Klooster van Lokrum - Inligting
Slegs 'n bootrit van tien minute van Dubrovnik in Kroasië af, is die pragtige Lokrum -eiland, die tuiste van pragtige natuurlewe - die belangrikste inwoners is poue en hase - 'n Franse fort en 'n Benediktynse klooster en abdij.
Die eiland Lokrum het 'n ryk geskiedenis en word vermoedelik sedert die prehistoriese tyd bewoon. Volgens die legende het Richard die Leeuhart in 1192 hier skipbreuk gely terwyl hy van die kruistogte teruggekeer het en belowe om 'n kerk daar te bou as hy gered word. Uiteindelik is die kerk in Dubrovnik gebou.
Die eerste vermelding van Lokrum se klooster is in 1023, hoewel sommige rekords die monnike daar al vanaf 915 nC plaas. Die Lokrum-klooster het op 'n stadium die hele eiland besit, terwyl die abdij tot in die middel van die 15de eeu as hospitaal en aalmoese gedien het.
Besoekers aan die Lokrum -kloosterkompleks kan vandag die oorblyfsels van die basiliek van die 12/13de eeu en die klooster en kloostertuin van die 15/16de eeu sien, asook die somerhuis en tuine van Maximilian van Habsburg uit die 19de eeu.
Lokrum klooster - Geskiedenis
& quot Elkeen wat Lokrum beweer vir sy eie persoonlike plesier, sal verdoem word! & quot
Die legende hou verband met die stigting van die Benediktynse klooster op die eiland Lokrum. Volgens hierdie legende het 'n groot brand in Dubrovnik iewers ontstaan ​​rondom die jaar 1023. Die inwoners van Dubrovnik het 'n gelofte aan die heilige Benedictus afgelê dat hulle 'n klooster in sy naam sou bou as die stad gespaar sou word. Die vuur is onmiddellik geblus, en die dankbare burgers van Dubrovnik bou toe 'n Benediktynse klooster en kerk op Lokrum, wat hulle aan die Heilige Maagd Maria opgedra het.
In werklikheid bly die feit dat die Benediktynse klooster in 1023 gestig is, want daar bestaan ​​werklik afskrifte van die oorspronklike dokumente uit die 13de eeu. Verder bly die feit dat in 1023, en presies op die dag van St. Benedictus, die grootste deel van Dubrovnik deur vuur verbrand is, aangesien dit meestal uit hout gebou was. Sommige dring selfs daarop aan dat die aartsbiskop se paleis ook vernietig is.
Die oprigting van die klooster en die skenking van die grond op Lokrum is besluit deur die aartsbiskop Vital van Dubrovnik en die preses, die latynse term vir die hoof van die stad Dubrovnik, Lampridija, saam met al die aristokrasie. Die Benediktynse stigters was die monnik Petrus van die Maria -klooster in Tremit naby Puglia, en die priester Leo van Dubrovnik, wat op hierdie tydstip die geloftes van 'n Benediktynse monnik afgelê het. 'N Direkte skakel is gevestig met die Benediktynse setel in Monte Cassino, onmiddellik na die vestiging van die klooster.
Die Benediktyne het ook teen die einde van die 11de of die begin van die 12de eeu 'n klooster en kerk in Ro žat in Rijeka Dubrova & egraveka gehad. Desideria (1058-1087), die abt van die Benediktynse klooster in Monte Cassino, beveel die vervaardiging van die kerkdeure vir die klooster in 1066. Die deurposte was bedek met silwer plate wat die name van al die kerke wat tot die klooster behoort, uitgebeeld het. Later het die abt Oderizia II (1121-1126) nog sestien gedenkplate bygevoeg met die name van nuwe kerke, wat ook die St Mary's Church in Ro žat bevat.
Die Benediktyne het die klooster gedurende die 12de eeu verlaat. Die afstammelinge van graaf Savin in Dubrovnik het hiervan voordeel getrek en die klooster met sy hele eiendom besit. Die Lokrum -monnike het skerp protes aangeteken teen hierdie stap, aangesien Savin se erflating aangedui het dat die klooster aan die monnike sou behoort as daar geen Benedictines van Monte Cassino in die streekklooster in Ro žat was nie. Op grond hiervan het die konsul van Dubrovnik op 09 April 1198 'n besluit geneem, waardeur die klooster met sy kerk en eiendom in Ro žat die eiendom van die Benediktynse klooster op Lokrum geword het. Die legaat van die pous, Ivan, wat die kurator van die Apostoliese opvolging was, het almal wat dit sou teëstaan ​​met 'n vloek bedreig.
