Die ongelooflike veronderstelling
'N Mens hoor aan alle kante dat die konflik tussen wetenskap en godsdiens verby is. Vir vier eeue het die stryd gewoed: in sterrekunde oor die aarde se posisie in die heelal; in geologie oor die aarde se ouderdom; in biologie oor die evolusionêre hipotese; in sielkunde oor Freud se reg om "in die mens se siel" te peil en te plant. " Bitter is die stryd, en lank.
Tog (so hardloop die verhaal) het dit sy doel bereik. Resolusie is verseker, ooreenstemming vasgestel. Biskoppe praat nou van wetenskaplikes dat dit 'n godsdienstige verpligting het om die waarheid te volg waar dit ook al lei. En wetenskaplikes, die verwerping van die Comptean-tesis dat godsdiens deur die wetenskap vervang moet word, is besig om instellings vir godsdiens op te rig in 'n era van wetenskap. Soms toon 'n Bybelgordelskool 'n slegte vorm deur te weier om evolusie te onderrig, of 'n Jesuit-priester skryf 'n wenkbrou-boek oor die verskynsel van die mens. Maar dit is uitsonderings. Concord en goeie gemeenskap is die bestellings van die dag. Want is die waarheid nie een en is dit nie wetenskap en godsdiens nie, maar twee komplementêre benaderings daaraan?
Te midde van soveel ooreenkoms kan 'n ondergang klink, maar ek dink dit het sy plek. Verskeie jare gewy aan godsdiensonderrig by een van die voorste wetenskaplike instellings van ons tyd het my daartoe gelei om die saak in 'n ietwat ander lig te sien.
Dit is waar, natuurlik, dat die voormalige gevegte 'n einde maak. Copernicus, Darwin, Freud geologie en Genesis is nie vandag die oorlogskrete wat hulle vroeër was nie. Maar die feit dat sekere gevegte hul loop geloop het, is nie 'n waarborg dat 'n algemene wapenstilstand onderteken is nie, laat staan ​​dat 'n regverdige en duursame vrede gevestig is. Ek vermoed dat ons nog 'n lang pad is van die dag af wanneer leeu en lam saam gaan lê, en elkeen onder sy eie dissiplinêre wingerdstok en vyeboom sit in volle ooreenstemming.
Waar is wetenskap onder leiding?
Aangesien ek in die notule aan die hand van sekere dinge oor die wetenskap gaan sê, is dit belangrik dat ek 'n vrywaring onderdruk. Die feit dat ek in die diens van 'n instelling wat rondom die wetenskap gepolariseer is, moet geneem word, beteken nie meer as net dit nie. 'N Britse staatsman het ooit erken dat sy kennis van wiskunde met 'n desperate finaliteit gestop het net waar die probleme begin het. Ek kon die stelling maklik omskryf in die huidige konteks; 'n Kollege-hoofvak in enige van die wetenskappe kan na die raad kom en vergelykings produseer wat my denke onmiddellik sal stop. Tog is dit onmoontlik om op 'n plek soos MIT te leer sonder om sekere leerwinde te ondervind, en deur die jare het 'n visie van die program waaraan wetenskap begin is, in my gedagtes begin vorm.
Dit het ses dele:
Eerstens sal ons die lewe skep. Sommige neem aan dat dit op 'n rudimentêre manier met die reuse molekules, aminosure en virusse reeds deurbraak bereik is.
Tweedens sal ons gedagtes skep. Op hierdie punt sal sommige van ons vermoedelik 'n reuse-finesse vermoed, maar maak nie saak nie: met kubernetika en kunsmatige intelligensie word die analogie tussen gedagtes en denkmasjiene tot stilstand gedruk.
Derdens sal ons aangepaste individue via chemie skep: kalmeermiddels en energizers, barbiturate en amfetamiene, 'n volledige farmakopeie om ons gemoedstemming en gevoelens te beheer.
