Die geleentheid was die sesde dag van die skeppingsweek nadat God die aarde as woonplek voorberei het en nadat Hy die visse, die voëls en die ander diere geskep het. Dit is alles deur die goddelike woord geskep, wat beteken dat God beveel (of gewil) het dat elke ding gebeur en dit het gebeur. Die geval van die skepping van die mens verskil. Die geïnspireerde verslag lui: ‘En God het gesê: Laat Ons mense maak na ons beeld, na ons gelykenis… En God het die mens geskape na sy beeld: na die beeld van God het Hy hom geskape; man en vrou het Hy hulle geskape’ (Genesis 1:26–27).
Omdat die Here geen ander raadgewer nodig het nie,3 het enige sodanige oorlegpleging ongetwyfeld binne die Godheid plaasgevind—tussen God die Vader en God die Seun en God die Heilige Gees.4,5 Hebreërs 1:2 sê vir ons dat toe God die wêreld (AOV) of die heelal en alles daarin (NLV) gemaak het, Hy dit deur sy Seun gedoen het.6
God kon maklik beveel het dat die mens deur sy eie Woord geskep word, soos Hy in die geval van die diere (Genesis 1:20,24) en die plante (Genesis 1:11) gedoen het, maar Hy het besluit om dit nie te doen nie. Die mens is nie ’n nabye familielid van die diere nie, en ook nie verlangs aan primitiewe plantlewe verwant nie, en ook nie die produk van slym nie. Hy is daarenteen iemand groots, wonderlik en anders, die uitnemendste deel van al God se werke, en ’n spesiale uitdrukking van die goddelike aard—deur God se eie, persoonlike optrede geskep. God stel hom met statigheid, waardigheid en die eer van ’n intieme beraadslaging aan die kant van die Godheid voor.
Hoewel die mens uit die stof van die aarde gevorm is, het God persoonlik ‘in sy neus die asem van die lewe geblaas. So het dan die mens ’n lewende siel geword’ (Genesis 2:7). Die mens se lewe is dus nie die gevolg van die spontane herskikking van molekules binne sy liggaam nie, en het ook nie ontstaan uit die evolusie van enige dier of ‘laer mensagtige wese’ (soos teïstiese evoluniste leer) nie, maar is ’n regstreekse geskenk van God. Dit word verder in die Bybel in Lukas se geslagsregister van Adam bevestig waar hy sê dat Adam die seun nie van ’n mensaap nie, maar ‘die seun van God’ was (Lukas 3:38).
Wat was daar wat God met die Seun moes bespreek? Openbaring 13:8 sê vir ons dat die Lam van God (dit is Jesus) ‘van die grondlegging van die wêreld geslag is’. Teen die sesde dag van die skeppingsweek was die grondslag van die wêreld goed en waarlik gevestig, maar met die skepping van die mens was God op die punt om die reeks gebeure in te lui wat onverbiddelik tot die toekomstige kruisiging en dood van die Here Jesus Christus aan die kruis ter versoening van die sondes van die mensdom sou lei. In sy aardse lewe het Jesus in die Tuin van Getsemane sy bereidheid bevestig om die wil van die Vader in dié verband te doen (Matteus 26:39,42). Het Hy dit dalk ook in die hemelse raadsvergadering gedoen net voordat God Adam geskep het?
Toe God die mens in sy eie beeld geskep het,7 het Hy bedoel dat mense (sowel mans as vroue) op sekere maniere ’n ooreenkoms met God sou toon en sekere van die goddelike voorregte sou deel. In dié verband merk ons op:
Hoewel God gees is (Johannes 4:24) en nie ’n liggaam soos ’n mens het nie, het Hy toe Hy in die Ou Testament aan mense verskyn het, dit in die vorm van ’n menslike liggaam gedoen (byvoorbeeld Genesis 18:1–2; 33:24,28,30).8 Dr. Henry Morris skryf: ‘Daar is daarom iets aan die menslike liggaam wat op unieke wyse vir God se manifestering van Homself gepas is, en Hy het (omdat God al sy werke van die begin van die wêreld ken—Handelinge 15:18) die mens se liggaam sekerlik daarmee in gedagte ontwerp. Gevolglik het Hy dit, anders as die diere, met ’n regop stand ontwerp, met ’n gesig wat opwaarts kyk, in staat tot gesigsuitdrukkings wat met emosionele gevoelens ooreenstem, en met ’n brein en ’n tong wat tot duidelike, simboliese spraak in staat is.’9,10
Daarby was die menslike liggaam die vorm waarin God die Seun vlees sou word, of ‘die gestalte van ’n mens sou aanneem’ (Filippense 2:7, par.). God het die mens dus gemaak in die liggaamlike vorm wat Hy self eendag sou aanneem—die vorm waarin Hy Hom bekend wou maak.
Tussen al God se skepsels het net die mens ’n gees of God-bewustheid; dit wil sê, die vermoë om God te ken en deur gebed, lof en aanbidding geestelik gemeenskap met Hom te hê. Sedert die sondeval (Genesis hoofstuk 3) het die mens ’n ingebore morele bewustheid van goed en sleg, of gewete, wat hy in sy gees waarneem.13
God se sosiale aard en wesenlike liefde blyk uit die leerstelling van die Drie-eenheid. God—wat liefde is—het die mens met ’n sosiale aard en ’n behoefte aan liefde gemaak. Die stelling in Genesis 3:8—‘hulle het die stem van die HERE God gehoor terwyl Hy wandel in die tuin in die aandwindjie’—dui daarop dat Adam en Eva—dalk daagliks—kameraadskap en gemeenskap met God geniet het.
God het ook aan die mens op ’n baie spesiale en intieme manier kameraadskap en liefde verskaf. Voordat hy Eva geskep het, het Hy gesê: ‘Dit is nie goed dat die mens alleen is nie. Ek sal vir hom ’n hulp maak wat by hom pas’ (Genesis 2:18). Hy het Eva toe gemaak uit ’n been wat uit Adam gehaal is (Genesis 2:21–24)—’n feit wat Jesus in sy debat met die Fariseërs gebruik het om die heiligheid van die huwelik en die intimiteit van liefde binne die huweliksverhouding te verdedig (Matteus 19:4–6; Markus 10:6–8).15
Die mens is ’n drievoudige wese of drie-eenheid van liggaam, siel en gees. Plante het ’n liggaam en onbewustelike lewe; diere het ’n liggaam en bewustelike lewe (Hebreeus: nephesh, wat gewoonlik as ‘siel’ vertaal word); die mens het ’n liggaam, bewustelike lewe (of siel, wat in die mens uit die intellek of verstand, die emosies of gevoelens en die mag van keuse of wil bestaan) en gees (God-bewustheid). Die mens is dus in al drie opsigte die onsterflike en unieke beeld van God. Sommige kommentators vergelyk dié drie-eenheid van die mens met die Drie-eenheid binne die Godheid van Vader, Seun en Heilige Gees. Gaan terug na die teks