Hiperaktiewe kind - aanbevelings aan ouers, tekens, behandeling - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Hiperaktiewe kind - Dit is 'n kind wat ly aan oormatige mobiliteit. Voorheen is die teenwoordigheid van hiperaktiwiteit in die geskiedenis van die baba beskou as 'n patologiese minimale versteuring van verstandelike funksies. Vandag word hiperaktiwiteit in 'n kind na verwys as 'n onafhanklike kwaal, wat ADHD-sindroom genoem word. Dit word gekenmerk deur verhoogde motoriese aktiwiteit van kinders, rusteloosheid, maklike afleibaarheid, impulsiwiteit. Terselfdertyd word individue met 'n hoë vlak van aktiwiteit waargeneem, ooreenkomstig hul ouderdomsnorm, en in sommige individue selfs hoër as die norm. Die primêre simptome van verhoogde aktiwiteit is minder algemeen by meisies en begin reeds op 'n vroeë ouderdom bespeur word. Hierdie oortreding word beskou as 'n redelike algemene wanorde van die gedrags-emosionele aspek van geestelike funksies. Kinders met die sindroom van oormatige aktiwiteit onmiddellik sigbaar in die omgewing van die res van die kinders. Sulke krummels kan nie op een plek vir 'n oomblik stilstaan ​​nie, hulle beweeg voortdurend, bring selde sake tot 'n einde. Simptome van hiperaktiwiteit word waargeneem in byna 5% van die kind se bevolking.
Tekens van 'n hiperaktiewe baba
Dit is moontlik om slegs hiperaktiwiteit in 'n kind te diagnoseer slegs na 'n langtermynwaarneming deur spesialiste van kinders se gedrag. Sommige manifestasies van verhoogde aktiwiteit kan by die meeste kinders gesien word. Daarom is dit belangrik om die tekens van hiperaktiwiteit te ken, waarvan die grootste onmoontlik is om aandag vir 'n lang tyd op een verskynsel te konsentreer. Wanneer hierdie simptoom opgespoor word, moet die ouderdom van die baba in ag geneem word, aangesien die aandag op die verskillende stadiums van kinderontwikkeling ongelyk is.
'N Kind wat aan verhoogde aktiwiteit ly, is te onrustig, hy fidgets of gooi en hardloop voortdurend. As die baba in voortdurende doellose beweging verkeer en hy het 'n onvermoë om te konsentreer, dan kan ons oor hiperaktiwiteit praat. Ook, die optrede van 'n kind met verhoogde aktiwiteit moet 'n soort opheffing en vreesloosheid hê.
Tekens van 'n hiperaktiewe kind sluit in die onvermoë om woorde in sinne te plaas, 'n bestendige begeerte om dinge in die hand te neem, gebrek aan belangstelling om na die sprokies van kinders te luister, die onvermoë om te wag vir hul beurt.
In hiperaktiewe kinders is daar 'n afname in eetlus, tesame met 'n verhoogde gevoel van dors. Dit is moeilik om sulke kinders te laat slaap, beide in die dag en in die nag. Ouer kinders met verhoogde aktiwiteit ly aan lae selfbeeld. Hulle reageer skerp op baie gewone situasies. Saam met hulle is dit baie moeilik om te konsoleer en te kalmeer. Kinders met hierdie sindroom is oormatig sensitief en eerder prikkelbaar.
Duidelike slaap- en eetlusverlies, lae gewigstoename, angs en verhoogde opwinding kan toegeskryf word aan voorlopers van hiperaktiwiteit in die vroeë ouderdom. Dit moet egter in gedagte gehou word dat al die gelysde simptome dalk ander redes is wat nie verband hou met hiperaktiwiteit nie.
In beginsel glo psigiaters dat die diagnose van verhoogde aktiwiteit slegs aan kinders gemaak kan word nadat hulle die ouderdom van 5 of 6 jaar oorwin het. In die skoolperiode word meer sigbare en uitgesproke manifestasies van hiperaktiwiteit.
In opleiding word 'n kind met hiperaktiwiteit gekenmerk deur die onvermoë om in 'n span te werk, die teenwoordigheid van probleme met die herverklaring van tekstuele inligting en die skryf van stories. Interpersoonlike verhoudings met eweknieë kom nie op nie.
