Aftreevoorsiening so belangrik soos werksbehoud - Solidariteit WêreldSolidariteit Wêreld
Tuis › Nuuskantoor › Aftreevoorsiening so belangrik soos werksbehoud
Aftreevoorsiening so belangrik soos werksbehoud
As trustee van een van die grootste aftreefondse in die land en as ʼn vakbondamptenaar wat gereeld by afleggings betrokke is, neem ek deurlopend waar hoe gebrekkig werknemers vir aftrede voorsiening maak.
Alhoewel die modernisering na omskrewe bydraefondse in die 1990’s meer keuses en eienaarskap teweeg gebring het, het dit ook ʼn groter risiko verskuiwing ingesluit. Vir die meeste werkende Suid-Afrikaners is hul belang in ʼn aftreefonds die grootste belegging wat hulle ooit sal hê en word die gevolge van onverantwoordelike beleggingsbesluite eers by aftrede ervaar wanneer dit te laat is om iets daaraan te doen. So bevestig navorsing deur die Wêreldbank dat slegs 10% van werknemers genoegsame voorsiening gemaak het om hul lewensstandaard ná aftrede vol te hou.
Waar lede van omskrewe voordeelfondse ‘n pensioen belofte van nagenoeg 2% per maand vir elke voltooide diensjaar het, verwag lede van omskrewe bydraefondse om ʼn gerieflike aftrede met ʼn 75%- netto inkomstevervangingskoers te bewerkstellig. Die motivering vir 75%, en nie noodwendig ʼn volle inkomstevervanging nie, berus hoofsaaklik op die aanname dat werknemers sonder skuld sal aftree en dat die kinders teen daardie tyd reeds uit die huis is én nie meer aan die sak sal vat nie.
Die mate waartoe werknemers vanaf hul eerste betaaldag self verantwoordelikheid neem, is deurslaggewend vir finansiële welstand ná aftrede. In dié geval vereis die aanvaarbaarste riglyn ʼn bydraekoers van ten minste 15% van totale vergoeding oor ʼn werksloopbaan van 40 tot 45 jaar met netto beleggingsopbrengste van 6% bo inflasie op die langer termyn. Bydraes van ten minste 15% is nodig om ʼn gesonde inkomstevervangingskoers ná aftrede te bewerkstellig. Hierdie persentasie verwys na aftreebydraes wat deur sowel die werkgewer as die werknemer gemaak word, maar sluit nie premies in wat vir risikovoordele soos dood- en ongeskiktheidsdekking betaal word nie, aangesien dit aanvullende voordele is wat nie deel van aftreebelegging uitmaak nie.
Waar lede individuele beleggingskeuses kan uitoefen, is die advies van die fonds waarby ek betrokke is, dat lede omsigtig te werk moet gaan in die uitoefening van keuses en dit moet oorweeg om in ʼn lewensfase-opsie te bly. In ʼn lewensfase-opsie is die risikoprofiel van die portefeuljes normaalweg so gestruktureer om regdeur die individu se lewensfases die toepaslike risikoblootstelling te verseker en die bes moontlike uitkoms op die netto inkomstevervangingskoers te lewer.
Waarskuwings waarop egter nie genoeg ag geslaan word nie, is die impak wat voortydige onttrekkings op aftreevoorsiening het. Alhoewel die modernisering van aftreefondse die oordraagbaarheid van geakkumuleerde voordele na ʼn nuwe werkgewer se fonds verbeter het aangesien loopbaanveranderings deesdae algemeen voorkom, beskou te veel werknemers ʼn bedanking of aflegging as ʼn onttrekkingsgeleentheid om oplossings vir ander finansiële probleme te bied. So iets is te verstane in gevalle waar ʼn lang tydperk van werkloosheid kan volg, maar ideaal gesproke moet finansiële uitdagings deur die skeidingspakket aangespreek word en indien dit kortskiet, moet ʼn gedeeltelike eerder as ʼn volle onttrekking van aftreevoordele geskied.
Werknemers se keuse om slegs ʼn gedeelte van hul vergoeding as pensioendraende inkomste te gebruik, veroorsaak steeds ʼn maandelikse erodering en dit beteken dat die inkomstevervangingskoers wat behaal gaan word, slegs op ʼn gedeelte van die vergoeding bereken sal word.
Dit het ook die norm geword om tydens die eerste fase van afleggingskonsultasies vrywillige skeidingspakkette aan werknemers wat naby aftrede is, aan te bied. Die skeidingspakket wat as ʼn enkelbedrag uitbetaal word, lyk gewoonlik aantreklik as dit met ʼn pensioenuitbetaling gekombineer word. Dit is juis dan uiters noodsaaklik dat pensioenvoorsiening nog ernstiger opgeneem word en kundige finansiële advies ingewin word, en dat die persoon nie al die geld neem en blindelings in ʼn besigheid belê nie. Voortydige onttrekkings is sekerlik die grootste vernietiger van aftreevoorsiening en die noodsaaklikheid van bewaring moet beklemtoon word. Daarom moet ʼn skeidingspakket verkieslik vir pensioenvoorsiening aangewend word.
Kostes en fooie wat op lede se belange gehef word kan ook ‘n wesenlike verskil maak. Hierdie kostes behels nie alleen beleggings- en administrasiekostes wat gedurende die spaar siklus gehef word nie, maar sluit ook die koste in wat met die omskakeling van ‘n bydraende lid na ‘n pensioenaris gepaard gaan. Alhoewel hierdie kostes relatief laag mag lyk, kan ‘n addisionele 1% per jaar oor ‘n 45 jaar bydraende periode ‘n wesenlike impak op die eindresultaat inhou.
Die nasionale tesourie het reeds vordering gemaak met die hervorming van die aftreebedryf en die onlangse publikasie van drie nuwe regulasies wat aftreefonds groei bevorder behoort positiewe gevolge vir lede van aftreefondse in te hou. Dit neem egter nie die verantwoordelikheid van Suid-Afrikaners weg om self voorsiening te maak vir hul eie welstand nie en dit maak dit ook nie ligter nie. Daarmee gepaardgaande is ʼn bewustheid nodig dat aftreegeld regdeur tot by aftrede bewaar moet word om ʼn gerieflike aftrede te bewerkstellig.