’n Letter word aan elke werpsel toegeken – die hondjies wat vanjaar gebore is, is die M-werpsel – waarvolgens hulle dan name kry, soos Moscow, Maxwell en Magic.
“Ek kyk wat beste pas. Die klein enetjie is Missy. Marksman het ’n pyltjie op sy kop. Dié enetjie is Moonlight – sy was heeltemal wit toe sy klein was. Dié twee was soos vinkel en koljander, toe besluit ek op Muffler en Meddler, die twee naaste name wat ek kon kry. En dié is Magnum. Hy het ’n baard, nes Magnum P.I. destyds ’n snor gehad het.”
Dit is gemaak van jakkalsmis wat ’n paar weke lank in ’n emmer water staan. Die honde jag al geslagte lank só. Toe ’n duiker onlangs by die halfpadmerk uit ’n bos spring en tussen die honde deur hardloop, het hulle niks daaraan gedoen nie. Dis die konkosie se reuk waarop hulle toegespits is, sê Johann.
“As hulle die spoor kry, kan jy dit dadelik hoor – hulle maak ‘houw-ouw-ouw-ouw!’ Ons sê die honde maak musiek.
“Die beste honde tel die spoor eerste op. Jy leer hulle mettertyd ken. Dis nie altyd die honde heel voor in die trop nie. Die jong honde is baie geesdriftig. Hulle is die vinnigste, maar nie altyd reg nie.
“Jy sien dit byvoorbeeld by ’n kruispad. Die honde begin maal. Hulle hardloop diékant toe en daaikant toe. Ek sal Halifax vertrou. Jy kan maar weet hy vat die regte pad.” Die klub het al met tot 30 honde op ’n slag gejag. Johann ry voor om hulle te beheer, met ’n paar ruiters (tradisioneel bekend as die whippers-in oftewel pikeurs) wat hom bystaan.
“Ek sê altyd vir mense: Ken jy ’n beagle? As jy hom losmaak, is hy weg! Die neus gaan af, die stert gaan op, en die ore gaan toe. Dis net so met die jong honde.” Mettertyd leer die honde om bevele te gehoorsaam.
“Ons tel die honde in pare. Ons praat byvoorbeeld van jag met ten couples, of eight and a half couples.” Die ruiters mag nie die honde verbysteek nie. Agter die pikeurs ry die ritmeester, wat na die ruiters omsien.
Nuwelinge is altyd welkom en hoef nie té streng by hierdie dragreëls te hou nie. Die gogga het Johann in die 1980’s gebyt. “Iemand het gesê ons moet ’n slag gaan hunt. Ek sê toe nooit, ek gaan nie eens kerk toe met ’n hoedjie en baadjie nie. Maar toe leen ek klere en sien – dis lekker sports dié! Dit was die einde van die saak – ek is nou al 34 jaar hierby betrokke.”