Antwoord: Selfs die geringste begeerte of gedagte teen enige gebod van God mag nooit in ons hart opkom nie. Ons moet altyd en hartgrondig vyande van alle sonde wees en ’n begeerte tot alle geregtigheid hê.
In Artikel 29, oor die kenmerke van die ware kerk, skryf die Nederlandse Geloofsbelydenis onder andere: “Ons kan hulle uitken aan die kenmerke van Christene, naamlik hulle geloof dat hulle die enigste Verlosser Jesus Christus aangeneem het en dat hulle daarna die sonde ontvlug, die geregtigheid najaag, die ware God en hulle naaste liefhet,”
Die teologies-evangeliese waarde van hierdie belydenis oor geregtigheid en versoening is tydloos en waar in alle omstandighede, in enige tyd van die geskiedenis en enige plek in die wêreld.
Ons het ook gesien dat geregtigheid vir God van deurslaggewende belang is. Dit blyk uit haas elke geskrif van die Ou en Nuwe Testament, wanneer ons lees dat die lot van kinders, weduwees, die armes, verdruktes en verontregtes nie net vir Hom na aan die hart lê nie, maar dat Hy eweneens sy volk, die gelowiges, die kerk oproep tot die nastreef van geregtigheid in die wêreld teenoor alle mense (Soek eers die koninkryk van God en sy geregtigheid… Matteus 6:33).
Die nuwe Grondwet van ons land wat in 1996 aanvaar is as waardesisteem vir post-apartheid Suid-Afrika, eggo ook dieselfde sentimente. Oral word die term “geregtigheid” aangetref. So lui die aanhef van hierdie Grondwet:
Hierna word die “menswaardigheid, die bereiking van gelykheid en die uitbou van menseregte en vryhede” as die eerste waarde van die Grondwet beskryf (Artikel 1 a). Op verskeie maniere word hierdie “geregtigheid en gelykheid” dan verder beskryf – maar veral in Artikel 9 (die Handves van Menseregte) waarin ons onder meer lees: