Dr. M.J. du Plessis Gereformeerde Kerk Bellville Datum: 18 September 2005 (oggnd)
Sing vooraf: Psalm 11:1; Psalm 31:1, 17.
Ons begin hierdie ontmoeting met God deur openlik teenoor mekaar en teenoor God te verklaar:
Na die wet bely ons voor God ons sondeskuld en bid vir 'n nuwe lewe met Ps. 19:4
Skriflesing: Lukas 18
Teks: Lukas 18:8
Ek sê vir julle dat Hy gou aan hulle reg sal doen; maar as die Seun van die mens kom, sal Hy wel die geloof op die aarde vind? (Lukas 18:8 AFR53)
Die gedeelte handel duidelik oor die wederkoms en die situasie wat daar op daardie oomblik tussen die Here Jesus en die mense wat dan nog op die aarde lewe, gaan wees.
Wat baie belangrik is vir die verstaan van hierdie gelykenis, is dat ons moet onthou dat die Here met sy kerk praat en hulle in die gelykenis aanspreek oor die manier waarop hulle glo.
Die Here het die erns van die saak al in die vorige hoofstuk aangespreek toe hy gesê het:
En soos dit gebeur het in die dae van Noag, so sal dit ook wees in die dae van die Seun van die mens: hulle het geëet en gedrink, hulle het getrou en is in die huwelik gegee tot op die dag dat Noag in die ark ingegaan het, en die sondvloed gekom en almal vernietig het. Net soos dit ook gebeur het in die dae van Lot: hulle het geëet en gedrink, gekoop en verkoop, hulle het geplant en gebou. Maar op die dag toe Lot van Sodom uitgaan, het vuur en swawel van die hemel af gereën en almal vernietig. Net so sal dit wees in die dag wanneer die Seun van die mens geopenbaar word. In daardie dag moet hy wat op die dak sal wees, terwyl sy huisraad in die huis is, nie afkom om dit weg te neem nie; en so ook moet hy wat op die land sal wees, nie omdraai na wat agter is nie. Dink aan die vrou van Lot! Elkeen wat probeer om sy lewe te red, sal dit verloor; en elkeen wat dit verloor, sal dit behou. Ek sê vir julle: In daardie nag sal daar twee op een bed wees; die een sal aangeneem en die ander verlaat word. Twee vroue sal saam maal; die een sal aangeneem en die ander verlaat word. Twee sal op die land wees; die een sal aangeneem en die ander verlaat word. En hulle antwoord en sê vir Hom: Waar, Here? En Hy sê vir hulle: Waar die liggaam lê, daar sal die aasvoëls saamkom. (Lukas 17:26-37 AFR53)
Die aanspraak is baie baie diep: glo jy werklik volhardend? Die gelykenis keer mense om net sommer "ja" te sê, want die Here openbaar dat die erns van jou geloof ten toon gestel word deur die erns en die volharding van jou gebedslewe.
Hoe volhardend bid ons?
Bid en geloofsgetrouheid gaan hand in hand.
Elke mens wat 'n diep verhouding met die Here het, is ook gereeld met die Here in gesprek.
Vertrou ons werklik die Here?
Dis nie 'n retoriese vraag nie, want as jy die Here met jou lewe vertrou, dan sal jy ook met jou nood na die Here toe gaan.
Dan sal jy weet dat die Here gebede verhoor en dat Hy alles wat ons nodig het, voorsien.
Ons vertroue in die Here – of ons geloof - word sigbaar vertoon in ons gebede en die manier waarop ons bid.
Dit is presies wat hierdie gelykenis leer. Dit is 'n gelykenis wat vol kontraste is, sodat die waarheid juis deur die kontraste uitgelig word.
Die Here Jesus het pas voor die tyd 'n vraag van die Fariseërs geantwoord waarin Hy gesê het dat niemand weet wanneer die wederkoms is nie, want ons kan dit nie met allerhande tekens en dinge vasstel nie.
En toe Hy deur die Fariseërs gevra is wanneer die koninkryk van God sal kom, het Hy hulle geantwoord en gesê: Die koninkryk van God kom nie met sigbare tekens nie. En hulle sal nie sê: Kyk hier! of: Kyk daar! nie; want die koninkryk van God is binne-in julle. (Lukas 17:20-21 AFR53)
Nou gaan die Here Jesus verder en Hy bemoedig die ware gelowiges dat hulle nie moet moed verloor nie.
Hy gee ook die resep vir volharding: Bid. Bid. En hou aan bid.
Die saak verduidelik die Here nou met die gelykenis van die weduwee en die onregverdige regter.
