Geskryf deur Emily Thomas
Baie filosowe het geglo boeke is beter as reis. Ollyy / Shutter
Coronavirus het gelei tot ongekende wêreldwye beperkings op reis. Maar filosowe en ander het al eeue lank aangevoer dat reis in die werklike wêreld naas leunstoelreis kom. U kan vanuit u eie sitkamer nuwe plekke besoek deur daaroor te lees, onder 'n kombers met 'n beker kakao. Hier is 'n lighartige blik op drie voordele van reis sonder om u huis te verlaat.
1. Minder monsters
Kaart van denkbeeldige suidelike lande van 'Mundus alter et idem' (1607) deur Mercurius Britannicus. Wikimedia
In 1605, Engelse filosoof Joseph Hall het 'n gruwelike aanval op reis gepubliseer. Sy boek Another World and Yet the same parodied popular books like Mandeville's Travels. Dit vertoon 'n man met die naam Mercificent Britannicus, wat op die skip Fancie na die suidpool vaar. Daar ontdek hy 'n nuwe kontinent: Terra Australis.
Merculous spandeer drie dekades aan die verkenning van sy lande. Hy ontdek dat Gluttonia, Drinkallia, Viraginia, Moronia en Lavernia bevolk word deur smokkelaars, dronkaards, vroue, morone en misdadigers. Daarna voer hy aan dat mense nie die moeite moet doen om te reis nie:
Het u al die gevare van so 'n groot onderneming, die koste, die probleme, oorweeg? ...
Daar is 'n hemel, sê jy, maar miskien sien jy dit skaars deur die voortdurende duisternis.
Daar is aarde waarop u nie kan waag nie, miskien as gevolg van die menigte diere en slange.
Daar is mans, maar u sal verkies om sonder hul geselskap te werk. Wat as 'n Patagoniese polifemus [Cyclops] jou in stukke sou skeur en dan die kloppende en lewendige dele onmiddellik sou verslind?
Hall glo dat dit beter is om nuwe wêrelde te besoek deur te lees, storms, seile te vermy en 'n ewige golwe te gooi '. Daar is beslis geen slange of Patagoniese siklusse in u sitkamer nie.
2. Baie boeke is beter as een reis
Die Griekse filosoof Sokrates was van mening dat daar meer in boeke geleer moes word as reis. Anastasios71 / Shutter
Sokrates geweier om buite Athene voet te gaan sit. Hy het aangevoer dat hy baie meer oor die wêreld sou kon leer deur te lees: "jy kan my lei oor die hele Attica of waar jy ookal wil, net om die blare van 'n boek voor my te waai". Net so, 'n 1635 Mercator-atlas beweer dat met kaarte u tuis kan sien wat ander deur reis gesoek het: "onheilige kontinente ... die rotse, die eilande, die riviere en hul watervalle ... God se grootste werk".
Soos Sokrates, filosoof Immanuel Kant het nooit ver van sy geboortestad Königsberg (nou Kaliningrad), Pruise gereis nie. Tog is hy gefassineer deur die wêreld, die lees van reisverslae, skryf en die onderrig van aardrykskunde. Hy het gesê hy het nie tyd gehad om te reis nie - omdat hy soveel oor soveel lande wou weet.
3. Die beste reisskryf was vry van reis
Van die beste reisskrywers bestaan ​​uit. Een so 'n verhaal is die van die Engelse matroos David Ingram, wat in 1567 'n seestryd verloor en aan die kus van Mexiko opgeruk is. Ingram beweer dat hy die volgende 11 maande deur Noord-Amerika getrek het, wat ongeveer 3,000 kilometer na Nova Scotia beslaan.
Die afstand self is indrukwekkend - in die moderne tyd, skrywer Richard Nathan het die trek in nege maande weer opgespoor. Minder aanneemlik is die dinge wat Ingram op die roete teëgekom het: olifante, rooi skape, reuse voëls met pouagtige vere, ondraaglike riviere; en stede met goud, pêrels en kristalle.