Vierde, ons sal die goeie samelewing skep deur middel van "gedragsingenieurswese", 'n kondisioneringsprogram, liminale en subliminale, wat deur middel van propaganda en verborge oortreders mans sal oplei om op te tree op maniere wat bevorderlik is vir die algemene welstand.
Vyfde, ons sal godsdienstige ervarings skep deur middel van die psychedelics: LSD, mescalin, psilocybin, en hul familie.
Sesde, ons sal die dood oorwin; bereik fisiese onsterflikheid deur 'n kombinasie van orgaanoorplantings en geriatrie wat die verouderingsproses eers in hegtenis neem en dan terugverjong in verjonging. (Sien Robert Ettinger, Die vooruitsig van onsterflikheid.)
Walden Twee: Gedragsontwikkelde Utopie
Ek haas twee kwalifikasies in. Ek het nie 'n wetenskaplike lys van hierdie ses doelstellings gesien as dele van 'n enkele program nie, en daar is baie wat almal afslag. Maar die basiese punt staan. Elk van die ses dele van hierdie opkomende program beveel nie net die arbeid, maar die geloof van sommige van ons beste wetenskaplikes. 'N Paar jaar gelede het ek BF Skinner, dekaan van Amerikaanse eksperimentele sielkundiges, genooi om met my studente die gedragsontwikkelde utopie wat hy in Walden Two geskets het, te bespreek. Toe hy hom bekend gestel het, het ek gesê dat ek wou hê dat die studente grootskaalse aankope op sy tyd moes hê, maar ek wou een vraag vra en ek sal dit aanvanklik vra.
'N Dekade het verloop sedert hy daardie boek geskryf het; het sy denke aansienlik verander in die interval? Eerlik gesê, ek het van hom verwag om sekere kwalifikasies te betree, om te erken dat hy 'n ietwat jonger man was en dat dinge blyk te wees, is meer ingewikkeld as wat hy veronderstel het. Tot my verbasing was sy antwoord die teenoorgestelde. "My gedagtes het beslis verander," het hy gesê. "Hierdie ding kom vinniger as wat ek vermoed het, sal moontlik wees."
Miskien is my teologie onvoldoende demythologized, maar ek sukkel om hierdie sesvoudige program met godsdiens te vier. In soverre dit ernstig geneem word, lyk dit of God dood is; in soverre dit geaktualiseer word, sal hy begrawe word. (Sien EO Wilson se Gods Begrafnis.) In plaas van 'n ding van die verlede, kan die konflik tussen wetenskap en godsdiens in groter hoeveelhede vorm as wat ons tot dusver bekend het.
Wetenskap bied leidrade vir godsdiens
Ek het egter geen wens om hierdie vooruitsig verder te volg nie. In plaas daarvan wil ek die wegdrywing wat ek tot nou toe gevolg het, keer. Nadat ek geweier het om vrede te roep waar daar geen vrede is nie, laat my nou vra of die wetenskap, ongeag die bewuste houding van sy praktisyns, ons nie eintlik 'n paar leidrade gee oor wat godsdiens in wese is nie.
Wat is die opkoms van die mens se onderneming in die werklikheid deur middel van wetenskap? Borsel die besonderhede van spesifieke ontdekkings wat gerapporteer word teen die tempo van twee miljoen per jaar en kom dadelik tot op die punt. Vanuit die teoretiese oogpunt is die basiese opvatting van die wetenskap dat dit 'n heelal wat in sy feitelike natuur oneindig verby is, openbaar gemaak het, enigiets wat ons kon voorgestel het terwyl ons op ons onaangepaste sintuie staatmaak.
'N Roetine herroeping van twee of drie bekende feite sal dit oorvloedig duidelik maak. Lig beweeg teen die tempo van 186,000 myl per sekonde. Dit is sowat sewe keer regoor die wêreld elke sekonde. Neem nou die tydsduur wat ons van Christus skei en dit vermenigvuldig, nie vyftig keer nie, maar vyftigduisend keer. En jy het die benaderde tyd wat dit neem om 'n ligstraal te beweeg van die een kant van die sterrestelsel na die ander.
