Harry Truman in die Eerste Wêreldoorlog - Geskiedenis - Oorloë - 2021
Die volgende artikel is 'n uittreksel uit H.W Crocker III se The Yanks Are Coming! 'N Militêre geskiedenis van die Verenigde State in die Eerste Wêreldoorlog. Dit kan nou bestel word by Amazon en Barnes & Noble.
Harry Truman was die enigste Amerikaanse president wat optrede in die Eerste Wêreldoorlog gesien het. Franklin Roosevelt was assistent-sekretaris van die vloot, en Dwight Eisenhower was 'n opleidingsbeampte van die leër, 'n luitenant-kolonel; maar nie een het in die buiteland optrede gesien nie. Truman gedoen het. Hy het oorlog toe gegaan en gevoel asof hy "Galahad na die graal was ... ek het liewer gevoel dat ons Frankryk iets vir Lafayette verskuldig het."
Die drie-en-dertig-jarige man wat sulke idees hou, is op 'n plaas in die suide van Missouri gebore. Die metropool waarheen sy gesin op ses-jarige ouderdom verhuis het, was Onafhanklikheid, 'n stad met ongeplaveide paaie en geen openbare watervoorsiening of elektrisiteit nie, maar sesduisend mense. Die Trumans het na die skole getrek, aangesien die jong Harry, alhoewel hy swak oë gehad het en 'n bril nodig het, voortdurend gelees het (die Bybel twee keer van begin tot einde), en sy ma het ambisies vir haar jong seun.
As 'n ouer staatsman wat sy reputasie vir harde drink en hard gesweer het, het hy erken: 'Ek was nooit gewild nie. Die gewilde seuns was goed met speletjies en het groot, stywe vuiste. Ek was nog nooit so nie. Sonder my bril was ek blind as 'n vlermuis, en om die waarheid te sê, was ek 'n soort sissy. 'Eintlik het sy volksgenote hom meer' ernstig 'gedink as 'n' sissy '- 'n arbiter wat hul geskiedenis kon reguit maak toe hulle speel soos Jesse James of die Dalton-broers; 'n seun wat hulle sou vertrou om 'n bofbalwedstryd aan te neem. Hy was 'n goeie student aan 'n skool wat 'n tradisionele, klassieke kurrikulum geleer het, 'n ywerige leser in 'n huis wat goed gevul was met boeke, 'n seun wat verkies het om te kyk of klavier te speel bo sport-en-tuimelsport (waar sy 'n bril kan gebreek word) en wie het hom netjies en skoon gehou. Soos hy dit onthou, het hy 'n salige kleintydse kleintyd geniet.
Sy ma is goed gelees en op Harry gepraat, die oudste van haar drie oorlewende kinders. Sy vader was ywerig, 'n handelaar, 'n suksesvolle veeboer, 'n gerespekteerde man - alhoewel met 'n maklik ontsteekte, nare humeur - wat die gesin in relatiewe gemak onderhou het totdat Harry klaar was met die hoërskool. Dan plaas slegte grondbeleggings die gesin in moeilike omstandighede. Die familie se erfenis was suidelik, en Harry se jeugdige helde sluit Robert E. Lee (vereer deur sy moeder) en Andrew Jackson in. Hy het dikwels daarvan gedroom om 'n generaal te word (hy het gehoop om na West Point te gaan totdat hy besef dat sy sig hom gediskwalifiseer het) of, gegewe die ure wat hy geoefen het, 'n pianis.
'N SKULD BETAAL
Na die hoërskool het hy kursusse aan 'n kommersiële kollege aangebied, en dit lyk asof hy sy nis gevind het, ten minste tydelik, as 'n bankklerk, en in 1905 'n uitlaatklep vir sy militêre belange gevind het deur in te skakel by 'n artillerie-eenheid van die National Guard (wat die oog memoriseer) (sodat sy sig hom nie sou diskwalifiseer nie). In 1906 neem hy sy vader oproep en werk op 'n familieplaas waarheen die gesin afgetree het - waar hy die volgende elf jaar deurgebring het, 'n beroep wat hy nie van gehou het nie, en klavier gelees of gespeel het in sy paar ontspanningsure. In 1911, na twee driejarige beroepe by die Nasionale Wag, het hy besluit dat hy nie die tyd weg van die plaas kon regverdig nie. Dit het verander na April 1917, toe hy besluit het dat dit tyd is om sy skuld aan Lafayette te betaal.
