T-26 ligte tenk - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die T-26 Light Tank is in groter getalle vervaardig as enige ander voor-oorlogse Sowjet-tenk, en was in Junie 1941 die meeste tenk in die Rooi Leër se diens. Teen die tyd was die T-26 'n tienjarige ontwerp, gebaseer op 'n nog ouer Britse ontwerp, en die oorgrote meerderheid van die 11 000 T-26's wat in diens was, is vinnig vernietig.
Die T-26 was gebaseer op die Britse Vickers 6 ton E Light Tank. Dit kom in twee weergawes-die model A, met twee masjiengeweertorings langs mekaar, of die model B met 'n enkele geweer in 'n groter rewolwer. Die eerste T-26's was afskrifte van die Vickers "E" model A, maar die meerderheid T-26's het 'n enkele Sowjet-ontwerpte rewolwer op die Vickers-onderstel.
I. A. Khalepsky van die Direktoraat vir die Meganisering van die Rooi Leër het die eerste Vickers E Light Tanks op 28 Mei 1929 gekoop, en hulle het die Sowjetunie gedurende 1930 bereik.
Sowjet -tenkontwerpers kry toe die kans om hul eie aangepaste weergawes van die Vickers -tenk te vervaardig. Twee prototipes-die TMM-1 en TMM-2 is gebou-maar nie een was so goed soos die Vickers-ontwerp nie, en dit was die Vickers E wat in produksie gebring is.
Op 13 Februarie 1931 besluit die Revolusionêre Oorlogsraad om die T-27 tenk (self gebaseer op 'n Britse ontwerp) en die T-26 in massaproduksie te plaas. Hulle was dus tydgenote vir die Duitse Panzer I en Panzer II. Die T-27 sou verkenning op die slagveld uitvoer, terwyl die T-26 die infanterie tydens die deurbraakfase van 'n geveg direkte ondersteuning moes bied. Die "Deep Battle" -plan van die Rooi Leër was baie soortgelyk aan die Duitse Blitzkrieg, en was bedoel dat tenks met tenks die vyandelike lyn sou breek voordat die vinniger ontginning tenks (die BT -reeks) in die vyand se agterste gebied uitgebreek het, wat chaos en verwarring veroorsaak het .
Die verantwoordelikheid vir die vervaardiging en ontwikkeling van die T-26 is gegee aan 'n ontwerpspan wat spesiaal vir die doel in die Bolsjewistiese fabriek in Leningrad (in 1935 hernoem na die Zavod Nr.185 (S. M. Kirov)). Hierdie span, die Opytniy konstruktorsko mekhanicheskiy otdel (OKMO) of Experimental Design Mechanical Section, is gelei deur N. Barykov en S. Ginzburg, en het die taak gehad om die Vickers -ontwerp vir Sowjet -produksie aan te pas.
Die eerste weergawe van die T-26 wat in produksie gekom het, was gebaseer op die Vickers E-tipe "A" met twee torings. Hierdie ongewoonste voertuig was gewapen met twee DT 7,62 mm -masjiengewere wat in identiese torings langs mekaar aangebring is. Elke rewolwer kon ongeveer 265 grade deurkruis, wat 'n oorvleueling van 85 grade aan die voor- en agterkant gee waarin beide gewere kon skiet, en groter gebiede van 95 grade aan weerskante, waar slegs een geweer gedra kon word.
Die T-26 Model 1931 is in verskillende weergawes vervaardig. Almal het die geweer van 7,62 mm in die linker rewolwer gedra. Sommige het die regtergeweer vervang met óf 'n groter masjiengeweer óf 'n 37 mm -geweer, wat gewoonlik in spesifieke tenks van die bevelvoerder gebruik word.
Die grootste verandering aan die ontwerp van die T-26 het plaasgevind in 1933, toe die twee torings van die Model 1931 vervang is deur 'n enkele groter rewolwer met 'n behoorlike tenkgeweer. Aanvanklik is probeer om 'n lisensiegeboude Rheinmetall 37mm-geweer in die linker rewolwer te monteer, terwyl die regter rewolwer verwyder is, maar hierdie reëling was nie 'n sukses nie.
In plaas daarvan is die geweer aangepas om die 45 mm anti-tenkgeweer van 1931 te vervaardig, en die OKMO en KhPZ in Kharkov is beveel om 'n rewolwer te skep wat die nuwe geweer kan dra. Hul eerste poging was 'n reguit sy -silindervormige rewolwer met 'n klein vierkantige gewoel agter om die geweer te balanseer, en 'n enkele luik in die dak. Op produksievoertuie bly die voorste helfte van die rewolwer silindries en reguit, terwyl die agterkant verleng was en reguit rande gekry het. Twee torings is in die dak geplaas.
