Die volgende oggend vroeg is ons vir die eerste keer Suid-Afrika se grense verlaat, en Lesotho ingery. Die mense in Lesotho was baie vriendelik. Die kinders het nie bakhand gestaan nie. Hulle het geglimlag en vir ons gewaai. In die hoë bergpasse het ek vir die eerste keer in my lewe sneeu gesien. Dit was eintlik ys wat nog nie gesmelt het nie, maar vir my was dit sneeu. Ons het tot laat die aand gery. Ek was baie moeg, alhoewel ek eintlik niks gedoen het nie. Ek is spyt ons kon nie nog ŉ dag in Lesotho spandeer nie, want elk wou van die bergpasse in die dag sien. Toe ons laatnag by Sanipas aankom, was baie koud. Ons is vroeg die volgende oggend af met die Sanipas. Dit was definitief nie een van die moeilikste bergpasse nie, maar definitief een van die mooistes. Laas keer toe ek met die pas op is, was ek skaars twee jaar oud. Daarvan kan ek niks onthou nie.
Dit was nog ŉ lang dag tot by een van SA se beste motorfietsryres, Jan Staal, se plaas. Hy het my die volgende oggend laat motorfiets ry. Dit was ’n baie lekker ondervinding. Ek wil baie graag self ŉ motorsfiets hê, maar my ma weier. Ek sal maar by Jan Staal kom leer motorfiets ry. Na ’n besoek aan Amersfoort het ons weer ver gery, tot by Pafuri, by die noordste punt van die Kruger Wildtuin. Ek het dit baie geniet, omdat ons vir twee dae daar kon staan en kon uitrus. Ek kon vir die eerste keer op die toer weer lekker laatslaap.
Maar nou is ons oor die grens in een van my gunsteling-lande, Mosambiek. Ek kan nie wag om dit weer om weer by die Mosambiekse see uit te kom nie.” Groete Streicher