Voorverhit die oond tot 220 °C. Voer ’n groot gerande bakplaat met foelie uit; plaas ’n roosterrak bo-op die foelie. En skielik, in ‘n glaskas in die ou biblioteek met sy rakke vol leergebonde waardigheid, vang my oog ‘n verbeelding van daardie Kaapse stigtingsmite: ‘n woeste, bebaarde figuur met ‘n liggaam van rots waarin die buitelyne van ou Tafelberg uit te maak is (sy regterhand lê op Duiwelspiek). Die figuur met sy kop soos ‘n versmelting van wind en wolk op ‘n torso van rots – amper soos ‘n Ou Testamentiese God die Vader – tier met stille woede op ‘n etsplaat en die afdruk daarvan. Maar – die lekkerste aspek van Poetry International se lifedesdoepa is die reeks liefdesverse wat hulle uit hul argiewe saamgestel het. ‘n Twintigtal gedigte wat jou telkens verras met die verskeidenheid van aanbod; gedigte van die heel vernaamste digters wêreldwyd … En ja, die heerlike verrassing dat Charl-Pierre Naudé hom eweneens in dié uitgelese geselskap bevind met sy onvergeetlike vers “Teen die liefde”.