Vroeë weergawes van die Model 1933 het 'n enkele koaksiale masjiengeweer in die rewolwer en was gemaak van grootliks gelaste konstruksie. In die geveg het die tenkspanne ontdek dat 'n vuurwapenvuur wat die buitekant van die klinknag tref, die binneste helfte kan afbreek, wat dan teen 'n hoë spoed om die binnekant van die tenk sou vlieg, en latere weergawes van die rewolwer het 'n volledig gelaste konstruksie gebruik. Teen die einde van sy produksie het die Model 1933 nog twee masjiengewere by die rewolwer gevoeg-een in 'n bal wat aan die agterkant van die rewolwer gemonteer is en 'n lugafweergeweer op die dak van die rewolwer.
Na die mislukking van die T-46-projek is S. Ginzburg en sy span by OKMO beveel om die T-26 te moderniseer. Die gevolglike T-26S Model 1937 het 'n voorwapen van 25 mm gekry en 'n nuwe rewolwer met 'n dikker skuins wapenrusting.
Daar word gewoonlik gesê dat die T-26S Model 1937 gewapen was met die Model 1938 45mm geweer. Sommige bronne verwys na 'n T-26S Model 1938, wat daarop dui dat hierdie nuwe geweer ingebring is nadat 'n aantal Model 1937's vervaardig is.
Die finale weergawe van die T-26S het 'n herontwerpte breër bobou met skuins sye gekry. Dit het die doeltreffendheid van die sywapens verhoog en ruimte gebied vir ekstra brandstof en ammunisie. Die rewolwer het 'n val-gesmede of gegote mantel gekry, wat die vervaardigingsproses vereenvoudig het. As gevolg hiervan het die T-26S Model 1939 'n baie meer moderne voertuig gelyk as die vorige Model 1931 of Model 1933, maar was hy nog steeds baie kwesbaar vir tenkwapenwapens.
Tydens die Winteroorlog met Finland het dit duidelik geword dat die 25 mm voorste pantser van die T-26S kwesbaar was vir moderne teen-tenkwapens. In 'n poging om die bruikbaarheid van die T-26 te verbeter, is ekstra 25mm pantserplate by 'n aantal tenks gevoeg om die T-26E te vervaardig.
Die T-26 is gebruik as die basis van 'n reeks vlamgooitanks. Die eerste was die OT-26, gebaseer op die tweeling-rewolwer Model 1931. Dit is gevolg deur die OT-130 en OT-133, gebaseer op die Model 1933, en laastens deur die OT-134, die enigste weergawe wat sy 45 mm-geweer behou het . Hierdie tenks vir vlamgooiers was baie kwesbaar in die geveg, want hulle moes binne 'n baie kort afstand van hul teiken kom terwyl hulle 'n groot hoeveelheid brandstof vir die vlamgooier dra wat slegs beskerm is deur die dun pantser van die T-26.
Die gevegsdebuut en bloeitydperk van die T-26 het gekom tydens die Spaanse Burgeroorlog, waar net meer as 300 T-26 Model 1933's aan die Republikeinse kant geveg het. Die 45 mm-geweer van die T-26 het dit 'n duidelike voorsprong gegee bo die Duitse en Italiaanse tenks wat Franco se nasionaliste ondersteun, in so 'n mate dat die nasionaliste bereid was om 'n oorvloed te betaal vir enige gevange T-26's. Selfs tydens hierdie relatief suksesvolle gevegsdebuut was die dun pantser van die T-26 kwesbaar vir die 37 mm-tenkgeweer wat in Spanje gebruik is. Die T-26S Model 1937 is in reaksie hierop vervaardig, maar die onderstel van die T-26 kon nie veel meer gewig dra nie.
Die situasie was nie so bemoedigend tydens die gevegte by die Khasan-meer in 1938 of Khalkin Gol in 1939. Die 45 mm-geweer van die T-26 was meer as in staat om die Japannese tenks wat tydens hierdie gevegte teëgekom het, te verslaan, maar een keer teen Japannese tenkwapenwapens bewys dat dit die T-26-formasies groot verliese kan berokken.
Erger was om te kom tydens die Winteroorlog teen Finland. Net voor die begin van die oorlog in November 1939 is die Sowjet -pantserkorps afgeskaf en die nuwe swakker pantserdivisies ly groot verliese tydens die gevegte. Minstens 1 600 tenks het verlore gegaan, en gegewe die oorwig van die T-26 in die tenkafdelings aan die einde van 1939, moes 'n groot aantal T-26's in die gevegte verlore gegaan het. In die nadraai van die Winteroorlog is die pantserkorps hervorm, en lesse wat uit die gevegte geleer word, sal 'n groot impak hê op toekomstige Russiese tenks, maar die T-26 moet vir eers verder veg.
