Italiaanse veldartillerie, Eerste Wêreldoorlog - Geskiedenis Podcasts - 2021
Italiaanse veldartillerie word iewers in die Trentino oor moeilike grond beweeg
Die Amerikaanse veldartillerie spoor sy oorsprong tot 17 November 1775 toe die Kontinentale Kongres, Henry Knox eenparig tot 'kolonel van die Regiment of Artillery' verkies het. Sedert daardie historiese gebeurtenis tot nou toe, het die United States Field Artillery 'n glorieryke geskiedenis gehad en word dit erken as die dodelikste van al die gevegswapentakke, wat die titel & ldquoKing of Battle & rdquo verdien. Die United States Field Artillery Association het 'n reeks afdrukke en 'n video opgestel wat ons tak en trotse en uitstekende diens as die grootste moordenaar op die slagveld beklemtoon. Neem die tyd om die volgende inhoud te hersien. As professionele Redlegs moet ons gegrond wees op ons takgeskiedenis en seker maak dat ons die lesse van hierdie artilleriste in opleiding en gevegte verstaan.
Amerika se eerste veldartillerie - revolusionêre oorlogstydperk
Redlegs van die Revolusionêre Oorlog
Ware Amerikaanse artillerie het ontstaan ​​met die Amerikaanse Revolusie. Met die geboorte van die kontinentale leër in Junie 1775, het 'n nasionale artillerie -arm nodig geword. Dit het stadig en ondoeltreffend begin, maar nadat Henry Knox in November 1775 'n aanstelling as kolonel van die Kontinentale Regiment van Artillerie gekry het, het dinge begin verbeter. 'N Meester van organisasie en opleiding, Knox, het met die hulp van generaal George Washington uiteindelik 'n kontinentale artillerie van vier regimente gebou. Hierdie eerste Redleg -eenhede bestaan ​​uit veld-, beleg- en kusbatterye. Met hierdie wapens het Knox Amerikaanse artilleriste opgelei om hul plek in te neem as gelyk aan enige artilleriste in die wêreld. Amerikaanse artillerie bestaan ​​uit 'n gemengde verskeidenheid kalibers en tipes wat verteenwoordigend is van standaard swart-poeier brons en yster gladde bore van die dag. Sommige stukke is vir die kontinentale leër in die kolonies gegiet en die res is van die Franse verkry, van die vyand gevang of uit koloniale arsenale en uit skepe geneem. Die kontinentale weermag het hoofsaaklik staatgemaak op 3-ponder en 6-ponder gewere en 5,5-duim haubits vir veldartillerie omdat hulle groter mobiliteit en vuurtempo's bied as die meeste groter stukke wat beskikbaar is. Gevarieerde terrein, woude en swak paaie beperk ook die grootte van veldstukke wat met die kontinentale weermag kon reis. Die kunstenaar beeld 'n tipiese toneel uit van 'n brons-6-ponder wat op 'n agterbospad vervoer word. Die beampte van die geweer is gemonteer, terwyl sy bemanning resoluut langs sy sy loop. 'N Huurde burgerlike spanster ('n algemene gebruik in alle leërs tot in die Napoleontiese era) sal dit tot by die slagveld trek. Op daardie stadium sal die geweerbemanning 'toue' beman om sy stuk in posisie te beweeg. Te midde van die rook, geraas en druk van die geveg, sal hierdie dapper Redlegs hul stuk na die vuur terug in die battery stuur, gereed om hul missie voort te sit. - Dr. L. Martin Kaplan
John J. McMahon, 'n jare lange weldoener van die United States FieldArtillery Association, het die skildery in opdrag gegee en dit aan die vereniging geskenk. Mnr. McMahon het net voor die Tweede Wêreldoorlog in die 112ste Veldartillerieregiment (National Guard) gedien. Sy eenheid was die laaste perde-getrekte artillerie in die weermag. Later is hy aangestel in 'n voorwaartse waarnemerafdeling in die 696ste Armored Field Artillery Regiment in Patton se Derde Leër. "America's First Field Artillery" is die kunstenaar, mev Joyce Kreafle, die sesde skildery in 'n reeks werke oor Amerikaanse artillerie.
Veldartilleriste - Tydperk van die burgeroorlog
A Battery, 2de Amerikaanse artillerie
Die tweede jaar van die Amerikaanse burgeroorlog het pas begin, die geveg, genaamd Fair Oaks in die noorde en Seven Pines in die suide, was 'n besonder bloedige aangeleentheid wat die bevelvoerders aan weerskante van die geveg nie roem of lof gebring het nie. Slegs soldate kon aanspraak maak op die innerlike genade en wedersydse respek wat uit hul plig in 'n desperate stryd kom. Beide leërs rus nou en vrees die tyd dat die moord weer sou begin. Ongelukkig sou dit byna nog drie jaar en honderde duisende dooie Amerikaners neem voordat die slagting uiteindelik sou stop. Terwyl die soldate hul toerusting skoonmaak, hul batteryperde versorg en gewonde kamerade troos, ry 'n burger in 'n vreemd gekonfigureerde wa tussen hulle. Toe hy nader ry, kon hulle sien dat hy 'n fotograaf was, die wa was sy draagbare donker kamer en ateljee. Hy het gekom om die aangesig van die oorlog vas te vang en terug te bring na 'n publiek wat gretig is om 'n blik op die konflik te kry. In die vroeë dae van die oorlog het die mode die formele, gestelde foto gebly. Die fotograaf het egter vandag van die tradisionele onderwerp afgewyk en die batterybeamptes gevra om informeel om een ​​van hul kanonne te gaan staan ​​- 'n drie -duim Ordnance Riffe wat naby die eenheid se stoklyn staan. Die vier beamptes het gehoorsaam hul plekke rondom die geweer ingeneem, elkeen leun op die wa of vat in 'n poging om nonchalant te lyk en 'n deel van die styfheid wat verband hou met 'n gestelde foto te verwyder. Tweede luitenant Robert Clarke, ten volle reguleer in sy jas, kepi en sabel, leun teen die regterwiel van die geweer. Eerste luitenant William H. Dennison, met 'n slap hoed wat styf oor sy regteroog getrek is en 'n pragtige paar kniehoogte stewels, het met sy hande op sy heupe agter op die linkerwiel gestaan. Kaptein Alex C.M. Pennington lê teen die linker trappie, sy uniformjas losgeknoop en teruggegooi om sy beste hemp en aantreklike geruite das te onthul. En leunend teen die stuitjie, sy bestendige blik sonder twyfel oor wie in bevel was, staan ​​'n volbaard kaptein John Caldwell Tidball, bevelvoerder van Battery A, 2de Amerikaanse artillerie. Die foto wat daardie warm Juniedag in 1862 geneem is, het een van die bekendste en gereeld gekopieerde beelde geword wat uit die burgeroorlog gekom het. Die meeste waarnemers herken nie die mans agter die logo nie, wat jammer is, want hulle was eerbewaarders en karakter wie se lewens ons baie kan leer. Hoe gepas dat die Field Artillery Journal hierdie manne gekies het om die Corps of Artillery te verteenwoordig. Hulle staan ​​daar, bevrore in tyd, en kyk na ons om die tradisies van die tak wat hulle so edel gedien het, voort te sit, en hul bevelvoerder staan ​​in die middel en lyk vol vertroue dat ons dit sal doen.
John J. McMahon, van McLoud, Oklahoma, het hierdie olieverfskildery in opdrag van kunstenaar, Joyce Kreafle, gegee en dit in 1987 aan die United States Field Artillery Association geskenk. Dit word geleen aan die Field Artillery School en hang nou by die ingang Show Hall -ouditorium.
Marines by Vera Cruz - Mexikaanse oorlogstydperk
Die potensiaal van artillerie in amfibiese landings word deur die Marine Corps Command & shydant Archibald Henderson erken in 'n brief aan die Sekretaris van die Vloot op 17 November 1853. Hy het geskryf: 'Die Artillerie -oefening, veral dié van ligte artillerie, sou baie voordelig wees as om 'n mag in 'n vreemde land te laat land. " Generaal Henderson se woorde is lewendig gemaak tydens die landing by Veracruz, Mexiko, 'n landing wat die koms van die eerste mariene artilleriebataljon wat in 'n gevegsoperasie gebruik is, gemerk het. In Februarie 1913 het generaal Victoriano Huerta president Francisco Madero omvergewerp en Mexiko in 'n burgeroorlog gedompel. President Woodrow Wilson, wat weier om 'n regering en skaamte te erken wat nie grondwetlik aan die bewind gekom het nie, het gereageer deur die opposisiemagte van Venustiano Carranza, Emiliano Zapata en Francisco "Pancho" Villa te ondersteun. Vroeg in 1914 het Huerta se magte egter die opposisie in toom gehou. Namate die verhouding tussen Huerta en Wilson versleg en Amerikaanse ingryping onafwendbaar blyk, beveel Wilson die besetting en blokkade van Veracruz as een van twee waardevolle hawens (Tampico was die ander) wat Huerta die nodige wapens, voorrade en inkomste sou ontneem. Die besetting van Veracruz het op 21 April 1914 begin, nadat admiraal Frank F. Fletcher beveel is om 'n mag van matrose en mariniers te laat land om 'die Doeanehuis te neem en die aflewering van Duitse wapens en ammunisie te voorkom'. In ooreenstemming met kolonel John A. Lejeune se brigade-orde nommer 13, is 'n artillerie-bataljon gevorm wat bestaan ​​uit die 1ste, 9de en 13de kompanie-12 offisiere en 406 ingeskrewe mariniers gewapen met 3-duim veldgewere. Die artillerie stukke wat gebruik is, was beide die Mark I 3-inch Rapid Fire Field Gun en Mark VII 3-inch Rapid Fire Landing Gun. Hier word die geweer Mark I uitgebeeld, omring deur 'n mariene geweerpersoneel wat die uniforms van die tydperk dra. Met 'n muilsnelheid van 1,150 f/s en 'n reikafstand van 4500 meter, was die geweer geskik vir die direkte ondersteuningsrol. Die kanon is op 'n Mark I -koets gemonteer. Die wapen het 'n skroef tipe hefmeganisme en 'n yster-vermoeide houtwiele met 'n Archibald-patroon. Met 32 ​​rondtes ammunisie het die geweer altesaam 1,830 pond geweeg. Die landing van gewere by Veracruz beklemtoon die noodsaaklikheid dat 'n landingsmag geredelik beskikbare vuurondersteuning insluit-die eerste hoofstuk van die leer oor vuurondersteuning by amfibiese operasies-wat die weg lei na die toekomstige suksesse in die Eerste en Tweede Wêreldoorlog. Die landing by Veracruz was ook die oorsprong van die 10de mariene regiment. - Kolonel Kent O.W. Steen, USMC
John J. McMahon het die skildery in opdrag van mev Joyce Kreafle gemaak. Dit is die sewende skildery oor Amerikaanse artillerie.
Fire Mission - WWI Era
Die Unie van Soldaat en Wapen, Frankryk, 1917
Die Groot Oorlog, wat in 1914 begin is, het tot dusver 'n ontsaglike tol geëis. Die gevegte het steeds heen en weer gewoed oor dieselfde paar kilometer grond. Die voorste linies in hierdie gestremde konflik het sedert 1914 nie noemenswaardig verander nie. Die Verenigde State was 'n neutrale waarnemer gedurende die eerste jare van die oorlog, maar Duitsland se besluit om betrokke te raak in onbeperkte duikbootoorlogvoering het dit alles verander. Skielik was ons "daar". Die ruggraat van die ligte artillerie tydens hierdie oorlog was die Ml 897 (75 mm) Veldgeweer-die "Franse 75" wat in hierdie druk getoon word. Die weermag het die Franse 75, eerder as die in die Verenigde State gemaakte M1902 (3-duim) geweer, aangeneem omdat die '75' 'n hoër vuurtempo, groter akkuraatheid en 'n terugslagstelsel gehad het, wat een van die belangrikste tegnologiese vooruitgang was in die veldartilleriegeskiedenis. Hierdie terugslagstelsel, bestaande uit twee hidrouliese reservoirs, 'n drywende suier, 'n gekoppelde suier, 'n gasopening en 'n reservoir met olie, het 'n invloed gehad op die ontwerp van elke veldartilleriewapen wat in hierdie eeu vervaardig is. Elke infanteriedivisie in die Amerikaanse ekspedisiemag het een veldartillerie -brigade in drie regimente georganiseer. Die twee 75 mm-regimente in die brigade bestaan ​​uit ses vier en shygun-batterye. Die kunstenaar Joyce Kreafle het 'n 75 mm-geweerbemanning te midde van 'n vuurmissie gevang. Die afdelingshoof, op die linkervoorgrond, is verantwoordelik vir sowel die geweer as die ammunisie -spanne en die kassie. Die skutkorporaal, links van die stuitjie, hou direkte toesig oor die kanoniers in die geweerbemanning. Die drie kanoniers wat hier gewys word, berei die geweer voor om af te skiet. Die daad om die dop in die stuitjie te steek, is simbolies van die oorlog tussen soldate en wapens in die oorlog tydens die vervaardiging van beenverpletterende, verstompende vuurkrag.
John J. McMahon, 'n afgetrede soldaat, het nooit sy liefde vir die Field Artillery verloor nie. "Fire Mission" is mev Joyce Kreafle se tweede skildery in 'n reeks werke oor Amerikaanse artillerie.
Gepantserde veldartillerie - Tweede Wêreldoorlog
Toonbeeld van die aanstootlike gees
Die eerste pantsermag van ons leër is gevorm tydens die Eerste Wêreldoorlog en kom uit elemente van die 65ste ingenieurs. In Maart 1918 word dit die Tank Corps in opdrag van die minister van oorlog. Teen Wapenstilstandsdag was daar meer as 20 000 soldate. In 1920 is dit ontbind en die oorblyfsels daarvan is aan die infanterie gegee, waar dit verdwyn het totdat die meganisasie in 1932 begin het. Daarna het die gemeganiseerde kavallerie 'gevegsmotors' en ligte tenks gebruik. As gevolg van Mussolini se inval in Ethiopië en die Spaanse burgeroorlog, het die Verenigde State ernstig begin kyk na die ontwikkelinge in gemeganiseerde oorlogvoering. Op 10 Julie 1940 word die 'Armoured Force' in Fort Knox gestig met 7 000 soldate en 393 ligte tenks. Teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog het ons 16 pantserdivisies gehad. Ter ondersteuning van die gepantserde mag moes veldartillerie tred hou met die meganisasiepoging. Perde getrokke artillerie van die Eerste Wêreldoorlog het plek gemaak vir óf vragmotor (gesleep) óf vragmotor- en shycarried (portee) artillerie. Namate die Tweede Wêreldoorlog nader gekom het, het die artillerie verskeie maniere probeer om tred te hou met die maneuvermagte. Kanonne is op halfspoorvoertuie gemonteer met buise wat na agter of voor wys. Toe die kanonne oor die kajuit van die halfspore wys, is dit in indirekte, direkte en aanvalsvuurmetodes gebruik. Teen 1942 word BG Williston Palmer die hoof van artillerie vir die gepantserde mag. MG (destyds COL) Edward H. Brooks ontwerp en begelei die ontwikkeling van die houwitser op die skildery, "Armored Field Artillery." Die M-7, 105 mm-haubits, motorwa, was 'n variant van die M-3 tenkonderstel. Dit het die bynaam "The Priest" gekry vanweë die preekstoel-agtige ring van 50 kaliber, en was een van die gewildste wapens van die oorlog. Dit gooi 'n skulp van 33 pond van 12 000 meter en bied mobiliteit vir die artillerie gelyk aan die van die magte wat dit ondersteun het. Dit word ook ontplooi in 'n seskantige of sirkelvormige vuurvorming, eerder as 'n lineêre. Dit het die battery in staat gestel om vinniger in werking te tree en homself beter te verdedig (soos koloniste wat om hul waens draai). Een van die belangrikste aspekte van die gepantserde artilleriemagte was die veggees. Selfs in die geskrewe leerstelling vind u die stelling: "Ter verdediging word gepantserde artillerie die beste gebruik in 'n offensiewe houding." Gepantserde artillerie het saam met die maneuvermagte gereis en baie keer in die rolaanval van vyandige bunkers en sterkpunte beland. Die gees van die gepantserde artillerie was soos dié van die ou "Flying Batteries" van perde-artilleriedae, 'n gees wat hulle bewaar het-een wat leef op vandag se veldartillerie.
