Wanneer die Heilige Gees deur die woorde van die liturg sommige van die lidmate se berou oor die sonde van verbittering en onvergenoegdheid in vele opsigte voor God bring, is die seer en pyn wat hierdie oopmaak van die sonde bring alreeds 'n kragtige pastorale handeling wat onderdrukte gevoelens oopvlek soos 'n mes 'n sweer oopsny. As die ritueel van berou en verootmoediging die besef van die liefdeloosheid van die gemeente in die miskyk van armes, depressiewes, treurendes, eensames en soekendes kan laat deurbreek, kan berou en verootmoediging pastorale verligting meebring. Die gewete van die gemeente of van spesifieke ongenoemde lidmate wat bewustelik of onbewustelik swaar druk as gevolg van die onderdrukking van die sondes, kan verligting en genesing ontvang.
Die digter van Psalm 32 vertel van sy pyn en lyding toe hy oor sy sonde geswyg het en hoe 'n sondebelydenis vir hom verligting van die las van sy sonde gebring het. Omdat God die gemeente saamroep en hulle in sy teenwoordigheid verkeer, behoort hulle telkens hulle verskillende sondes en skuld te bely. Die wreedheid en boosheid van sonde en nalatigheid behoort konkreet in duidelike woorde voor God gebring te word. So lank die gemeente vaagweg en formalisties hulle sonde noem, kan hulle nie vry wees nie. De Gruchy (1989:37) gee 'n voorbeeld hiervan: Bonhoeffer het die swak en vae skuldbelydenis in die Barmen Verklaring in 1934 as onvoldoende aangedui en die gevolge hiervan vir die Duitse volk was katastrofies. Hierdie gruwelike fout moes in 'n meer konkrete, uitdruklike, verstaanbare en suiwer liturgiese belydenis van skuld reggestel word. Dit het eers na die Tweede Wêreldoorlog in 1945 plaasgevind.