WW2 voertuie: Amerikaanse, Britse en Duitse geskiedenis - Oorloë - 2021
Amerikaanse WW2 voertuie
Die volgende artikel oor WW2-voertuie is 'n uittreksel uit Barrett Tillman 'D-Day Encyclopedia.
Die Amerikaanse weermag se akroniem vir die amfibiese vragmotor (DUKW) is uitgespreek as "Duck", wat gepas is vir 'n watervaartuig wat ewe tuis op die land was. Die naam is afgelei van die vervaardigers se aanwysers D (modeljaar 1942), U (amfibieus), K (vierwielaandrywing) en W (dubbele agteras). Die Duck was gebaseer op 'n standaard vragmotor-onderstel van twee-en-'n-half ton met ses wiele en kon vyf en 'n halwe knop in water maak, maar 'n opwaartse vlak van 50 km / h aan wal. Met die vierwielaandrywing vir sy drie asse, het hy uitstekende trekkrag gehad, wat dit 'n gewenste landloopvoertuig maak. Dit kan tussen vyf en twintig en vyftig troepe of vyf duisend pond vrag lewer. DUKW's, wat eers in Operasie Husky, die inval in Sisilië in Julie 1943, in diens geneem is, was 'n steunpilaar van die Amerikaanse amfibiese operasies van die weermag, waaronder die inval in Italië en Normandië. Ongeveer een en twintig duisend is dwarsdeur die oorlog vervaardig.
Normaalweg is vier stootskrapers aan elke Amerikaanse infanterie-afdeling toegeken, maar meer is voorsien vir Overlord. Selfs toe is baie min betyds aan land om te help - net drie van sestien op Omaha-strand. Die moeilikheid om die swaar voertuie in diep water te aflaai, was 'n groter probleem as vyandelike optrede. Diegene wat wel opgelos en die Duitse brand oorleef het, was egter baie nuttig. Hulle het hindernisse verwyder en duidelike paadjies vir ander voertuie oor die duine wat na die binneland lei, geblaas. Nadat die strandkop veilig was, is daar voortdurend gebruik gemaak van stootskrapers deur ingenieurs om paaie te verbeter en gevorderde lugvelde te bou. Generaal Eisenhower beskou stootskrapers so belangrik dat hy hulle as een van die belangrikste wapens van die Europese veldtog gelys het. Bulldozer-lemme is ook op Sherman-tenks aangebring.
Die halftrek was 'n baster, 'n ligte pantservoertuig met voorwiele en 'n loopvlak agter. Die mobiliteit en die land se vermoë het dit ideaal gemaak vir gemeganiseerde infanterie, hoewel halftracks ook aangepas is vir ligte artillerie en vliegtuie.
Die Amerikaanse leër het hoofsaaklik die M2-, M3- en M5-reeks halftracks ontplooi, gebou deur Autocar, White en Diamond T-ondernemings. Afmetings en werkverrigting was soortgelyk: ongeveer twintig voet lank (waaronder 'n tienduisendpond-wenas), 'n ses-silinder, 148 pk enjin, en 'n leë gewig van drie duisend pond. Halftracks kan 45 km / h bereik en 220 myl reis met tien tot twaalf mans. Bewapening was in die algemeen 'n voetstuk-gemonteerde .30- of 0.550-kaliberpistool plus klein arms. Myne en handgranate is ook ingesluit.
Die mees indrukwekkende halftracks was die M16 (wit) en die M17 (internasionale) weergawes wat vierkantige -50 mounts monteer vir verdediging teen vliegtuie.
Die mees ikoniese van Amerikaanse WW2-voertuie. Die jeep was amptelik 'n kwart ton vragmotor, maar die veelsydigheid daarvan oortref die benaming. Die jeep is maklik die bekendste voertuig van die Tweede Wêreldoorlog en het sy naam afgelei van die akroniem vir GP-voertuig (algemene doel).