Van 1295 tot 1321 het die Benediktyne egter geleidelik Ro žat laat vaar en heeltemal na Lokrum verhuis. In die Dubrovnik -streek was daar nog 'n manlike Benediktynsklooster, die & quotSt. Andrew van die oop see & quot (in pelago). In die 12de eeu het hulle die hele eiland Mljet met sy klooster en die kerk van St Mary besit. Die noemenswaardige kultuurwerkers in die Benediktynse orde, die digters Mavra Vetranovi ć en Ignjat Đurdevi ć, asook die historikus Mavra Orbin moet genoem word.
Die legende van die Lokrum -vloek het ontstaan ​​toe 'n Franse leër -generaal die sluiting van die klooster en die uitsetting van die Benediktyne beveel het. Die aristokratiese families van Dubrovnik, Gozze, Pozza en Sorgo, is gekies om hierdie bevele aan die monnike oor te dra.
Volgens die legende was die monnike ontsteld oor die bevel van die Franse generaal en het hulle alles in hul vermoë gedoen om te bly waar hulle eeue lank gewoon het. Toe alles misluk, het hulle op 'n nag na die Kerk van Maria gegaan om 'n laaste mis vir God op die eiland te bedien. Die monnike het hul mantels met kappies aangetrek en die eiland omseil in 'n lang en plegtige optog met een lêer. Simbolies, as 'n vloek, draai hulle hul aangesteekte kerse onderstebo na die aarde toe, sodat die vlam die was lek, wat 'n gesmelte spoor agterlaat.
Hulle het drie keer op die eiland rondgegaan, wat die hele nag geduur het en die vreeslike en harde woorde van die vloek plegtig gesing het:
"Elkeen wat Lokrum beweer vir sy eie persoonlike plesier, sal verdoem word!"
Teen dagbreek het hulle doodmoeg 'n boot aangepak en die eiland verlaat en nooit een keer teruggekyk nie. En hulle het nooit weer teruggekeer nie.
Die legende sê dat die vloek wat op die eiland gelê is, gou in werking begin tree het. Een van die drie aristokrate in Dubrovnik het deur 'n venster gespring, die ander verdrink in die see op pad na Lokrum, en 'n bediende het die derde doodgemaak.
Kaptein Toma & scaronevic het die eienaar van die eiland geword na die val van die Republiek. Hy was 'n uiters welgestelde man, maar hy word skielik bankrot nadat hy die eiland gekoop het, wat hom genoop het om Lokrum te verkoop. Dit is verkoop aan die aartshertog Maximilian, die jonger broer van die Oostenrykse keiser Francis Joseph I.
Maximilian ontdek Lokrum toevallig in 1859 toe die skip & quotTriton & quot, na 'n ontploffing, voor Lokrum sink. As vlootbevelvoerder van die Oostenryk-Hongaarse monargie moes hy die dooie seemanne eer. By hierdie geleentheid het Maximilian vir die eerste keer sy voet op die eiland gesit. Hy het die antieke Benediktynse klooster uit die 11de eeu gesien wat tydens die aardbewing van 1667 beskadig is. Na die stormwind van Schonbrunn was hy onder die indruk van die stilte van die dik aromatiese woud. Hy het besluit om die eiland aan te skaf en dit reeds gedurende die eerste nag wat hy in 'n monniksel van die ou klooster deurgebring het, in sy somerhuis te verander. Hy voeg by 'n belvedere en plaas sy voorletters oral, selfs op slotte en sleutels, om sy eienaarskap van Lokrum te beklemtoon.
Hy het vanielje- en Indiese vyebome geplant. Hier lees hy verse van Heine hardop, terwyl sy Belgiese vrou, prinses Charlotte, sykussings borduur. So naby, maar tog so ver van Europa en hofskandale, het hulle gedink dat hulle die gelukkigste egpaar op aarde is.
Hy het geen idee gehad dat sy optrede slegs die vloek uitlok wat teen die persoonlike eienaarskap van Lokrum gerig is nie. Maximilian, as die eienaar van 'n paradys, het dit geniet om paadjies deur die woude van denne, baai, palm, sipres, aloja, oleander, lemoen, suurlemoen, lelies en rose te merk, oral op die eiland en tot op sy hoogtepunt, na die vesting & quotFort Royal & quot gebou deur Marmont in 1806, toe sy troepe in Dubrovnik binnegekom het. Hy vestig kolonies kanaries, papegaaie en poue op die eiland.
As sy kyk na al hierdie bedwelmende en ontroerende skoonheid, skryf Charlotte briewe aan haar neefs en vriende oor die geluk wat sy en Maximilian geniet het, nadat sy ure lank in die nag klavier gespeel het.
Daarna het die plig, of waarskynlik die Benediktynse vloek, hom na Mexiko geneem, waar hy in 1864 as keiser gekies is. Na slegs drie jaar is hy deur die soldate van die rebelse generaal Juarez gevange geneem. Hy is op 19 Junie 1867 in Quereteri geskiet.
