Dat Kaleshaan onthef is van die amp as Kommandant moes sekerlik vir hom ‘n vernedering gewees het maar aan die ander kant seker ook ‘n verligting. Dit het beteken dat hy minder uithuisig sou wees. Baie lede van die Volksraad was gekant teen die vonnis maar moes gedwee die besluit van die meerderheid aanvaar. Die aangeleentheid het sy aansien onder lede van die Volksraad en die burgers nie juis veel geskaad nie. Inteendeel, hy behou sy pos as lid van die Uitvoerende Raad van die ZAR en verrig nog waardevolle werk.
Daar is sprake dat hy as President gekies is maar dit kan nie gestaaf word nie. Dit was moontlik ‘n uitgemaakte saak onder die publiek dat hy wel as president verkies sou word. Die verkiesing het egter in die kort tydjie wat die “Republiek Lydenburg in Zuid-Afrika” bestaan het, nie gematerialiseer nie.
Interessant tog is die herinneringe van Catharina Francina Maria Dreyer (Garries), ‘n kleindogter van Kaleshaan. Met die skrywe van hierdie artikel was sy 92 jaar oud. Behalwe vir swak sig geniet sy nog goeie gesondheid. Sy vertel: “Toe ek op skool was, het ons ‘n Hollandse onderwyser gehad wat op daardie tyd vir my snaaks opgetree het as ek oor die tou getrap het. Dan het hy altyd vir my gesê: ‘Nee, dat is niet reg als de kleindogter van de President zoo maak nie’. Eers later het ek verstaan wat hy daarmee bedoel het. ”
Die anneksasie moes vir die ZAR ‘n bitter pil gewees het om te sluk. Het hulle dan nie vir Vryheid en onafhanklikheid groot ontberings gely nie? Die Britse owerheid sou die ellende wat die Boerevolk gely het in elk geval nooit verstaan het nie. Hoe kon hulle ook? Duisende kilometers het hulle geskei van die ZAR en hulle moes op hoorsê en briewe reageer en daarvolgens hulle metode van bestuur aan die suidpunt van Afrika aanpas. Dit is nodeloos om te sê dat daardie metode heel dikwels ‘n totale mislukking was. Hy gee bevele dat sy troepe soos ‘n bloeddorstige dier op die spoor van die prooi moet bly. Die Boerevolk was mos eerstens Britse onderdane en Brittanje sou sorg dat hulle dit bly.
Tandila, koningin van die Amaswazi, het die owerheid gewaarsku dat die sendingstasie van Johannes later ‘n gevaar kan word vir die blankes omdat sy die sluheid van die Umsitu geken het. Johannes het ‘n skool en ‘n kerk gebou en dit deeglik verskans en dit was ook nie lank nie of die moeilikhede het begin.
Die feit dat Kaleshaan vir bykans 36 jaar in die Volksraad gedien het, by verskeie kommissies betrokke was en telkens geslaag het in sy onderhandelinge met die swartmense, benadruk sy buitengewone bekwaamheid in regeringsake. Die aantal kere wat hy beboet is vir versuim omdat hy soms traag was om van die huis af weg te wees, het nooit sy aansien onder die burgers geskaad nie. Inteendeel, om hulle sake te behartig, was hy die vuurvreter so reg na hulle hart.
Die twee besoeke van Ds. Murray aan Lydenburg was vir die nedersetters soos manna uit die hemel. Uitgehonger om die Woord van God uit Sy dienskneg se mond te verneem, stroom hulle in hulle honderde na sy eredienste. Afgesien daarvan dat hy die eredienste behartig, verrig Ds. Murray ook die ander noodsaaklike kerklike dienste. Uit die 79 katkisante wat aansoek om lidmaatskap doen, word 49 aangeneem en 109 kinders word gedoop. Voorwaar, Ds. Murray, konsulent van Lydenburg, het in die paar dae wat hy tot sy beskikking gehad het – hy moes die Maandag weer vertrek – lanklaas so hard gewerk om al die kerksake in order te kry. Die mense smeek hom, selfs met trane in die oë, om as hul leraar aan te bly, of as dit nie kan nie, hulle dan nogmaals te besoek.