Hierdie olieverfskildery, wat by die ingang van die Snow Hall -ouditorium hang saam met haar ander werke uit die Artillery History Series, dra vroegoggend 'n agtergrondmis wat kenmerkend is van Duitse woude. In opdrag van mnr JohnJ. McMahon, geskilder deur mev Joyce Kreafle.
Cannoneers - Koreaanse oorlogstydperk
Artillerie Led the Way, Korea, 1950 - 1953
Tydens die aanvanklike terugtog van die Verenigde Nasies se magte in 1950 en tydens die verdediging van die Pusan ​​-omtrek, het die Veldartillerie, met sy voortdurende afleiding van akkurate defensiewe brande, tyd gekoop vir ons maneuvermagte om te herorganiseer, weer aan te vul en te versterk voordat hulle kan aanval . Die 155 mm-houwitser in die litografie, met die vermoë om 'n projektiel van meer as 'n half kilometer te lanseer, het 'n belangrike rol gespeel in die uitbreiding van die slagveld tydens defensiewe en later aanvallende operasies. Die artillerie -eenhede in 1950 was skaduwees van diegene wat in die Tweede Wêreldoorlog oor Europa en die Stille Oseaan gekom het. Ons haastige toetrede tot die Koreaanse Oorlog het gevind dat die 1ste, 3de, 7de, 24ste en 25ste Infanterie, 1ste Kavalerie en 1ste Mariene Afdeling Artillerie nie net met verminderde sterkte werk nie, maar ook met ou en onbedienbare toerusting. Trouens, die meeste bataljons het slegs twee van drie batterye gehad. Hulle is eers op volle sterkte gebring nadat hulle in die teater aangekom het. Artilleriebataljons was dus teen 'n premie. Selfs na die uitbreek van die Pusan ​​-omtrek aan die einde van 1950, het eenhede soos die 3de Infanteriedivisie met te min bataljons geveg om 'n aanval uit te voer. Sy afdeling Artillerie het slegs twee selfaangedrewe en twee gesleepte artilleriebataljons gehad. En een van hierdie selfaangedrewe bataljons het die algemene afdeling ondersteun. Vinnigheid en buigsaamheid moes hul wagwoorde wees. Artillerie-eenhede uit klein geallieerde lande wat aan die teater deelneem-Thailand en die Filippyne-het gehelp om groter krag te bied. Hulle het 'n missie gekry om die afdelings met direkte ondersteuning bataljons te versterk. Die meeste geallieerde bevelvoerders was opgelei deur Fort Sill (US Army Field Artillery School), wat die assimilasie werkbaar gemaak het. Hul lewering van brande was 'n welkome toevoeging. Artilleriebevelvoerders het hul buigsaamheid bewys deur te reageer op die verskillende missies wat van hulle vereis word. Dit was nie ongewoon om die een regiment op 'n gegewe dag en een dag later 'n ander regiment te ondersteun nie. Die direkte ondersteuning van geallieerdes, soos die 29ste Britse Infanteriebrigade, was net nog 'n opdrag vir 'n bataljonbevelvoerder in die 3de Infanteriedivisie Artillerie. Gedurende die eerste twee jaar van die oorlog is eenhede van die maneuvermagte haastig bymekaargemaak en in sommige gevalle aangevul met inheemse personeel wat min veldopleiding gehad het. Die veldartillerie moes dit moontlik maak vir maneuvermagte om doelwitte te bereik en, indien nodig, met akkurate beskermende brande te verdedig. Baie artilleriebataljons het 'n ongekende aantal rondes aangeteken wat in aanvallende teikens afgevuur is om die sukses van ons magte te verseker. Die Koning van die Slag het werklik die voortou geneem om die vyand noord van die Yalu -rivier te vee.
"Cannoneers" is mev Joyce Kreafle se vierde skildery in 'n reeks oor Amerikaanse artillerie wat in opdrag van mnr. John J. McMahon gemaak is.
Fire Base Vietnam - Vietnam War Era
Vestings van vuurkrag vir artilleriste
Viëtnam was 'n vuurbasisoorlog. In die noordelike hooglande het stootskrapers krone van geïsoleerde bergtoppe afgesny om Cannoneers in staat te stel om enorme sandsakkastele te bou om hul gewere te beskerm. In die suidelike laaglande het vuurbasisse op skaakbord verskyn om die gebiede rondom Saigon en ander stede te beskerm. Hierdie sandsak en houtvestings het dikwels geometriese vorms ontkiem met gewere wat 'n steragtige patroon vorm, omring deur 'n ring bunkers. Batterye is oor die platteland versprei om te verseker dat soveel as moontlik grondgebied onder die beskermende boë van die gewere lê. Die prys wat betaal is vir die verspreiding van batterye was 'n ooreenstemmende vermindering in die vermoë van die artillerie om sy vure te blus. Maar die meeste vuurgevegte in Viëtnam was vinnig, skerp, dikwels onverwags en selde begin deur 'n vyandelike mag groter as 'n peloton. Die geheim vir effektiewe brandsteun was dus spoed, en spoed kon slegs verkry word as gewere binne sekondes nadat hulle die bekende opdrag "Fire Mission!" In posisie gekry het, gereed was om te skiet. Vroeg in die oorlog was vuurhoutjies tydelike aangeleenthede, 'n lae parapet wat bestaan ​​uit leë ammunisiekaste of 'n paar vlak loopgrawe.Later in die oorlog, toe die vyand sy aanval op vaste installasies begin toespits, het vuurbasisse toenemend 'n gunsteling teiken geword vir aanvalle met vuurpyle, vuurpyle en mortiere. Om te oorleef, moes Cannoneers hulself al hoe dieper verskans en bunker totdat vuurbase uitgebreide verdedigingskomplekse geword het. Daar word verwag dat 'n ligte battery wat in posisie was, elke geweer geparafeer en elke vegposisie onder twee lae sandsakke beskerm het-vir 'n ligte battery beteken dit 25.000 sandsakke wat op 'n enkele dag gevul is. Sou 'n battery langer bly, het die vuurbasis die voorkoms van 'n middeleeuse vesting gekry. Soldate versterk hulself met bunkers bedek met staalplank en vasgemaak met dik hout. Cannoneers het die omtrek omring met vegposisies, wat dikwels gebou is met voorafvervaardigde betonvorme of metaalkalverthelftes. Prikkeldraadperimeter het vinnig verskyn en is gou versier met struikvlamme, klei -myne en vate gevul met petrol, wat in geval van 'n aanval uit gevegsposisies ontsteek kon word. Vuurbase wat swaarder gewere bevat, soos die 8-duim selfaangedrewe houwitser wat in die prent verskyn het, het aansienlike ingenieurswese vereis om 'n vuurplatform te bou wat stewig genoeg was om op te staan ​​onder herhaalde afvuur en rigtingveranderinge, veral gedurende die soggende moessonseisoen. Die brandweeroorlog was 'n eensame aangeleentheid vir 'n battery se waarde Cannoneers wat dikwels kilometers ver van ander vriendelike eenhede gelaat is. Die enigste kontak met die buitewêreld was die daaglikse aankoms van swaar Chinyl -helikopters om ammunisie, pos, voorraad, vervangings, koeldrank en kos af te lewer. 'N Jong, relatief onervare kaptein was bevelvoerder oor die vuurbasis wat verplig was om sy eie vuurdata te bereken en sy gewere veilig op verre teikens te rig sonder die gerusstelling van eksterne tjeks. Toe die infanterie in 'n brandgeveg beland het, was sy taak om uit te vind waar die vriendskaplike wedstryde was en presies watter tipe en hoeveelheid vuurkrag nodig was weens hierdie verwarring en paniek wat deur die radio kom. Lives was afhanklik van sy besluite oor 'n split-sekonde. Meer dikwels as nie, het hy alleen besluite geneem. Gedurende eensame weke op die brandweer het Cannoneers hulself gedurig voorberei op grondaanvalle. Vuurbasisse was winsgewende teikens vir die Viet Cong. Met 'n verrassing en noukeurige beplanning wat presies uitgevoer is, kan die vyand teen baie koste groot skade aan die Amerikaanse artillerie veroorsaak. Maar as die vuurbasis gewaarsku kon word, het die artillerie noodwendig die oorhand gekry. Opgewonde Cannoneers het hul buise net bokant die parapetvlak laat sak en op 'n geskrikte vyand oopgemaak met verwoestende sarsies byekorffleske en warm staalfragmente van "killer junior." - Kolonel Robert H. Scales, Jr.
Hierdie olieverfskildery, wat by die ingang van Snow Hall Auditorium, Fort Sill, Oklahoma, hang saam met die kunstenaar Joyce Kreafle, ander werke van die Artillery History Series, is een van min ernstige werke wat die hedendaagse konflik in Viëtnam behandel. Haar aandag aan tegniese detail en artistieke sensitiwiteit skep 'n ongeëwenaarde gevoel van realisme. In opdrag van John J. McMahon.
Desert Thunder - Moderne era
Vuurpyl artillerie word oud
Om 0042 uur 18 Januarie 1991 het 'n missiel van die Army Tactical Missile System (Army TACMS) van Battery A, 6de Bataljon, 27ste Field Artillery (Multiple Launch Rocket System, of MLRS) die naghemel verlig bo die 1ste Infanteriedivisie -byeenkomsgebied oos van Hafar alBatin. Terwyl die missiel in die noorde van Saoedi -Arabië en diep in Koeweit gestrek het, het dit beide die veldartillerie se deelname aan Operation Desert Storm geopen en 'n nuwe era van missiel- en vuurpylartillerie ingelui. Die akkuraatheid en dodelikheid waarmee die teiken vernietig is, was slegs 'n voorspel tot die verwoesting wat baie ander weermag-, mariene en koalisie-artillerie-eenhede die Irakse magte sou toedien voordat die lugveldtog en 100-uur-offensief tot 'n einde gekom het. Vyf MLRS-bataljons-die eerste, derde, vierde en sesde bataljon van die 27ste veldartillerieregiment en die eerste bataljon, 158ste veldartillerie van die Oklahoma National Guard-het aan Desert Storm deelgeneem. 'N Bykomende ses afsonderlike batterye vergesel Divisie Artilleries. Die lanseerder-reeks, met 'n eenmalige gooi-gewig van meer as 750 155 mm bataljonne, verteenwoordig een van die wonderlikste konsentrasies vuurkrag wat ooit gelewer is. Hierdie geweldige gebiedsdekking het 'n aanvulling op meer presiese nabye vure gemaak deur kanonartillerie. Kanon-eenhede in die Verenigde State ontplooi 108Ml02 (105 mm gesleepte) haubits, 642M198 en Ml09-reeks haubits (155 mm gesleep en selfaangedrewe) en 96M110 (203 mm) haubits. Hierdie kragtige magte van lanseerders en houwitsers is georganiseer in sewe afdeling artillerie, twee korps artillerie en sewe veld artillerie brigades. Begin Februarie het MLRS-eenhede en kanonbataljons 'n reeks artillerie-aanvalle oor en oor die grense gedoen om kritieke teikens te vernietig, Irakse troepe reg te stel en die vyand te mislei oor die werklike punt van die hangende aanval. Teen die oggend van die werklike aanval was die Amerikaanse artillerie goed op pad om die vyand te beheer en die Irakse sobriquet "Steel Rain" te verdien. Die tempo van die grondoffensief het gou bewys dat die MLRS die wapen van keuse was. Terwyl vuurpyle en kanonne op artillerie-, bevel- en beheer- en logistieke terreine gestamp het, het die Army TACMS -missiele steeds diep in die vyand se agterkant toegeslaan. Tydens Desert Storm het die veldartillerie sy gewig ten volle bygedra tot die 'donder' van die woestynoffensief. Vier-en-twintig uur per dag, in alle weersomstandighede, het kanonne en vuurpylwerpers noodsaaklike vuurondersteuning gebied wanneer dit nodig was. Geen wapen het 'n groter uitwerking op die slagveld as MLRS nie. Met 'n vaste aanspraak op die tegnologie van die toekoms, lei Redlegs die weg in die volgende eeu van die weermag.
Die kunstenaar, me. Joyce Kreafle, het 'n landswye reputasie gevestig vir die kwaliteit en akkuraatheid wat sy aan die studie van militêre geskiedenis bring. Haar krities bekroonde reeks skilderye oor die veldartillerie het 'n professionele talent gekomplimenteer wat deur meer as 20 jaar diens aan die kunste ontwikkel is. "Desert Thunder" is die agtste skildery in 'n reeks wat sy in 1988 met Field Artillerymen begin het, wat almal in opdrag van die weldoener, mnr. John J. McMahon, was.
Hoë hoogte frontlyn
Hele dorpe met krotte is gebou, hoewel beamptes gewoonlik in ou bergskuilings gewoon het, sommige toegerus met vleuelklaviere en grammofone. Op Marmolada, die hoogste berg in die Dolomiete, het die Oostenrykse ingenieurskorps 'n hele "ysstad" gebou - 'n kompleks van tonnels, slaapsale en stoorkamers wat uit die ingewande van die gletser gegrawe is.
Tog kon hulle net soveel teen die onvergewensgesinde elemente doen.
"In die verslag oor die tydperk, in oorlogsdagboeke - of dit nou Oostenrykse of Italiaanse is - vind ons dieselfde verhale oor die verskriklike swaarkry wat veroorsaak word deur die gebrek aan slaap, die pyniging en die groot sneeuvalle," sê Stefano Morosini, 'n navorser by die Universiteit van Milaan en skrywer van 'n boek oor die geskiedenis van Italiaanse bergklim. "Die vyand het 'n tweede plek behaal. Die ware teëstander was die natuur self."
Marco Balbi, stigter en president van die White War Historical Society, sê dat slegs ongeveer 'n derde van die 150 000 mans wat aan die Alpynfront gesterf het, slagoffers was. Die res is dood deur lawines, grondstortings, bevrorenheid en siektes wat veroorsaak is deur die uiterste koue.
Artillerie in die Eerste Wêreldoorlog
In & quotAll Quiet on the Western Front & quot kla Paul dat die Duitse gewere so gedurig gedra word en nie van die voorste linie verwyder kan word dat die vate van vorm verander het en dat hulle nie meer akkuraat is nie.
Is daar 'n noemenswaardige waarheid hieraan.
Veldartillerie in 1914 het ook mobiele haubits ingesluit vir indirekte vuurondersteuning. Aangesien die standaard veldgeweer '8 cm 'genoem is, was die haubits '12 cm.' 'N Paar voorbeelde:
- Frankryk: Schneider 12,0 cm haubits, of belagliker (model 1909?). Ontwikkel vir uitvoer. Howitzers wat deur Bulgarye aangekoop is, het beslag gelê aan die begin van die Eerste Wêreldoorlog. Soos genoem, was Frankryk sterk afhanklik van die "Frans 75", maar het die artillerietipes en -kalibre uitgebrei namate die oorlog ontwikkel het. Schneider het 'n model 1915 vir die Franse weermag.
- Brittanje: Ordnance QF 4.5 & quot howitzer (11.0 cm/1910)
- Duitsland: Krupp 10,5 cm 98/09 Feldhaubitze
- Oostenryk-Hongarye: Skoda 10,0 cm M. 14 Feldhaubitze (ook berg -houwits -variant).
- Rusland: 12,2 cm houwitser M1910 (Variant van Franse Schneider m 1909).
Die Duitse weermag het meer van die swaarder stukke op afdelingsvlak in 1914 gehad. Die meeste weermagte se veldgeweerbatterye het ses gewere gehad, die swaarder batterye vier. Ek het gevind dat die Duitse battery -organisasie dieselfde was, maar meer batterye (twee?) Is op afdelingsvlak ingesluit.
Die Oostenrykse leër het pas begin om artillerie op te gradeer (baie laat) en die eerste M. 14's het nog steeds 'n staal-brons vatkonstruksie gehad. Baie 10 cm M. 99 (staal-brons) houwitsers was nog in gebruik met 'n primitiewe veer terugslag vermindering stelsel, maar geen moderne hidro-pneumatiese stelsel nie.