'N Hiperaktiewe kind toon dikwels aggressie teenoor die omgewing. Hy is geneig om nie aan die onderwyser se vereistes in die klaskamer te voldoen nie, hy word onderskei aan rusteloosheid in die klaskamer en onbevredigende gedrag, vervul dikwels nie sy huiswerk nie. In so 'n kind hou die kind nie aan die gevestigde reëls nie.
Hiperaktiewe kinders, in die meeste gevalle, is te praat en baie ongemaklik. In sulke kinders val gewoonlik alles uit hul hande, almal raak of raak alles. Meer uitgesproke probleme word waargeneem in goeie motoriese vaardighede. So kindertjies moeilik om onafhanklik vang knoppies of bind hul eie skoenveters. Hulle het gewoonlik 'n lelike handskrif.
'N Hiperaktiewe kind in algemene terme kan beskryf word as onbestaanbaar, onlogies, rusteloos, verstrooid, opstandig, koppig, slordig, onhandig. Op die ouer ouderdom stadium, rusteloosheid en dun, gaan gewoonlik weg, maar die onmoontlikheid van konsentrasie bly soms vir die lewe.
In verband met die voorafgaande moet die verklaring van die diagnose van verhoogde pediatriese aktiwiteit met omsigtigheid behandel word. Jy moet ook verstaan ​​dat selfs as die baba 'n geskiedenis van hiperaktiwiteitsdiagnose het, maak dit hom nie sleg nie.
Hiperaktiewe kind - wat om te doen
Ouers van 'n hiperaktiewe kind moet in die eerste plek 'n deskundige kontak om die oorsaak van hierdie sindroom te bepaal. Sulke redes kan genetiese aanleg wees, met ander woorde, oorerflike faktore, sosio-psigologiese oorsake, byvoorbeeld die klimaat in die gesin, lewenstoestande daarin, ens. Biologiese faktore, wat verskeie breinletsels insluit. In gevalle waar, nadat die oorsaak van hiperaktiwiteit in 'n kind ontstaan ​​het, gepaste behandeling deur die terapeut voorgeskryf word, soos massering, toediening en medikasie, moet dit streng uitgevoer word.
Korrektiewe werk met hiperaktiewe kinders, in die eerste beurt, moet deur ouers van kleuters uitgevoer word. Dit begin met die skep van 'n kalm, ondersteunende omgewing rondom die krummels, aangesien enige afwykings in die familie of luide onthulling net hul negatiewe emosies beheer. Enige interaksie met sulke kinders, en veral kommunikatiewe, moet kalm, sag wees, omdat hulle uiters gevoelig is vir die emosionele toestand en gemoedstemming van geliefdes, veral ouers. Alle volwasse lede van familieverhoudings word aangeraai om 'n enkele gedragsmodel te volg in die opvoeding van kinders.
Alle optrede van volwassenes met betrekking tot hiperaktiewe kinders moet daarop gemik wees om hul selforganisasievaardighede te ontwikkel, selfbeeld te verhoog, disinhibisie te verwyder, respek vir ander om hulle te bou en aanvaarbare gedragsstandaarde te onderrig.
'N Effektiewe manier om die probleme van selforganisasie te oorkom, is om spesiale pamflette in die kamer uit te hang. Vir hierdie doel is dit nodig om die twee belangrikste en mees ernstige dinge wat die krummel suksesvol kan voltooi gedurende die daglig-ure te bepaal en op velle te skryf. Hierdie velle moet op die sogenaamde kennisgewingbord geplaas word, byvoorbeeld in die kwekery of op die yskas. Inligting kan nie net deur middel van 'n skriftelike toespraak vertoon word nie, maar ook met behulp van figuurlike tekeninge, simboliese beelde. Byvoorbeeld, as die kind die skottelgoed was, dan kan jy 'n vuil plaat of lepel teken. Nadat die krummel die opdrag voltooi het, moet hy 'n spesiale aantekening op die pamflet teenoor die ooreenstemmende instruksie maak.
Nog 'n manier om self-organisasie vaardighede te ontwikkel, is om kleurmerk te gebruik. Byvoorbeeld, vir klasse in die skool kan jy sekere kleure notaboeke maak, wat die student makliker sal vind om in die toekoms te vind. Vir die doel om die kind te leer om orde in die kamer te herstel, help dit ook met veelkleurige simbole. Heg byvoorbeeld verskillende blaar kleure aan die speelgoed bokse, klere van notaboeke. Merkvelle moet groot wees, duidelik sigbaar en verskillende tekeninge hê wat die inhoud van die houers sal voorstel.