Toe die Duitse leër Wes-Europa in 1940 oorval, het die belang van gemeganiseerde vervoer vir die Verenigde State duidelik geword. Gevolglik het die Amerikaanse weermag 'n oënskynlik onmoontlike versoek aan 135 ondernemings gerig: vervaardig 'n prototipe kwart ton ligte vragmotor in nege en veertig dae. Slegs twee firmas het geantwoord - die Amerikaanse Bantam en Willys-Overland. Die prototipe van Bantam is op 21 September 1940 uitgerol, gevolg deur Willys en 'n late Ford-ingang. Willys se buitengewone enjin het wringkrag van 105 voet pond opgelewer vergeleke met vyf en tagtig vir die Ford, terwyl Bantam se ontwerp oorgewig was. Die weermag het 1500 voorbeelde van Willys en Ford beveel met aflewerings wat in die lente van 1941 begin het. As troos het Bantam die kontrak gekry vir die bou van die sleepwa wat deur jeeps gesleep word.
Die jeep was tien voet, nege duim lank en het 'n wielbasis van tagtig duim; sy grondvryhoogte was nie nege duim nie. Die hart van die robuuste klein voertuig was 'n viersilinder-enjin van 55 pk wat 'n verrassende twintig kilometer per gallon gelaai het. Dit het 'n ligte vragmotor met vier blanke motors geword wat vyf soldate, agt honderd pond vrag kon dra, of 'n antitankpistool van 37 mm sleep.
In die volgende vier jaar is 'n ongelooflike 640,000 jeeps gebou, 56 persent deur Ford, wat 'n produksielisensie van Willys ontvang het. Byna die derde van alle jeeps het na die Britte of Sowjete gegaan, terwyl daar tipies 149 aan elke Amerikaanse infanterieregiment uitgereik is. Jeeps is in elke oorlogsteater gebruik vir verkenning, ontruiming van ongevalle, hervoorsiening en allerlei ondersteuningsrolle. Die vierwielaangedrewe funksie gekombineer met die wringkrag van die enjin, stel die jeep in staat om oënskynlik onverbeterlike terreine deur te steek, hetsy steil heuwels, gekloofde kloof of modderige blêrrie.
Lugvervoer-eenhede het jepe veral waardeer, aangesien die kwart-ton vragmotors in sweeftuie pas en verkenning en broodnodige vervoer agter vyandelike lyne verskaf het. In 1944 het infanterie-sweeftuigregimente vier en twintig jeeps gehad, en valskermregimente het sewentien. Bewapening bestaan ​​meestal uit 'n voetstuk-gemonteerde .30- of .50-kaliber-masjiengeweer.
Genl Dwight Eisenhower beskou die jeep as een van die belangrikste wapens van die Tweede Wêreldoorlog; Genl George C. Marshall noem dit Amerika se grootste bydrae tot die moderne oorlogvoering.
Die Amerikaanse weermag het 'n geweldige aantal en verskeidenheid motorvervoer gehad. Van die meer tipiese was:
Kommando- en verkenningsvragmotor
'N Half ton, vier-by-vier voertuig vervaardig deur Dodge, het die kommandomotor met 'n bestuurder en vier passasiers vervoer. Die leeg gewig was 4.600 pond, maar duisend pond se laai was die bedryfsgewig op 5.600. Met 'n ses-silinder-enjin was dit 56 km / u; die nominale reeks was driehonderd myl.
'N Dodge-ontwerp van Chrysler Corporation, die wapendraer van 'n half ton, was 'n veelsydige masjien. Met 'n leë gewig van 4200 pond, het dit 'n half ton toerusting of personeel gehad. Die vierwielaandrywing het dit moontlik gemaak om 'n stroombaan van byna drie voet diep te dryf, en die ses-silinder-enjin het dit op 55 km / u gery.
Alhoewel dit korter is as die half ton-vragmotor, het die Dodge-driekwart-ton-voertuig 50 persent meer wapens, troepe of toerusting gelewer. Die prestasie daarvan was vergelykbaar en bereik 54 km / u met 'n afstand van 240 myl. Albei soorte draers was dikwels toegerus met 'n kragtige wenas wat 'n vrag van vyf duisend pond kon sleep.
