Foto deur Kendal / Unsplash
Die afgelope paar jaar is talle kritiek op die mediese wetenskap verwoord. Sommige kritici argumenteer dat kwaadwillige siektekategorieë uitgevind word en bestaande siektekategorieë uitgebrei word met die doel om wins te maak. ander sê dat die voordele van die meeste nuwe medisyne minimaal is en tipies oordryf word deur kliniese navorsing, en dat die nadele van hierdie medisyne uitgebreid is en tipies onderskat word deur kliniese navorsing. Nog ander punt probleme met die navorsingsmetodes self aan te voer, met die argumente dat diegene wat vroeër as kliniese navorsing as goue standaarde gesien is - gerandomiseerde proewe en meta-analises - in werklikheid smeulbaar is en dat hulle die belange van die industrie eerder as pasiënte moet dien. Hier is hoe die hoofredakteur van The Lancet mediese joernaal opgesom hierdie kritiek in 2015:
Gepraat deur studies met klein steekproefgroottes, klein effekte, ongeldige ontdekkingsontledings en opvallende botsings van belange, tesame met 'n obsessie vir die voortsetting van modieuse neigings van twyfelagtige belang, het die wetenskap 'n draai gemaak na duisternis.
Hierdie probleme ontstaan ​​as gevolg van enkele strukturele kenmerke van medisyne. Die prominentste is die wins aansporing. Die farmaseutiese industrie is buitengewoon winsgewend, en die fantastiese finansiële winste uit die verkoop van medisyne skep aansporings om van die praktyke hierbo gebruik te maak. 'N Ander prominente kenmerk van medisyne is die hoop en die verwagting van pasiënte dat medisyne hulle kan help, tesame met die opleiding van geneeshere om aktief in te gryp, deur sifting, voorskryf, verwysing of snywerk. 'N Ander kenmerk is die baie komplekse oorsaaklike basis van baie siektes, wat die doeltreffendheid van ingrypings op die siektes belemmer - dit is een ding om antibiotika vir 'n eenvoudige bakteriële infeksie te neem, maar om antidepressante teen depressie te neem, is heeltemal anders. In my boek Mediese Nihilisme (2018) het ek al hierdie argumente bymekaar gebring om tot die gevolgtrekking te kom dat die huidige toestand van medisyne inderdaad in verval is.
Hoe moet medisyne hierdie probleme ondervind? Ek het die term 'sagte medisyne' bestempel om 'n aantal veranderinge wat medisyne kan aanbring, te beskryf, met die hoop dat hulle die probleme sou verlig. Sommige aspekte van sagte medisyne kan klein wysigings aan die roetinepraktyk en huidige beleid behels, terwyl ander meer hersienend kan wees.
Kom ons begin met die kliniese praktyk. Dokters kan minder intervensionisties wees as wat hulle tans doen. Natuurlik is baie dokters en chirurge al konserwatief in hul terapeutiese benadering, en my voorstel is dat sulke terapeutiese konserwatisme meer wydverspreid behoort te wees. Net so moet die hoop en verwagtinge van pasiënte noukeurig bestuur word, net soos die Kanadese dokter William Osler (1849-1919) beveel het: 'Een van die eerste pligte van die dokter is om die massa op te voed om nie medisyne te neem nie.' Behandeling moet oor die algemeen minder aggressief en sagter wees, indien moontlik.
'N Ander aspek van sagte medisyne is hoe die mediese navorsingsagenda bepaal word. Die meeste navorsingshulpbronne in medisyne behoort tot die industrie, en die winsmotief dra by tot die 'obsessie om mode-neigings van twyfelagtige belang na te streef'. Dit sal wonderlik wees as ons meer eksperimentele antibiotika in die navorsingspypleiding het, en dit sal goed wees om bewyse van hoë gehalte te hê oor die effektiwiteit van verskillende lewenstylfaktore in die modulering van depressie (byvoorbeeld). Net so sou dit goed wees om 'n malaria-entstof te hê en behandelings te doen vir wat soms 'verwaarloosde tropiese siektes' genoem word, waarvan die siektelas groot is. Die huidige pandemie van coronavirus het getoon hoe min ons weet oor 'n paar baie basiese, maar uiters belangrike vrae, soos die oordragdinamika van virusse, die invloed van maskers op die versagting van die oordrag van siektes, en die soorte sosiale beleid wat epidemiese krommes effektief kan afplat. Daar is egter weinig wins uit die bedryf om met hierdie navorsingsprogramme te werk. In plaas daarvan kan 'n groot wins gemaak word deur 'ek-te' -medisyne te ontwikkel - 'n nuwe teken van 'n klas dwelms waarvoor daar reeds meerdere tekens bestaan. 'N Nuwe selektiewe serotonienheropname-remmer (SSRI) kan 'n groot wins vir 'n maatskappy lewer, hoewel dit vir pasiënte min voordeel sou bring, aangesien daar reeds baie SSRI's op die mark is (en in elk geval, hul gedemonstreerde effekgroottes is uiters beskeie) , soos ek in 'n onlangse Aeon aangevoer het opstel).
