Die konvensionele wysheid meen dat politici nie vertrou kan word om hul beloftes na te kom nie, maar dekades se navorsing oor talle gevorderde demokrasieë toon egter die teendeel. In werklikheid voer politieke partye betroubaar die grootste deel van hul veldtogbeloftes uit, veral in majoritêre stelsels soos Westminster.
In 'n tyd van so 'n politieke sinisme, kan die gemiddelde kieser vergewe word as hy aan hierdie eis twyfel. Die idee dat politici onseker is oor hul beloftes in die veldtog, word weerspieël in die openbare oortuigings oor die vervulling van die beloftes van die verkiesing. Toe ek en Chris Carman vroeër in 2019 'n opname gedoen het, sal die bevindinge in 'n komende bekend gemaak word John Smith-sentrum verslag, het ons die respondente gevra of hulle saamstem dat “die mense wat ons as LP’s verkies, probeer om die beloftes wat hulle tydens die verkiesingsveldtog gemaak het, na te kom”.
Burgers se geloof oor die vervulling van die belofte. Fraser McMillan / John Smith-sentrum
Van die 1,435-respondente wat 'n mening aangebied het, was minder as een uit elke drie dit eens, terwyl meer as die helfte nie saamgestem het nie. Dit wil voorkom asof burgers min vertroue het dat die beleid wat hulle by die stembus onderskryf, ooit sal uitkom. Maar die waarheid is eintlik nogal anders.
Beloftes gemaak, beloftes gehou
Die bevinding dat politieke partye hul beloftes uitvoer, is 'n herhaalde, grens-nasionale studie. 'N vinnig groeiende vakgebied is toegewyd aan die ondersoek na die verband tussen manifesbeloftes en daaropvolgende regeringsbeleid, wat onder kundiges bekend staan ​​as die “program-tot-beleidskakeling”. Navorsers soek na partyparty-manifeste vir meetbare beleidsbeloftes en kyk na regeringshandelinge, wetgewing en bronne op nuusmedia vir bewyse van hul vordering.
Die mees omvattende studie van die program-tot-beleid-skakeling is in 2017 gepubliseer. Dit het 20,000-spesifieke veldtogbeloftes van 57-verkiesings in 12-lande bymekaar gebring. Die sterkste skakel word in die Verenigde Koninkryk gevind, met meer as 85% van die beloftes deur regerende partye wat ten minste gedeeltelik in die jare bestudeer is.
Daar is ook patrone in die vervulling van die belofte van die veldtog, met 'n wesenlike verskil wat waargeneem word tussen konsensus en majoritêre demokrasieë.
Ons weet ook dat beloftes meer gereeld vervul word as 'n party nie die mag met ander hoef te deel nie, soos in 'n koalisieregering. In politieke stelsels soos Oostenryk en Italië, waar koalisieregerings die norm is, word minder verkiesingsbeloftes regeringsbeleid. Die politiek van kompromie is ingebou in hierdie demokrasieë, maar dit beteken wel dat regerende partye gewoonlik net die helfte van hul manifesbeloftes nakom.
Beloftevervulling word ook beïnvloed deur faktore soos ekonomiese groei, koalisieonderhandelinge en die vorige regeringservaring van partye.
Die boodskap van hierdie studiegebied is dat politici wel probeer om hul beloftes na te kom. Die sentrale meganisme waardeur stemkeuses veronderstel is om tot beleid te vertaal, werk gladder as wat kiesers aanneem. Hierdie verbinding tussen openbare oortuigings en die akademiese konsensus het selfs 'n naam, die belofteparadoks.
Waarom is openbare oortuigings nie in ooreenstemming met die getuienis nie? In 'n onlangse studie toon dat negatiwiteitsvooroordeel - die neiging dat mense sterker reageer op negatiewe inligting - die rede is dat kiesers stukkende beloftes beter onthou as waaraan hulle voldoen. Intussen het 'n nuwe koerant van my, stel voor dat kiesers slegs reageer op die vervulling of verbreking van beloftes oor kwessies waarvoor hulle omgee. Miskien is partye verdoem as hulle dit doen, verdoem as hulle dit nie doen nie.
Verskansing oor verpanding
Beide politieke partye en navorsers moet egter vrae oor die belangrikheid van beloftes deur partye konfronteer. 'N Onlangs voltooi bestudeer uit die beloftes uit die konserwatiewe manifes van die 2017 toon dat die beloftes minder belangrik gehou word deur die kiesers. Daar is byvoorbeeld 'n belofte gehou om kaarte van skoolgeboue aan ouers beskikbaar te stel, terwyl die verbintenis om netto migrasie tot onder 100,000 te verminder, weer verbreek is. 'N Indrukwekkende vervullingskoers van 69% het tot 48% gedaal toe dit deur die kiesersprioriteit geweeg is.
Afsonderlik, die vrywilligersloop Beleidsopspoorder projek het ook onlangs sy ontleding van dieselfde manifes voltooi. Die groep het beloftes anders geklassifiseer as navorsers uit die verlede, insluitend meer subjektiewe stellings in die ontleding. Met behulp van hierdie metode meld dit dat net 29% van die vorige regering se beloftes nagekom is, met 'n verdere 55% “aan die gang” teen die tyd dat die verkiesing van die 2019 verkies is.
Alhoewel hierdie nuwer benaderings nuanseer is vir ons begrip van die skakeling, bly dit egter die geval dat regerings 'n opregte poging aanwend om die meeste beloftes uit te voer. Dit is ongewoon dat Britse partye beloftes verbreek - dit gebeur meestal as hulle gedwing word om met ander in die gedrang te kom of in die parlement verslaan te word. Bekende onlangse voorbeelde sluit die belofte van die liberale demokrate in klasgeld in 2010 voordat hy 'n koalisieregering aangegaan het met 'n party wat die idee teengestaan ​​het. Dan was daar natuurlik die konserwatiewe se versuim om a Brexit deal na die 2017-verkiesing.
Alhoewel die nakoming van verkiesingsbeloftes nie die demokratiese prosesse is nie, is dit billik om te sê dat die navorsing die konvensionele wysheid wat veldtogbeloftes waardeloos is, bestraf. Inteendeel, politieke partye neem hulle baie ernstig op.
Fraser McMillan, navorsingsgenoot (politiek), Universiteit van Glasgow
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > verkiesings > Breek politici hul beloftes sodra hulle in die regering is? Wat die getuienis sê