Waarom was Ysland in 1814 nie deel van die Deens-Sweedse ooreenkoms in Kiel nie? - Geskiedenis Podcasts - 2022
In die Kiel -verdrag van 1814 is Noorweë in wese van Denemarke aan Swede gegee as 'jammer dat ons aan die ander kant was', maar Ysland was glad nie deel van hierdie ooreenkoms nie. Dit is ondanks die feit dat Ysland sedert 1261 nC deel was van Noorweë en later in ongeveer 1380 van Denemarke-Noorweë. Waarom is Ysland (en inderdaad ook ander Noorse "kolonies", soos Groenland) van die verdrag uitgesluit?
Noorweë deel die sogenaamde 'Skandinawiese' skiereiland met Swede, en die twee is aangrensend. Daarom was laasgenoemde land gretig om seker te maak dat dit in 'vriendelike' hande was.
Daarbenewens het Swede 'n "oostelike" (bv. Baltiese) strategie, in teenstelling met Denemarke, wat meer na die weste gerig was. As sodanig was Ysland (en Groenland) in die weste nie veral van groot belang vir Swede nie, maar was dit van belang vir Denemarke.
Noorweë kan 'n belangrike deel uitmaak van Swede se "oostelike" strategie, omdat die noordelike deel na die Barentssee gaan, en vandaar, Aartsengel, Rusland. Ook na die (voorheen) Finse nikkelmyne in Petsamo.
(Ou vraag, maar dit is nou die 200 jaar "vieringe" wat kom ...)
Ek dink ook dat ten minste een van die lande wat die Sweedse aanspraak ondersteun, Groot -Brittanje, nie geïnteresseerd was om 'n nuwe groot seemag in die noorde te hê nie.
Die Viking -era
Die Viking -samelewing, wat teen die 9de eeu ontwikkel het, het die mense wat in Denemarke, Noorweë, Swede en Ysland uit die 10de eeu gewoon het, ingesluit. Aan die begin was die politieke mag relatief verspreid, maar dit het uiteindelik gesentraliseer geraak in die onderskeie Deense, Noorse en Sweedse koninkryke - 'n proses wat gehelp het om die einde van die Viking -era te bewerkstellig. Alhoewel daar baie meer bekend is oor die Viking -samelewing as oor die vroeëre mense in Denemarke, was die samelewing nie geletterd nie, ondanks runiese inskripsies. 'N Paar inligting oor die era is dus verkry uit die oënskynlik ryk mondelinge tradisie van die Vikings, waarvan gedeeltes later in gedigte soos Beowulf en in sages soos Heimskringla.
Die Vikings was uitstekende skeepsbouers en matrose. Alhoewel hulle hoofsaaklik as raiders beskou word, het hulle ook baie handel gedryf. In beide hoedanighede reis hulle wyd langs roetes wat strek van Groenland en Noord -Amerika in die weste tot Novgorod (nou in Rusland), Kiev (nou in die Oekraïne) en Konstantinopel (nou Istanbul, Tur.) In die ooste, sowel as vanaf noord van die Noordpoolsirkel suid na die Middellandse See. Die Viking -handelsroetes, veral dié langs die Russiese rivierstelsel, het Noord -Europa met beide die Arabiese handelsnetwerk en die Bisantynse Ryk verbind. Die belangrikste goedere wat oos was, was slawe, pelse en amber, terwyl diegene wat weswaarts was, edelmetale, juwele, tekstiele en glasware insluit. Denes het meestal die middelpunt van hierdie stelsel beset; hulle reis oor die algemeen wes na Engeland en suid langs die kus van Frankryk en die Iberiese skiereiland.
Benewens strooptogte en handel, vestig Vikings nedersettings, wat aanvanklik hoofsaaklik as winterkwartiere in die buiteland gedien het. Die Dene verhuis hoofsaaklik na die oostelike deel van Engeland wat die Danelaw genoem word. Hierdie streek strek vanaf die Teemsrivier noord deur wat bekend gestaan ​​het as Yorkshire. Dit blyk dat 'n goeie aantal Skandinawiese vroue hul mans na Engeland vergesel het en hulle ook daar gevestig het. Die ander groot gebied van die Deense Viking -nedersetting was in Normandië, Frankryk. In 911 word die Viking -leier Rollo die eerste hertog van Normandië, as vasaal van Charles III van Frankryk. Terwyl die nationaliteit van Rollo in geskil is - sommige bronne sê Noors en ander sê Deens - is daar geen twyfel dat die meeste van sy volgelinge Dene was, baie uit die Danelaw -omgewing. Anders as die Danes in Engeland, het Rollo se mans nie baie Viking-vroue na Frankryk gebring nie, en die meeste van die krygers het met plaaslike vroue getrou, wat gelei het tot 'n gemengde Deens-Keltiese kultuur in Normandië (sien ook Kelt).
Te midde van die Viking -era, in die eerste helfte van die 10de eeu, het die koninkryk van Denemarke saamgevoeg in Jutland (Jylland) onder koning Gorm die Oue. Gorm se seun en opvolger, Harald I (Bluetooth), beweer dat hy Denemarke verenig het, Noorweë verower en die Dene gekerstend het. Sy prestasies is in rune op 'n groot grafsteen by Jelling, een van die sogenaamde Jelling-stene, ingeskryf. Harald se verowering van Noorweë was egter van korte duur, en sy seun Sweyn I (vurkbaard) moes die land herwin. Sweyn het ook Engeland uitgeput tydens jaarlikse aanvalle en is uiteindelik as koning van die land aanvaar, maar hy is kort daarna oorlede. Sweyn se seun Canute I (die Grote) herower Noorweë, wat verlore geraak het in die tyd van Sweyn se dood in 1014, en smee 'n Anglo-Deense koninkryk wat tot sy eie dood in 1035 duur. Verskeie aanspraakmakers het om die troon van Engeland geveg en gehou dit vir kort tydperke totdat die vraag oor die opvolging in 1066 deur een van Rollo se afstammelinge, William I (die Veroweraar), besleg is, wat die Normandiese magte tot oorwinning gelei het oor die laaste Angelsaksiese koning van Engeland, Harold II, tydens die Slag van Hastings (kyk Norman Conquest).
Gedurende die Viking -tydperk het Deense sosiale strukture ontwikkel. Die samelewing is waarskynlik in drie hoofgroepe verdeel: die elite, vrye mans en vroue, en trale (slawe). Met verloop van tyd het die verskille tussen lede van die elite toegeneem, en teen die einde van die tydperk het die konsep van koninklikes na vore gekom, die status van die elite word oorerflik en word die gaping tussen die elite en die vryboere groter. Slawerny het nie verby die Middeleeue geduur nie.
Daar is baie debat onder geleerdes oor die rol en status van Viking -vroue. Alhoewel die samelewing duidelik patriargaal was, kon vroue egskeiding begin en eiendom besit, en sommige uitsonderlike vroue het leiersrolle in hul tuisgemeenskappe aangeneem. Vroue het ook belangrike ekonomiese rolle gespeel, soos in die vervaardiging van wollap.
Alhoewel daar geen duidelike lyn getrek kan word nie, het die Viking -era teen die middel van die 11de eeu geëindig. Baie mense het die kerstening van die Skandinawiërs toegeskryf aan die einde van Viking -vervalle, maar die sentralisering van tydelike mag het ook beduidend bygedra tot die agteruitgang van die Vikings. Canute the Great het byvoorbeeld betreklik groot leërs onder sy beheer versamel eerder as om toe te laat dat klein krygsgroepe na willekeur by hom aansluit - soos die Viking -tradisie was. Trouens, Canute en ander Nordiese konings - wat meer soos feodale heersers gedra het as blote hoofkrygers - het gewerk om die vorming van onafhanklike krygsorkeste in die Skandinawiese tuislande te belemmer. Die toenemende mag van die Mongole op die Eurasiese Steppe het ook die oorheersing van die Vikings beïnvloed. Namate die Mongole verder weswaarts beweeg het, het hulle die Vikings se oostelike rivierroetes gesluit, wat handelaars in die suide en Sentraal -Europa toenemend vervang het met land- en Middellandse See -roetes. Daar kan egter geen twyfel bestaan ​​dat die Christelike kerk die ontluikende samelewing en kultuur van die Middeleeuse Denemarke en Skandinawië as geheel gevorm het nie.
Emigrasie uit Ysland het later begin as enige ander Skandinawiese land, deels as gevolg van die uiterste isolasie van die klein eiland. Yslandse immigrasie is ook moeilik om op te spoor, aangesien baie Yslandse immigrante na die VSA gereken is as burgers van Denemarke, wat Ysland destyds beheer het.
Dit is egter duidelik dat in die laat dekades van die 19de eeu tussen 10 000 en 15 000 emigrante uit Ysland na die VSA vertrek het-'n totaal wat 'n vyfde van die hele Yslandse bevolking genader het. Vroeë emigrante het nuwe bekeerlinge tot die Mormonisme ingesluit wat by die Deense uittog na die Utah -gebied aangesluit het, asook 'n paar avonturiers wat in die 1860's 'n kolonie in Wisconsin gestig het.
Die belangrikste emigrasie begin in die 1870's, toe gesinne en groepe gesinne na die state van die Groot Mere begin trek, om die hongersnood en oorbevolking wat Ysland getref het, te ontsnap, net soos in ander Skandinawiese lande. Aanvanklik het die Yslanders nie in voldoende getalle aangekom om hul eie gemeenskappe te begin nie, en was hulle dus geneig om hulself aan Noorse of Sweedse plaasnedersettings te vestig, of om by gevestigde boere te gaan werk. Binne 'n paar dekades is daar egter Yslandse dorpe in Minnesota en Wisconsin gestig, en Yslandse skole is gevestig.
Net soos met ander Skandinawiese immigrante, het die Yslanders begin wes beweeg toe die eeu tot 'n einde kom, op soek na meer beskikbare grond in die Dakota's, en selfs oor die Rockies na die Weskus beweeg. Baie Yslanders vind die Stille Oseaan -kus meer aangenaam as die windverwaaide Dakotas, en vestig hulle in die plaasland Washington, Oregon en Kalifornië. Die Dakota's het egter die hart van Yslandse Amerika gebly, selfs nadat Yslandse immigrasie aan die begin van die eeu afgeneem het. Nadat Ysland onafhanklikheid en nuwe immigrasie gekry het, het die Yslandse Amerikaanse kultuur tot 'n sekere mate vermeng met dié van ander Skandinawiese immigrante, veral die Noorweërs. Die Yslandse identiteit is egter steeds sterk onder die afstammelinge van immigrante, en in die 2000 -sensus het meer as 42 000 Amerikaners beweer dat hulle afstammelinge van Yslandse immigrante was.
Om te luister na 'n verskeidenheid Yslandse liedjies wat immigrante na Kalifornië gebring het, soek die versameling California Gold: Northern California Folk Music from the Thirties.
So, hoe is die name verander?
Die huidige name kom van die Vikings. Noorse gebruik was om 'n ding te noem soos hulle dit sien. Toe hy byvoorbeeld wilde druiwe (waarskynlik swartbessies) op die strand sien groei, noem die seun van Erik die Rooi, Leif Eríksson, 'n gedeelte van Kanada 'Vinland'.
Yskern- en weekdierskulpdata dui daarop dat die suide van Groenland van 800 tot 1300 n.C. baie warmer was as vandag. Dit beteken dat die naam van Groenland sinvol sou wees as die Vikings eers aankom. Maar teen die 14de eeu het die maksimum somertemperature in Groenland gedaal. Laer temperature beteken minder gewasse en meer see -ys, wat die plaaslike Noorse bevolking genoop het om hul kolonies te laat vaar.
Die Yslandse sages vul die ander helfte van die verhaal met 'n ander naam in.
Volgens die legendes was Naddador die eerste Noorse ontdekkingsreisiger wat Ysland bereik het, en hy noem die land Snæland of 'sneeuland' omdat dit sneeu. Die Sweedse Viking Garðar Svavarosson het Naddador gevolg, en dit het daartoe gelei dat die eiland Garðarshólmur ("Garðar's Isle") genoem is. Helaas, Garðar's Isle was nie so gaaf met sy volgende aankoms nie, 'n Viking met die naam Flóki Vilgerðarson. Flóki se dogter het verdrink onderweg na Ysland, toe het al sy vee honger gely toe die winter aanstap. Depressief en gefrustreerd, het Flóki, volgens die sage, op 'n berg geklim net om 'n fjord vol ysberge te sien, wat tot die nuwe naam van die eiland gelei het.
Soos die ysberg wat die Titanic, die lentys wat Flóki waarskynlik van Groenland af sien dryf het, maar dit maak nie saak nie - Flóki se naam het vasgesteek in die Viking -wêreld. Terug in Noorweë het Flóki Ysland geringskat, maar een lid van sy bemanning genaamd Thorólf het gerugte versprei dat die nuwe eiland so ryk is, dat botter uit elke grassprietjie gedrup het. Permanente skikking het kort daarna begin.
Die nuwe bevolking op die eiland "het gevoel dat hulle deel uitmaak van die Nordiese streek, maar hulle wou 'n aparte identiteit handhaaf", sê Guðni Thorlacius Jóhannesson, professor in geskiedenis en nuutverkose president van Ysland. Hierdie setlaars het hulself genoem Íslendingur, wat volgens Guðni beteken "'n man uit Ysland in die hof van Noorweë."
'' N Eiland moet 'n naam hê, en dit is die een wat vasgesteek het, 'voeg hy by.
'N Eeu later was Ysland 'n groeiende demokrasie en die tuiste van Erik die Rooi, wat uit die land verban is nadat hy drie mense in 'n vete vermoor het. Hy het weswaarts gevaar op soek na 'n nuwe huis - en dit gevind. Die sages (in hierdie geval Erik the Red's Saga van die Yslanders) vertel die res van die verhaal in 'n enkele sin:
"In die somer het Erik vertrek om hom te vestig in die land wat hy gevind het, wat hy Groenland genoem het, omdat hy gesê het dat mense daarheen sou lok as dit 'n gunstige naam het."
So is Ysland deur 'n hartseer Viking benoem en Groenland is die slagspreuk van 'n Middeleeuse bemarkingskema.
"Dit is jammer dat die naam Groenland vasgesteek het, want dit is nie die naam waarmee die inboorlinge dit ken nie," sê Guðni. Deesdae se Groenlanders noem hul land Kalaallit Nunaat, wat eenvoudig "Land van die mense" in die Groenlandse Inuit -taal beteken.