Die T-26S word dikwels ongunstig vergelyk met die Duitse tenks waarmee hy in 1941 te kampe gehad het, en in twee belangrike aspekte het dit inderdaad geval. Al drie die belangrikste Duitse tenks van 1941-die Panzer II, Panzer III en Panzer IV met kort gewere was baie vinniger as die T-26, met 'n topsnelheid van 24-25mph in vergelyking met die 17mph van die T-26. Al drie was ook beter gepantser as die T-26, met 50 mm frontale en 30 mm sywapenstandaard op die Panzer III en IV en 30-15 mm pantser op die Panzer II. Hierdie vergelykings is egter nie heeltemal geldig nie. Beide die Panzer III en Panzer IV was twee keer die gewig van die T-26. Slegs die Panzer II was in dieselfde gewigsklas as die T-26, terwyl al drie Duitse tenks nuwer ontwerpe as die T-26 was. Die groot sterkte van die T-26 was sy 45 mm-hoofgeweer, wat, indien dit reg gebruik word, die indringende Duitsers groot verliese kon veroorsaak, wat binnekort sou ontdek dat hul eie tenks erg onderwapen was.
In Junie 1941 was daar moontlik 11 000 T-26's in diens van die Rooi Leër, maar die oorgrote meerderheid was verlore in die eerste paar weke van gevegte. Meganiese foute was waarskynlik verantwoordelik vir die helfte van hierdie verliese, met die tenks laat vaar toe die Rooi Leër teruggedwing is. Swak opgeleide en swak geleide Sowjet-tenkspanne het tydens die gevegte van 1941 min kans gehad teen die Duitse pansertroepe, en nog minder as hulle gedwing is om in die dunvel T-26 te veg.
Verskillende bronne gee effens verskillende produksiesyfers vir die hoofvariante van die T-26. Iewers tussen 1 150 en 1 625 tweeling-toring model 1931's is in 1931-33 vervaardig. 5.000-5.500 van die Model 1933 is in 1933-1937 vervaardig, wat dit die meeste van alle weergawes maak. Syfers vir die totale getal geproduseer wissel tussen 11 000 en 12 000, wat ruimte laat vir 4 400-5 300 van die latere Model 1937 en Model 1939.
Lengte: 4.8m/ 15ft 9in
Hoogte: 2,08 m
Gewig: 8,6 ton
Pantser: 6-15 mm
Hoofpistool: 37 mm Model 28
Sekondêre bewapening: DT 7,62 mm masjiengeweer
Gewig: 9,4 ton
Pantser: 15 mm voor, 6 mm kant
Hoofgeweer: 45 mm Model 32
Gewig: 10,5 ton
Pantser: 25 mm voor, 6 mm kant
Hoofpistool: 45 mm Model 38
Breedte: 2.39m/ 7ft 10in
Hoogte: 2,33 m
Gewig: 10,3 ton
Armor 25mm (voorkant)
Spoed: 28 km/ h/ 17 mph
Reikwydte: 125 myl
Die T-26, wat in die 1930's wyd vervaardig is, het gehelp om die Rooi Leër die grootste pantsermag ter wêreld te maak. Teen 1941 het T-26 tenks die vroeë Duitse Panzers met 'n verhouding van 4: 1 in die getal getel en gebruik swermtaktieke om die Duitse wapenrusting te oorweldig. Maar operasie Barbarossa, die geringe beskerming wat die T-26 bied, pas nie by die gewapende Panzer III en IV nie. Alhoewel die T-26 moontlik 'n vroeë uitgang in die Tweede Wêreldoorlog gehad het, het dit gehelp om 'n presedent te skep vir die massaproduksie van tenks. 'N Strategie wat uiteindelik die Rooi Leër tot oorwinning sou lei.
Bewapening: 45 mm VK-model, 1x DT-masjiengeweer
Spoed: 31 km/h (19,3 mph)
Reikwydte: 240 km
Bykomende inligting oor hierdie Brickmania & reg -pasgemaakte boukit:
Die T-26-stel is toegerus met talle funksies wat die veelsydigheid en lewensduur van die tenk weerspieël. 'N Aantal gedrukte elemente sal mense laat weet dat dit inderdaad 'n Sowjet-T-26 is. Die kombinasie handrail/radio-antenna versier die rewolwer, en die luikskut & rsquos-luik kan oopgemaak word om die pasgemaakte minifiguur te plaas. Die rewolwer en rsquos se hoofgeweer bevat 'n spreilig. 'N Onderwiel, loopvlakskakels en herstelgereedskap verseker dat u tenk aanhou rol!