Skoda het al die Oostenrykse gewere dramaties verbeter, en hulle het gedurende die Tweede Wêreldoorlog in wydverspreide diens gebly - M. 15, M. 16 en M. 17 - verskillende kaliber. Skoda -gewere was konvensionele, maar betroubare, duursame ontwerpe. (Hul berggeweerontwerpe was uitstekend, net soos die uitstekende 30,5 cm M. 11 mobiele belegmortels.)
Die Franse weermag het geen vergelykbare houwitser van 12,0 cm in voorraad gehad nie, behalwe die paar dosyne wat uit Bulgarye gekonfiskeer is.
Die kleiner leër van Brittanje het min haubits in vergelyking met Duitsland. Die 4.5 & quot was 'n uitstekende wapen en bly, opgegradeer, in diens in WO II.
Ek het geen nommers vir die Russiese weermag nie, maar sommige van die arsenale (onder hulle Putilov) het produksieprobleme met die swaarder gewere gehad. Die veldwapen van 7,62 cm was egter 'n wenner.
Aan die begin van die oorlog het Frankryk veral net uiters verouderde swaar gewere, soos die vinnige vuur 155 mm & quot; Rimailho & quot; wat 4/5 rondtes per minuut op slegs 6 km se afstand kan afvuur. Of die De Bange, 'n beleggeweer van 155 mm wat slegs een keer per minuut kan afvuur.
Om te vergelyk met die Duitse Big Bertha, 'n geweer van 420 mm wat 800 kg op 9,5 km weeg.
In terme van houwitsers wat kan aanpas by slootoorlogvoering, het Frankryk aanvanklik. niks, terwyl Minerwerwers is al lank aan die Duitse kant gereed, verskillende kalibers kan tot 15 rondtes per minuut afvuur.
Die Franse reaksie hierop sal nogal verstommend wees, want hulle sal 'n & quandand-made & quot-houwitser gebruik waarvan die hoofbuis gemaak is van 'n. Duitse 77mm dop!
Gelukkig vir hulle kom die klein 58 mm latercrapouillot& quot dat vuur gevleuelde granate.
Eers veel later kom die beroemde Schneider-snelvuur 420 mm-haubits, met 'n afstand van 11 km en 'n spoed van 415 m/s:
Artillerie was 'n belangrike deel van die Eerste Wêreldoorlog en die Britte het die doeltreffendste gebruikers geword van vuurbatterye, wat 'n belangrike rol gespeel het in hul gekombineerde wapenaanvalle van 1918.
Die sleutel tot Britse oorheersing op hierdie gebied, oor die Duitsers, was die skepping van die Tucker -mikrofoon, wat hulle in staat gestel het om die Duitse artillerie akkuraat op te spoor en ander dinge te meet, soos die snelsnelheid, reikafstand en skietrigting, ens.
Hier is 'n verhandeling geskryf van die uitvinder, wat 'n pionier in akoestiek was:
'N Selektiewe hot-wire mikrofoon
Artillerie was 'n belangrike deel van die Eerste Wêreldoorlog en die Britte het die doeltreffendste gebruikers geword van vuurvuur, wat 'n belangrike rol gespeel het in hul gekombineerde wapenaanvalle van 1918.
Baie interessante materiaal daar, dankie dat u dit geplaas het.
Dit is interessant dat 'n vinnige blik op 'n verwysing na Lord Rayleigh dui, dit sal interessant wees om te sien na wie Rayleigh verwys het met betrekking tot akoestiek.
Dit is altyd 'n goeie ding om 'n nobelpryswenner te noem
Wat sy werk oor akoestiek betref, het ek sy werke gelees teorie van klank maar dit was 'n rukkie gelede, so ek vergeet sy verwysings, lol. Iets wat ek sal moet opsoek, jammer
Die gebruik van artillerie het takties verander, en dus het gewere ook verander.
Aan die begin van die oorlog het geallieerde nasies ligter artillerie as die Duitsers gehad, aangesien die grootste deel van hul artillerie volgens die & quotrecent & quot-Frans-Pruisiese oorlog gemodelleer was (met enkele noemenswaardige verbeterings).
Artillerie was lig en beweeglik om infanterieaanvalle te ondersteun. Natuurlik, nadat aanvanklike slagtings en albei kampe hulle in loopgrawe begrawe het, het dit duidelik geword dat artillerie homself moes aanpas en swaar mortiere en reuse-gewere van lang afstand moes gebruik. Selfs as die uitstekende Franse 75 mm-veldwapen geweer het teen die evolusie, en selfs in 1940 nog in gebruik sal wees, blyk dit 'n uitstekende tenk-geweer te wees.
Aan die begin van die oorlog, Geallieerde nasies het ligter artillerie gehad as die Duitsers, aangesien die meeste van hul artillerie volgens die 'onlangs' & Frans-Pruisiese oorlog gemodelleer is (met enkele noemenswaardige verbeterings).
- Frankryk: Schneider 12,0 cm haubits, of belagliker (model 1909?). Ontwikkel vir uitvoer. Howitzers wat deur Bulgarye gekoop is, het beslag gelê aan die begin van die Eerste Wêreldoorlog. Soos genoem, het Frankryk sterk staatgemaak op die "franse 75", maar het die artillerietipes en -kalibre uitgebrei namate die oorlog ontwikkel het. Schneider het 'n model 1915 vir die Franse weermag.
Die Oostenrykse leër het pas begin om artillerie op te gradeer (baie laat) en die eerste M. 14's het nog steeds 'n staal-brons vatkonstruksie gehad. Daar was nog baie 10 cm M. 99 (staal-brons) haubits in gebruik met 'n primitiewe veer terugslag vermindering stelsel, maar geen moderne hidro-pneumatiese stelsel nie.
Skoda het al die Oostenrykse gewere dramaties verbeter, en hulle het gedurende die Tweede Wêreldoorlog in wydverspreide diens gebly - M. 15, M. 16 en M. 17 - verskillende kaliber. Skoda -gewere was konvensionele, maar betroubare, duursame ontwerpe. (Hulle berggeweerontwerpe was uitstekend, net soos die uitstekende 30,5 cm M. 11 mobiele belegmortels.)
Die Franse leër het geen vergelykbare houwitser van 12,0 cm in voorraad gehad nie, behalwe die paar dosyne wat uit Bulgarye gekonfiskeer is.
Die kleiner leër van Brittanje het min haubits in vergelyking met Duitsland. Die 4.5 & quot was 'n uitstekende wapen en het, opgegradeer, in diens gebly tot die Tweede Wêreldoorlog.
Ek het geen nommers vir die Russiese weermag nie, maar sommige van die arsenale (onder andere Putilov) het produksieprobleme gehad met die swaarder gewere. Die veldwapen van 7,62 cm was egter 'n wenner.
King of Battle: Artillery in die Eerste Wêreldoorlog
"Die nuwe boek, King of Battle: Artillery in die Eerste Wêreldoorlog, is 'n uitstekende internasionale studie van artillerie tydens die oorlog. Of dit nou relatief kleiner kanonne of mortiere is wat deur infanteriste beman word of groot spoorweggewere wat deur matrose bedien word, hierdie stukke het hulself op die slagveld bekend gemaak, wat dood en vernietiging veroorsaak het en veranderings in versterkings en taktiek veroorsaak het. Die Eerste Wêreldoorlog -artillerie "hou selfs die twyfelagtige onderskeid tussen die veroorsaak van 'n nuwe diagnose, skulpskok" (p. Vii). Terwyl hy erken dat geleerdes sedert die oorlog oor artillerie geskryf het, sê dr. Sanders Marble: "In die algemeen is daar slegs 'n paar boeke wat artillerie in die Eerste Wêreldoorlog op 'n vergelykende, internasionale basis ondersoek" (p. Vii). Marble en sy bydraers probeer om die leemte met hierdie boek op te los. "
Majoor Peter L. Belmonte, Marine Corps Geskiedenis 3.1 (2017).
'' 'N Paar van die bekendste geleerdes uit hul onderskeie nasionale spesialiteite saambring, Koning van die Slag bied 'n bekwame en belangrike studie van artillerie uit die Eerste Wêreldoorlog. Behalwe loopgrawe en masjiengewere is artilleriestande die kern van die mees aanloklike beelde van die konflik. As die dodelikste kategorie wapens het artillerie in baie teaters die oorlog letterlik oorheers. In die lig van die belangrikheid van die onderwerp, lyk dit miskien verbasend dat daar nog nie voorheen meer gedoen is om die artillerie van die Eerste Wêreldoorlog te omhul nie. Die grootheid van die onderwerp help om die vroeëre afwesigheid te verduidelik. Hierdie werk gaan baie verby om 'n groot leemte te vul. [. ] Elke deel van die boek is uitstekend, en die werk as geheel is selfs indrukwekkender as die som van die dele daarvan. [. ] In som, Koning van die Slag pak 'n formidabele stoot - in ooreenstemming met die onderwerp. "Nicholas Sambaluk, Air Universiteit, in: H-War, H-Net resensies, (2017).
Die Italiaanse leër het sy oorsprong as die koninklike leër (Regio Esercito) wat dateer uit die proklamasie van die Koninkryk Italië na die beslaglegging van die pouslike state en die eenwording van Italië (Risorgimento). In 1861, onder leiding van Giuseppe Garibaldi, is Victor Emmanuel II van die House of Savoy uitgenooi om die troon en die nuutgeskepte koninkryk te beklee.
Italiaanse ekspedisies is tydens die Boxer Rebellion van 1900 na China gestuur en tydens die Italo-Turkse oorlog van 1911–1912 na Libië.
Die Italiaanse koninklike leër se eerste smaak van moderne oorlogvoering was tydens die Eerste Wêreldoorlog. Die meeste aksies is in Noord -Italië uitgevoer en die koninklike leër het baie ly. Dit het meer as 700 000 dooies ingesluit.In die besonder was die frekwensie van die offensiewe waaraan Italiaanse soldate tussen Mei 1915 en Augustus 1917 deelgeneem het, een elke drie maande, hoër as wat die weermagte aan die Westelike Front vereis het. Die Italiaanse dissipline was ook swaarder, met strawwe vir pligsverslae van 'n erns wat nie in die Duitse, Franse en Britse leër bekend was nie. ΐ ]
Gedurende die tussenoorlogse jare het die koninklike leër aan die Italiaanse inval in Ethiopië deelgeneem, wat tydens die Spaanse burgeroorlog mans en materiaal verskaf het om in die korps van vrywillige troepe te veg (Corpo Truppe Volontarie), en het die Italiaanse inval in Albanië geloods.
Op papier was die koninklike leër een van die grootste grondmagte in die Tweede Wêreldoorlog, hoewel dit in werklikheid nie die getalle kon beweer nie, en dit was een van die pioniers in die gebruik van valskermsoldate. Vanweë hul oor die algemeen kleiner grootte, is baie Italiaanse afdelings versterk deur 'n Assault Group (Gruppo d'Assalto) van twee bataljons Blackshirts (MVSN).
Berigte oor Italiaanse militêre vaardigheid in die Tweede Wêreldoorlog was byna altyd afwysend. Hierdie opvatting was die gevolg van rampspoedige Italiaanse offensiewe teen Egipte en die prestasie van die weermag in die Grieks-Italiaanse Oorlog. Beide veldtogte was swak voorbereid en onvoldoende uitgevoer. Die Italiaanse 10de weermag het aanvanklik na Egipte gevorder, maar oorgegee nadat hy teruggestoot is na Sentraal-Libië en byna almal vernietig is deur 'n mag van een vyfde van sy grootte in die Britse drie maande lange veldtog van Operasie Kompas.
Onbevoegde militêre leierskap is vererger deur die toerusting van die Italiaanse weermag, wat hoofsaaklik uit die Eerste Wêreldoorlog dateer en nie aan die standaard van die geallieerde of die Duitse leërs voldoen nie. Α ] Italiaanse 'medium' tenks M11, M13, M14 en M15 het byvoorbeeld 'n duidelike nadeel teenoor die relatief swaar gewapende Amerikaanse Sherman tenks. Belangriker nog, Italië het nie geskikte hoeveelhede toerusting van alle soorte gehad nie en die Italiaanse hoë kommando het nie die nodige stappe geneem om moontlike terugslae op die slagveld te beplan of om behoorlike logistieke ondersteuning aan sy veldleërs te beplan nie. Β ] Daar was te min lugafweerwapens, verouderde tenkwapengewere en te min vragmotors.
Die Italiaanse ekspedisiekorps in Rusland het geveg onder generaal Giovanni Messe, wat die beperkings van sy korps in materiaal en toerusting erken het en dus op 1 November 1942 van sy bevel onthef is. Toe die Sowjet -offensiewe operasie Saturnus op 12 Desember 1942 begin, het die Italianer 8ste leër is vinnig verpletter. Slegs ongeveer 'n derde van sy troepe het daarin geslaag om aan die Sowjet -ketel te ontsnap, veral uit die drie Alpini -afdelings Tridentina, Julia en Cuneense, wat hardnekkig geveg het en tot byna hul totale uitwissing was om aan die Sowjet -omsingeling te ontsnap (sien: Slag van Nikolayevka).
In Noord -Afrika het die Italiaanse 132 Pantserdivisie Ariete en die 185 Airborne Division Folgore geveg tot totale uitwissing tydens die Tweede Slag van El Alamein. Alhoewel die stryd verlore was, word die vasberade weerstand van die Italiaanse soldate tydens die Slag van Keren in Oos -Afrika vandag nog deur die Italiaanse weermag herdenk.
Na die as -nederlaag in Tunisië het die moreel van die Italiaanse troepe gedaal en toe die Geallieerdes op 10 Julie in Sicilië land, het die meeste Italiaanse kusafdelings eenvoudig ontbind. Die versakkende moraal het daartoe gelei dat die Italiaanse diktator Benito Mussolini 15 dae later deur koning Victor Emmanuel III van Italië omvergewerp is.
In September 1943 maak Italië 'n wapenstilstand met die Geallieerdes en verdeel in die Italiaanse Sosiale Republiek - effektief 'n marionetstaat van Duitsland - in die noorde en die van die Badoglio -regering in die suide. Die Italiaanse mede-strydlustige weermag (Esercito Cobelligerante Italiano) was die leër van die Italiaanse royalistiese magte wat aan die kant van die Geallieerdes in die suide van Italië geveg het na die geallieerde wapenstilstand met Italië in September 1943. Die Italiaanse soldate wat in hierdie leër veg, veg nie meer vir Benito Mussolini nie, aangesien hulle getrou was aan koning Victor Emmanuel en aan marskalk van Italië (Maresciallo d'Italia) Pietro Badoglio, die mans wat Mussolini verdryf het.
Die koninkryk is in Junie 1946 deur 'n Republiek vervang en die koninklike leër het sy naam verander om die Italiaanse leër te word ("Esercito Italiano"). Aanvanklik het die weermag vyf infanteriedivisies ingerig, wat uit die vyf gevegsgroepe van die Italiaanse mede-strydlustige leër geskep is, en toegerus met Britse materiaal. Boonop het die weermag drie afdelings vir interne veiligheid sonder swaar toerusting opgestel om die twee groot eilande van die land te bewaak:
, in Turyn (voorheen deel van British V Corps), Florence (voorheen deel van British XIII Corps), in Bolzano (voorheen deel van Pools II Corps), in Bergamo (voorheen deel van Pools II Corps), in Varazze (voorheen deel van Britse agtste weermag), in Palermo op Sicilië, in Enna op Sicilië, in Sassari op Sardinië
Aangesien die status van die stad Free Territory of Trieste deur die Sosialistiese Federale Republiek Joegoslavië betwis is, het die Italiaanse leër die "Folgore" na Treviso verskuif en die "Mantova" na Gorizia in 1947. Terselfdertyd het die weermag begin met die proses van wat nog sewe afdelings oprig, en vyf Alpini -brigades.
