'N Oorsig van die Dunning-Kruger Effek
Die Dunning-Kruger effek is 'n soort kognitiewe vooroordeel waarin mense glo dat hulle slimmer en meer in staat is as wat hulle werklik is. In wese het mense met 'n lae vermoë nie oor die nodige vaardighede om hul eie onbevoegdheid te erken nie. Die kombinasie van swak selfbewustheid en lae kognitiewe vermoë lei hulle om hul eie vermoëns te oorskat.
Die term verleen 'n wetenskaplike naam en verduideliking aan 'n probleem wat baie mense dadelik herken - dwaasheid is blind vir hul eie dwaasheid. Soos Charles Darwin in sy boek The Descent of Man geskryf het , word "Onkunde dikwels meer vertroue as kennis."
Hierdie verskynsel is iets wat jy waarskynlik in die werklike lewe ervaar het, miskien rondom die aandete by 'n vakansie-gesinsbyeenkoms. Gedurende die verloop van die maaltyd begin 'n lid van jou uitgebreide gesin op 'n lang onderwerp, met die vrymoedigheid om te verklaar dat hy korrek is en dat almal se opinie stom, oningelig en net verkeerd is. Dit kan duidelik wees vir almal in die vertrek dat hierdie persoon geen idee het waaroor hy praat nie, maar hy prat op, blately onbewus van sy eie onkunde.
Die effek is vernoem na navorsers David Dunning en Justin Kruger, die twee sosiale sielkundiges wat dit eers beskryf het.
In hul oorspronklike studie oor hierdie sielkundige verskynsel het hulle 'n reeks van vier ondersoeke uitgevoer en bevind dat mense wat in die laagste persentasies behaal het op toetse van grammatika, humor en logika ook dramaties oorskat het hoe goed hulle uitgevoer het. Hul werklike toets tellings het hulle in die 12de persentiel geplaas, maar hulle het beraam dat hul prestasie hulle in die 62ste persentiel geplaas het.
In een eksperiment het Dunning en Kruger byvoorbeeld hul 65 deelnemers gevra om te bepaal hoe snaaks verskillende grappe was. Sommige van die deelnemers was buitengewoon arm om te bepaal wat ander mense snaaks sou vind - maar dieselfde vakke het hulself as uitstekende beoordelaars van humor beskryf.
Onbevoegde mense, het die navorsers bevind, is nie net arm kunstenaars nie, hulle kan ook nie die kwaliteit van hul eie werk akkuraat assesseer en erken nie. Hierdie lae kunstenaars was ook nie in staat om die vaardigheids- en bekwaamheidsvlakke van ander mense te erken nie, wat deel is van die rede waarom hulle hulself konsekwent beskou as beter, meer bekwaam en meer kundig as ander.
Dit is die rede waarom studente wat mislukte tellings op eksamens verdien, soms voel dat hulle 'n veel hoër telling verdien het. Hulle oorskat hul eie kennis en vermoë en is nie in staat om die swakheid van hul prestasie te sien nie.
"In baie gevalle laat onbevoegdheid mense nie verontwaardig, verwar of versigtig nie," het David Dunning in 'n artikel vir Pacific Standard geskryf . "In plaas daarvan word die onbevoegde dikwels geseënd met 'n onvanpaste vertroue, opgewek deur iets wat vir hulle soos kennis voel."
Hierdie effek kan 'n groot impak hê op wat mense glo, die besluite wat hulle neem en die aksies wat hulle neem. Dunning en Ehrlinger het in een studie bevind dat vroue ewe veel aan mans op 'n wetenskapvasvra uitgevoer is, en tog het vroue hul prestasie onderskat omdat hulle geglo het dat hulle minder wetenskaplike redenasievermoë gehad het as mans. Die navorsers het ook bevind dat hierdie vroue as gevolg van hierdie oortuiging meer geneig was om 'n wetenskaplike kompetisie te betree.
Dunning en sy kollegas het ook eksperimente uitgevoer waarin hulle respondente vra as hulle vertroud is met 'n verskeidenheid terme wat verband hou met vakke soos politiek, biologie, fisika en geografie.
Saam met werklike vakverwante begrippe het hulle hulself volledig opgestel.
In so 'n studie het ongeveer 90 persent van die respondente beweer dat hulle ten minste 'n mate van kennis van die opgemaakte terme gehad het. In ooreenstemming met ander bevindings wat verband hou met die Dunning-Kruger-effek, het die meer bekende deelnemers beweer dat hulle met 'n onderwerp was, hoe meer waarskynlik hulle ook sou beweer dat hulle vertroud was met die betekenislose terme. Soos Dunning voorgestel het, is die baie probleme met onkunde dat dit net soos kundigheid kan voel.