A verandering op beleidvlak, waarvoor sommige nou argumenteer, is om die beskerming van intellektuele eiendom van mediese ingrypings te verminder of uit te skakel. Dit sou verskeie gevolge hê. Dit sal uiteraard die finansiële aansporings wat die mediese wetenskap voorkom, versag. Dit sou waarskynlik ook beteken dat nuwe medisyne goedkoper sou wees. Sekerlik, die voorskrifte van mense soos Martin Shkreli sou onmoontlik wees. Sou dit ook beteken dat daar minder innoverende mediese navorsing en ontwikkeling sou wees? Dit is 'n moeë argument wat gereeld geopper word om wette op intellektuele eiendom te verdedig. Dit het egter ernstige probleme. Die geskiedenis van die wetenskap wys dat groot wetenskaplike rewolusies gewoonlik sonder sulke aansporings plaasvind - dink aan Nicolaus Copernicus, Isaac Newton, Charles Darwin en Albert Einstein. Die deurbrake in medisyne verskil nie. Die belangrikste deurbrake in mediese ingrypings - antibiotika, insulien, die polio-entstof - is ontwikkel in sosiale en finansiële kontekste wat heeltemal anders as die konteks van farmaseutiese wins vandag was. Daardie deurbrake was inderdaad radikaal effektief, in teenstelling met die meeste van die blockbusters vandag.
Nog 'n verandering op beleidvlak sou wees om die toetsing van nuwe farmaseutiese middels uit die hande te neem van diegene wat voordeel trek uit hul verkoop. 'N Aantal kommentators het aangevoer dat daar onafhanklikheid moet bestaan ​​tussen die organisasie wat 'n nuwe mediese ingryping toets, en die organisasie wat die intervensie vervaardig en verkoop. Dit kan daartoe bydra dat die bewysstandaarde verhoog word waarteen ons mediese ingrypings onderneem, sodat ons die beter voordele en nadele daarvan kan leer.
As ons terugkeer na die kwessie van die navorsingsagenda, moet ons ook meer streng bewyse hê oor sagte medisyne. Ons het 'n berg bewyse oor die voordele en nadele van die aanvang van terapie. Ons het egter skaars enige streng bewyse oor die gevolge van die beëindiging van terapie. Aangesien 'n deel van sagte medisyne 'n oproep is om meer terapeuties konserwatief te wees, moet ons meer bewyse hê oor die gevolge van die staking van medisyne.
In 2010 het navorsers in Israel byvoorbeeld navorsing gedoen toegepas 'n program vir die beëindiging van medisyne vir 'n groep bejaarde pasiënte wat gemiddeld 7.7 medikasie neem. Deur die behandelingsprotokolle streng te volg, het die navorsers 'n gemiddeld van 4.4 medikasie per pasiënt onttrek. Van hulle is slegs ses medisyne (2 persent) weer toegedien as gevolg van die herhaling van die simptoom. Geen skade is tydens die staking van medisyne opgemerk nie, en 88 persent van die pasiënte het gesonder gevoel. Ons benodig baie meer bewyse soos hierdie en van hoër gehalte (gerandomiseer, verblind).
Sag medisyne beteken nie maklike medisyne nie. Ons kan leer dat gereelde oefening en gesonde diëte meer effektief is as baie farmaseutiese middels vir 'n wye verskeidenheid siektes, maar dat gereelde oefening en gesonde eetgewoontes nie maklik is nie. Miskien is die belangrikste gesondheidsbewarende ingryping tydens die huidige coronavirus-pandemie 'sosiale distansiëring', wat heeltemal nie-medies is (vir sover dit nie mediese kundiges of mediese behandeling behels nie), hoewel sosiale distansiëring aansienlike persoonlike en sosiale koste verg.
Kortom, as antwoord op die vele probleme in die geneeskunde wat vandag voorkom, dui sagte medisyne op veranderinge in die kliniese praktyk, die mediese navorsingsagenda en beleid rakende regulering en intellektuele eiendom.
Jacob Stegenga is leser in wetenskapfilosofie aan die Universiteit van Cambridge. Hy is die skrywer van Mediese Nihilisme (2018) en Versorging en genesing: 'n inleiding tot die filosofie van geneeskunde (2018). Hy woon in Cambridge.
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Genesingsdissiplines > Sagte medisyne kan mediese praktyke radikaal verander