In die laerskoolperiode moet klasse met hiperaktiewe kinders hoofsaaklik gefokus word op die ontwikkeling van aandag, die ontwikkeling van vrywillige regulering en die vorming van psigomotoriese funksies. Terapeutiese metodes moet ook die ontwikkeling van spesifieke vaardighede van interaksie met eweknieë en volwassenes dek. Die aanvanklike korrektiewe werk met 'n oormatige krumm moet individueel voorkom. In hierdie stadium van die korrektiewe impak is dit nodig om 'n klein individu te leer om te luister, om die instruksies van 'n sielkundige of ander volwassene te verstaan ​​en dit hardop uit te spreek om tydens die klasse onafhanklik uit te druk van die gedragsreëls en die norme vir die uitvoering van 'n spesifieke taak. Dit is ook wenslik om in hierdie stadium saam met die krummel, die prosedure van belonings en die strafstelsel uit te werk, wat hom dan sal help om in die span van sy eweknieë aan te pas. Die volgende fase behels die betrokkenheid van 'n oormatige kind in kollektiewe aktiwiteit en moet ook geleidelik geïmplementeer word. Eerstens moet die kind betrokke wees by die spel, gaan werk met 'n klein groepie kinders en dan kan hy genooi word om deel te neem aan groepklasse, wat 'n groot aantal deelnemers insluit. Andersins, as so 'n volgorde nie waargeneem word nie, kan die baba oorversadig word, wat lei tot 'n verlies aan gedragsbeheer, algemene moegheid en 'n gebrek aan aktiewe aandag.
Op skool is dit ook nie baie maklik om saam met ooraktiewe kinders te werk nie, maar sulke kinders het ook hul eie aantreklike eienskappe.
Hiperaktiewe kinders in die skool word gekenmerk deur 'n vars spontane reaksie, hulle word maklik geïnspireer, help altyd onderwysers en ander eweknieë. Hiperaktiewe kinders is heeltemal wraakgewend, hulle is meer blywend as hul eweknieë, en relatief minder dikwels klasmaats is geneig tot siektes. Hulle het dikwels 'n baie ryk verbeelding. Daarom word onderwysers aangeraai om hul motiewe te verstaan ​​en 'n model van interaksie te definieer ten einde 'n bevoegde gedragstrategie by sulke kinders te kies.
So is dit op 'n praktiese manier bewys dat die ontwikkeling van die motoriese stelsel van kinders 'n intensiewe effek op hul alledaagse ontwikkeling het, naamlik die vorming van die visuele, ouditiewe en tasbare ontledersisteme, spraakvermoëns en intelligensie. Daarom moet klasse met hiperaktiewe kinders noodwendig 'n motoriese korreksie bevat.
Werk met hiperaktiewe kinders
Drie sleutelgebiede sluit in die werk van 'n sielkundige met hiperaktiewe kinders, naamlik die vorming van verstandelike funksies wat agter sulke kinders lê (beheer oor bewegings en gedrag, aandag), spesifieke vaardighede uitwerk om met eweknieë en volwassenes te werk, met woede te werk.
Sulke korrektiewe werk vind geleidelik plaas en begin met die afwerking van 'n enkele funksie. Aangesien die hiperaktiewe baba fisies nie in staat is om vir 'n lang tyd met dieselfde aandag aan die onderwyser te luister nie, moet impulsiwiteit beperk word en stil sit. Na bestendige positiewe resultate behaal is, is dit nodig om voort te gaan na die gelyktydige opleiding van twee funksies, byvoorbeeld, gebrek aan aandag en gedragsbeheer. In die laaste stadium kan jy klasse betree wat gemik is op die ontwikkeling van al drie funksies gelyktydig.
Die werk van 'n sielkundige met 'n hiperaktiewe kind begin met persoonlike lesse, dan moet jy voortgaan met oefeninge in kleingroepe, wat geleidelik 'n toenemende aantal kinders verbind. Omdat die individuele eienskappe van kinders met oormatige aktiwiteit verhoed dat hulle konsentreer wanneer daar baie eweknieë is.