Argitektuur van Denemarke
Deense argitektuur het plaaslik en in Europa 'n groot indruk gemaak met die Stadsaal van Kopenhagen, Københavns Rådhus, van 1905 deur Martin Nyrup, wat verskillende invloede gesintetiseer het om 'n treffende landmerk te bewerkstellig, maar eers in die dertigerjare kon Denemarke op die internasionale toneel as die gelyke van Finland en Swede beskou word.
Stadsaal van Kopenhagen, 1905 deur Martin Nyrup
Verskeie Dene het funksionalisme omhels en veral een, Arne Jacobsen, het na vore gekom as 'n argitek van die kaliber Aalto en Asplund. Jacobsen se noemenswaardige projekte was 'n elegant ontwerpte funksionalistiese gemeenskap aan die strand in die 1930's, bestaande uit Bellavista Apartments, Bellevue Theatre en strandstrukture, insluitend slanke lewensredders, aan die buitewyke van Kopenhagen en sy SAS House uit 1960, sy mees geslaagde gesamtkunstwerk (totale werk van kuns) wat die best verkopende eier- en swaanstoele laat ontstaan ​​het.
SAS House, 1960 deur Arne Jacobsen
'N Ander belangrike Deense argitek uit die twintigste eeu was Jørn Utzon, wie se bekendste werk die ikoniese Sydney Opera House van 1973 is, een van vele geliefde Skandinawiese argitektoniese uitvoere.
Operahuis in Sydney, 1973 deur Jørn Utzon
Tans geniet die Deense argitektuur 'n nuwe goue era. Bjarke Ingels Group is tans op die voorpunt en waarskynlik die warmste onderneming op die planeet. Sy geboue in Denemarke, soos Instagram-gunsteling 8 Huis, 8-Tallet, van 2010 in Kopenhagen (in die koptekst) en die National Maritime Museum van 2013 in Elsinore, is bekend vir onkonvensionele ontwerpoplossings wat lig en lug en openbare ruimte maksimeer.
National Maritime Museum, 2013 deur Bjarke Ingels Group
Nog 'n gewilde onlangse gebou is Axel Towers, voltooi in 2017, 'n kommersiële kompleks van vyf afgeronde gedeeltes van verskillende hoogtes met 'n tombak en glasfasades, deur Lundgaard & Tranberg Arkitekter.
Axel Towers, 2017 deur Lundgaard & Tranberg Arkitekter
Denemarke betree die toneel
Die geskiedenis van Groenland was sedert die dae van Erik die Rooi intiem verbind met Noorweë en Ysland. Denemarke en Swede het gefokus op uitbreiding in die Baltiese en Oos -Europa, sodat geen van die state ooit aanspraak gemaak het op Groenland tot in die laat Middeleeue nie.
In 1397 betree Groenland die wêreld van pan-Skandinawiese politiek toe die Deense kroon die grondslag gelê het vir sy latere aansprake op die gebied. Politieke maneuver en die kompleksiteit van die Middeleeuse dinastiese opvolging het Koningin Margarethe I van Denemarke in staat gestel om die drie Skandinawiese koninkryke-Denemarke, Noorweë en Swede-te verenig onder een heerser, haar kleinneef Erik van Pommeren (via Britannica).
Die Unie van Kalmar, soos dit genoem is, het die drie groot koninkryke benewens Finland (deel van Swede), Ysland, Groenland en die Shetland- en Faeröer -eilande (Noorweë) ingesluit. Maar hierdie vakbond het nie 'n polities verenigde Skandinawië geskep nie. In plaas daarvan het die drie koninkryke almal 'n enkele monarg, Erik, gedeel, terwyl hulle onafhanklike state wat hul adel en regeringsinstellings bewaar het, oorgebly het. Alhoewel Denemarke die unie gelei het, kan dit met die dood van 'n koning verbreek word as die edeles dit wil.
Onder die Unie van Kalmar het die grense van die koninkryke ongeskonde gebly, sodat Groenland onder Noorse bewind voortgegaan het. As Denemarke en Noorweë sou skei, moes hierdie lande aan 'n nuwe Noorse koning oorgegaan het. Twee gebeurtenisse tussen die 16de en 19de eeu het Groenland egter in Denemarke se besit gelaat en is eers in die 20ste eeu volledig opgelos.
Die Viking -tydperk
Het u geweet dat Sweedse Vikings eintlik die stigters van Rusland was, soos beskryf in manuskripte uit die 12de eeu, wat in die Oekraïne -kloosters gevind is? Die Vikings reis langs die riviere wat na die Oossee lei, trek hul skepe op die land en ry langs die groot Russiese riviere, af na die Kaspiese See en die Swart See.
Die Vikingtyd was 'n tydperk van 400 jaar, 700 en 1100 nC, dit wil sê laat Ystertydperk of vroeë Middeleeue. Aan die begin van hierdie tydperk is dit nie relevant om oor Swede, Noorweë en Denemarke as lande of koninkryke te praat nie, want dit was soos die meeste Europese lande en nog nie geskep nie. Die Skandinawiese Skiereiland was verdeel in 'n groot aantal kleiner koninkryke of koninkryke, elk met sy eie plaaslike koning/hoof (sommige van hierdie koninkryke stem ooreen met die huidige provinsies en rsquos). Dit was nie uniek aan die Skandinawiese skiereiland nie: die situasie was soortgelyk in die grootste deel van Europa. Byvoorbeeld, in vandag en rsquos Duitsland was elke groot stad 'n onafhanklike staat, en ook in Italië. As ek dus hieronder & ldquoSweeds & rdquo skryf, verwys ek na mense wat in die gebied wat vandag Swede is, gewoon het.
& ldquoVidfamne & rdquo, 'n volskaalse kopie van 'n Vikingskip wat in 1933 in Ale Township, noord van Göteborg, gevind is. Die 16 m lange skip is waarskynlik deur vakmanne gebruik. Die oorspronklike skip word in die Stadsmuseum van Göteborg vertoon.
(Foto van ale.se)
Omstreeks 700 nC het die skeepsbouers in Skandinawië die Viking -skip vervolmaak: 'n oop, taamlik lang en smal skip met vlak diepte wat met seile sowel as met roeispane aangedryf kon word. 'N Vikingskip is baie sterk en seewaardig. Dit is nie so styf soos skepe gewoonlik nie; as dit op 'n stewige raam gebou word, sal dit kronkel en buig oor groot golwe. Dit klink vreesaanjaend, maar Viking -skepe was veilig en geskik vir lang reise. Gegewe die middele, het die mense in Skandinawië dus as handelaars deur Europa en na Asië begin reis (en eintlik tot in Amerika).
Terwyl Deense en Noorse skepe altyd weswaarts gevaar het, het Sweedse skepe meestal na die ooste en suide gevaar. Die rede hiervoor is maklik om te verstaan ​​as u na 'n kaart kyk: slegs 25% van die Sweedse kuslyn draai wes na die Noordsee, die oorblywende 75% draai oos en suid na die Oossee. Maar die Oossee was nie die beperking waarop die skepe teen 'n vlak rivier kon vaar nie, en hulle was so lig en sterk dat hulle baie kilometers op die land, oor houtblokke, na die volgende waterweg, meer of rivier getrek kon word.So het Sweedse Vikings nie net in Duitsland en Pole gereis nie, maar ook diep in Rusland met sy groot riviere, tot by die Kaspiese See en die Swart See, na die Oekraïne, Turkye en Griekeland.
Daar word egter gedokumenteer dat Sweedse Vikings ook deelgeneem het aan verwoestende ekspedisies na Engeland en Frankryk, maar skynbaar in mindere mate.
Daar was drie kategorieë Sweedse Vikings (of reisigers). Elkeen van hierdie groepe het sy eie rede vir reis, die eerste nie regtig wat jy as Vikings dink nie:
Varangians of Varyags (Sw. v & aumlringar, van 'n ou Noorse woord wat beteken & ldquosworn & rdquo), dit wil sê huursoldate wat werk in die buiteland soek, en
die & ldquoreal & rdquo Vikings, dit wil sê die berugte krygers en rowers.
Die geskiedenis het nie veel te sê oor die handelaars nie, maar ons weet dat hulle yster en pels verhandel het. As u ongeveer 1300 jaar gelede deur Europa gereis het, sou u nie alleen en ongewapen wees nie: ons kan veronderstel dat die Viking -handelaars goed gewapen was en die kans waag om enige dorp of dorp te plunder as dit 'n geleentheid was. Die onderskeid tussen handelaars en handelaars was moontlik nie heeltemal duidelik nie.
Die Varangians (v & aumlringarna), tot in die suide bereik tot Konstantinopel (vandag en rsquos Istanbul), waar hulle in die wag van die Oos -Romeinse keiser ingeroep is. Die bewys is in klip in die Hagia Sofia geskryf, waar die Vikings hul name met die rune -alfabet gesny het. Baie het in Rusland gebly, waar die Varangiërs herdenk word in die name van baie dorpe, dorpe en strate. (Hagia Sofia is die groot basiliek in Istanbul, later omskep in 'n moskee, vandag 'n gesekulariseerde baken.)
Die derde en bekendste kategorie Vikings was die krygers wat as rowers en seerowers rondgedryf het. Hulle was dikwels betrokke by enige van die talle oorloë tussen die Nordiese provinsies en ander provinsies. Sommige van hulle het die groot Volga -rivier tot by die Kaspiese See gevolg, terwyl ander met die Dnepr -rivier afgevaar het na die Swart See, wat toegang tot die Middellandse See bied.
Sweedse Vikings was ook setlaars (die onderskeid tussen setlaars en grondrowers was baie goed), wat bekend was dat hulle in die 8ste eeu in Rusland en Oekraïne gevestig het, miskien selfs vroeër. Oos van die Baltiese streke was die Vikings bekend as & ldquoRus & rdquo (sien nota hieronder). Selfs as hierdie deel van die geskiedenis gedurende die Sowjet -era verbied is, is dit 'n historiese feit dat Vikings die eerste Russiese state geskep het: die Novgorod -republiek en die Kiev -staat. Die ou manuskrip, & ldquoPrimary Chronicle of Rus & rdquo (aka & ldquoNestors Chronicle & rdquo), geskryf in Kiev omstreeks 1113 nC deur die monnik Nestor, sowel as & ldquoThe Chronicle of Novgorod 1016-1471 & rdquo, beskryf beide hoe die Rus-mense uit & ldquo kom en die see vroeë tydperk in Novgorod 859 nC onder leiding van 'n man met die naam Rurik. Na die dood van Rurik en rsquos 879 nC, het sy familielid Oleg (Sw. Helge) is aangestel as die bewaarder van Rurik & rsquos seun Igor (Sw. Ingvar). Oleg begin met 'n uitbreiding suidwaarts na die huidige Oekraïne en regeer in Kiev totdat prins Igor groot is. Igor het die Ortodokse Katolieke Kerk as nuwe godsdiens in Rusland voorgestel en baie kerke gebou.
Die name & ldquoRus & rdquo en & ldquoRussia & rdquo sowel as die Finse woord vir Swede en Sweeds, & ldquoRuotsi & rdquo, het dieselfde oorsprong. Die deel van Swede wat die naaste aan Finland isdie Roslagen -argipel, ver terug bekend as Roden (uitgespreek & ldquorouden & rdquo). In die ystertyd sou Sweedse reisigers oor die Oossee gesê het dat hulle van Roden kom, aangesien Swede destyds nie bestaan ​​het nie. Die Finse woord vir & ldquoSweeds & rdquo is dus & ldquoruotsi & rdquo, (uitgespreek & ldquoroutsie & rdquo), wat verder oos geword het & ldquoRus & rdquo.
Reputasie en gerugte
Die Vikings was berug op die Europese vasteland vanweë hul wreedheid: volgens ou Engelse manuskripte het die Latynse gebede in Engelse en Franse kerke vroeër begin & ldquoA furore Normannorum libera nos, Domine! & Rdquo wat beteken & ldquo Uit die woede van die Noordmense laat ons los, o Heer! & rdquo
Ek weet nie of dit onregverdig is om daarop te wys dat Deense en Noorse Vikings hierdie reputasie moes veroorsaak het nie, aangesien hulle altyd weswaarts geseil het, terwyl Sweedse Vikings gewoonlik ooswaarts en hellip was. Aan die ander kant weet ons nie van die gebede oos van die Baltiese See nie, aangesien hulle nie laat enige geskrifte en daar was geen kerke om in te bid nie; dit was eintlik prins Igor, die afstammeling van die Viking, wat die Christendom na Kiev en die hele Rusland geneem het.
Nog iets is die gerug van die Viking & rsquos se slegte bui in die oggend. Die woord & ldquoberserk& ldquo, gespel b & aumlrs & aumlrk in Sweeds, bestaan ​​uit twee woorde: b & aumlr beteken dra, en s & aumlrk is 'n hemp of nagrok, en die uitdrukking & ldquog & aring b & aumlrs & aumlrk& rdquo beskryf die Vikings & rsquo -bui in die oggend. Die drank wat die Vikings verkies het, was meel, 'n soort bier wat op heuning gebrou is, en om die effek te verbeter, het die Vikings die meel ingedraai deur swamme van die genus Amanita (dit wil sê vlieg -agaric) in die wei te week. Die gif in vliegsuur het 'n effek soortgelyk aan LSD gekombineer met alkohol, dit wil sê jy word dronk en hallusineer. Die newe -effek is dat u die oggend daarna 'n vreeslike kater kry, met meer hallusinasies en buierigheid. In daardie toestand was dit bekend dat Vikings berserk was en doodmaak, molesteer en alles in hul pad vernietig, terwyl hulle steeds hul nagklere dra.
Wees dan nie bang as u 'n Sweed in 'n pyjama ontmoet nie: ons het opgehou om vetgemaakte mied te drink en ons is regtig rustig en vriendelik. En, terloops, probeer dit nie tuis nie, maar die gevolge van vliegsuur is redelik onvoorspelbaar, die sterkte wissel en die gif kan dodelik wees.
Vikinghelm van 'n bootgraf in Uppland.
'N Paar ontnugterende aantekeninge
Die reputasie van die Vikings word waarskynlik ietwat besmet deur godsdienstige propaganda en deur romantiese romanskrywers en kunstenaars:
en die verhale van The Vikings en wreedheid en swak etiek is waarskynlik oordrewe, geskryf deur mense wat 'n ander godsdiens gepropageer het: Christendom
en vertel die storie dat 'n berserk en rdquo na babelas moet verwys nadat dit 'n paar eeue lank 'n gedraaide meel gedrink het. In die Noorse mitologie is & ldquob & aumlrs & aumlrk & rdquo egter 'n vegter met 'n gepantserde hemp wat trou aan Oden gesweer het en sodoende fel en onoorwinlik geword het
En dit is waarskynlik waar dat agarika in mead geweek is om die effek te verbeter, aangesien dit willekeurig en gevaarlik is, dit waarskynlik nie baie algemeen was nie
& ndash Vikings het nie helms met horings gedra nie; hierdie gerug is in die 19de eeu deur romantiese kunstenaars uitgevind en waarskynlik beïnvloed deur ou Romeinse verhale.