Oorsake van die Dunning-Kruger Effek
So, wat verduidelik hierdie sielkundige effek? Is sommige mense eenvoudig te dig, om stomp te wees, om te weet hoe dowwe hulle is? Dunning en Kruger stel voor dat hierdie verskynsel voortspruit uit wat hulle na verwys as 'n "dubbele las". Mense is nie net onbevoeg nie; hulle onbevoegdheid beroof hulle van die verstandelike vermoë om te besef hoe onbehoorlik hulle is.
Onbevoegde mense is geneig om:
Oorskat hul eie vaardigheidsvlakke
Versuim om die ware vaardigheid en kundigheid van ander mense te erken
Versuim om hul eie foute en gebrek aan vaardigheid te erken
Dunning het daarop gewys dat die baie kennis en vaardighede wat nodig is om goed by 'n taak te wees presies dieselfde eienskappe is wat 'n persoon moet erken dat hulle nie goed in die taak is nie. As 'n mens dus nie die vermoëns het nie, bly hulle nie net sleg vir daardie taak nie, maar onbewus van hul eie onvermoë.
'N onvermoë om gebrek aan vaardigheid en foute te erken
Dunning dui daarop dat tekorte in vaardigheid en kundigheid 'n tweeledige probleem skep. Eerstens veroorsaak hierdie tekorte dat mense swak presteer in die domein waarin hulle onbevoeg is. Tweedens, hulle foutiewe en gebrekkige kennis maak hulle nie in staat om hul foute te herken nie.
'N Gebrek aan metakognisie
Die Dunning-Kruger-effek hou ook verband met probleme met metakognisie, of die vermoë om terug te stap en na jou eie gedrag en vermoëns van buite jouself te kyk. Mense kan hulself dikwels vanuit hul eie beperkte en hoogs subjektiewe standpunt evalueer. Uit hierdie beperkte perspektief lyk hulle hoogs geskoold, kundig en beter as ander. As gevolg hiervan stamp mense soms om 'n meer realistiese siening van hul eie vermoëns te hê.
'N Klein kennis kan lei tot oorversekering
Nog 'n bydraende faktor is dat soms 'n klein bietjie kennis oor 'n onderwerp mense kan lei om verkeerdelik te glo dat hulle weet wat hulle daaroor moet weet. Soos die ou gesegde lui, kan 'n bietjie kennis 'n gevaarlike ding wees. 'N Persoon mag die kleinste bewustheid van 'n vak hê, maar danksy die Dunning-Kruger-effek, glo hy of sy 'n kenner.
Ander faktore wat tot die effek kan bydra, sluit in die gebruik van heuristiek , of geestelike kortpaaie wat ons in staat stel om vinnig besluite te neem, en ons neiging om patrone te soek, selfs waar niemand bestaan ​​nie. Ons verstand is daarop gemik om te probeer om sin te maak van die uiteenlopende verskeidenheid inligting wat ons daagliks behandel. Soos ons probeer om die verwarring te sny en ons eie vermoëns en prestasie binne ons individuele wêrelde te interpreteer, is dit miskien nie verbasend dat ons soms so faal om akkuraat te oordeel hoe goed ons doen nie.
Wie word geraak deur die Dunning-Kruger Effek?
So wie word geraak deur die Dunning-Kruger effek? Ongelukkig is ons almal. Dit is omdat, ongeag hoe geïnformeerd of ervare ons is, almal het gebiede waarin hulle oningelig en onbevoeg is. Jy kan op baie gebiede slim en vaardig wees, maar niemand is 'n kenner op alles nie.
Een belangrike punt om te maak is dat die Dunning-Kruger effek nie sinoniem is met lae IK nie . Aangesien die bewustheid van die term oor die afgelope paar jaar toegeneem het, het die wanbetaling van die term as 'n sinoniem vir stomme ook gegroei. Dit is immers maklik om ander te oordeel en te glo dat sulke dinge eenvoudig nie op jou van toepassing is nie.
Die realiteit is dat almal vatbaar is vir hierdie verskynsel, en die meeste van ons ervaar dit waarskynlik met verrassende reëlmatigheid. Mense wat werklike kundiges op een gebied is, kan verkeerdelik glo dat hul intelligensie en kennis oorgedra word na ander gebiede waar hulle minder bekend is. 'N Briljante wetenskaplike kan byvoorbeeld 'n baie arme skrywer wees. Ten einde die wetenskaplike hul eie gebrek aan vaardigheid te erken, moet hulle 'n goeie werkende kennis hê van dinge soos grammatika en samestelling. Omdat dit ontbreek, ontbreek die wetenskaplike in hierdie voorbeeld ook die vermoë om hul eie swak prestasie te herken.