Die eiland is daarna te koop aan die Dubrovnik County aangebied. Volgens die legende sal dit nie eers vir die klein bedrag van 20 000 silwer muntstukke gekoop word nie. 'N Rukkie later is dit deur Dujmovic gekoop van Poljica, afkomstig van 'n gesin wat eens die titel & quotconte de Polisa & quot van Venesië ontvang het. Hy het ook 'n vinnige en volledige finansiële ramp beleef. Die eiland is toe gekoop deur die advokaat dr Jakopovic uit Boedapest, wat bekend was vir die bestuur van sommige van die sake van die keiser Francis Joseph I. Maar kort nadat hy die eiland gekoop het, is ontdek dat hy hom onwettig toegewys het die titel van Doctor in Regswetenskappe, en dat hy eintlik 'n kapper was! Die ondersoek, wat 'n groot skandaal in die Weense en Boedapest -samelewings veroorsaak het, het aan die lig gebring dat hy hierdie titel van 'n dooie soldaat aangeneem het na die rewolusie in 1848. Sy besittings is nie gekonfiskeer nie, danksy die keiser se ingryping, in 'n poging om sy eie te verminder persoonlike skaamte, maar hy is moreel totaal verwoes. Uit die samelewing waaraan hy gewoond was, is hy kort daarna dood, ontevrede en skaam.
Sy neef, 'n jong Hussar -offisier, het die eiland geërf. Reeds op die eerste dag van sy aankoms het 'n baie sterk wind sy boot tussen Dubrovnik en die eiland omgeslaan, en hy het verdrink. Die Habsburg's verskyn toe weer as die eienaars. Rudolf, die troonopvolger en die enigste seun van die keiser Francis Joseph I, en die keiserin Elisabeth van Beiere, het Lokrum liefgehad. Hy het sy vrou, Stefanie, na Lokrum genooi. Hulle het 'n rukkie daar gebly en eksotiese plante by die park van die eiland gevoeg. Rudolf het egter gou verlief geraak op die pragtige minnares Maria Vecer. Saam het hulle in die Mayerling -paleis die opspraakwekkende dubbele selfmoord gepleeg, wat nooit heeltemal verduidelik is nie.
Die keiserin Elisabeth (1837-1898), aangevuur deur verhale oor die vloek, besluit dat die koninklike familie van hierdie eiland ontslae moet raak. Voordat sy na Korfu vertrek, het sy dit aan die Benediktyne aangebied, in die hoop dat die vloek daardeur opgehef sou word. Hulle het egter getrou gebly aan die belofte van hul broers dat hulle nooit weer na hierdie eiland sou terugkeer nie en het die aanbod van die koninklike hof van die hand gewys. Die familie van die keiser, behep met die vrees om nog 'n lid te verloor, nadat hy reeds twee verloor het, het sy geld aan die Dominikane van Dubrovnik gegee sodat hulle die eiland as die nuwe eienaars kon koop, op voorwaarde dat enige van die Habsburgers weer kon koop die eiland wanneer en as hulle dit wou.
En so is daar werklik 'n femme fatale gevind om dit te doen. Op die veiling wat aangekondig is vir die verkoop van Lokrum, verskyn die biskop Josip Juraj Strossmayer met 'n aanbod van 30 000 forinths deur 'n tussenganger, Mihovil Pavlinovic. 'N Telegram het egter beveel dat die veiling gestaak word. Die aanname dat enigiemand uit die keiser se huishouding Lokrum wou koop, was waar. Dit was die kleindogter van Francis Joseph I, prinses Elizabeth Windischgratz, wat die dogter was van Rudolph, die troonopvolger. Sy het hom oorreed om Lokrum te koop, wat hy op 01 Oktober 1879 gedoen het. Vyf jaar later, op 27 Mei 1888, het hy die eiland onder sy naam geregistreer. Kort nadat haar ouma, die keiserin Elisabeth, in 1898 van Korfu na Genève teruggekeer het, is sy vermoor deur die Italiaanse anargis Lucceni, in 'n geval van 'n verkeerde identiteit.
En. die einde van die Habsburg's is bekend. Die oudste seun van die aartshertog Francis Ferdinand wat op 18 Junie 1914 in Sarajevo vermoor is, het as landboukundige geëindig: die prinses Windischgratz het in 'n nagklub in Praag skote afgevuur op 'n danser wat die meesteres van haar man was, en is daarna onterf deur haar koninklike ouers. Uiteindelik, in 1918, na presies 700 jaar, het die Habsburgers ook hul kroon verloor.
Maar dit is nie die einde nie. Bogenoemde vorm slegs 'n deel van die verhaal wat die Lokrum-vloek verbind tot histories bekende persone. Bygeloof het Lokrum egter ook omring. Dit het die legende van die Lokrum -vloek uitgebrei met ontelbare verhale en verhale wat deur die metafisika gekleur is tot so 'n mate dat die histories ware gebeure, wat deur die eeue verder deur bygeloof verdraai en verdraai is, gelei het tot 'n sekere onverklaarbaarheid wat bekend staan ​​as - die raaisel van Lokrum.