En die meeste Swede was die Vikings wat hulle in hul daaglikse vreedsame lewens gehou het, as boere, jagters, vissers en mynwerkers.
Opmerking van Martin in Swede:
Ragnar Lodbrok was koning van dele van die huidige Swede, Noorweë en Denemarke (dit wil sê nie net Noorweë en Denemarke of die volledige genoemde lande nie, aangesien hul grense vandag nie dieselfde is nie). Dele van die huidige Swede was deel van die Viking -tydperk Denemarke.
Dieselfde is die geval met Sigvurd Ring Radnversson (Ragnar & rsquos vader) (Hy was koning van dele van die huidige Swede en Denemarke). Oupa Ragnar en rsquos was koning van Swede. Weereens stem die grense nie ooreen met die huidige instappers nie. Daar is ook voorgestel dat Ragnar Lodbrok 'n naam is wat die dade van verskeie individue uit die vikingtyd weerspieël/verteenwoordig.
Hy beveel aan & ldquoThe A tot Z van die Vikings & ldquo, waar hy hierdie inligting gekry het. Dit lyk ook redelik goed as jy iets wil weet oor Vikings!
Nordiese gebiede wat nie deel uitmaak van Skandinawië nie:
Skandinawië [b] ( / ˌ s k æ n d ɪ ˈ n eɪ v i ə / SKAN -din- AY -vee -ə) is 'n subgebied in Noord -Europa, met sterk historiese, kulturele en taalkundige bande.
In Engelse gebruik, Skandinawië kan verwys na Denemarke, Noorweë en Swede, soms nouer na die Skandinawiese Skiereiland, of meer breedvoerig na die Åland -eilande, die Faeröer, Finland en Ysland.  [a]
Die breër definisie is soortgelyk aan wat plaaslik die Nordiese lande genoem word, wat ook die afgeleë Noorse eilande Svalbard en Jan Mayen insluit, en Groenland, 'n samestellende land in die Koninkryk Denemarke. 
Die geografie van Skandinawië is baie uiteenlopend. Opvallend is die Noorse fjorde, die Skandinawiese berge, die plat, lae gebiede in Denemarke en die eilande van Swede en Noorweë. Swede het baie mere en morene, erfenisse uit die ystydperk, wat ongeveer tien millennia gelede geëindig het.
Die suidelike streke van Skandinawië, wat ook die mees bevolkte streke is, het 'n gematigde klimaat.   Skandinawië strek noord van die Arktiese Sirkel, maar het relatief sagte weer vir sy breedtegraad as gevolg van die Golfstroom. Baie van die Skandinawiese berge het 'n alpiene toendra -klimaat.
Die klimaat wissel van noord na suid en van wes na oos: 'n mariene weskusklimaat (Cfb) wat tipies is vir Wes -Europa, domineer in Denemarke, in die suidelike deel van Swede en langs die weskus van Noorweë tot by 65 ° N, met orografiese hysbak gee meer mm/jaar neerslag (& lt5000 mm) in sommige gebiede in Wes -Noorweë. Die sentrale deel - van Oslo tot Stockholm - het 'n vogtige kontinentale klimaat (Dfb), wat geleidelik plek maak vir subarktiese klimaat (Dfc) verder noord en koel mariene weskusklimaat (Cfc) langs die noordwestelike kus.  'n Klein gebied langs die noordelike kus oos van die Noord -Kaap het 'n toendraklimaat (Et) as gevolg van 'n gebrek aan somerwarmte. Die Skandinawiese berge blokkeer die sagte en klam lug wat uit die suidweste kom, dus kry Noord -Swede en die Finnmarksvidda -plato in Noorweë min neerslag en koue winters. Groot gebiede in die Skandinawiese berge het 'n alpiene toendra -klimaat.
Die warmste temperatuur wat ooit in Skandinawië aangeteken is, is 38,0 ° C in Målilla (Swede).  Die koudste temperatuur wat ooit aangeteken is, is -52,6 ° C in Vuoggatjålme, Arjeplog (Swede).  Die koudste maand was Februarie 1985 in Vittangi (Swede) met 'n gemiddelde van -27,2 ° C. 
Suidwestewinde wat verder deur die wind opgewarm word, kan in die winter warm temperature in smal Noorse fjorde gee. Tafjord het 17,9 ° C in Januarie en Sunndal 18,9 ° C in Februarie aangeteken.
Die term Skandinawië in plaaslike gebruik dek die drie koninkryke Denemarke, Noorweë en Swede. Die meerderheid landstale van hierdie drie behoort tot die Skandinawiese dialekkontinuum en is onderling verstaanbare Noord -Germaanse tale. 
Die woorde Skandinawië en Scania (Skåne, die mees suidelike provinsie van Swede) word vermoed dat albei teruggaan na die Proto-Germaanse verbinding *Skaðin-awjō (die ð in Latyn voorgestel deur t of d), wat later in Oud -Engels verskyn as Scedenig en in Oudnoors as Skáney.  Die vroegste geïdentifiseerde bron vir die naam Skandinawië is Plinius die Ouere Natuurlike geskiedenis, dateer uit die eerste eeu nC.
Verskeie verwysings na die streek kan ook gevind word in Pytheas, Pomponius Mela, Tacitus, Ptolemaeus, Procopius en Jordanes, gewoonlik in die vorm van Scandza. Daar word geglo dat die naam wat Plinius gebruik het, van Wes -Germaanse oorsprong kan wees, wat oorspronklik Scania aandui.  Volgens sommige geleerdes kan die Germaanse stam herkonstrueer word as *skaðan- en beteken "gevaar" of "skade".  Die tweede segment van die naam is gerekonstrueer as *awjō, wat "land op die water" of "eiland" beteken. Die naam Skandinawië sou dan 'gevaarlike eiland' beteken, wat beskou word as die verraderlike sandbanke rondom Scania.  Skanör in Scania, met sy lang Falsterbo -rif, het dieselfde stam (skan) gekombineer met -ör, wat "sandbanke" beteken.
Alternatiewelik, Sca (n) dinavia en Skáney, saam met die Ou -Noorse godin naam Skaði, kan verband hou met Proto-Germaans *skaðwa- (wat "skaduwee" beteken). John McKinnell sê dat hierdie etimologie daarop dui dat die godin Skaði ooit 'n verpersoonliking van die geografiese gebied van Skandinawië was of met die onderwêreld verband gehou het. 
'N Ander moontlikheid is dat die segmente van die naam geheel of gedeeltelik afkomstig is van die voor-Germaanse Mesolitiese mense wat die streek bewoon.  In moderniteit is Skandinawië 'n skiereiland, maar tussen ongeveer 10 300 en 9 500 jaar gelede was die suidelike deel van Skandinawië 'n eiland wat geskei is van die noordelike skiereiland, met water wat uit die Baltiese See kom deur die gebied waar Stockholm nou geleë is.  In ooreenstemming hiermee het sommige Baskiese geleerdes die idee voorgestel dat die segment sk wat verskyn in *Skaðinawjō is gekoppel aan die naam van die Euzko -mense, soortgelyk aan Baske, wat die Paleolitiese Europa bevolk het. Volgens een geleerde deel Skandinawiese mense spesifieke genetiese merkers met die Baskiese mense.  [ onbetroubare bron? ]
Voorkoms in Middeleeuse Germaanse tale
Die Latynse name in Plinius se teks het in Middeleeuse Germaanse tekste tot verskillende vorme aanleiding gegee. In Jordanes se geskiedenis van die Gote (551 nC), die vorm Scandza is die naam wat gebruik word vir hul oorspronklike huis, geskei deur see van die land van Europa (hoofstuk 1, 4).  Waar Jordanes die bedoeling was om hierdie kwasi-legendariese eiland op te spoor, is dit steeds 'n kwessie van debat, sowel in wetenskaplike besprekings as in die nasionalistiese diskoers van verskillende Europese lande.   Die vorm Scadinavia soos die oorspronklike tuiste van die Langobards verskyn in Paulus Diaconus ' Historia Langobardorum,  maar in ander weergawes van Historia Langobardorum verskyn die vorms Scadan, Scandanan, Scadanan en Scatenauge.  Frankiese bronne gebruik Sconaowe en Aethelweard, 'n Angelsaksiese historikus, gebruik Scani.   In Beowulf, die vorms Scedenige en Scedeland word gebruik terwyl die Alfrediaanse vertaling van Orosius en Wulfstan se reisrekeninge die Ou Engels gebruik het Sconeg. 
Moontlike invloed op Sami
Die vroegste Sami joik tekste wat neergeskryf word, verwys na die wêreld as Skadesi-suolo (Noord -Sami) en Skađsuâl (Oos -Sami), wat "Skaði se eiland" beteken. Svennung beskou die Sami -naam as 'n leenwoord uit die Noord -Germaanse tale  "Skaði" is die reuse stiefma van Freyr en Freyja in die Noorse mitologie. Daar word voorgestel dat Skaði tot 'n mate 'n voorbeeld is van 'n Sami -vrou. Die naam vir Skade se pa Thjazi staan ​​in Sami bekend as Čáhci, "die waterman" en haar seun met Odin, Saeming, kan geïnterpreteer word as 'n afstammeling van Saam die Samiese bevolking.   Ouer joik -tekste gee bewys van die ou Sami -geloof oor die lewe op 'n eiland en verklaar dat die wolf bekend staan ​​as suolu gievra, wat beteken "die sterkste op die eiland". Die Samiese pleknaam Sulliidčielbma beteken "die eiland se drumpel" en Suoločielgi beteken "die eiland se rug".
In onlangse substraatstudies het Samiese taalkundiges die aanvanklike groep ondersoek sk- in woorde wat in Sami gebruik is en tot die gevolgtrekking gekom het sk- is 'n fonotaktiese struktuur van uitheemse oorsprong. 
Herinvoering van die term Skandinawië in die agtiende eeu
Hoewel die term Skandinawië wat Plinius die Ouere gebruik het, het waarskynlik sy oorsprong in die ou Germaanse tale, die moderne vorm Skandinawië kom nie direk af van die ou Germaanse term nie. Die woord is eerder in Europa in gebruik geneem deur geleerdes wat die term uit ou bronne soos Plinius geleen het, en is vaagweg gebruik vir Scania en die suidelike deel van die skiereiland. 
Die term is gewild gemaak deur die taalkundige en kulturele Skandinawistiese beweging, wat die gemeenskaplike erfenis en kulturele eenheid van die Skandinawiese lande bevestig het en in die 1830's prominent geword het.  Die algemene gebruik van die term in Swede, Denemarke en Noorweë as 'n verenigende konsep het in die negentiende eeu gevestig geraak deur gedigte soos Hans Christian Andersen se "I am a Scandinavian" van 1839. Na 'n besoek aan Swede het Andersen 'n voorstander van vroeë politieke Skandinawisme. In 'n brief waarin hy die gedig aan 'n vriend beskryf, het hy geskryf: 'Ek verstaan ​​dadelik hoe die Swede, die Denen en die Noorweers verwant is, en met hierdie gevoel het ek die gedig geskryf onmiddellik na my terugkeer:' Ons is een volk, ons word Skandinawiërs genoem! '".
Die invloed van Skandinawisme as 'n Skandinawistiese politieke beweging bereik 'n hoogtepunt in die middel van die negentiende eeu, tussen die Eerste Sleeswyk -oorlog (1848-1850) en die Tweede Sleeswyk -oorlog (1864).
Die Sweedse koning het ook 'n vereniging van Denemarke, Noorweë en Swede voorgestel in 'n enkele verenigde koninkryk. Die agtergrond vir die voorstel was die onstuimige gebeure tydens die Napoleontiese oorloë in die begin van die eeu. Hierdie oorlog het daartoe gelei dat Finland (voorheen die oostelike derde van Swede) in 1809 die Russiese groothertogdom Finland geword het en Noorweë (de jure in unie met Denemarke sedert 1387, alhoewel de facto in 1814 onafhanklik geword, maar daarna vinnig gedwing om 'n persoonlike unie met Swede te aanvaar. Die afhanklike gebiede Ysland, die Faeröer -eilande en Groenland, histories deel van Noorweë, het by Denemarke gebly ooreenkomstig die Verdrag van Kiel. Swede en Noorweë was dus verenig onder die Sweedse monarg, maar Finland se insluiting in die Russiese Ryk het enige moontlikheid vir 'n politieke unie tussen Finland en enige van die ander Nordiese lande uitgesluit.
Die einde van die Skandinawiese politieke beweging het gekom toe Denemarke geweier is om militêre steun van Swede en Noorweë beloof om die (Deense) hertogdom Sleeswyk te annekseer, wat saam met die (Duitse) hertogdom Holstein in 'n persoonlike unie met Denemarke was. Die Tweede oorlog van Sleeswyk volg in 1864, 'n kort maar rampspoedige oorlog tussen Denemarke en Pruise (ondersteun deur Oostenryk). Sleeswyk-Holstein is deur Pruise verower en na die sukses van Pruise in die Frans-Pruisiese oorlog is 'n Pruis-geleide Duitse Ryk geskep en 'n nuwe magsbalans van die Baltiese seelande gevestig. Die Skandinawiese Monetêre Unie, wat in 1873 gestig is, duur tot die Eerste Wêreldoorlog.
Gebruik van Nordiese lande teenoor Skandinawië
Die term Skandinawië (soms in Engels gespesifiseer as Kontinentale Skandinawië of vasteland Skandinawië) word soms plaaslik gebruik vir Denemarke, Noorweë en Swede as 'n deelversameling van die Nordiese lande (bekend in Noors, Deens en Sweeds as Norden Fins: Pohjoismaat, Yslands: Norðurlöndin, Faroërs: Norðurlond). 
In Engelse gebruik is die term egter Skandinawië word soms as sinoniem of byna sinoniem vir Nordiese lande.          
Die gebruik in Engels verskil van die gebruik in die Skandinawiese tale self (wat Skandinawië in die eng betekenis), en omdat die vraag of 'n land tot Skandinawië behoort, gepolitiseer word, kan mense uit die Nordiese wêreld buite Noorweë, Denemarke en Swede beledig word omdat hulle in die kategorie van "Skandinawië ingesluit of uitgesluit is" ". 
