en 'n ooreenkoms is bereik met die Britte, sodat die vlugtelinge tydelik in Jamaika kon woon. JDC het gereël vir die vervoer van 157 Poolse Jode van Lissabon na Kuba en na 'n vlugtelingkamp in Jamaika. JDC het lewenskoste vir die vlugtelinge gedek.
Individuele ontvangers van JDC-kospakkies in Pole, 1941-1943 (PDF 26 MB)
Hierdie lyste bevat besonderhede oor Jode in Pole wat tydens die Tweede Wêreldoorlog hulp nodig gehad het en aan wie JDC pakkies en kospakkies gestuur het. Ingesluit is lyste van individue vir wie pakkie gestuur is, asook lyste van individue met bevestiging dat hul pakkette ontvang is. Dit bevat ook lyste van individue na wie pakkette gestuur is, maar teruggestuur is, en nooit die beoogde ontvangers bereik het nie.
Begunstigdes van JDC se gratis pakkiediens in die Sowjetunie, 1943-1945 (PDF 15,4 MB)
Hierdie lyste van 1943-1945 bevat die name en adresse van Jode wat pakkette in die Sowjetunie en die bevryde gebiede ontvang het. Ingesluit is vlugtelinge wat voorheen ooswaarts gevlug het om aan die Nazi's te ontsnap.
Vlugtelinge wat van Portugal na Kanada emigreer met hulp van JDC, 1944 (PDF 326 KB)
As deel van die Kanadese emigrasieprojek het die JDC $ 150,000 bewillig vir die ondersteuning van Joodse vlugtelinge in Spanje en Portugal en vir die vervoer van vlugtelinghouers met visum vir die duur van die oorlog na Kanada. Hierdie lys bevat 81 lede van 30 familie -eenhede wat vanaf 12 Februarie 1944 Kanadese visums in Portugal ontvang het.
Vlugtelinge ontvang JDC -hulp in Tanger, 1944 (PDF 1,76 MB)
Hierdie lys bevat 807 Joodse vlugtelinggesinne wat sedert 1938 hulp ontvang het van JDC in Tangier, 'n internasionale stad. Hulp aan hierdie vlugtelinge, waarvan baie staatloos is weens die beproewings van die Tweede Wêreldoorlog, is verleen in samewerking met die plaaslike vlugtelingkomitee . Vlugtelinge se name, plek en geboortedatum, nasionaliteit en beroep is aangeteken, soos deur die vlugtelinge self aan die komitee oorgedra is.
Lyste van passasiers wat op die SS gevaar het Serpa Pinto, 1941-1944
In talle seilings gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die SS Serpa Pinto (of Serpa Pinta) het meer vlugtelinge oor die Atlantiese Oseaan gebaar as enige ander Portugese skip. Dit vervoer gewoonlik tot 800 passasiers per seilvaart, vertrek vanaf Lissabon en stop gereeld in Casablanca om ekstra passasiers op te haal. Die bestemming van die skip was oor die algemeen die Verenigde State, maar ander uitstappunte was Kuba, die Dominikaanse Republiek, Jamaika en Mexiko. JDC het die finansiering van hierdie reise gefinansier of gedeel deur kaartjies te koop en waarborge te bied, wat duisende vlugtelinge in staat gestel het om veiligheid te bereik. Hierdie JDC -lyste is geen skeepsmanifes nie, dit is lyste van vlugtelinge wat deur JDC bygestaan ​​word. Die lyste wat geïndekseer is, word hieronder chronologies gerangskik:
Maart 1941 (PDF 1,3 MB): Hierdie lys bevat passasiers se adresse en inligting oor die borg in die Verenigde State wat geld by die JDC gedeponeer het om deur te gaan.
Junie 1941 (PDF 600 KB): Hierdie lys word gereël deur die JDC -kantoor (Berlyn, Amsterdam en Wene) wat die vlugtelinge se gang gereël het. Finansiële inligting oor die verstrekte bedrae is gewysig.
September 1941 (PDF 1,3 MB): Hierdie lys word gereël deur die vennootorganisasie wat die vlugtelinge se deurtog gereël het. Finansiële inligting oor die verstrekte bedrae is gewysig.
November 1941 (PDF 242 KB): Hierdie seil het passasiers ingesluit wat in Vigo, Spanje, gewag het, en 'n groep wat na die Dominikaanse Republiek was, meestal in verband met die Dominican Republic Settlement Association (DORSA) -program.
Januarie 1942 (PDF 1,64 MB): Hierdie seil het passasiers ingesluit wat na Jamaika, Kuba en New York was.
Junie 1942 (PDF 1,35 MB): Hierdie seil het passasiers ingesluit wat in Lissabon en Casablanca aan boord gegaan het. Besonderhede sluit in ouderdom, beroep en nasionaliteit.
September 1942 (PDF 1,78 MB): Hierdie vaartuig het passasiers ingesluit wat na Veracruz, Mexiko, was, en die uiteindelike bestemming in die Verenigde State was die hawe van Baltimore.
November 1942 (PDF 204 KB): Hierdie lys met 181 name bevat geen bykomende inligting oor bestemming, ouderdom of nasionaliteit nie.
Januarie 1943 (PDF 369 KB): Hierdie lys word volgens burgerskap gerangskik en bevat geboortedatum en vorige land van verblyf.
April 1943 (PDF 181 KB): Besonderhede op hierdie lys bevat ouderdom en burgerskap.
Augustus 1943 (PDF 450 KB): Besonderhede op hierdie lys sluit in ouderdom, huwelikstatus en nasionaliteit.
Oktober 1943 (PDF 54 KB): Hierdie kort lys bevat slegs naam en ouderdom.
Maart 1944 (PDF 406 KB): Die passasiers op hierdie lys het via Philadelphia na Kanada gereis. Besonderhede sluit in ouderdom en nasionaliteit.
Mei 1944 (PDF 54 KB): Hierdie lys bevat passasiers wat na Barcelona en Madrid reis, benewens die wat reeds in Lissabon was. Terwyl hy op see was, is die skip deur 'n Duitse U-boot aangeval en vasgehou, maar uiteindelik kon hy voortgaan. 'N Bygevoegde nuusberig beskryf die voorval.
Joodse vlugtelingkinders op die SS Serpa Pinto, 1943-1944 (PDF 2,06 MB): Hierdie lys beskryf Joodse vlugtelingkinders wat deur die JDC in Barcelona gehelp is. Die JDC het daarna gehelp met hul emigrasie uit Lissabon na die SS Serpa Pinto.