Die bygeloof het so wydverspreid geraak dat niemand vir baie lank op Lokrum kon woon nie. Die paleisbediendes sou nie snags die paleistuine binnegaan nie, want demone sou die koppe van hul geliefdes in 'n donker erotiese woede afsny en hulle harte aan hul rokke vaswerk. Stylvolle aristokrate, wat verandering wou soek, wou graag met hul manlike diensknegte meng, sodat hulle hierdie legende baie noukeurig volgehou het. Onder sy beskerming kon hulle snags vrylik in die tuin van liefde vergader.
Fantasie het ook 'n aantal geheimsinnige verhale rondom die Lokrum -grotte gevleg, waar die see tydens storms woed. Die weerklank daarvan weerklink as 'n harde slag van die aarde op die voorblad van 'n kis. Volgens ou dokumente in die Dubrovnik -argief is misdadigers gedurende die Middeleeue uit die steil Lokrum -kranse in die see gegooi, andersins bekend vir sy wrede strawwe. 'N Bekende legende beskryf hoe die skip van die Engelse koning, Richard the Lion-hearted, tydens 'n hewige storm op die Lokrum-kranse gewerp is. Volgens die legende het die Bosniese koning, Tvrtko, ook 'n heiligdom te midde van die mure van die Benediktynse klooster gevind. Maar Lokrum weet ook hoe hy barmhartig moet wees teenoor die ongelukkiges. In 1859 ontplof die Oostenrykse skip & quotTriton & quot; in die Lokrum -kanaal. Slegs een oorlewende het oorgebly ná die tragedie - 'n gevangene wat in die ingewande van die oorlogskip opgesluit was weens misdaad. Die warrelwind van die hewige ontploffing het die ongelukkige ellende met oorblyfsels van die ketting heeltemal ongedeerd op die wal verdryf, terwyl die res van die bemanning omgekom het. Die Oostenrykse admiraliteit het die ondersoek van hierdie ramp aan 'n bevelvoerder van die keiserlike vloot - Maximilian, toevertrou. Hy het verlief geraak op Lokrum, dit gekoop en so die wiel van geluk begin wat hom tot so 'n tragiese einde gelei het. Tydens sy verblyf op Lokrum saam met sy vrou Charlotte het die verliefde Maximilian 'n hart gegraveer met die eerste letters van sy en Charlotte se naam in 'n groot eik dateer uit die 14de eeu, langs die paleis. Volgens die romantiese legende het hy daardeur vyandigheid opgedoen, aangesien dit 'n historiese eik was, waaronder die senaat van Dubrovnik gereeld ontmoet het. 'N Storm verskyn voordat hy na die oewer van Lokrum terugkeer. Weerlig het hierdie eikeboom getref en die gegraveerde monogramme het verdwyn en net die hart gelaat. Dit word beskou as 'n teken van 'n dreigende ramp.
Na die dood van Maximilian besoek Charlotte Lokrum in die geselskap van 'n graaf - haar bewonderaar. Toe sy die eiland nader, kon sy skaars die dood vermy, want haar seiljag het onverklaarbaar omgeslaan en vinnig gesink. Koraaljagters het haar gered. Volgens die legende, dieselfde wat haar vervloek het terwyl Maximilian nog gelewe het. Volgens die legende het sy hierdie ongeluk beleef omdat sy 'n halssnoer gedra het van die koraal uit die dieptes naby Lokrum. Volgens oorlewering het die arme koraaljagters eeue lank die gevaarlike handel van hul vaders gevolg in die hoop dat hulle uiteindelik op 'n geheime onderwater grot met 'n rif met pragtige koraal sou afkom en sodoende ryk sou word. Na 'n lang tyd het hulle hierdie rif werklik op 'n dag gevind, maar dit bevat slegs een koraal. Teleurgesteld vervloek hulle die aristokraat wat dit sou dra.
Die nuwe eienaar van Lokrum het Rudolf geword, die troonopvolger. Hy het sy wittebrood hier saam met sy Stefanie deurgebring. Die verhaal gaan dat Mount Srd geruk het toe die jong paartjie aan die kus van die eiland klim. Daar word gesê dat hierdie klein aardbewing 'n waarskuwing was vir die ongeluk wat by Mayerling sou volg.
Koningin Elisabeth, vrou van die keiser Francis Joseph I, het die eiland eens besoek. Weens bygeloof het sy egter geweier om daar te oornag. Die aartshertog Francis Ferdinand en sy vrou Sophia was van plan om die somer van 1914 op die eiland deur te bring, maar is deur die koeëls van 'n sluipmoordenaar in Sarajevo verhinder.