Ontwerp deur Katya Hodgson
552 LEGO & reg en Brickmania & reg elemente
1x persoonlike minifiguur ontwerp deur Landon Reimer
1x 3D -gedrukte Sovjet -Tweede Wêreldoorlog -tenkhelm
Bykomende pasgemaakte gedrukte elemente
Volkleur gedrukte bouinstruksies
1/35ste skaal wat ooreenstem met ander Brickmania -stelle
Intermediêre vaardigheidsvlak (4-6 jaar bouervaring word aanbeveel)
Alle Brickmania & reg modelstelle is gemaak van nuwe toestand LEGO & reg stene. Hierdie model word gedemonteer en bevat volledige gedrukte bouinstruksies. Dit is 'n beperkte uitgawe en die produksie kan te eniger tyd gestaak word.
Dit is nie 'n LEGO & reg -produk nie. LEGO en die LEGO minifiguur is handelsmerke van die LEGO Group, wat hierdie produk nie borg, magtig of onderskryf nie. Die LEGO Groep is nie aanspreeklik vir enige verlies, besering of skade as gevolg van die gebruik of misbruik van hierdie produk nie.
T -26 Light Tank - Geskiedenis
Gegee deur Cookie Sewell
HyperScale word met trots ondersteun deurSquadron.com
Daar is vandag 'n aantal baie goeie en behulpsame historiese navorsers in Rusland wat goeie werke oor die geskiedenis van Sowjet -pantservoertuie ondersoek en publiseer, en die skrywers van hierdie sagtebandbundel is twee daarvan. Hierdie geskiedenis met 'n enkele volume van die T-26-ligtenk, wat die Sowjetunie oorspronklik as 'n "tenk vir infanterie bestempel het", dek die geskiedenis van die tenks self, 'n tweede volume (nr. 4-2003) is om die variante en omskakelings te dek. .
Die T-26 is ontwerp in reaksie op Sowjet-RKKA-beplanners wat vyf verskillende soorte tenks gesien het vir gebruik in die nuwe Rooi Leër van die dertigerjare: verkenningsvoertuie/amfibiese ligtenks, ligte tenks vir infanteriebegeleiding, ligte kavallerietanks vir hoëspoed bedrywighede, medium tenks en swaar tenks. Die T-26 is ontwerp om aan die tweede kategorie te voldoen, wat beteken dat dit infanterie moet kan ondersteun en daarom is snelheid nie 'n prioriteit nie.
Aangesien die Sowjet-tenkbedryf in 1929 pas begin het, met slegs 'n produksietenk uit die reeks, die MT-1- of T-18-begrotingstenk, is inligting en voorbeelde van buitelandse tenks gesoek. Hoewel niemand medium of swaar tenks gehad het wat die moeite werd was nie, kon die Sowjets voorbeelde van die Carden-Loyd-tenk uit die VK sowel as die Vickers & quotSix-Tonner & quot koop met twee masjiengeweertorings langs mekaar op dieselfde onderstel. Die & quotSix-Tonner & quot voldoen aan die behoeftes van 'n begeleidingstenk en is aanvanklik onder lisensie in die USSR vervaardig.
Terwyl die Sowjette egter in 1931 begin gereedmaak het om die nuwe tenk in Leningrad te vervaardig, is die ervaring van die resultate van die Oos -Chinese spoorwegoorlog van 1929 geëvalueer, en die besluit was dat tenks swaarder gewere sou moes dra om pilskaste te hanteer. , masjiengeweer neste en ander hindernisse op die slagveld. As gevolg hiervan het hulle 'n nuwe rewolwer ontwikkel wat 'n handige 45 mm-geweer met 'n goeie vuurwapen teen antitank en anti-versterking vir sy tyd (1932) voorsien het, en hierdie tenk het in 1933 in produksie begin. Die Sowjette het die tenk verder verfyn en radio- toegeruste bevelmodelle terwyl die produksie voortgaan. Die finale weergawes van die tenk het in 1940 van die Leningrad & quotVoroshilov & quot; fabriek nr. 174 lyne afgerol. 'N Totaal van 10 117 is in Leningrad vervaardig en ten minste nog 183 in Stalingrad gedurende die nege jaar lange produksieloop van die tenk.
Hierdie boek volg die nou tradisionele Russiese formule om die geskiedenis van ontwikkeling en evolusie van die tenk te beskryf, maar hierdie volume is dun op die voertuig in gevegsdiens, dit is waarskynlik dat die volledige gevegsgeskiedenis in die tweede volume sal wees, soos Russiese skrywers blykbaar skryf verkieslik voertuiggeskiedenis - beskrywing - variante - gevegsgeskiedenis van die voertuig in daardie volgorde.
Hierdie boek bied wel 'n Engelse vertaling van die onderskrifte van die foto's, en die meeste lyk beter as in die verlede. Ook onduidelike Russiese terme soos 'dynamamoreaktief' word in Engels as 'weerloos' genoem, en dit is baie makliker om te verstaan.