Vlugtelinge ontvang JDC -hulp in kamp Fadhala, Marokko, 1944 (PDF 899 KB)
Dit is 'n lys van 853 vlugtelinge in Camp Fadhala, 'n transito -kamp vir vlugtelinge wat uit Spanje aangekom het. Omdat die meeste deure vir die Europese Jood gesluit was, het JDC gehelp om vlugtelinge te werf na die veilige hawe naby Casablanca, met ondersteuning vir sorg en instandhouding, sowel as toerusting. Inwoners van die kamp was van Griekeland, Joego-Slawië, Tripoli en Malta, en die kamp het Joodse sowel as nie-Joodse vlugtelinge, waaronder 'n Roma-minderheid, gehuisves.
Joodse vlugtelinge in Spanje wat visums na Kanada ontvang het, 1944 (PDF 2,54 MB)
Europese Joodse gesinne wat aan die Nazi's ontsnap het en in 1944 op die Iberiese Skiereiland gewoon het. Die vlugtelinge is bygestaan ​​deur JDC. Hierdie lyste bevat gesinne wat visum na Kanada ontvang het met hulp van die JDC.
Vlugtelingkinders in Spanje en Portugal vir wie die JDC help om te emigreer, 1944 (PDF 225 KB)
JDC probeer Joodse vlugtelingkinders met hul familielede in die buiteland verbind om ouderdomsverklarings vir die kinders te verseker om immigrasie te vergemaklik. Ingesluit is name, plek en geboortedatum, ouers se name, en name en adresse van familielede oorsee.
Europese aankoms van Joodse vlugtelinge van Havana na Miami, 1944-1945 (PDF 2,70 MB)
Hierdie lyste van 1944-1945 beskryf Europese Joodse vlugtelinge uit Havana, Kuba, wat in die naoorlogse periode in Miami, Florida aangekom het, waar hulle bygestaan ​​is deur JDC en die National Council of Jewish Women. Beskrywende materiaal soos volledige name, familielede, ouderdomme, geboorteplek en oorlogstyd word gelys.
Joodse weeskinders uit Buchenwald deur JDC, 1945, na Frankryk gebring (PDF 505 KB)
Hierdie lys bevat name van 535 Joodse weeskinders uit die konsentrasiekamp Buchenwald in Duitsland. Joseph Schwartz, JDC se oorsese direkteur, het onderhandel oor hul toetrede tot Frankryk en het ingestem om vervoerkoste te dek. In Junie 1945 bereik die kinders Parys en word gestuur na twee JDC-gesteunde huise wat bestuur word deur OSE, 'n Franse kindersorgorganisasie. In Julie 1945 reis 173 met die SS na Palestina Mataroa, 'n reis gefinansier deur JDC.
Kaartjies vir vlugtelinge in Barcelona, ​​1943-1945
Na die val van Frankryk het tienduisende Joodse vlugtelinge wat uit Nazi -Europa wou vlug, vanaf Frankryk na Spanje gestroom. JDC het 'n kantoor in Barcelona opgerig en ondersteuning, behuising en emigrasiehulp aan hierdie vlugtelinge verleen. JDC het ook vlugtelinge bygestaan ​​wat wag op emigrasiepapiere en deurgang op transatlantiese vaartuie. Hierdie versameling bevat indekskaarte van 1943-1945 vir 8220 vlugtelinge wat deur JDC ondersteun word.
Passasiers op die SS Plus Ultra, 1945 (PDF 9,2 MB)
Met die einde van die Tweede Wêreldoorlog het JDC dokumente gereël en die vervoerkoste betaal vir oorlewendes om Aliyah na Palestina te maak. Hierdie lys bevat inligting oor passasiers, waarvan die meeste in Switserland was, wat via Lissabon via die SS na Palestina sou reis Plus Ultra in Mei 1945. Dit was die eerste passasierskip uit Europa wat na die oorlog in Palestina aangekom het.
Passasiers op die SS Lima, 1945 (PDF 28,6 MB)
Toe die Tweede Wêreldoorlog eindig, werk JDC saam met HICEM, Hehaluts en ander organisasies om dokumente en vervoer vir oorlewendes te reël om Aliyah na Palestina te maak. Hierdie lys bevat inligting oor passasiers wat met die SS vanaf Switserland na Palestina sou reis Lima in die somer van 1945.
JDC-kaarte vir emigrasiedienste: Warschau-kantoor, 1945-1949
JDC se bedrywighede in Pole is onmiddellik na die einde van die Tweede Wêreldoorlog hervestig. Een van die belangrikste aktiwiteite van die JDC was om hulp te verleen aan diegene wat wil emigreer. Die meeste van die oorlewende Jode van Pole, insluitend diegene wat uit die Sowjetunie gerepatrieer is, het Pole gedurende hierdie tydperk verlaat, veral na die Kielce -pogrom van 1946. Hierdie indeks van emigrasiedossiere bevat ongeveer 6 400 kaarte.
JDC-lêers oor emigrasie-diens: kantoor in Praag, 1945-1950 (PDF 4,1 MB). [Let wel: hierdie indeks is nie ingesluit in die databasis van name nie.]
Hierdie indeks bevat die name van kliënte wat die AJDC Emigration Service in Tsjeggo -Slowakye bedien het in die jare onmiddellik na die einde van die Tweede Wêreldoorlog, totdat JDC in Januarie 1950 gedwing is om Tsjeggo -Slowakye te verlaat. Die indeks bevat ongeveer 11 000 inskrywings wat 22 000 individue dek wat emigrasie ontvang het hulp van JDC.
Lyste van Jode in Europa wat pakkies ontvang het volgens bestellings via JDC se kantoor in Jerusalem, 1945-1947
Onmiddellik na die Tweede Wêreldoorlog het JDC 'n program opgestel wat gesinne en vriende lewensonderhoudende CARE-pakkette vir oorlewendes van die Holocaust in Europa kan kry. Op hierdie lys is die name en adresse van begunstigdes in Europa en donateurs in die verpligte Palestina, Iran, Indië, Egipte en Libanon ingesluit, asook die prys van pakkette.
Pakkies na België en Frankryk, Mei-Julie 1945 (PDF 28 MB)
Pakkies na Frankryk, Augustus 1945-Februarie 1946 (PDF 22 MB)
Pakkies na Europa, Junie-Desember 1946 (PDF 16,5 MB)
Pakkette na Pole, 1946-1947 (PDF 33.8 MB)
Joodse vlugtelinge in Italië ontvang hulp, 1946 (PDF 3,98 MB)
Hierdie lys van 1946 beskryf JDC se maandelikse finansiële ondersteuning van individue in die Jode -gemeenskappe Napels, Florence, Torino, Genova, Modena en Pisa.
