Versindaba » Blog Archive » Amanda Lourens. Skadu’s, skoonheid, die liefde en die tanka
Tuesday, July 15th, 2014 | Amanda Lourens, Binneblik.
24 Kommentare op “Amanda Lourens. Skadu’s, skoonheid, die liefde en die tanka”
In Afrikaans het Eveleen Castelyn die tanka tot groot hoogtes geneem.
Kyoto – die kersiestad – is ‘n beeldskone stad.
Insigryk oor die geisja.
Amanda, tanka is een van my passies. Dit is wonderlik om ‘n belangstelling in die genre in Afrikaans te sien! Besoek gerus ook: http://users.mullum.com.au/jbird/Eucalypt/E-articles-myriad.html
http://users.mullum.com.au/jbird/Eucalypt/E.html (sien Scribble Awards)
Een van my gunsteling tanka boeke (wat jy seker ook ken) is: “The Ink Dark Moon” – love poems by Ono no Komachi and Izumi Shikibu, vertaal (Engels) deur Jane Hirshfield en Mariko Aratani.
Vriendelike tanka groete
Dit moet natuurlik in Afrikaans eerder “geisja” as “geisha” wees – my fout!
Dankie Maria! Ek leer die tanka as genre eintlik nou maar eers ken, so die verwysings gaan my baie help. Dankie ook Joan vir jou kommentaar. Ek was bevoorreg om Kyoto in 2007 te kon besoek, maar ek hoop om darem op ‘n dag te kan herbesoek.
Die Geishas klink net soos vandag se Hollywood sterre.
Skoonheid, elegansie, klere, posering en rolspel.
July 15th, 2014 at 3:01 pm
My boomhuis vir n handvol nagtegaalmis!
Dankie Amanda. Mens moet glo elke dag ten minste een nuwe ding leer en danksy jou (en ook Joan) het ek vandag sommer ‘n paar nuwe dinge geleer.
Uitmuntende blog, Amanda. Die inhoud en grafika vul mekaar besonders goed aan. Ook interessant is dat ‘tanka’ kan verwys na ‘n mandala wat op sy gedruk word wat dan deur ‘n mediteerder bepeins word. Meestal word dit in die Tibettaanse tradisie van die Boeddhisme gevind, vandaar die ‘wrathful deities’ wat daarop verskyn. Dié skrikwekkende knewels het gewoonlik wapens soos swaarde wat deur die onwaarhede en ‘bedrog’ van die ego moet sny/kap. Die positiewe ‘deities’ soos Tara byvoorbeeld, word op gemediteer om sodoende haar spirituele eienskappe te vervolmaak; die peinser ‘word’ dus die ‘god’. Jare se meditasie is dus betrokke in net een tanka, want dis die god (wrathful ofte not) asook die meegaande mandala wat bepeins word. Weer eens dankie vir so ‘n interessante blog, ek het heerlik daaraan gelees, Amanda.
Baie dankie vir almal se kommentaar se insette. Joan, baie dankie, jou stuk oor Eveleen Castelyn is baie leersaam en interessant. Gisela – dankie ook vir die gedagtes oor ‘n ander betekenisdimensie van “tanka” – dit is nuut vir my en laat my nou weer op ander maniere daarna kyk. En hopelik, Engela, bly nagtegaalmis oorbodig in sonnige Suid-Afrika …
Amanda, baie groot dankie vir jou pragtige blog! Ook vir die kommentare
se leersame en lieflike insette. In (partykeer ) onsonnige Berlyn is nagtegaal-
mis (wat n mooi woord) nog meer oorbodig (vir hierdie doel ten minste)!
Oor Li Qingzhao, gesien die Oosterse en feministiese temas hier, ‘n resensie van Ronald Egan se The Burden of Female Talent: The poet Li Qingzhao and her history in China (2013) te vinde by http://news.stanford.edu/news/2014/july/qingzhao-chinese-poet-071614.html
Hier volg haar “sang liriek,” no. 43 soos aangehaal in die resensie:
En siende ons nou so in die Ooste kuier (dankie, Amanda!), wonder ek of Versindaba die tradisie van ‘renga’ ken? Miskien moet ons so ‘n ronde-gedig aan die gang kry? Darem minder morbied as al hierdie gestorwe digters wat opgegrawe of uitgevis word.
Mens voel al hoe sterker dat digters se versotheid op “digterlike vryheid” in strenger kanale gelei behoort te word, ten minste wat vormgewing aangaan. En die Ooste het lieflike kanale uitgestippel. Slote ook. Maar dis verblydend om te sien dat die Franse pierewaaierdenkers en laventelhaanfilosowe en ander pseudo-siel(be)grawers voorlopig ‘n bietjie moet wyk uit ons gehabbahabba hier. Alhoewel, mens twyfel nie daaraan dat die wydogiges hulle gou genoeg weer sal indraagbaar in ons gesprek nie – soos gebalsemde trofeeteksmaters (‘amants textuels’) of opgepopte rotte… (Ek vryf sommer so ‘n bietjie been.)
