In die lig van Koos Vorster se resente werk oor temas soos herinnering, vergifnis en versoening, het hierdie artikel die argument onderstreep dat 'n kritiese interaksie met literêre tekste van groot waarde kan wees om die teologiese gesprek oor hierdie sake te verhelder en te verryk. Die artikel het meer spesifiek op Antjie Krog se diepsinnige en ontroerende bespreking van die werk en nalatenskap van die Suid Afrikaanse Waarheids- en Versoeningskommissie gefokus. Die konsep van vergifnis is as lens vir hierdie ondersoek gebruik. Gegewe die aard van die gedig waarmee die boek afsluit, is vrae soos 'Aan wie word die pleidooi vir vergifnis gerig?' en 'Wie vra vir vergifnis, en wat moet vergewe word?' aan die orde gestel. In die proses is aandag gegee aan vrae rakende die beperkinge verbonde aan representasie van trauma uit die verlede en die noodsaaklikheid van 'n etiek van interverweefdheid. Daar is gesuggereer dat hierdie vrae ook om 'n teologiese respons vra.