My pa het aan my vertel dat hy as jong seun baie op kommando ontbeer het. Afgesien daarvan dat dit oorlog was, was daar ook die blootstelling aan weersomstandighede. Winternagte in die Oos-Vrystaat was koud en in die somer het dit weer gereën. Hy het vertel hoe hy snags sy saal gebruik het om vir hom 'n skerm te maak. In reënweer het hy onder die saal probeer skuil.
Hy het ook vertel dat die Boere soms Kakies gevang het, maar omdat daar nie geriewe vir aanhouding was nie, moes die Kakies hul uniforms uittrek en die Boere het dit aan die brand gesteek. Dan is die Kakies net so kaal in die veld gelos.
My pa was toe 12 jaar oud. Vir hom het dit gevoel soos die einde van die wêreld soos op hulle geskiet is - met beeste wat bulk en mense wat skree.
Die Kakies wou my oupa se opstal op Putfontein afbrand. Hulle het reeds van die huis inhoud in 'n kamer in die huis aan die brand gesteek toe 'n Boere-kommando opgedaag en die Kakies gevlug het. Die brand is geblus en die huis is gered. Daar was wel skade aan 'n balk wat die soldervloer gedra het. Dit het weens die brand reeds begin smeul. Die ou huis het 'n solder gehad met 'n groot hout leer aan die buitekant wat na die solderdeur gelei het. Soos vertel, het my oupa ná die oorlog die balk met twee ysterstawe aan albei kante versterk.
Ná die oorlog het min mense geld gehad. Ek het as kind baie keer na die balk gaan kyk. 'n Stille getuienis van die Kakies se beleid van vernietiging!