Werkersvergoedingversekering betaal voordele aan werknemers vir beserings wat op die werk aangegaan is. Dit is 'n verpligte dekking in 'n meerderheid van die state. Dus, die meeste besighede wat werkers in diens het, is deur die wet verplig om werkers se vergoeding te dek.
Oorsprong van Werkersvergoeding Wette
Voordat werkers se vergoedingswette ingestel is, het Amerikaanse werkers 'n verskeidenheid indiensnemingsverwante gevare ondervind. Baie besoedeling in vuil fabrieke, stowwerige myne of brandweerkantore.
Talle werkers het ernstige beserings gely of op die werk doodgemaak.
Gewonde werkers (of hul oorlewendes) wat vergoeding wou hê vir hul beserings, het net een opsie gehad: hul werkgewer dagvaar. Min werknemers het hierdie stap geneem. Vir een ding was regsgedinge duur en die meeste werknemers het nie die nodige fondse gehad nie. Tweedens kan werkgewers die meeste werknemer se regsgedinge verslaan deur van een van die drie verdedigings hieronder gebruik te maak. Hierdie verdediging word dikwels die "onheilige drie-eenheid" genoem omdat hulle so moeilik was vir beseerde werkers om te oorkom:
Bydraende Nalatigheid : Die werknemer se eie nalatigheid het tot die besering bygedra.
Aanvaarding van Risiko: Die werker het die risiko's van die werk aanvaar toe hy of sy ingestem het tot indiensneming.
Medewerker Nalatigheid: Die werker se besering is veroorsaak deur die nalatigheid van 'n medewerker
Teen die vroeë 20ste eeu het die Amerikaanse publiek simpatiek geword vir die beseerde arbeiders se omstandighede en het hulle hervormings geëis. In 1911 het Wisconsin die eerste werkersvergoedingswet in die VSA geslaag. Ander state het vinnig gevolg, en teen 1920 het 'n meerderheid van die state 'n werkersvergoedingswet geslaag.
Die laaste staat was Mississippi, wat sy wet in 1948 geslaag het.
Die Grand Bargain
Werkersvergoedingswette word dikwels na verwys as die Grand Bargain tussen werkers en werkgewers. Die wette verplig werkgewers om voordele, via hul werkersvergoeding versekeraar, te voorsien aan werkers wat beseer word. As werkgewers hierdie plig nakom, word hulle (meestal) beskerm teen regsgedinge deur beseerde werkers.
In feitlik alle lande is werkersvergoedingsversekering bedoel om die enigste oplossing vir werknemers wat op die werk beseer is, te wees. So, die wette verbied werknemers in die algemeen om hul werkgewers te dagvaar vir werkverwante beserings as die werkers gedek word deur werknemersvergoedingversekering.
Wette dek meeste werkers
Alhoewel werknemersvergoedingswette 'n meerderheid van werkers dek, het hulle wel uitsonderings. Dit wissel ietwat van staat tot staat. Byna alle lande sluit individue, soos maritieme werkers, uit wat onder 'n vergoedingsprogram vir federale werkers verseker is. Die meeste state sluit onafhanklike kontrakteurs , huishoudelike werkers en landbouwerkers uit. Sommige state sluit werkers in spesifieke beroepe, soos geordende priesters, makelaars en professionele atlete. As jy nie seker is hoe die wet in jou staat van toepassing is nie, raadpleeg jou versekeringsagent of prokureur.
'N kenmerk van die werknemers se vergoeding wette is dat hulle voordele betaal, ongeag die skuld. Werkers ontvang vergoeding vir werkverwante beserings, selfs as hul eie nalatigheid of dié van 'n mede-werker bygedra het tot hul beserings.
Staatswette bepaal die voordele wat aan beseerde werkers gebied word. State is redelik konsekwent in die tipes voordele wat hulle bied. Dit sluit gewoonlik in:
Mediese Dekking: Sluit mediese uitgawes vir dokter-, hospitaal- en verpleegsorg in; medikasie; diagnostiese toetse; fisiese terapie; en mediese toerusting
Ongeskiktheid: Verskaf gedeeltelike terugbetaling van lone wat verlore gaan tydens tydelike of permanente ongeskiktheid. Die gestremdheid kan totaal of gedeeltelik wees.
Rehabilitasie: Voorsien professionele opleiding vir werkers wat beroepe moet verander weens hul besering
Dood: Betaal sterftevoordele aan die oorlewende gade en minderjarige werkers wat op die werk vermoor is
Terwyl die meeste lande soortgelyke voordele bekostig, kan die bedrae wat hulle lewer aansienlik wissel. Byvoorbeeld, een staat kan tot 500 weke voordele vir 'n tydelike totale gestremdheid voorsien. 'N Ander staat kan slegs vir 104 weke voordele betaal.
Tensy hulle in 'n monopolistiese toestand sake doen , kan werkgewers werkverskaffersversekering koop by enige privaat versekeraar wat hierdie dekking bied. Die meeste werknemersvergoeding versekeraars reik beleid uit op 'n standaardvorm wat deur die Nasionale Raad op Vergoedingsversekering (NCCI) ontwikkel is.
Hierdie vorm bevat twee dele. Deel een verskaf werkers se vergoeding dekking. Deel twee dek werkgewer se aanspreeklikheid.
Deel een van 'n werkersvergoedingsbeleid betaal voordele aan werknemers wat beseer is op die werk. Werknemers ontvang voordele wat voorgeskryf word deur die werkersvergoedingswet van die staat waar die werkgewer se werkplek geleë is. Hierdie wet word deur verwysing in die beleid opgeneem. As 'n werkgewer werksplekke in verskeie state het, word die wette van al die lande deel van die beleid.