Modelers sal van hierdie boek hou, aangesien daar 'n magdom verskillende planne is vir die evolusie van die tenks in die T-26-reeks, alles in 'n skaal van 1/35:
Die T-26 tenk was 'n Sowjet -ligte infanterietenk wat tydens baie oorloë van die 1930's sowel as tydens die Tweede Wêreldoorlog gebruik is. Dit was 'n verbeterde weergawe van die Britse Vickers 6-Ton tenk. Dit was een van die beste en laaste tenkontwerpe van die 1920's. Die tenk het probleme ondervind toe nuwe anti-tenk gewere uitgevind is. Die tenk het 'n dun pantser gehad waarin die nuwe gewere gate kon afvuur. 
Meer T-26's is vervaardig as enige ander tenk van die tydperk. Meer as 11 000 is vervaardig.  Gedurende die dertigerjare het die USSR 53 verskillende tipes T-26 gemaak. 
Die T-26 was saam met die BT die hooftenk van die Rooi Leër in die dertigerjare. Alhoewel dit nie meer goed genoeg was om aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog in gevegte gebruik te word nie, was die T-26 die belangrikste tenk van die Spaanse burgeroorlog. Dit is ook gebruik tydens die Slag van die Khasan -meer in 1938 en in die Winteroorlog in 1939–40. Die Rooi Leër het meestal T-26's gehad tydens die Duitse inval in die Sowjetunie in Junie 1941.  Die T-26 is teen die Duitsers gebruik in die Slag van Moskou in die winter 1941/1942, die Slag van Stalingrad en die Slag van die Kaukasus in 1942–1943. Sommige tenke-eenhede van die Leningrad-front het hul T-26's gebruik tot 1944. Die Sowjet-T-26-ligtenks is laas in Augustus 1945 tydens die nederlaag van die Japannese in Mantsjoerije gebruik. 
Die T-26 is aan Spanje, China en Turkye verkoop. Boonop is die gevange T-26 ligte tenks deur die Finse, Duitse, Roemeense en Hongaarse leërs gebruik. 
Die T-26 was betroubaar en eenvoudig om te onderhou. Die ontwerp is verbeter tussen 1931 en 1941. Na 1940 is daar egter geen nuwe modelle van die T-26 gemaak nie.
Tamamlanan seun Altar projesi "Türk T-26 tankı ve kitabı" ile ilgili yeni ve değişik bir yol denemeye karar verdim. U kan ook 'n groot aantal projekte vir ons doen, maar u kan ook 'n groot aantal betaalde beleggings doen.
Son zamanlarda projesi için kaynak arayan ve bunun karşılığında ne vereceğini net olarak ifade eden ciddi pek çok minyatür model firmasının kullandığı, sosyal medya üzerinde projectelere katkı toplanmasını sağlayuzu situ "Crowdfunding" het 'n groot moontlikheid om 'n groter aantal beleggings in te dien, en dit kan ook 'n groot aantal pakkette toelaat. U kan ook 'n groot aantal ou projekte gebruik om 'n projekteerder te maak.
Altaar is 'n voorbeeld van 'n T-26 B tenkmodel en geskiedenisboek. Türk ordusunun ilk tankları olan Sovyet üretimi T-26 tankı model kiti ve ona eşlik edecek, iki yıldan fazladır üzerinde çalıştığım tarihi araştrma kitabıdır. Tenk model en kitap son aşamadadır. Probeer 'n tenk om 'n tenk te model.
Enkeltoring ligte tenk T-26
Sy eienskappe is aansienlik verbeter in vergelyking met die tweetoring-opset. Dit is sedert 1933 vervaardig en het aanvanklik 'n silindriese rewolwer met 'n enkele kanon, model 20K, 'n kaliber van 45 mm en een Degtyarev-masjiengeweer, 7,62 mm. Hierdie wapen was 'n verbeterde kopie van die tenkgeweergeweermodel 19K (1932), wat een van die kragtigste in sy tyd was. Baie min tenks uit ander lande het soortgelyke wapens gehad, indien enige. Watter ander wapens kan die nuwe T-26 dra? Tenk 1933 kan tot drie ekstra masjiengewere van 7,62 mm hê. Hierdie toename in vuurkrag was bedoel om spanne te help om spesiale teen-tenkgroepe te verslaan, aangesien die oorspronklike masjiengewere as onvoldoende beskou is. Die onderstaande foto toon een van die modelle T-26, met 'n museum vir tenks in Kubinka, die grootste versameling gevegsvoertuie ter wêreld.
Laat ons dan praat oor die tegniese eienskappe.