Nordiese lande word ondubbelsinnig gebruik vir Denemarke, Noorweë, Swede, Finland en Ysland, insluitend hul verwante gebiede (Svalbard, [ aanhaling nodig ] Groenland, die Faroëreilande en die Åland -eilande). 
'N Groot deel van die hedendaagse Finland was meer as vier eeue lank deel van Swede (sien: Finland onder Sweedse bewind), en dus het 'n groot deel van die wêreld Finland met Skandinawië vereenselwig. Maar die skepping van 'n Finse identiteit is uniek in die streek deurdat dit gevorm is met betrekking tot twee verskillende keiserlike modelle, die Sweedse  en die Russiese.   
Daar is ook die geologiese term Fennoskandië (soms Fennoskandinavië), wat in tegniese gebruik verwys na die Fennoskandiese skild (of Baltiese skild), dit is die Skandinawiese skiereiland (Noorweë en Swede), Finland en Karelië (uitgesluit Denemarke en ander dele van die breër Nordiese wêreld). Die terme Fennoskandië en Fennoskandinavië word soms in 'n breër, politieke sin gebruik om na Noorweë, Swede, Denemarke en Finland te verwys. 
Skandinawies as 'n etniese term en as 'n demoniem
Die term Skandinawies kan met twee belangrikste betekenisse gebruik word, in etniese of kulturele sin en as 'n moderne en meer inklusiewe demoniem.
As 'n etniese of kulturele term
In etniese of kulturele sin verwys die term "Skandinawies" tradisioneel na sprekers van Skandinawiese tale, wat hoofsaaklik afstammelinge is van die mense wat histories bekend staan ​​as Noormanne, maar ook tot 'n mate van immigrante en ander wat in die kultuur en taal opgeneem is. In hierdie sin verwys die term hoofsaaklik na inheemse Denen, Noorweërs en Swede, sowel as afstammelinge van Skandinawiese setlaars soos die Yslanders en die Faeröers. Die term word gereeld in hierdie etniese sin gebruik, as sinoniem met die moderne afstammelinge van die Noorse, in studies oor taalkunde en kultuur. 
Boonop word die term Skandinawies demonimies gebruik om na alle moderne inwoners of burgers van Skandinawiese lande te verwys. Binne Skandinawië verwys die demonimiese term hoofsaaklik na inwoners of burgers van Denemarke, Noorweë en Swede. In Engelse gebruik word inwoners of burgers van Ysland, soms ook die Faeröer -eilande en Finland ingesluit. Engelse algemene woordeboeke definieer dikwels die selfstandige naamwoord Skandinawies demonimies as 'n inwoner van Skandinawië (wat nou of swaar bedink kan word).    Daar is 'n sekere onduidelikheid en politieke twis oor mense waarna mense in hierdie breër sin as Skandinawies moet verwys. Sami -mense wat in Noorweë en Swede woon, word oor die algemeen as Skandinawiërs in die demonimiese sin ingesluit, maar die Sami van Finland kan in die Engelse gebruik ingesluit word, maar gewoonlik is die Sami van Rusland nie ingesluit nie. Die gebruik van die term "Skandinawies" met verwysing na die Sami word egter bemoeilik deur die historiese pogings van Skandinawiese meerderheidsbevolkings en regerings in Noorweë en Swede om die Sami -volk in die Skandinawiese kultuur en tale te assimileer, wat die insluiting van die Sami as 'Skandinawiërs' is omstrede onder baie Sami's. Moderne Samese politici en organisasies beklemtoon dikwels die status van die Sami's as 'n volk wat apart is van en gelyk is aan die Skandinawiërs, met hul eie taal en kultuur, en is bang dat hulle as 'Skandinawiërs' opgeneem word in die lig van vroeëre Skandinawiese assimilasiebeleid.  
Tale in Skandinawië
Twee taalgroepe bestaan ​​sedert die voorgeskiedenis op die Skandinawiese skiereiland - die Noord -Germaanse tale (Skandinawiese tale) en die Sami -tale. 
Die meerderheid van die bevolking van Skandinawië (insluitend Ysland en die Faeröer) ontleen vandag hul taal aan verskeie Noord -Germaanse stamme wat eens die suidelike deel van Skandinawië bewoon het en 'n Germaanse taal gepraat het wat ontwikkel het in Oudnoors en van Oudnoors in Deens, Sweeds , Noors, Faroëes en Yslands. Die Deense, Noorse en Sweedse tale vorm 'n dialekkontinuum en staan ​​bekend as die Skandinawiese tale - wat almal as onderling verstaanbaar beskou word. Faroëes en Yslands, soms na as insulêre Skandinawiese tale verwys, is slegs in beperkte mate verstaanbaar in kontinentale Skandinawiese tale.
'N Klein minderheid Skandinawiërs is Sami -mense, gekonsentreer in die uiterste noorde van Skandinawië.
Finland word hoofsaaklik bevolk deur sprekers van Fins, met 'n minderheid van ongeveer 5%  van die Sweedse sprekers. Fins word egter ook in Swede as 'n erkende minderheidstaal gepraat, insluitend in kenmerkende variëteite wat soms bekend staan ​​as Meänkieli. Fins is verre verwant aan die Sami -tale, maar dit is heeltemal anders as die Skandinawiese tale.
Duits (in Denemarke), Jiddisch en Romani word in dele van Skandinawië erken as minderheidstale. Meer onlangse migrasies het nog meer tale bygevoeg. Behalwe dat Sami en die tale van minderheidsgroepe 'n variant van die meerderheidstaal van 'n buurstaat spreek, word die volgende minderheidstale in Skandinawië beskerm onder die Europese Handves vir Streeks- of Minderheidstale: Jiddisch, Romani Chib/Romanes en Romani.
Die eerste vermelding van Jode in die Noorse literatuur word gevind in Postola sögur in Ysland in die 13de eeu, waar dit saam met die meer algemene heidene genoem word. Die literatuur van hierdie tyd verwys na Jode as "gyðingar", "juði" of in die Latynse vorm "judeus". Jode is ook in ongunstige terme genoem in latere literêre Yslandse sages, soos die Gyðinga -sage (Sage of the Jews). 
Daar is egter bronne wat antisemitisme in Noorweë in die Middeleeue betwis, omdat daar geen bewyse was van die teenwoordigheid van Jode in die land nie. 'N Omvattende studie van hedendaagse dokumente, soos testamente, kontrakte en regsake onder ander primêre gegewens, het geen melding gemaak van Jode of 'n Joodse gemeenskap in Noorweë nie.  Geleerdes het genoem dat diegene wat in kerklike dokumente genoem word, as 'virtuele Jode' beskou kan word in die sin dat die aanhalings indirek was en dat hierdie vermeldings waarskynlik simbole was van nie-Christelike gedrag. 
In 1436 en weer in 1438 verbied aartsbiskop Aslak Bolt die viering van 'n rusdag op Saterdag, sodat Christene nie die 'manier van Jode' herhaal nie, en hierdie verbod word versterk deur verskeie daaropvolgende verordeninge, insluitend dié in Diplomatarium Norvegicum.  
Die eerste bekende nedersetting van Jode op Noorweë was gebaseer op 'n koninklike bedeling. Die eerste bekende vermelding van Jode in openbare dokumente het betrekking op die toelaatbaarheid van Sephardim, Spaanse en Portugese Jode wat in 1492 uit Spanje en in 1497 uit Portugal geskors is. Sommige hiervan het spesiale bedeling gekry om Noorweë binne te gaan.
Terwyl Noorweë deel was van die Deense koninkryk van 1536 tot 1814, het Denemarke 'n aantal godsdienstige beperkings ingestel, beide om die Protestantse Hervorming in die algemeen en teen Jode in die besonder te handhaaf. In 1569 beveel Fredrik II dat alle buitelanders in Denemarke hul verbintenis tot 25 geloofsartikels wat sentraal is in die Lutheranisme, moet bevestig oor pyn van deportasie, verbeuring van alle eiendom en dood.
Die vroegste aangetekende direkte vermelding van Jode het plaasgevind in dokumente wat in die 17de eeu gepubliseer is toe 'n groep Portugese Jode toegelaat is om hulle in Noorweë te vestig. Beperkings is opgehef vir Sefardiese Jode wat reeds as handelaars in Altona gevestig was toe Christian IV die stad oorgeneem het. Christian het ook in 1619 die eerste brief van veilige deurgang aan 'n Jood (Albert Dionis) uitgereik, en op 19 Junie 1630 is algemene amnestie verleen aan alle Jode wat permanent in Glückstadt woon, insluitend die reg om vrylik deur die koninkryk te reis. 
In hierdie toestand kan die bestaan ​​van antisemitisme as onbeduidend beskou word omdat die tradisionele Joodse vooroordeel dikwels voortspruit uit die opvatting dat die Jode die ekonomiese, politieke en sosiale sfere van 'n spesifieke Europese samelewing beheer het. 
Die openbare beleid teenoor Jode het oor die volgende honderd jaar gewissel. Die konings het oor die algemeen Joodse handelaars, beleggers en bankiers geduld wie se bydraes tot die ekonomie van Denemarke-Noorweë aan die een kant was, terwyl hulle probeer het om hul bewegings, woonplek en teenwoordigheid in die openbare lewe te beperk. Verskeie Jode, veral in die Sephardic Teixera -familie, maar ook van Ashkenazi -oorsprong, het deurgangsbriewe gekry om plekke in Denemarke en Noorweë te besoek, maar daar was ook verskeie voorvalle van Jode wat gearresteer, gevangenisstraf, boetes en gedeporteer is weens die oortreding van die algemene verbod op hul teenwoordigheid, selfs al beweer hulle die vrystelling wat aan Sephardim verleen is.  Christen IV van Denemarke-Noorweë het Jode beperkte regte gegee om binne die koninkryk te reis, en in 1641 het Ashkenazi-Jode gelyke regte gekry. Christian V het hierdie voorregte in 1687 herroep, spesifiek om Jode uit Noorweë te verbied, tensy hulle 'n spesiale bedeling gekry het. Jode wat in die koninkryk gevind is, is tronk toe gestuur en geskors, en hierdie verbod het tot 1851 voortgeduur. 
Die Europese Verligting het gelei tot matige verligting van die beperkings vir Jode in Denemarke-Noorweë, veral in die suidelike gebiede en stede van Denemarke. Sommige Joodse gesinne wat hulle tot die Christendom bekeer het, het hulle in Noorweë gevestig. Skrywers van destyds het hul belangstelling in die Joodse volk verhoog, insluitend Ludvig Holberg, wat Jode in die meeste van sy toneelstukke as komiese figure beskou het en in 1742 Die Joodse geskiedenis vanaf die begin van die wêreld, word voortgesit tot vandag toe, om Jode tot 'n mate in konvensionele, ongunstige stereotipes voor te stel, maar stel ook die vraag oor die mishandeling van Jode in Europa.  
Gevolglik, toe stereotipes teen Jode tydens die Verligting begin bewus geword het van die algemene publiek, was daar ook diegene wat in opstand gekom het teen sommige, indien nie almal, van die onderliggende vyandigheid. Die Lutherse minister Niels Hertzberg was een van diegene wat teen Noorse vooroordeel geskryf het, wat uiteindelik die latere stemme oor die grondwetlike wysiging beïnvloed het om Jode in Noorweë te vestig. 
Sedert 1687 was daar 'n verbod op Joodse teenwoordigheid in Noorweë, behalwe met 'n spesiale bedeling, en Jode wat in die koninkryk gevind is, is gevange geneem en verdryf. Die verbod duur tot 1851.  Op grond van kortstondige hoop dat Denemarke se toegewings by die Verdrag van Kiel in 1814 voorsiening sou maak vir Noorse onafhanklikheid, is 'n konstituerende vergadering in die lente van 1814 in Eidsvoll belê. Hoewel Denemarke slegs 'n paar maande vroeër alle beperkings op Jode heeltemal opgehef het, het die Noorse vergadering na 'n debat die ander kant toe gegaan, en Jode sou "voortgaan" om uitgesluit te word van die koninkryk, as deel van die klousule wat van Lutheranisme die amptelike staatsgodsdiens gemaak het. met gratis uitoefening van godsdiens as die algemene reël. Die verbod was daarop ingestel dat Jode en Jesuïete die land binnekom. Sephardim was vrygestel van die verbod, maar dit blyk dat min aansoek gedoen het om 'n brief van vrye deurgang.  Op 4 November 1844 verklaar die Noorse ministerie van justisie: "... word aanvaar dat die sogenaamde Portugese Jode, ongeag die Grondwet se §2, geregtig is om in hierdie land te woon, wat tot dusver ook tot ons kennis is, wat tot dusver aanvaar is."
Verskeie van die opstellers het voor die begin van die byeenkoms standpunte oor Jode geformuleer, waaronder Lauritz Weidemann, wat geskryf het: "Die geskiedenis van die Joodse nasie bewys dat hierdie volk altyd opstandig en bedrieglik was, en hul godsdienstige leerstellings, die hoop om weer op te staan As 'n nasie het hulle so dikwels 'n merkwaardige fortuin verkry, tot intriges gelei en 'n staat in 'n staat geskep. 
Diegene wat die voortgesette verbod ondersteun het, het dit om verskeie redes gedoen, waaronder teologiese vooroordeel. Nicolai Wergeland  en Georg Sverdrup was van mening dat dit onverenigbaar sou wees met die Judaïsme om eerlik met Christene om te gaan, en skryf dat 'geen persoon van die Joodse geloof binne die grense van Noorweë mag kom nie, en nog minder daar woon'. Peter Motzfeld ondersteun ook die verbod, maar op die effens ander basis dat die Joodse identiteit te sterk was om volle burgerskap toe te laat. Ander prominente beeldhouers, soos Hans Christian Ulrik Midelfart, het 'pragtig' gepraat ter verdediging van die Jode, en ook Johan Caspar Herman Wedel-Jarlsberg het in meer gedempte terme die agterlikheid van die stelling uitgespreek. 
Diegene wat teen die toelating van Jode gekant was, het beslis die oorhand gekry toe die saak gestem word, en die tweede paragraaf van die grondwet lui: 
§ 2. Die evangelies-Lutherse godsdiens bly die staat se openbare godsdiens. Die inwoners wat dit bely, is verplig om hul kinders in dieselfde groot te maak. Jesuïete en kloosterordes mag nie geduld word nie. Jode bly uitgesluit van toelating tot die koninkryk.
Dit het die wettige status quo vanaf ongeveer 1813 effektief gehandhaaf, maar het Noorweë skerp in stryd gebring met die tendense in sowel Denemarke as Swede, waar wette en verordeninge in die vroeë 19de eeu Jode groter, nie meer beperkte vryhede gebied het nie.
