Julian draai verbaas na haar. “En tog was jy lid van ’n familie wat dit hulle business gemaak het om die drug trade te control?”
“Dit was nog nie eens ’n jaar later nie, toe hoor ek haar lyk is iewers in ’n sloot gekry. Vol gate gesteek en vir dood agtergelaat.”
Julian verwag sy gaan lag, maar besef dan met ’n onbeskryflike tinteling wat oor hom spoel sy maak nie ’n grap nie.
Binnegekom, moet hulle hulle oë ’n paar keer knip om aan die skielike skemer van die vertrek gewoond te raak.
“Lange,” sê Julian ietwat uitasem toe hulle by die twee kom. “Oor die jare het ek jou stront opgeëet, maar die Here hoor my, as jy nie nóú sê waar die stash is nie, is daar bloed op dié dansvloer …”