Die T-26-tenk is gebou op die basis van 'n masjiengeweertenk met twee torings, die Vickers MKE, 6 ton, waarvan die produksielisensie in die vroeë 1930's deur die Sowjetunie in Engeland aangekoop is. Dit was uiters moeilik om die produksie van so 'n komplekse masjien vir sy tyd te organiseer, en selfs in chaos, die gebrek aan 'n industriële basis, tegnologie en vaardig personeel in 'n land waar die grootste deel van die bevolking nie eens kon lees nie en skryf. En dit was nietemin moontlik om nie net serieproduksie uit te voer nie, maar ook om die Engelse masjien aansienlik te verbeter en te moderniseer.
Die T-26 was die mees massief vervaardigde tenk in die tydperk van die 1930's-vroeë 1940's. Feitlik al sy komponente en samestellings, die romp, die rewolwer, die bewapening, met die uitsondering, miskien van die onderstel, is herhaaldelik opgegradeer. Op sy basis is verskillende gevegsvoertuie, selfaangedrewe gewere, vuurwerptenks, trekkers en ingenieursvoertuie, en selfs teletanks gebou. T-26 het aan die geveg in Spanje deelgeneem en die vyand met 38-39g op die rivier verslaan. Khalkhin Gol en die Hassan -meer, in Fins geveg en natuurlik in die Tweede Wêreldoorlog. Dit het selfs daarin geslaag om deel te neem aan die nederlaag van die Japannese leër in 1945.
Aan die begin van die dertigerjare het die USSR tenkvloot bestaan ​​uit 'n massiewe ligte tenk escort infanterie MS-1 (T-18)-'n gemoderniseerde weergawe van die Franse Renault FT-17 tenk uit die Eerste Wêreldoorlog, en verskeie Britse voertuie. van dieselfde tydperk, moreel en fisies verouderd. In verband met die gebrek aan behoorlike ervaring van die Sowjet -tenkontwerpers en die onderontwikkeling van die industriële basis, is besluit om 'n beroep op buitelandse ervaring te doen. 'N Spesiale kommissie wat vir hierdie doel ingestel is, het die VK in die lente van 1930 besoek, die erkende wêreldsentrum vir tenkbou. As gevolg van haar werk is 'n ooreenkoms aangegaan oor die verskaffing in die USSR van vyftien tweerig-Vickers 6-ton tenks (oftewel Vickers Mk. E) en die gelisensieerde produksie daarvan in die Sowjetunie.
Op 13 Februarie 1931 besluit RVS USSR om die tenk "Vickers" Mk van die Rooi Leër aan te neem. E onder die aanduiding "T-26" (in daardie jare is hierdie tenk ook "laekragvegter" genoem) en word aanbeveel om die massaproduksie van hierdie masjien te begin. Die hoofvervaardiger van tenks sou die Stalingrad -trekkeraanleg wees, elke jaar was daar beplan om 13 800 tenks van hierdie tipe te vervaardig! Teen daardie tyd was die STZ egter nog in aanbou, sodat die bestelling tydelik by die Bolsjewistiese aanleg in Leningrad geplaas is. Binnekort is die tenkafdeling van die aanleg aan 'n onafhanklike plantnommer 174 aan hulle toegewys. KE Voroshilov.
In die ontwerp van die tenk is destyds 'n gewilde multi-rewolwer-skema gebruik. Die rewolwer van die tenk het onafhanklik van mekaar gedraai in 'n sektor van 270. Elkeen van hulle het een bemanningslid gehuisves wat van 'n 7,62 mm-masjiengeweer DT afgevuur het. Benewens die wysiging met 'n suiwer masjiengeweer, is ook 'n tenk met 'n kanon-masjiengeweer vervaardig, in die regte rewolwer waarvan 'n 37 mm Hotchkis geweer gemonteer is, of 'n B-3 met 'n skouerrus.
Hierdie tenks was bedoel vir peloton- en kompagnie-bevelvoerders en was daarom dikwels toegerus met ontvangs- en versendingsradiostasies 71-TK-1 met 'n raamantenne agter in die romp. Beide weergawes van die tenks-met masjiengeweer en met kanon-masjiengeweer-is parallel vervaardig. In totaal het die troepe meer as anderhalfduisend T-26 tenks met twee torings ontvang, waarvan slegs 'n derde 'n kanonmasjiengeweer gehad het.
T-26's is ontwerp om infanterie direk te ondersteun as deel van geweerformasies (die T-26 bataljon was deel van 'n aantal geweerafdelings) en ondersteun infanterie verder as deel van gemotoriseerde eenhede, asook om onafhanklike taktiese en operasionele take uit te voer. Een van die maniere om T-26 tenks te gebruik, toegerus met twee torings, was die "sweep" van vyandelike loopgrawe. Die tenk kom tot by die sloot, draai die regter rewolwer na regs en links - na links. Toe veg die masjiengeweerders teen 'n digte vuur teen die infanterie en skiet deur die hele loopgraaf in een ry.