Intussen het 'n klein aantal Joodse bekeerlinge tot die Christendom hulle in Noorweë gevestig, sommige van hulle het prominent geword. Onder hulle was Ludvig Mariboe, Edvard Isak Hambro en Heinrich Glogau. In 1817 het Glogau Christian Magnus Falsen, een van die voorstanders van die verbod op Jode tydens die konstitusionele vergadering, uitgedaag oor die betekenis van die verbod en gevra of hy in die verleentheid moet kom deur sy voorvaders of sy vaderland wanneer hy sy nalatenskap aan sy kinders vertel.  Falsen het geantwoord deur te beweer dat Judaïsme "niks anders as bespotting en minagting teenoor die persoon wat dit nie bely nie. Dit maak dit 'n plig van elke Jood om [alle nasies wat hom aanvaar] te vernietig". 
'N Aantal Jode wat hulself in Noorweë bevind het, is boetes en gedeporteer. 'N Skip wat na Engeland op pad was, het in 1817 aan die weskus van Noorweë geval, en een van diegene wat aan wal gespoel het, was Michael Jonas, 'n Poolse Jood. Hy is onder swaar bewaking uit die land begelei. Hierdie hardhandige benadering het ontsteltenis veroorsaak, en die polisiehoof in Bergen is gelas om persoonlik die koste van die deportasie te betaal. Daar was ook deportasieverrigtinge teen vermeende Jode wat nie 'n doopsertifikaat kon lewer nie, waaronder die sanger Carl Fredrich Coppello (alias Meyer Marcus Koppel), optici Martin Blumenbach en Henri Leia, Moritz Lichtenheim, en ander. 
Die deportasie van Jode wat per ongeluk of te goeder trou na Noorweë gekom het, veroorsaak 'n mate van verleentheid onder Noorweërs. Die eerste wat pleit vir 'n herroeping was die digter Andreas Munch in 1836. Maar dit was Henrik Wergeland wat die voorste kampioen vir die Jode in Noorweë geword het.  
10de parlementsitting, 1842 Wysig
Henrik Wergeland was die seun van Nikolai Wergeland, een van die lede by die konstitusionele vergadering wat die sterkste beswaar daarteen gehad het om Jode in die land toe te laat. Die jonger Wergeland het lankal vooroordeel teenoor Jode gehad, maar reise in Europa het van plan verander. Hy het die pamflet gepubliseer Indlæg i Jødesagen op 26 Augustus 1841, met passie vir die herroeping van die klousule. Op 19 Februarie 1842 was sy pogings om die saak in die Noorse parlement tot stemming te bring suksesvol toe die voorstel na die Grondwetkomitee verwys is. Op 9 September 1842 het die herroepingsvoorstel 'n gewone meerderheid behaal: 51 tot 43, maar as dit nie 'n groot meerderheid was nie (2/3), het dit misluk. 
Op 26 Oktober 1842 publiseer Wergeland sy boek Jødesagen i det norske Storthing ("Die Joodse kwessie in die Noorse parlement"), wat benewens die argument vir die saak ook interessante insigte bied oor die werking van die parlement. 
Parlementsittings in 1845, 1848 en 1851 Wysig
Wergeland het 'n nuwe voorstel aan die parlement voorgelê later op dieselfde dag dat die eerste herroeping misluk het. Hy is op 12 Julie 1845 oorlede. Die grondwetkomitee het hul aanbeveling verwys om presies 'n maand na sy dood, op 12 Augustus, op te skort. as die laaste stemming.
In 1848 verdien die herroepingsvoorstel 59 tot 43 stemme, wat steeds nie die 2/3 vereiste was nie. In 1851 is die klousule uiteindelik herroep met 93 stemme teen 10. Op 10 September is alle oorblywende wetgewing wat met die verbod verband hou, herroep deur die verloop van "Lov om Ophævelse af det hidtil bestaaende Forbud mot at Jøder indfinde sig i Riget m.v." ("Wet op die herroeping van die tot dusver permanente verbod op Jode in die koninkryk, ens.") 
Ten spyte van die vrees dat Noorweë deur die Joodse immigrasie oorweldig sou word na die herroeping, het slegs ongeveer 25 Jode voor 1870 na Noorweë geëmigreer. Vanweë pogrome in Tsaar -Rusland het die immigrasie egter in die laat 19de en vroeë 20ste eeu ietwat versnel. Teen 1910 was daar ongeveer 1000 Jode in Noorweë.  
Alhoewel die minderheid klein en wyd verspreid was, het verskeie stereotipes van Jode in die vroeë 20ste eeu munt gekry in die Noorse pers en populêre literatuur. In boeke van die wyd geleesde skrywers Rudolf Muus en Øvre Richter Frich word Jode beskryf as sadisties en behep met geld. Die prokureur Eivind Saxlund het 'n pamflet gepubliseer Jøder og Gojim ("Jode en Goyim") in 1910, wat in 1922 deur 'n skrywer in Dagbladet. Saxlund dagvaar vir laster en verloor, maar verdien die bewondering van die koerant Nationen, wat Saxlund geprys het omdat hy 'ons rasseoorlog' beveg het.  In 1920 is The Protocols of the Elders of Zion  in Noorweë gepubliseer onder die titel Den nye verdenskeiser ("Die nuwe wêreldkeiser"). 
In 1916 publiseer die Noorse skrywer Mikal Sylten 'n antisemitiese tydskrif Nationalt Tidsskrift. In 1917 het hy 'n paar jaar voor Adolf Hitler die Swastika as simbool begin gebruik. Die tydskrif was van rassistiese aard en het antisemitiese samesweringsteorieë gepubliseer. Die tydskrif verklaar homself as die "slegs die Noorse tydskrif wat diepgaande Joodse ware bande met gebeure in die wêreld en hier tuis bestudeer". 'N Klapper het gebel Wie is wie in die Joodse wêreld is vanaf 1925 in vier uitgawes gedruk. Hierdie pamflet bevat 'n lys Jode en vermeende Jode in Noorweë, gesorteer volgens beroep. Huisvroue en kinders is gelys onder Verskillende beroepe.  Sylten is verhoor vir sy samewerking met die Nazi's tydens die Duitse besetting in die regsreiniging in Noorweë na die Tweede Wêreldoorlog.
Vooroordeel teenoor Jode het 'n fokuspunt geword in die geskil oor die wettigheid van shechita, die Joodse praktyk van rituele slagting. Die kwessie is oorspronklik in die 1890's aan die orde gestel, maar 'n munisipale verbod op die praktyk in 1913 in Oslo het die saak onder nasionale aandag gebring.
Pogings om te verbied shechita stel goedbedoelde menslike samelewingsaktiviste in verbinding met antisemitiese individue. In die besonder het Jonas Søhr, 'n senior polisiebeampte, veral belang gestel en uiteindelik die leiding van die Noorse Federasie vir Dierebeskerming gekry. Die diereregte -oorsaak is gebruik om nie net die slagmetode aan te val nie, maar ook die gemeenskap self. Diegene wat die verbod teenstaan, het Fridtjof Nansen ingesluit, maar die verdeeldheid oor die kwessie het partygrense in alle hoofstroompartye oorgesteek, behalwe die Agrarian Party (vandag, die Senterparty), wat die beginsel was van sy opposisie teenoor schechita.  In die Noorse pers, gedurende die 1890's, is daar betogings teen die gebruik van shechita, op grond daarvan dat dit wreed was vir diere. Die Joodse gemeenskap reageer op hierdie besware deur te verklaar dat die metode menslik is.
'N Komitee in opdrag van 11 Februarie 1927 het talle kundiges geraadpleeg en 'n slaghuis in Kopenhagen besoek. Die meerderheid het 'n verbod voorgestaan ​​en steun gevind by die Departement van Landbou en die parlementêre landboukomitee. Diegene wat 'n verbod gekant het, het gepraat van godsdienstige verdraagsaamheid, en dit ook gevind schechita was nie onmensliker as ander slagmetodes nie.  Ingvar Svanberg skryf dat baie van die argumente teen shechita was gebaseer "op die wantroue van 'vreemde' gewoontes" en "bevat dikwels antisemitiese elemente".  C. J. Hambro was een van die mense wat die meeste ontsteld was oor die antisemitiese invektief, en het opgemerk dat "waar diereregte in 'n oordrewe mate beskerm word, dit gewoonlik met behulp van menslike opoffering gedoen word". 
Die twis het tot 1929 voortgeduur toe die Noorse parlement die gebruik van diere wat nie eers verstom of verlam is nie, verbied het. Die verbod bly vandag van krag. 
Die voormalige hoofrabbi van Noorweë, Michael Melchior, het aangevoer dat antisemitisme een van die motiewe vir die verbod is: 'Ek sal nie sê dat dit die enigste motivering is nie, maar dit is beslis nie toevallig dat een van die eerste dinge wat Nazi -Duitsland verbied het, kosjer -slagting was nie. Ek weet dit ook tydens die oorspronklike debat oor hierdie kwessie in Noorweë sjegita is sedert 1930 verbied, het een van die parlementariërs reguit gesê: 'As hulle nie daarvan hou nie, laat hulle dan iewers anders gaan woon.' "
Geen vorme van godsdienstige slagting word in die Noorweegse wetgewing verbied nie.  Noorse wet vereis dat diere verstom word voordat hulle geslag word, sonder uitsondering vir godsdienstige praktyke, wat onverenigbaar is met shechita.    (Die Noorse Islamitiese Raad, aan die ander kant, het bevind dat sedasie verenigbaar is met halal reëls, mits die dier se hart steeds klop tydens die slag. ) Verteenwoordigers van beide Moslem- en Joodse gemeenskappe, met verwysing na wetenskaplike studies, betwis die bewering dat tradisioneel halal en kosjer slagmetodes lei tot onnodige lyding van diere. Noorweë se aanvaarding van jag, walvisjag en seël is ook bewys as bewys van die beweerde skynheiligheid van die Noorse standpunt. Minister van Landbou, Lars Peder Brekk van die Senterparty (wat nog altyd verwerp het shechita, sien hierbo), verwerp die vergelyking.  
Voorstanders van die voortgesette verbod, insluitend amptenare van die Noorse Voedselveiligheidsowerheid, beweer dat diere geslag word volgens shechita was 'n paar minute lank bewus nadat hulle geslag is, en skrywer en boer Tore Stubberud beweer dat diere in Judaïsme "geen morele status het nie. suiwer voorwerpe vir. het 'bloot 'n bank sonder waardes' geword. 
Om die verbod te vermy, moes kosjer vleis na die land ingevoer word. In Junie 2019 is voorgestel om die verbod uit te brei na die invoer van kosher vleis. Die voorstel word ook as antisemities beskryf. 
Niels Christian Ditleff was 'n Noorse diplomaat wat in die laat 1930's na Warskou, Pole, gestuur is. In die lente van 1939 het Ditleff 'n transito -stasie in Warskou vir Joodse vlugtelinge uit Tsjeggo -Slowakye in die lewe geroep wat deur die borgskap van Nansenhjelpen gestuur is. Ditleff het gereël dat die vlugtelinge kos, klere en vervoer ontvang na Gdynia, Pole, waar hulle aan boord van skepe na Noorweë gaan.  Nansenhjelpen was 'n Noorse humanitêre organisasie wat deur Odd Nansen in 1936 gestig is om veilige hawe en hulp in Noorweë te bied vir Joodse vlugtelinge uit gebiede in Europa onder Nazi -beheer. Die heiligdom in Noorweë was slegs van korte duur.
Duitsland het Noorweë op 9 April 1940 beset, en 'n aantal Noorweërs is onmiddellik gearresteer, en twee maande later vestig die besettingsmag die eerste gevangenekamp in Ulven, buite Bergen. Baie Jode wat kon, het uit die land gevlug. "Byna twee derdes van die Jode in Noorweë het uit Noorweë gevlug".  Hiervan is ongeveer 900 Jode deur die Noorse versetsbeweging uit die land gesmokkel, meestal na Swede, maar sommige ook na die Verenigde Koninkryk.  ​​In 1942, voordat deportasies begin het, was daar minstens 2 173 Jode in Noorweë. Hiervan was 1 643 Noorse burgers, 240 buitelandse burgers en 290 staatloos. Minstens 765 Jode sterf in Duitse hande  meer as die helfte van die Noorweërs wat gesterf het.  Slegs tussen 28 en 34 van die gedeporteerdes het  hul voortgesette gevangenisstraf in kampe (na hul deportasie) oorleef — en ongeveer 25 (hiervan) het na die oorlog na Noorweë teruggekeer. 
Tydens die oorlog het die burgerlike Noorse polisie (politiek) het in baie gevalle die Duitse besetters gehelp om die Jode in hegtenis te neem wat nie betyds kon ontsnap nie. In die middel van die besetting van Noorweë deur Nazi -Duitsland was daar minstens 2 173 Jode in Noorweë.  Rekords toon dat tydens die Holocaust 758 Noorse Jode deur die Nazi's vermoor is - meestal in Auschwitz. Boonop is minstens 775 Jode gearresteer, aangehou en/of gedeporteer. Die meeste Jode wat oorleef het, het dit gedoen deur uit die land te vlug, meestal na Swede, , maar sommige ook na die Verenigde Koninkryk. Die Jode wat na Swede gevlug het, is in baie gevalle deur die Noorse verset bygestaan, maar moes soms gidse betaal. 'N Paar het ook oorleef in kampe in Noorweë of in hospitale, of weggekruip. Alle Jode in Noorweë is óf gedeporteer en vermoor, was in die gevangenis, het na Swede gevlug, óf het op 27 November 1942 weggekruip. Baie van die Jode wat tydens die oorlog gevlug het, het nie teruggekeer nie en in 1946 was daar slegs 559 Jode oor in Noorweë.  Tussen 1947 en 1949 het die Noorse regering toestemming gegee dat 500 ontheemdes in die land kon woon, hoewel baie later na Israel, Kanada of die Verenigde State vertrek het.  Ongeveer 800 Noorse Jode wat na Swede gevlug het, het teruggekeer. Teen die middel van die vyftigerjare woon ongeveer 1000 Jode in Noorweë, waarvan 700 in Oslo en 150 in Trondheim gewoon het.
Een en veertig Noorweërs word deur Yad Vashem erken as regverdig onder die nasies, sowel as die Noorse versetsbeweging gesamentlik. 
In Maart 1996 het die Noorse regering 'n komitee aangestel "om vas te stel wat met die Joodse eiendom gebeur het tydens die Tweede Wêreldoorlog ... en om vas te stel in watter mate beslag gelê is op bates/eiendom wat na die oorlog herstel is." 
