‘n Gepaste lied, byvoorbeeld Lied 587: 1-2, kan gesing word. Alternatiewelik kan die Lofsang van Hanna (1 Sam 2: 1-10) gelees word. Dankgebed
Die woorde "In daardie tyd" (v 1) vind aansluiting by die geskiedenis in die voorafgaande hoofstuk. Dit beskryf die skrikwekkende tydperk wat die volk van God moes deurmaak onder die aanslag van goddelose heersers wat God uitgetart en sy volgelinge aan verdrukking onderwerp het. Die begin van daardie tydperk het reeds aangebreek, maar dit sou nog hewiger word en ‘n klimaks bereik onder die mees gehate koning, Antiogus IV Epifanus. Daarom moet 12:1–3 saam gelees word met 11:40-45, waar die aktiwiteite van die wreedaard beskryf word. Gedryf deur ‘n onversadigbare magsug sou hy een volk na die ander oorweldig, selfs die beloofde land inval en baie ander lande tot oorgawe dwing. Selfs die magtige Egipte, Libië en Kus, sal onderwerp en van skatte beroof word. Hy sal woedend opruk teen almal wat dit waag om hom teë te gaan en in sy woede sal hy baie mense vermoor. Die tyd van swaarkry vir die gelowiges sal die diepste laagtepunt wees in die geskiedenis van die volk, want vandat daar nasies is, was daar nog nooit soveel verdrukking, smart en lyding nie. Ofskoon dit ‘n krisistyd is, sal dit net ‘n tydperk in die geskiedenis wees en deur God se ingryping getermineer word. By 11:45 word voorspel hoe die loopbaan van die gewraakte koning, wat teen die Allerhoogste gelaster, die heiliges vervolg en hulle godsdiens en aanbidding probeer verwoes het (7:25), tot ‘n einde kom. Eintlik het Daniël sy einde reeds vroeër in ‘n nagtelike visioen gesien (7:9-27). Die magtige wreedaard word aan sy einde geteken soos een wat self magteloos geword het, omdat niemand hom kan (of wou) help nie. Waarskynlik sou die gewelddadige aanslag teen God se volk ook die einde van die tyd wees. Die verwagting was dat daar aan die einde van die tyd ‘n alles-bepalende daad van God se kant sal wees wat die vyand finaal sou uitwis. Hoe ver in die toekoms hierdie einde van die tyd sou wees, is nie seker nie. Goldingay en andere reken dat die fokus van die visioen op die periode onmiddellik na die dood van Antiogus IV val. Sommige denkers suggereer dat die visioen se vervulling nog moet plaasvind. Binne die konteks lyk dit tog of die vervulling slaan op die beëindiging van Antiogus IV se bewind, en die verlossing van die gelowiges wat die verdrukking onder hom deurgemaak het.
Vers 2: Niks kan die sekerheid van die gelowiges se uiteindelike redding van hulle wegneem nie. Die wreedste vervolging onder Epifanus kon dit nie regkry nie. Selfs nie die dood nie, want baie van dié wat ontslaap het, wat onder die felle aanslag met hulle lewens geboet het, sal uit die graf opstaan tot die ewige lewe. Vers 2 is die enigste keer in die Ou Testament dat die uitdrukking "ewige lewe" gebruik word, en duidelik oor die opstanding uit die dood van ‘n enkeling gepraat word. Op ander plekke skemer slegs iets deur van die moontlikheid van ‘n lewe na die dood (Ps 17; 39; 49; 73; Pred 3:18-22; Jes 53). In die visioen word nie ‘n duidelike teologie oor die opstanding uit die dood uitgespel nie. Die teks en konteks waarin dit voorkom, fokus op die triomf van God se koninkryk aan die einde van die tyd van beproewing. In die voorspelling van die geweldige verdrukking wat die finale oorwinning van God sal voorafgaan, word die ryke troos van die opstanding uit die dood en ‘n ewige lewe van heerlikheid vir die gelowiges