Met ’n bevolking van net oor die 1 000, warm, droë somers en golwende geel koringlande is Koringberg wêrelde verwyder van die tropiese KwaZulu-Natalse kus. Maar die Durbaniet Pippa Lea Pennington het dadelik haar hart verloor op die rus en stilte toe sy ’n paar jaar gelede dié koringboerderygemeenskap in die Swartland besoek het om by haar vriendin Anna Kemp te kom kuier.
“Ongelukkig het die huis goedkoop, lelike afwerkings van voor tot agter gehad, asook ’n afgryslike swart teëldak en onsmaaklike pers-pienk verf aan die buitemure. Dis boonop heelwat kleiner as al my vorige huise, daarom moes ek mooi beplan hoe ek dit as werkplek vir myself sou inrig, én as kuierplek vir my twee volwasse seuns tussen hul studies deur,” verduidelik sy. Pippa het in die “bloedige hitte van Januarie 2016” ingetrek – met ’n groot opknap op ’n klein begroting in die vooruitsig.
Sy het in Maart 2015, ná twee maande se werk, ingetrek, maar die huis was nog ’n “deurmekaarspul van epiese proporsies”. Met die hulp van ’n paar ongelooflik talentvolle en vindingryke plaaslike vakmanne kon sy die afwerkings takel. “En my Afrikaans is nou strate beter!”
Luister jy so na hoe liries Pippa oor haar nuwe lewe op ’n kleiner plekkie gesels, is dit duidelik nie net haar Afrikaans wat nou beter is nie. “My lewe op Koringberg kan nie méér verskil van my lewe in Durban nie, maar ek kan my nêrens anders voorstel nie. Ek is ’n kunstenaar, en ek kan enige plek werk; ek hoef nie in ’n stad te woon nie. Ek put eindelose inspirasie uit die landskap en verken graag die omgewing.
Ek wil hê my lewe moet eenvoudig en ongekompliseerd wees, ’n goeie rede om nie te veel pakplek te hê nie. – Pippa
“Die twee slaapkamers is klein, maar die uitsig maak ’n groot verskil,” sê Pippa. Die hemelbed in die hoofslaapkamer lei die oog boontoe, wat die illusie van ruimte skep. “Dié bed kom uit my huis in Durban; ek was nogal benoud toe ek dit weer begin aanmekaarsit – ek was bang dis dalk te groot vir die vertrek! Ek versier die bed volgens my luim en ek is dol oor die Indiese styl. Ek kan India Ink se lap nie weerstaan nie; die kleur en tekstuur kan enige vertrek ophelder.”
Pippa het dakwaaiers en hortjies regdeur die huis laat installeer vir koelte in die somer en warmte in die winter.
Tigger is heel tuis in die hoofslaapkamer. Die afdruk bo die bed is van ’n koraalboom; dis deel van ’n beperkte reeks afdrukke van Pippa se oorspronklike pasteltekeninge.
“Die ou badkamertjie was ’n regte uitdaging,” sê Pippa. “Ek het die idee gehad vir die industriële staalleer; dit hou vier handdoeke met gemak en neem nie veel ruimte in beslag nie. Die wasbakkas het ook ’n rak vir handdoeke en ander linne. Ek het ’n aparte toilet langs die opwaskamer aangebou.”
“Die ateljee is groot genoeg vir my drie honde en my twee volwasse seuns, wat albei ’n groot deel van hul meesterstesis hier geskryf het. Nes ek hou hulle van die kalmte, die uitsig en die lig. Dit voel soos ’n ruimte wat kreatiwiteit en produktiwiteit aanwakker.”
As ’n kunstenaar wat meestal met olieverf werk, het Pippa komposisie en die kleure van die landskap in ag geneem toe sy ’n kleurpalet vir die huis gekies het. Sy verduidelik: “Die buitemure is dieselfde blou as my Plumbago se blomme; die vensters en deure is geverf in Plascon Soft Lead, ’n houtskoolgrys-blou, met wit omrandings. Saam met die sagte bottergeel van die CreteStone-binnemure skep die palet ’n lieflike gevoel van buitelug en berge buite, en koringlande binne.”