Reeds vir baie duisende jare was daar in elke Germaanse nedersetting ‘n medisynevrou (of selfs meer as een). Sy was spesiaal deur haar voorgangster uitgekies en in die vak opgelei. Sy kon kruie meng, salf aanmaak en kruiedrankies berei om siekes te genees. Sy het haar ook op bonatuurlike magiese kragte beroep. In die Germaanse taalgebied is hierdie vakvroue Wicca's genoem (Wyses (of Wyse Vroue)) en in moderne Engels Witch. In Afrikaans kry ons nog die woorde wiggelary, wiggelroede en ook wik en weeg wat aan wicca verwant is. Maar Wicca’s is soms ook Haegasussa genoem (haag + suster) en soms ook Haegtesse. Dit beteken ook Wyse of Hoge Vrou. Die woord Haeg is verwant aan die Germaanse God/Godin Hagal wat met Rune verband hou. Verder is die woord Haeg of Haag verwant aan hoog of hoogheid, haag, behaag, behae, heg, hek, heks en akkedis (of hagedis). Tes of Dis (van Haegtesse) is eweneens ’n heilige Vrou. Sien Dis onder Germaanse Gode. Die slang en die akkedis is immers beskou as beskou as wysheidsimbole. Die slang of akkedis wat homself aan die stert byt was gesien as 'n simbool van onsterflikheid en volmaaktheid. By die Grieke was dit die ouroboros.
Voor die kerstening van Germaans-Europa het die Wicca’s of Haegtesse (Hekse) hoë aansien in die gemeenskap geniet. Alhoewel die Hekse of Wicca’s geliefde en gesiene persone was, was hulle ook soms omstrede. Die rede hiervoor is dat hulle beide wit- en swart magie beoefen het. Die doel van wit magie is om siektes te genees (positiewe kragte). Die doel van swart magie is om teëstanders of opponente te na te kom (negatiewe kragte). Tot ongeveer die 13 eeu, is heksery beskou as ‘n normale deel van die volkskultuur, waardeur die mens beheer probeer verkry het oor natuurverskynsels. Teen die 14de eeu het die siening, onder kerklike druk, radikaal verander. Die Germaanse gemeenskap was teen dié tyd al vir die grootste gedeelte gekersten, maar die ou gebruike uit die verre verlede het bly voortleef. Die Wicca's of Hekse was steeds die dokters, psigoloë en adviseurs in die maatskappy. Dit was ‘n doring in die oog van die kerkvaders wat hierdie laaste Heidense bastion wou kelder. Hierdie kerkvaders het hulle motivering gevind in Exodus 22:18 waarin staan dat Hekse nie mag lewe nie. Die eens gewaardeerde en gerespekteerde Hekse word nou die parias van die samelewing - duiwelsgebroed. Hulle het vervolging in die gesig gestaar, en dit het gekom. 'n Deeglike studie gedoen deur Prof Karl Ernst Jarke van die Berlynse universiteit het in sy bestudering van die 17de eeuse strafsake aangedui dat sommige ter dood veroordeelde Hekse, inderdaad aspekte van die ou Heidense natuurreligie beoefen het.
kan in drie fases verdeel word. Aanvanklik was die vervolging gemik teen medisynevroue. Later het die fokus verskuif na ander vroue wat nie noodwendig met medisynemakery te doen gehad het nie. Later het die fokus verskuif na ryk inwoners in die buurt en dit het meer om geld begin gaan, naamlik die inkomste wat uit die vervolging van Hekse verdien kon word. Aanvanklik is die hekse meesal nog lig gestraf, maar met verloop van tyd het die strawwe al swaarder geword en in frekwensie toegeneem. Die hoogtepunt van die heksejag was tussen 1550 en 1650, met die ergste gevalle tussen 1610 en 1630. Die laaste teregstellings het plaasgevind in Nederland in 1610; in Engeland in 1684; in Frankryk in 1745, in Duitsland in 1775, in Switserland in 1782 en in Pole in 1793. Die Middeleeuse wette wat heksery in Brittanje verbied, is eers in 1951 afgeskaf.