Vlugtelinge ontvang JDC -hulp in Tanger, 1946 (PDF 5,01 MB)
Europese vlugtelinge het sedert 1938 na Tanger, 'n internasionale stad, gevlug. Onder Spaanse besetting vanaf Junie 1940 het dit moeiliker geword. Na die Tweede Wêreldoorlog keer Tanger terug na internasionale status. Joodse vlugtelinge kom uit verskillende lande, waaronder Oostenryk, Tsjeggo -Slowakye, Hongarye, Pole en Turkye. Baie is staatloos gemaak. Hierdie lys bevat maandelikse hulp wat deur JDC aan vlugtelinge gebied word.
Jode in Berlyn soek familielede in Amerika, 1946 (PDF 3,98 MB)
Direk na die Tweede Wêreldoorlog het JDC die Berlynse AJDC Tracing Service met die Berlynse Joodse gemeenskap begin om alle Duitse Joodse oorlewendes te lys en kontak te maak met familielede in die buiteland. Die name, geboortedatums en adresse van die Duitse Joodse oorlewendes word gelys, asook die adresse van hul Amerikaanse familielede.
Joodse vlugtelinge wat veilige hawe in Swede vind, 1946-1947 (PDF 24,77 MB)
Hierdie dokument bevat 'n lys van Joodse vlugtelinge wat JDC gehelp het om Stockholm te bereik na die Tweede Wêreldoorlog. JDC het dienste aan hierdie vlugtelinge gelewer terwyl hy in Swede was in afwagting van permanente hervestiging elders in die VSA, Palestina en Suid -Amerika. Genealogiese inligting soos nasionaliteit, geboortedatum en geboortejaar is ingesluit.
Rabbynstudente in Sjanghai I, 1947 (PDF 282 KB)
Dit is 'n lys van 1947 met rabbynse studente wat in Sjanghai woon, wat uit die gevlugte van Pole na die Nazi -inval gevlug het. JDC het hul vervoer ooswaarts via Siberië en Japan befonds. Op hierdie lys is JDC besig om beëdigde verklarings te reël vir hul immigrasie na die VSA. Tot dusver het ongeveer 16.000 vlugtelinge Jode die oorlog in Sjanghai oorleef met hulp van die JDC, en JDC het tussen 1938-1979 ongeveer $ 7.434.000 bestee vir hul verligting en hervestiging.
Rabbynstudente in Sjanghai II, 1947 (PDF 1,26 MB)
'N Lys van 1947 met rabbynse studente wat in Sjanghai woon en vlugtelinge is van die Nazi -inval in Pole. Die rabbynse groep het tydelike toevlug gevind in Litaue met steun van JDC, en het daarna ooswaarts via Siberië en Japan beweeg, terwyl JDC hul vervoerkoste befonds het. Die meeste is deur die Japannese owerhede van Japan na Sjanghai gestuur na die Japannese aanval op Pearl Harbor in 1941. JDC het die koste van hul ondersteuning gedek tydens hul hele verblyf in die Verre Ooste. In hierdie dokument reël die JDC dokumentasie en beëdigde verklarings vir hul migrasie na die Verenigde State. Tussen 1938-1979 het die JDC ongeveer $ 7 434 000 bestee vir die verligting, rehabilitasie en hervestiging van Sjanghai-vlugtelinge.
Joodse weeskinders wat van Warskou na Frankryk geïmmigreer het met die hulp van JDC, 1947-1948 (PDF 4,15 MB)
Hierdie handgeskrewe dokument gee die name weer van kinders wat oorleef het in 'n JDC-gesteunde kinderhuis in Warskou, wat JDC gehelp het om na Frankryk te verhuis in afwagting van permanente hervestiging elders. In die naoorlogse jare het JDC 32 kinderhuise in Frankryk ondersteun wat etlike duisende kinders onderhou het. Die inligting op hierdie lys bevat name, geboorteplek en geboortedatum.
Vertrek uit Europa, 1947-1953
Na die Tweede Wêreldoorlog het JDC se emigrasiediens, met kantore in Europa, duisende Jode gehelp om na Noord- en Suid -Amerika, Palestina/Israel, Australië en Suid -Afrika te emigreer of elders in Europa te hervestig. Hierdie lyste word gereeld uitgereik memorandums van die emigrasiediens, met inligting oor diegene wat uit Europa vertrek het, insluitend die oorspronklike JDC -kantoor, naam, bestemming en skipnaam waar van toepassing.
NUUT !! (April 2021) Bykomende bladsye met lyste nou geïndekseer!
Vertrek uit Frankryk, 1947 (PDF 19 MB)
Vertrek uit ander lande, 1947 (PDF 9,9 MB)
Vertrek in 1948 (PDF 5,5 MB)
Vertrek in 1949 (PDF 34 MB)
Vertrek in 1950 (PDF 27 MB)
Vertrek in 1951 (PDF 26 MB)
Vertrek in 1952-1953 (PDF 28 MB)
Vertrek in 1954 (PDF 2,5 MB)
Joodse studente in Pole ontvang beurshulp, 1948 (PDF 21,3 MB)
Hierdie lys bevat inligting oor Joodse studente wat beurse aan die universiteit ontvang, gebaseer op verdienste en behoefte. Hierdie beurse is toegeken deur die Sentrale Komitee van Jode in Pole met fondse ontvang van die Central British Fund (nou World Jewish Relief). JDC het aan die keurkomitee deelgeneem en logistieke ondersteuning gebied.
Sjanghai -kliënte wat registreer vir emigrasie na Kanada, 1948 (PDF 4,02 MB)
'N Lys van ontheemdes in Shanghai in 1948 wat registreer vir emigrasie na Kanada. Die JDC het namens hulle gepleit, en die Kanadese regering aanvaar sommige en weier visums vir ander. Die gesamentlike verspreidingskomitee van Sjanghai en sy voorgangerorganisasie het vlugtelingehulp en emigrasie -aktiwiteite gelei, insluitend die bestuur van kombuise wat 10 000 mense per dag gevoed het. Alles in ag genome, het 15 000 vlugtelinge Jode die oorlog in Sjanghai oorleef met hulp van die JDC. Van 1938-1979 het die JDC ongeveer $ 7 434 000 bestee vir die verligting, rehabilitasie en hervestiging van Sjanghai-vlugtelinge.
Ezras Torah Fund, 1948 (PDF 4,88 MB)
'N Lys van behoeftige Ortodokse rabbi's en geleerdes uit 1948, wat saam met hul gesinne in die naoorlogse periode finansiële hulp van die GOS in Europa en Palestina ontvang het. Die Ezras Torah Fund is in 1915 gereël deur die Unie van Ortodokse Rabbyne van die VSA en Kanada.
