Soveel boeke, soveel menings
JY LEES NOU Soveel boeke, soveel menings
Welvarende Paul en Claire Lohman en Serge en Babette Lohman gesels by ’n goeie restaurant oor onbenullighede terwyl ’n bloedstollende verhaal mettertyd deur Koch blootgelê word. Die roman verloop soos ’n uitsoek-ete in vyf hoofdele, met die fooitjie as ’n epiloog.
Paul is jaloers op sy suksesvolle broer Serge wat ’n kandidaat in die nasionale verkiesing is, en dis aanvanklik maklik om hiermee te identifiseer. Die seuns se aanval op ’n vrou sonder heenkome word deur ’n versteekte sekuriteitskamera opgeneem en uiteindelik word hulle almal gekonfronteer met die gevolg van hul onbesonnenheid.
Die verhaal bring onafwendbaar die plaaslike gebeure ten opsigte van die Waterkloof-vier na vore. Die storie belig morele waardes en maak die leser bewus van ouerskap, en hoe jy jou kind se toekoms kan beïnvloed. Die spanning is voelbaar en die vraag ontstaan tot watter mate ouers eerlik is en blameer kan word vir hul kinders se dade. - Mariette Postma
Wat ’n kosbare bundel van Gerrit Olivier, wat afspeel in die Bosveld, Vrystaat, en die Kaap. Olivier skryf kultuurgeskiedenis van onmeetbare waarde op. In Maart ontvang hulle moskonfyt van die Kaap, en die gesin kry moskonfyt wat ’n broodjie deurdrenk en huisgodsdiens na ete, albei deesdae skaars ondervindings.
Olivier vertel hoe hy skool toe is en van die destydse foto met sy skoolpet. Hy moes uit die koshuis skoolgaan en hy dink nostalgies terug aan die vriendelike koshuismoeder. Kostelik is sy ma se waarskuwing om sy skooltrui op te pas, terwyl Olivier droogweg skryf dat hy nie bekommerd was dat iemand sy groen skooltrui met geel hasies ongesiens sou vaslê nie.
Die gesin reis deur die nag vir Kersfees na Wonderfontein, waar die kinders soms in die fontein bad met swemklere aan. Roerend om te lees hoe sy ouma altyd ’n groot bol tou in haar voorskootsak gehou het vir die kleinseuns wat gereeld ’n stukkie “nodig” gehad het, al wonder Olivier nou wat hulle daarmee gedoen het. - Mariette Postma
Hierdie bundel is ook bedoel vir ernstige lesers, nie net vir entoesiastiese eters nie. Rachelle Greeff se beige handsak-verhaal van die sieklike, bejaarde Tannie Bester wat smag na tee en yskastert eindig onverwags. Pearlie Joubert se donker “Aandete” oor ’n ontstellende verhouding is treffend, soos Emile Joubert se meervlakkige “Hotel Room” oor twee mense in ’n gesofistikeerde restaurant.
Die bundel verras verder met ’n paar gedigte. - Mariette Postma
Jakes Botha het in Verwoerdburg grootgeword, maar hy het lankal die stof van Verwoerdburg en Suid-Afrika van sy voete afgeskud. Hy bevind hom nou in Monaco waar hy ’n idilliese bestaan voer saam met sy veel ouer vriendin, Ariane, wat hom die vryheid bied om voltyds te skryf. Al probleem is dat hy nie aan die skryf kan kom nadat hy sy eerste roman “Die agtergeblewenes” voltooi het nie. Met hierdie boek (Verwoerdburg) het hy sy verlede uit hom probeer uitskryf, en daarin rig hy ’n dwarsklap aan al sy eertydse skoolmaats, wat dit as verraad beskou.
Die verhaal word afwisselend deur elkeen van hierdie ou skoolmaats vertel, met Jakes wat tussenin aan die woord kom. Op hierdie manier word die leser voorgestel aan al die karakters in die boek.
Die boek is ’n toonbeeld van die identiteitskrisis wat baie blanke Afrikaners teister wat in die 70’s en 80’s grootgeword het. - Retha Burger
Serena Stone is ’n oorlogfotograaf, net soos haar bekende pa, Tommy, en haar peetpa, Harry. Na haar pa se dood begin sy om ’n boek oor sy lewe en sy fotografie te skryf. Tydens haar navorsing kom sy af op ’n pak ou foto’s wat haar geweldig skok en wat haar alles in haar lewe laat bevraagteken. In haar desperate pogings om agter die waarheid te kom, stel sy haarself en haar kêrel, Zac, in gevaar.
Die verhaal word onnodig lank uitgerek, en die geheim (waaroor die boek eintlik gaan) kom eers in die tweede helfte van die boek te voorskyn. Daarby is dit asof die skryfster haar leser onderskat en alles in geweldige detail verduidelik. Van die dialoog is ook heeltemal absurd. Aanhangers van Barbara Taylor Bradford sal seker die boek geniet, maar enigiemand anders moet maar verbyhou. - Retha Burger
Ek kan glad nie die punt van die boek insien nie – mens wonder wat die skrywer gerook het terwyl sy hier geskryf het. - Retha Burger