Daar was ook ander faktore. Hy het sy militêre diens geniet, hy was 'n patriot, en as 'n aktiewe demokraat wat 'n paar politieke aanstellings gewen het, het hy geweet dat tyd in uniform sy politieke loopbaan kon bevorder. Hy het weer by die Nasionale Wag ingeteken, weer verby die oogtoets gesluip, tot 'n eerste luitenant gekies en gewys, soos in al sy werk, dat hy 'n pligsgetroue en toegewyde siel is. Voordat sy eenheid in Fort Sill, Oklahoma, sy opleiding voltooi het, is hy aanbeveel vir bevordering tot kaptein. Teen April 1918 was hy in Frankryk en het hy die Advanced Artillery School besoek. Die intellektuele eise van die kurrikulum, lang ure (sewe in die oggend tot nege-dertig in die nag), en harde liggaamlike oefening het Truman aangespoor om te skryf: 'As ek by die huis kom, sal ek 'n landmeter, 'n wiskundige, 'n meganiese tekenaar en 'n perd wees dokter, 'n kraakskoot, en 'n moeilike burger as hulle my lank hier hou. Ons het periodes van lesings en eksamens, en alles net soos West Point ... en hulle gee ons seker donderweer as ons laat is. 'Hy het aan die skool gegradueer, sy amptelike promosie tot kaptein ontvang en 'n berugte ongedissiplineerde artilleriebattery gekry. 'Gee hulle die hel Harry' is hier aan die gang, het miscreats uitgedryf, hoë presteerders bevorder, en homself verras met sy sukses in die bestuur en opleiding van 'n moeilike klomp mans: 'Kan jy jou voorstel dat ek 'n hardgekookte kaptein van 'n taai Ierse battery is? ? "Skryf hy sy vriendin (en toekomstige vrou), Bess Wallace.
Nadat Truman gekom het om sy skuld aan Lafayette te betaal, het Truman nie veral vir Frankryk of die Franse omgegee nie. Tipies was sy frustrasie met die eetgewoontes van Franse beamptes: 'Dit neem hulle so lank om 'n maaltyd te bedien dat ek altyd honger is as ek klaar is as wat ek ooit tevore was.' Hy was 'n ywerige toeris as hy met verlof was, maar flink. in sy patriotisme en heeltemal oortuig van die meerderwaardigheid van Missouri teenoor La Belle France, Kansas City tot die City of Lights, en alles Amerikaans teenoor alles Frans.
Hy het sy eerste optrede in Augustus 1918 gesien, te midde van die modder en modder van die Vosges-bergreeks in Elzas-Lotharingen, 'n artillerie-spervuur ​​afgevuur en weer teruggevuur. Die kaptein staan ​​op sy grond. Baie van sy mans het nie. Hy het hulle daarvoor gevloek en hulle respek gewen.
Gedwonge optogte in koue, bitter reën het hulle na die Argonne-woud gebring en die enorme offensief wat die oorlog sou beëindig. Truman onthou dat die openingspaneel, waartoe sy battery bygedra het, 'meer geluid as wat menslike ore kon weerspreek'. Mans wat die gewere gedien het, het weke daarna doof geword. Ek was doof as 'n pos van die geraas. Dit het gelyk asof elke geweer in Frankryk los was en die lug rooi was van die een einde na die ander van die artillerie-flitse. "Die artillerie het die infanterie gevolg, en aan die einde daarvan, met die wapenstilstand in November, was net een 'n man in Truman se battery, Battery D, is in aksie dood en net twee ander is gewond, terwyl hulle aan 'n ander opdrag uiteengesit is. Hy het uitstekend gevaar. Die oorlog het hom gemaak.
