In ons rolle as akademici klop jong mense byna elke dag op ons deure. Hulle is tipies ambisieus, helder en hardwerkend. Hulle het 'n wye netwerk van vriende, en die meeste kom uit ondersteunende gesinne. Tog maak nie saak hoe goed aangepas hulle kan verskyn nie, ons vind dat ons studente toenemend geneig is om ons ondersteuning te soek vir geestesgesondheidskwessies, sowel as akademiese kinders.
Ons is nie alleen om hierdie tendens te volg nie. Studente geestesongesteldheid op Britse kampusse is by rekord hoogtepunte. En regoor die wêreld rapporteer jongmense aan klinici op ongekende vlakke met depressie, angs en selfmoord gedagtes.
Een moontlike rede hiervoor is dat die jongmense van vandag in die VSA, Kanada en die Verenigde Koninkryk die eerste generasie is om te groei in 'n samelewing wat gebaseer is op die beginsels van neoliberalisme wat deur die leiers van die laat 20-eeu gespeel word. Ronald Reagan, Brian Mulroney en Margaret Thatcher onderskeidelik. Oor die afgelope 50-jare is gemeenskaplike belangstelling en burgerlike verantwoordelikheid geleidelik uitgewis, vervang deur 'n fokus op selfbelang en mededinging in 'n sogenaamde vrye en oop mark.
In hierdie nuwe markgebaseerde samelewing word jong mense op 'n aantal nuwe maniere geëvalueer. Sosiale media, skool- en universiteitstoetse en werkprestasie-assesserings beteken dat jongmense gesif, gesorteer en gerangskik kan word deur eweknieë, onderwysers en werkgewers. As jongmense swak rangskik, bepaal die logika van ons markgemeenskap dat hulle minder verdienstelike is - dat hul minderwaardigheid 'n mate van persoonlike swakheid of foute weerspieël.
Daar is dan groot druk op jongmense om hul waarde te demonstreer en hul eweknieë te oortref. En daar is bewyse dat hulle sukkel om te hanteer. In die besonder, ontluikende epidemies van ernstige geestesongesteldhede spreek die negatiewe gevolge van hierdie markgemeenskap en 'n kultuur wat die manier waarop jong mense oor hulself en ander dink, fundamenteel verander.
Die opkoms van perfeksionisme
Voorste sielkundiges, Paul Hewitt en Gordon Flett het voorgestel dat een van die maniere waarop jonger mense anders as hul ouer eweknieë optree, is deur 'n groter neiging tot perfeksionisme te toon.
In breë trekke is perfeksionisme 'n irrasionele begeerte vir foutloosheid, gekombineer met harde selfkritiek. Maar op 'n dieper vlak, wat stel 'n perfeksionis, afgesien van iemand wat net ywerig of hardwerkend is, 'n eiesoortige behoefte om hul eie onvolmaakthede reg te stel.
Perfeksioniste moet vertel word dat hulle die beste moontlike uitkomste bereik het, hetsy deur tellings en statistieke, of ander mense se goedkeuring. Wanneer hierdie behoefte nie bevredig word nie, ervaar hulle sielkundige onrus, omdat hulle foute en gebrek aan innerlike swakheid en onwaardigheid vergelyk.
Ons het onlangs 'n studie in die Sielkundige Bulletin, wat toon dat vlakke van perfeksionisme sedert 1989 beduidend onder jongmense gestyg het. Ons dink dat dit ten minste gedeeltelik 'n simptoom kan wees van die manier waarop jongmense poog om veilig te voel, met ander te verbind en selfwaarde te vind binne markgebaseerde, neoliberale samelewings.
Irrasionele ideale van die perfekte self het wenslik geword - selfs nodig - in 'n wêreld waar prestasie, status en beeld 'n persoon se nut en waarde definieer. U hoef nie ver te kyk om voorbeelde te vind nie; korporasies en hul bemarkers bied allerhande kosmetiese en materiële oplossings vir die gebrekkige verbruiker. Intussen bied Facebook, Instagram en Snapchat platforms om kurasies van die perfekte weergawe van jouself en lewenstyl met ander uit te ruil.
Dit is 'n kultuur wat besig is om onsekerheid te gee en onvolmaaktheid te vermeerder, wat jongmense dwing om op hul persoonlike tekortkominge te fokus. Gevolglik broei sommige jongmense kronies oor hoe hulle moet optree, hoe hulle moet kyk of wat hulle behoort te besit. In wese, opgewonde om hulself en hul lewens te verbeter.
Dit is geen wonder dat daar aansienlike bewyse is wat aandui dat perfeksionisme geassosieer word met (onder andere) Depressie, anorexia nervosa, selfmoord-ideasie en vroeë dood.
Ons voel 'n diep gevoel van simpatie met ons studente se stryd. Vir die eerste keer op rekord, word jongmense verwag om te wees wesenlik minder goed af in volwassenheid as hul ouers. En dit is nie net hul materiële welstand wat op die spel is nie - hul geestelike en fisiese welsyn word bedreig deur hierdie verborge epidemie van perfeksionisme.
Dit is tyd vir organisasies soos skole en universiteite, sowel as die politici en staatsamptenare wat help om die manier waarop hierdie organisasies werk, te vorm om stappe te doen om die welsyn van jongmense te beskerm. Hulle moet bemarkde vorme van kompetisie weerstaan, ten koste van die geestelike gesondheid van jong mense. Hulle moet die belangrikheid van medelye oor die kompetisie leer. As hulle dit nie doen nie, sal die opkoms van perfeksionisme - en sy vereniging met ernstige geestesongesteldheid - onwaarskynlik bly.
Thomas Curran, Assistent Professor, Universiteit van Bath en Andrew Hill, Hoof van Gedoseerde Nagraadse Programme, York St John Universiteit
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > perfeksionisme > Hoe Perfeksionisme 'n Versteekte Epidemie Onder Jongmense geword het