Die ervaring met die gebruik van dubbele rewolwer T-26 tenks het getoon dat dit byna onmoontlik was om die vuur van die torings te koördineer, daarom het die bedryf vanaf 1933 begin oorskakel na die vervaardiging van tenks met 'n enkele rewolwer met baie sterker wapens. Teen 1934, op die monteerbane, het die enkelgemonteerde weergawe van die T-26 sy tweesleep-eweknie heeltemal verdring.
In 1933 begin die vervaardiging van 'n een-gemonteerde modifikasie van die T-26-tenk, toegerus met 'n silindervormige rewolwer met 'n groot deursnee, waarin 'n 45 mm-kanon 20K van die 1932-model met 'n dubbele DT-masjiengeweer geplaas is. Tydens reeksproduksie het die tenkontwerp talle veranderings en modifikasies ondergaan: die kapasiteit van die brandstoftenks is verhoog, vanaf 1935, sweiswerk is gebruik in plaas van klink, aangesien 1937 al die tenks met radio gestuur is (radiostasie 71-TK-3), in 1938 is 'n nuwe gelaste koniese rewolwer op die T -26 geïnstalleer, en in 1939 is die ligging van die wapenrustingsplate verander en die luginlaatblaaie verbeter (om te beskerm teen brandbottels) ervaring van gevegte in Spanje). Alle wysigings moes met 'n steeds groter massa betaal word.
In Julie 1938 het die Sowjet-Japannese gewapende konflik op die Hassan-meer uitgebreek, wat vinnig oorgegaan het tot 'n volskaalse meerdaagse geveg met talle militêre eenhede en 'n groot aantal voertuie. Aan die Sowjet-kant het die 2de aparte gemeganiseerde brigade van die bevelvoerder AP Panfilov en die 32ste en 40ste afsonderlike bataljons T-26 tenks aan die gevegte deelgeneem. In totaal het die genoteerde eenhede 257 T-26 tenks getel. Die stryd van tien dae het geen kant van 'n beslissende oorwinning gebring nie. Byna 'n derde van die oorspronklike aantal T-26 tenks is beskadig of verbrand.
'N Groot skade onder die T-26 was nie net te wyte aan die swak opleiding van bestuurderswerktuigkundiges nie, maar ook aan tegnologiese redes en nie te hoë kwaliteit pantservoertuie nie. Die handantenne wat eers op die tenks van die T-26-bevelvoerder geïnstalleer is, het hulle heeltemal uitgeskakel, en gevolglik is byna al die voertuie van die bevelvoerder op die eerste dag van die gevegte uitgeskakel omdat dit die vyand wat die vuur op hulle gekonsentreer het. In die toekoms is die leuningsantenne vervang met 'n onopvallende pen. Dit het duidelik geword dat, ten spyte van die veelheid, die T-26 tenks nie die take kon verrig wat hulle opgelê was nie en geen beduidende uitwerking op die uitkoms van die geveg kon hê nie. In die verdere gevegte wat in Julie-Augustus 1939 by Khalkhin-Gol plaasgevind het, het die BT die hoofrol gespeel wat teen daardie tyd die belangrikste Sowjet-tenks geword het.
Op 22 Junie 1941 in die Rooi Leër was daar ongeveer 10 duisend T-26 van alle modifikasies. Die anti-koeëlreservering en die lae mobiliteit van die tenk was een van die faktore wat gelei het tot die lae doeltreffendheid van die gebruik en die groot verliese van die T-26 in die aanvanklike tydperk van die Tweede Wêreldoorlog. Tog is dit in sommige sektore van die Sowjet-Duitse front, byvoorbeeld Leningrad, tot 1944 gebruik. Die laaste gevegsgebruik van die T-26 dateer uit 1945 in die Verre Ooste. Verskeie tenkbrigades, gewapen met hierdie gevegsvoertuie, het deelgeneem aan die nederlaag van die Kwantung -leër.
Maar teen die middel van 1941 was die tenk T-26 hopeloos verouderd, die tegniese vermoëns van sy modernisering was uitgeput. Die groot verliese van hierdie tenks, sowel as die hele Rooi Leër van daardie tydperk, is egter nie net deur 'n tegniese vertraging veroorsaak nie. In 41 bots die Sowjetunie met die mees gevorderde militêre masjien van daardie tyd. Die landleër van Nazi -Duitsland het alle leërs van die wêreld, saam van daardie tyd, heeltemal oortref, nie net en nie eers soveel in tegniese toerusting nie, soos in opleiding, koördinasie, gevegservaring, taktiek en strategie. in alle aspekte van militêre kuns.