voorgehou. Dit dien tot bemoediging van hulle op die weg van geloofsvervolging en lyding. Vir dié wat in die lewe behoue bly, sal redding betyds opdaag, maar ook hulle wat in die stryd gesterf het, word beloon. Die woord "baie" dui aan dat nie almal wat reeds gesterf het, sal opstaan tot die ewige lewe nie. Met die woord "party" word die bedoeling duideliker omlyn. Net party is bestem vir die ewige lewe, terwyl party bestem is vir die ewige skande en veragting. Die dapper manne en vroue, wat op gevaar van hulle lewe af liewer soos martelare gesterf het in plaas van kapitulasie, se name is in die boek opgeteken vir die ewige lewe. Vir die afvalliges, wag daar net ontreddering. Die uitdrukking "verstandige leiers" in vers 3 verwys in die algemeen na diegene wat getrou aan Jahwe gebly het. Allereers moet gedink word aan die Jode wat nie deur die helleniseringsproses meegesleur is nie, maar gehou het by Jahwe se gebooie. Verder is daar diegene wat nie geknak het onder die felle aanslae van vervolging nie. Hulle lewe van getrouheid het ‘n versterkende uitwerking op mede-volksgenote gehad. Hulle voorbeeld en verstandige leiding vir dié wat begin twyfel het, was beslis van onskatbare waarde. Daar was ook diegene wat in leiersposisies aangestel was, wat gehou het by die geopenbaarde waarheid van God en wat met bemoediging en voorbeeld die volk aangespoor het en daardeur baie mense op die regte pad gelei het. Vir hulle almal wag daar beloning aan die einde van die stryd. Hulle sal oorlaai word met eer en heerlikheid en sal skitter met die glans van die hemel self. Hulle beloning word vergelyk met die glans wat versprei word deur die hemelliggame. Hulle sal in die ewige lewe die glansende heerlikheid deelagtig wees, want hulle sal vir altyd skitter soos die sterre. Met hierdie uitdrukkings word luister verleen aan die heerlikheid in die ewige lewe waarmee hulle beloon sal word (Aalders).
Konteks Vir die korrekte verstaan van ons teksvers moet rekening gehou word met die feit dat Daniël 7–12 vanuit ‘n apokalipties–eskatologiese perspektief geskryf is. In sy oorsig van die leer oor die laaste dinge, vermeld Müller die vernaamste resente strominge in die denke oor die eskatologie. Elkeen van die verskillende rigtings "het op sy eie wyse die prediking beïnvloed omdat dit die hermeneutiese raamwerk vorm waarbinne die teks uitgelê word" (Müller). ‘n Kort onderskeid tussen apokaliptiese en profetiese eskatologie dui daarop dat laasgenoemde op ‘n toekomsverwagting fokus, gerig op beter toestande binne die huidige geskiedenis. Vir Israel beteken dit dat sy herstel deur politieke prosesse en sosiale veranderinge, nog op aarde en in die geskiedenis sal plaasvind. In teenstelling met so ‘n aardse toekomsverwagting, sluit apokaliptiese eskatologie ‘n meer kosmiese dimensie in (Burden). Die hoop is op ‘n bonatuurlike ingryping van God vir die vestiging van ‘n nuwe aarde en hemel aan die einde van hierdie geskiedenis, in ‘n boaardse ruimte en tyd. Die aandag is op dit wat in die hiernamaals sal gebeur, in ‘n bo-historiese bestaan wat die dood transendeer. Aan die einde van die tyd sal God direk ingryp tot redding van die regverdiges en veroordeling van die onregverdiges, in ‘n nuwe lewe wat op die huidige bestaan sal volg. Vanuit die perspektief van ‘n nuwe eeu word die huidige geskiedenis – die verlede, hede en toekoms geïnterpreteer en beleef (Vorster). Hierdie perspektief is die sleutel tot die verstaan van Daniël 7–12.