Ons son draai rondom die middel van ons sterrestelsel teen 'n spoed van honderd en sestig myl per sekonde. Dit is vinnig; hoe vinnig ons dalk sal waardeer as ons die moeilikheid onthou wat ons rakette gehad het om 'n spoed van sewe myl per sekonde te bereik, die spoed wat nodig is om van ons aardse atmosfeer te ontsnap. Die son reis omtrent twee en twintig keer so vinnig as hierdie ontsnappingskoers, teen watter spoed dit ongeveer 224 miljoen jaar duur om een ​​rewolusie rondom ons sterrestelsel te voltooi. As hierdie figure astronomies klink, is hulle eintlik parogiaal, want hulle is beperk tot ons eie sterrestelsel. Andromeda, ons tweede naaste buurman, is een-en-'n-half miljoen ligjare verwyder, waarna die heelal abysmally weggeval het, reeks na wêreld, wêreld na wêreld, eiland-universum na eilanduniversum. In ander rigtings is die syfers ewe onbegryplik. Avogadro se nommer vertel ons dat die aantal molekules in vier en 'n half waterdruppels (ongeveer 'n halwe ounce) 6.023 keer 102 'is, sowat 100,000 miljard biljoen. Dit is genoeg om een ​​duiselig te maak; genoeg om die gedagtes te laat draai, en draai, en huil vir 'n einde. Nee, meer. Uit die vooruitsig van ons gewone sintuie is die visie ongelooflik heeltemal, absoluut, heeltemal ongelooflik.
Net natuurlik is dit waar.
Groot heelal wat deur Liefde toegelaat word
Nou kom 'n Jesaja, 'n Christen, 'n Paulus, 'n Sint Francis, 'n Boeddha; Daarby kom mans wat godsdienstig die eweknieë van Copernicus, Newton, Faraday, Kepler, en hulle vertel ons iets wat ewe ongelooflik oor die heelal in sy waarde dimensie is. Hulle vertel ons van diepte op die waarde van die waarde wat wegval van hierdie sigbare wêreld en ons gewone persepsies. Hulle vertel ons dat hierdie heelal in al sy grootheid deur die liefde tot sy kern deurdring word. En dis ongelooflik. Ek kyk elke oggend na die koerant en sê vir myself: "Dit kan nie!" Tog vind ek in my reflekterende oomblikke: "Is dit immers meer ongelooflik, is dit meer as die perke van ons normale menslike ervaring, as wat my wetenskaplike kollegas in hul sfeer sê?"
Natuurlik het wetenskaplikes die voordeel hier, want hulle kan hul hipoteses bewys, terwyl waardes en betekenisse die toestelle van die wetenskap ontduik soos die see deur die net van die vissers gly. Maar dit lei my net om die analogie tussen wetenskap en godsdiens te druk. Die feitlike wonderwerke van die fisiese heelal is nie duidelik vir die blote oog nie. Wie kan net op sy eie bruto, ononderbroke visie staatmaak, vermoed dat elektrone hul kerne sirkel teen 'n miljoen miljoen keer per sekonde? Sulke waarhede word slegs aan wetenskaplikes blootgestel deur sekere sleutelpersepsies, sekere belangrike eksperimente. Die versteekte borduurwerk van die wetenskap, en die hele wetenskaplike wêreldbeskouing, is gebaseer op 'n relatief klein aantal sulke eksperimente.
As dit waar is in die wetenskap, waarom nie ook in godsdiens nie? As feitelike waarheid openbaar word nie deur roetine persepsies nie, maar deur sleutel of kritieke mense, mag dit ook nie die geval wees met godsdienstige waarheid nie? Die Here verskyn hoog en verhef tot Jesaja; die hemele maak oop vir Christus by sy doop; die heelal verander in 'n boeket blomme vir Boeddha onder die Bo-boom. John het gesê: "Ek was op 'n eiland genaamd Patmos, en ek was in 'n trance." Saul het blind geraak op die Damaskuspad. Vir Augustinus was dit die stem van 'n kind wat gesê het: "Neem, lees"; vir Saint Francis, 'n stem wat uit die kruis gekyk het. Dit was terwyl Saint Ignatius by 'n stroom gesit het en die lopende water gekyk het, en daardie nuuskierige ou skoenlapper Jacob Boehme het na 'n pieterskotel gekyk, dat daar aan elkeen die nuus van 'n ander wêreld gekom het waar dit altyd godsdiens se besigheid is om oor te dra.
