Hoe werkers dra die groeiende las van die regering
Belastingdag is hier weer, en tiene miljoene Amerikaners sal haas om hul inkomstebelasting teen hierdie jaar se sperdatum van April 18 in te dien (eerder as April 15 om verskeie redes).
Alhoewel die meeste van ons waarskynlik die federale inkomstebelasting identifiseer met die inkomste wat uiteindelik die regering se koffers invul en dit toelaat om ons swaarverdiende kontant te spandeer, maak dit eintlik minder as die helfte van alle inkomste uit. Wat maak die res uit, en hoe die syfers in die afgelope dekades verander het, is eintlik redelik verrassend.
Die amptelike statistieke wys dat korporasies in die 1940s en 1950s 'n groot deel van die federale regering ondersteun het. Vandag is dit belasting op werkers wat toenemend die militêre fondse finansier, aanspraakprogramme, gesondheidsorg en ander uitgawes.
So as jy jou belasting opstel - terselfdertyd word die kongres en die Trump-administrasie aangewend hervorm die belasting kode - hier is 'n kort voorbereiding oor hoe jy aangaan lyn 63 van jou 1040 word deel van Amerikaanse regering se inkomste.
Die inkomstebelasting: Steady soos sy gaan
Sedert die Tweede Wêreldoorlog het die federale regering se inkomste uit vier hoofbronne gekom.
Die eerste plek is individuele inkomstebelasting. Die VSA het voortdurend 'n persoonlike inkomstebelasting sedert 1913, toe die 16th-wysiging deur twee derdes van die state bekragtig is. Voor dit is 'n individuele inkomstebelasting as ongrondwetlik beskou en is die meeste staatsinkomste vandaan gekom doeaneregte.
Die inkomstebelasting neem nie net 'n gedeelte van lone nie, maar ook geld wat verdien word uit rente, dividende, kapitaalwins en ander bronne. In 1945 het die persoonlike inkomstebelasting 'n bietjie meer as 40 persent van alle federale regering inkomste gelewer. In 2015 het die jongste beskikbare syfers, persoonlike inkomstebelasting, 47 persentasie van die inkomste gegee. Dit is 'n relatief klein styging in vergelyking met die dramatiese veranderinge in die ander drie kategorieë.
Die rykste Amerikaners betaal die meeste van hierdie belasting, met individue met aangepaste inkomste van US $ 250,000 of meer (2.7 persent van filers in 2014) wat 51.6 persentasie van die oortjie dek. Diegene met 'n inkomste van minder as $ 50,000 (62.3 persent van filers) betaal die jaar 5.7 persentasie van die federale inkomstebelasting.
Maatskappye wat minder van die las dra
Die tweede kategorie is korporatiewe inkomstebelasting, wat kan drasties verander word in die komende maande as sommige Republikeine hul pad het.
Hierdie belastings neem 'n gedeelte van besighede se winste. Baie korporatiewe leiers kla bitterlik oor die belasting Hulle betaal, en wys daarop dat die statutêre koers die derde-hoogste in die wêreld teen 39 persentasie.
Nietemin het baie korporasies heeltemal geword vaardig om belasting te vermy, wat beteken dat die effektiewe koers wat hulle werklik betaal, aansienlik minder is, of 'n gemiddeld van 19 persent in 2012. As gevolg hiervan het algehele besighede se befondsing van die federale regering dramaties sedert 1945 geval. Sedertdien het korporasies meer as een derde van alle federale inkomste voorsien. In 2015 was die syfer effens hoër as 10 persent, 'n drievoudige vermindering.
Ek sal dit aan die leser gee om te bepaal wat om van hierdie feit te maak, aangesien die Kongres van mening is dat dit verminder hoeveel maatskappye in die komende jare belas word.
Die derde kategorie is sosiale versekeringsbelasting. Dit is die belasting wat betaal Sosiale sekerheid en Medicare.