Vandag is Lokrum 'n rustige uitstapplek vir toeriste, en al hierdie legendes het moontlik bygedra tot die standvastigheid van die burgers van die antieke Republiek om hul eie leuse - beroemd en vry - te hou.
Bron: http://www.dubrovnik-online.com Uit: & quotDubrovnik - tussen geskiedenis en legende & quot
Skrywer: Dr Marko Margaritoni
Die boek "Dubrovnik - tussen geskiedenis en legende" met nog baie meer boeiende en interessante legendes en verhale, is tans in Engels en Kroaties beskikbaar en kan bestel word deur self die skrywer te kontak.
Natuurliefhebbers, die meerderheid besoekers, wil 'n verfrissende duik in die somer hê om af te koel. En Lokrum bied die perfekte geleentheid.
Gereelde varkafwykings is beskikbaar vanaf die hawe in die ou stad van Dubrovnik, die reis duur 15 minute.
Die naam Lokrum kom waarskynlik van die Latynse woord "acrumen" wat "bitter vrugte" beteken. Suurlemoene en lemoene floreer vandag nog op Lokrum.
Die see het die rand van die eiland bepaal. Tydens die meer hewige storms stuur rukwinde golwe wat met groot impak op die kranse van die oostelike en suidelike dele van Lokrum val. Erosin het ook gelei tot Lokrum se klein natuurwonder - die Dooie See - 'n dam wat gevorm is deur eeue storms en die spesifieke vorming van die eiland se rotsagtige kuslyn. Die seegolwe stroom oor die strand en stort in 'n diep, rotsagtige grot wat met ondergrondse kanale met die meer verbind is.
Die eiland is die eerste keer genoem in 1023. in 'n petisie van die stad se landdros en aartsbiskop Vital in Dubrovnik aan Benedictine Petar waarin 'n klooster op Lokrum opgerig word. In die 11de eeu is 'n Benediktynse klooster gestig, en die stad Dubrovnik het die hele eiland aan die klooster gegee sodat dit homself kon onderhou.
Dit is nie toevallig dat die klooster gebou is op die deel van Lokrum wat na die oop see kyk nie. Lokrum is so geleë dat dit 'n belangrike strategiese punt is om Dubrovnik en sy hawe te beskerm. Daar was 'n wagtoring op die klooster, en dit was die monnike se plig om Dubrovnik, met 'n rooksein of 'n vuurtjie, te waarsku oor bote wat uit dreigende rigtings verskyn tydens tye van oorlog of epidemie.
Koning Richard die Leeuhart
Die legendariese Engelse koning Richard die Leeuhart het ná die derde kruistog by Lokrum verbygegaan, en die mense van Dubrovnik het hom genooi om hul stad te besoek. Dit was 1192. Dit lyk asof die koning probleme ondervind het met sy vloot tydens die reis, sy skepe was byna verlore in die Ioniese See tydens 'n geweldige storm - en Richard Lionhearted het gesweer dat as hy dit oorleef, 'n kerk sou bou in die eerste plek dat hy voet aan land gesit. Dit was op die eiland Lokrum. Die slim mense van Dubrovnik het toestemming gevra om Richard se fondse, wat bedoel is vir die bou van die Lokrum -kerk, te gebruik om 'n katedraal in hul stad te bou, met die belofte dat hulle sy eed sou nakom en sou sien dat 'n kerk op Lokrum op eie koste gebou sou word. En so was dit. Die mense van Dubrovnik het die belofte nagekom en die Kerk van die geseënde Maagd op Lokrum gebou.
Die vloek van die eiland Lokrum
Na die verwoestende aardbewing in 1667. Die Benediktyne was 'n groeiende las vir die Republiek, daarom vra die mense van Dubrovnik die pous se toestemming om Lokrum te verkoop en verduidelik dat die Republiek nie meer geld het om sulke instellings te ondersteun nie. Aan die begin van die 18de eeu, van 1800 tot 1803. verkoop die Dubrovnik -regering Lokrum aan private kopers.
In 1806. Franse soldate het die stad binnegekom, en dieselfde jaar, op Glavica, die hoogste heuwel op Lokrum, is Fort Royal gebou. Frans Marshall Marmont beëindig die Republiek van Dubrovnik in 1808. Dit was die einde van die Republiek van Dubrovnik.
Gedurende die daaropvolgende jare het die eiland gereeld van eienaarskap verander, maar was meestal die eiendom van die Oostenrykse Habsburg -familie. Maximillian Habsburg, toekomstige keiser van Mexiko, het die eiland die eerste keer besoek as gevolg van 'n tragiese ongeluk, toe 'n ontploffing Triton, die Oostenrykse oorlogsman waarop hy was, vernietig het. 'N Kruis is as 'n gedenkteken op die noordelike deel van Lokrum opgehef.
Maximillianus het onmiddellik na die aankoop van die eiland 'n somerhuis begin bou op die terrein van die voormalige Benediktynse klooster. Tydens die konstruksie is baie kulturele en historiese oorblyfsels vernietig, en die binnekant van die bestaande klooster is heeltemal verander.