Suiwerheid van hart en uiteindelike werklikheid
'N Finale stap in die vergelyking is nodig. As die heelal van die wetenskap nie sigbaar is vir ons gewone sintuie nie, maar uit sekere sleutelpersepsies uitgewerk word, is dit ook so dat hierdie persepsies hul toepaslike instrumente benodig: mikroskope, Palomar-teleskope, wolkkamers en dies meer. Weereens, is daar enige rede waarom dieselfde nie vir godsdiens moet hou nie? 'N Paar woorde deur die laat, slinkse teoloog, Aldous Huxley, maak die punt goed. "Dit is 'n feit, bevestig en bevestig deur twee of drie duisend jaar van godsdienstige geskiedenis," het hy geskryf, "dat die uiteindelike werklikheid nie duidelik en dadelik aangegryp word nie, behalwe deur diegene wat hulleself liefhet, suiwer in hart en arm in gees . " Miskien is die suiwerheid van die hart die onontbeerlike instrument vir die openbaarmaking van die sleutelpersepsies waarop godsdiens se ongelooflike aanname gegrond is. Met die blote oog kan 'n klein, vae smet in die konstellasie van Orion opgespoor word en ongetwyfeld 'n indrukwekkende kosmologiese teorie wat op hierdie smet gegrond is. Maar geen hoeveelheid teoretisering, hoe vernuftig, kan ons ooit soveel vertel van die galaktiese en ekstra galaktiese nevels wat kennis kan maak deur middel van 'n goeie teleskoop, kamera en spektraskop.
Ek weet nie in watter rigting sulke gedagtes in gedagte hou nie; myne ry hulle in die rigting van God. Maar die woord maak nie saak nie; dit is die aanname self wat tel, of eerder die werklikheid waarna dit dui. Net soos die wetenskap die krag van die son self gevind het om in die atoom gesluit te word, verklaar godsdiens (met watter naam ook al) die glorie van die ewige wat in die eenvoudigste elemente van die tyd gereflekteer word: 'n blaar, 'n deur, 'n onaangeraakte klip . En so, vir hierdie kwasi-godsdienstige, kwasi-sekulêre ouderdom, het hierdie lyne die titel "White Heron" deur John Ciardi:
Wat lig die reiger wat op die lug leun
Ek loof sonder 'n naam. 'N Crouch, 'n flare, 'n langslag deur die cumulus van bome,
'n vormige gedagte in die lug - dan weg. 0 skaars! Saint Francis, gelukkigste op sy knieë,
sou Vader uitgeroep het! Roep enigiets wat jy wil
Maar lof. Met enige naam of nie. Maar prys die wit oorspronklike bars wat die reiger op sy twee sagte soen vlieërs lig.
Wanneer die heiliges die hemel loof, word dit deur duiwe en strale aangesteek, ek sit by die damskerm tot die lug terugkom
Sy reiger terug. En twyfel alles anders. Maar lof.
deur Huston Smith.
Herdruk met toestemming van die uitgewer, Quest Books / Theosophical Publishing House. www.questbooks.net
HUSTON SMITH, PH.D., is voormalige professor in filosofie aan die Massachusetts Institute of Technology en aan die Universiteit van Syracuse. Sy baie boeke sluit in Hoekom godsdiens aangeleenthede, wenner van die 2001 Wilbur-toekenning vir uitnemendheid in kommunikasie van godsdienstige kwessies.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Godsdienste & Oortuigings > Konflik tussen wetenskap en godsdiens