JY LEES NOU Selloos
Ek behoort blykbaar tot 'n spesie wat so bedreig is soos die Siberiese tier, die blouvinwalvis en die albatros. Teen die tempo wat ons verdwyn, gaan ons oor tien jaar totaal uitgewis wees. En ons het nie eens 'n organisasie om ons te beskerm nie!
Ek begryp dat selfone vir die meeste werkende ouers 'n troos geword het, 'n manier om kontak te behou met kinders wat te min gesien word. Ek beveel beslis nie aan dat ons almal ons tieners se selfone konfiskeer nie. (In my eie huis sal dit 'n muitery veroorsaak wat die Franse Revolusie soos 'n plesierige piekniek laat lyk.) Ek verstaan dat 'n selfoon my veiliger gaan laat voel as ek vrou-alleen laatnag in 'n gevaarlike buurt bestuur en my
motor begin onverklaarbaar ruk of stol . . .
Maar daar's 'n tyd en 'n plek vir alles. Selfs vir 'n selfoon. Dis 'n tegnologiese prestasie wat veronderstel is om jou lewe makliker te maak, nie om jou lewe oor te neem nie. Die probleem met 'n selfoon is, dis so verslawend soos dagga of kokaïen. En net so nadelig vir jou brein, jou sosiale gedrag of
doodgewone goeie maniere.
In die ou dae het dokters en ander mense met Lewensbelangrike Beroepe sulke bliepende apparate aan hul broek vasgeknyp. As jy in 'n donker rolprentsaal sit en die man langs jou se blieper begin raas, het jy jou nie vervies nie, want jy't geweet hy word dringend gesoek om iemand se
lewe te gaan red. Die probleem is, deesdae gedra elke selfooneienaar hom soos iemand met 'n Lewensbelangrike Beroep, selfs dié wat nie werk nie. Dalk verál dié wat nie werk nie, dink ek as ek na die tieners op ons dorp kyk. Asof elke oproep 'n saak van Lewe of Dood is.
Soms voel ek soos die enigste oorblywende volwassene in die wêreld wat nié 'n Lewensbelangrike Beroep het nie. Wat opreg glo dat die aarde sal aanhou draai – minstens vir nog 'n rukkie? – as ek nie te alle tye telefonies bereikbaar is nie. En tog vermoed ek daar moet heelwat meer sulke