Dit was vanselfsprekend dat James vir die Boere sou veg in die oorlog. Hy was op veral een gebied 'n groot aanwins: Hy kon vlot Engels praat. Die Boeremagte het hom gereeld as tolk ingespan wanneer daar met die Engelse troepe gekommunikeer moes word.
Al die Jones-kinders het Afrikaans grootgeword. Hulle het ook in Afrikaans skoolgegaan, by 'n plaasskooltjie wat later die Laerskool Broederstroom sou word.
Die 67-jarige Johan Pretorius het daar skoolgegaan saam met van die Jones-kleinkinders. Ek gaan gesels met hom op die stoep van sy plaashuis in Broederstroom. Hy is 'n dorp ontwikkelaar en agter-agterkleinkind van die twee broers na wie Broederstroom vernoem is Bart en Piet Pretorius.
Volgens Johan was Boet 'n goeie, standvastige man, die plaaslike haarkapper en ook 'n boer. Hy het 'n stuk grond buite Broederstroom gehad wat deel van sy oupa se plaas was.
As boer het Boet 'n redelike bestaan gemaak, maar hy was eintlik bekend om sy span osse. Boet het 'n span van 16 osse met die hand grootgemaak en hulle geleer om self te ploeg sodat dit nie nodig was om die osse te lei nie.
Mense het dikwels bespiegel oor waar hy dan aan hierdie goeie osse van hom kom. Inderwaarheid is sy span osse uit 'n bron net 'n paar kilometer padlangs aangevul, danksy Boet se sakevernuf en Gustav Preller se liefde vir onthaal.
So het Boet telkens wanneer Preller 'n partytjie hou en 'n ekstra geldjie nodig gehad het, 'n paar osse teen 'n winskoop gekry.
Martiens was die Jones-gentleman, altyd netjies genoeg om deur 'n ring te trek. Johan onthou hy het altyd op 'n spoggerige wit perd met blink kamaste rondgery en 'n klomp pragtige en fynbesnaarde dogters gehad.
Stan en Frans, aan die ander kant, was moeilikheid makers wat graag 'n paar doppe weggeslaan het en dan gaan skoor soek het by die mense in die omgewing. En as hulle nie 'n geveg in hul eie omgewing kon kry nie, het hulle sommer die pad Krugersdorp toe gevat om 'n myner te gaan moker.
Andries het graag 'n paar gevleuelde woorde gespreek en het by dié geleentheid ook nie die kans laat verbygaan nie. In sy begrafnisrede het hy die lof van Jaamis Joonis besing so op Afrikaans omdat die man in sy leeftyd heeltemal verafrikaans het.
Hy vertel sy oupa was so Afrikaner as wat kon kom. Hy het min tyd vir die Engelse gehad, veral nadat Jacobus in die konsentrasiekamp dood is.
Hy het sy gesin met 'n ysterhand regeer en selfs die kleinkinders was lugtig vir hom. James het al wat 'n kind is, dogter of seun, ingespan om op die plaas te help ploeg en plant en wat nog alles.
Sy ouma Bettie was 'n goeie vrou, groot van lyf en saggeaard. Bert se helderste herinneringe aan haar is met haar kierie op die werf.