Verder vertoon dié materiaal ‘n openbaringskarakter. Die inligting word gewoonlik toegedig aan ‘n bonatuurlike wese wat in ‘n visioen verskyn. Dit is deurspek met allerhande simbole wat allegories geïnterpreteer moet word (Burden) en wat die uitleg van so ‘n teks bemoeilik. Hoe moeilik die Boek Daniël ook al mag wees om te verstaan, kan ons met Burden saamstem dat dit ‘n universele boodskap van bemoediging bevat vir mense wat leef in problematiese tye van onrus en onsekerheid. God word egter nooit deur probleme van enige aard verras nie. Hy is altyd in beheer van die hele wêreld. Die boodskap van Daniël 12:1-3 is dat daar ‘n finale oorwinning van God aan die einde sal wees. Dit behels beloning vir die regverdiges en hou ‘n besondere boodskap in vir die tydsgewrig waarin die kerk tans is. Lidmate raak al meer onseker in politieke prosesse waaroor hulle geen beheer het nie. Onsekerhede wat die gevolg van werkloosheid, skielike ontslag, ekonomiese wisselvallighede en armoede is, neem toe. Daar is onsekerhede aangaande die rol en die gesag van die kerk. Daar word toenemend gedink aan wat die toekoms inhou. Die boodskap van Daniël 12:1-3 is ook toepaslik vir hierdie tyd van die kerklike jaar. Sommige mense het moed verloor, omdat alles wat tydens die kerkfeeste belowe is, nie gerealiseer het in hul lewe nie. Ander voel liggaamlik en emosioneel uitgeput. Die mooi voornemens aan die begin van die jaar het nie gematerialiseer nie. Nog ander het vertroue in die Kerk verloor, want die kerk het nie die oplossings vir ons tyd nie. Is dit nog die moeite werd om in God te glo? Kan ons nog glo in Jesus se verlossing van die wêreld, terwyl onreg, bedrog, geweld, moord en kindermishandeling toeneem?
Die opgestane heiliges ontvang die ewige lewe en word gekroon met eer en heerlikheid. Die ongelowiges sal ook opstaan, maar dit is ‘n opstanding tot die verderf (Joh 5:28-29).
Die feit van Goddelike bystand is die sekerheid wat die gelowige deur alles dra. Die onuitblusbare hoop op en die sekerheid van die ewige lewe en heerlikheid by God.
Verdrukking: Die woedende optrede van die geweldenaars teen die volgelinge van God, word veral in hoofstuk 11 beskryf (Vgl die bespreking van vs 1 hierbo onder teks). Die skynbare sukses wat die onderdrukkers behaal, is net tydelik. God laat slegte mense ook toe om op te tree in verantwoordelike posisies; Hy skep volop geleenthede om met die mag tot hulle beskikking, goed te doen en tot voordeel van ander te wees. Tog is God nooit verantwoordelik vir enige van die slegte dade wat hulle verrig nie. Die prediker moet ten volle gebruik maak van die geskiedenis van die verdrukkers in Daniël om die gemeente van vandag wat met ander vorms van "verdrukking" en lyding te kampe het, te bemoedig. Spesifieke probleme en vrae moet aangespreek word. Daar moet met aandag geluister word na wat gelowiges vandag bekommer, wat maak dat die moed, die hoop en die lewenslustigheid wat kenmerkend van die gelowige se lewe behoort te wees, nie in hulle individuele lewens en ook nie kollektief in die gemeente, sigbaar is nie. Dit mag pessimisme wees oor die politieke toekoms, twyfel en onsekerhede, die ekonomiese wisselvalligheid, werkloosheid of die vrees vir afdanking, dreigende lewensgevare, onveiligheid, moord en doodslag. Dit mag geestelike bekommernisse wees. Die toesegginge van God in die sakramente en die feeste is nog nie sigbaar in hulle lewe nie. Gelowiges mag juis daarom begin twyfel in die boodskap van die Kerk, wat nie meer die antwoorde het op hulle probleme nie. Die preek moet duidelik maak dat God ook lyding gebruik om sy doel in elke lewe te bereik. Versterking: In hierdie tweede rondte moet die prediker die rol wat Migael vervul het ten opsigte van die kinders van die volk as uitgangspunt neem (Vgl. aantekening onder teks hierbo). Dié wat swaarkry moet weet dat God in beheer is en dat Hy hulle nie vergeet nie. Hy sê: "moenie bang wees nie" (Vgl Jes 43 : 1-5). God se bystand word soms sigbaar in die lewe van ander gelowiges wat volhard, ondanks die lyding en verleiding. Die belangrike rol van hulle wat getrou bly, moet nooit onderskat word nie. Deur hulle woorde en dade word ander versterk en bemoedig. Vir ons het Hy sy Woord, sy Seun en sy Gees gegee, tot ons versterking: "Ek (sal) julle ook vashou in die tyd van beproewing wat oor die hele wêreld gaan kom …"(Op 3:10; ook Ps 91; Jes 59:19; Luk 21:17-19; 1 Kor 10:13; 2 Tess 3:3; 2 Tim 4:17; 2 Pet 2:9; Jud 24). Nie Migael nie, maar Jesus is tans ons voorspraak, voorbidder en verdediger aan die regterhand van God.