In die gelykenis hou die weduwee aan om haar saak by die regter te gaan voordra - totdat sy verhoring kry.
Die punt wat die gelykenis maak, is dat die Here op die regte tyd en op die regte manier gebede verhoor.
Op sy tyd laat sy regspraak die verkeerde magte en alle boosheid in duie stort.
Met dieselfde daad van oordeel en regspraak maak hy sy uitverkorenes regverdig en laat hulle in sy koninkryk triomfeer.
So loop die volharding van die gebed - wat niks anders is nie as volharding in ware geloof en in lewende gemeenskap met God - uit op ons opneming in die koninryk van God.
In die gelykenis staan die regter in baie skerp teenstelling met die Here.
Die mense wat na die gelykenis gestaan en luister het, het immers eerste daaraan gedink dat die (enige) regter tog namens die Here moet optree.
Daarom moet hy ook die wil en die styl en die beeld van die Here vertoon.
Die regter het twee gebreke:
Hy het nie die reg van God in sy gedagte nie
En hy stel ook nie in die welsyn van diegene oor wie hy regspreek belang nie.
In teenstelling tot die regter is die Here heeltemal anders.
Die Here is ons hemelse Vader wat in sy heiligheid regverdig is in letterlik alles.
Hy dra die welsyn van die wat Hom in gebed aanroep op die hart.
'n Volgende kontras in die gelykenis kom na vore in die weduwee en haar persoon.
Sy is vir die regter 'n onbekende.
Sy hou ook aan smeek by iemand (die regter) wat nie na haar wil luister nie.
In skerp kontras met haar bid ons vir ons behoeftes by 'n liefdevlle God wat ons wil hoor en wat werklik vir ons omgee.
Hy is ook God wat persoonlik met ons omgaan - wat beteken dat Hy ons almal ken.
Hy verhoor ook ons gebede, want Hy weet presies wie ons as sy uitverkorenes is. Hy het dit self vasgestel (Efesiërs 1:4).
Op die punt openbaar die Here die verskil tussen sy genade en die toegewing van 'n mens.
Die vrou se gekerm by die regter maak dat hy uiteindelik haar saak behartig.
Maar hy doen dit nie uit genade nie. Hy doen dit omdat hy geïrriteerd is en omdat hy die irritasie uit sy lewe wil uitkry.
Hy wil vrede kry, want die vreemde vrou se gekerm krap sy hele program om.
Teenoor hierdie regter, openbaar die hemelse Regter Homself as genadig: Hy verhoor ons gebede uit liefde.
Hy verhoor ons nie omdat ons Hom irriteer en dan Hy verhoor Hy uiteindelik maar ons gebede om tog net van ons ontslae te raak nie.
Hy vergewe sondes en dien ons saak omdat Hy ons liefhet.
Hy oorweeg nie ons waardigheid of onwaardigheid as grond vir verhoring van ons gebede nie.
Die gelykenis openbaar dan dat die Here op 'n punt wat Hy vasstel hierdie aarde se geskiedenis tot 'n finale punt bring .
Dit gebeur wanneer Hy weer kom.
Dit is 'n oomblik van geweldige erns en lewens en doodsbeslissing - dan gaan dit vir elke mens oor die ewige verlossing of die ewige dood.
Wat sê die gedeelte vir ons? Dit:
Glo ek en jy volhardend in Jesus Christus die Seun van die lewende God.
Aanbid ek en jy Hom met volgehoue geloof en omgang met Hom as jou enigste Verlosser?
Verstaan ons nog dat ons as gevolg van ons sondes nie toegang na God toe gehad het nie, maar dat die kruisdood juis die geweldige versoening tot stand gebring het dat
ons as God se uitverkore kinders na Hom toe mag gaan met ons nood
en dat ons na Hom toe moet gaan om Hom te aanbid?
Dit is kortweg die betekenis van die voorhangsel wat geskeur het.
Nog meer dinge gaan daarmee saam.
As ons dit verstaan, waarom bly ons so maklik van afsprake met die Here af weg?
Is jy werklik 'n gelowige as die Here met jou 'n afspraak het om jou te seën en jou te onderrig uit sy Woord en jy is net nie daar nie?
U moet nie die vraag teenoor die dominee antwoord nie. Jy moet vir die Here gaan sê watter regsgronde jy in sy reg vind wat jou die vrymoedigheid gee dat jy byvoorbeeld maar van die tweede diens af kan wegbly - terwyl Hy die afspraak met jou gemaak het.
Die feit is dat ons die Here vir baie dinge terugskuif, terwyl ons probeer voorgee dat ons ernstige en opregte gelowiges is.