, in Messina (geaktiveer 1 Februarie 1948), in Civitavecchia (geaktiveer 1 April 1948)
Infanteriedivisie "Avellino", in Salerno (met verminderde sterkte) (geaktiveer 1 September 1949), in Cividale del Friuli (geaktiveer 15 Oktober 1949), in Bologna (geaktiveer 1 Junie 1950), in Bressanone (geaktiveer 1 Mei 1951), in Bari (met verminderde sterkte) (geaktiveer 15 April 1952), in Turyn (geaktiveer 15 April 1952), in Pordenone (geaktiveer 1 Oktober 1952), in Verona (geaktiveer 1 November 1952), in Merano (geaktiveer 1 Januarie 1953), in Rome (geaktiveer 1 Januarie 1953), in Belluno (geaktiveer 1 Julie 1953)
Na die totstandkoming van die NAVO is die Italiaanse weermag geïntegreer in die geallieerde magte van die NAVO, Suid -Europa, en voorbereid op 'n gevreesde inval uit die ooste, moontlik via Joegoslavië. Allied Land Forces Southern Europe (LANDSOUTH), is op 10 Julie 1951 geaktiveer om die noordooste van Italië te verdedig. Die kommando het sy hoofkwartier in Verona en is geplaas onder luitenant -generaal Maurizio Lazzaro De Castiglioni. Γ ] Sowat drie infanteriedivisies en drie brigades was die enigste magte wat aanvanklik vir hierdie bevel beskikbaar was om die noordooste van Italië te verdedig. Die betrokke afdelings was die Infanteriedivisie "Mantova" in Gorizia, die Gemotoriseerde Infanteriedivisie "Folgore" in Treviso, die Gemotoriseerde Infanteriedivisie "Trieste" in Bologna. Twee van die drie brigades was Alpini -berginfanteriebrigades - die Alpine Brigade "Julia" in Cividale del Friuli en Alpine Brigade "Tridentina" in Brixen, terwyl die derde brigade die Armored Brigade "Ariete" in Pordenone was. Oefening "Italic Weld", 'n gekombineerde lugvliegtuig-oefening in Noord-Italië waarby die Verenigde State, Italië, Turkye en Griekeland betrokke was, was blykbaar een van die eerste oefeninge waarin die nuwe oriëntasie van die Italiaanse weermag getoets is. Δ ]
Op 1 Mei 1952 het die weermag een weermagkommando en twee korpsopdragte, die Derde Leër in Padua, en die IV Army Corps in Bolzano en V Army Corps in Vittorio Veneto geaktiveer, om die NAVO se bevelsketting te omseil as 'n oorlog sou ontstaan uitbreek tussen Italië en Joego -Slawië vir die vrye gebied van Triëst. Ε ] Later in 1952 het die weermag ook die VI Army Corps in Bologna grootgemaak, gevolg deur die III Army Corps in Milaan in 1957, wat albei ook aan die Derde Leër toegewys is.
Gedurende die vroeë 1960's het die weermag die afdelings "Trieste", "Friuli", "Pozzuolo del Friuli", "Pinerolo", "Avellino" en "Aosta" tot brigades verminder en die I Paratroopers Brigade in Pisa grootgemaak. Op 1 Oktober 1965 is die Infanteriebrigade "Avellino" ontbind en op 10 Junie 1967 mag die I Paratroopers Brigade "Folgore" by sy naam voeg en word dit nou die Paratroopers Brigade "Folgore" genoem. Met die versagting van die spanning tussen Italië en Joego -Slawië is die Derde Leër, tesame met VI Army Corps, op 1 April 1972 ontbind en die funksies daarvan oorgeneem deur die NAVO se geallieerde magte Suid -Europa in Verona. Voor die ontbinding van die Derde Leër was die weermag se struktuur soos volg:
Derde leër, in Padua
Anti-vliegtuig artillerie kommando, in Padua
III Weermagkorps, in Milaan
, in Novara, in Bergamo, in Cuneo, in Turyn (oorgeplaas na IV Army Corps in 1972)
, in Merano, in Bressanone -Cadore Troops Command, in Belluno
, in Belluno, in Cividale del Friuli
, in Pordenone, in Treviso, in Udine, in Gorizia ('n afdelingsgrootte, gepantserde formasie), in Portogruaro (gewapen met kern Honest John-missiele)
Commandant van die troepe van Trieste, in Trieste-regiment "Serenissima", in Venesië ('n brigade-grootte formasie)
, in Firenze, in Bologna, in Pisa
Weermag se algemene personeel, in Rome
I Militêre gebiedsbevel, in Turyn
V Militêre gebiedsbevel, in Padua
VII Militêre gebiedsbevel, in Florence
VIII Militêre gebiedsbevel, Rome
Sardinië se militêre kommando, in Cagliari
, in Bari
, in Messina
1975 hervorming [wysig | wysig bron]
Die belangrikste herorganisasie van die Italiaanse weermag het plaasgevind in 1975, toe die regimentvlak afgeskaf is en bataljons onder direkte bevel van nuutgestigte meerwapenbrigades was. Terselfdertyd het die weermag van die weermag en lugmag en van 24 na 18 maande vir die vloot van die militêre diens van 15 na 12 maande gedwing, die weermag genoodsaak om sy magte met bykans 45 000 troepe te verminder. Daarom, terwyl hulle in die bestaande brigades "Orobica", "Tridentina", "Cadore", "Julia", "Taurinense", "Friuli", "Trieste", "Folgore", "Pinerolo", "Aosta" en "III Missile Brigade "slegs die regimentale vlak is afgeskaf, die afdelings en die" Pozzuolo del Friuli "-brigade is aan groot veranderinge onderworpe:
Terwyl die afdeling "Cremona" tot 'n brigade verminder is, is die afdelings "Granatieri di Sardegna" en "Legnano", en die "Pozzuolo del Friuli" -brigade verdeel om twee nuwe brigades elk te skep. Daarna het die drie afdelings opgehou bestaan.
Infanterie -afdeling "Cremona" Gemotoriseerde Brigade "Cremona" onder die 3de leërkorps
Infanterie -afdeling "Granatieri di Sardegna" Gemeganiseerde brigade "Granatieri di Sardegna" onder die sentrale militêre gebied
Gemotoriseerde Brigade "Acqui" onder die sentrale militêre gebied
Infanterie -afdeling "Legnano" Gemeganiseerde brigade "Legnano" het by die Pantserdivisie "Centauro" aangesluit
Gemeganiseerde brigade "Brescia" het by die gemeganiseerde afdeling "Mantova" aangesluit
Kavalerie Brigade "Pozzuolo del Friuli" Gepantserde brigade "Pozzuolo del Friuli" het by die gemeganiseerde afdeling "Mantova" aangesluit
Gepantserde brigade "Vittorio Veneto" het by die gemeganiseerde afdeling "Folgore" aangesluit
Die oorblywende vier afdelings is ook onderhewig aan groot veranderinge en verlagings, maar anders as die bogenoemde drie afdelings, het hulle ná die hervorming in diens gebly. Die eenhede van die "Folgore" en "Mantova" afdelings is meestal ontbind en die oorblyfsels wat gebruik is om elk een brigade te skep, is dan deur die twee afdelings aangevul deur twee brigades elk om hulle weer sterk te kry. Die "Centauro" -afdeling is in twee brigades verdeel en daarna op volle sterkte teruggebring deur die gemeganiseerde brigade "Legnano" by te voeg. Slegs die "Ariete" -afdeling het sy geledere nie verminder nie en sy drie regimente is gebruik om drie brigades te skep.
Naam voor 1975
Brigades wat in 1975 uit afdelingsbates geskep is
Naam na 1975
Toegewysde brigades na 1975
Infanterie -afdeling "Folgore" Gemeganiseerde brigade "Gorizia" Gemeganiseerde afdeling "Folgore" Gemeganiseerde brigade "Gorizia"
Gemeganiseerde Brigade "Trieste" van die Toskaans-Emiliaanse militêre gebied
Gepantserde brigade "Vittorio Veneto" geskei van die "Pozzuolo del Friuli" -brigade
Infanterie -afdeling "Mantova" Gemeganiseerde brigade "Isonzo" Gemeganiseerde afdeling "Mantova" Gemeganiseerde brigade "Isonzo"
Gemeganiseerde brigade "Brescia" verdeel uit die afdeling "Legnano"
Gepantserde brigade "Pozzuolo del Friuli" aangesluit uit die 5de Army Corps
Gepantserde afdeling "Centauro" 31ste gepantserde brigade "Curtatone"
3de gemeganiseerde brigade "Goito" Gepantserde afdeling "Centauro" 31ste gepantserde brigade "Curtatone"
3de gemeganiseerde brigade "Goito"
Gemeganiseerde brigade "Legnano" voormalige afdeling "Legnano"
Gepantserde Afdeling "Ariete" 8ste gemeganiseerde brigade "Garibaldi"
32ste gepantserde brigade "Mameli"
132ste gepantserde brigade "Manin" Gepantserde Afdeling "Ariete" 8ste gemeganiseerde brigade "Garibaldi"
132ste gepantserde brigade "Manin"
Na die hervorming was die struktuur van die weermag:
3de weermagkorps (Milaan):
Gepantserde afdeling "Centauro" (Novara)
3de Gemeganiseerde Brigade "Goito" (Milaan) Gemeganiseerde Brigade "Legnano" (Bergamo) 31ste Gepantserde Brigade "Curtatone" (Bellinzago Novarese)
Alpine Brigade "Cadore" (Belluno) Alpine Brigade "Julia" (Udine) Alpine Brigade "Orobica" (Merano) Alpine Brigade "Taurinense" (Turyn) Alpine Brigade "Tridentina" (Brixen)
Gepantserde Afdeling "Ariete" (Pordenone)
8ste gemeganiseerde brigade "Garibaldi" (Pordenone) 32ste gepantserde brigade "Mameli" (Tauriano) 132ste gepantserde brigade "Manin" (Aviano)
Gemeganiseerde brigade "Trieste" (Bologna) Gemeganiseerde brigade "Gorizia" (Gorizia) Gepantserde brigade "Vittorio Veneto" (Villa Opicina)
Amfibiese troepe-kommando (Venesië, 'n regimentgrootte formasie, wat die verdediging van die Venesiese strandmeer moet verrig)
Gemeganiseerde brigade "Brescia" (Brescia) Gemeganiseerde brigade "Isonzo" (Cividale del Friuli) Gepantserde brigade "Pozzuolo del Friuli" (Palmanova)
Die brigades onder operasionele beheer van die militêre streke was:
Struktuur van die Italiaanse leër in 1984
1986 hervorming [wysig | wysig bron]
In 1986, toe die oorblywende vier afdelingshoofkwartiere ontbind is en alle brigades in Noord -Italië onder direkte bevel van die drie weermagkorps van die weermag was, terwyl die brigades in Sentraal- en Suid -Italië onder operasionele beheer van die plaaslike administratiewe militêre streke was. Met die verdwyning van die afdelings het die weermag sommige van die afdelingsbrigades hernoem en almal 'n nuwe wapen gegee om hul nuwe onafhanklikheid te weerspieël. Teen 1989 was die weermag gestruktureer soos uitgebeeld in die onderstaande grafiek:
Struktuur van die Italiaanse leër in 1989
Na die Koue Oorlog [wysig | wysig bron]
Aan die einde van die Koue Oorlog in 1989 het die Italiaanse weermag uit 26 gevegsbrigades bestaan: vier gepantserde brigades, tien gemeganiseerde infanterie -brigades, vyf gemotoriseerde infanterie -brigades, vyf alpiene brigades, een vuurpyl -artillerie -brigade en een valskermsoldate.
Die eenhede is soos volg onder die drie Army Corps's geplaas:
Gepantserde Brigade "Centauro" (Novara) Gemeganiseerde Brigade "Goito" (Milaan) Gemeganiseerde Brigade "Legnano" (Bergamo) Gemeganiseerde Brigade "Brescia" (Brescia) Gemeganiseerde Brigade "Trieste" (Bologna) Gemotoriseerde Brigade "Cremona" (Turijn)
Gepantserde Brigade "Ariete" (Aviano) Gepantserde Brigade "Mameli" (Tauriano) Gepantserde Brigade "Pozzuolo del Friuli" (Palmanova) Gemeganiseerde Brigade "Garibaldi" (Pordenone) Gemeganiseerde Brigade "Vittorio Veneto" (Villa Opicina) Gemeganiseerde Brigade "Gorizia" ( Gorizia) Gemeganiseerde brigade "Mantova" (Udine) 3de missielbrigade "Aquileia" (Portogruaro)
Die gepantserde brigades het bestaan ​​uit een Command & amp Signals Bataljon, twee of drie tenkbataljonne met luiperd 1A2 tenks, een gemeganiseerde infanteriebataljon met M113 APC's, een selfaangedrewe veldartilleriegroep met M109 houwitsers, een logistieke bataljon, 'n anti-tenk kompanie en 'n Ingenieursmaatskappy.
Die gemeganiseerde brigades het bestaan ​​uit een Command & amp Signals Bataljon, een tenkbataljon (Luiperd 1), drie gemeganiseerde infanteriebataljonne (M113), een selfaangedrewe veldartilleriebataljon met M109 haubits, een logistieke bataljon, 'n anti-tenkmaatskappy en 'n ingenieur Die maatskappy het egter die Pinerolo-gemeganiseerde brigades 'n veldartilleriegroep met FH-70-haubitsers opgestel. Boonop het die gemeganiseerde brigades "Gorizia" en "Mantova" elk twee posisiesinfanterie-bataljons opgestel, wat die taak gehad het om versterkings en bunkers langs die grens van Joego-Slawië te beman.
Die gemotoriseerde brigades bestaan ​​uit een Command & amp Signals Battalion, een gepantserde bataljon ('n gemengde eenheid tenks en gemeganiseerde infanterie), drie gemotoriseerde infanterie bataljons, een veldartilleriegroep (FH-70), een logistieke bataljon, 'n anti-tenk kompanie en 'n Ingenieursmaatskappy, maar die Sassari -brigade bevat nie 'n veldartilleriebataljon nie.
Die Valskermsoldate Brigade "Folgore" het een Command & amp Signals Bataljon, een Valskermsoldate Aanvalbataljon ('n Spesiale Magte -eenheid), drie Valskermsoldate Battalions, een Airborne Field Artillery Group met Mod 56 howitzers, een Logistic Battalion, een Army Aviation Helicopter Battalion en 'n Ingenieursmaatskappy.
Drie van die vyf Alpine Brigades het bestaan ​​uit een Command & amp Signals Battalion, twee Alpini Bataljons, een Alpini Training Battalion, twee Mountain Artillery Groups (Mod 56), een Logistic Battalion, 'n Anti-Tank Company en 'n Engineer Company terwyl die "Tridentina" brigade het 'n Alpini d'Arresto -bataljon in plaas van die Alpini -opleidingsbataljon opgestel. Die uitsondering was die Julia Alpine Brigade wat bestaan ​​uit een Command & amp Signals Bataljon, vier Alpini Bataljons, een Alpini d'Arresto Bataljon, een Alpini Opleidingsbataljon, drie Bergartillerie Bataljon, een Logistieke Bataljon, 'n Anti-Tank Company en 'n Ingenieurs Kompanie. , wat die Julia die grootste brigade van die Italiaanse leër maak. Die 'd'Arresto' Alpini- en Infanterie -eenhede is aangewys om spesifieke versterkte plekke direk aan die grens te hou om 'n aanvallende vyand te vertraag. Hulle was nie 'n maneuver -element nie, maar was vir opleiding en logistieke doeleindes verbonde aan brigades wat die naaste aan die grens gestasioneer was.
Die missielbrigade "Aquileia" het 'n mengsel van swaar artillerie- en missieleenhede opgestel, wat albei in staat was om taktiese kernwapens af te skiet. Die belangrikste missielwapen van die brigade was die MGM-52 Lance-missiel.
Opsomming van die eenheid [wysig | wysig bron]
In totaal het die Italiaanse leër aan die einde van die Koue Oorlog deelgeneem:
19 Tenkbataljonne Luiperd 1A2
M60A1 Twee bataljons per gepantserde brigade, een bataljon per gemeganiseerde brigade, terwyl die "Ariete" brigade drie tenkbataljonne opgestel het. Elke tenkbataljon het drie tenkmaatskappye van 16 tenks en een tenk vir die bataljonbevelvoerder vir 'n totaal van 49 tenks ingespan.
9 Gepantserde bataljons M47 Patton
M113 APC Gepantserde bataljons kombineer tenks en gemeganiseerde infanterie en een is aan elke gemotoriseerde brigade toegewys. Een bataljon is toegewys aan die 4de Alpine Army Corps, een bataljon van die 5de Army Corps, een bataljon na die Central Military Region, en twee was oefenbataljons van die Armoured Cavalry School, onderskeidelik die 1st Armoured Infantry Regiment. Elke bataljon het 33 M47 Patton tenks en 24 M113 APC's gelewer.