Deel twee van die polis bied werkgewers aanspreeklikheidsdekking . Dit dek regsgedinge deur beseerde werkers teen die werkgewer. Soos hierbo genoem, dek werkersvergoedingswette nie alle werkers nie. Daarbenewens kan die wette sekere tipes siektes of beserings uitsluit. Voorbeelde hiervan is hartaanvalle of beroertes wat op die werk voorkom, maar word nie as beroepsgesag beskou nie. Werkgewers aanspreeklikheidsversekering beskerm werkgewers teen regsgedinge gebaseer op beserings wat nie deur werkers se vergoedingversekering gedek word nie.
Die pryse van werkersvergoedingversekering is gebaseer op 'n klassifikasiestelsel .
Werkgewers word gekategoriseer in klassifikasies wat hul spesifieke besigheid beskryf. Die idee is dat werkers in diens van soortgelyke soorte besighede 'n soortgelyke risiko van beserings op die werk het. Elke klassifikasie verteenwoordig 'n tipe beroep, soos landskap tuinbou of elektriese bedrading. Werkgewers in soortgelyke beroepe word dieselfde klassifikasie toegeken.
Die mees gebruikte klassifikasiestelsel is deur die NCCI ontwikkel. Die meeste state gebruik hierdie stelsel of een soortgelyk aan dit. Die NCCI-stelsel bevat honderde klassifikasies, wat elkeen geïdentifiseer word deur 'n beskrywing en 'n vier-syfer kode. 'N Voorbeeld is kantoorkundiges, kode 8810. Elke klassifikasie is 'n tarief toegeken. Die koers wat van toepassing is op 'n spesifieke klassifikasie wissel van staat tot staat. In sommige lande word werknemers se vergoedingsklassifikasie deur die NCCI geadministreer. In ander word dit geadministreer deur 'n staatsbeoordelingsburo.
Werkersvergoeding premies word bereken op grond van twee hoof faktore: tariewe en betaalstaat. Betaalstaat beteken salarisse, lone, bonusse ens. Jaarliks ​​aan werkers as vergoeding betaal. Loonstaat is verdeel in die toepaslike klaskodes. Vir elke toepaslike klaskode word die betaalstaat gedeel deur 100 en dan vermenigvuldig met die tarief .
Byvoorbeeld, Harry besit Happy Hardware, 'n kleinhandelwinkel. Harry werk 25 werkers. Een werknemer werk in 'n rugkantoor as 'n deeltydse boekhouer. Die oorblywende 24 werknemers werk in die winkel. Op jaarbasis beloop die betaalstaat vir Harry se 24 winkelwerkers $ 500,000. Die betaalstaat vir sy boekhouer is $ 25,000. Harry se winkelpersoneel word geklassifiseer as Store-Hardware, Code 8010. Sy boekhouer word geklassifiseer as Kantoorwerknemers, Kode 8810. Die tarief toegeken aan klaskode 8010 in Harry se staat is $ 2,50, terwyl die koers vir kode 8810 $ .40 is. Harry se premie word soos volg bereken:
Winkel werkers: ($ 500,000 / 100) X $ 2.50 = $ 12.500
Boekhouer: ($ 25,000 / 100) X $ .40 = $ 100
$ 12,500 + $ 100 = $ 12,600 premie
Die meeste werkgewers wat werkers se vergoedingsversekering koop, is onderworpe aan ervaring-waardering . Wanneer die waarderingsgradering van toepassing is, beïnvloed 'n werkgewer se verliesgeskiedenis die premie wat die werkgewer betaal vir werkersvergoedingversekering. Die werkgewer se verlieservaring word in vergelyking met die gemiddelde ondervinding van ander werkgewers in dieselfde nywerheidsgroep. As die werkgewer se geskiedenis beter as die gemiddelde is, sal dit 'n krediet kry op sy werkers se vergoedingspremie. As die ervaring erger is as die gemiddelde, sal dit 'n debiet ontvang.
Afhangende van jou toestand, kan die ervaringsgraderingstelsel geadministreer word deur die NCCI of 'n staatsversekeringsburo. Jou werkersvergoeding versekeraar rapporteer jou premie en verlies data aan die administrateur. Die administrateur gebruik dan daardie data om jou ervaringveranderaar te bereken. Jou wysiger is gewoonlik gebaseer op drie jaar se data en word jaarliks ​​opgedateer. Dit kan minder wees as een ('n krediet), gelyk aan een (eenheid), of meer as een ('n debiet). Jou wysiger word getoon op 'n werkblad wat deur die NCCI of jou staatsburo uitgereik is.
Die volgende voorbeeld demonstreer hoe jou ervaringveranderaar jou premie kan beïnvloed. Gestel Happy Hardware het 'n beter verliesgeskiedenis as meeste hardewarewinkels in sy staat gehad. Happy Hardware se ervaring wysiger is .90. Happy se goeie verlies ervaring het die maatskappy 'n 10 persent afslag op sy werkers se vergoedingspremie verdien: $ 12,600 X,90 = $ 11,430
Veronderstel nou dat Happy Hardware se verlieservaring erger was as die groepgemiddeld, wat op 'n wysiger van 1,15 gelei het. Happy se premie is nou 15 persent hoër as die gemiddelde. Happy se premie sal $ 12,600 X 1,15 = $ 14,490 wees.