Geskryf deur Martin Cohen,
Klaar om te verminder. Matylda Laurence / Shutterstock.com
Daar is tans 'n groot konsensus van akademici, beleidmakers en voedselveldtoggroepe dat daar iets gedoen moet word om voedselverspilling te verminder. Wanvoeding is eintlik, maar so is ook die vetsugkrisis. Maar wanneer almal dit eens is, kan jy bekostig om 'n bietjie skepties te wees. Omdat kos oor veel meer is as net kalorieë en voedingstowwe. Voedsel is ook deel van 'n wyer siklus van produkte en dienste wat ons verbruik - en hulle speel ook 'n rol in hierdie storie.
Mense wys op verslae van openbare liggame soos die Verenigde Nasies se Voedsel- en Landbou-organisasie (FAO), wat eis dat die wêreld byna 'n derde van die voedsel wat vir menslike verbruik geproduseer word, verloor of mors. Skattings soos hierdie sluit in dinge soos gewasse wat nie geoes word nie, miskien as gevolg van 'n aanbodglut. Moeilikhede met berging en vervoer beteken ook dat 'n groot deel van die globale voedselafval in Afrika voorkom, waar na-oes verliese van voedselkorrels word beraam by 25% van die totale oesproduksie terwyl vrugte en groente verliese 50% kan bereik.
Europese boere kan vind dit kos meer geld om die produkte te oes as wat die oes sal maak as dit op 'n versadigde mark verkoop word. 'N Uitgebreide studie in Italië, byvoorbeeld in 2009, beweer dat die nominale waarde van graan, groente en selfs "luukse" vrugte en groente links om te rot in die veld was € 3.5 miljard.
Net so, in die Verenigde Koninkryk, a 2013 verslag beraam dat 30% veg nooit dit na die tafel maak nie.
En praat van kos wat nie geoes word nie, die Europese Unie beleid van die waarborg van boere sekere pryse of daar 'n mark vir die gewasse was of nie tot die oorproduksie van voedsel vir jare wat dinge soos "wyn mere"En berge van vrugte en groente - wat almal teen addisionele koste vernietig moes word.
Laat hulle voedselverspilling eet
Maar vandag, in baie lande, is die fokus in die bespreking van "voedselafval" altyd aan die einde van die voorsieningsketting - die supermarkrak. Frankryk het die weg gebring met 'n wet wat eintlik vereis dat supermarkte voedsel moet oorhandig wat hulle dink om aan liefdadigheid te dink vir herverdeling aan mense met lae inkomste. 'N verbysterende 1.85m mense baat by die 200m of so etes wat dit jaarliks ​​produseer.
Intussen het in Denemarke 'n netwerk van alternatiewe supermarkte wat oorskotprodukte verkoop wat andersins vermors sou word is geskep. En in die Verenigde Koninkryk, kos afval veldtogte van die Real Junk Food Project het 'n pakhuiswinkel oopgemaak waarin kliënte genooi word om te koop vir kos wat deur supermarkte en ander besighede uitgegooi word. Die liefdadigheid, wat eise Om meer as 'n miljoen kilogram kos te bespaar om te mors, verkoop dit op 'n "betaal as jy voel" basis en sê dit het 50,000-hongerige bulle gevul.
Kos winkels en restaurante is maklike teikens vir veldtogte, maar die feit is dat in lande soos Frankryk en Brittanje, dit word beraam dat slegs 11% van voedselafval uit kleinhandel is. Die werklikheid bly egter dat die werklike probleme in terme van volume elders lê. As 'n saak van praktiese beleid is pogings om hierdie 11% van voedselafval te verminder, verkeerd. Die FAO self erken Wegdoen van kos is dikwels goedkoper vir eindgebruikers as om te gebruik of hergebruik.
Wanneer supermarkte, soos in Frankryk, verplig is om voedsel wat naby die "verkoop per datum" is, te verkoop of te verkoop, of dit teen 'n verlaagde prys in die winkel te verkoop, is dit die bykomende koste vir die besigheid wat geslaag sal word. Aan verbruikers, wat mense op lae inkomste insluit. Supermarkte wat melk teen halfprys verkoop om hul aanvanklike belegging te herstel, moet hul verkope van melk teen volle prys verminder omdat die goedkoop aankoop die volle prys verplaas. Dit maak waarskynlik nie ekonomiese sin nie, aangesien - soos boere kla - melk aan supermarkte verskaf word teen minder as die koste van gebottelde water.
Dieselfde denke beteken 'n Fransman bakkery Sal nie sy bekende baguette teen die einde van die dag goedkoop verkoop nie, want dit maak sin vir hulle om hul winsmarge te behou as om hul belegging in die oorspronklike brood te "herwin".
Dit bring my by die geval van water, ons mees onmisbare voedingstof. Ek was betrokke by 'n suksesvolle veldtog in die 1990s om die Yorkshire Water-maatskappy te hou versuim om voorraad aan stede te handhaaf soos Leeds en Bradford tydens 'n seldsame plaaslike afswaai in die somerreënval. Die gevoel was dat die maatskappy wins voor verantwoordelikheid geskenk het deur toe te laat dat meer as een derde van die water lekker van sy pype lek.
Die syfers vir lekkasie - soos die syfers vir voedselafval vandag - verskriklike soet verbruikers. Vrae is uiteindelik in die Huise van die Parlement en die hoof van die maatskappy gevra bedank.
Ten spyte hiervan, is dit waar dat dit eintlik sin maak, en kos baie minder geld om ekstra water deur 'n lekkende verspreidingstelsel te pomp as om daardie stelsel liefdevol te gebruik. Water in die Verenigde Koninkryk is goedkoop om te versamel (jy moet net reservoirs maak en aansluit) terwyl die verspreidingsnetwerk duur is om te onderhou. Wanneer die regering byvoorbeeld watermeters oplê, sê dit sal "afval" verminder, dit vat net water op en dit affekteer die armste verbruikers.
'N Baie soortgelyke storie is waar vir voedselafval. Wanneer die Europese Unie kyk na Die ekonomiese impak van die vermindering van voedselafval het bevind dat (paradoksaal) die koste van spaarsaamheid enorm was. Daar word beraam dat in Duitsland werkverliese as gevolg van die vermindering van voedselproduksie ongeveer 600,000 sal beloop - en 'n soortgelyke treffer vir die twee ekonomieë van Spanje en Pole het saamgestel.
Aangesien almal van ons wat huiwer om kos op ons bord te verlaat, weet ons, ondanks die feit dat hulle vol is, daar nie 'n eenvoudige verband tussen wat ons eet en wat ons nodig het nie.
So volgende keer sien jy supermarkte wat effens vrugte gooi, jy kan 'n bietjie meer verdraagsaam wees. In 'n sekere sin skep hulle ook werksgeleenthede: werk op plase, werksgeleenthede in kleinhandel en werksgeleenthede in die breër ekonomie.