Charles Koechlin, gedoop as Charles-Louis-Eugène Koechlin (Frans: [ʃaʁl lwi øʒɛn keklɛ̃]; 27 November 1867 - 31 Desember 1950), was 'n Franse komponis. Hy het verskeie belangstellings gehad soos middeleeuse musiek, The Jungle Book deur Rudyard Kipling, Johann Sebastian Bach, filmsterre (veral Lilian Harvey en Ginger Rogers), reis, stereoskopiese fotografie en sosialisme. Hy het eenkeer gesê: "Die kunstenaar benodig 'n ivoortoring, nie as 'n ontvlugting van die wêreld nie, maar as 'n plek waar hy die wêreld kan besigtig en homself kan wees. Hierdie toring is vir die kunstenaar soos 'n vuurtoring wat regoor die wêreld skyn."
Na sy graduasie het Koechlin 'n vryskut komponis en onderwyser geword. Hy is in 1903 met Suzanne Pierrard getroud. Hulle het vyf kinders gehad. Hul seun Yves is later met Paul Langevin se kleindogter Noémie getroud. Hy het vanaf 1921 gereeld korrespondeer met Catherine Murphy Urner, sy voormalige student wat in Kalifornië gewoon het. In 1909 het hy as kritikus gereeld vir die Chronique des Arts geskryf en in 1910 was hy een van die stigters, saam met Ravel, van die Société musicale indépendante welke organisasie se aktiwiteite hy intens mee verbonde was. Hy was van die ontstaan daarvan in die vroeë dertigerjare tot en met sy dood, 'n passievolle voorstander van die Internasionale Genootskap vir Kontemporêre Musiek, en het eventueel president van die Franse afdeling daarvan geword. In 1937 is hy verkies tot president van die Fédération Musicale Populaire. Aanvanklik het hy sy tyd gemaklik verdeel tussen Parys en sy landhuise in Villers-sur-Mer en die Côte d'Azur, maar na die aanvang van die Eerste Wêreldoorlog het sy vermoëns skipbreuk gelei; hy moes een van sy huise verkoop en in 1915 as dosent en onderwyser begin werk. Deels vanweë sy voortdurende voorspraak vir jonger komponiste en nuwe style, was hy nooit suksesvol in sy pogings om 'n permanente onderwyspos te verwerf nie, hoewel hy 'n eksaminator was vir baie instellings (bv. Die konservatoriums van Brussel, Reims en Marseille). Sy aansoek om professor in kontrapunt en fuga aan die Konservatorium in Parys in 1926 te word is met 20 stemme teen 2 verwerp (die twee is Albert Roussel en Maurice Emmanuel), maar van 1935 tot 1939 was hy toegelaat om onderrig te gee in polifonie aan die Schola Cantorum.