[Resensie] Een groot ‘geworry’ | Maroela Media
‘n Geworry met Wilson Dunster en Elize Cawood (Foto: Facebook)
Saligheid en rustigheid, veral met betrekking tot jou kinders, is ŉ gejaag na wind. Dié soort bekommernis gaan lê nooit nie; nie wanneer die gespuis hulself kan voer nie en ook nie wanneer hulle hulself móét voer nie.
Selfs wanneer “jou ouderdom klink soos iets wat die Proteas deesdae regkry”, is daar geen stop aan die geworry-trein nie.
Wilson Dunster en Elize Cawood tree sedert 2005 op in hul eie tweeman-verhoogproduksies. Die akteurspaar pak egter in dié stuk ŉ drama, in plaas van hul gewilde komedies soos Dinner for one en Dinner for two, aan. Die dialoog is geskryf deur Saartjie Botha.
ŉ Geworry vertel die storie van ŉ afgetrede paartjie, David en Coba. Nes hulle dink hul bekommernisse oor kinders en dié se skoolbyeenkomste en matriekafskeid en sakgeld kan ter ruste gelê word omdat die kinders volwasse is en hulle afgetree is, tree die werklikheid in: om volwasse kinders te hê, beteken dikwels ŉ gróter geworry as om al die kuikens onder een dak te hê.
Coba raak op ŉ dag moeg om by die huis te sit en sy en David besluit hulle gaan Londen toe om uit die roetine te breek. David gaan ŉ halfbroer soek van wie hy onlangs uitgevind het en Coba gaan “shop” – dis nou voordat sy besef “jy koop twee pies en ŉ bier, dan moet jy skuldberading kry”.
Teatergangers sal veral aanklank vind by die universele tema. Ouers, soos David en Coba daarna verwys, is konstant “gespannerig” oor hul kinders – ŉ tipe spanning wat geen geld kan laat verdwyn nie.
Die stuk, wat as’t ware ouers se perspektief op hul volwasse kinders is, is propvol komiese oomblikke wat die teaterganger se tone laat krul van die lag, maar jou enkele oomblikke later laat wroeg met ŉ gewetensvraag. Moet ŉ ouer sy kind keer wanneer hy sien dat hy besig is om ŉ fout te maak? Hoeveel inmenging is aanvaarbaar? Hou die rol van “ouer-wees” ooit werklik op?
Nie volgens dié stuk nie. Want selfs al het ŉ ouer nie meer die reg om amper baasspelerig op te tree teenoor sy kind nie, doen hy dit in sy hart omdat dit ŉ lewenstaak is.
ŉ Ouer mág ook nie vir ŉ oomblik ophou worry nie, omdat hy of sy dalk iets belangriks kan mis – iets soos ŉ diep hartseer of bedroefdheid in jou kind se oë, nes in die stuk.
Wilson en Elize se toneelspel is puik. Hulle is oortuigend en geloofwaardig. Die gehoor snak drie of vier keer hardop na hul asems en die akteurs slaag daarin om die hele saal met ŉ spesifieke atmosfeer te vul.
Die manier waarop die produksie ingedeel is, waarin hulle eers met die gehoor praat, dan ŉ gesprek voer in die hotelkamer en dan weer met die gehoor praat, laat die teaterganger toe om die storie jou eie te maak. Daar is genoeg tyd om sin te maak van dit wat gesê word en die stuk se uitleg is eenvoudig genoeg sodat teatergangers die universele tema kan verstaan.
Ook die verhoog is noemenswaardig. Hoewel daar ŉ paar interessante rekwisiete is, onder meer byna deursigtige hangers waarop klere hang en iets wat met ŉ slag uit die dak val, is dit veral die akteurs se vermoë om ŉ beeld te skep wat beïndruk. Hulle maak byvoorbeeld asof hulle in ŉ vliegtuig sit en die bagasie laai en die geloofwaardigheid van hul spel skep die perfekte beeld.
Die stuk het ŉ relatiewe oop einde. Teatergangers moet self besluit oor “die selfsugtigheid van ononderhandelde eindes” en wat die gevolg kan wees.
Wilson en Elize het saam al meer as 25 toekennings vir hul werk ontvang en dié stuk kan veral ŉ groot aanspraakmaker op talle teaterpryse wees.
ŉ Geworry is op 7 Oktober om 16:30 en 8 Oktober om 13:00 op die kykNET Gimmies verhoog te sien. Kaartjies kos R120 en is beskikbaar by Computicket.
Pensioenaris is sekerlik die lelikste woord in die Afrikaanse woordeskat.
Aaag John please!!!!
Meneer en Mevrou Dunster is twee van my favourite akteurs…. Hulle is GOUD werd.
Senior burger sien jy nou hoe betaal ons R240 NET VIR 1VERTOONING! Nee as ek as sburger nie 50+% afslag op alles; verblyf kos en vertonings kry nie vergeet ek gerieflikheids onthalwe van alles.