Pous Siricius is ‘n Romein, die seun van Tiburtius waarskynlik gebore in die jaar 334. Op 17 Desember 384 volg hy Pous Damasus I op en regeer tot sy dood op 26 November 399. Hy was die eerste biskop van Rome wat die titel Pontifex Maximus (Pous) gedra het. Hy word opgevolg deur Pous Anastasius I. Die naam ‘Siricius’ beteken “uit Siris”.
Sy verkiesing is bekragtig deur keiser Valentianus III in ‘n brief aan Pinius op 23 Februarie 385. Teenpous Ursinus het toe nog geleef en aan sy amp bly vasklou.
Aan die begin van sy pontifikaat het Himerius van Tarragona in Spanje ‘n brief aan die pous geskryf met vrae oor die doop, boetedoening, kerklike disipline en die selibaat. Siricius het die brief beantwoord op 10 Februarie 385 waarin hy die vrae beantwoord met volle besef van sy verantwoordelikheid as die oppergesag in die kerk. Die brief is die oudste pouslike dekreet wat behoue gebly het.
‘n Sinode is in Rome gehou op 6 Januarie 386 waar kerklike disipline vasgelê is. Die pous het in al sy dekrete sy verantwoordelikheid as oppergesag van die kerk en die pastorale sorg vir al die Christene bevestig. Siricius het hard opgetree teen verskye ketters. Hy het Jovianus en biskop Bonosus van Sardica veroordeel.
Liber Pontificalis, ed; DUCHESNE, I, 216-17
JAFFÉ, Reg. Pont. Rom., I, 2nd ed, 40-42
HEFELE, Konziliengesch., II, 2nd ed., 45-48, 51.