Gérald Van Der Kemp en Versailles - Die versamelings - 2022
In die nasleep van die Tweede Wêreldoorlog het die paleis van Versailles aansienlike restourasiewerk geverg. Na die tragiese dood van die kurator Charles Mauricheau-Beaupré en onder die skare aansoekers vir hierdie gesogte posisie, Gerald Van Der Kemp uit die lot word sewe en twintig jaar Hoofkurator van Versailles.
Gérald Van Der Kemp passievol oor kuns
Gérald Van Der Kemp, gebore in Mei 1912 in Charenton-le-Pont, studeer aan die lycée in Nantes waar hy passievol was oor skilder en teken. Op sewentien keer hy terug na Parys en maak 'n paar karikature vir koerante, 'n paar filmstelle en voorbereiding vir die Beeldende Kunste om te oorleef. Na die vreemde legioen in Marokko en daarna 'n deurgang by die Sorbonne, skryf hy by die Louvre-skool in, en kry op die ouderdom van vier-en-twintig sy lisensie vir argeologie vergesel van sy diploma. Die direkteur van die Nasionale Museums Henri Verne ontbied hom en bied hom die titel aan as onafhanklike attaché met 'n salaris van 800 frank per maand!
Chargé de mission by die Departement tekenings en gravures van die Louvre in 1936, het hy tydens die besetting uitgestaan ​​deur kunsvoorwerpe te red, in die gesig staar 'n SS-afdeling om veral die Venus de Milo en die slawe van Michelangelo te beskerm. , oorgeplaas na Valençay. Dit het aan hom 'n wonderlike aanhaling besorg en sy benoeming in die Orde van die Legioen van Eer in militêre hoedanigheid: 'Deur sy moedige houding het Gérald Van Der Kemp die museumdeposito wat aan hom toevertrou is, en noodlottig bewaar. het die vordering van die brand wat in die stad Valençay deur die Duitsers van die Nazi-afdeling Das Reich begin is, beperk ... ".
Hy het reeds op die ouderdom van veertig die bynaam "VDK" gekry en het in 1953 die pos as hoofkurator in Versailles aangeneem in 'n werklike kombinasie van omstandighede: sy voorganger Charles Mauricheau-Beaupré was die slagoffer van 'n ongeluk. motor in Kanada in April; terwyl die grootste konserwatiewes in Frankryk vir hierdie pos skarrel, kies André Cornu, die minister van buitelandse sake, twee jaar later definitief.
Hy ontdek Versailles in 'n byna klaaglike toestand: 'Toe ek daar aankom, was dit walglik, leeg, dood. Ek wou hê hy moes weer lewendig word, mooi om na te kyk, wat hy in die dae van die konings was. Dit moes ingerig, beklee, afgestof word ". Versailles fassineer nie meer nie, maar die geluk is by VDK: Sacha Guitry verfilm tussen Julie en September 1953, sy film "If Versailles was told me" en bied 'n deel van die regte op die beskerming van die Paleis van Versailles.
Gérald Van Der Kemp se missies
VDK begin deur die wagte se besoeke aan Versailles te onderdruk en te vervang deur begeleide toere wat deur studente gereël word; hy het toe 'n restaurant en openbare toilette onder die Gabriel-vleuel opgerig (soos in die groot museums), en gevoel dat die handelsmerkbeeld van 'n kulturele instelling te danke is aan die kwaliteit van die dienste; hy organiseer sy eerste groot tentoonstelling in 1955 "Marie Antoinette, aartshertogin, dauphine en koningin", gehelp deur die bydrae van barones Elie de Rothschild. Die resultaat het nie lank gekom nie: meer as 250 000 besoekers het geslaag.
VDK is van mening dat hy permanente spesialiste nodig het en moedig die bemeestering van ambagskennis aan; hy het begin met die ontwikkeling van werkswinkels vir modelle, timmerwerk, horlosiemakery, verguld, tapisserie, kabinetmakery, beeldhouwerk; hy het 'n groot argiefdiens en 'n fotolaboratorium geskep. Op hierdie manier vergemaklik hy die herstel van die Grand Trianon, die Museum of the History of France, die woonstel van Mme de Maintenon, die woonstelle van Louis XV, die woonstelle van Madame du Barry, die eetkamer van Louis XV aan die Petit Trianon, die koning se slaapkamer, Louis XVI se speelkamer, sy biblioteek en tientalle ander sitkamers, voorkamers of klein kabinette. Hy sorg ook vir die opknapping van die Napoleontiese kamers van die National Museum of the History of France wat deur Louis-Philippe geskep is.