Hulle is wat sommige mense sien op betaalstrokke as FICA, wat staan ​​vir Wet op Federale Versekeringsbydraes belasting. Hulle word ook loonbelasting genoem omdat hulle slegs mense raak wat werk of op lone. Daarbenewens, sedert die sosiale sekerheid Slegs belasting gevolge die eerste $ 127,200 in inkomste-, middel- en laer-inkomste-Amerikaners betaal 'n groter deel hiervan.
So selfs onder mense wat so min inkomste verdien dat hulle geen federale inkomstebelasting verskuldig is nie, Die meeste moes steeds betaalstaatbelasting betaal, sowel as ander heffings. Trouens, die oorgrote meerderheid Amerikaanse families betaal meer in FICA as in federale inkomstebelasting. Byvoorbeeld, die 17 miljoen families in die vyfde kwintiel van inkomste word beraam dat hulle 'n totaal van $ 80 miljard in loonbelasting betaal in die huidige fiskale jaar, maar slegs $ 21 miljard in federale inkomstebelasting.
In 1945 het die regering minder as 10 persent van sy inkomste uit hierdie bronne. Die bedrag en die onderliggende belastingkoerse het dramaties gestyg met verloop van tyd. Vandag kom een ​​derde van die Amerikaanse regering se inkomste uit FICA, 'n viervoudige groei. Gedurende die Groot Resessie het sosiale versekeringsbelasting 'n hoogtepunt bereik van 42 persent van alle federale inkomste.
In die algemeen is hierdie belasting geoormerk om die regte te betaal. En deel van die groei het gebeur as gevolg van die Byvoeging van Medicare in die middel-1960s. Nog 'n rede is dat mense in die VSA is leef langer vandag as in die 1940s. Dit beteken dat die maatskaplike sekerheidstelsel vir langer tydperke ouers moet ondersteun.
Uiteindelik kom ons by accijnzen en ander belasting.
Aksynsinkomste is geld om dinge soos belasting te belas petrol, alkohol, tabak en telefoonoproepe. Ander belasting is inkomste uit bronne soos doeaneregte en erfbelasting.
In die middel-1940'e het die regering ongeveer 16 persent van alle inkomste uit hierdie laaste groep gekry. Sedertdien het die syfer geval en is dit nou onder 10 persentasie. Totale inkomste uit hierdie laaste kategorie het mettertyd gestaag toegeneem. Sy aandeel het egter hoofsaaklik gedaal omdat inkomste uit die ander bronne baie vinniger gegroei het.
Om hierdie veranderinge in die bron van owerheidsinkomste te verstaan, is belangrik. En dit is nogal verbasend aangesien die meeste mense elke jaar hul belasting op die belasting van inkomstebelasting fokus.
Intussen word sosiale sekerheid en Medicare belasting begrawe in loonstrokies en praat selde oor. Dit lei baie mense om dit te oordink stealth aftrekkings tot hul betaling.
Belasting ontmoedig 'n aktiwiteit deur óf die koste te verhoog om dit te doen of om die belonings te verlaag.
Met verloop van tyd het die Amerikaanse regering se belastingbeleid die las van wie betaal om die land te bestuur, verskuif van korporasies tot werkers. Dit bevoordeel besighede en mense wat aandele in maatskappye besit omdat hulle 'n groter deel van die wins ontvang. Dit ontmoedig egter werk. Die toenemende belangrikheid van loonbelasting verminder die aansporing vir mense om te werk meer ure sedert die belonings is minder. En dit veroorsaak selfs baie mense moet vroegtydig aftree.
Hierdie verskuiwing is ontstellend en kontrasteer met 'n gemeenskaplike afkeer van Washington wat harde werk betref. President Barack Obama se inleiding tot sy 2013 begroting:
"Amerika is gebou op die idee dat almal wat bereid is om hard te werk en volgens die reëls te speel, dit kan doen as hulle probeer - maak nie saak waar hulle begin het nie."
Dit is jammer dat hierdie retoriek nie ooreenstem met die federale regeringsaksies oor tyd nie. In plaas daarvan, die bestendige verskuiwing na loonbelasting beteken dat politici toenemend is penaliseer die baie fondament waarop die VSA gebou is.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Hoe werkers word belas en maatskappye skateer