In Junie 1997 lewer die komitee 'n verdeelde verslag, verdeel in 'n meerderheid  en 'n minderheid: 
die meerderheidsbeskouing van onbedekte verliese is na raming 108 miljoen Noorse kroon (kr), gebaseer op die waarde van die kroon in Mei 1997 (≈US $ 15 miljoen).
die minderheidsbeskouing van onbedekte verliese word geraam op 330 miljoen kr.
Op 15 Mei 1998 stel die premier van Noorweë, Kjell Magne Bondevik, 450 miljoen kr voor, wat 'n 'kollektiewe' en 'individuele' restitusie dek.  Op 11 Maart 1999 het die Stortinget gestem om die voorstel vir 450 miljoen kr.  Die gesamentlike deel, met 'n totaal van 250 miljoen kr, is in drie verdeel: 
Fondse om die Joodse gemeenskap in Noorweë te onderhou (150 miljoen kr).
Ondersteuning vir die ontwikkeling, buite Noorweë, van die tradisies en kultuur wat die Nazi's wou uitroei, versprei deur 'n stigting waar die lede van die uitvoerende komitee elk deur die Noorse regering, die Noorse parlement en die Joodse gemeenskap in Noorweë aangestel moet word , en die World Jewish Congress/World Jewish Restitution Organization. Eli Wiesel word voorgestel om die uitvoerende komitee (60 miljoen kr) te lei.
Die stigting van 'n nasionale museum vir verdraagsaamheid, gestig as die Noorse sentrum vir studies oor Holocaust en godsdienstige minderhede (40 miljoen kr).
Die individuele deel beloop na raming nie meer as 200 miljoen kr nie, as vergoeding aan individue en hul oorlewendes, met 'n maksimum van 200 000 kr elk. Teen 31 November 1999, die laaste datum waarop individue om vergoeding aansoek gedoen het, het 980 mense elk 200 000 kr (≈US $ 26 000) ontvang, in totaal 196 miljoen kr (≈US $ 25 miljoen).
Die Noorse boedelreg hef egter boedelbelasting op erfenis wat van die oorledene na sy/haar erfgename oorgaan, afhangende van die verhouding tussen die twee. Hierdie belasting is by elke stap van erfenis saamgestel. Aangesien geen doodsertifikate uitgereik is vir Jode wat in Duitse konsentrasiekampe vermoor is nie, is die oorledenes as vermis gelys. Hulle boedels is in probate gehou in afwagting van 'n doodsverklaring en vir administratiewe uitgawes gehef. Teen die tyd dat al hierdie faktore hul uitwerking op die waardasie van die gekonfiskeerde bates gehad het, was daar baie min oor. In totaal is 7,8 miljoen kr toegeken aan skoolhoofde en erfgename van Joodse eiendom wat deur die Nazi's gekonfiskeer is. Dit was minder as die administratiewe fooie wat deur regeringsagentskappe gehef word vir probate. Dit sluit nie bates in beslag geneem deur die regering wat aan nie-Noorse burgers behoort nie, en dié van burgers wat geen wettige erfgename nagelaat het nie. Hierdie laaste kategorie was geweldig, want 230 hele Joodse huishoudings is tydens die Holocaust dood.
Vanaf 1 Januarie 2012 [update] het daar ongeveer 1500 Joodse mense in die hele land gewoon. Die aantal geregistreerde lede in godsdienstige Joodse gemeenskappe het die afgelope jaar afgeneem en was 747 in 2015.  Die meeste hiervan was in Oslo gevestig. 
Daar is twee sinagoges in Noorweë, een in Oslo en een in Trondheim. Die Oslo-sinagoge bied 'n volledige reeks fasiliteite, insluitend 'n kleuterskool en 'n kinderopvang. Hulle het albei ook 'n uitreikprogram om groepe wat nog funksioneer in Bergen en Stavanger bymekaar te maak. In Junie 2004 vestig Chabad-Lubavitch 'n permanente teenwoordigheid in Oslo en organiseer hy ook aktiwiteite in ander dele van Noorweë. Oslo het ook 'n Joodse hernuwingsrabbi wat dienste en aktiwiteite organiseer. Daar was 'n Society for Progressive Judaism in Oslo, wat nie meer bestaan ​​nie. Die Joodse gemeenskap in Noorweë word verteenwoordig deur Det Mosaiske Trossamfund (The Mosaic Community), wat verbonde is aan die World Jewish Congress.  Ander Joodse organisasies in Noorweë sluit in B'nai B'rith, WIZO, B'nei Akiva, Keren Kayemet, Help the Jews Home (Hjelp Jødene Hjem), 'n Kosher Meals on Wheels, Joodse studiekringe en 'n tuiste vir die bejaardes. Daar is ook 'n Joodse gemeenskapsentrum in Trondheim.
Noorse Jode is goed geïntegreer in die Noorse samelewing, en prominent onder hulle was Jo Benkow, 'n voormalige president van die Stortinget Leo Eitinger en Berthold Grünfeld, beide opvallende psigiaters Robert Levin, die pianisteskrywer, aktrise en teaterkritikus Mona Levin [no] en Bente Kahan, aktrise en sangeres. Hiervan lewe slegs die laaste twee nog.
Die hoofstroom Noorse politieke omgewing het sterk 'n platform aangeneem wat antisemitisme verwerp. Individue het egter dikwels privaat antisemitiese standpunte.   
Daar was episodes van ontheiliging van die Oslo -sinagoge.  In Julie 2006, tydens die Libanon -oorlog in 2006, het die gemeente 'n advies uitgereik wat Jode waarsku om nie kippot of ander identifiserende items in die openbaar te dra nie uit vrees vir teistering of aanranding. 
Op 17 September 2006 is die Oslo -sinagoge met 'n outomatiese wapen aangeval,  slegs dae nadat dit bekend gemaak is dat die gebou die beoogde teiken was vir die Algerynse terreurgroep GSPC wat 'n bomaanval in die Noorse hoofstad beplan het .  Op 2 Junie 2008 is Arfan Qadeer Bhatti skuldig bevind vir die skietaanval en 'n agt jaar lange voorkomende gevangenisstraf opgelê vir ernstige vandalisme. Die stadshofregter in Oslo kon nie voldoende bewyse vind dat die skote wat op die sinagoge afgevuur is, 'n terreurdaad was nie.  Die sinagoge in Oslo is nou onder voortdurende toesig en word beskerm deur hindernisse.
In Augustus 2006 publiseer die skrywer Jostein Gaarder 'n opskrif in Aftenposten, getiteld God se uitverkore mense. Dit was baie krities oor Israel, sowel as oor Judaïsme as 'n godsdiens. Bewerings van antisemitisme en 'n intense openbare debat het gelei tot die kontroversie van Jostein Gaarder.
In Desember 2008 het Imre Hercz 'n klag by die Norwegian Press Complaints Commission ingedien teen Otto Jespersen, 'n komediant wat die Holocaust bespot het, maar mede -strokiesprente en sy TV -stasie ondersteun die kunstenaar. Jespersen het in sy weeklikse roetine op nasionale televisie geskerts dat 'ek van die geleentheid gebruik wil maak om te onthou van al die miljarde vlooie en luise wat hul lewens in Duitse gaskamers verloor het, sonder om iets verkeerds te gedoen het, behalwe om my op Joodse agtergrond te vestig. " Jespersen het ook 'n satiriese monoloog oor antisemitisme aangebied wat eindig met: "Uiteindelik wil ek alle Noorse Jode 'n Geseënde Kersfees toewens - nee, wat sê ek! U vier nie Kersfees nie, dit was u wat gekruisig het Jesus, "op 4 Desember.  Jespersen het kritiek gekry vir verskeie van sy aanvalle op sosiale en etniese groepe sowel as koninklikes, politici en bekendes, en ter verdediging van die monoloog TV 2 het opgemerk dat Jespersen in alle rigtings aanval, en dat "as u [ die monoloog] ernstig, daar is meer as net die Jode wat aanstoot moet neem ". 
In 2010 het die Norwegian Broadcasting Corporation berig dat antisemitisme algemeen onder Noorse Moslems was. Onderwysers by skole met 'n groot aantal Moslems het berig dat Moslemstudente Adolf Hitler dikwels "loof of bewonder vir sy moord op Jode", dat "Joodhaat wettig is in groot groepe Moslemstudente" en dat "Moslems lag of beveel [onderwysers] om op te hou wanneer u oor die Holocaust wil opvoed ". Een Joodse pa het ook vertel hoe sy kind deur 'n Moslem -skare na skool geneem is, "na die bos geneem en gehang is omdat hy 'n Jood was". (Die kind het ontsnap.)  In Februarie 2015 het 'n groep jong Moslems egter 1500 mense georganiseer om twee 'ringe van vrede' rondom die sinagoges in Oslo en Begen te vorm in reaksie op onlangse terreuraanvalle op Joodse sentrums in Europa.    
Antisemitiese graffiti is in Augustus 2014 sonder verbinding met Noorse Moslems op 'n skool- en sportfasiliteit in Skien gespuit.  Later daardie jaar is 'n hakekors in die glasdeure van die Trøndelag -teater uitgesny, die dag na die première van 'n Joodse marionet teateropvoering.  In Oktober 2014 is 'n Joodse begraafplaas in Trondheim gevandaliseer, met spuitpunte en die woord 'Führer' op die kapel. 
In 'n artikel wat deur die Jerusalem Centre for Public Affairs gepubliseer is, word gesê dat antisemitisme in Noorweë hoofsaaklik afkomstig is van die leierskap - politici, organisasie -leiers, kerkleiers en senior joernaliste. Ten spyte van uiteenlopende menings, beweer dit dat antisemitisme in Europa sy oorsprong in Moslem-immigrasie het, die skuld van die Europese-Christelike leierskap vir antisemitisme wat omstreeks 1000 nC begin het, eeue voordat Jode na Noorweë gekom het. 'N Ander kwessie wat uit die artikel voortspruit, is die publikasie van antisemitiese karikature. Sedert die sewentigerjare is baie pro-Palestynse karikature in die Noorse media gepubliseer. Maar 'n vergelyking van die voorstellings met antisemitiese karikature uit die Nazi-era toon 'n paar ooreenkomste. Algemene motiewe soos 'Jode is boos en onmenslik', 'Jode regeer en buit die wêreld uit' en 'Jode haat vrede en versprei oorloë' word herhaal in meer onlangs gepubliseerde tekeninge, sowel as in antisemitiese sketse van die begin van die twintigste eeu . 
Volgens 'n ADL-telefoniese opname onder 501 mense het 15% (+/- 4,4%) van die volwasse bevolking in Noorweë antisemitiese houdings en 40% van die bevolking stem saam met die stelling: "Jode is meer lojaal aan Israel as aan Noorweë" en 31% meen dat "Jode nog te veel praat oor wat met hulle gebeur het tydens die Holocaust."  Hierdie opname is egter gekritiseer omdat dit onredelik simplisties was in die klassifikasie daarvan dat dit 'antisemitiese houdings bevat'. 
Volgens die tradisionele opvatting was Noorweë die oorerflike koninkryk van die 'Fairhair'-dinastie, agnatiese (patrilineaire) afstammelinge van die eerste verenigingskoning, Harald Fairhair. Die troonopvolgers na jaar 872 is almal eeue later deur historiese verslae deur Harald se manlike afstammelinge geplaas. In die 13de eeu is die koninkryk amptelik deur die wet erflik verklaar, in teenstelling met die ander Skandinawiese monargieë wat in die Middeleeue elektiewe koninkryke was.
Harald Fairhair was die eerste koning van heel Noorweë, en het die lande van voorheen verskillende klein koninkryke onder sy beheer gebring. Die grondslag van hierdie verenigde Noorse koninkryk is tradisioneel gedateer tot 872, toe hy die laaste klein konings verslaan het wat hom in die Slag van Hafrsfjord verset het, hoewel die konsolidasie van sy mag baie jare geneem het. Fairhair se koninkryk strek oor die kusgebiede noord na Trøndelag, maar met sy dood is die koningskap teruggesplit in die klein koninkryke, waarvan die meeste deur Harald se seuns, afstammelinge of bondgenote gehou is, hoewel daar ook distrikte in die hande was van ander dinastieë, soos Ladejarls . Tog het die konsep van beheer deur 'n sentrale mag ontstaan. Dit word steeds betwis in watter mate Noorweë as 'n erflike koninkryk beskou moet word onder Fairhair se seuns en opvolgers, Eric I van Noorweë en Haakon I van Noorweë. Sommige historici beklemtoon hul onvermoë om werklike monargiese beheer oor die land uit te oefen en beweer dat St. Olav (Olaf II), wat vanaf 1015 regeer het, die eerste koning sedert Fairhair was wat die hele land beheer het. Olav word tradisioneel beskou as die dryfveer agter Noorweë se finale bekering tot die Christendom. Hy is later ook vereer as Rex Perpetuum Norvegiæ (Latyn: ewige koning van Noorweë). Slegs onder halfbroers Olav II en Harald III sou die opvolging deur die erfenisreëls bepaal word, eerder as dat die kroon bloot met geweld geneem word.
Die Fairhair -dinastie kan egter 'n kunsmatige konstruksie wees. Die moord op koning Harald Greycloak in 970 het 'n einde gemaak aan die heerskappy van die onmiddellike familie van sy grootvader, Harald Fairhair, en Noorweë is in plaas daarvan deur die Deense koning en sy gevolmagtigdes regeer vir 25 jaar. Olav I van Noorweë, wat in onduidelike omstandighede oorsee grootgeword het, het die koninkryk met geweld verower. Sy dood het nog 'n periode van 15 jaar van Deense heerskappy tot gevolg gehad voordat die suksesvolle Viking-aanvaller, Olav Haraldson op sy beurt die koninkryk verower het en opgevolg is deur sy seun en daarna deur sy halfbroer, Harald Hardråde, self 'n beroemde Viking. Die latere heroïese sages sou elkeen van hierdie drie krygerskonings ver afstammelinge van Harald Fairhair gee. Daar is egter voorgestel (die hardste deur Claus Krag) dat die genealogiese lyne wat Harald Fairhair via andersins onduidelike individue verbind met Olav I, Olav II en Harald Hardråde, 'n politieke fiksie is, gebaseer op 'n latere poging om hul heerskappy en die van Die afstammelinge van Hardråde, sowel as om 'n aanspraak te maak op die streek Viken (die gebied rondom die huidige Oslo), 'n eis wat deur die Dene uitgedaag is. Aanhangers van hierdie voorstel beskou Harald Hardråde as die eerste koning van die geslag wat later die koninkryk sou regeer, en dat sy eis destyds uitsluitlik daarop berus het dat hy die halfbroer van Olav II was, en nie 'n verre afkoms van Fairhair nie. Afstamming van dieselfde moeder was nie in Germaanse begrip 'n behoorlike dinastiese band nie, en daarom het Harald Hardråde se legitimiteit die vervaardiging van ongebroke manlike afstammelinge vir hom en sy twee voorgangers van Fairhair genoodsaak. Hierdie vervaardigde afdalings is wat in die pseudo-historiese sage van sou verskyn Heimskringla.