Nadat hy 'n groot bekendheid verwerf het, met die bynaam "die bevelvoerder", gekwalifiseer as 'n man van restourasie en meubels, slaag VDK daarin om die kamer van die koningin in die staat 1788-1789 te herstel met behangsels, meubels, houtwerk soortgelyk aan hierdie tyd. Hy moet in styl eindig ... met die restourasie van die Hall of Mirrors. In 1973 berei hy hom voor op hierdie nuwe avontuur deur 'n skitterende aand te gee wat deur Marie-Hélène de Rothschild geborg word. Hy het dus $ 250 000 ingesamel, die begin van 'n buitengewone borgskap. Die spieëlsaal, wat tot sy oorspronklike prag herstel is, is in Junie 1980 ingewy.
Ondersteuning van politici en beskerming
Na misverstande met die hoofargitek André Japy, alhoewel hy afgetree het, weet VDK dat hy politieke steun en luisterende "ore" nodig het, want sonder betrekkinge is daar geen fondse om die perseel te herstel nie. Sodoende kan hy op André Malraux, minister van kultuursake, vertrou wat die repatriëring van 'n meesterstuk van die Louvre na Versailles reël.
Hy is ook van plan om Versailles met die oorspronklike meubels wat rondom die Louvre of Fontainebleau versprei is, weer in te knap of om eksemplare van die meubels te skep soos oorspronklik. Danksy sy politieke kennis het Michel Debré destyds 'n besluit in Februarie 1961 laat neem: 'alle skilderye en werke wat aan Versailles behoort, moet terugbesorg word aan die Nasionale Museum van Versailles en die Trianons'. VDK vertel self: "Ek het 'n geveg tot die dood toe begin met my kollegas van ander nasionale museums. Niemand wou meubels of skilderye 'loslaat' nie. Ek het hulle nodig gehad om Versailles die lewe terug te gee wat dit verlaat het ".
Hy het beskerming ontwikkel deur sy eie verbintenisse en sy tweede vrou, en het na Europa en Amerika gereis om ruim weldoeners te vind. Hy organiseer self heerlike aandetes wat Grace Kelly en Herbert Von Karajan verwelkom. In 1968 tot die Akademie vir Beeldende Kunste verkies, wat in 1980 toegewys is aan die domein van Claude Monet in Giverny, is hy einde Desember 2001 in Parys oorlede.
Huldeblyke aan die groot hoofkurator
Groot persoonlikhede huldig hom na sy dood, in die besonder Marc Ladreit de Lacharrière wat in 2006 verkies is tot die voormalige setel van Gérald Van Der Kemp wat sê: "Ons kan nie 'n stap in Versailles neem sonder om die afdruk van sy gedeelte te sien nie". Alain Baraton, tuinier van Versailles, spreek homself uit: "Elkeen wat die geskiedenis van Versailles ken, weet dat ons hom veral die restourasie van die slaapkamer van die koningin sowel as die restitusie van meubels, insluitend die koning se kantoor, meesterstukke verskuldig is. 18de-eeuse kabinetmaakwerk, versprei hier en daar in die ministeries volgens die grille van republieke en revolusies; dit was Van Der Kemp se lewenslange werk: om die twee sye in die koninklike woonstelle te hervestig, het onderskeidelik 25 jaar geneem vir die koningin se slaapkamer en 30 vir die koning se slaapkamer ".
Gérald Van der Kemp was 'n ware voorloper van moderne beskerming. Omdat hy min geld het, het hy met ywer en sukses gewerk om groot versamelaars regoor die wêreld te oortuig van die absolute behoefte om die herstel van Versailles te ondersteun en te finansier ten einde ons erfenis te bewaar. Hierdie elegante, respekvolle, energieke, vrywillige leier van mans, wat in die uitsluitlike diens van die kunste geplaas is, het sewe-en-twintig jaar in sy pos gebly, nadat hy daarin geslaag het om die paleis van Versailles 'n pragtige vertoonvenster van Franse dekoratiewe kuns te maak, 'n belangrike paal. erfenis.