Ware verhale maak nie altyd interessante rolprente nie. Dikwels moet aan die waarheid gepeuter word om kommersiële redes, en die karakters se agtergronde is bietjie verander om ’n beter rolprentstorie te maak. Tog is daar in hierdie rolprent nie aan die boodskap gepeuter nie. Feit is: ’n Onwaarskynlike vriendskap kan werk, en gee vir mense opnuut hoop.
Hul bondgenootskap inspireer ’n knap rolprent sonder om gedwonge polities korrek te wees, of ’n bieradvertensie te word waar almal hand om die lyf ’n heildronk instel waarvan jy nie ’n woord glo nie.
As iemand die roeiery as gerieflike metafoor uitgedink het, sou ’n mens die skrywer geloof het vir sy verbeelding om vir ons verskeurde land darem bietjie hoop gee. Maar die Dusi-kanomarathon-deel is waar. Die vreugde is om te sien hoe mense, van watter kleur ook al, dit regkry om vriende te word ten spyte van kulturele verskille. Die rolprent demonstreer dit sonder om ’n neerbuigende vuis in die lug te bal.
Die simboliek is duidelik. Jy kan ’n wedstryd (en ’n land) net laat werk as almal saam roei sonder aansien des persoons en sonder selfsugtige, korrupte bymotiewe.
Die roeitonele is uitmuntend verfilm. Dit verander nie in ’n klaskameragtige dokumentêr oor roei nie, nog minder is daar ’n oormaat roeitonele net omdat daar moontlik genoeg materiaal geskiet is. Elke roeitoneel dra by tot die storie en wórd die storie. Wys hoe die manne mekaar op die harde manier leer ken en verstaan. Maar bowenal leer dit hulle om saam te werk. Verskille is daar wel, maar dit kan oorkom word. Daarvoor verdien die rolprent jou ondersteuning.
Craig Freimond is ’n bedrewe regisseur. Dit het hy al bewys met Gums and Noses, asook Jozi en Material. Omdat die waarheid dan “vervelig” was, beweeg sy rolprent steeds teen ’n gemaklike tempo sonder om die stiller tonele te oordryf.
Funksionele redigering, veral in die roeitonele, maak dit toeganklik. Freimond trek nie kokipenstrepe daaronder nie. Hy wys die werklikheid op ’n ongedwonge manier en verduidelik mense se optrede. Natuurlik is kabeldiefstal verkeerd, maar in die draaiboek word die ander, minder gewilde kant daarvan ontbloot wat die storie nog interessanter maak. So handhaaf die rolprent ’n balans.