'n Voorbeeld uit ons praktiese lewe vertel die volgende verhaal: 'n Onlangse opname het vasgestel dat die meeste wit huishoudings 'n DSTV aanhou. Dit kos meer as R300 per maand. Dieselfde groep kyk ongeveer vier uur per dag TV.
Is dit nie so dat heelwat van ons lidmate wat DSTV geriewe het, se kerklike bydraes minder is as dit nie?
Kan jy ontken dat so-iets dit duidelik maak dat jou verhouding met die Here heeltemal uit balans is as jy dit meet aan jou verhouding met die wêreld?
Ons kan nie eenvoudig net beweer dat nieteenstaande hierdie feit ons aanbidding nog op standaard is nie!
Het ons nie met baie meer van ons redenasies al so vervlak in ons geloof dat ons die Here nie meer werklik ken nie?
As die Here nou kom, hoeveel van ons wat hier saam is gaan deur Hom gesien word as ware gelowiges?
Hoeveel van ons gaan dan nie die voorreg hê om met allerhande kwinkslae en slim redenasies onsself te verweer nie, doodgewoon omdat sy heiligheid ons met al ons ingebore valsheid voor sy oë gaan wegvee in die hel in!?
Hoe lyk die gemeente se profiel?
Die gemeente is ryk aan venyn, terwyl ons nie ryk aan venyn behoort te wees nie, maar ons behoort mekaar voor te gaan in eerbetoon. Dit is tog wat ware liefde is.
Ons is ryk aan slapheid. Ons moet ons slapheid afgooi en erns maak met die dinge van God se koninkryk.
Nou lyk elke tugtiging of dit op die oomblik nie 'n saak van blydskap is nie, maar van droefheid; later lewer dit egter 'n vredevolle vrug van geregtigheid vir die wat daardeur geoefen is. Daarom, rig die slap hande en die verlamde knieë weer op; en maak reguit paaie vir julle voete, sodat wat kreupel is, nie uit lit raak nie, maar liewer gesond gemaak word. Jaag die vrede na met almal, en die heiligmaking waarsonder niemand die Here sal sien nie; (Hebreërs 12:11-14 AFR53)
Ons is ryk aan baie verskonings want elkeen van ons dink in ons verwaandheid dat ons baie uniek is en 'n uitsondering op die Here se reël. Laat ons nie in dieselfde versoeking as die duiwel val nie - vir hom is daar geen verlossing ooit moontlik nie.
Die uitspraak van die Here mag dalk wees dat Hy in hierdie gemeente 'n groot getal gekamoufleerde heidene bymekaar sien:
Sien Hy nie dalk 'n hele aantal mense wat met hulle naweekreëlings en skerp tonge en hulle eie selfhoogskatting hulleself aanbid - maar net om die Here te paai, staan sy Naam op hulle kerk se hoeksteen geskryf.
Mense met leë harte vir die Here maar met vol lewens in die wêreld.
Waarom sal die Here baie van die lidmate van die gemeente anders sien?
Ons weet dat Christus al hierdie dinge wat die verval en afval in die kerk raak, vooruit gesê het. Dit moet gebeur.
Maar laat ons ag gee op onsself en op mekaar.
Kom ons sorg dat ons tot die regte selfkennis kom, sodat ons nie in die genade van God veragter nie.
Laat ons ter wille van ons eie saligheid die Woord van die Here nie verag nie, maar die geleenthede benut om dit te hoor en daarvoor te buig.
Kom ons maak seker dat ons in ons naweekreëlings nie die onderlinge byeenkomste met God en met mekaar versuim nie.
Laat ons ons tonge t.o.v. mekaar in toom hou, want ons sal van elke ydele woord rekenskap moet gee by Sy wederkoms.
Daar is nie meer baie tyd oor op die Here se horlosie nie.
Maar ons lewe nog en dit beteken Hy gee ons nog tyd vir bekering.
Miskien moet ons as gelowiges elkeen op sy eie, maar ook as gemeente saam rondom God se tafel gaan sit en van voor af vra wat die Here van ons in ons aanbidding verwag.
Daar is nog tyd vir bekering - grondige bekering.
Slotpsalm 130:2, 4
Datum: 18 September 2005 (oggnd)
Sekeres van die Skrifverklaarders meen dat hierdie gelykenis verwys na 'n buitelandse regter wat deur Herodes Antipas aangestel sou kon wees.
Die soort van aangestelde regter waarna die gelykenis verwys was in daardie dae algemeen bekend as korrupte mense.