Geskryf deur Chloe Lucas, et al
Anders as wat meningspeilings voorspel dat daar 'n goeie ondersteuning van die relatiewe progressiewe agenda van die Arbeid op klimaats- en ekonomiegebied is, het die verkiesingsuitslae aan die lig gebring dat Australiërs is meer verdeeld oor klimaatsverandering as wat ons gedink het.
Kiesers vir progressiewe klimaatbeleid was ontsteld oor die herverkiesing van 'n premier wat beroemd 'n klomp steenkool in die parlement gebring het. Miskien verstaanbaar, een van die onmiddellike reaksies onder hierdie progressiewe kiesers was om woede uit te spreek teenoor diegene wat nie hul kommer deel nie.
Maar woede voed 'n verdelende politiek wat ons nie kan help om ons groot kollektiewe uitdagings die hoof te bied nie. Deur terug te trek in eggo-kamers op sosiale media waar bespotting en respek die norm is, loop ons die risiko om die sosiale samehang en vertroue te verloor wat nodig is vir demokrasie om te werk.
'N Samelewingsgesprek oor ons kollektiewe toekoms is dringend nodig. Dit is nou die tyd om weer uit te vind hoe ons oor klimaatsverandering kommunikeer, veral met diegene wat dit nie as 'n dringende saak beskou nie. Hier is hoe.
Die aanspreek van die 'klimaat-onbetrokke'
In teenstelling met die aanname dat onbewustheid oor klimaatsverandering 'n bewys is van selfsug of polities gemotiveerde ontkenning, is ons navorsing toon dat mense wat weerstand bied teen klimaat, net so geneig is om omgee, eties en sosiaal gesind te wees soos enige iemand anders.
Alhoewel daar 'n klein minderheid mense is wat aktief teen klimaatsoptrede in die samelewing reageer, omvat diegene wat eenvoudig nie besorg is oor die klimaatkrisis nie, 'n wye verskeidenheid politieke sienings en vlakke van politieke betrokkenheid.
Ons studies is nie veroordeel, onredelik, apaties of onkundig nie Australië en die Verenigde Koninkryk toon aan dat baie mense wat nie besorg is oor die klimaat nie, nogtans omgee vir kwessies, waaronder geregtigheid, die algemene belang en die gesondheid van ekostelsels.
Om aan 'n sosiale groep te behoort wat nie sy eie vertellings oor klimaatsorg het nie, is een van die mees algemene redes vir onbeholpe. Mense wat nie besorg is oor klimaatsverandering nie, sien dit dikwels as 'n “groen” -kwessie. As hulle hulself identifiseer in teenstelling met groen politiek, sal dit onwaarskynlik wees dat hulle oproepe tot klimaatsoptrede prioritiseer.
Die landelike / stadsverdeel speel ook 'n sleutelrol in die polariserende vertellings van klimaatsaksie, aangesien streeks- en buite-stedelike Australiërs, wat waarskynliker ekonomies afhanklik is van natuurlike hulpbronne, geïgnoreer voel en gedevalueer word deur beleid wat ontwerp is om 'n beroep op die kiesers van die hoofstad te maak. As ons polarisasie oor klimaatsverandering wil afbreek, moet ons verstaan ​​wat die landelike en konserwatiewe sosiale groepe van belang is.
Ons bevindinge dui op 'n stel beginsels vir die kontak met mense wat nie bekommerd is oor klimaatsverandering nie:
Respekteer verskil. Moenie aanvaar dat 'n morele versuim om onbesorg oor klimaatsverandering te wees nie. Mense het ander aktiewe probleme wat nie minder geldig is nie.
Bar. Bou verhoudings met mense met u eie lewenservaringe deur te vra wat vir hulle belangrik is. Waardeer dat sommige mense sosiale verandering bedreigender en onmiddelliker kan vind as klimaatsverandering. Die empatie van hierdie gevoel kan 'n begrip van die kernkwessies wat weerstand teen verandering ondersteun, bevorder en moontlik help om maniere te identifiseer om hierdie probleme aan te spreek.
Waarde waardes. Vermy argumente gebaseer op 'n beroep op die gesag van die wetenskap, of die konsensus van kundige mening. “Debatteer oor die wetenskap” is 'n rooi haring - mense se reaksies op aansprake oor klimaatsverandering word hoofsaaklik gemotiveer deur dit wat hulle waardeer, en die vertellings van hul sosiale groep, en nie deur die aanvaarding van wetenskaplike feit nie. Fokus op waardes wat u in gemeen het, eerder as om vasgevang te raak in geskille oor feite.
Beweeg verder as links en regs. Moenie politieke ideologie in konflik bring met die houding van die klimaat nie. Om aan te toon dat klimaat nie 'n bepalende probleem vir sosiale groepe is nie, is baie belangrik om polarisasie te vermy. Ons moet teen die idee werk dat klimaatsoptrede 'n eksklusiewe agenda of 'groen' is.
Die aanvaarding van hierdie beginsels kan bydra tot die opbou van 'n politieke kultuur rondom klimaatwetenskap en -beleid wat reageer op die verskillende prioriteite van Australiërs, wat almal bloot op soek is na 'n veilige toekoms. Hierdie benadering erken dat geen optrede teen klimaatsverandering moontlik is sonder vertroue van die publiek en betrokkenheid by demokratiese instellings nie.
Wat kan ons uit die Verenigde Koninkryk leer?
Australië se parlementêre stelsel en media-omgewing het baie gemeen met dié van die Verenigde Koninkryk. Alhoewel die Verenigde Koninkryk nie immuun was teen politieke verdeeldheid oor klimaatsverandering nie, is dit gewoonlik kommerwekkend hoër aan die politieke linkerhand as aan die regterkant, Het Brittanje 'n tweepartydse benadering gehandhaaf.
Met die hulp van intiatiewe wat a ondersteun pluralistiese benadering tot besprekings oor klimaatsbeleid, die Verenigde Koninkryk Wet op Klimaatsverandering in 2008 met amper eenparige steun aan die party oorgedra is.
Navorsing in die Verenigde Koninkryk het 'n bewysgebaseerde stel taal en vertellings om te gebruik wanneer klimaatsverandering bespreek word. Dit fokus op kern sosiaal-konserwatiewe waardes, soos die handhawing van die status quo (beskerming teen 'n veranderende klimaat), vermyding van vermorsing (van huishoudelike energie) en belegging in veilige (hernubare) energie. Daar is ook 'n poging om demokratiese debat weer te versterk burgervergaderings oor klimaatsverandering.
Dit is nou die tyd vir die Australiërs om na mekaar te luister en 'n pluralistiese benadering tot besprekings oor ons gedeelde toekoms te ontwikkel. Die alternatief is om dieper te sink in partydige vyandigheid en veroordeling. En is dit regtig die beste pad vorentoe, na 'n dekade van verdeling oor klimaatbeleid?
Chloe Lucas, postdoktorale navorsingsgenoot, Universiteit van Tasmanië; Adam Corner, navorsingsdirekteur, klimaatuitreik en ere-navorsingsgenoot, Skool vir Sielkunde, Cardiff Universiteit, Cardiff Universiteit; Aidan Davison, medeprofessor, Universiteit van Tasmanië, en Peat Leith, navorsingsgenoot, Tasmanian Institute of Agriculture, Universiteit van Tasmanië
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Politieke > Nie almal gee om vir klimaatsverandering nie, maar smaad sal nie hul gedagtes verander nie