Poolse Joodse repatriate na die Tweede Wêreldoorlog, 1948 (PDF 1,77 MB)
Hierdie lys van 1948 van die JDC Location Service bevat besonderhede van Poolse Joodse burgers wat in die na -Tweede Wêreldoorlog na Rusland teruggebring is na hul tuisland. Die Poolse Jode op die lys het die oorlogsjare in Rusland deurgebring.
Joodse vlugtelinge in Latyns -Amerika ontvang hulp van JDC, 1948 (PDF 5,20 MB)
Hierdie lyste uit 1948 bevat maandelikse verslae van die JDC -kantoor in Latyns -Amerika oor vlugtelinge uit die Tweede Wêreldoorlog. Die vlugtelinge immigreer na Paraguay, Kuba, Bolivia, Peru en Ecuador en word deur JDC geborg. Die lyste is ingedien deur Joodse Welsynskomitees in elk van die voorgenoemde lande.
SORG-pakkette na DP (ontheemdes) kampe I, 1946-1948 (PDF 15,5 MB)
Die program Cooperative for American Remittances to Europe (CARE) is in 1945 gestig deur Amerika se 26 voorste vrywilligersagentskappe, waarvan een die JDC was, om lewensreddende CARE-pakkette na oorlewendes van die Tweede Wêreldoorlog te jaag in 'n veilige kanaal sonder winsoogmerk. Meer as 100 miljoen pakkette het in die 2 dekades na die oorlog mense in nood bereik. Hierdie lyste van 1946-1948 beskryf besonderhede van familielede uit Suid-Afrika en Sjanghai, China wat pakkies kos of komberse na hul familielede in DP-kampe in Europa gestuur het. Gedetailleerde geografiese inligting van die sender en die ontvanger van hulp is ingesluit.Toe die program die eerste keer begin, het tien dollar 'n CARE -pakket gekoop, met die waarborg dat die ontvanger dit binne vier maande sou ontvang.
SORG-pakkette na DP (ontheemdes) kampe II, 1946-1948 (PDF 490 KB)
Die program Cooperative for American Remittances to Europe (CARE) is in 1945 gestig deur Amerika se 26 voorste vrywilligersagentskappe, waaronder JDC, om CARE -pakkette na oorlewendes van die Tweede Wêreldoorlog te jaag. Meer as 100 miljoen pakkette het in die 2 dekades na die oorlog mense in nood bereik. Hierdie lyste van 1946-1948 bevat die begunstigdes van pakkies, sowel as die datum van aflewering.
'N 1950 -lys van JDC se Shanghai -dossiere van Joodse vlugtelinge wat deur JDC tydens die Tweede Wêreldoorlog en daarna ondersteun is. Lyste word volgens eindbestemming georganiseer, bv. VSA, Kanada, Suid -Amerika, Europa, Israel en Australië. Ook die name van familielede en die lêernommers is ingesluit. Die versending van die lêers uit Sjanghai is eers deur die Chinese kommunistiese owerhede goedgekeur, maar later verwerp. Hierdie lêers bly in die hande van die Chinese regering.
NUUT !! (Okt 2020) JDC Emigration Service Index Cards: Parys-kantoor, 1945-1953
Die hoofkantoor van die JDC het onmiddellik na die einde van die Tweede Wêreldoorlog na Parys teruggekeer. Een van die belangrikste aktiwiteite van die JDC was om diegene wat wil emigreer, te help. Hierdie groot versameling van ongeveer 30 000 indekskaarte bevat kaarte vir Jode wat regstreeks geregistreer het by die JDC se Parys Emigrasie Dienskantoor en kaarte wat deur die Emigrasie Diens Hoofkwartier in Parys saamgestel is vir diegene wat by JDC kantore elders in Europa geregistreer het. Baie van die emigrante is deur Frankryk op pad na hul eindbestemmings. Die JDC Emigrasie Diens het gehelp met reisdokumente, vervoerreëlings en tydelike verblyf.
JDC-emigrasiediens-indekskaarte: kantore in München en Wene, 1945-middel 1950's
Dit is 'n versameling registrasiekaarte van Joodse oorlewendes wat na die Tweede Wêreldoorlog by die Emigrasie -afdeling van die JDC in München en Wene geregistreer het vir hulp om na ander lande as Israel te emigreer. Die databasis bevat individuele kaarte van 1945 tot middel 1950's vir 51,554 ontheemdes in München en 25,374 ontheemdes in Wene.
Joodse ontheemdes wat met hulp van JDC na Australië geïmmigreer het, 1951 (PDF 4,54 MB)
Hierdie lys bevat oorlewendes wat per boot na Australië gereis het, met die finansiële en logistieke hulp van JDC. "The Joint" het sy plaaslike Joodse vennootorganisasies die finansiële middele voorsien om 25 000 Jode na die Holocaust na Australië te bring. JDC het plaaslike Joodse maatskaplike welsynspogings ondersteun om die vlugtelinge in hul nuwe land op te neem deur hulle te help om behuising, werk en opvoedingsgeleenthede te vind.
Joodse vlugtelinge wat via Melbourne, 1946-1954, in Australië aankom
Dit is in 2004 geïndekseer deur 'n Project of Jewish Care (Melbourne, Australië) en die United States Holocaust Memorial Museum. 1946 -1954. Voor die vertrek van skepe (meestal vertrek uit Genua in Italië of Marseille in Frankryk), stuur HIAS en die AJDC 'n lys van Joodse passasiers onder hul borgskap aan die Federasie van Joodse Welsynsverenigings. Hierdeur kon gesinsborge gekontak word en reëlings getref word vir verblyf vir diegene wat nie deur die gesin ontmoet word nie. Benewens hierdie gestuurlyste, is daar 'n paar lyste vlugtelinge wat per vliegtuig aangekom het, wie se tariewe deur familie of vriende betaal is. Hierdie lyste, saam met duisende persoonlike lêers oor versoeke om landingspermitte en soekversoeke na vermiste familielede, word in die argiewe van Jewish Care, die groot Joodse maatskaplike diensorganisasie in Melbourne, en in die argiewe van JDC en HIAS gestoor. In 2003 is 'n ooreenkoms opgestel om die USHMM toegang te gee tot vlugtelinglêers uit 1938 vir mikrofilm.
Joodse inwoners van China op soek na emigrasie, 1955- (PDF 1,85 MB)
Op die lys is 685 individue uit Sjanghai, Harbin en Tientsin wat hulp van JDC ontvang het met hul emigrasieplanne. Hierdie Jode het nie onmiddellik na die stigting van die Volksrepubliek China in 1949 vertrek nie, om verskeie redes, insluitend: gesondheidsbeperkings, nie-likiede bates, familielede wat weier om te skei, probleme met die ontvangs van visums en die Sowjetunie wat dit moeilik maak Sowjet -burgers om te vertrek.
