Nuuskommentaar: Neem Islam oor?Teen 2070 gaan daar wêreldwyd meer Moslems as Christene wees, aldus die Amerikaanse Pew-instituut. Volgens ’n ondersoek van dié instituut is dit nie weens grootskaalse bekering tot Islam nie, maar omdat demografiese faktore soos meer jong mense in Islam se guns werk. Die ondersoek toon ook aan dat Indië, hoofsaaklik ’n Hindoe-land, Indonesië as die land met die meeste Moslems gaan verbysteek. Pew wil nie graag sy kop ver uitsteek oor die stand van die Christendom in China nie, juis omdat ’n groot deel van die Chinese Christene van huiskerke gebruik maak en data moeilik bekombaar is, maar ook omdat China dalk sterker teen Christene kan optree. Tog word gemeen dat die einde van die skouspelagtige groei van die Christendom in China nie gou gestuit gaan word nie. Trouens, waar die Christendom in hoofsaak ’n godsdiens van Europa en Noord-Amerika was, dui tendense daarop dat Afrika, Latyns-Amerika en Asië daardie rol kan oorneem. Pew meen dat waar ’n kwart van die Christene nou in Afrika suid van die Sahara woon, dit teen 2050 vier uit elke tien kan wees. Waar Moslems nou ses persent van Europa se bevolking uitmaak, meen Pew dit sal op sowat tien persent stabiliseer omdat die Moslems waarskynlik by Europa se neiging van kleiner gesinne sal aanpas. Teen 2050 lyk dit of die aantal Christene van 2010 se 2,17 miljard tot 2,92 miljard kan toeneem, terwyl die aantal Moslems van 1,6 miljard tot 2,76 miljard sal toeneem. Die studie erken dat faktore soos epidemies en rampe die projeksies kan beïnvloed. ’n Ongemaklike vraag is natuurlik ook hoeveel mense, wat soos pionne onder spesifieke godsdienste ingedeel word, werklik nog gelowig is? Na Wes-Europa is al as ’n post-Christelike wêreld verwys. Van die Europese koerante het na afloop van die huidige Paastydperk genoem dat kerke in Nederland nog nooit so leeg was as juis nou nie. Dit is ook nie net fundamentalistiese Christene wat dikwels met afsku reageer op alles wat onder die vaandel van godsdiensvryheid in die Christelike of post-Christelike wêreld gebeur nie. Ook Islam neem waar hoe pornografie, aborsie, en selfs godslastering (ook teen Islam) onder die vaandel van vryheid beskerm word, en smeer dit op die Christendom se brood. Vanuit ’n sekulêre hoek bekyk is die groot vraag, tot watter mate die veranderende godsdiensdemografie wêreldvrede gaan beïnvloed, nie ’n kwessie van blote getalle van Islam en Christene nie, maar hoe sterk die radikale elemente binne Islam gaan groei. ’n Nederlandse rubriekskrywer het onlangs geskryf die rede waarom soveel jong Nederlanders uit die land wegglip om in Sirië en Irak aan die kant van die IS te gaan veg, is omdat Nederland nie meer volksideale stel nie. Nederland is egter nie die enigste land waar jong mense wegglip nie. Pas is berig dat’n 15-jarige meisie van Suid-Afrika onderskep is terwyl sy op pad was om by IS te gaan aansluit. Organisasies soos Al-Kaïda, IS, Al-Shabaab en Boko Haram wat uit die nieu-Salafisme van Islam se Soenni-vertakking ontstaan, is egter nie al element wat tot radikalisme neig nie. Op die oomblik geld daar nog internasionale sanksies teen die Sjiïtiese Iran, hoewel dit lyk of ’n tydperk van groter normalisering kan aanbreek nadat ’n ingewikkelde konsep-ooreenkoms met die land oor kernontwikkeling bereik is. Iran bly steun egter die bewind van pres. Bashar al-Assad in Sirië omdat Assad tot ’n minderheid behoort, die Alawiete wat ook ’n vertakking van die Sjiïete is. Assad word ook gesteun deur die Libanese Sjiïtiese beweging, Hizbollah, wat in niemand se boeke ’n gematigde organisasie kan wees nie. Hoewel daar nou wydverspreid konflik in die Midde-Ooste is, is dit meestal tussen Moslem en Moslem, en wie teen wie veg word dikwels in politieke binnekamers besluit. In Jemen het ’n groep Soenni-lande saamgespan om Sjiïtiese opstandelinge onder die knie te probeer kry. Iran is baie ongelukkig oor hoe die Sjiïete nou genadeloos aangeval word. In Irak was dit in hoofsaak Soenni teen Soenni tot die oprukkende IS te naby aan Sjiïtiese gebied begin kom het. Die hartseer is dat daar dikwels antieke, en selfs taamlike groot Christen-gemeenskappe woon wat in die proses die spit afbyt. Irak het reeds meer as die helfte van sy Christene verloor en baie van Sirië se Christene is ook op die vlug. Uit hierdie radikale Islamitiese groeperings word ook terreur teen die Weste beplan. In Boston moet die jurie nou oor die lot van die vermeende Bostonse marathon-bomplanter beslis. Die aanval op Charlie Hebdo is nog vars in die geheue. Binne die Christelike wêreld broei dit ook. Terwyl die een Amerikaanse deelstaat na die ander dagga wettig en daar min of meer geen haan daarna kraai nie, word ’n groot lawaai in die media gemaak oor deelstate soos Indiana wat “godsdiensvryheidswette” aanneem. Die doel van hierdie wette is onder meer om Christene ook geloofsvryheidskeuses te gee sodat hulle nie vervolg word omdat hulle weier om aan praktyke mee te doen wat teen hul godsdiensopvattings indruis nie. Op die oomblik word ’n Amerikaanse kapelaan, Wes Modder, vervolg en kan sy werk en pensioenvoordele kwyt wees omdat hy sekere opvattings huldig en hom daaroor uitspreek wat hy as Bybel-gefundeerd beskou. Hy spreek hom byvoorbeeld teen voorhuwelikse seks uit. Altesaam 35 kongreslede het ’n brief aan die vloot gestuur om daarop te wys dat die kongres maatreëls goedgekeur het om kapelane toe te laat om vrylik die oortuigings van hul kerkgenootskap te kan verkondig. Die opsommende vraag is eintlik of Christene onder godsdiensvryheid die reg het om Christus in al sy weë te volg, of slegs die weë wat ’n sekulêre gemeenskap hom toelaat? In Suid-Afrika kan ’n mens maar dink aan die onmin oor optrede teen ’n verpleegkundige wat weens haar godsdiensoortuigings geweier het om aan aborsiepraktyke deel te neem. As daar ’n vertoning van ruggraatloosheid is, sal daar ’n aantrekkingskrag bly vir diegene op soek na vaster wortels, en ’n aantreklikheid in Islam gevind word. Fundamentalistiese Moslems sal ook met afkeer kyk na die sedelike verval in die Weste wat skynbaar met ruggraatloosheid verband hou. En in ’n wêreld waar die Christendom ’n minderheidgodsdiens teenoor die Islam is, kan die wêreld baie anders daaruit sien, tensy die radikale Islam se invloed sterk beperk word.