Daarbenewens moet alle klasse in 'n emosioneel aanvaarbare vorm vir kinders plaasvind. Die mooiste vir hulle is klasse in die vorm van die spel. Spesiale aandag en benadering vereis 'n hiperaktiewe kind in die tuin. Sedert die koms van so 'n kind in 'n voorskoolse instelling, ontstaan ​​baie probleme, waarvan die oplossing by die versorgers lê. Hulle moet al die optrede van die krummels reguleer, en die stelsel van verbod moet vergesel word van alternatiewe voorstelle. Spelaktiwiteit moet gerig word om spanning te verlig, aggressiwiteit te verminder en die vermoë te ontwikkel om aandag te vestig.
'N Hiperaktiewe kind in die tuin kan 'n stil stil tyd weerstaan. As die baba nie kan slaap en aan die slaap raak nie, word die versorger aanbeveel om langs hom te sit en saggies met hom te praat en sy kop te streel. As gevolg daarvan sal spierspanning en emosionele opwinding verminder. Met verloop van tyd sal so 'n baba gewoond raak aan die stilte, en daarna sal dit gerus en minder impulsief voel. Wanneer interaksie met 'n oormatige krumm, het emosionele interaksie en taktiele kontak 'n baie effektiewe impak.
Hiperaktiewe kinders op skool benodig ook 'n spesiale benadering. In die eerste beurt is dit nodig om hul motivering te verhoog. Vir hierdie doel kan nie-tradisionele vorme van remediërende werk toegepas word, byvoorbeeld deur die opleiding van kinders deur ouer studente te gebruik. Ouer studente tree op as instrukteurs en kan die kuns van origami of kralewerk leer. Daarbenewens moet die opvoedkundige proses gefokus word op die psigo-fisiologiese eienskappe van studente. Byvoorbeeld, dit is nodig om die tipe aktiwiteite te verander indien die kind moeg is, of om sy motoriese behoefte te implementeer.
Onderwysers moet die oorspronklikheid van die afwykings in kinders met hiperaktiewe gedrag in ag neem. Dikwels meng hulle die normale gedrag van klasse, want dit is moeilik vir hulle om hul eie gedrag te beheer en te beheer, hulle word altyd afgelei deur iets, hulle word meer opgewonde in vergelyking met hul eweknieë.
In die loop van skoolonderrig, veral in die begin, is dit baie moeilik vir kinders met oormatige aktiwiteit om die leertaak te vervul en om terselfdertyd netjies te wees. Daarom word onderwysers aangeraai om die vereistes vir akkuraatheid in sulke kinders te verminder, wat verder sal bydra tot die ontwikkeling van hul gevoel van sukses, toenemende selfbeeld, wat tot 'n toename in akademiese motivering sal lei.
Baie belangrik in die regstellende impak is die werk met ouers van 'n hiperaktiewe kind wat daarop gemik is om die eienskappe van 'n kind met oormatige aktiwiteit aan te dui, hul opleiding in verbale en nie-spraak-interaksie met hul eie kinders, die ontwikkeling van 'n verenigde strategie van opvoedkundige gedrag.
Hiperaktiewe kind - aanbevelings aan ouers
Psigologies stabiele situasie en kalm mikroklimaat in gesinsbande is sleutelkomponente van die gesondheid en voorspoedige ontwikkeling van enige kind. Daarom moet ouers in die eerste beurt aandag gee aan die situasie rondom die krummels by die huis, sowel as in die skool of voorskoolse omgewing.
Ouers van 'n hiperaktiewe kind moet toesien dat die kind nie oorwerk nie. Daarom word dit nie aanbeveel om die vereiste vrag te oorskry nie. Oorkoepelende werk lei tot kinders se verleentheid, prikkelbaarheid en agteruitgang van hul gedrag. Om te verseker dat die krummels nie oorversadig word nie, is dit belangrik om 'n sekere daaglikse roetine waar te neem, in watter tyd vir slaap slaap nodig is, word buitenspeletjies vervang met rustige spele of wandelings, ens.
Ouers moet ook onthou dat hoe minder hulle kommentaar lewer op hul hiperaktiewe kind, hoe beter sal dit vir hom wees. As volwassenes nie van kinderagtige gedrag hou nie, is dit beter om hulle met iets af te lei. Dit moet verstaan ​​word dat die aantal verbods ooreenstem met die ouderdom.