Die Transmigration Bureau is deur JDC in New York gestig om vlugtelinge te help om uit Duitsland, Oostenryk, Tsjeggo -Slowakye, Holland, België en Luxemburg te emigreer, hoofsaaklik na die VSA. uit Europa. Ingesluit is depositokaarte vir 37.732 individue wat van 1940-1956 geëmigreer het, met die grootste deel van 1940-1942.
Aliyah na Israel
Vlugtelinge wat via Noord -Afrika na Palestina geïmmigreer het, 1944 (PDF 14 KB)
Dit is 'n lys van 196 mans, vroue en kinders wat via Noord -Afrika na Palestina geïmmigreer het met die hulp van 'Association D'etude D'aide & amp' D'Assistance, die plaaslike Algerynse Joodse hulpkomitee, ondersteun deur JDC. Ingesluit is Algerynse, Poolse, Tsjeggiese, Siriese, Oostenrykse, Russiese en Griekse Jode, sowel as Franse Jode wat staatloos gemaak is.
Passasiers op SS Kazbek Wie het JDC -hulp ontvang, 1944 (PDF 225 KB)
Reëlings is getref vir die SS Kazbek, 'n Turkse handelsskip wat goedere na Roemenië vervoer om na Istanbul terug te keer met 752 Joodse vlugtelinge na Istanbul, op pad na Palestina. Hierdie reddingsreëlings is deur JDC gereël, met die grootste deel van die fondse. Vennote sluit in die Joodse Agentskap, die Roemeense regering, die Amerikaanse ambassadeur in Turkye Laurence Steinhardt en die Amerikaanse Oorlogsvlugtelinge -raad.
Kinders vir die eerste naoorlogse konvooi van Frankryk na Palestina, 1945 (PDF 4,46 MB)
Die lys bevat kinders, jongmense en begeleidende volwassenes wat na die Holocaust met die hulp van JDC op die eerste konvooi sou immigreer. 'N Aantal kinders is deur die oorlog staatloos gemaak. Sleutel genealogiese inligting soos naam, geboortedatum, geboorteplek en nasionaliteit word opgemerk.
Geboortes vir gevangenes in Ciprus, 1948-1949 (PDF 11,2 MB)
Van 1946 tot vroeg in 1949 het die Britte meer as 53 000 Joodse vlugtelinge beperk wat Palestina, waarvan baie oorlewendes van die Holocaust was, toegelaat het om in aanhoudingskampe op Ciprus in te gaan. Hierdie weeklikse lyste dokumenteer babas wat gedurende die tydperk Augustus 1948-Februarie 1949 gebore is aan inwoners van die kampe. Die lyste bevat meer as 500 geboortes en bevat geboortedatum, geslag, moeder se naam en kampnommer.
Operation Magic Carpet Jemenite Airlift: Passasierslys van weeskinders, vroue en kinders en bejaardes, Desember 1948-Maart 1949 (PDF 22 MB)
Na Israel se onafhanklikheid het JDC Operasie Magic Carpet georganiseer en gefinansier en Jemenitiese Jode na Israel gebring. Die eerste fase het aanvanklik weeskinders van die Britse protektoraat Aden na die nuutgestigte staat Israel gebring. Dit het toe ook onbegeleide vroue en kinders en bejaarde mans ingesluit. Hierdie fase het van middel Desember 1948 tot begin Maart 1949 geduur. Die lys bevat name, geslag, geboortejaar, gewig en gesinsstatus.
Operation Magic Carpet Jemenite Airlift: Passenger List of Adenites, Maart-April 1949 (PDF 10 MB)
Na Israel se onafhanklikheid het JDC Operasie Magic Carpet georganiseer en gefinansier en Jemenitiese Jode na Israel gebring. Die tweede fase het Adeniete in Maart-April 1949 vanaf die Britse protektoraat Aden na die nuutgestigte staat Israel opgehef, na die wapenstilstandsooreenkoms wat Adenitiese mans in die stryd teen ouderdom toegelaat het om na Israel te immigreer. Die lys bevat name, geslag, geboortejaar, gewig en gesinstatus.
Operation Magic Carpet Jemenite Airlift: Passenger Lists from Djibouti and Asmara, June 1949 (PDF 2.2 MB)
Na Israel se onafhanklikheid het JDC Operasie Magic Carpet georganiseer en gefinansier en Jemenitiese Jode na Israel gebring. Boonop is Jode as deel van hierdie poging in Junie 1949 per vliegtuig van die naburige Djibouti en Asmara geneem. Die lys bevat name, geslag, geboortejaar, gewig en gesinsstatus.
Operasie Magic Carpet Jemenite Airlift Passenger List Fase 3, "Massive Aliya," Julie 1949-Julie 1950
Na Israel se onafhanklikheid het JDC Operasie Magic Carpet georganiseer en gefinansier en Jemenitiese Jode na Israel gebring. Die derde fase van die lugbrug het begin nadat die Imam van Jemen ingestem het om meer as 45 000 lede van die oorblywende Joodse gemeenskap toe te laat. Die lys bevat name, geslag, geboortejaar, gewig en gesinstatus. Die lys is chronologies georden, gedeeltes van die lys wat tot op hede geïndekseer is, sluit die volgende in:
Julie-Augustus 1949 (PDF 65 MB)
Oktober 1949 (PDF 43 MB)
November 1949 (PDF 18,9 MB)
Desember 1949 (PDF 15,9 MB)
Januarie 1950 (PDF 9,6 MB)
Februarie 1950 (PDF 11,8 MB)
Mrt-Apr 1950 (PDF 10,8 MB)
Mei-Julie 1950 (PDF 14,7 MB)
Rekords vanaf 1954
JDC -hulp aan Algerynse Jode na aardbewing, 1954 (PDF 12,2 MB)
Een van die dodelikste aardbewings van alle tye in Orleansville (nou Clef), Algerië, het in 1954 1600 mense doodgemaak en 10 000 dakloos gelaat. JDC het bygedra tot 'n algemene hulpfonds vir alle slagoffers, en het deur die plaaslike Joodse gemeenskap lenings gegee aan die 130 Joodse gesinne in die stad wat dakloos is en wie se sake vernietig is. In hierdie lys is familiename, voorname en beroepe ingesluit.
