Ene Eric braak gal onderaan die aanlyn berig oor dié byeenkoms. “Hierdie tipe indabas is waarmee mense hulself besig hou wat aan die koerant wil skryf watter kampvegters hulle nou is vir ander.” Nog ’n bitterbek voeg by: “Het in die 1990’s ook aan die gesprekke deelgeneem. Was net ’n saametery en daarna het niks verbeter nie.”
Ook op Beeld se SMS-lyn. As ek nie met jou saamstem nie, mag ek jou beledig. En in die afbrekendste, vieslikste taal denkbaar. Want, dink ons, die sleutelbord van ’n rekenaar of selfoon is ’n vrypas om alle respek, ook selfrespek, by die venster uit te gooi. Dié soort lafhartigheid, want dit is wat dit ten diepste is, is soos ’n kanker wat hoop wegvreet.
Maar ís baie likes onderaan jou plasing net so betekenisvol soos ’n oproep van ’n familielid of ’n koppie koffie saam met ’n goeie vriend? Het die bossie blomme in die WhatsApp-boodskap dieselfde waarde as die ware Jakob op jou voorstoep?