Op die 20e vloer kyk ŉ mens af op die Nyl, die primordiale rivier. Vir vier dae staan ŉ mens oor om die piramides te bestyg, die museum te besoek en ander besienswaardighede te be-sien.
ŉ Stad kan volgens my gemeet word aan sy taxi-bestuurders. Die mate waarin hulle bereidwillig is om jou te hulp te snel of met die kortste roete na jou bestemming te neem, is die tongtippie-toets. Die Egiptenare kroek nie hier nie. Trouens, die Engels is minnetjies en dunnetjies, maar die hulp groot. Wenk: vra die hotel om die bedrag neer te skryf en die plek in Arabies en jy is veilig.
Die Ooste, waar die son opkom, word geassosieer met lewe en die Weste, waar die son ondergaan, met die dood. Op die Wesbank in Luxor besoek ons die Vallei van die Konings, beduie ons gids. Die aand sit ek op die bo-dek en begin aan ŉ gedig:
Sy gevoel was dat die Westerlinge eet te veel en is nie gewoond aan die wisselende temperature nie. Sowel die toerorganisasie as die kaptein het hulle beroep op die kleinskrif in die kontrak.
Hier ontdek jy Russe in alle kleure en geure. So aanwesig is hulle dat jy orals bordjies en aanwysings in Russies vind! Ons verblyf in die Novotel is luuks en bene-in-die-lug span ons uit. Teenoor die gereserveerde kelners op die boot is die span hier oorlams. Waarskynlik omdat die Russiese vroue glo hier kom uitspan vir ŉ bietjie jy-weet-wat.
Hierdie dansers is kleurryker aangetrek en dans op vinnige, moderner musiek. ŉ Jong dame word aan die hand getrek en saamgeneem en voordat sy haar ogies kan uitvee, word sy in die rondte geswaai soos ŉ lappop.
Nog nooit was ek by so ŉ lekker party nie. Ons dans op retro-musiek soos Funky Town. En I will survive. In die vroegoggend toe ons moeg by die hotel kom, is ek melancholies oor die jaar wat verby is en ŉ vriend wat ek aan die dood afgestaan het.
Die gemoedere loop hoog. Ek bly eenkant en toekyk. Gedag die gids was ŉ kansvatter vanmiddag toe hy geld vir die ete wou hê. Maar ek het nie gesien dat hulle die geld gegee het nie.
Tot ek my vererg vir die busbestuurder wat sms’e lees op die gevaarlike pad teen 120 km per uur. Ek betig hom. Hy is vieserig, maar genadiglik stop hy hierna elke keer as die selfoon lui.
“Ons het gewag vir julle. Twee ure lank.” Die hele bus se energie laat hulle verstaan waar hulle kan op of afklim.
Nou is slaap onmoontlik. Ek probeer skryf op my sel se “notepad” in die bus. Ek begin met die buitelyne van ŉ gedig.
ŉ Besoek aan Egipte bring ŉ mens onder die indruk van die geweldige ryk geskiedenis: van Ramses II wat in die Vallei van die Konings begrawe is, maar jy word terselfdertyd gekonfronteer met die moderne geskiedenis, die Suez-kanaal, die moeilike verbintenisse met buurlande, o.a.