Hongaarse vlugtelingregistrasiekaarte, 1956-57
Met die uitbreek van die Hongaarse rewolusie in 1956, het meer as 18 000 Jode na Oostenryk gevlug. JDC het emigrante gehelp wat op hervestiging wag, en het ongeveer 11 000 vlugtelinge in hotelle, privaat wonings en kampe gehuisves. JDC ondersteun ook twee kosher -kombuise in Wene en voorsien mediese en godsdienstige voorrade. Terwyl sommige in Europa gebly het, het vlugtelinge na die VSA, Kanada, Australië, Nieu -Seeland, Israel en Latyns -Amerika geëmigreer.
Vlugtelinge bygestaan ​​in Brasilië, 1957 (PDF 1,99 MB)
Hierdie lyste bevat inligting oor Joodse vlugtelinge uit Egipte, Hongarye, Israel en ander plekke wat gehelp is deur die Conselho de Assistencia, 'n JDC-gesteunde organisasie in Sao Paulo. Die inligting op die lys bevat name van gesinshoofde, aantal persone per gesin en die hoeveelheid hulp wat uitgedeel word.
Egiptiese Joodse vlugtelinge in Frankryk ontvang hulp van JDC, 1957-1959 (PDF 1,7 MB)
Na die Suez -krisis in 1956, het hulle na vervolging en ekonomiese diskriminasie gevlug, en 20 000 Egiptiese Jode het na Europa, Suid -Amerika en Israel vertrek. Hierdie lys bevat betalings en lenings wat deur COJASOR (Comite Juif d'Action Sociale et de Reconstruction) aan Egiptiese Joodse vlugtelinge in Frankryk verskaf word. JDC het COJASOR -pogings befonds om die vlugtelinge te help met hervestiging en behuisingskoste.
Transmigrante Bygestaan ​​deur JDC in Rome, 1969-1973
In Wene en Rome het JDC programme ontwikkel om immigrante, Joodse vlugtelinge wat na ander lande reis, by te staan, wat 'n paar maande wag vir die verwerking van hul papiere en nie in aanmerking kom vir werkpermitte nie. Die JDC se saaklading het geskommel in reaksie op politieke ontwikkelinge in Oos -Europa en elders. Die Jerusalem Archives of JDC bevat tienduisende saakdossiere vir hierdie transmigrante.
• Ons verhaal begin in 1919, toe Eglantyne Jebb die Save the Children -fonds in Londen begin, in die nasleep van die Eerste Wêreldoorlog. Dit word binnekort die eerste wêreldwye beweging vir kinders. Ons het dieselfde jaar met kinderborg begin.
• Jebb, 'n uitgesproke kampioen vir kinders, stel die historiese verklaring van die regte van die kind op, wat in 1924 deur die Volkebond aangeneem is.
In die VSA en regoor die wêreld
• In die nasleep van die Groot Depressie vestig 'n groep vooruitdenkende Amerikaners, geïnspireer deur Jebb se visie, Save the Children in die VSA
• Ons help Amerika se sukkelende gesinne tydens die Groot Depressie om hulself te onderhou met tuinmaakprogramme. Ons voorsien kinders van klere, skoene, boeke en speelgoed. En in skole bedien ons warm middagetes en bou speelgronde.
• In Europa verseker ons dat kinders wat deur die Tweede Wêreldoorlog verplaas is, broodnodige hulp ontvang, insluitend kos, medisyne, klere en komberse.
Elke dag en in krisistye
• In reaksie op die nood van kinders wat in die kruisvuur van die Tweede Wêreldoorlog beland het, stroom Amerikaners om Britse oorlogswesies deur kinderborg te ondersteun.
• Ons bied klere en skoene aan meer as 250 000 kinders in Appalachië, plus 800 000 skoolboeke.
• Ons werk brei uit om onderwys- en boerderyprogramme in Frankryk, Holland, Italië, Wes -Duitsland, Oostenryk, Finland, Griekeland, Libanon en Suid -Korea in te sluit.
• Ons verseker dat kinders wat deur oorlog geraak word, voedsel, klere en skoolvoorrade ontvang, en begin 'n borgskapprogram.
• Borgprogramme word geloods vir kinders in die geteisterde na-oorlogse Europa, wat hulle onderdak, kos, gesondheidsorg en skoolopleiding bied.
• Borgskappe vir Amerikaanse kinders word uitgebrei met beurse vir inheemse Amerikaanse kinders.
• Save the Children brei uit na Asië en die Midde -Ooste met opvoedings- en boerderyprogramme.
'N Groeiende globale beweging
• Save the Children open sy eerste Latyns-Amerikaanse veldkantoor in Colombia, met die fokus op gemeenskapsontwikkelingsprogramme.
• Save the Children brei uit na Viëtnam met 'n gemeenskapsontwikkelingsprogram.
• Die Appalachian Fireside Craft Project (AFC) begin. Later word handwerk van programme wêreldwyd in ons katalogusse en aanlyn bemark.
• Save the Children open sy eerste Afrikaanse veldkantoor in Tanzanië.
• Borgskap met 'n hoë impak begin in die Dominikaanse Republiek en kombineer kindergerigte gemeenskapsontwikkelingsprogramme.
• Save the Children skaal ons baanbrekersprogramme op. Ons gemeenskapsgebaseerde model vir geïntegreerde landelike ontwikkeling (C-BIRD) word die standaard vir oorsese ontwikkeling.
• Save the Children brei uit na Upper Volta (vandag Burkina Faso) met die eerste gemeenskapsontwikkelingsprogram van die streek.
• Save the Children brei uit na El Salvador met 'n gemeenskapsontwikkelingsprogram.
Die voorste kenner van kinders
• Onafhanklik van die regering of godsdienstige verbintenis, is Save the Children die eerste internasionale hulpagentskap wat toegelaat is om na die val van Saigon na Vietnam terug te keer.
• Save the Children is aan die voorpunt van die wêreldwye veldtog om moeder- en kindersterftes te verminder met omvattende kinderoorlewingsprojekte gedurende die 1980's.
• Save the Children Federation vier die agentskap se 50ste bestaansjaar terwyl programme in die Filippyne, Republiek Kiribati en Bhoetan geopen word.
• Voedselkrisisse in Ethiopië, Somalië, Suidoos -Asië en Soedan trek wêreldwyd aandag en dringende reaksie van Save the Children.
• Die Konvensie oor die regte van die kind, gebaseer op Eglantyne Jebb se visie op kinders, word die mees algemeen aanvaarde menseregteverdrag in die geskiedenis en word deur die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies aangeneem.
DOEN WAT DIT NODIG, SO LANK AS DIT VEIL
• Kinders in Rwanda word herenig met hul ouers in 'n Save the Children -program om gesinne wat tydens die volksmoord geskei is, te help.
• Amerikaanse kinderprogramme brei uit om kinders omgee vir volwassenes te bied en veilige plekke vir konstruktiewe speel voor en na skool.