2 Verkenning eskader groepe Luiperd 1A2
M113 APC Oorspronklik het elke afdeling een groep verkennings eskaders gehad. Met die afskaffing van die afdelingsvlak een -eskader is hervorm as tenkeskadergroep en het by die "Brescia" -brigade aangesluit, een is hervorm as gemeganiseerde eskadergroep en het by die "Vittorio Veneto" -brigade aangesluit. Die twee oorblywende verkenningskadergroepe het by die "Mameli" en "Pozzuolo del Friuli" brigades aangesluit. Elke groep het drie verkenningskader van tien tenks en agt M113 APC's ingespan, met die tenk van die bataljon se bevelvoerder 'n groep in totaal 31 tenks en 24 M113.
35 Gemeganiseerde Infanterie M113 APC Een bataljon per gepantserde brigade, drie bataljons per gemeganiseerde brigade. Die twaalf Bersaglieri -bataljons was sonder uitsondering gemeganiseerde infanterie -eenhede, die res van die gemeganiseerde infanterie was twee Granatieri di Sardegna -bataljons, sestien infanteriebataljons en vier kavallerie -eskadergroepe. Een bataljon as opleiding en demonstrasie -eenheid van die weermag se Infanterie- en Kavallerieskool. Elke bataljon het 68 M113 APC's en 17 M106 mortierdraers opgestel.
12 Gemotoriseerde Infanterie Twee bataljons per gemotoriseerde brigade, drie bataljonne in die "Aosta" -brigade, en een bataljon in Triest as deel van die "Vittorio Veneto" -brigade wat die stad moes verdedig in geval van 'n Joegoslaviese aanval. Die weermag het die toerusting vir nog vyf gemotoriseerde bataljons geberg.
13 Alpini Twee bataljons per Alpine Brigade met die "Julia" -brigade wat altesaam vier Alpini -bataljons uitoefen, 'n ekstra bataljon onder die Militêre Alpynse Skool in Aosta.
5 Valskermsoldate Een Carabinieri -valskermsoldate, twee valskermsoldate, en een valskermsoldate -aanvalbataljon (spesiale magte). Boonop het die 4de Army Corps 'n Alpini Paratroopers Company aangebied.
6 Versterking Infanterie Een Alpini en 5 infanterie bataljons, en een Alpini kompanie wat aangewys is om spesifieke versterkte sektore van die Oos- en Noord -Italiaanse grens te hou. Die sterkte van die bataljons het gewissel van 10 tot 19 kompanie.
2 Amfibiese infanterie LVT-7 Een Lagunari -bataljon, een amfibiese voertuie -bataljon en een opleidingsgeselskap wat onder die amfibiese troepebevel die taak gehad het om Venesië te verdedig. Die Lagunari -bataljon was georganiseer soos 'n gemeganiseerde infanteriebataljon.
33 Opleidingsbataljons Die opleidingsbataljons het die basiese opleiding van rekrute opgedra: vier Alpini, een valskermsoldate, een Granatieri en 27 opgeleide infanterie bataljons.
11 Selfaangedrewe artillerie M109 haubits Een groep (gelykstaande aan 'n bataljon) per gepantserde en gemeganiseerde brigade (met die uitsondering van die "Pinerolo", "Legnano", "Trieste", "Granatieri di Sardegna" en "Brescia" gemeganiseerde brigades), twee groepe in een regiment onder 3de weermagkorps, een battery as deel van die weermag se artillerieskool in Rome en een opleidingsbattery op Sardinië. Elke groep het drie batterye van ses M109 houwitsers ingevoer.
18 Veldartillerie M114 haubits Een groep per gemotoriseerde brigade (met die uitsondering van die "Sassari" gemotoriseerde brigade), een groep per alpiene brigade, een groep in "Pinerolo", "Legnano", "Trieste", "Granatieri di Sardegna" en "Brescia" gemeganiseerde brigades , een groep onder die 5de leërkorps, een onder die Toskaans-Emiliaanse militêre gebied, twee in Suid-Italië onder die suidelike militêre gebied, en een battery as deel van die weermag se artillerieskool in Rome. Elke groep het drie batterye van ses M114 houwitsers ingevoer.
6 Bergartillerie Mod 56 haubits Een groep per Alpine Brigade, met die "Julia" Alpine Brigade wat twee groepe deelneem. Elke groep het drie batterye van ses Mod 56 houwitsers ingevoer.
1 Artillerie in die lug Mod 56 haubits Een veldartilleriegroep in die lug as deel van die Valskermsweerbrigade "Folgore" met drie batterye van 6x Mod 56 -haubits elk.
8 Heavy Field Artillery FH-70 houwitsers Swaarveldartilleriegroepe het as korpsartillerie gedien: twee onder die 3de leërkorps, twee onder die 4de Alpe -leërkorps, vier onder die 5de leërkorps en een battery as deel van die weermag se artillerieskool in Rome. Elke groep het drie batterye van ses FH-70 houwitsers ingevoer.
1 Swaar artillerie M115 haubits Een groep onder die 5de leërkorps. Die eenheid was oorspronklik in staat om taktiese kernammunisie en 'n deel van die "Aquileia" artilleriebrigade af te vuur, en het sy kernrol in 1986 verloor. Die groep het drie batterye van vier M115 -haubitsers ingevoer.
1 Swaar selfaangedrewe artillerie M110A2 haubits Een groep as deel van die "Aquileia" -brigade wat taktiese kernammunisie kan afvuur. Die groep het drie batterye van ses M110A2 houwitsers ingevoer.
1 Missiel artillerie MGM-52 Lance Die enigste missielartilleriegroep van die weermag was in staat om taktiese kernmissiele af te skiet. Die groep het drie batterye van twee MGM-52 Lance-lanseerders gelewer.
8 Doelverkryging Ses artilleriespesialisgroepe met artillerie -radars en hommeltuie wat die weermagkorps ondersteun, een doelwitverkrygingsgroep wat die missielbrigade "Aquileia" ondersteun, een reserwegroep as deel van die Horse Artillery Regiment.
7 Ligte anti-vliegtuig artillerie FIM-92 Stinger
40/70 anti-lug gewere Vyf aktiewe en twee reserwe groepe onder die anti-vliegtuig artillerie kommando.
4 Lugverdediging raket artillerie MIM-23 Hawk Gegroepeer in twee regimente onder die anti-vliegtuig artillerie kommando. Elke groep het vier batterye ingerig met ses MIM-23 Hawk-lanseerders.
17 Ingenieur Bataljons Ingenieursbataljons was onder die weermagkorps en die militêre streeksopdragte en het verskillende spesialisasies: agt pioniersbataljons met die taak om te bou, twee gevegsingenieursbataljons ondersteun die weermagkorps, twee spoorwegkonstruksies en twee brugkonstruksiebataljons is in twee regimente gegroepeer onder die ingenieursinspektoraat van die weermag het een pioniersbataljon as opleidings- en demonstrasie -eenheid onder die ingenieurswese skool van die weermag gedien, terwyl twee mynbataljons die taak gehad het om vestings in die Alpengrensstreke van Italië te bou en in stand te hou. Boonop het 24 veg -ingenieursondernemings elk van die weermag se brigades ondersteun (met die uitsondering van die "Sassari" -brigade).
5 Verkenningshelikopter AB 206 A109 EOA Vier eskaders wat AB 206 vlieg en een eskader wat A109 EOA -helikopters vlieg.
5 Vervoerhelikopter AB 205 AB 412 CH-47 Chinook Een eskader wat CH-47 Chinook Helicopters in Viterbo vlieg en ses eskaders wat AB 412 en AB 205 helikopters vlieg.
9 Algemene lugvaart AB 212 SM-1019 Die eskaders was versprei oor die hele land en het verskillende streeksopdragte ondersteun.
17 Seinbataljonne Boonop twee onafhanklike ondernemings.
3 Elektroniese oorlogvoering bataljons
1 NBC-verdedigingsbataljon Deel van die ingenieurskorps, maar onder direkte bevel van die weermag se algemene staf.
25 Logistieke bataljons Een logistieke bataljon per brigade met die uitsondering van die "Sassari" brigade.
6 Logistieke maneuverbataljonne Die logistieke maneuverbataljons het die mobiliteit en logistieke ondersteuning van die weermag se drie korpsopdragte verseker.
9 Vervoer bataljons Vervoerbataljons het mobiliteit en logistieke ondersteuning gebied aan territoriale bevele en die weermag en gewapende magte in Rome.
26 Opdrag- en seineenhede Een kommando- en seineenheid per brigade, een vir die weermag se lugverdedigingsartillerie, en 'n kommando- en seinkompanie vir die amfibiese troepebevel.
Boonop het die weermag 24 anti-tenkmaatskappye opgestel, een in elke gevegsbrigade, met die uitsondering van die "Sassari" -brigade.
1991 hervorming [wysig | wysig bron]
In 1991 het die weermag begin met die aftrek van sy magte na die Koue Oorlog met die ontbinding van sewe brigades en 'n groot aantal kleiner eenhede. Die brigades wat in 1991 ontbind is, was die "Aquileia", "Brescia", "Goito", "Mameli", "Orobica", "Trieste" en "Vittorio Veneto". Die eenhede wat aan hierdie brigades ondergeskik was, is meestal ontbind, terwyl die "Garibaldi" -brigade met een van sy bataljons na Campania oorgeplaas is.
1997 hervorming [wysig | wysig bron]
Met die ontspannende militêre situasie het die Italiaanse weermag voortgegaan om troepe af te trek en kleiner militêre eenhede te ontbind, wat teen 1997 'n groot herorganisasie genoodsaak het om die oorblywende bataljons in samehangende eenhede saam te smelt en om nou oorbodige brigadeopdragte te ontbind. So is 'n verdere ses brigades gedurende die laaste helfte van 1996 en 1997 ontbind: "Acqui", "Cadore", "Cremona", "Gorizia", ​​"Legnano" en "Mantova". Boonop is die oorblywende eenhede verskuif na nuwe basisse, veranderende samestelling, aanwysing en take. Die drie weermagkorpse is hernoem en hul funksies is uitgebrei: die 3de leërkorps het die "Projection Forces Command" (COMFOP) geword wat die vinnige reaksiemagte van die weermag beveel het, die vierde Alpine Army Corps het die fokus van die "Alpine Troops Command" (COMALP) geword oor vredesbewaringsoperasies en die 5de leërkorps het die "1st Command of Defense Forces" (COMFOD1) geword wat die taak gehad het om Noord-Italië te verdedig. Op 1 Januarie 1998 is die "2nd Defense Forces Command" (COMFOD2) in Napels geaktiveer en het die taak om Suid- en Sentraal -Italië te verdedig. Tydens die Koue Oorlog sou die eenhede van die Italiaanse weermag tydens die oorlog onder leiding van die NAVO se LANDSOUTH -kommando in Verona, op 1 Oktober 1997, uit elemente van die voormelde NAVO -bevel, die nuwe "Operasionele Terrestriële Magte" (COMFOTER) geaktiveer word. Die COMFOTER het die bevel oor al die gevegs-, gevegsteun-, gevegsdiensondersteuning en GOS -eenhede van die Italiaanse leër geneem. Saam met die COMFOTER in Verona is 'n Ondersteuningsbevel (COMSUP) in Treviso opgerig, wat operasionele beheer oor al die oorblywende gevegsteun, gevegsdiensondersteuning en GOS -eenhede van die weermag verkry het. Die COMSUP beheer drie afdelingsgrootte formasie (Army Aviation Command, Air-Defense Artillery Command, C4-IEW Command) en drie formasies van die brigade (Field Artillery Brigade, Engineer Brigade, Logistic Support Command).
Na die hervorming van 1997 was die struktuur van die Italiaanse leër dus soos volg:
Valskermsoldate Brigade "Folgore" (Livorno) Gemeganiseerde Infanterie Brigade "Friuli" (Bologna) Bersaglieri Brigade "Garibaldi" (Caserta)
Alpine Brigade "Julia" (Udine) Alpine Brigade "Taurinense" (Turyn) Alpine Brigade "Tridentina" (Brixen)
Gepantserde Brigade "Ariete" (Pordenone) Gemeganiseerde Infanterie Brigade "Centauro" (Novara) Kavalerie Brigade "Pozzuolo del Friuli" (Gorizia)
Gemeganiseerde Infanterie Brigade "Aosta" (Messina) Gemeganiseerde Infanterie Brigade "Granatieri di Sardegna" (Rome) Gepantserde Brigade "Pinerlo" (Bari) Gemeganiseerde Infanterie Brigade "Sassari" (Sassari)
Opdrag vir logistieke ondersteuning (Udine)
2002 hervorming [wysig | wysig bron]
Alpini van die 7de Alpini Regiment tydens die Falzarego 2011 -oefening
Tussen 1997 en 2002 het die weermag die nuwe struktuur aangepas en met die afskaffing van verpligte militêre diens is nog twee brigades ("Centauro", "Tridentina") in 2002 ontbind. Op 1 Desember 2000 word die COMFOP die Navo Rapid Deployable Corps Italy (NRDC-IT) en sy ondergeskikte eenhede aan die COMFOD 1 ("Friuli", "Folgore") en COMFOD 2 ("Garibaldi") bevele oorgedra. Die "Friuli" -brigade het die samestelling verander en 'n lugmotorbrigade geword met Army Aviation, Cavalry en Infanterie -eenhede. Die COMSUP was reeds in 2000 herorganiseer en vaartbelyn.
Na 2002 was die struktuur van die Italiaanse leër soos volg:
NRDC-IT Signal Brigade (Milaan)
Alpine Brigade "Julia" (Udine) Alpine Brigade "Taurinense" (Turyn)
Gepantserde Brigade "Ariete" (Pordenone) Valskerm Infanterie Brigade "Folgore" (Livorno) Lugmotor Brigade "Friuli" (Bologna) Kavallerie Brigade "Pozzuolo del Friuli" (Gorizia)
Gemeganiseerde Infanterie Brigade "Aosta" (Messina) Bersaglieri Brigade "Garibaldi" (Caserta) Gemeganiseerde Infanterie Brigade "Granatieri di Sardegna" (Rome) Gepantserde Brigade "Pinerlo" (Bari) Gemeganiseerde Infanterie Brigade "Sassari" (Sassari)
Lugafweer Artillerie Brigade (Padua)
Logistieke Projeksie Brigade (Udine)
2011 hervorming [wysig | wysig bron]
Gedurende 2011 is 'n paar klein veranderinge aangaande die ondersteuningseenhede van die weermag aangebring. Die COMSUP het die leër van die weermag se skole aangeneem en waar moontlik saamgesmelt met die ondersteuningsbrigades. Klein eenhede is na die suide en na die eilande verskuif om die weermag se voetspoor in die ryker noorde van Italië te verminder. Terselfdertyd is die benaming van die "Pinerolo" -brigade verander na die Gemechaniseerde Infanteriebrigade. Daarna het die COMSUP, behalwe vier weermagskole, uit die volgende opdragte bestaan:
Logistieke projeksieopdrag (Rome)
2013 hervorming [wysig | wysig bron]
Die eerste veldartillerieregiment (berg) op oefening
In 2013 begin die weermag met 'n groot hervorming. Die drie opdragte op die korpsvlak COMFOD 1, COMFOD 2 en COMALP sou ontbind, terwyl die "Mantova" -afdelingskommando van Vittorio Veneto na Florence verhuis het, waar dit herdoop is as afdeling "Friuli", met die naam en tradisies van die Air Assault Brigade "Friuli". Ζ ] Saam met die ander twee afdelings Acqui en Tridentina neem die Friuli die bevel oor operasionele brigades van die Italiaanse leër.
Die Logistic Projection Command is ontbind en sy eenhede is direk aan die brigades gekoppel. As deel van die hervorming het die weermag die Army Special Forces Command (COMFOSE) in Pisa verhoog, wat die leiding geneem het oor alle spesiale operasionele magte van die weermag. Verder is die Command of Operational Terrestrial Forces (COMFOTER) in Verona op 1 Oktober 2016 verdeel in die "Operational Land Forces Command and Army Operational Command" in Rome en die "Operational Land Forces Support Command" in Verona.