Ná die oorlog wou hy huis toe gaan, maar hy het 'n grap gemaak oor sy lojaliteit en toegeneentheid vir sy artillerie-stukke: 'As die regering my een daarvan sou hê, sou ek daarvoor betaal en die vervoer huis toe betaal net om te laat dit sit in my voortuin en roes. Manne wat u ken, veral kunswenners en sekshoofde, word baie geheg aan hul gewere ... Dit is soos om afskeid te neem met ou vriende wat deur dik en dun by my gestaan ​​het. 'Bess Wallace het ook deur dik en dun by hom gestaan. Sy trou op 28 Junie 1919 met kaptein Truman.
Truman het die politiek binnegekom voordat hy teruggekeer het huis toe. Oor die volgende dekades het hy deur die geledere van die Demokratiese party opgestaan ​​vanweë sy harde steun aan Franklin D. Roosevelt se New Deal. Uiteindelik verdien hy hom 'n plek op die party se vise-presidentskaartjie in 1944.
Truman was slegs twee-en-tagtig dae vise-president. Eleanor Roosevelt is op 12 April 1945 na die Withuis opgeroep, en hy is begroet. Met haar hand op sy skouer kondig sy aan: 'Harry, die president is dood.'
Na 'n oomblik van bedwelmde stilte antwoord Truman: "Is daar iets wat ek vir u kan doen?"
Die president se weduwee het geantwoord: 'Is daar iets wat ons vir u kan doen, Harry? Want jy is nou die moeilikheid. '
Generaal Patton, in Europa, het gedink dit is Amerika wat nou in die moeilikheid is. Hy het gesê oor Truman, "dit lyk baie jammer dat mense, om politieke voorkeur te verseker, tot vise-president gemaak word, wat nooit deur die Party of deur die Here as presidente bedoel is nie." . Oor minder as 'n maand het Duitsland oorgegee. Japan het geen hoop op 'n oorwinning in die Stille Oseaan gehad nie, maar het homself eerder aangewend om 'n onvoorwaardelike oorwinning vir die Geallieerdes buitengewoon duur te maak.
In Truman se arsenaal was een wapen waarvan hy niks geweet het toe hy vise-president was nie: die atoombom. 'N Ander wapen wat hy gehoop het om teen Japan te gebruik, was die Sowjet-militêre mag. Truman het die Sowjet-leier, Marshal Joseph Stalin, op die Potsdam-konferensie op 17 Julie 1945 ontmoet. Hy het van hom gehou (hy het hom as 'n Slawiese weergawe van Tom Pendergast beskou) en was oortuig dat hy met hom kon saamwerk, selfs omdat hy die Sowjetunie beskou het as 'n polisiestaat en was in beginsel teen die uitvoer van Kommunisme na Oos-Europa, in beginsel, indien nie van krag nie.
Twee atoombomme het plaasgevind - een op 6 Augustus op Hiroshima en een op Nagasaki op 9 Augustus (dieselfde dag as die Sowjetunie oorlog verklaar en Manchuria deur die Japannese besit binnegeval het) - en 'n massiewe konvensionele lugaanval op Tokio op 13 Augustus voordat die Japannese op 14 Augustus 'n formele verklaring van oorgawe uitgereik het. Truman het bereken dat hy die oorlog vinnig kon beëindig deur die atoombomme te laat val - en honderde duisende lewens sou red deur dit te beëindig.
Hierdie artikel is uit die boek The Yanks Are Coming! 'N Militêre geskiedenis van die Verenigde State in die Eerste Wêreldoorlog© 2014 deur H.W Crocker III. Gebruik hierdie inligting vir verwysingsaanwysings. Besoek die aanlynverkope-bladsy by Amazon of Barnes & Noble om hierdie boek te bestel.
Copyright 2021 \ Die hele geskiedenis van die mensdom op een webwerf \ Harry Truman in die Eerste Wêreldoorlog