Nog ‘n Oosterse dame na wie se werk met vrug gekyk kan word is Ho Xuan Hong, ‘n Viëtnamese byvrou (concubine) uit die 18de eeu wat met ‘n besonder skerp skryfpenseel haar belewenisse en bespiegelings neergepen het in Nôm, ‘n tussentaal in Chinese kalligrafie geskryf wat sedertdien verdwyn het of nog net op ou grafsuile aangetref word. “Spring Essence” – ‘n letterlike weergawe van haar naam – is die titel van die bundel verse wat John Balaban skitterend en klankryk vertaal het. Gepubliseer deur Copper Canyon Press, ‘n uitstekende uitgewery waarvan julle gerus kennis kan neem. (Indien nie reeds so nie.)
ek wonder juis hoeveel van ons gaan nog oor ‘n braaksel wier bliksem soos ‘n panteon om die enkels voor die dae afgetel is…
July 18th, 2014 at 5:36 am
Amanda, baie dankie hiervoor. Ek is op die oomblik in Yokohama en gaan volgende week Kyoto toe. Ek het bitter min tyd gehad om myself voor te berei, so hierdie blog is wonderlik! Ek sal versigtig in die parke vir Ono no Komachi trap. Dit val my op hoe elegant die Japannese om 1:00 in die oggend op die stasieperronne dronkdans – swart broeke, wit hemde – meestal mans. Gisteraand (oggend) het een in die rigting van ‘n aankomende trein gedans en is toe stilweg en sonder seremonie deur medereisigers in ‘n ander rigting gestuur. Wat gender betref is Japan steeds ‘n baie ongelyke samelewing, ten spyte van algemene ekonomiese voorspoed. Een spreker by die kongres wat ek bywoon skryf dit aan die feit toe dat Japan nie ‘n groot immigrantebevolking het nie en dat betaalde huiswerkers dus skaars is. Baie vroue werk gevolglik nie in die formele arbeidsmark nie en indien wel, meestal in tydelike, deeltydse poste. Nogal ‘n donker perspektief op vordering in ander lande – jou punt oor die digterlike adel en mense in die rysvelde.
Andries, ek weet nie of Derrida ooit in Japan was nie – hy het wel die teks ‘Letter to a Japanese Friend’ gepubliseer – maar Foucault was wel. Het jy vir jou ‘n Murakami of twee ingepak?
Baie dankie vir almal se kommentaar, gedagtes, verwysings en skakels. En Andries, ek is lekker jaloers – geniet die tyd daar.
Desmond, Derrida was inderdaad in Japan – “an island is a place where one can only wait without waiting for what comes, the event arriving necessarily from elsewhere, from another shore, from nowhere” …
Vergelyk Counterpath (Malabou & Derrida 2004) vir ‘n vermaaklike vertelling van wat onder andere gebeur in “Tokyo Basements”; hy vertel byvoorbeeld van “in Ohio there exists a type of Danon yoghurt which is simply called “YES”. Underneath the YES to be read on the lid, we find the slogan: “Bet You Can’t Say No to Yes.”” … Dan is hy weer “in the process of buying postcards in Tokyo” (waar hy is om met “”Joyce scholars”” te praat) waar hy dan ‘n “book entitled 16 Ways to Avoid Saying No by Massaki Imai” sien en dan ook “Next to this book, on the same shelf and by the same author,(…), again in English translation: Never Take Yes for an Answer” sien … en dan kom daar ‘n Amerikaanse toeris in wat “leaned over [JD se] shoulder and sighed: “So many books! What is the definitive one? Is there any?” Derrida vertel dit was “an extremely small bookshop” en dat hy “almost replied, “Yes, there are two of them, Ulysses and Finnegans Wake, but I kept this yes to myself and smiled inanely like someone who does not understand the language.”
Die hoofstuk sluit af met ‘n aanhaling uit “Letter to a Japanese Friend”:
“When I speak of this writing of the other which will be more beautiful, I clearly understand translation as involving the same risk and chance as the poem. How to translate “poem,” a “poem”?
… With my best wishes.”
Andries, kan jy met gekruisde bene so plat op die grond sit en eet? Lyk nie of Derrida kon nie, hy sit op ‘n foto baie ongemakliklykend knielend op sy knietjies en eet …
Maria, ek is seker daar is ‘n woord in Japannees wat die manier beskryf hoe iemand soos ek met ‘n slapende linkervoet hinkepink as hy opstaan na ‘n kruisbeenmiddagete.
Andries, die voordeel van so ‘n slapende ledemaat, jy kan met meer genot voetjie-voetjie speel met jouself.
July 18th, 2014 at 5:13 pm
Digters dans fuki-fuki op die perron.
July 21st, 2014 at 11:36 am
Suki-jakki suki-kakki – digters moet dans. Hoopi die “immer parate Japannese polisie” het hulle sumi-er verwyder nie. Oor summi-e, oftewel inkwas skilder, stel Wikipedia:
“Ink wash painting, also known as literati painting is an East Asian type of brush painting that uses black ink — the same as used in East Asian calligraphy, in various concentrations. For centuries, this most prestigious form of Chinese art was practiced by highly educated scholar gentlemen or literati.”
Lieflik – laat mens sommer weer gryp na ‘n boek oor Manet …