Brinkley`s Shakespeare In Love 03.10.2003
Barkshire`s Born In The U.s.a. Wich Brinkley x Brinkley Rose Blue Кобель
Brinkley Barnaby 08.02.2007
Brinkley Buddy Holly With Macopa x Brinkley Rose Blue Кобель Nuwe blog - Eat Pray Love. Ditto: Dag 5, Vernazza | SARIE
Nuwe blog – Eat Pray Love. Ditto: Dag 5, Vernazza	deur admin
Dag 5 – Vernazza
Ons word wakker in ons dakkamer en ek gaan strek met ‘n paar joga-asanas op die balkon, die see kalm en blou aan my voete. Vol vakansiegees stap ons later die ontbytkamer binne – Ada, die huishoudster, se vars koffie prut reeds. Die sjokeladesmeer, brood en koek verwelkom ons soos ou vriende by die gemeenskaplike tafel; ek kan ongelukkig nie dieselfde van die Amerikaanse ontbytgenote sê nie.
Ons loop afwaarts na Vernazza; die steilte nou getem. Die mooiste handelsware en gaafste verkoopsmanne lok ons by verskeie winkeltjies in. Ons koop T-hemde, ‘n skulpring vir my en ‘n gestreepte linnehemp vir Janine se man.
Monterosso, Vernazza, Corniglia, Manarolo en Rommagiore: Dit is die Cinque Terre-rympie van Noord na Suid. Ons reis per trein tussendeur die berghange na die onderskeie cinque (vyf) dorpies, met Monterosso as ons eerste pitstop. Dié dorpie word seelangs omsoom met ‘n klipperstrand. Terloops, dit is ook die enigste een van die vyf met ‘n strand, en die grootste dorpie. Die seewater is koel om ons enkels; ek tel ‘n spoelklippie op vir Yvonne – sy het hier tuisgegaan en versamel swart-en-wit klippies.
Verskuil teen die warm son onder ‘n vyeblaardak, gesels ons dan kopstukke oor oranje spritz, bira en ‘n bord krakerige panini. Ek probeer pal om my reis-woordeskat verder uit te brei en teen dié tyd kan ek, buiten treinkaartjies en drankies, ook ‘n tafel vir twee en die restaurantrekening in Italiaans vra. Die aantreklike kelners is my gewillige proefkonyne… Janine is ‘n gemaklike reisgenoot. Sy is kalm en onverstoord en laat my begaan – ook as ek aandring om elke liewe bord eetgoed af te neem.
Later verken ons die nou straatjies van die ander dorpies met hul oordaad vrugtestalletjies, gelateria, pizzeria, ristorante, osteria en trattoria. Hoe kan mens anders as om te eet met al die kosverleidinge in Italië? Janine suig aan ‘n lemonita en ons geniet verskeie gelato-geure. In Manarolo kring ‘n aantal bejaarde inwoners al sittend om die kerkplein; later aanskou ons dieselfde oues van dae wat aanstap agter ‘n lykswa, saam met ‘n ellelange begrafnisstoet. Mens vergeet dat dié dorpies se lief en leed voortduur tén spyte van die alomteenwoordige toeriste.
Die Manarolo-toeriste lê oopgevlek soos songedroogde tamaties op die steil bootafrit tussen die rotse na die see – sommer nét so op die sementblad. Dan pols Janine my om te swem en voordat jy kan sê cambiare (verander), verruil ons ons klere vir baaibroeke en plons ons binne-in die Mediterreense see. Verfrissend se moses! Ons spring en plas en dryf en baljaar in die soutwater. Sjoe, die Cinque Terre is omtrent goed vir die gees én vlees.
Ná ons watermanewales, is dit weer vort per trein na Vernazza. Dáár word ons op die piazza begroet deur ‘n groep jeugdige musikante, gebaai in die gloed van die sonsondergang. Ons bestel aperitivi, wat voorgesit word saam met gratis peuselhappies. Die ouer garde luier op bankies op die plein, al kopknikkend op die maat van die lewendige musiek.
Ons verskuif vyftig meter verder op die piazza na ‘n ristorante en bestel vlamrooi pomodori (tamaties) en dan die nasionale geregte van pizza en pasta vir aandete. Genoeglik herdink en herkou ons aan die swem-eskapades van vandag. Die glasies stroperige limoncello laat die sterre sommer helder flonker en ons staptog na ons hotel bó teen die berg, voel vlietend van duur. Ons is dit eens – wat ‘n salige vakansiedag! Deel 5 Kaapstad
My nuusbrief aan my geliefdes is vrolik en die botoon is lig, alhoewel dit nou duidelik is dat dit slegs die voorhou van my welbekende masker was.
Ek het Sondag uiteindelik Larissa se baba ontmoet. Twee geboortes en twee troues – die lewensgebeurtenisse waarop ek uitmis terwyl ek op Khululeka werk. Die res van ons Sondagprogram was gevul met inkopies, wasgoed was, kosmaak en luilekker kuier tussendeur.
Die afgelope Vrydag was dit die vyfde herdenking van my en manlief se ontmoeting, destyds, op Clifton se strand. Omdat ons laat geskiet het op stel, kon ons nie Vrydagaand die geleentheid paslik vier nie. Ons het Saterdagaand dubbel en dwars daarvoor vergoed met ‘n ete by Chef Restaurant. Die Italiaanse sjef is ook die eienaar van dié intieme, outentieke eetplek. Ons is sjarmant verwelkom met ‘n gratis glasie vonkelwyn, gevolg deur ‘n peperduur vyfgangmaal. Kookwater kosteater het ons vermaak en vergas met manjifieke Italiaanse disse. ‘n Likeur-trollie wat van tafel tot tafel kuier, het die spyskaart afgerond.