Aan die einde van die hervorming het die plan voorgestel dat die weermag sou bestaan ​​uit:
2x swaar brigades (Ariete, Garibaldi) gewapen met, Centaurotank -vernietigers, Arietetanks, Dardoinfantry -vegvoertuie en PzH2000 self aangedrewe artillerie
2x medium brigades (Aosta, Pinerolo) gewapen met Centauro tenk vernietigers en Freccia infanterie vegvoertuie
4x ligte brigades (Folgore, Julia, Taurinense, Sassari) gewapen met tenkvernietigers van Centauro, deur Pumaar getreurde personeeldraers en FH-70 gesleepte artillerie
1x lugaanvalbrigade (Pozzuolo del Friuli) met Pumas, A129 Mangustaattack en NH90 vervoerhelikopters.
Na die hervorming was elke maneuverbrigade, met die uitsondering van die "Pozzuolo del Friuli" en "Sassari, beplan om die volgende eenhede op te stel: 'n bevel- en seineenheid met die brigadepersoneel, een kavallerie -verkenningsregiment, drie gevegsmaneuverregimente, een artillerieregiment, een ingenieurregiment en een logistieke regiment.
Die "Pozzuolo del Friuli" -brigade was beplan om saam te smelt met die "Friuli" -brigade en 'n kavallerie-verkenningsregiment, 'n lugaanval-infanterieregiment, 'n amfibiese aanval-infanterieregiment, 'n verkenningshelikopterregiment, 'n aanvalhelikopterregiment, 'n veld artillerieregiment, 'n ingenieurregiment, 'n logistieke regiment sowel as die standaard kommando- en seineenheid saam met die brigadepersoneel.
Die "Sassari" -brigade sou nie 'n kavalerie -verkenningsregiment en 'n artillerieregiment opstel nie, tensy daar geld gevind sou word om hierdie eenhede op Sardinië in te samel. Die "Granatieri di Sardegna" -brigade was bestem om te ontbind, met sy kavalerieregiment wat by die "Pinerolo" -brigade aangesluit het, terwyl die eerste Granatieri di Sardegna -regiment beplan sou word om 'n staatsenheidseenheid te word onder die militêre hoofkommando in Rome. In 2013 het die hervorming begin met die ontbinding van die 131ste tenkregiment en die 57ste infanteriebataljon "Abruzzi", terwyl die 33ste veldartillerieregiment "Acqui" hervorm is as die 185ste valskermsoldate -artillerieregiment "Folgore". In 2014 is die 2de Bergartillerieregiment ontbind, gevolg deur die 5de Lugweer Artillerieregiment "Pescara" en die 47ste Infanterieregiment "Ferrara" in 2015.
As deel van die hervorming moes alle weermagskole, opleidingsregimente en opleidingsentrums gekombineer word in die nuut opgewekte weermagvorming, spesialisasie en leerstelling (Comando per la Formazione, Specializzazione e Dottrina dell'Esercito of COMFORDOT) in Rome. Vanaf Julie 2019 bly die Alpine Training Center en die Parachuting Training Center egter onderskeidelik by die Alpine Troops Command, die Valskermsoldate Brigade Folgore.
2019 veranderings [wysig | wysig bron]
Italiaanse 8ste Alpini Regiment -skerpskutters in winter -ghillie -pakke in 2019
Aangesien die veiligheidsituasie in Europa in 2014 verander het met die Russiese anneksasie van die Krim, is die hervorming van 2013 onderbreek. Die "Pozzuolo del Friuli" en "Friuli" brigades is ook nie saamgesmelt nie, en die "Granatieri di Sardegna" brigade is ook nie ontbind nie. Op 1 Julie 2019 het die weermag amptelik die hervorming van 2013 beëindig: op daardie datum in Florence is die afdeling "Friuli" herdoop tot "Vittorio Veneto" en hiermee het die tradisies van die naam "Friuli" teruggekeer na die Airmobile Brigade "Friuli", wie se samesmelting met die brigade "Pozzuolo del Friuli" is gekanselleer. Η ] Net so is die ontbinding van die "Granatieri di Sardegna" brigade gekanselleer en is besluit dat die tweede bataljon van die brigade se eerste "Granatieri di Sardegna" "Regiment" onafhanklik sou word as die 2de Grenadier Bataljon "Cengio" en groei om teen 2020 te regiment as die eerste stap om die brigade weer op volle sterkte te bring. Op 10 Januarie 2020 is die 31ste tenkregiment hervorm as Regiment "Cavalleggeri di Lodi" (15de), wat die transformasie van die gemeganiseerde brigade "Pinerolo" voltooi het. ⎖ ]
Eenheidsgeskiedenis: Royal Field Artillery
Aan die einde van die 19de eeu is die Royal Artillery verdeel in Garrison en Field Artillery. Die Royal Field Artillery is toe verdeel in: Perdebatterye, Veldbatterye en Bergbatterye.
Die Royal Horse Artillery word in 'n aparte afdeling behandel. Die veldbatterye was 1-103 genommer en het hul depot in Woolwich. 'N Battery is onder bevel van 'n majoor met 'n kaptein as 2de in bevel. Dit was verdeel in 2 of 3 afdelings wat elk onder bevel van 'n luitenant was en bestaan ​​uit 'n skeiding van twee gewere.
Die veldbatterye was in Brittanje gestasioneer, 2 of 3 saam onder 'n luitenant-kolonel.In 'n oorlogsituasie sou 3 batterye 'n brigade -afdeling vorm en by 'n infanterie -afdeling gevoeg word.
Daar was tien bergbatterye (1-10 genommer) en hulle het in Indië gedien. Hulle uniform was dieselfde as die van die Field Artillery, behalwe hul kantstewels en damessies wat bruin was in plaas van swart
Die Royal Field Artillery het artillerie -ondersteuning aan die Britse leër gebied. Dit het ontstaan ​​toe die Royal Artillery op 1 Julie 1899 verdeel is, en dit is in 1924 weer saamgevoeg in die Royal Artillery.
Die Royal Field Artillery was die grootste arm van die artillerie. Dit was verantwoordelik vir die mediumkalibergewere en haubits wat naby die voorste linie ontplooi is en redelik beweeglik was. Dit was georganiseer in brigades, verbonde aan afdelings of hoër formasies.
Gedurende die Eerste Wêreldoorlog is 'n heel nuwe vorm van artillerie ontwikkel om aan die ongewone oorlogstoestande aan die Westelike Front te voldoen: die slootmortel. Die ligter wapens wat deur die infanterie beman word, die Royal Field Artillery het die mannekrag voorsien vir die swaarder mortiere.
Italiaanse magte en nywerheid in die vroeë Tweede Wêreldoorlog (1939-1940)
Voor die Tweede Wêreldoorlog spog beide Hitler en Mussolini oor hul militêre magte teenoor mekaar. Mussolini het in 1934 aangekondig dat hy 6 miljoen soldate kan mobiliseer, in 1936 het hy die getal tot 8 miljoen verhoog en in 1939 tot 12 miljoen. (Schreiber, Gerhard: S. 54, in Deutsche Reich und der Zweite Weltkrieg, band 3) As hierdie getalle 'n bietjie klink, wel, operasie Barbarossa was die grootste militêre inval in die geskiedenis en dit is uitgevoer deur ongeveer 4 miljoen soldate. Tog het die Italianers daarin geslaag om ongeveer 3 miljoen soldate te mobiliseer, maar tog was hierdie soldate basies erger toegerus as die Italiaanse troepe in die Eerste Wêreldoorlog. krag. (Schreiber, Gerhard: S. 54, in Deutsche Reich und der Zweite Weltkrieg, Band 3)
Die vraag is waarom die Italiaanse weermag nie gereed was nie; daar is verskeie redes hiervoor, in die algemeen was die Italiaanse en fascistiese stelsel redelik ondoeltreffend. Eerstens het Italië 'n beperkte hoeveelheid nywerhede gehad wat nie behoorlik voorberei was op wapenproduksie nie. Tweedens was die toewysing van hulpbronne en organisasie beperk, en ook soortgelyk aan Duitsland en Japan, en Italië het ook 'n ernstige gebrek aan hulpbronne. Derdens het die oorloë in Ethiopië en Spanje hulpbronne geverg wat die Italianers nie kon spaar nie, nadat al die konflikte baie langer voortgeduur het as wat verwag is. As gevolg hiervan was die Italiaanse magte nie gereed toe die oorlog in 1939 begin nie. Mussolini was deeglik bewus van hierdie probleem, en hy dring immers aan op 'n tydperk van vrede tydens die onderhandelinge oor die Staalpak - "Stahlpaket" met Duitsland en het nie moet tot Junie 1940 by die oorlog aansluit deur 'n oorlog teen Frankryk te verklaar. (Schreiber, Gerhard: S. 54-56, in Deutsche Reich und der Zweite Weltkrieg, Band 3)
Organisasie voor die oorlog
Eers 'n paar woorde oor die algemene organisasie van die Italiaanse leër voor die oorlog. Net soos ander lande het Italië lesse getrek uit ervarings in Spanje en Ethiopië, maar hul magte was nog besig om te herorganiseer toe die oorlog begin en die bedryf kon nie voldoen aan die vereistes vir die vereiste motorisering of selfs die basiese toerusting wat nodig was nie.
In 1937 herstruktureer die Italiaanse weermag sy afdelings van die algemene stelsel van drieparty na 'n tweeledige stelsel, die sogenaamde 'binêre' stelsel, waar elke infanteriedivisie slegs uit 2 infanterieregimente bestaan ​​in plaas van 3. Iets wat ook in Hearts of Iron uitgebeeld word III en Hearts of Iron IV, soos u hier kan sien vir die afdelingsbouer van 'n Italiaanse afdeling in 1939 en 'n Britse afdeling in 1939, maar wees egter bewus daarvan dat die uitlegte van die Hearts of Iron IV basiese afdelings nie artillerie -regimente het nie, verder het die sg. Ondersteuningsmaatskappye was histories gewoonlik bataljons, soos u hier kan sien met 'n basiese Duitse infanteriedivisie uit 1940. Tog is dit vanuit 'n spelontwerpperspektief sinvol om hulle maatskappye te noem, want u kan dit nie met u gewone bataljons meng nie. skryf oor afdelingskomposisies op die forums. In elk geval, as u meer wil leer oor eenheidsorganisasies, kyk dan na die snitlys op my verskillende organisasievideo's.
Nou, die bedoeling van die binêre stelsel was om die eenhede meer in staat te stel vir mobiele oorlogvoering, die eenhede moet makliker wees om te beheer en meer mobiel te wees. Die gebrek aan mannekrag moet met moderne toerusting teengewerk word, maar dit was wensdenkery omdat die Italiaanse bedryf nie eens basiese toerusting in voldoende hoeveelhede kon verskaf nie. Aan die buitekant het die binêre stelsel meer verdeeldheid geskep, maar basies was dit slegs nuttig vir propaganda en het dit nie die vermoëns van die Italiaanse leër verhoog nie. (Schreiber, Gerhard: S.56-57, in Deutsche Reich und der Zweite Weltkrieg, Band 3)
Vervolgens 'n kort blik op die situasie in September 1939 en dan 'n meer gedetailleerde blik op die staat in Junie 1940.
Situasie in September 1939
Kom ons kyk na die toestand van die Italiaanse magte aan die begin van die oorlog in September 1939, toe Italië nog in vrede was. Kortom, die situasie van die Italiaanse weermag in September 1939 was afskuwelik. U moet egter in gedagte hou dat Italië nie voor Junie 1940 die oorlog betree het nie.
Aanvanklik het die weermag 67 afdelings gehad sonder die eenhede in Ethiopië, waaruit hierdie afdelings bestaan ​​het
3 Vinnige verdeling
5 Alpini, en
11 ander afdeling vir spesiale doeleindes.
Tog is slegs 16 van hierdie afdelings heeltemal herstruktureer; verder was daar 'n gebrek aan artillerie, tenks, vervoervoertuie, tenkweer- en lugafweergewere. Selfs basiese voorrade, soos voedsel van hoë gehalte, het ontbreek, so basies het die weermag 'n ernstige gebrek aan byna alles gehad. (Schreiber, Gerhard: S.58-59, in Deutsche Reich und der Zweite Weltkrieg, Band 3)
Die vloot was beter toegerus in terme van basiese voorrade soos kos en ammunisie, maar dit het ook nie lugvaartvermoëns op sy skepe en in sy basisse nie. Tog was daar 'n ernstige gebrek aan brandstof. Tog was die vloot in vergelyking met die ander takke die beste toegerus en voorbereid.
Die Italiaanse lugmag, die 'regia aeronautica', het ook groot probleme gehad; daar was 'n groot aantal verskillende vliegtuigtipes en die grondpersoneel was ook van 'n beperkte kwaliteit, wat tot 'n lae aantal operasionele vliegtuie van minder as 50 % in September 1939 gelei het, toe slegs 1190 vliegtuie was in werking uit 2586. Verder was die meeste vliegtuie gewoonlik ondermagtig en onder-gewapen. [Iets wat die meeste War Thunder-spelers baie bewus is van "Spaghetti-gewere".] (Schreiber, Gerhard: S.58-59, in Deutsche Reich und der Zweite Weltkrieg, Band 3)
As gevolg van die haglike toestand van die weermag en die ernstige gebrek aan ammunisie, wapens, brandstof, vervoerkapasiteit en personeel, het die ministerie vir oorlogsproduksie in Desember 1939 Mussolini meegedeel dat slegs 'n leër van 73 afdelings moontlik is in plaas van die oorspronklik beplande getal 126. Tog was die bedryf nog steeds nie in staat om die eenhede voldoende toe te rus tot die intrede van Italië in die oorlog in Junie 1940 nie, maar niemand het aangeneem dat Italië so vroeg in die oorlog sou ingaan nie. Dit lyk asof Mussolini geneig was tot voortydige verklarings. (Schreiber, Gerhard: S. 58-59, in Deutsche Reich und der Zweite Weltkrieg, Band 3)
Die situasie in Junie 1940
Nou, na die Italiaanse oorlogsverklaring in Junie 1940, was die situasie 'n bietjie anders, maar nie veel nie, maar laat ons 'n meer gedetailleerde beskouing neem.
Eerstens het die weermag, in Junie 1940, Italië die oorlog betree met 'n totaal van minder as 1,7 miljoen soldate (1 687 950) en 'n totaal van 73 afdelings.
Terwyl die Italiaanse weermag in 1915 met meer manskappe by die oorlog aangesluit het, was dit ook 'n leër wat wapens en toerusting van soortgelyke kwaliteit gehad het as ander hoofvakke, maar in 1940 was dit duidelik nie die geval nie. (Schreiber, Gerhard: S. 59, in Deutsche Reich und der Zweite Weltkrieg, Band 3)
Van die 73 afdelings het slegs 19 die nodige personeel, toerusting, wapens en vervoerkapasiteit gehad. Nog 34 afdelings was operasioneel, maar het nie personeel (25 %) en vervoerkapasiteit nie. Die afgelope 20 afdelings het meer as 50 % personeel, 'n aansienlike hoeveelheid toerusting en 50 % van vervoerkapasiteit ontbreek. (Schreiber, Gerhard: S. 59-60, in Deutsche Reich und der Zweite Weltkrieg, Band 3)
Die infanterie vorm die steunpilaar van die Italiaanse leër, maar die vuurkrag van 'n Italiaanse infanteriedivisie was volgens Gerhard Schreiber slegs ongeveer 25 % van 'n Franse infanteriedivisie of ongeveer 10 % van 'n Duitse infanteriedivisie. (Schreiber, Gerhard: S. 61, in Deutsche Reich und der Zweite Weltkrieg, band 3) Nou weet ek nie hoe die skrywer die getalle bepaal het nie, maar hier is 'n direkte vergelyking met die getalle van 'n Italiaanse en Duitse infanteriedivisie met die beoogde toerusting en personeel:
Vergelyking tussen 'n Italiaanse en Duitse Infanteriedivisie in 1940
Ital. ID (1940) Duitse ID (1940)
449 Beamptes 518 Beamptes
614 NCO's 2573 NCO's
11916 Mans 13667 Mans
12 Swaar haubits (sFH) 15 cm
6 Swaar infanteriestutgewere 15 cm
12 100 mm houwitser 36 Ligte houwitsers (lFH) 10,5 cm
24 75 mm kanonne 20 Ligte infanterie -steunpistole 7,5 cm
8 65 mm berggewere
8 47 mm anti-tenk geweer 75 3,7 cm tenk tenks gewere
8 20 mm anti-lug gewere
30 Mortier 81mm 54 mortier 8,1 cm
126 Mortiere 45mm 84 mortier 5cm
80 Swaar masjiengewere 110 Swaar masjiengeweer
270 Ligte masjiengeweer 425 Ligte masjiengewere
(Bron vir die Duitse afdeling: Alex Buchner: Handbuch der Infanterie 1939-1945)
Die belangrikste verskille hier is die lae aantal onderoffisiere in die Italiaanse afdeling, die onderoffisier vorm die ruggraat van elke leër, en daarom het hierdie gebrek aan leierskap beslis nie die algehele kwaliteit van die afdeling verbeter nie. Verder het die grootste Italiaanse geweer 100 mm en slegs 12 is in 'n afdeling ingedeel, terwyl die Duitsers drie maal soveel as 18 gewere met 'n kaliber van 150 mm gehad het. Nou het die Italianers 'n verskeidenheid gewere gehad wat wissel van 75 mm tot 20 mm, maar byna almal in lae getalle en van verskillende tipes is dit basies 'n logistieke nagmerrie met beperkte vuurkrag, veral in kombinasie met die ernstige gebrek aan vervoerkapasiteit en 'n swak bedryf. Ook ten opsigte van infanterie -ondersteuningswapens soos mortiere en masjiengewere het die Duitsers 'n voordeel gehad.