Vir 'n hiperaktiewe kind is lof baie nodig, daarom moet jy hom so dikwels as moontlik prys. Dit moet egter nie te emosioneel gedoen word om nie oorstimulasie uit te daag nie. U moet ook probeer om te verseker dat die versoek aan die kind nie gelyktydig verskeie instruksies dra nie. Wanneer jy met die baba praat, word aanbeveel om na sy oë te kyk.
Vir die korrekte vorming van fyn motoriese vaardighede en omvattende bewegingsorganisasies moet kinders met hoë aktiwiteit betrokke wees by choreografie, verskillende soorte dans, swem, tennis of karate. Dit is nodig om die krummels na die speletjies van mobiele natuur- en sportoriëntering te lok. Hulle moet leer om die doelwitte van die spel te verstaan ​​en hul reëls te gehoorsaam, asook om die spel te beplan.
Om 'n kind met 'n hoë aktiwiteit te verhoog, hoef nie gebuig te word nie, met ander woorde, ouers word aangeraai om by 'n middelposisie in gedrag te bly. Jy moet nie oormatige sagtheid toon nie, maar vermy ook oormatige vereistes wat kinders nie kan nakom nie, en straf hulle met mekaar. Negatiewe impak op kinders het 'n konstante verandering van strawwe en buie van ouers.
Для улучшения концентрации внимания в ходе выполнения уроков или других заданий следует по возможности исключить все раздражающие и отвлекающие малыша факторы. Daarom moet die kind 'n stil plek kry waarop hy op die lesse of ander aktiwiteite kan fokus. In die proses om huiswerk te doen, word ouers aangemoedig om gereeld na die kind te kyk om na te gaan of hy die take doen. Jy moet ook elke 15 of 20 minute 'n kort breek gee. Bespreek met die kind dat sy optrede en gedrag op 'n rustige en welwillende manier moet wees.
Benewens al die bogenoemde, behels remediërende werk met hiperaktiewe kinders om hul selfbeeld te verhoog, om selfvertroue in hul eie potensiaal te verkry. Ouers kan dit doen met die hulp om kinders nuwe vaardighede aan te leer. Ook, sukses in die skool of enige prestasies in die alledaagse lewe dra by tot die groei van selfbeeld in kinders.
'N Kind met verhoogde aktiwiteit word gekenmerk deur oormatige sensitiwiteit, hy reageer nie voldoende op enige kommentaar, verbods of notasies nie. Daarom, kinders wat ly aan oormatige aktiwiteit meer as ander, benodig die geestelike warmte van geliefdes, sorg, begrip en liefde.
Daar is ook baie speletjies wat daarop gemik is om hiperaktiewe kinders te bemeester met die vaardighede van beheer en om te leer hoe om hul eie emosies, aksies, gedrag en aandag te bestuur.
Speletjies vir hiperaktiewe kinders is die mees effektiewe manier om die vermoë te ontwikkel om te konsentreer en by te dra tot die verwydering van disinhibition.
Dikwels ervaar familielede van kinders met verhoogde aktiwiteite baie probleme in die proses van opvoedkundige aktiwiteite. Gevolglik veg baie van hulle met sogenaamde kinder ongehoorsaamheid met die hulp van harde maatreëls, of integendeel, in desperaatheid, "gee op" hul gedrag en gee hulle dus volle vryheid. Om saam met die ouers van 'n hiperaktiewe kind te werk, moet dus die emosionele ervaring van so 'n kind insluit, en help hom om die elementêre vaardighede van selfbeheersing te bemeester, wat die manifestasies van oormatige aktiwiteit vergemaklik en sodoende veranderings in verhoudings met noue volwassenes tot gevolg het.
Behandeling van 'n hiperaktiewe kind
Vandag het die vraag ontstaan ​​oor die behoefte om hiperaktiwiteit sindroom te behandel. Baie terapeute glo dat hiperaktiwiteit 'n sielkundige toestand is wat onderhewig moet wees aan korrektiewe aksie, sodat kinders kan voortgaan om aan te pas by die lewe in die span, terwyl ander teen dwelmterapie is. Die negatiewe houding teenoor dwelmbehandeling is 'n gevolg van die gebruik van amfetamien-tipe psigotropiese middels in sommige lande vir hierdie doel.