Verskeie algemene doeleindes het troepe, brandstof, voedsel, ammunisie en ander voorrade tydens die Normandie-veldtog afgelewer. Die kleinste was die een-en-'n-half ton variëteit van Chevrolet, Dodge en Ford, met 'n basiese gewig van 7550 pond en 'n kapasiteit van drie duisend pond. Dit was voertuie met twee asse met ses-silinder, 83 pk enjins wat 48 km / h met 'n vaart van 270 myl kon bied.
'N Dodge met drie asse was 'n nuttige ses-by-ses wat byna drie voet water kon ry. Die leë gewig van £ 6.900 het een en anderhalf ton vrag byna 250 kilometer vervoer, en die snelhede van 54 km / u bereik. Die ses-silinder-enjin in die lyn het twee en negentig perdekrag gehad.
Die bekendste kategorie militêre vragmotors was miskien die 'half en 'n half' gebou in ten minste drie basiese modelle met 'n kapasiteit van vyf duisend pond. Daar was twee- en drie-as-onderstel met 'n basiese gewig van onderskeidelik 7.300 pond en tienduisend pond. Laasgenoemde was ses-by-vier en ses-by-ses modelle met 'n goeie landloopvermoë en snelhede van 45 km / u. Reeks wissel tussen 230 en driehonderd myl. Vervaardigers het General Motors, Studebaker, International Harvester en Mack ingesluit. Sowat vierhonderdduisend sulke voertuie is na Rusland gestuur, wat die Rooi Leër meer beweeglik gemaak het as die Wehrmacht.
Vier ton vragmotors was modelle van twee as van die Four-Wheel Drive Company en drie as van Diamond T. Die vier-by-vier-weergawe weeg 11.400 pond leeg, die ses-by-ses 18.400. Hulle het agt duisend pond met 35 tot 40 km / u op paaie vervoer, hoewel die kleiner voertuig 'n groter reikafstand gehad het - 220 myl vergeleke met 180. Ongeveer een kwart van die Diamond T-weergawes is gebou met M36 "skymonton" vir 0,50 kaliber masjiengewere. as antie-vaartuig verdediging.
Groot, drie-as-vragmotors wat swaar artillerie en soortgelyke voorwerpe moes sleep, word 'hoofbewegers' genoem. Die Amerikaanse weermag het twee basiese modelle gehad: 'n ses ton voertuig van Brockway, Corbitt, Mack en White; en 'n sewe-en-'n-half ton vragmotor van Mack. Albei was ses-by-sesse; eersgenoemde 'n algemene voertuig wat twee en twintig duisend pond weeg, terwyl laasgenoemde 29.600 pond leeg was, gebruik vir die sleep van 155 mm en 240 mm artillerie-stukke. Albei het 'n las van 30 tot 35 km / u.
Britse WW2 voertuie
Die Bren Gun Carrier is miskien die mees ikoniese van die Britse WW2-voertuie.
Ondanks die naam, was die Bren-geweervervoerder nie spesifiek ontwerp om 'n Bren-geweer en -bemanning te dra nie. Die British Universal Carrier (BUC), wat 'n algemene spoorvoertuig vir algemene doeleindes was wat 35 mph op die oop grond kon benoem, is aangewys. Die BUC het gewoonlik 'n tweeman-bemanningsbevelvoerder en bestuurder, maar die V-8-enjin was so hard dat kommunikasie byna onmoontlik was. Die liggepantserde, oop liggaamsontwerp het maklike toegang moontlik gemaak en kan verskillende vragte aanvaar, insluitend 'n twee-duim-mortier of ligte antitankwapens. Dit het ook as troepetransport en kommando-voertuig met drie passasiers behalwe die bemanning gedien. Die draer kon 'n antitankpistool of 'n sleepwa van 37 mm sleep. Produksie is uitgebrei na Kanada, Australië en die Verenigde State.
'N Burnaaldraer van Bren verskyn in The Longest Day - die strandmeester (Kenneth More) laat die voertuig met sy shillelagh die lewe in die lewe gooi.