Teen Sondag het presies een jaar verstryk vanaf manlief se beroerte. Ek dink mens vind gemoedsrus deur beide die goeie én die slegte dae in die lewe te herdenk. Dit is ons manier van aanvaarding van dít wat ons nie kan verander nie. Maar ongelukkig neem dit tyd om behoorlik heel te word.
Ons Alpha-kursus het gisteraand afgesluit en ‘n donker, klam sjokeladekoek verfraai met goue aarbeie is bedien. Ek is skoon hartseer oor die verstreke sessies; ons het gemoedelike mense ontmoet met wie ek graag kontak sal wil behou en geestelike bande verder mee smee.
Ek mis julle almal verskriklik.
Op aandrang van my destydse sielkundige, begin ek dagboek hou van my drome in Desember 2001. Ek droom meestal in helder kleure; onder meer waar ek ‘n hele woud pienk verf! Ook droom ek van troues by die dosyne, my niggies, wasige aandrokke, vriende, waterstrome, swembaddens, brandende lawa, baddens vol water, aansitetes by lang tafels en natuurlik van eetgoed: donkerswart sjokolade, helder tamaties, oranje koeldrank en purper beet. My drome vergestalt ook in my blog.
Vandag is … net vandag
My drome beur en maal in my.
Ek smag na water vir my keel en sluk aan my droë emosies.
Ek word verstrengel tussen gister en vandag en môre.
Ek beur teen die wind van erkenning. Herkenning… van myself?
Wie is ek? Waar is ek? Hoekom is ek?
It is not the how of suffering, but the why of suffering… Viktor Frankl se woorde laat my wonder oor myself, my storie, my bestaan.
Ek swem stroomop; slukke water word noodgedwonge in my keel afgepers.
Ek snak na asem en my lewe spoel vlugtig by my verby.
Die stroom van die lewensmaalkolk kneus my lyf.
Ek reik boontoe en hys my hand teen die stroom.
Dan breek daglig deur en word ek wakker in vandag.
Pragtig verfrissend, diep en seer!!!
Wat n goeie begin van n nuwe jy. Elke interessante mens het n verlede. Om so daar oor te kan skryf is n bewys van vryheid in jou gees en wees. Ons keuse is om gedefinieer te word deur wat met ons gebeur of om geslyp te word. n diamante skitter omdat sy 54 fasette gepoleer is. ek sien jy BLINK!
Excellent Carla jy het ‘n wonderlike gawe !!
Sjoe, jou laaste woorde het my gegryp en weereens laat besef hoe elkeen van ons smag na water wanneer ons keel droog is van "weet-nie-wat-doen" emosies. Die enigste Lewende water is God want sy Woord hou ons kop bo die lewensvloede as ons emosies nie meer kan nie. Dankie, jou woorde laat ons nader aan mekaar voel.
Dankie vir jul mooie kommentaar dierbare vriendinne!
oUCgsY ofrcrjptscqe, [url=http://cperkuznlnzm.com/]cperkuznlnzm[/url], [link=http://nfodfkgizeev.com/]nfodfkgizeev[/link], http://wopqrhigravn.com/
Habe ich jetzt doch glatt beim ersten Durchlesen statt utzlsenerich gelesen dass Drittmittelforschung unerse4ttlich ist. :-)Mit Drittmittelforschung wird das erforscht, woffcr es einen Geldgeber gibt, der zahlt, DAMIT das und das erforscht wird. Was ist mit den Themen, ffcr die es keine Geldgeber gibt? Bei denen f6konomisches Interesse besteht, dass nicht darfcber geforscht wird? Was ist mit den Fragen, deren Antworten nicht nur kein frisches Geld und keine neuen Produkte bringen kf6nnten, sondern die uns zu einem echten dcberdenken von Lebensstil und Gesellschaftsform ffchren wfcrden? Bruno hat man verbrannt, Galilei in den Hausarrest geschickt. Heute macht man es halt fcber Drittmittel, zeitlich limitierte Vertre4ge und Leistungszulagen. Da sind die sichtbaren Kollateralsche4den kleiner und das System daher stabiler. Man fcbrigens nicht im Sinne ominf6ser Verschwf6rungstheorie, mehr im Sinne eines kollektiven Massenwahns. Zwei Hausphilosophen und einen Ethiker als Feigenblatt und sonst volle Kanne Industrieforschung. Nachdenklichkeit ze4hlt doch nur mehr in der Einheit der Sozialkompetenz, Kulturwissenschaft in der Einheit der Auslandseinsatzfe4higkeit und Work-Life Balance in der Einheit PR-wirksamer Gfctesiegel ffcr die Homepage. Der neugierige Faust als Forscher ist tot; wieviel aber gerade der Goethesche Faust in Faust II ffcr die Gesellschaft tun konnte wird gerne verkannt zu mehr als der Zusammenfassung ffcr Schnellsieder und Smalltalker auf Wikipedia reicht es vor lauter Zeit- und Kosteneffizienz ne4mlich meist nicht mehr. 🙂