Richard Hakluyt gepubliseer Ingram se weergawe saam met geskrifte van verkenningsreuse soos Gerardus Mercator, Francis Drake en Martin Frobisher. Tog het geskiedkundiges lankal die betroubaarheid daarvan betwyfel. Een skryf dat die mees fantastiese ding van Ingram se verhaal nie is dat hy hierdie reis "langs riviere wat vir die grootste deel op die verkeerde manier gevloei het nie" gemaak het, eerder dat "intelligente" mense dit geglo het.
Jacques Le Moyne de Morgues se kaart van Florida van 1591, waar David Ingram vermoedelik weg is. Library of Congress
Maar Ingram was ver van alleen. Aan die begin van die 19de eeu, François-René de Chateaubriand het verskeie begeleide reisboeke gepubliseer, waarvan groot stukke waarskynlik denkbeeldig was.
Sy Voyage en Amérique beskryf 'n reis van ses maande waartydens hy New York, New England, die Groot Mere, Niagara-watervalle besoek het; George Washington ontmoet; het saam met inheemse Amerikaners gewoon; en oor Ohio en Florida rondgeloop het. In 1903 het a historikus het aangevoer dat hierdie reis onmoontlik was, en dat die beskrywings daarvan uit vroeëre bronne geplaas is.
As een geleerde verduidelik, Chateaubriand het selfs die aardrykskunde verander om by sy voorkoms te pas. Hy beskryf 'n eiland wat gons met "glinsterende snuisterye": naaldekokers, kolibries, vlinders. Tussen reisboeke migreer hierdie eiland van Florida na Ohio. As 'n ander historikus dit gestel, om die reise van Chateaubriand te behandel as 'n bron van outentieke inligting "sou dwaasheid wees".
In 1704, Fransman George Psalmanazar gepubliseer 'n Historiese en geografiese beskrywing van Formosa. Hierdie reisboek oor die laasgenoemde Taiwan was 'n volledige vervaardiging, gebaseer op ander boeke en die inhoud van die hoof van Psalmanazar.
Wat verstommend is, is hoe ver Psalmanazar die bedrog gevat het. Die boek bevat 'n fiktiewe, maar skynbaar oortuigende alfabet. En ondanks sy blonde hare en blou oë, het Psalmanazar Engeland oortuig dat hy Asiër is, deur Jesuïete-priesters uit Formosa ontvoer. Psalmanazar het 'n antwoord op alles - selfs om te beweer dat sy vel wit was omdat Formosane het ondergronds gewoon.
Op u eie leunstoel reis
Marco Polo-brug in Beijing, hoewel dit waarskynlik is dat hy dit nooit daar gemaak het nie. Reuben Teo / Shutterstock
Marco Polo waarskynlik nooit het dit na China. Die veiligste, mees geleerde en verbeeldingryke reis word ongetwyfeld van die vuur af aangepak. Hoe anders kan u riviere wat teen die opdraande oploop, deurkruis en meer kilometers ver stap as wat streng moontlik is? As u 'n bietjie op 'n plek vaslê en 'n bietjie rondleun op 'n leunstoel, is hier 'n paar klassieke mense om uit te steek.
Percy G Adams, Reisigers en reisleuenaars, 1660-1800 (1980): Hierdie goed nagevorsde, maar snaakse boek versamel baie reisbedrieërs en beskryf reisigers wat hul verhale "versier" en hele geografiese stukke bestaan.
Pierre Bayard, Hoe om te praat oor plekke waar u nog nooit was nie: oor die belang van leunstoelreis (2015): Hierdie tong-in-wang-studie beweer dat dit nie nodig is om 'n plek te besoek om interessant daaroor te skryf nie, en lewer baie bewyse. Dit bevat die aangrypende verhaal van Édouard Glissant, wat te oud was om na Paaseiland te reis om 'n boek te skryf - so het sy vrou in plaas daarvan gestuur.
Francis Wood, Het Marco Polo na China gegaan? (2018): Hierdie meer ernstige, maar leesbare studie van Marco Polo's Travels vra, hoe ver het hy regtig gekom? Wood argumenteer waarskynlik nie verder as Konstantinopel nie.
Emily Thomas, Medeprofessor in filosofie, skrywer van The Meaning of Travel: Philosophers Abroad (2020), Durham Universiteit