Duitse WW2 voertuie
Ongeveer gelykstaande aan die Amerikaanse Jeep onder die Duitse variante van die Tweede Wêreldoorlogvoertuie, maar nie so veelsydig nie, is die Kurbelwagen ontwikkel uit die Volkswagen-volksmotor met 'n viersitplekvermoë en omskepbare top. Die agtergemonteerde, lugverkoelde enjin het 24,5 pk opgelewer, wat ongeveer 50 km / u op gelyke grond opgelewer het. Die tweewielaandrywing het 'n ooreenkoms met die Jeep voorgehou, hoewel 'n amfibiese weergawe van Schwimmwagen vervaardig is. Majoor Werner Pluskat (Hans-Christian Blech) van die 352d-afdeling word in die Langste dag in 'n Kurbelwagen gestraf.
Die Duitsers was 'n baanbreker in die klas militêre voertuie, bekend as 'gepantserde personeeldraers.' Vanaf 1939 het die een ton Sd. KFZ. 250 is gevolg deur die drie ton Sd. KFZ. 251, wat ook 'n antitank- of 20 mm-skietvuurwapen aanvaar het. Hulle is gebou met 'n ligte beskerming (gewoonlik ses tot vyftien millimeter) en het buitengewone goeie verdedigingseienskappe as gevolg van die skuins pantser. Die mees algemene weergawe in Normandië was waarskynlik die 251D wat vanaf 1943 vervaardig is. Dit kon ongeveer 30 km / h op paaie met 'n reikafstand van 180 kilometer.
Behalwe dat panzer-grenadiers in aksie was, was halftracks uiters veelsydig. Hulle het onder meer as opdragvoertuie, kommunikasieplatforms, ammunisiedraers en ambulanse op die slagveld gefunksioneer. Volgens verskillende bronne is van vyftien tot sestien duisend of meer Duitse halftakke gedurende die oorlog gebou. Minstens vyf vervaardigers was betrokke, waaronder Auto Union, Maybach en Norddeutsche.
Soos die Geallieerdes, het die Duitsers 'n verskeidenheid militêre vragmotors vervaardig, waaronder, ironies genoeg, Amerikaanse ontwerpe.
Die Opel Blitz was 'n voertuig vir drie ton vir algemene doeleindes met verskeie gespesialiseerde liggame. Die onderstel van die 3,6-reeks was basies 'n kommersiële tipe Chevrolet met 'n 3,6-liter watergekoelde ses-silinder-enjin van ongeveer agt-en-sestig perdekrag. 'N Vierwielaangedrewe weergawe is Type 6700 genoem.
Ford-ontwerpe vorm die basis van die drie ton-kapasiteit G917 en G997, met 78 pk V-8 watergekoelde enjins. Laasgenoemde, met 'n groter boring, het 'n 3,9-liter-enjin gehad. Albei was tweewielaandrywing.
'N Ander drie ton-model was die Mercedes Benz LCF 3000, met 'n vierliter-diesel met 'n vuurliter. Die transmissie het vier vorentoe-snelhede en een terugwaartse voorsprong gehad; 'n hulpratkas toegelate pad- of landloopratverhoudings. Die ontwerp van die tweewielaangedrewe veldgebruik is egter beperk.
Die nuttigste Duitse vragmotor was miskien die Bussing-NAG-diesel, met 'n kapasiteit van vier en 'n half ton. Amerikaanse toetse met voorbeelde wat getoon is, het 'n gemiddelde snelheid van 21 km / u in die verkeer getoon, met 'n brandstof kilometers van beter as agt myl per gallon. Die opvallendste is dat die Bussing vragte van ses en driekwart ton sonder probleme aanvaar het.
Die Duitse leër het sy swaarste voertuie aangewys as voorste verhuurders, meestal om die grootste mobiele artilleriestukke te sleep. Die algemeenste is waarskynlik agt ton medium-halftracks van Hansa-Lloyd en KM, wat in 1935 en 1939 verskyn het. Daar is ook drie, vyf en twaalf ton modelle vervaardig.
Hierdie artikel oor WW2 Vehicles kom uit die boek D-Day Encyclopedia,© 2014 deur Barrett Tillman. Gebruik hierdie inligting vir verwysingsaanwysings. Besoek die aanlynverkope-bladsy by Amazon of Barnes & Noble om hierdie boek te bestel.