Spesiale reservaat van bosplantegroei
Lokrum was eeue lank feitlik onaangeraak. Kenners het die voorkoms daarvan beplan, wat u tydens elke stap van u wandeling op die eiland kan sien. Moeder natuur het altyd hier die hoogste geheers. Die enigste ingrypings is die roetes, en soms 'n heining of bome. Vandag is Lokrum 'n baie gewilde toeristebestemming vir besoeke aan Dubrovnik, en 'n spesiale reservaat van bosplantegroei onder beskerming van UNESCO. Daarom is dit nie toegelaat om die natuurlike en kulturele goedere op die eiland in gevaar te stel nie. Honde word nie op die eiland toegelaat nie.
Die hele kus van die eiland Lokrum kan as 'n strand beskou word; dit is net belangrik waar u die see kan nader as gevolg van die rotsagtige formasie. Vanweë die natuurlike skuiling is daar in die suidoostelike deel van die eiland 'n naakstrand. As u nie van FKK hou nie, beveel ons aan dat u 'n dag by die Dooie See deurbring.
In beginsel was hulle nie veronderstel om hul bevel te verlaat nie, omdat hulle lewenslank 'n gelofte afgelê het. In die praktyk het sommige wel vertrek, en sommige is daarna weer toegelaat. Die tydperk wat hier gedek word, is egter baie lank, en verskillende bestellings - en individue binne bevele - was waarskynlik soms meer, soms minder geneig om mense toe te laat. Gevolglik het sommige net weggehardloop. Kortom, dit is 'n bietjie ingewikkeld.
Wanneer die proeftydperk verby is, laat hulle in gehoorsaamheid ontvang word, en belowe om hierdie lewe altyd te onderhou en altyd te heers en, volgens die bevel van die heer pous, sal dit hulle absoluut verbied word om die bevel te verlaat.
Beginners kan egter weggaan. Hierdie volgende bron oor Augustiniërs maak dit ook duidelik:
Aan die einde van die proeftydperk, die beginner is na die hoofstuk gebring en gevra of hy wil weggaan en gaan sy eie weg of bied homself aan God en die orde.
Vir Karmeliete was dieselfde 'reël' van toepassing:
Nadat hy eers bely het, bly 'n broer onderhewig aan die lewensorde.
bind die monnik in liggaam en gees vir die res van sy lewe aan die gemeenskap van sy beroep, waar hy onder 'n reël sowel as 'n abt dien.
Benediktyne was dus, anders as byvoorbeeld Fransiskane, nie net gebonde aan die orde nie, maar aan 'n spesifieke klooster.
Ten spyte van hierdie geloftes, was daar egter gevalle waar monnike en nonne toegelaat is om te vertrek, gedwing is om te vertrek of weg te hardloop. Die skrywer (of skrywers) van die 6de eeu Regula Magistri (Reël van die Meester) was nie so naïef om te glo dat sommige rekrute nie sou wou weggaan nie:
. in die reël lees ons dat die ou klere van die nuwe lid "in die onderkamer geplaas moet word om bewaar te word, sodat as die duiwel hom te eniger tyd instem om uit die klooster te gaan - mag dit nie gebeur nie - dan kan hy die klere van die klooster uittrek
Heropname was moontlik, selfs nadat u meer as een keer vertrek het. Op "Of broers wat die klooster verlaat, weer ontvang moet word"
'N Broer wat uit sy eie skuld uitgaan of uit die klooster verdryf word, as hy wil terugkeer, belowe eers elke regstelling vir die fout. as hy weer vertrek, sal hy tot die derde keer ontvang word. Die wete dat hierna elke geleentheid vir terugkeer vir hom geweier word.
Een so 'n geval is in Ouville in Normandië aangeteken:
In 1249 te Ouville, 'n huis van Augustynse kanonne, beveel Eudes die voorafgaande om 'n aparte plek in die huis voor te berei vir John Gallië, wat hom dikwels aan die bevel onttrek het. Hy mag nie op vrye voet in die klooster wees nie, niemand mag met hom praat sonder toestemming van die voorafgaande nie, en 'n boek moet alleen aan hom gegee word "sodat hy sy ure kan sing". Dit staan ​​hom vry om die huis heeltemal te verlaat as hy wil, maar as hy dit doen, moet hy 'permanent uit die bevel geskors word'.
Waldebert pas vir nonne 'n hoofstuk van die Benediktynse reël aan waarin die skrywer 'n meer ontspanne omhulsel voorstel soos dit op monnike geld. Benedictus stel die monnik in staat om tot drie geleenthede terug te keer na die gemeenskap as hy "deur sy eie bose optrede van die klooster afwyk". Nadat hy weer toegelaat is, sou die monnik sy foute regstel, waarna hy teruggekeer het na die gemeenskap in die laagste rang.
