Sny uit dieselfde lap? Werkers in Asië. Asiatiese Ontwikkelingsbank / Flickr, CC BY-NC-ND
Die verhaal van kontemporêre globalisering is in sy hart die verhaal van hoe ons 'n groot en verarmde werkersklas geskep het. Dit is baie duidelik dat die dinamika hiernatoe nou tuis geraak het. eerste Brexit, dan Donald Trump. Ons het gesê dat hierdie stemme 'n primêre skree van die vergete dele van die samelewing was.
Albei veldtogte het immigrasie geïdentifiseer as 'n kernoorsaak van werkerverarming en sosiale uitsluiting. Albei het geargumenteer dat die beperking van immigrasie hierdie ongunstige tendense sou omkeer. Dit is waar dat armoede hoog bly en selfs uitbrei in die UK en die VSA, maar die oorsaak, en die oplossing, lê ver dieper.
Volgens die liefdadigheid Oxfam leef een uit vyf van die Britse bevolking onder die amptelike armoedegrens, wat beteken dat hulle die lewe ervaar as 'n daaglikse stryd. In die VSA, die rykste land in die wêreldgeskiedenis, een uit elke vyf kinders leef in armoede. In die Verenigde Koninkryk het soberheid 'n rol gespeel, maar dit is nie die enigste rede nie. Volgens 'n projek vir armoede en sosiale uitsluiting vroeg in die jaar George Osborne's eerste golf van soberheid, die verhouding van huishoudings wat onder die samelewing se minimum standaarde geval het het reeds verdubbel sedert 1983.
Armoede en arbeidsomstandighede versprei oor die Verenigde Koninkryk. 'N Onlangse studie van die klerevervaardigingsektor rondom die stad Leicester het bevind dat werkgewers dikwels welvaartsvoordele as 'n "loonkomponent" beskou, en dwing werkers om subminimum loonvergoeding met welvaartsvoordele aan te vul. In hierdie sektor 75-90% van werkers verdien 'n gemiddelde loon van £ 3 'n uur. Maatskappye kry die wet deur kontant in die hand te betaal en deur die ure gewerk te onderteken.
Onlangse nuus oor werksomstandighede by Sports Direct, Hermes, Amazon en ander wys dat die Leicester-voorbeeld nie meer 'n geïsoleerde geval is nie, maar deel van 'n toenemend algemene neiging tot lae-loon, uitbuitingstake, baie gefasiliteer deur 'n staatsgerigte vermindering in vakbond mag.
Hoofstroomuitbeeldings van globalisering bied dit as 'n relatief gunstige markuitbreiding en verdieping aan. Maar dit mis die basis waarop sulke groei plaasvind: die arbeid van nuwe werkers.
Na afloop van die Koue Oorlog het die globale inkorporering van die Chinese, Indiese en Russiese ekonomieë gedien verdubbel die wêreld se arbeidsposisie. Ontbondeling en die vestiging van uitvoerverwerkingsones in heel Latyns-Amerika, Afrika en Asië het dit nog verder uitgebrei. Die Internasionale Monetêre Fonds bereken die aantal werkers in uitvoergerigte bedrywe verdubbel tussen 1980 en 2003.
Hierdie globale werkersklas bestaan ​​uit armoede lone. Vergeet die probleme in die klere sektor rondom Leicester. Die Clean Clothes-veldtog het bevind dat tekstielwerkers se minimum lone oor Asië gelyk is aan so min as 19% van hul basiese lewensvereistes. Om te oorleef moet hulle baie ure oortyd werk, kos en klere van lae gehalte koop, en baie basiese goedere en dienste verlaat.
'N Kernelement van globalisering was die uitkontraktering van produksie van relatief hoë loon noordelike ekonomieë na hierdie suidelike ekonomieë in armoede-loon. Hierdeur kan maatskappye werkers aan die ander kant van die wêreld 20 tot 30 keer minder betaal as voormalige, "inheemse" werkers. Hulle kan dan die baie betekenisvolle koste verskil in winste sak. Byvoorbeeld, Apple se winste vir die iPhone in 2010 het meer as 58% van die toestel se finale verkoopprys behaal, terwyl Sjinees werkers se aandeel was slegs 1.8%.
Uitkontraktering word gevier deur voorstanders van globalisering omdat hulle eerder argumenteer as om goedere goed te produseer, hulle kan baie goedkoper ingevoer word. Dit geld vir baie ekonomiese sektore in die globale noorde, maar die nadeel is dat lone en werksomstandighede in die oorblywende werksgeleenthede onderhewig is aan kolossale afwaartse druk.
Wat kan gedoen word? Die beperking van immigrasie sal geen invloed op hierdie globale dinamika hê nie, en kan hulle vererger. U sien dat lone deur arbeidskorting na enige immigrasievlak gestoot word, dan sal die druk en aansporing vir maatskappye om produksie verder uit te kontrakteer of om te verhuis, toeneem. Die anti-immigrant retoriek en die gemonte oplossings van Donald Trump, UKIP, en baie van die Britse konserwatiewe party sal nie eenhartige werkers help nie. Hulle is ook nie van plan om. Inteendeel, hulle verteenwoordig 'n verdelende politieke strategie wat ontwerp is om enige kritiek te hou op 'n dekades lange aanranding op werkersorganisasies.
Vir 'n probleem wat deur die globalisering veroorsaak word, moet dit niemand skok dat die progressiewe oplossing vir armoede lone by die huis en in die buiteland wêreldwyd moet wees nie. Een ding wat kan werk, is die vestiging van lewende lone oor globale verskaffingskettings. Dit sal die arbeidsprys in die wêreldwye suide verhoog, wat op sy beurt sommige van die afwaartse druk sal beperk dat armoede lone hier op die betaal en toestande van die globale noorde werkers uitoefen.
Die verdubbeling van die lone van Mexikaanse sweatshopwerkers sal die koste van klere wat in die VSA verkoop word, verhoog met slegs 1.8%. Om hulle tienvoudig te verhoog, sal koste verhoog deur 18%. Hierdie kosteverhoging kan óf deur die noordelike verbruikers gedra word, wat hulself al hoe meer ly aan die loondempende dinamika van globalisering, óf deur die winste van uitkontrakterende maatskappye te verminder. Die uitkoms hang af van die politiek en 'n begrip van kiesers dat die dinamika wat na Brexit en Trump gestoot het, gewortel is in die sistemiese dinamika van korporatiewe gedrewe globalisering. In teenstelling met sy ondersteuners beweer, is hierdie modus van menslike ontwikkeling gebaseer op die agteruitgang van arbeid wêreldwyd.
Die kernvraag hier is of maatskappye oortuig kan word om hul werkers se lone aansienlik te verhoog. Gegewe die kapitalisme se mededingingsdinamika, wat waarskynlik nie nou is nie. Maar daar is baie werkersorganisasies wat sukkel om sulke doelstellings regoor die wêreld te bereik. Erkenning dat sukses in hierdie stryd sou bydra tot die verbetering van die voorwaardes vir werkers in die globale noorde, is 'n klein, maar noodsaaklike, eerste stap om hierdie doelwitte te bereik.
Benjamin Selwyn, Professor van Internasionale Betrekkinge en Internasionale Develpoment en Direkteur van die Sentrum vir Globale Politieke Ekonomie, Universiteit van Sussex
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Hoe globalisering het die brutaliteit van markte aan jou gebring