Redakteursbrief: ‘n Mens agter elke CVSusan Lombaard Foto: Burger Meyer, Maroela Media Daar beland soms vreemde CV’s op my tafel. Ek is uit die staanspoor ŉ bietjie krapperig as die aansoeker ŉ foto van hom- of haarself op die voorkant van sy of haar CV aanbring. Asof sy reken die foto van haar in haar baaikostuum met die wind wat speels aan haar poniestert pluk gaan die besluitnemer beïndruk. Of die siggaarrook wat hy peinsend op die foto boontoe laat dwarrel, gaan mens laat dink hy is slim. Dan is daar dié wat glo in die wonderlike detail van die skoolloopbaan. Die trompoppie-kompetisies, kunswedstryde, krieketkursusse, tikmarathons, gewigstoot-rekords en dergelike skoolprestasies wat om een of ander rede vir die aansoeker belangrik gevoel het toe hy sy CV opgestel het. Net soos sommige aansoekers hul CV opstop met allerlei onnodige detail, is daar dié wat so skraps met inligting omgaan dat jy dadelik vermoed hulle steek ŉ kriminele rekord weg. Nie eers ŉ ID-nommer wat sy ouderdom verraai of ŉ kort beskrywing van sy mees onlangse verantwoordelikhede vertel jou meer oor dié kandidaat nie. Die kersie op die koek is seker die aansoekers wie se ma’s namens hulle aansoek doen. Jy sal nie glo hoe gereeld kry ek ŉ e-pos van ŉ ma wat haar bloedjie uithelp deur namens hom of haar die aansoekproses te hanteer nie; nou en dan selfs ŉ foonoproep van ŉ trotse moeder wat haar briljante spruit aan ons wil verkwansel. Só beland daar hierdie week uit die bloute ŉ CV op my tafel. Op bladsy 1 is ŉ foto van die aansoeker. Anderkant middeljarig, ken in die hand gestut en moedeloosheid oor sy gesig geskryf. Hy reken seker dis hoe ŉ joernalis op ŉ foto behoort te lyk, dink ek dadelik. So ŉ bietjie verveeld met die lewe. Effens geïrriteerd omdat ek nie weet wat ek veronderstel is om met die CV te doen nie, doen ek navraag by kollegas. Hy het by ontvangs opgedaag, rugsak op die rug met al sy aardse besittings skynbaar daarin, vertel Estelle van Eeden, ons adminbeampte en linker- en regterhand. Hy het in die straat verbygestap en die naam “Maroela Media” op die gebou gesien; toe dink hy hy vat ŉ kans. Sy CV was by hom op ŉ geheuestokkie en engel Estelle het hom gehelp om ŉ kopie uit te druk. Hy is ŉ oudjoernalis met ŉ stewige klompie ondervinding, te oordeel aan die inligting op sy CV. Sy lippe was gebars van die son, vertel sy; hy het ŉ goeie 400 km geryloop om te kom soek vir werksgeleenthede in Gauteng. Hy was desperaat, moeg en honger, en uit planne uit. “En wat maak jy toe?” vra ek haar. “Toe gaan koop ek vir hom ŉ toebroodjie.” Dit laat my onthou van die dag toe Estelle se eie CV oor my tafel gekom het. Tussen die reëls het ons iets raakgelees wat sy nie vertel het nie – iets van ŉ hart vir mense, ŉ diensbare gesindheid en ŉ begrip vir die dinge waaroor die lewe regtig gaan. Soos toebroodjies as mens honger is. Vandag groet ons dié vrou wat die hele Maroela-span se harte met haar stil manier kom aanraak het. Die enetjie wie se flenters geleesde Bybel elke dag langs haar skootrekenaar gelê het, en wat gesorg het dat die filterkoffiebestelling nooit laat afgelewer word nie. Die een wat ons gewys het daar is ŉ mens agter elke CV. Een van die dae hak Estelle en haar verloofde, Jonathan, die knoop deur, en maak hulle ŉ nuwe begin iewers by die see. Vir die dinge wat Estelle ons kom leer het, is ek dankbaar. Groetnis Susan Lombaard Redakteur: Maroela Media