Die oortreding van reëls was 'n moontlike manier om gedwing te word om te vertrek, maar dit kan ook terugskiet en tot gevangenisstraf lei. Byvoorbeeld, onder die Karmeliete in die 13de eeu,
Onvermydelik was nie alle rekrute gereed om te hou nie, maar bly enige afwyking van die reël was onderhewig aan harde dissipline. Reeds in 1227 het Gregorius IX die voorafgaande toegelaat om afvalliges (weglopers) uit die bevel te hanteer en teen 1269 is die vorige generaal gemagtig om skei die afvalliges en die ongehoorsames uit die tronk en sit hulle in die tronk.
Met verloop van tyd is dit egter duidelik dat verskillende standaarde toegepas is en dat dit baie van die abt of abdis afhang. 'N Mens sou eenvoudig kon vra, soos in die geval van die verhaal van hierdie monnik wat deur pous Gregorius die Grote in sy biografie van Sint Benedictus vertel is:
'N Monnik wat' onstabiel van gees 'geword het, het Benedictus voortdurend gevra om die klooster te verlaat en so 'n oorlas gemaak dat Benedictus hom' woedend beveel het om te vertrek '
Dit was duidelik dat dit soms nie maklik was om uit te kom met die goedkeuring van 'n hoër gesag nie. Een non, Joan of Leeds, het haar eie dood opgeval. In 1318 skryf die aartsbiskop van York, William Melton, in 'n brief dat Joan,
"Met die hulp van talle van haar medepligtiges, het kwaaddoeners, met onbedagsaamheid van boosheid, 'n dummy gemaak in die vorm van haar liggaam om die toegewyde gelowiges te mislei, en sy het geen skaamte gehad om in 'n heilige ruimte onder die godsdienstige daardie plek."
Selfs vir koninklikes kan die aflegging van die geloftes ernstige sanksies tot gevolg hê. By die dood van Offa, die koning van Mercia, het Eadberht III Præn van Kent 'n opstand in 796 nC gelei teen die beheer van Mercian, wat blykbaar sy geloftes in die proses laat vaar het. Eadberht beweer anders, maar pous Leo III erken
Eadberht se vroeëre ordening en gevolglike onbevoegdheid vir die koningskap. Die kerk het geen ander alternatief gehad as om hom te veroordeel, te ekskommunikeer en te verwerp nie, soos pous Leo dit stel, 'met inagneming van die veiligheid van sy siel'
Een opsie vir lewenslange geloftes vir mans en vroue van die 13de tot die 16de eeu was om eerder Beguines (vroue) en Beghards (mans) te wees. Hulle
. het in semi-monastiese gemeenskappe gewoon, maar het nie formele godsdienstige geloftes afgelê nie. alhoewel hulle beloof het om nie te trou nie & kwotas solank hulle as Beguines leef, & quot om een ​​van die vroeë reëls aan te haal, was hulle te eniger tyd vry om te vertrek.
Monnike en nonne kon ook die keuse kry om te gaan of gedwing te word wanneer groter gebeure na vore kom. 'N Klassieke voorbeeld is die ontbinding van die kloosters in Engeland, toe die toewyding van die oorgrote meerderheid monnike en nonne duidelik geword het:
Nunnies was veral kwesbaar omdat die wiele van die ontbinding begin draai, omdat die kleinste en armste huise eers geteiken is. In 1536 is 'n wet aangeneem om die "mindere kloosters", gedefinieer as huise met 'n jaarlikse inkomste onder £ 200, te "onderdruk" (dit wil sê in die hande van die koning). Gegewe die keuse om die kloosterlewe te verlaat of na 'n ander huis oorgeplaas te word, het die meeste nonne laasgenoemde gekies: uit 'n totaal van ongeveer 900 vroue het slegs 100 gekies om hul geloftes in 1536-1537 te verloën.
Uiteindelik is die meeste van hierdie groter huise egter ook gesluit, sodat duisende monnike en nonne uit gedwing is.
Sommige Sack Friars was ook onderworpe aan magte buite hul beheer, wat oorleef het deur te bedel. Die bevel tot verbod van sommige bevele vir mendikante is geformaliseer by die Tweede Raad van Lyon in 1274. Otto, die rektor -generaal, het aan sy lede geskryf om aan hulle te sê dat, volgens grondwet 23,
. hulle kon nou die bevel verlaat: diegene wat wil, moet 'doen wat in hul eie oë goed lyk', 'n direkte weerspreking van die normale bepaling wat gewone godsdienstiges sonder huiwering aan die wil van die meerdere moet onderwerp.
& quotBesluit om te vertrek & quot was altyd 'n opsie om oorweeg.
En 'n mens sou dit natuurlik kon doen. Net doen dit. Maar dit lyk asof die vraag meer gaan oor die struikelblokke en koste wat daarmee gepaard kan gaan?
