Ek is lief vir my man se minnares - Liefdesverhaal - 2019
Ons is 10 jaar getroud. Ons het twee wonderlike kinders, ons het mekaar liefgehad, planne gemaak vir die toekoms en alles het goed gelyk. Maar eendag het my wêreld ineengestort. Net op een oomblik uitmekaar gesit, aangesien 'n huis van kaarte uitmekaar val. My man het na die ander gegaan. Hy het my met twee jong kinders verlaat, verraai, verneder, in die vuil vertrap en 'n alleenmoeder gemaak. Dit blyk dat hy hierdie vrou vir 3 jaar ontmoet het. En ek het niks geweet nie, ek het sy valse beloftes geglo, soos 'n volledige dwaas.
Ek het dadelik ingestem tot 'n egskeiding. Ek het jammer gevoel vir myself, ek was jammer vir die kinders, en ek het verstaan ​​dat dit die beste uitweg sou wees. Ek het die vrou gehaat waar hy na toe gegaan het. Ek het haar gehaat met al die vesels van my siel, ek wou hom sleg hê, ek het baie slapelose nagte deurgebring, in 'n kussing begrawe en gedink hoe sy beter as ek is. Jonger, mooier, slanker? En miskien is haar liggaam meer getinte en elasties as myne, en haar borste is nie gesaag nie, want sy het nie kinders nie.
My kinders het sy pa besoek, hy het hulle die naweek weggehaal. Sy pasgemaakte vrou het hulle perfek behandel: sy het lekker kos gekook, speletjies gespeel, verskeie vermaaklikheidsonderwerpe gedink en in die park geloop. Die kinders het opgewonde en gelukkig teruggekom, en vertel my snaaksverhale oor "Pa se nuwe tannie." Ek het deur trane geglimlag, en my haat het nog meer opgeblaas.
Op 'n stadium het ek gevoel dat dit nie meer kon voortgaan nie, so gou sou ek net met my woede verbrand. Ek het vir sielkundige opleiding aangemeld en na verskeie sessies het ek besef dat om dit te oorleef en my negatiewe en irritasie te bowe te kom, dit 'n mens se probleem met die probleem moet hanteer.
Die dag het X gekom. Ek het in 'n kafee gesit en my lippe aan die bloed gebyt, op enige oomblik gereed om los te breek en weg te hardloop, waar my oë ookal was. Ek het vir haar gewag. Die minnares van haar man. Ek was bang dat ek in vergelyking met haar ouer, vetter, meer losbandig en meer ongelukkig sou lyk. Toe kom sy in. Sy het 'n jeans en 'n ligte T-hemp gehad, haar hare was hoog getrek, die perfekte manicure en pedicure. Sy het na my tafel gegaan en geglimlag. Ek het geglimlag en teruggespring: "Dankie dat jy vir my kinders goed is." Ek het dit onwillekeurig gesê, die eerste ding wat voorgekom het. Sy het gelag en begin vertel hoe wonderlik hulle is. Ek het na haar gekyk en verstaan ​​dat sy perfek was vir my ex-man. Ek het uitgeasem, en asof 'n swaar klip van my bors af geval het.
Ons het vriende geword met haar. Nie die naaste nie, maar diegene wat oor 'n koppie koffie kan gesels of probleme kan deel om ondersteuning te kry. En ek het besef dat ons woede en haat in elk geval vrylating en verplasing vereis. En heel waarskynlik, dit sal inderdaad nie eens boos wees nie, maar iets wat welwillend en aangenaam is.