Weer aan't moan!
September 7, 2011 in Sonder kategorie
Ek word nou wragtig 'n beneukte oubaas.
Vanmiddag vererg ek my oor die onskuldigste ding, 'n prentjie op Nuus24.
Die tydskrif Vogue het dit naamlik goed gedink om die skitterende sangeres, Adele, op hulle voorblad te sit.
En wag, dis nog nie hulle sonde nie. Die sonde is dat hulle haar soos 'n Barbiepop opgemaak het en haar met 'n smeulende uitdrukking vir die kamera laat pruil het.
Die wat Adele ken, sal weet dat sy uitstaan onder sterre met haar eie, natuurlike onopgesmuktheid. Plat op die aarde, ewe natuurlik en in vrede met haarself. Maar Vogue reken die natuurlike produk is juis onnatuurlik – sy moet mos 'bedoen' word om dan nou spesiaal te lyk. Maak haar sit op 'n stoel en plak haar vol polyfilla, olie, blinkers en plakkaatverf. Nou is sy mos iets wat hulle vername blaaie werd is – 'n vrou volgens hulle resep en hulle model. Hulle predik hierdie smukkasie mos al dekades lank, hoekom sal hulle dit nou buig en iemand wys as die ware persoon wat sy is?
Ek is nie teen grimering nie. Dit bedek alles, verdra alles en sou selfs my delikate gelaat meer aanneemlik kon maak. Waarteen ek dit het, en ek weet die balans is bra fynerig, is dat hulle perdedrops (skuus Adele) as hulle eiesoortige vye wil kom verkoop. Dit terwyl die perdedrops dalk veel, veel kosbaarder as vye kon wees.
Dis amper soos om 'n pragtige leeumannetjie eers met olie te smeer, hoëhakskoene aan te trek en met kolle te spuit voordat ek hom afneem, omdat dit is hoe ons natuurtydskrif se lesers hulle leeus verkies.
Of miskien is ek maar net kommen.
"Vorm my en maak my net soos U wil", het ek vroom gesing.
En so lank was ek die slagoffer daarvan. Dis eers hier aan die grense van my oudag dat ek my nou begin vervies vir die mate waarin ek gekonformeer het om na ander se pype te dans. Juis omdat hulle my "kon vormeer".
Wat is dit met ons dat ons so graag almal wil inpas in hokkies wat vir onsself gerusstellend is? Hier sit ek my weer en vervies vir almal wat 'n eiertjie te legge gehad het oor Frans Steyn, omdat sy hare dan kwansuis te lank sou wees vir 'n Springbok. "Lyk soos 'n hippie", knor 'n vies tannie in die Burger, en dit word ge-eggo deur 'n horde sms'e van goeie mense wat instemmend kuberkopknik oor haar Groot Insig. Volksvreemd, seker.
Ek veronderstel haar perfekte Springbokspan sal almal mooi eenvormig short back 'n sides dra, met 'n effense olietjie op die kort stukkie kuif.
Dieselfde soort debat is ook gevoer omdat daar spelers is wat dit hoegenaamd waag om met 'n ander kleur skoene te speel. Dit pas mos nie in by ons patroon nie – hoe durf hulle daarvan afwyk?
Hoewel daar baie andere is wat oneindig meer rede as ek het om hieroor opgewerk te raak, is ek buite verhouding gevoelig oor die onderwerp. So graag sou ek ook lang hare wou gedra het (toe ek nog kon!), so graag ek ekself wou wees as ek eerder soet, met voetjies bymekaar moes sit. Soveel klein, wanhopige pogings net om by ander mense se strakke patroon in te pas van hoe 'n goeie Afrikaner-'kristinmens' moet lyk en optree.
En ai, dan is daar dié mense wat ewig geroepe is om daardie reëls toe te pas. Luister as jy saam met 'n groep mense televisie kyk: "Kyk daai man se hare", "Watse broek het sy aan?", "Sy oë sit darem te naby aan mekaar"…
Self was ek nie altyd die wafferse grootste ligdraer van vernuwing en waagmoed nie. Deur die jare het ek maar my Woolliesbroeke en broederbondhemde gedra, selfs 'n safaripak, was ek ouderling, het ek Die Transvaler getrou gelees en die vuil Witsies beskinder as hulle dan weer sou betoog – dit het my bitter lank geneem om myself te ontdek, en te begin om op te hou om andere se handpop te wees.
Ek is so moeg daarvoor, ook in myself. Dit is dieselfde onverdraagsaamheid wat veroorsaak dat ons andere verstoot wat anders dink, wat anders klink. Ons wil so graag hê die ganse mensdom moet soos ons lyk, hulle hare dra soos ons, hulle woorde uitspreek soos ons, nie lelik praat nie, ons musiek luister, heteroseksueel wees, ons geloof aanhang, nie te vet wees nie, dieselfde skoene dra…
Watse vervelige wêreld sal dit nie wees nie? Hoe ellendig sal dit nie wees as almal dieselfde lyk, soos vlaktes en vlaktes mielielande nie?
Ek het die voorreg gehad om 'n paar jaar in Knysna te woon. Wat 'n wonderlike fees van kleure en geure was dit nie. Daar is ryk boemelaars en arm glitterati. Daar is kunstenaars, malles, vrolikes, beswaardes, mooies en lelikes, digters, bouers, luies en skelms. 'n Malse verskeidenheid, soos fynbos in die Kaap. Daar is ruimte vir almal en tongklik vir min.
Dis asof die stadslewe, veral, geneig is om al die interessante andersheid uit mense uit te bleik. In die stad kry jy nie sommer daardie groot karakters van die platteland nie – Oom Swartjan, Oom Langmaans, Tannie Bes…
Voorstelle het ek nie. Self moes ek omtrent 'n lewe lank aan my eie geite afslyt om dinge beter te verstaan. En, dan is dit asof ek deesdae 'n heeltemal nuwe klomp geite wil aanleer – ek is dan juis onverdraagsaam teenoor onverdraagsames!