Soos natuurlik ook in die tronk besluit om te vertrek. Kan sy nie?
Dit is 'n ongelooflike groot tydsbestek om te ontleed en geen duidelike geografiese grens nie en geen duidelike onderskeid vir watter geloof of selfs die orde dit ontleed moet word nie.
Gewoonlik word van monnike en nonne verwag om hul geloftes te hou en te bly. Dit is op verskillende moeilikheidsgraad vir diegene wat op 'n jong of relatief ouer ouderdom aansluit. Of dit nou vrywillig was of deur een of ander druk. Veral vir diegene wat op 'n baie jong ouderdom aangesluit het, sou dit onmoontlik wees om terug te keer na die lewe wat hulle geleef het voordat hulle aangesluit het? Maar maatskaplike konvensies is 'n kwessie van voortdurende onderhandelinge en uitkomste word nie gewaarborg nie. Daar is baie uitsonderings op die reëls.
Die duidelikste voorbeeld om na te kyk, blyk Martin Luther te wees.
Daar was basies drie opsies:
word geskors (nie altyd vrywillig nie, maar moontlik)
Luther het byvoorbeeld 'n brief geskryf wat bloot toestemming gevra het om dit te doen.
Daarom besluit hy om die voorbeeld van sy broers te volg. Die keurvorst is op 'n oggend baie verras deur die sleutels van die klooster van Luther te ontvang, vergesel van 'n brief waarin hy sy wens uitspreek om die klooster te verlaat - die rok en naam van een monnik opzij te leggen en doktor Luther genoem te worden. In antwoord hierop het die keurvorst 'n stuk swart lap vir hom gestuur en vir hom gesê dat hy dit moontlik sou kon maak, maar dat hy nie die klooster moes verlaat nie.
Nadat sy besluit en appèl geweier is, weet ons dat hy nie 'n monnik was nie. En ons weet dat sy toekomstige vrou ook 'n non was. Wat het gebeur?
Die verset van hertog George teen Luther se aanval op monastisisme is ingelig deur sy uitgesproke geregtigheidsgevoel. Hy het die geloftes van monnike en nonne as regsbindende ede beskou met verreikende gevolge, soos die verlies van alle sekulêre wetlike regte. Bedeling kon slegs deur die pous toegestaan ​​word. Deur hul kloosters te verlaat, oortree Luther se volgelinge die kerklike en die sekulêre wet. Dit is nie verbasend dat diegene wat kloosters verlaat, van kriminele opset beskuldig is nie. George exploited this theme, claiming that runaway monks and nuns always revealed themselves to be whores and scoundrels. The duke considered those who broke their vows to be dishonorable, and he consistently refused to acknowledge their legal rights. This was so in the case of a succession in Pirna10 as well as in the attestation of a former prior from the Kőnigstein monastery. George held the witness's testimony to be worthless because it was known "how much to trust or believe the handwritten testimony of a man who has violated his vow and abandoned his habit and order." This legal approach to religious vows was particularly evident in his conflict with Luther. By the start of 1523, George had added "apostate runaway monk" to his list of accusations against Luther.
Die geskiedenis "The Monastery" In 1843, in his last public speech, President John Quincy Adams (77 yrs. old) opened the new Observatory on the property now occupied by The Monastery. To coincide with this, the neighborhood received the new name 'Mt. Adams' (previously Mt. Ida) to honor the president. However, by 1873, the telescope had to be moved to escape the excessive pollution coming up from the city. It was at this time, The Holy Cross Monastery & Chapel were built on the property. Ironically, after suffering from pollution a century and a half ago, the property is now focused upon having a positive impact on the environment by achieving environmentally friendly LEED certification in 2015. According to USGBC, "LEED-certified buildings save resources and have a positive impact on the health of occupants while promoting renewable, clean energy".
Lokrum is a small island off the city of Dubrovnik. It is a beautiful little paradise with a restaurant, botanical garden, walking routs and beaches (including a nudist beach). It would be a perfect place for a private mansion or a hotel, yet you will not find those on Lokrum. Hoekom? The history of Lokrum can not be told without its legend. And Lokrum's legend includes a curse…
They went around the island this way three times, ceremoniously chanting the terrible and harsh words of the curse: "Whosoever claims Lokrum for his own personal pleasure shall be damned!" At dawn, dead-tired, they embarked on a boat and left the island, never looking back. Hulle het nooit teruggekeer nie.
Die WOODSMAN'S LODGE was also erected in Portoč during that period and in the same style.
After the island's function changed, the existing cisterns couldn't provide enough water for the summer villa and the cultivated area. A LARGE WATER RESERVOIR en die CHARLOTTE'S WELL were constructed, while the SMALL WATER RESERVOIR is older and was built when the French ruled the island and the FORT ROYAL was erected.