Op grond van die gegewens neem ek aan dat die vuurkragverskil bereken is op grond van die hoeveelheid skulpgewig wat elke afdeling vir 'n bepaalde tyd kon lewer. Aanvanklik kan u nie 'n 1 tot 10 verskil sien nie, maar u moet die gewigsverskille van gewere van hoër kaliber in ag neem. Kom ons kyk na die gewig van 'n 15 cm -haubitsdop, dit was ongeveer 50 kg, terwyl die 10,5 cm -haubits slegs 'n dop van ongeveer 15 kg kon lewer. Die skulpgewig en dus die gevolglike vuurkrag kan maklik gemis word as slegs na die kaliber alleen gekyk word. (Bron: https://en.wikipedia.org/wiki/15_cm_Kanone_16 en https://en.wikipedia.org/wiki/10.5_cm_leFH_18)
Hierdie vergelyking veronderstel egter dat die afdeling ten volle toegerus was met artillerie, maar Italië het 'n ernstige gebrek aan moderne artillerie- en lugafweergewere, ongeveer 15 000 moderne artilleriegewere en die industrie kon slegs minder as 100 per maand uitdok. Dit het beteken dat die Italianers 'n beperkte hoeveelheid moderne artillerie gehad het, en omdat dit nie erg genoeg was nie, was daar ook 'n gebrek aan ammunisie. Die situasie met tenks was nie veel beter nie en die tenks was ook in 'n groot mate eenvoudige ligte tenks met beperkte gevegsvermoëns. (Schreiber, Gerhard: S. 61-65, in Deutsche Reich und der Zweite Weltkrieg, Band 3)
Boonop het die Italiaanse bedryf nie 'n tekort aan hulpbronne nie. Dit is die persentasies op die Italiaanse skatting om aan die vereistes van 1940 te voldoen:
Artillerie (alle soorte) 6 %
Ammunisie, klein kaliber 25 %
Ammunisie, medium kaliber 7 %
Ammunisie, swaar kaliber 10 %
Gewere (model 1891) 35 %
Masjiengewere 10 %
Mortier 81mm 70 %
Ammo, mortelgranate 81 mm 10 %
Vliegtuie 42 %
Motore 40 %
Bomme onder 1000 kg 40 %
(Schreiber, Gerhard: S. 66, in Deutsche Reich und der Zweite Weltkrieg, Band 3)
'N Mens kan aanneem dat Mussolini opgewonde sou raak oor die ikoon "onvoldoende hulpbronne" wat altyd opduik as hy Hearts of Iron speel.
'N Mens kan aanneem dat Mussolini mal geword het van die ikoon "onvoldoende hulpbronne" wat die hele tyd opduik, maar hy was waarskynlik al mal.
Nou was die Italiaanse vloot verreweg die sterkste deel van die weermag. Vir die Middellandse See was die getalle van die Italiaanse vloot redelik groot: (Schreiber, Gerhard: S. 77, in Deutsche Reich und der Zweite Weltkrieg, band 3) Hier volg 'n vergelyking tussen die Italiaanse, Britse en Franse vloot wat aan die Middellandse See toegewys is.
Italië, VK, Frankryk
Tipe Nommer Tonnage Aantal Tonnage Aantal Tonnage
Onderzeeër 113 88000 12 13000 46 49000
Let op dat 2 van hierdie 4 Italiaanse slagskepe nog nie ten volle in werking was nie in Junie 1940. Vanweë die gebrek aan die Italiaanse bedryf kan hierdie getalle 'n bietjie misleidend wees uit strategiese oogpunt, omdat die Britte baie beter vermoëns gehad het om te bou nuwe skepe in teenstelling met die Italianers, en dus het verliese aan die Italiaanse kant 'n groter strategiese impak gehad. (Schreiber, Gerhard: S. 75-78, in Deutsche Reich und der Zweite Weltkrieg, Band 3)
Verder verteenwoordig hierdie getalle nie die kwaliteit van die skepe, die bemannings of ander belangrike faktore nie. Tog voldoen die Italiaanse skepe aan die internasionale standaarde, anders as hul weermag -eenhede. Alhoewel daar 'n paar groot probleme was. Eerstens was die gebrek aan lugdekking deur landelike vliegtuie as gevolg van reikwydte en onvoldoende koördinasie met die lugmag, natuurlik was die bogenoemde vermiste vlootarm ook 'n groot gebrek in die Italiaanse vlootstruktuur. Tweedens het die kragsentrales van die skepe beperkte betroubaarheid en was daar 'n algemene gebrek aan lugafweerwapens vir die skepe en hawens. Ten derde het die gebrek aan 'n radar op Italiaanse skepe 'n deurslaggewende impak gehad tydens die Slag van Matapan teen die Britte. Die Duitsers het hul eie radars gehad, maar eers na die verlies by Matapan het die Italianers hul radar ingelig en hulp verleen. (Schreiber, Gerhard: S. 75-78, in Deutsche Reich und der Zweite Weltkrieg, Band 3)
Kom ons kyk kortliks na die lugmag. In Junie 1940 het die 'regia aeronautica' 1796 operasionele vliegtuie en 554 nie-operasionele vliegtuie (totaal 2350), dus het dit duidelik 'n hoër gereedheidsverhouding as in September 1939; die totale aantal vliegtuie is eintlik 'n bietjie laer as in 1939, dit is waarskynlik te wyte aan die feit dat hierdie getal nie oefenvliegtuie insluit nie. Tog was 'n groot probleem die gebrek aan 'n behoorlike seevaart, wat nogal problematies is vir 'n land met 'n redelik uitgebreide kuslyn. Alhoewel Italië 'n paar goeie lugraamontwerpe gehad het, ontbreek dit meestal kragtige enjins, en die produksievermoë was ook nie die beste om dit sagkens te stel nie, maar tyd vir 'n internasionale vergelyking. Schreiber skryf oor die Italiaanse vliegtuigbedryf die volgende:
"Italië het basies tussen 1940 en 1943 'n gemiddelde produksie per jaar behaal wat effens hoër was as die Britse maandelikse gemiddelde van vervaardigde vliegtuie in 1943."
(Vertaal & aangehaal uit die Duitse weergawe van Duitsland en die Tweede Wêreldoorlog - Deel III)
"Italien bereik ook in 1940 en 1943 in die Durchschnitt eine jährliche Fertigungsquote, die was nog meer as die lag, was die Britse Luftfahrtindustrie 1943 in einem Monat ausstieß."
(Schreiber, Gerhard: S. 71, in Deutsche Reich und der Zweite Weltkrieg, Band 3)
Daar is 'n sterk neiging om die Italiaanse soldate 'n slegte reputasie te gee omdat hulle laf en onbetroubaar is, wat beslis beïnvloed word deur die feit dat die Italianers in die Eerste Wêreldoorlog teen die voormalige bondgenote die Duitse en die Oostenryk-Hongaarse Ryk gekeer het.
In die Tweede Wêreldoorlog het Italiaanse soldate egter net so dapper geveg soos hul bondgenote en vyande, en daar is dus geen rede vir die voortdurende oneerbiedigheid oor hul gevegsvermoëns nie, wat meestal die gevolg was van die swak toestand van hul bedryf, toerusting, wapens en voorraad. situasie.
Soos reeds gesê, verdien soldate ons respek, selfs al deel ons nie hul kant en/of sienings nie.
Artilleriebestryding in die Eerste Wêreldoorlog
Die Eerste Wêreldoorlog word dikwels beskou as 'n sinnelose slagfees met min taktiese vernuwing of groot metodiese vooruitgang. Daar is baie redes hiervoor, van anti-oorlogsliteratuur tot militêre skrywers wat direk deur die oorlog geraak is. En die sogenaamde 'Groot Oorlog' is natuurlik oorskadu deur sy groter broer, die Tweede Wêreldoorlog, wat die wydverspreide en revolusionêre gebruik van tenks, die opkoms van lugmag en die einde van die slagskip beleef het. Tog kan baie van hierdie revolusionêre taktieke, leerstellings en voertuie teruggevoer word na die Eerste Wêreldoorlog. Alhoewel baie taktieke en benaderings in 1914 redelik stomp en verouderd was, het baie innovasies teen 1918 posgevat of is dit reeds ten volle geïmplementeer. (Steel Wind: bl. 1-2 (Amazon-aangeslote skakel))
Artillerie taktiek 1914-1918
Hierdie video fokus op hoe die gebruik van artillerie gedurende die oorlog verander het en dek 'n paar van die vele groot innovasies. Artillerietaktiek het in 1914 tot 1918 in groot mate verander, terwyl die gebruik van artillerie in taktiek en tegnieke in 1914 nog sterk ooreenstem met die Napoleontiese era, maar in 1918 is die fondamente van 'n moderne artillerie duidelik herkenbaar. Alhoewel die basiese beginsels van indirekte vuur, massavuur, teenbatteryvuur, kalibrasie en meteorologiese regstellings en gekombineerde arms bekend was, is dit gewoonlik nie in 1914 op die veld toegepas nie, maar in 1918 is hierdie beginsels in 1918 konsekwent en in groot mate gebruik. aan alle kante. (Staalwind: p. 2-3)
Die situasie voor die oorlog
Laat ons begin, voor 1914 het alle partye 'n hoogs mobiele oorlog voorgestel met 'n sterk fokus op offensiewe operasies. Verder word artillerie meestal gesien as 'n direkte vuurwapen wat met galopende perde op belangrike oomblikke vorentoe gebring sou word en die aanval van die infanterie sou ondersteun.
Dit was egter glad nie moontlik nie, want die toename in vuurkrag was enorm, nie net van masjiengewere nie, maar ook van gewone gewere, omdat hul bereik gewoonlik artillerie kon bereik wat direkte vuur gebruik. Verder het die gesamentlike vuurkrag van artillerie, gewere en masjiengewere die infanterie in loopgrawe gedwing, maar direkte vuurartillerie teen loopgrawe werk nie. Daarom was die tradisionele artillerie wat in 'n direkte vuurrol gebruik is, skielik kwesbaar en redelik ondoeltreffend in die vroeë stadiums van die oorlog. (Staalwind: bl. 5-6)
Die vier fases van artillerie -indiensneming volgens J.B.A. Bailey
Kom ons kyk na die verskillende fases en uitdagings waarmee die artillerie tydens die Eerste Wêreldoorlog te staan ​​gekom het. Die vier groot fases soos beskryf deur die Britse kolonel J.B.A. Bailey is soos volg:
Onvoldoende (1914), Eksperimentering en Opbou (1915), Vernietiging (1916-1917) en uiteindelik Neutralisasie (1917-1918)
Aan die begin van die oorlog was die artillerie meestal 'n hulparm, dit moet die infanterie ondersteun, maar daar was min opleiding of leerstellings beskikbaar om sulke pogings te koördineer. Dit het dikwels tot vriendelike brandvoorvalle gelei. Wat die koördinering van artillerie self betref, was daar ook groot perke. Die hoogste koördinasievlak was die afdeling, en in sommige gevalle was dit slegs op bataljonvlak. (Staalwind: bl. 5-7)
Die massering van artillerie is nog steeds uitgevoer soos in Napoleontyd, 'n groot aantal gewere is langs mekaar geplaas in 'n gebied so na as moontlik aan die voorkant. Die gebruik van die artillerie as 'n direkte vuurwapen was steeds die algemene benadering, hoewel die Russies-Japannese Oorlog (1904-1905) reeds getoon het dat indirekte vuur nodig was as gevolg van die verhoogde vuurkrag van handwapens wat die artillerie verder agter die voorkant gedwing het lyn. Boonop was daar in 1914 geen werklike konsep of fokus op vuurbattery nie; sommige leerstellings het selfs die gebruik van artillerie teen vyandelike artillerie verbied. (Staalwind: bl. 5-7)
As gevolg van die fokus op mobiliteit en offensiewe operasies voor die oorlog, was veldartillerie in die eerste plek lig. Gevolglik was hierdie gewere te lig om daadwerklike skade aan die vestingwerke en loopgrawe aan te rig. Boonop is hulle opgestel vir 'n lae vuurbaan en 'n beperkte omvang. Soos Zabecki voorbeeldig oor die Franse opmerk:
'Die Franse leerstelling voor die tyd het voorgestel dat die 75 mm-geweer tot 'n maksimum bereik van slegs 4500 meter gebruik word. Die geweer self kon tot 9 000 meter afvuur, maar om aan die leer te voldoen, is die wa- en brandbeheerinstrumente vir 'n maksimum reikafstand van slegs 6 000 meter gemaak. (Staalwind: p. 7)
Die ontoereikendheid was ook 'n probleem wat die voorraad betref, veral wat ammunisie betref. Alle leërs het veels te min ammunisie opgeberg. Kom ons kyk na die ammunisieverbruik van artillerie-rondtes per maand vanaf 1866: (Steel Wind: p. 6-8, tabel 2.1)
Jaar Oorlog Weermagrondes
1866 Oostenryk-Pruisiese Duits 20 000
1870 Frans-Pruisiese Duitser 81 000
1904 Russies-Japannese Russies 87 000
1912 Eerste Balkan Bulgaars 254 000
1914 Eerste Wêreldoorlog Frans 900 000
1916 Frans -Eerste Wêreldoorlog 4 500 000
1918 Duitse Eerste Wêreldoorlog 8 000 000
Soos u duidelik kan sien, was daar 'n konstante toename. Kom ons kyk nou na die verbruikstempo in die Groot Oorlog.
Tog was die nasionale voorraad en nywerhede nie voldoende vir hierdie hoeveelheid ammunisieverbruik nie.
Die Franse het 'n verbruik van 100 000 rondtes per maand aangeneem, maar het 900 000 rondtes gebruik, aangesien in die Eerste Balkanoorlog 254 000 rondtes per maand gebruik is, is hierdie getal óf gedateer óf het dit nie die jongste verwikkelinge in ag geneem nie. Aan die begin van die oorlog in 1914 het die Franse leër dus minder as 5 miljoen rondtes in voorraad gehad. Die Russe het 12 miljoen gehad. Die Duitsers meer as 20 miljoen, maar hulle het ook meer artillerie as die Franse.
Behalwe die tekort aan ammunisie, was daar nog 'n probleem, die belangrikste tipe ammunisie in 1914 was die granaatraan. 'N Skrapnelronde is gevul met ysterballetjies wat in 'n keëlvormige patroon gestrek het toe dit ontplof (The Field Artillery-History & Sourcebook p. 48), sodat dit op 'n manier soos 'n vlieënde haelgeweer gedra het. Dit kan 'n oppervlakte van ongeveer 25 meter (82 voet) breed en 150 meter (492 voet) lank beslaan (waardes vir 'n 75 mm -geweer). Skrapnel was slegs nuttig teen troepe op oop grond, want dit was redelik ondoeltreffend teen ingegrawe troepe en basies nutteloos teen versterkings.