Baanbrekende kindergesentreerde oplossings wat werk
• Die State of the World's Mothers-verslag bied die agentskap se eerste jaarlikse rangorde van moeders en kinders se welstand in meer as 100 lande aan.
• Mense wat deur MIV/VIGS in Afrika suid van die Sahara geraak word, ontvang nuwe opvoedkundige en mediese hulp.
• Die Bill & amp Melinda Gates -stigting finansier die Saving Newborn Lives -inisiatief om pasgebore sterftes in ontwikkelende lande te verminder.
• Die America's Forgotten Children -verslag het 2,5 miljoen kinders in die platteland se armoede in die Verenigde State in die kollig geplaas.
• Kim Phuc, wat as kind tydens die Viëtnam -oorlog as napalm -brandwonde oorleef het, en die akteur Sally Field woon 'n nuuskonferensie in Capitol Hill by om die befondsing en verloop van die Wet op beskerming van vroue en kinders te ondersteun.
• Die oorlog in Irak verskerp: Save the Children lewer kos, water, brandstof en mediese voorraad aan duisende kinders en gesinne wat daardeur geraak word.
• Moeders in Indië, Mali en Pakistan wat ingeënt word teen moontlik dodelike tetanusinfeksies, beloop nou meer as 14 miljoen.
• Save the Children vestig geletterdheids- en voedingsprogramme in arm, plattelandse, Amerikaanse gemeenskapskole.
• Save the Children stuur hulp aan die Soedan se Darfoer -streek, waar burgerlike konflik meer as 300 000 kinders en gesinne verplaas.
• Die Asiatiese tsunami maak meer as 200 000 mense dood. Save the Children registreer 7 000 kinders wat geskei is van hul gesinne en stig skole en traumasorgsentrums.
• Akteur George Clooney en uitvoerende hoof, Charles MacCormack, woon die G-8-beraad in Skotland by om die EEN wêreldwye veldtog teen armoede en MIV/VIGS te bevorder. In Ethiopië besoek die akteur Brad Pitt 'n Save the Children -program vir die EEN -veldtog.
• Save the Children se reaksie op die aardbewing in Pakistan sluit noodklinieke, skole en skuilings in.
• Orkaan Katrina tref die Amerikaanse Golfkus en verplaas honderde duisende kinders. Save the Children stig skole, kampe en kindersorg- en beradingsentrums.
• Die Caps to the Capitol -program roep vrywilligers in om meer as 130 000 pette te brei of te hekel om pasgeborenes warm en lewendig te hou in die ontwikkelende wêreld, en om president Bush te skryf ter ondersteuning van kinderoorlewingsprogramme.
• Mikrofinansieringslenings het nou gehelp om byna 'n halfmiljoen moeders hul gesinne in 17 lande te onderhou.
• Save the Children begin die Rewrite the Future -veldtog om onderrig te bied aan sommige van die meer as 40 miljoen kinders wat wêreldwyd deur gewapende konflik geraak word.
• Save the Children onderhou 75 jaar diens aan kinders, aangesien die voormalige geborgde kind, Dominique Jones, die luidende klok op 8 Januarie op die New York Stock Exchange lui.
• In Mei 2008 verwoes sikloon Nargis Myanmar se Irrawaddy -delta. Save the Children het meer as 600 000 mense geraak, waaronder minstens 300 000 kinders, bereik met lewensreddende hulp.
• 19 Mei 2009 is die 90ste verjaardag van die Save the Children -beweging.
Die verskaffing van gesondheid, opvoeding en beskerming van kinders
• Save the Children -organisasies regoor die wêreld werk saam om 'n wêreldwye beweging te word wat kinders se lewens en die toekoms wat ons deel, verander.
• Save the Children het 1,6 miljoen Haïtiërs - insluitend 700 000 kinders - skuilingmateriaal, kos en water, gesondheidsorg, higiëne en sanitasie voorsien nadat die aardbewing van 7,0 op Haïti getref het.
• Erge oorstromings in die moeson het verwoesting in Pakistan veroorsaak en na raming 21 miljoen mense gedwing het om uit hul huise te vlug. Save the Children het meer as 2,6 miljoen mense wat deur vloed geraak is, gehelp met mediese noodsorg, asook kos, skuilingmateriaal en ander basiese benodigdhede.
• Save the Children het gesondheidsorg in die gemeenskap aan meer as 6,6 miljoen pasgeborenes en 7,3 miljoen kinders onder die ouderdom van 5 gelewer.
• In Bangladesj het Save the Children se HIV -boodskappe 36 miljoen kinders en jeugdiges bereik deur middel van 'n nasionale mediaveldtog.
• Toe 'n verwoestende droogte die Horing van Afrika tref, het Save the Children 942 000 kinders gehelp deur kindervriendelike ruimtes, opvoedings- en beradingsdienste te bied, kinders met hul gesinne te herenig en pleeggesinne te voorsien indien nodig.
• Save the Children het verligting, sorg en beskerming gebied vir byna 7,6 miljoen kinders wat in natuurrampe beland het, waaronder die Japanse aardbewing en tsunami, tornado's in Alabama en Missouri en droogte in die Horing van Afrika.
• Save the Children se opvoedingsprogramme het meer as 15 miljoen kinders gehelp om hul vaardighede te verbeter en leer in 26 lande.
• Save the Children se gesondheidsprogramme bereik 16 miljoen kinders, baie deur gesondheidswerkers wat ons opgelei het, wat 'n kritieke rol gespeel het in die behandeling van lewensbedreigende siektes soos longontsteking, malaria en diarree.
• In September 2012 het Save the Children die veldtog Every Beat Matters geloods, wat Amerikaners nuwe maniere gegee het om miljoene meer kinders te help om te oorleef.
• Orkaan Sandy het die ooskus in Oktober verwoes. Save the Children het ons personeel en hulpbronne vir kinders gemobiliseer en beskerming gebied deur ons kindervriendelike ruimtes in noodskuilings.
• Die burgeroorlog in Sirië het duisende kinders doodgemaak, en vele meer is beseer getraumatiseer of gedwing om uit hul huise te vlug. Save the Children -werkers was op die grond, in baie gevaarlike omstandighede, om te help om kinders veilig te hou, die basiese beginsels te verskaf wat hulle nodig gehad het en hulp te bied om hulle te help om trauma te hanteer.
• 77% van ons vroeë opvoedingsprogramme regoor die wêreld het aan jong kinders se kognitiewe, taalkundige, fisiese en psigososiale behoeftes voldoen.
• Ons het 38 000 Amerikaanse kinders met vroeë opvoeding en 150 000 kinders met geletterdheidsprogramme bereik.