In die voormalige GOS-lande word die dwelm Atomoksetin gebruik vir behandeling, wat nie 'n psigotropiese middel is nie, maar ook 'n aantal newe-effekte en kontraindikasies. Die effek van die gebruik van hierdie middel word na vier maande se terapie opgemerk. Die keuse van geneesmiddelintervensie as 'n middel om hiperaktiwiteit te bekamp, ​​moet verstaan ​​word dat enige dwelms uitsluitlik daarop gemik is om die simptome uit te skakel, en nie aan die oorsake van die siekte nie. Daarom sal die effektiwiteit van so 'n ingryping afhang van die intensiteit van die manifestasies. Nietemin moet dwelmbehandeling van 'n hiperaktiewe kind uitsluitlik in die moeilikste gevalle gebruik word. Aangesien dit die kind dikwels kan benadeel weens die feit dat dit 'n groot aantal newe-effekte het. Vandag is die mees gunstige medisyne homeopatiese medisyne, aangesien hulle nie so 'n sterk invloed op die aktiwiteit van die senuweestelsel het nie. Om sulke dwelms te neem, vereis egter geduld, aangesien die effek van hulle slegs plaasvind nadat die liggaam in die liggaam opgeneem is.
Nie-farmakologiese terapie word ook suksesvol toegepas, wat omvattend en afsonderlik vir elke kind ontwikkel moet word. Tipies, hierdie terapie bevat 'n massage, handleiding effekte op die ruggraat en fisioterapie oefeninge. Die effektiwiteit van sulke fondse word waargeneem in byna die helfte van die pasiënte. Die nadele van nie-geneesmiddelterapie is die behoefte aan 'n individuele benadering, wat byna onmoontlik is onder die toestande van die moderne gesondheidsorgorganisasie, groot finansiële koste, die behoefte aan konstante regstelling van terapie, die gebrek aan gekwalifiseerde spesialiste en beperkte doeltreffendheid.
Behandeling van 'n hiperaktiewe kind behels ook die gebruik van ander metodes, byvoorbeeld die gebruik van biofeedback-tegnieke. Byvoorbeeld, die biofeedback-metode vervang die behandeling nie heeltemal nie, maar dra by tot die vermindering en aanpassing van geneesmiddeldosisse. Hierdie tegniek hou verband met gedragsterapie en is gebaseer op die gebruik van die latente potensiaal van die organisme. Die sleutel taak van hierdie metodologie behels die vorming van vaardighede van selfregulering en bemeestering daarvan. Die metode van biofeedback hou verband met moderne gebiede. Die doeltreffendheid daarvan is om die kinders se vermoëns te verbeter om hul eie aktiwiteite te beplan en om die gevolge van onvanpaste gedrag te besef. Die nadele sluit in ontoeganklikheid vir die meeste gesinne en die onmoontlikheid om effektiewe resultate te verkry in die teenwoordigheid van beserings, ontwrigting van werwels en ander siektes.
Gedragsterapie word ook baie suksesvol gebruik vir die korrektiewe effekte van hiperaktiwiteit. Die verskil in die benadering van gedragsterapie spesialiste uit die benadering van volgers van ander rigtings lê in die feit dat die voormalige nie die oorsake van die verskynsel probeer verstaan ​​of die gevolge daarvan voorspel nie, terwyl laasgenoemde die bronne van die probleme soek. Gedragswerkers werk direk met gedrag. Hulle versterk die sogenaamde "regte" of gewenste gedrag positief en versterk die "verkeerde" of onvanpas. Met ander woorde, 'n soort refleks word in pasiënte ontwikkel. Die effektiwiteit van hierdie metode word waargeneem in amper 60% van die gevalle en hang af van die erns van simptome en die teenwoordigheid van gepaardgaande siektes. Die nadele sluit in die feit dat die gedragsbenadering meer algemeen in die Verenigde State voorkom.
Speletjies vir hiperaktiewe kinders is ook metodes van korrektiewe impak, wat bydra tot die ontwikkeling van vaardighede om motoriese aktiwiteit te beheer en hul eie impulsiwiteit te beheer.
Omvattende en individueel ontwerpte behandeling dra by tot die aanvang van 'n positiewe effek in die regstelling van hiperaktiewe gedrag. Dit moet egter nie vergeet word dat vir die maksimum resultate, gesamentlike pogings van ouers en ander nabye omgewing van die kind, onderwysers, dokters en sielkundiges nodig is nie.