Die alternatief was groot plofbare skulpe wat deur klein staalfragmente en lug bars doodgemaak is. (The Field Artillery - History & Bronboek bl. 48) Dit het verder toegelaat om vestingwerke en verskansings te vernietig en te beskadig, iets wat die granaatsirkel nie kon doen nie. Dus het die hoë plofbare (HE) rondte die belangrikste ronde geword, wat aan die einde van die oorlog amper net so dodelik was teen troepe in die oopte soos granaat. (Staalwind: p. 7-9)
Gebrek aan groot gewere en/of gebrek aan leer vir hulle
Alhoewel ammunisie 'n groot probleem vir alle nasies was, was daar 'n duidelike verskil tussen Frankryk, die Duitse en die Britse Ryk wat swaarder gewere soos haubits betref. Die Franse het 'n uitstekende 75 mm veldgeweer, die M1897, gelewer, maar hulle het aangeneem dat dit alle teikens sou kon hanteer, dus was daar slegs 'n baie klein hoeveelheid swaar langafstand-artillerie beskikbaar. In teenstelling hiermee het die Duitsers lesse uit die Russies-Japannese (1904-1905) oorlog geneem en 'n groter aantal swaar gewere gehad, maar hulle leerstelling ontbreek en kon dus nie die numeriese meerderwaardigheid in swaar artillerie werklik benut nie. Die Britte het lesse uit die Tweede Boereoorlog (1899-1902) geneem en 'n groot aantal swaarder gewere gehad, maar die Britse ekspedisiemag wat in 1914 in Frankryk geland het, het slegs 'n klein hoeveelheid van hierdie swaar gewere by hulle gehad. (Steel Wind: p. 10 -11) Elke kant het dus sy eie beperkinge, maar kom ons kyk na die getalle van naderby.
In 1914 het die Franse 3840 75 mm gewere gehad, maar hulle het slegs 308 gewere met 'n groter kaliber as 75 mm. Ter vergelyking het die Duitsers in 1914 5086 77 mm veldwapens en 2280 groter artilleriegewere gehad, terwyl die Britte in 1914 1608 liggewere en 1248 swaar gewere in totaal gehad het, maar slegs 'n klein deel in die Britse ekspedisiemag in Frankryk.
Teen 1918 het hierdie getalle aansienlik verander, die Franse het in November 1918 4968 veldgewere en 5128 artilleriestukke bo 75 mm gehad. Hulle het dus meer as 10 keer die swaar artillerie gehad as in 1914. Maar kom ons kyk na die Duitsers, in 1918 het hulle 6764 veld en gewere en 12 286 artilleriestukke bo 77 mm gelewer. Die Franse is nog steeds besig om swaar artillerie te vermy. Alhoewel, as ons die Britse gewere van 1918 byvoeg, met 3242 liggewere en 3195 swaar gewere in Frankryk, die gaping in swaar artillerie kleiner word, maar steeds aansienlik is. (Staalwind: bl. 10 -11)
Eksperimentering en opbou (1915)
Nou, terug na 1915, nadat die oorlog 'n statiese dooiepunt op die Westelike Front bereik het, het die leërs hul tegnieke begin aanpas. Die artillerie-eenhede het ook 'n groot leierskapsprobleem ondervind weens die vinnige uitbreiding in 1914 en 1915. Dit was veral waar vir die Franse artillerie, omdat baie artillerie-onderoffisiere na die masjiengeweer-eenhede oorgeplaas is. (Steel Wind: bl. 12-13) Baie van die tegnieke wat nodig is om eenvoudig te bly, is dus baie belangrik.
Metodes van indirekte vuur
Een van die belangrikste veranderinge was om oor te skakel na effektiewe indirekte vuur. Sedert Napoleon was die basiese tegniek om massa te vuur, maar as gevolg van die toename in vuurkrag van handwapens en masjiengewere, moes die artillerie agter die voorste linies ontplooi word. Daarom was die enigste moontlikheid om vuur te masseer deur indirekte vuur te gebruik. Basies is twee benaderings vir indirekte vuur ontwikkel en gebruik in die Groot Oorlog: Waargenome vuur en ongemerkte vuur.
Opgemerkte vuur, soos die naam aandui, benodig 'n artillerie -waarnemer; hy vind die teiken en kommunikeer die koördinate dienooreenkomstig, en indien nodig, word inligting oor die omvang of rigting aangepas, indien nodig oorgedra.
Daar was verskeie nadele met hierdie benadering:
1) Die waarnemer benodig 'n siglyn na die teiken.
2) Enige aanpassing van die vuuroplossing sou lei tot enige verrassing wat troepe in staat gestel het om uit die gebied te beweeg of om dekking te neem. Daar moet op gelet word dat bedekking aansienlik die doeltreffendheid van 'n artilleriestaking verlaag het, iets wat gewoonlik nie goed in films of in rekenaarspeletjies uitgebeeld word nie. (Staalwind: p. 13-14)
3) Die waarnemer benodig 'n betroubare kommunikasie, wat gewoonlik nie moontlik was as gevolg van tegniese beperkings en/of strydskade nie. (The Field Artillery-History & Bronboek p. 46-47)
Die alternatief vir waargenome brand was 'n ongemerkte vuur, maar dit het op kaarte staatgemaak en is sonder aanpassings gedoen. Dit is een van die redes waarom moderne militêre kaarte gewoonlik akkurater en vol hoogte -inligting is, maar aan die begin van die oorlog was die inligting gewoonlik nie beskikbaar nie. 'N Ander probleem was dat daar geen aanpassings was nie, maar die brand ook verkeerd sou wees, omdat die vuurtabelle gebaseer was op standaarddata, wat op standaardtoestande staatgemaak het, en dat u nie standaardtoestande in die werklike lewe het nie. Faktore soos weer, die toestande van die geweerbuise en die verskillende kwaliteit ammunisie lei tot onakkurate ongemerkte vuur, selfs al was die kaarte presies genoeg. (Steel Wind: bl. 12-13) Om hierdie uitdagings die hoof te bied, is tydens die oorlog verskeie metodes soos registrasie en ander tegnieke ontwikkel om meer onopgemerkte vuur moontlik te maak.
Staan & Kruipende spervuur
'N Ander verbeteringsgebied was die verandering van Standing Barrages na Creeping Barrages. Aan die begin was die basiese aanvalpatroon 'n staande spervuur. Dit het beteken dat die vyandelike lyn vir 'n sekere tydperk afgeskiet is, gedurende die tyd het die verdedigende eenhede dikwels wegbeweeg van hul verdedigingsposisie of in veilige ondergrondse skuilings. Nadat die artillerie -aanval geëindig het, het die eenhede weer in posisie teruggekeer, en sodra die infanterie begin aanval het, sou dit gewoonlik steeds sterk teenstand kry van die verdedigende infanterie. (Staalwind: bl. 14)
Om dit teë te werk, is die sogenaamde kruipende spervuur ​​ontwikkel, wat stadig voor 'n infanterie -aanslag beweeg het, eers die teikengebied beskiet en daarna na die volgende gebied beweeg het. Die probleem met die kruipende spervuur ​​is dat die aanvallende infanterie tydens hul opmars deur swaar beskutte terrein moes beweeg. (Steel Wind: bl. 14) Om dit eenvoudig te stel, in 1915 het die leërs hul vermoëns ontwikkel of gekonsolideer in indirekte vuur en basiese artillerie -koördinasie.
Fokus op vernietiging (1916-1917)
Nou, in die tydperk 1916 tot 1917, word die artillerie '' 'n stomp instrument van die onoordeelkundige hamer van hele stukke vaste eiendom '. (Staalwind: bl. 14)
Die hoofdoel gedurende hierdie tydperk was om vyandelike infanterie en vyandelike versterkings te vernietig. Daarbenewens moet artillerie dien as draadsnyer deur vyandige doringdraad te vernietig deur uitgebreide beskieting. As u dink dat dit 'n baie harde en duur manier is om draad te sny, kan u reg wees:
4 75 mm veldgewere op 'n reikafstand van 2500 meter het ongeveer 600 rondes nodig om 'n oppervlakte van 25 by 30 meter doringdraad voldoende te vernietig. Natuurlik het die aantal doppe met 'n reikafstand van 7000 meter toegeneem. Die hoeveelheid rondtes het verdubbel tot 1200. (Steel Wind: p. 14) Dit was nie 'n seldsame doel om die doringdraad te vernietig nie.
Die artillerie het basies 'n instrument geword vir byna alles, ongeag hoe geskik of ongeskik dit was. Dit het gelei tot uitgebreide beskieting van vyandelike posisies voor aanvalle.
April-Junie 1917 Field Artillery Journal van die United States Field Artillery Association
Zabecki wys daarop dat die April-Junie 1917-uitgawe van Field Artillery Journal of the United States Field Artillery Association 'n baie goeie beeld gee van die destydse heersende leerstellinge. Dit gee 'n opsomming van die stappe vir 'n aanval op die volgende manier:
Geen aanval is moontlik tot na 'n intense en doeltreffende artillerievoorbereiding, wat vir sy doelwitte:
(a) Om die vyand se doringdraad te vernietig
(b) Om vyandelike loopgrawe en uitgrawings te ontbind en te vernietig, en om hul verdedigers te vernietig of te vernietig
(c) Om vyandige artillerie -optrede te voorkom, of ten minste in te meng
(d) Om te verhoed dat die vyand se reserwes deur gordyn (spervuur) en
(e) Om die masjiengewere te vernietig waar hulle ook al geleë is.
Kortom, die artillerie moet basies alles doen behalwe om in die vyandelike loopgrawe in te beweeg. Let op dat die eerste doelwit die vernietiging van die doringdraad was, slegs op die derde en vyfde doel was die vyandelike artillerie en masjiengewere. Die probleem was dat die sukses van hierdie artillerie-aanvalle beperk was; enige verrassing het verlore gegaan tydens die lang beskieting van die vyandelike posisie, gedurende die tyd kon die vyand teenmaatreëls voorberei en troepe in posisies skuif. Boonop het baie troepe in beveiligde betonbunkers ingetrek of die aangevalde posisies verlaat. Selfs as die hakiesdraad vernietig is, was die terrein gewoonlik ook moeilik vir infanterie en veral vir enige artillerie of gewere wat nodig sou wees om dieper vordering in die vyandelike linies te ondersteun. (Staalwind: p. 15-16)
Die beperkte doeltreffendheid van 'n lang voorbereidingsaanval kan waarskynlik die beste geïllustreer word deur te kyk na die Britse aanval by die Somme in Junie/Julie 1916. Hulle het 'n 7 dae lange voorbereidingsaanval uitgevoer waarin ongeveer 1500 (1537) gewere ongeveer 1,6 miljoen skulpe (1 627 824) op die Duitse posisies, ter herinnering dat die Franse die oorlog met ongeveer 5 miljoen skulpe begin het.
Na hierdie langdurige en uitgebreide beskieting het sommige generaals geglo dat niks die bombardement sou kon oorleef nie, maar nadat die artillerie gestop het, het die Duitsers in posisies ingetrek en die Britse leër het die grootste verlies van een dag in die Britse geskiedenis met meer as 57 000 (57 470) mans gewond, dood of vermis. (Staalwind: p. 16)
Ek sien aan jou grafsteen jy was net negentien
Toe u by die groot inval in Negentien-sestien aansluit.
Ek het gehoop jy sterf goed, en ek hoop jy sterf skoon,
Of die jong Willie McBride, was dit stadig en onwelvoeglik?
-Green Fields of France / No Man's Land -Eric Bogle
In die laaste fase van die artillerieoorlog wat rondom die winter van 1917 begin het, was daar 'n verskuiwing na die manier waarop artillerie gebruik word om 'n aanval te ondersteun, in plaas daarvan om die vyandelike troepe te probeer vernietig en te versterk, het dit na die neutralisering van die vyand verskuif, terwyl dit neutraliseer saak beteken basies die onderdrukking van die vyand. Die onderdrukking moet die vyand verhinder om sy wapens effektief te gebruik, dus was die vernietiging van die vyande se troepe en toerusting nie meer die hoofdoel van die artillerie -aanval nie. (Die Europese moondhede in die eerste wêreldoorlog: p. 74-76 BRITS ARTILLERY IN WORLD WAR 2)
Die doel was om die vyand te verdoof deur 'n kort voorbereidingsaanval wat 'slegs' ure in plaas van dae geduur het. Om dit te bereik het die Duitsers 'n driefase -aanval gebruik, die eerste aanval was teen die kommunikasie, bevel en beheer, die tweede fase was gemik op die vyandelike artillerie en die derde fase was gerig teen die vyandelike infanterie wat die front verdedig. Die gebruik van verskillende soorte gasskille en verskillende soorte artillerie vir spesifieke doelwitte het die doeltreffendheid van hierdie aanvalle verhoog. Na die suksesvolle toepassing van hierdie tegnieke aan die Oosfront, is dit ook in die Duitse offensiewe in 1918 gebruik. Binnekort het alle Westerse bondgenote die Duitse artillerietegnieke aangeneem. (Die Europese moondhede in die Eerste Wêreldoorlog: p. 74-76)
Oor die algemeen was die Franse gewoonlik 'n paar tree agter die Duitse innovasies, in teenstelling met die Britte, wat op sekere gebiede eintlik meer gevorderd was as die Duitsers. (Die Europese moondhede in die Eerste Wêreldoorlog: p. 75-76) Dit lyk asof die Britte onafhanklik vir die Duitsers soortgelyke idees ontwikkel het oor die neutralisering van die vyand met behulp van gas en ander middele, hoewel sommige van hierdie beginsels nie gebruik of vertraag is nie. weens vooroordele van die opperbevelhebber. Die opvallendste is waarskynlik die slag van Cambrai in November 1917, waar die Britte hul artillerie op 'n nuwe manier gebruik het. Hulle gebruik gas en rook om die vyand te neutraliseer en het terselfdertyd 'n verrassing behaal deur die gewere snags en behoorlike kamoeflering te beweeg. Anders as die Duitsers het die Britte grootskaalse tenkaanvalle gebruik en hul taktiek aangepas om tenks daarvolgens te ondersteun. (Staalwind: bl. 114-116)
Opsomming / Gevolgtrekking
Om op te som, het die Eerste Wêreldoorlog 'n uitgebreide verandering in die gebruik van artillerie beleef, eers is dit ontplooi en amper gebruik soos in Napoleontiese tye, maar dit is spoedig van die voorste linies afgedwing weens oorweldigende vuurkrag. Dit het gelei tot 'n oorskakeling na indirekte vuur, waarvoor die leërs meestal nie voldoende toegerus was nie en ook nie daarvoor opgelei is nie. Nadat die indirekte vuur aangepas is, word die artillerie gesien as 'n hulpmiddel vir alles, van die vernietiging van vyandelike struikelblokke tot die vernietiging van vyandelike troepe, 'n taak waarvoor dit nie geskik was nie. teen spesifieke teikens, wat gelei het tot groot sukses en die daarstelling van effektiewe beginsels. Hierdie beginsels is tot op hede nog steeds die kern van moderne artillerie.
Bernhard Kast is 'n deelnemer aan die Amazon Services LLC Associates Program, 'n aangeslote advertensieprogram wat ontwerp is om webwerwe 'n manier te bied om advertensiegeld te verdien deur te adverteer en na amazon.com te skakel.
Bernhard Kast is 'n deelnemer aan die Amazon EU Associates Program, 'n aangeslote advertensieprogram wat ontwerp is om webwerwe 'n manier te bied om advertensiegeld te verdien deur te adverteer en na Amazon.co.uk te skakel.
Bernhard Kast is 'n deelnemer aan die Amazon.com.ca, Inc. Associates Program, 'n aangeslote advertensieprogram wat ontwerp is om webwerwe 'n manier te bied om advertensiegeld te verdien deur te adverteer en na Amazon.ca te skakel.
Bernhard Kast is Teilnehmer des Partnerprogramms van Amazon Europe S.à.r.l. en Partner van Werbeprogramms, vir die Bereitstellung eines Mediums vir Websites konzipiert word, kan ek dit vir die Platzierung von Werbeanzeigen en Links zu amazon.de Werbekostenerstattung verdient.
My gunsteling weergawe van Green Fields of France deur Dropkick Murphys:
Kyk die video: Apokalipsa Prvi svetski rat: Pakao E 3 Апокалипса Први светски рат: Пакао (November 2021).