Onder Harald Hårdråde was Noorweë stewig gevestig as 'n onafhanklike koninkryk en alle latere konings sou beweer dat hulle afstammelinge van hom was. Met enkele noemenswaardige uitsonderings word alle suksesvolle bewerings goed ondersteun en word dit nie deur moderne historici betwis nie. Hierdie opvolging van konings word soms die 'Hårdråde ætten' genoem om hulle te onderskei van die sekere uitgawe van Harald Fairhair. As Hårdråde as afstammeling van Fairhair aanvaar word, is hierdie dinastie slegs 'n tak van 'n groter Fairhair -dinastie. Dit is nie bekend dat die konings self 'n amptelike naam na hul dinastie verwys het nie.
Tot in die 13de eeu was daar geen duidelik omskrewe opvolgingswette nie. In plaas daarvan was die opvolging gebaseer op gewoontes met oorsprong in ou Germaanse tradisies: die situasie het losweg agnatiese senioriteit en agnatiese opvolging gevolg met enkele elemente van elektiewe monargie. Alle patrilineaire manlike afstammelinge van Harald Hårdråde was geregtig om die koningskap te deel. Dit sluit seuns in wat buite die huwelik gebore is, en baie konings het semi-amptelike byvroue gehad. Om formeel koning te word, moes die kandidaat oor die saak geprys word - alhoewel hy natuurlik seker sou wees dat hy die vergadering sou ondersteun voordat hy sy kandidatuur begin. In die bronne word geen geval aangeteken dat 'n kandidaat deur iets geweier is nadat hy geëis het dat hy geprys sou word nie. Namate koningskap as instelling geleidelik gestalte gekry het, het 'n paar dinge, veral Øreting in Trøndelag, 'n spesiale status gekry namate die nuwe koning geprys is.
Die gevolg van hierdie gebruike was dat broers en halfbroers die troon sou erf om gesamentlik te regeer, maar sulke reëlings het selde geduur. As gevolg hiervan was opvolging oor die algemeen 'n kwessie van konflik, intrige en soms geringe burgeroorlog. Vanaf die 1130's het stryery tot 'n min of meer aanhoudende burgeroorlog tot 1240 toegeneem.
Tydens die bewind van die Hårdråde -tak van die dinastie is daar egter algemeen ooreengekom dat slegs patrilineaire manlike afstammelinge van koning Harald III op die koningskap geregtig was.
Baie van die bewerings deur latere koninklike voorgee dat hulle tot die Fairhair -dinastie behoort, is voor die hand liggende leuens (veral die van Sverre Sigurdsson).
1163, Magnus V van Noorweë, die seun van 'n dogter van 'n vorige heerser, klim op die troon. Hy is deur die kerk ondersteun, maar ondanks aanvanklike sukses en die eerste voorbeeld van 'n gekodifiseerde erfreg (wat sy eie kognatiese erfgenaam toelaat), is hy omvergewerp deur vermeende mans uit die ou koninklike dinastie.
In die 13de eeu is die koninkryk amptelik deur koning Haakon Haakonsson as erflik verklaar deur 'n opvolgstelsel wat op primogeniteit gebaseer was. Dit was ook onder Haakon Haakonsson, self die buite -egtelike seun van koning Haakon Sverresson, dat geboorte -legitimiteit 'n faktor in die erfopvolging geword het. Haakon se oudste seun, Sigurd, is gevolglik omseil deur Haakon se wettige seuns, Haakon en Magnus.
In die tradisie van die Germaanse monargie moes die koning deur 'n verteenwoordigende vergadering van edeles gekies word. Mans wat verkiesbaar was, moes uit koninklike bloed wees, die oudste seun van die vorige koning is nie outomaties gekies nie. Gedurende die burgeroorlog het die onduidelike opvolgingswette en die praktyk van magsdeling tussen verskeie konings gelyktydig persoonlike konflikte die potensiaal gebied om oorloë te word. Deur die eeue het konings hul mag gekonsolideer en uiteindelik het 'n streng opvolgingswet Noorweë 'n hoofsaaklik erflike koninkryk gemaak. As gevolg van die vakbonde met Denemarke en Swede, is die oorerflikheidsbeginsels verskeie kere in die steek gelaat totdat hulle uitdruklik in 1450 afgeskaf is.
Na die uitwissing van die manlike lyne van die vermeende Fairhair -dinastie in 1319, het die troon van Noorweë matrilineale afkoms oorgegaan na Magnus VII, wat in dieselfde jaar ook tot koning van Swede verkies is. In 1343 moes Magnus as koning van Noorweë abdikeer ten gunste van sy jonger seun, Haakon VI van Noorweë. Die oudste seun, Eric, is uitdruklik verwyder uit die toekomstige opvolgingslyn van Noorweë. Tradisioneel het Noorse historici hierdie duidelike breuk met vorige opvolgings geïnterpreteer as 'n gevolg van ontevredenheid onder die Noorse adel met Noorweë se junior posisie in die vakbond. Dit kan egter ook die gevolg wees van Magnus se dinastiese beleid. Hy het twee seuns en twee koninkryke gehad en sou moontlik wou hê dat hulle elkeen een moes erf, eerder as om oor die erfenis te begin veg. Magnus het terselfdertyd probeer om Eric se toekomstige verkiesing as koning van Swede te verseker.
Die Swart Dood van 1349–1351 was 'n bydraende faktor tot die agteruitgang van die Noorse monargie, aangesien die adellike gesinne en die bevolking in die algemeen ernstig geraak is. Maar die verwoestendste faktor vir die adel en die monargie in Noorweë was die skerp afname in inkomste uit hul besittings. Baie plase was verlate en huurgeld en belasting het gely. Dit het die Noorse monargie verswak wat betref mannekrag, edele ondersteuning, verdedigingsvermoë en ekonomiese mag. 
Na die dood van Haakon VI van Noorweë in 1380, het sy seun Olav IV van Noorweë die trone van Noorweë en Denemarke opgevolg en ook die koninkryk van Swede geëis (wat sy westelikste provinsies reeds het). Eers na sy dood op 17 -jarige ouderdom het sy moeder Margaret daarin geslaag om hul mededinger, koning Albert, uit Swede te verdryf en sodoende die drie Skandinawiese koninkryke in persoonlike vereniging onder een kroon in die Kalmar -unie te verenig. Olav se dood het nog 'n Noorse koninklike geslagslyn geblus, hy was ook die laaste Noorse koning wat die volgende 567 jaar op Noorse bodem gebore is. 
Na die dood van Olav IV van Noorweë in 1387, was die Sweedse koning Albert van Mecklenburg die naaste aan die opvolging. Sy opvolging was egter polities onaanvaarbaar vir die Noorweërs en Denen. Volgende in die ry was die afstammelinge van die Sudreim -geslag, wettige afstammelinge van Haakon V van Noorweë se buite -egtelike, maar erkende dogter Agnes Haakonardottir, Dame van Borgarsyssel. Die kandidaat uit hierdie afstammeling het egter afstand gedoen van sy aanspraak op die troon ten gunste van Eric van Pommeren, koningin Margaret se gunsteling -kandidaat. Die opvolgingsreg van hierdie geslag het in 1448 na die dood van koning Christopher weer opgeduik, maar die potensiële kandidaat, Sigurd Jonsson, het weer sy kandidatuur verloën - sien Sudreim -eis. Eric se opvolging was een in 'n ry van opvolgings wat nie presies die erfeniswette gevolg het nie, maar een of enkele ongewenste erfgename uitgesluit het, wat daartoe gelei het dat Noorweë in 1450 formeel 'n keusryk geword het. 
Begin met Margaret I van Denemarke, was die troon van Noorweë beklee deur 'n reeks nie-Noorse konings (gewoonlik beskou as Deens) wat die troon in meer as een Skandinawiese lande, of van almal, gehou het.
In 1440 het die Noorse privaatraad onwillig koning Eric III (1383–1459) afgesit, nadat Denemarke en Swede dieselfde gedoen het. Die naaste troonopvolger was Eric se neef, Bugislav, maar die opvolgingswette is oor die hoof gesien omdat dit nodig was om dieselfde koning as Denemarke en Swede te kies. Christopher van Beiere is dus gekies as die Noorse koning.
In 1448, toe Christopher sterf sonder naaste erfgename, het die unie tussen Swede en Denemarke ontbind, aangesien die twee lande verskillende konings gekies het. Swede het Charles Knutsson Bonde gekies, terwyl Denemarke Christian van Oldenburg (Christian I van Denemarke) gekies het. Noorweë het dus 'n dilemma gelaat. Weereens blyk dit dat oorerflike regte min invloed gehad het op die besluite wat geneem is (volgens feodale erfenis sou die hertog van Mecklenburg die regte regte gewees het, en hertog Adolf van Sleeswyk-Holstein as hoof van die volgende tak, wat egter sy neef Christian se verkiesing). Dit lyk asof Sigurd Jonsson, van die Sudreim-lyn, 'n afstammeling van Haakon V van Noorweë, as kandidaat genoem is, maar het die aanbod van die hand gewys. Die Noorse adel het toe verdeel tussen ondersteuners van koning Charles van Swede en koning Christian van Denemarke. Charles het daarin geslaag om in 1449 in Trondheim tot koning van Noorweë gekroon te word, maar het in 1450 ingestem om die Noorse troon af te staan ​​van koning Christian van Denemarke in 'n aparte vredesooreenkoms met Denemarke. Die Noorweërs was nie 'n party in hierdie besluit nie, maar Christian het hul enigste kandidaat gelaat. Hy is dieselfde jaar in Trondheim gekroon. Die Huis van Oldenburg is dus die eerste keer aan die Noorse monargie bekendgestel. In 'n vakbondverdrag wat deur die privaatrade van Noorweë en Denemarke in 1450 in Bergen opgestel is, is gespesifiseer dat Noorweë 'n verkose koninkryk sou wees en vir ewig dieselfde koning as Denemarke sou hê. By die dood van die koning sou die Noorse en Deense gesinsrade vergader en die nuwe koning uitkies onder die wettige seuns van die vorige koning. As daar nie so 'n seun bestaan ​​nie, is die keuse vry, maar die rade moet nie skei voordat hulle ooreengekom het oor 'n gemeenskaplike koning nie. 
Op 6 Junie 1523 verlaat Swede die vakbond vir goed en verlaat Noorweë in 'n ongelyke unie met 'n Deense koning wat reeds begin het met die sentralisering van die regering van die Unie.
In die daaropvolgende eeue is die Noorse monargie gekenmerk deur 'n koning wat meestal in die buiteland woon. Dit het die monargiese bestuurstrukture van Noorweë verswak, die Riksråd, byvoorbeeld, is geleidelik ondermyn, aangesien die Noorse edeles nie in dieselfde mate die vertroue van die koning as hul Deense eweknieë kon geniet nie. Die koning was ook minder in staat om volgens die Noorse behoeftes te regeer, aangesien die afstand beteken dat hy en sy adviseurs minder kennis gehad het van die toestande in Noorweë. 
Noorweë was een van die min lande waar die aartsbisdom 'n belangrike rol speel in die nasionale gebied. Die kerk was dus 'n belangrike faktor om die afsonderlike Noorse monargie te probeer handhaaf. In die 16de eeu het die magstryd tussen die Noorse edeles en die koning op dieselfde tyd as die Protestantse Hervorming uitgeloop. Dit het 'n ongelukkige reeks gebeurtenisse veroorsaak waarin die stryd teen die Deense oorheersing in Noorweë gepaard gegaan het met die stryd teen die reformasie. Toe albei misluk, was die gevolge erg. Die Noorse Katolieke biskoppe is vervang met Lutherse biskoppe. Die Noorse Riksråd is de facto in 1536/1537 afgeskaf en meer en meer buitelandse mans is in belangrike poste in Noorweë aangestel. 
In 1661 het Frederik III absolute monargie in Denemarke en Noorweë ingestel en 'n nuwe wet, die Lex Regis in albei lande daartoe. In hierdie wet is die koninkryke van Denemarke en Noorweë as erflik verklaar.
Tydens die Napoleontiese oorloë het die koning Denemarke - Noorweë in lyn gebring met Frankryk. Toe Napoleon die oorlog verloor, was Denemarke gedwing om Noorweë aan die koning van Swede af te staan ​​ingevolge die Verdrag van Kiel in 1814. Aanvanklik is voorgestel dat die Noorse afhanklikes van Groenland, Ysland en die Faroë by Noorweë sou bly, maar die punt is laat val tydens die onderhandelinge sodat hulle Deens geword het. 
By die nuus van die verdrag het prins Christian Frederick van Denemarke en Noorweë, die inwonende onderkoning in Noorweë, deelgeneem aan die stigting van 'n Noorse onafhanklikheidsbeweging. Die onafhanklikheidsbeweging was suksesvol, deels as gevolg van klandestiene steun van die Deense kroon, maar ook as gevolg van die sterk begeerte om onafhanklikheid in Noorweë. Op 10 April het 'n nasionale vergadering op Eidsvoll vergader om oor 'n grondwet te besluit. Noorweë verklaar uiteindelik op 17 Mei 1814 onafhanklikheid en kies Christian Frederik as koning. 'N Kort oorlog met Swede het later daardie jaar geëindig met die Konvensie van Moss. Dit het daartoe gelei dat Christian Frederick verdryf is en dat die Noorse Storting Charles XIII van Swede as koning van Noorweë gekies het, wat die unie tussen Swede en Noorweë tot stand gebring het.  Op sy beurt erken die koning die Noorse grondwet wat slegs verander is om die unie te vergemaklik.
Die uiteinde was dat die Noorse monargie 'n konstitusionele monargie geword het. In hierdie nuwe unie was die koning veel meer 'n koning van Noorweë as onder die vorige Deense stelsel. Noorweë moes nie as 'n Sweedse verowering beskou word nie, maar eerder as 'n gelyke party in 'n unie van twee onafhanklike state. Sowel die beginsel as die inhoud van die Noorweegse Grondwet is aanvaar, en Noorweë het sy eie parlement en aparte instellings behou, behalwe die gewone koning en buitelandse diens. Die enigste beleidsterrein wat nie in die hande van die Noorweërs was nie, was buitelandse beleid.