• Ons is altyd op die voorgrond wanneer kinders se lewens op die spel is, en ons stel ons moed en sorg op die proef in die stryd teen Ebola. In Liberië, Guinee en Sierra Leone het ons 897 000 mense bereik met lewensreddende sorg, bewusmaking en higiënestelle.
• Save the Children het meer as 11,9 miljoen kinders bereik met die voorkoming en behandeling van MIV/VIGS.
• Ons opvoedingsprogramme het gehelp dat 11,8 miljoen kinders 'n beter toekoms het.
• Ons het 4 miljoen familielede gehelp om hul inkomste te verhoog en meer volhoubare lewensbestaan ​​te bou.
• Ons het in 15 lande gewerk om kinders wat geskei is van familielede tydens humanitêre krisisse, soos dié in Sirië, weer bymekaar te bring.
• Ons het gehelp om 'n nasionale gesondheidsrekening in Nigerië te bekom wat die lewe van meer as 3 miljoen moeders en kinders in vyf jaar kan red.
• Ons het saam met 194 lande saamgewerk om die aksieplan vir elke pasgeborene op te stel wat doelwitte stel om voorkombare sterftes by pasgeborenes te beëindig.
• Ons het direk 10,8 miljoen mense bereik - insluitend 5,9 miljoen kinders deur ons humanitêre reaksie.
• Save the Children het in 120 lande, insluitend die Verenigde State, gewerk en meer as 166 miljoen kinders gehelp - meer as 55 miljoen kinders regstreeks.
Program vir kindermigrante in Brittanje: waarom 130 000 kinders na die buiteland gestuur is?
Die nasionale ondersoek na kindermishandeling hoor getuienis van mense wat as kinders na Australië gestuur is. Sommige kinders wat tussen die twintiger- en sewentigerjare na voormalige kolonies gestuur is, het te kampe gehad met diensbaarheid, harde arbeid en mishandeling
Vier kinders wat tasse dra met Fairbridge -plaasskoolplakkers - 215 voormalige Fairbridge -kinders het suksesvol vergoeding geëis vir die behandeling wat hulle opgedoen het. Foto: uitdeelstuk
Laas gewysig op Vrydag 18 Junie 2021 16.30 BST
Meer as 130 000 kinders is gestuur na 'n 'beter lewe' in voormalige kolonies, veral Australië en Kanada, vanaf die 1920's tot 1970's onder die kindermigrantprogram.
Die kinders, tussen drie en 14 jaar oud, was byna altyd afkomstig van agtergeblewe agtergronde en reeds in 'n vorm van sosiale of liefdadigheidsversorging. Daar word geglo dat hulle 'n gelukkiger lewe sou lei.
Liefdadigheidsorganisasies soos Barnardo's en die Fairbridge Society, die Anglikaanse en Katolieke kerke en plaaslike owerhede het gehelp met die organisering van die emigrasie.
Toe hulle daar was, is die kinders gereeld vertel dat hulle weeskinders is om hul nuwe begin beter te vergemaklik. Die ouers - baie van hulle alleenstaande moeders wat weens armoede of sosiale stigma gedwing is om hul kind vir aanneming op te gee - het geglo dat dit hulle die beste kans in die lewe gee, maar het dikwels nie besonderhede oor waarheen hul nageslag gestuur word nie.
Vir sommige van die kinders was die werklikheid 'n kinderjare van diensbaarheid en harde arbeid by pleeghuise: op afgeleë plase, by staatsbeheerde weeshuise en instellings wat deur die kerk bestuur word. Hulle was dikwels geskei van broers en susters. Sommige is blootgestel aan fisieke en seksuele mishandeling.
In 2010 het die destydse premier, Gordon Brown, 'n amptelike verontskuldiging uitgespreek waarin hy spyt was oor die 'misleide' program en aan die Commons gesê het: 'Aan al die voormalige kindermigrante en hul gesinne ... ons is regtig jammer. Hulle is in die steek gelaat.
'Ons is jammer dat hulle toegelaat is om weggestuur te word toe hulle die kwesbaarste was. Ons is jammer dat hierdie land sy rug gekeer het in plaas van omgee vir hulle. Hy het 'n fonds van £ 6 miljoen aangekondig om gesinne wat verskeur is, te herenig.
Die laaste kinders het in 1967 geseil. Maar dit is eers onlangs, soos hulle verhale vertel het, dat besonderhede van die mishandeling en die amptelike sanksie wat dit moontlik gemaak het, openbaar geword het. Die Australiese regering het in 2009 om verskoning gevra vir die wreedheid teenoor kindermigrante.
Daar was twee doelstellings vir die kindermigrantprogram: om die las op Britse weeshuise te verlig en om die bevolkings van die kolonies 'n hupstoot te gee.
Eers in die vroeë 1980's het die maatskaplike werker van Nottingham, Margaret Humphreys, uitgevind dat daar voormalige migrante in Australië was wat net besef het dat hulle lewende familielede in die Verenigde Koninkryk kan hê. Daar is vir hulle gesê hulle is weeskinders. Sy het haar werk sedertdien toegewy aan die hereniging van verlore kinders met hul gesinne.
Bewerings oor die Fairbridge -huise het na vore gekom nadat David Hill, 'n kindermigrant wat na die Fairbridge -plaas in Molong gestuur is - wat voorsitter en besturende direkteur van die Australian Broadcasting Corporation geword het, met ander kindermigrante saamgekom en slae en mishandeling in sy boek The Forgotten uit 2007 beklemtoon het. Kinders en gelyknamige ABC -dokumentêr uit 2009.
Suksesvolle eise om vergoeding namens 215 voormalige Fairbridge -kinders, waarvan 129 gesê het dat hulle seksueel misbruik is, is gemaak. Die Australiese koninklike kommissie vir kindermishandeling het onlangs onthul 853 mense beskuldig die Katolieke orde Christian Brothers, wat ook kindermigrante opgeneem het, van mishandeling.
In 1956 het drie Britse amptenare Australië besoek op 'n opsporingsmissie om 26 instellings wat kindermigrante geneem het, te inspekteer, en 'n redelik kritiese verslag terug te lewer, waarin kwessies soos gebrek aan kundigheid in kindersorg, en kommer van die afgeleë plattelandse plekke geïdentifiseer word. Die verslag het egter geen melding gemaak van seksuele of fisiese mishandeling nie. En die kindermigrasie het voortgegaan.
Kyk die video: YALNIZLIK VE ÇARESİ - YALNIZLIKTAN KURTULMAK - KİŞİSEL GELİŞİM VİDEOLARI (Desember 2021).