Dus, as die onbevoegde mense geneig is om te dink hulle is kundiges, hoe om werklike kundiges van hul eie vermoëns te dink? Dunning en Kruger het bevind dat dié aan die hoë kant van die bevoegdheidsspektrum meer realistiese sienings van hul eie kennis en vermoëns gehad het. Hierdie kundiges het egter geneig om hul eie vermoëns te onderskat relatief tot hoe ander gedoen het.
In wese, hierdie top-telling individue weet dat hulle beter is as die gemiddelde, maar hulle is nie oortuig van hoe superieure hul prestasie is in vergelyking met ander. Die probleem in hierdie geval is nie dat kenners nie weet hoe goed ingelig hulle is nie; dit is dat hulle geneig is om te glo dat almal ook kennis dra.
Is daar enige manier om die Dunning-Kruger effek te oorkom?
So is daar enigiets wat hierdie verskynsel kan verminder? Is daar 'n punt waar die onbevoegde eintlik hul eie ondoeltreffendheid herken? "Ons is almal enjins van ongeloof," het Dunning voorgestel. Terwyl ons almal geneig is om die Dunning-Kruger-effek te ervaar, leer meer oor hoe die verstand werk en die foute wat ons almal vatbaar is, dalk een stap in die rigting van die verbetering van sulke patrone.
Dunning en Kruger stel voor dat soos ondervinding met 'n vak toeneem, vertroue gewoonlik afneem na meer realistiese vlakke. Soos mense meer leer oor die onderwerp van belang, begin hulle hul eie tekort aan kennis en vermoëns te herken. Toe mense dan meer inligting kry en eintlik kundiges op 'n onderwerp word, begin hul vertroue vlakke weer verbeter.
So, wat kan jy doen om 'n meer realistiese assessering van jou eie vermoëns op 'n bepaalde gebied te verkry as jy nie seker is dat jy jou eie selfassesserings kan vertrou nie?
Hou aan om te leer en te oefen. In plaas daarvan om te aanvaar dat jy alles weet, moet jy dieper weet. Sodra jy groter kennis van 'n onderwerp kry, hoe meer waarskynlik is jy om te erken hoeveel daar nog te leer is. Dit kan die neiging bestry om te aanvaar dat jy 'n kundige is, al is jy nie.
Vra ander mense hoe jy besig is . Nog 'n effektiewe strategie behels dat ander vir konstruktiewe kritiek gevra word. Alhoewel dit soms moeilik kan wees om te hoor, kan sulke terugvoer waardevolle insigte bied oor hoe ander jou vermoëns waarneem.
Vra wat jy weet . Selfs as jy meer leer en terugvoer kry, kan dit maklik wees om net aandag te gee aan dinge wat bevestig wat jy dink jy weet reeds. Dit is 'n voorbeeld van 'n ander soort sielkundige vooroordeel wat bekend staan ​​as die bevestigingsvooroordeel . Om hierdie neiging te verminder, hou jou oortuigings en verwagtinge uit. Soek inligting wat jou idees uitdaag.
Die Dunning-Kruger effek is een van baie kognitiewe vooroordeel wat jou gedrag en besluite kan beïnvloed, van die alledaagse tot die lewensverandering. Alhoewel dit makliker kan wees om die verskynsel in ander te herken, is dit belangrik om te onthou dat dit iets is wat almal beïnvloed. Deur die onderliggende oorsake wat tot hierdie sielkundige vooroordeel bydra, te verstaan, kan u hierdie tendense in jouself beter vind en maniere vind om dit te oorkom.
> Dunning, D. Hoofstuk vyf: Die Dunning-Kruger effek: Om onbewus te wees van jou eie onkunde. Vooruitgang in eksperimentele sosiale sielkunde . 2011; 44; 247-296. doi: 10.1016 / B978-0-12-385522-0.00005-6.
> Dunning, D. Ons is almal selfvertroue idiote. Stille Oseaan Standard ; 2014.
> Ehrliner, J, Johnson, K, Banner, M, Dunning, D, & Kruger, J. Waarom die ongeskoolde onbewus is: Verdere verkennings van (afwesige) self-insig onder die onbevoegde. Orgaan Behav Hum Decis Proses. 2008; 105 (1): 98-121. doi: https://doi.org/10.2139/ssrn.946242.