PressReader - Kuier: 2017-01-25 - Wat die hart van vol is
Dis ’n nuwe jaar met nuwe uit­da­gings, maar moe­nie bak­hand by an­der staan nie. Wees self­stan­dig en sort jou­self uit!
Kuier - 2017-01-25 - Inhoud - DEUR NICOLETTE FOULDIEN
D­net mooi niks vir hul­self kan doen nie en glo my, daar is baie die­sul­kes in ons wê­reld. Men­se wat soos pa­ra­sie­te op an­der se tyd, moei­te en aan­dag teer. Ek leer my kin­ders al van jongs af om op hul eie reg te kom. Ek is hul ma, nie ’n huis­hulp nie, so hul­le maak hul eie ka­mers skoon en was hul was­goed. (My jong­ste is maar 13 jaar.) My man stryk sy eie kle­re en ons deel huis­hou­de­li­ke ta­ke. Ons huis­hou­ding weet, as jy iets self kan doen, doen dit. En só pluk ek die vrug­te van self­stan­di­ge kin­ders wat my net no­dig het vir brood­jies in­pak, daai laas­te mi­nuut- skool­taak (eish!), ver­lo­re i­tems op­spoor, skeids­reg­ter s­peel en som­mer net moe­der­lief­de in oor­vloed gee. ’n Mens moet leer om nie so mak­lik van an­der te vra nie. Oor­weeg jou op­sies. Is dit iets wat jyself kan doen? Is dit no­dig? Is dit die moei­te werd? Jou be­lan­ge is nie al­tyd an­der s’n nie. Jy be­trek dalk ie­mand by jou sa­ke wat nie be­trok­ke wil wees nie, maar uit mens­li­ke or­dent­lik­heid nie vir jou kan of wil‘nee’sê nie. En sê ie­mand wel vir jou nee, loop jy vir die res van jou le­we dik­mond vir die per­soon rond ter­wyl die re­de vir die on­e­nig­heid nie eens meer saak maak nie. Wys net hoe on­be­nul­lig die ver­soek was.
Na­tuur­lik moet ’n mens help waar jy kan en waar dit reg­tig no­dig is. Soos om ’n hon­ger mens te voed, ’n trui aan te bied in die koue, ie­mand se pap band te help om­ruil op ’n be­si­ge snel­weg (vei­lig­heid eer­ste), ’n pot brey­a­ni te maak vir ’n be­graf­nis, gra­tis ver­voer te bied vir ’n hos­pi­taal­be­soek, jou vrien­din se ba­ba op te pas ter­wyl sy gaan vir ’n werks­on­der­houd, en­so­voorts.
Maar dan kry jy daar­die“leen as­se­blief vir my R50 vir krag tot ein­de van die maand . . .”, ter­wyl jy weet sy’t laas­week ge­pay en heel­na­week ge­braai en par­ty ge­hou. Of daar­die vrien­de wat dit as van­self­spre­kend aan­vaar dat jy vir hul­le iets sal doen. Jy of­fer jou tyd vir hul­le op en ont­vang dik­wels nie eens ’n dan­kie nie. Met sul­ke vrien­de het jy reg­tig nie vy­an­de no­dig nie. Tyd kos geld. Ons moet leer om dit te re­spek­teer en nie an­der s’n te mors nie.
Laat my nou dink aan my dier­ba­re ou­ma wat al­tyd ge­sê het,“ons moe­nie lo­af nie”. Jy vra nie kof­fie of sui­ker by an­der men­se nie, want dis nie ’n le­wens­nood­saak­lik­heid nie. Daar­son­der kan jy klaar­kom. So kom ons raak ont­slae van die bak­hand-men­ta­li­teit.
Ons al­mal wil graag van hulp wees en barm­har­tig­heid toon, maar pas­op! Moe­nie dat an­der ons ag­ter ons rug be­gin“lo­a­fers” noem nie.
Ons moet ook nie an­der men­se se goed­heid mis­bruik nie. Jy gaan hul­le dalk net weer een­dag no­dig kry.
Ge­luk­kig het ek my les al vroeg in die le­we ge­leer: “Staan op jou eie voe­te.”
ie le­we bied jou nie al­tyd wat jy wil hê nie, maar aan die an­der kant moet jy be­sef, met al sy“ups and do­wns,”skuld die le­we jou eint­lik niks.
Al­les wat jy het, wat jou ge­luk­kig maak en vre­de en vreug­de ver­skaf, het jy aan jou­self te dan­ke. Dit het te ma­ke met hoe jy leef, droom, wat jou ver­wag­tin­ge van an­der en jou­self is, hoe ge­trou en op­reg jy as mens is, hoe hard jy werk om jou dro­me na te streef, hoe jy jou vol­le po­ten­si­aal uit­leef, hoe­veel jy om­gee en gee, hoe sterk jou ge­loof is, hoe self­stan­dig jy is, hoe lief jy het en hoe­veel lief­de jy het om te deel.
Ons ver­wag soms te veel van an­der en word dan bit­ter te­leur­ge­stel in die pro­ses. Dit ter­wyl ons in baie ge­val­le ons­self kon ge­help het om te leer om on­af­hank­lik te wees. Ons le­we in ’n ge­jaag­de tyd. Al­mal is ge­du­rig be­sig met een of an­der iets, maak nie saak hoe be­lang­rik dit is of nie.
Ons het min tyd om te spaar. Ons hard­loop soms teen me­kaar vas of skoons on­der­ste­bo in ons ge­jaag na wind. Daar is skaars tyd vir brie­ke trek en ’n ge­val­len­de op­help.
Ge­luk­kig het ek my les al vroeg in die le­we ge­leer:“Staan op jou eie voe­te.”En ek is so bly oor hier­die kos­ba­re le­wens­les, want dank­sy dit, kon ek al baie be­reik. Ek is nie ie­mand wat mak­lik vra nie. Ek pro­beer lie­wer self en as ek flop, het ek net my­self te bla­meer. Ge­luk­kig flop ek nie mak­lik nie om­dat ek al­tyd hard pro­beer om eers die kat uit die boom te kyk. Mens moet in van­dag se tyd oop­kop dink.
Ek het ’n klein­tjie dood aan men­se wat