Tulista pumila 'Donuts' - Inligting
Haworthia pumila 'Donut', Haworthia pumila 'Donuts', Haworthia pumila 'Klein sirkeltjies' Tulista pumila 'Donut', Tulista pumila 'Klein sirkeltjies'
Die oorsprong van hierdie pragtige kultivar van Tulista pumila is onbekend.
Tulista pumila 'Donuts', ook bekend as Haworthia pumila 'Donuts', is 'n pragtige klein vetplant wat rosette vorm van groen blare bedek met wit donutvormige knolle. Die blare is taai, vlesig, regop, soms ingekap en puntig.
Hoe om te groei en te sorg vir Tulista pumila 'Donuts'
Lig: Tulistas verdra die volle son, maar hulle verkies halfskadu-posisies. Enige venster in u huis of kantoor is waarskynlik 'n gepaste instelling vir Tulistas.
Grond: Gebruik 'n kommersiële grond wat vir vetplante geformuleer is, of maak u eie goed dreinerende potmengsel.
Gehardheid: Tulista pumila Donuts kan die temperatuur so laag as -1,1 tot 10 ° C, USDA gehardheidsones 10a tot 11b, weerstaan.
Gieter: Die beste manier om water te gee Tulistas is om die metode "week en droog" te gebruik. Maak die grond heeltemal nat en wag dan totdat die grond droog is voordat u weer natmaak. Verminder die water gedurende die winter tot een keer per maand.
Bemesting: Tulistas benodig nie veel kunsmis nie. Bemesting is 'n goeie idee vir optimale groei. Voer gedurende die groeiseisoen met 'n swak kunsmisoplossing. Moenie gedurende die winter bemes nie.
Verpotten: Wanneer dit begin om sy pot te ontgroei, moet jy jou pot weer verpes Tulista in 'n nuwe vlak en effens groter pot met vars grond. Die beste tyd om te herverlaai, is in die lente of vroeë somer.
Voortplanting: Die gebruik van sade of verrekenings is die mees gebruikte metode.
Lees meer oor hoe om Tulista te kweek en te versorg.
Toksisiteit van Tulista pumila 'Donuts'
Tulistas is gewoonlik nie giftig vir mense en diere nie.
Terug na die genus Tulista
Versamelaars trek al lank die talle fassinerende dwergplante in die genus aan Haworthia, inheems aan Suider-Afrika. Hierdie plante het die eerste keer in die tuinbou gekom deur die Nederlanders, wat in 1652 'n wegstasie in Kaapstad gestig het waar skepe onderweg na Nederlands-Indië kon stop. Vir 'n geruime tyd, Haworthia is verdeel in 3 groepe, of subgenera, en hierdie is nou weer geklassifiseer as drie afsonderlike genera, in plaas van drie groepe binne een genus. Een van die nuwe genera is Tulista, met slegs vier spesies, wat almal in die suidwestelike deel van Suid-Afrika voorkom.
Alhoewel 'n klein soort in terme van die aantal spesies wat dit bevat, Tulista bevat die grootste individuele plante wat in die sirkel van gevind kan word Haworthia familielede. Die grootste van alles is Tulista pumila, wat verskeie sinonieme onder sy ou plasing in Haworthia: Haworthia margaritifera, Haworthia maksimum, en Haworthia pumila. Die bynaam pumila (wat klein beteken) mag na 'n vreemde keuse lyk vir 'n plant wat die grootste in sy groep is, maar dit is afgelei van die ou naam Aloe pumila, van voor die genus Haworthia gestig is, en vir 'n Aalwyn dit is inderdaad aan die klein kant.
Tulista pumila kom voor in die westelike deel van die Klein-Karoo en weswaarts na die gebied rondom Worcester, 'n bietjie oos van Kaapstad. Die reënval hier is meestal in die winter, en dit is die seisoen waarop die plante aktief groei. In die noordoostelike deel van die verspreidingsgebied is die reënval redelik laag en wisselvallig, en in sommige jare val daar baie min reën.
Alhoewel dit aanvanklik alleen is, is ouer plante van T. pumila kan 'n paar verrekenings lewer om 'n klein klompie te vorm. In skaduwee-posisies kan plante effens verleng, maar hulle is in wese stamloos. Die rosette het 'n deursnee van 15 sentimeter en 25 sentimeter lank. Elke blaar is taamlik dik en styf, tot 2 cm breed aan die onderkant en af ​​na 'n puntige punt. 'N Volgroeide blaar is 14 cm lank. Die blare is diep groen in die skaduwee, maar kan bruin of effens rooierig wees in blootgestelde posisies. Albei blaaroppervlaktes is gepeper met wit wit knolle, wat lyk soos die soutkristalle op 'n krakeling. As die plante groei, versprei die blare wyd, maar in droogte trek dit saam om blootstelling en vogverlies te verminder.
In vergelyking met die plante wat in Haworthia, die spesie in Tulista het relatief stewige blomstingels, en hulle het meestal verskeie takke. In Haworthia, die stingels is dun en dun, en meestal is daar glad geen takke nie. Vir Tulista pumila, kan die hele bloeiwyse tot 60 cm hoog wees. Bloei vind gedurende die somermaande plaas. Plante groei dikwels tussen klein struike, met die blomme wat bo die blare gehou word en maklik deur bestuiwers besoek kan word.
Wat die blomme self betref, dié van Tulista pumila (soos met Tulista in die algemeen) is stouter en minder sterk met twee lippe as dié in Haworthia. Hulle is losweg langs die blomtakke geleë en het 'n lengte van ongeveer 13 cm. Die kleur is moeilik om vas te pen. Hulle is wit-wit met groen, maar hulle kan ook 'n pers vloed hê. Op die oggendstadium kan hulle salmpunte hê, en oop blomme het soms 'n bietjie geel aan die mond. Hoe dit ook al sy, die algemene effek is nie kleurvol nie, en dit is beslis die voorkoms van plante self, eerder as hul blomme, wat hul tuinbou-aantrekkingskrag verklaar.
Die algemene naam van hierdie vetplant is Zebra Wart. Hierdie klein meerjarige variëteit lewer 'n basale roset van vlesige blare, gerangskik in 'n spiraalpatroon met wit wit bulte. In die lente verskyn trosse pienk-wit blomme.
Botaniese naam: Haworthia reinwardtii var conspicua
Hierdie kultivar vorm baie regop, kolomvormige blaarbedekte stamme van 'n skuins basis. Die donkergroen blare het wit knolle opgehys. Dit kry 'n rooi-bruin tint in volle son.