Kosmologiese argument - Wikipedia
Die kosmologiese argument is 'n teorie dat alle dinge in die wêreld deur iets anders geskep of ontstaan het. Synde daar ŉ heelal is eerder as niks nie, impliseer dit dat die kosmos sy oorsprong buite homself moes vind. Die beredenering is gebaseer op die wet van kousaliteit. Die wet sê basies dat elke tydelike ding sy oorsaak by iets anders as homself vind.
Die kosmologiese argument vir die bestaan van God is so oud soos die filosofie self. Die Grieke het ŉ vorm van die kosmologiese argument ontwikkel, wat sy beginpunt vind by “die Eerste Beweger”. Die argument was later deur die Christenfilosowe aangevoer, hoofsaaklik deur die skolaste. Die grootste naam om hier van kennis te neem is Thomas van Aquino. Anzelm het later die kosmologiese argument ondersteun en verder ontwikkel tot in die vorm wat ons hom vandag kry. Hierdie argument was egter nie alleen ŉ Westerse produk nie. Die Moslemfilosoof Aviccena het ook later daarby aangesluit. Binne die moderne filosofie het daar ook verskeie vorme van die kosmologiese argument ontstaan (Kenny, 2006:151).
2 Dubito to cogito to sum
3 Gottfried Leibniz
4 Die tradisonele kosmologiese argument
5 Die kosmologiese argument vandag
6 Besware teen die kosmologiese argument
Cogito ergo sum[wysig]
Descartes (soos aangehaal deur Rhys, 1912:95) het ŉ proses van onsekerheid of skeptisisme gevolg om uiteindelik by die waarheid uit te kom. Hy het vanuit ŉ byna ondenkbare skeptiese posisie begin, waarby hy twyfel oor al sy ervaringe gebring het. Hy wou ŉ ander perspektief kry oor alles wat die mens as waarheid beskou. Descartes het getrou aan sy metode gebly en God in twyfel getrek met die vraag of daar moontlik “ŉ reuse Bedrieër” die wêreld beheer, ŉ demoniese wese wat by die mens voortdurend en doelbewus ŉ valse skyn oor die werklikheid wek. Gevolglik vra Descartes: Hoe is dit moontlik om met sekerheid te weet, dat die werklikheid soos ek dit ervaar, inderdaad die werklikheid in sy geheel is? Dié vraagstuk staan bekend as die subjek-objek probleem. Met ander woorde: Hoe kan die mens met sekerheid vasstel dat die objektiewe werklikheid daar buite in ooreenstemming is met my subjektiewe perspektief daarvan? Vanuit die oordrewe skeptisisme het Descartes homself afgevra wat hy wel met sekerheid kan vasstel. Hierop volg die geboorte van die bekende slagspr