Noorweë is by die aankoms in Denemarke by die nuwe ontwikkelings van die wêreld ingebring. Met die onderbreking kon die Noorweërs egter 'n meer progressiewe politieke ontwikkeling bewerkstellig as wat in Denemarke die geval was. 35 jaar na Noorweë het Denemarke 'n grondwetlike monargie ingestel. Parlementarisme is in 1884 in Noorweë ingevoer, 17 jaar voor Denemarke en 33 jaar voor Swede.  Die unie met Denemarke het ook 'n nadelige uitwerking op die monargie gehad, onder meer dat die kroon van Noorweë 'n gebiedsverlies beleef het wat vandag 2,322 755 km2 beloop.  Die gebiedsgrootte van Noorweë is egter meer as herstel as gevolg van die Noorse ekspansionisme in die vroeë 20ste eeu, wat gelei het tot die anneksasie van koningin Maud Land (1939) in Antarktika, 'n gebied van ongeveer 27 000 000 km2 (10,424,758 vierkante myl) . Daar was baie min koninklike ondernemings in Noorweë, en die land ontbreek dus aan die monumentale paleise van die tydperk, soos gesien kan word in Kopenhagen en ander dele van Denemarke.
Die Noorse Storting stel wette voor wat in Noorweë gevestig is, en die koning sal selfs soms wette opstel wat ongunstig is vir Swede. Namate die Noorse beweging na volle onafhanklikheid momentum kry, keur die koning die bou van forte en vlootvaartuie goed wat bedoel is om Noorweë te verdedig teen 'n Sweedse inval.
Die vakbond was nietemin gekenmerk deur die voortdurende en toenemende ontevredenheid van die Noorweë om in 'n unie van enige aard te wees. Die Storting stel wette voor om die mag van die koning te verminder of om Noorweegse onafhanklikheid te laat geld. Dit sou meestal deur die koning veto gestel word, maar aangesien hy slegs die reg gehad het om dieselfde wet twee keer te veto, sou dit uiteindelik aangeneem word. Reeds in 1814 het die Noorweërs 'n aparte vlag ingestel, dit sou 'n probleem bly totdat die unie-kenteken in 1898 van die Noorse vlag weggegooi word. In 1837 is plaaslike selfbestuur op sekere beleidsterreine in landelike gebiede sowel as dorpe ingestel. Parlementarisme is in 1884 ingestel.
Heel dikwels dien kroonprinse van die dinastie 'n geruime tyd in die posisie van onderkoning van Noorweë in Oslo, as 'n soort opleiding vir hul toekomstige bewind.
Charles II, soos hy amptelik in Noorweë bekend gestaan ​​het, is in beide koninkryke opgevolg deur sy aangenome seun Charles III John van Noorweë, die eerste Bernadotte. Hy het geen genealogiese wortels in Noorweë gehad nie, maar sy seun en erfgenaam, die toekomstige Oscar I van Noorweë, trou met Josephine van Leuchtenberg, 'n afstammeling van die vroeëre konings Christian II en Frederick II, en daal dus ook van al hul voorouers af. Haar seuns, Charles IV en Oscar II, was dus die sogenaamde Fairhair-dinastie.
Daar moet ook gesê word dat die koningshuis ook harder probeer het om 'n Noorse koningshuis te wees. Die koninklike paleis in Oslo is gedurende hierdie tydperk gebou. Daar was afsonderlike kroning in Trondheim soos bepaal in die Grondwet. Die koninklike vorste het selfs 'n jaglodge in Noorweë laat bou om meer privaat tyd daar deur te bring. Koning Oscar II self het na bewering vloeiend Noors gehad.
Verandering van dinastie Redigeer
Die derde Bernadotte -koning was Karel IV van Noorweë. Hy het geen manlike afstammelinge gehad om sy trone van Swede en Noorweë te erf nie; hierdie trone het "verlore gegaan" vir die jonger broer van Charles XV, Oscar II, in plaas van sy enigste dogter Lovisa van Swede, kroonprinses van Denemarke. Daar word gesê dat Carl XV Lovisa op sy sterfbed belowe het dat 'n seun van Lovisa uiteindelik die erfgenaam van die Noorse troon sou wees.
Lovisa se seun, prins Carl van Denemarke (naamgenoot van sy oupa aan moederskant, die koning van Noorweë en Swede) was die tweede seun van die toekomstige koning Frederik VIII van Denemarke, 'n jonger broer van Denemarke se toekomstige koning Christian X (jong Carl het persoonlik 'n koning geword voor sy vader en sy broer), 'n kleinseun van vader van koning Christian IX van Denemarke (gedurende wie se regering hy prins van Denemarke was) en 'n kleinseun van koning Charles IV van Noorweë (wat ook koning van Swede was). Hy is gebore in 1872, 'n paar weke voor koning Charles se dood.
Die toekomstige Haakon VII van Noorweë het behoort tot die Huis van Oldenburg, wat 1448–1814 die koninklike huis van vereniging van Denemarke en Noorweë was, tot sy tak Sleeswyk-Holstein-Sonderburg-Glücksburg.
Sy familie het permanente bande met Noorweë gehad wat reeds in die laat Middeleeue begin het, en verskeie van sy pa se voorouers was konings van onafhanklike Noorweë (soos Haakon V van Noorweë, Christen I van Noorweë, Frederik I, Christen III, Frederik II, Christen IV, sowel as Frederik III van Noorweë). Christian Frederick, wat in 1814 kort koning van Noorweë was, die eerste koning van die Noorse grondwet van 1814 en stryd om onafhanklikheid, was sy agterkleinkind.
In 1905 bestyg Carl, met die naam Haakon, die troon van onafhanklike Noorweë om sy afgesette oupa Oscar II op te volg.
Volle onafhanklikheid Redigeer
In 1905 het 'n reeks geskille tussen die parlement en die koning uitgeloop op die kwessie van aparte Noorse konsuls na die buiteland.Noorweë het gegroei tot een van die wêreld se voorste skeepvaartlande, terwyl Swede beheer oor sowel die diplomatieke as die konsulatekorps behou het. Die Swede het min insig in die aangeleenthede wat Noorse skepe en sakemanne hulp nodig gehad het met die buiteland, en konsulate was nie eens in verskeie belangrike skeepstede gevestig nie. Die vraag na aparte Noorse konsuls is deur die Noorse parlement en die samelewing as baie belangrik beskou. Die Storting stel 'n wet voor wat 'n aparte Noorse konsulaatkorps instel. Koning Oscar II het geweier om die wet te bekragtig en daarna het die Noorse kabinet bedank. Die koning kon geen ander regering saamstel wat die parlement ondersteun het nie en as sodanig is op 7 Junie geag dat hy nie as koning van Noorweë funksioneer nie.  
Die Noorse volk het hul toestemming gegee in 'n volksraad wat op 13 Augustus gehou is, wat gelei het tot 'n oorweldigende 368,208 stemme (99,95%) ten gunste van die ontbinding van die Unie, teen 184 (0,05%) teenstanders, met 85 persent van die Noorse mans wat stem. Geen vroue het gestem nie, aangesien universele stemreg eers in 1913 toegestaan ​​is, maar Noorse feministe het meer as 200 000 handtekeninge ingesamel ten gunste van ontbinding.  
Op 12 November en 13 November, in die tweede grondwetlike volksraad in drie maande, besluit Noorse kiesers met 'n byna 79 persent meerderheid (259 563 tot 69 264) om die monargie te behou in plaas van 'n republiek te stig. 
Gedurende die somer het 'n Noorse afvaardiging reeds die 33-jarige prins Carl van Denemarke genader, die tweede seun van die kroonprins Frederik van Denemarke. Die Noorse parlement het ander kandidate oorweeg, maar uiteindelik prins Carl gekies, deels omdat hy reeds 'n seun gehad het om die erfopvolging voort te sit, maar meer belangrik omdat Carl getroud was met Maud van Wallis, die dogter van koning Edward VII van die Verenigde Koninkryk. Deur 'n koning met Britse koninklike bande in te bring, is gehoop dat Noorweë die steun van Brittanje sou kon hof. 
Prins Carl het die afvaardiging op baie maniere beïndruk, nie die minste nie, vanweë sy sensitiwiteit vir die liberale en demokratiese bewegings wat tot Noorweë se onafhanklikheid gelei het. Alhoewel die Noorse grondwet bepaal het dat die Storting 'n nuwe koning sou kon kies as die troon vakant was, was Carl daarvan bewus dat baie Noorweërs-insluitend leidende politici en hooggeplaaste militêre offisiere-'n republikeinse regeringsvorm verkies het. Pogings om die prins te oorreed om die troon te aanvaar op grond van die verkiesing in die parlement, het misluk. Carl het daarop aangedring dat hy die kroon slegs sou aanvaar as die Noorse volk hul wil vir monargie uitdruk deur referendum en as die parlement hom dan tot koning verkies.
Na die volksraad van November wat die begeerte van Noorweërs vir 'n monargie bevestig, het die parlement met 'n oorweldigende meerderheid Carl op 18 November 'n duidelike mandaat aan die Noorse troon gebied. Die prins aanvaar dieselfde aand en kies die naam Haakon, 'n tradisionele naam wat deur Noorse konings gebruik word. Die laaste koning met die naam was Haakon VI, wat in 1380 gesterf het.
Die nuwe koning word dus Haakon VII, koning van Noorweë. Sy tweejarige seun Alexander, die erfgenaam, het die naam Olav gekry en word kroonprins Olav. Die nuwe koninklike familie het op 25 November in die hoofstad Kristiania (later Oslo) aangekom. Haakon VII is op 27 November as koning van Noorweë ingesweer. 
'N Nuwe monargie Edit
Die beginjare van die nuwe Noorse monargie is gekenmerk deur 'n tekort aan fondse. Die Noorse staat was arm en geld was elders nodig as in die instandhouding van 'n groot hof. In daardie opsig was dit 'n geluk wat prins Carl gestel het as 'n voorwaarde om die troon te aanvaar dat hy nie gedwing sou word om 'n groot hof te hou nie. Die koninklike reise en die instandhouding van die koninklike koshuise, na die aanvanklike opknapping in 1905, is egter tot 'n mate verwaarloos. Een voorbeeld van die negatiewe finansiële situasie is dat prins Carl 'n koninklike seiljag beloof is toe hy die troon aanvaar het, maar dit is eers in 1947 vervul. 
Een belangrike voorval in die beginjare van die nuwe monargie was in 1928 toe die koning die eerste Arbeidsregering aangestel het. Die Noorse Arbeidersparty was destyds redelik radikaal en het selfs die afskaffing van die monargie as deel van hul program gehad. Dit was die gewoonte dat die koning op die advies van die vorige premier vertrou het om te besluit wie die opdrag as nuwe premier sou gee. In hierdie geval was die vorige konserwatiewe premier daarteen gekant om mag aan die radikale te gee en het hy die aanstelling van iemand anders aangeraai. Maar die koning het die gevestigde praktyk van parlementarisme nagekom en besluit om Christopher Hornsrud as die eerste minister van arbeid aan te stel. Die Arbeidersparty het later die afskaffing van die monargie uit hul program laat val.
Tydens die Duitse besetting van die Tweede Wêreldoorlog was die koning 'n belangrike simbool van nasionale eenheid en verset. Sy standvastige opposisie teen die Duitse eis van oorgawe was belangrik vir die veggees van die Noorse bevolking. Die grondwetlike bevoegdhede wat aan die koning in die Noorse monargistiese stelsel verleen is, het sy posisie baie belangrik gemaak en die ballingskapregering in staat gestel om sy werk met die grootste legitimiteit voort te sit.
Na die oorlog het die Noorse koningshuis daarin geslaag om 'n balans te handhaaf tussen regaliteit en toeganklikheid. Koning Olav V word as die koning van die volk beskou en die spontane vertoon van rou uit die bevolking na sy dood in 1991 toon die hoë aansien wat hy onder die Noorse volk gehad het. Selfs republikeine was onder die massas wat kerse voor die paleis aangesteek het. 
In later jare het die huwelike van die destydse kroonprins Harald in 1968 en van kroonprins Haakon in 2001 aansienlike omstredenheid veroorsaak, maar die blywende uitwerking op die gewildheid van die monargie was minimaal. Alhoewel die steun vir die monargie ná die oorlog afgeneem het van die vlak van meer as 90 persent na die oorlog, blyk dit stabiel te bly ongeveer en meestal bo die 70 -persentasiepunt. 
Gebruik van die titel "Erfgenaam van Noorweë" (Op pad na Norge) gestig in die 17de eeu. Eerstens het verskeie junior agnatiese lede van die Huis van Oldenburg (die hertog van Holstein-Gottorp onder die eerstes), self gewoonlik titulêre hertogte in Sleeswyk-Holstein, die titel as konstante gebruik aangeneem as een van hul hooftitels. Daar is baie voorbeelde uit amptelike versendings en kennisgewings van die 17de, 18de en 19de eeu van verskeie prinses met die titel "Hertog van Holstein, erfgenaam van Noorweë". Dit is die rede waarom dit tot 1917 deur die keisers van Rusland as deel van hul titels gebruik is sedert hul agnatiese lyn terugkeer na Peter III van Rusland, die eerste Russiese heerser van die Huis van Oldenburg.
Vanaf die 15de eeu, ten minste tot 1660, was die erfgenaam van die koning van Denemarke en Noorweë in die algemeen die titel "Prins van Noorweë", in erkenning vir sy oorerflike reg om by die dood van die koning op te tree op die Noorse troon, gekant teen die noodsaaklikheid om 'n verkiesing deur te voer om die Deense troon te kan behaal. Ander lede van House of Oldenburg, insluitend enige jonger broers en susters van die Prins van Noorweë, is nie prinses of prinsesse van Noorweë genoem nie, maar die titel "erfgenaam van Noorweë" is vroeër of later aan hulle toegeken.
Vervolgens het die hoofde van die lyn wat afstam van Haakon V van Noorweë se buite-egtelike, maar erfreg-erkende dogter Agnes Haakonardottir, ook begin om dieselfde titel "erfgenaam van Noorweë" te gebruik. Hulle het steun van monarge van die Sweedse Ryk tot hul pretensie gekry, omdat hulle geïnteresseerd was om die Deense greep na Noorweë uit te daag. Hulle voorvaders (of voorgangers in aanspraaklyn) het in die 14de en 15de eeu hul ambisies ten opsigte van die Noorse troon begin, selfs as opstand - sien Sudreim beweer.
Copyright 2022 \ Waarom was Ysland in 1814 nie deel van die Deens-Sweedse ooreenkoms in Kiel nie?...