Voordat die T-26 beoordeel word, is dit nodig om die klassifikasie te bepaal. In die meeste moderne gidse behoort hierdie motor tot ligte tenks. Trouens, die T-26 is 'n ligte infanterietenk, of 'n ligte infanterietenk. Om presies te wees, die tenk escort infanterie-masjiengeweer weergawe van die T-26. Dit is die volledige analoog van die Britse "Vikkers", wat deur die USSR gekoop is. Nadat hulle die T-26 met 'n 45 mm-geweer toegerus het, het hulle iets soos 'n vegvliegtuig gekry. Vanuit die infanterietenk het beperkte spoed gebly.
Ongeag die nuanses van die indeling, moet toegegee word dat die "Vickers 6 ton" en die analoog T-26 van die 1931-tipe volledig ooreenstem met die take wat vir hulle gestel is. Hul maneuveringskwaliteite en wapens pas volledig in by die konsep van 'n ligte infanterietenk. 'N Koeëlvaste verdediging aan die begin van die dertigerjare kan aan die einde van die twintigerjare nie as 'n nadeel beskou word nie, nie 'n enkele leër ter wêreld het gespesialiseerde tenkwa-gewere nie. Daar was geen teoretiese en praktiese basis van die anti-tenk-verdedigingstelsel nie; die tenk het die slagveld heeltemal oorheers.
Maar teen die tyd dat die T-26 in 1933 aangeneem is, het die situasie reeds verander. By die beoordeling van die wapenrusting van die tenk is daar die volgende kriterium: sy wapenrusting moet die skulpe van sy eie geweer "hou". Die beskerming van die T-26 voldoen nie aan hierdie maatstaf nie. Sy het nie die skulpe van tenkwapengewere van 'n kleiner kaliber, wat teen daardie tyd in die buiteland verskyn het, "vasgehou" nie. Besprekings vir die T-26 moet teen 1933 as verouderd erken word. 'N Begrip hiervan was egter eers nadat die T-26 in Spanje toegepas is. Die laaste vonnis van die T-26 is ontvang tydens die Sowjet-Japannese konflikte en die 'winter'-oorlog.
Die voorkoms van die koniese toring, en dan die skuins pantser van die rewolwer, het natuurlik gelei tot 'n groter koeëlvastheid. Maar net koeëlvast. Van skulpe het sy nog steeds nie gered nie. Die kardinale versterking van die bespreking was onmoontlik. En so weeg die laaste produksiemodelle van die T-26 12 ton, wat die tegniese betroubaarheid die negatiefste beïnvloed het. Oor die algemeen was dit nodig om die verouderde en tegnies en moreel T-26 in 1937 uit die produksie te verwyder, maar dit het voortgegaan om te produseer tot in die tweede helfte van 41 jaar. Om die werklike vermoëns van 'n verouderde masjien in gevegte met Panzerwa -tenks te evalueer, kan slegs hipoteties wees. Neem drie basiese parameters: mobiliteit, veiligheid en vuurkrag.
Die mobiliteit van die T -26 was sleg - dit was minderwaardig as alle Wehrmacht -tenks, met die uitsondering van die Tsjeggiese 35 (t). Laasgenoemde was oor die algemeen in terme van prestasie-eienskappe naby die T-26, aangesien dit binne die raamwerk van dieselfde konsep van 'n ligte infanterietenk geskep is. Die veiligheid van die T-26 was selfs erger-selfs die Duitse Pz-I, in werklikheid 'n wig met 'n roterende rewolwer, het 'n dikker pantser as die T-26 gehad. Alle ander ligte Duitse tenks van 1941 is beskerm deur pantsers van 25-30 mm en medium tot 50 mm.
Miskien was dit net goed met wapens by die T-26. Die kragtige geweer (vir 1939) het tot 'n mate vergoed vir die gebrek aan wapenbeskerming van die T-26 en het gedeeltelik die kanse op 'n vuurkamp met Duitse tenks gelykgemaak.
Dit was egter nie die gebreke van die T-26 wat in 1941 sulke groot verliese veroorsaak het nie.
Battlefront se T-26 Sowjet-ligte tenk
28 mm WO II Duitse gewere in Greatcoats II Besoek weer
'N Meer winterse uitbeelding van Duitse gewere met grootjasse II.
Staples Online Printing & amp Webbind
Die redakteur is besig met aanlyn drukwerk.
Eerste kyk: GF9 se 15 mm Dresden House
Opmerkings of regstellings?
T-26 Flamethrower [ edit | wysig bron]
Kategorie Light Flame-Thrower Tank
Spoed 28 km/h
Kyk die video: Brickmania t-26 Soviet tank review (November 2021).
Britse vlieëniers in die Slag van Brittanje
29 Augustus 2012-Ovadia Yosef staan ​​tussen Israel en aanval op Iran ?? Migron moet Maandag ontruim word - Geskiedenis