Om tot bundeling te kom was egter net ŉ droom tot my mentor, professor Ian Raper, en ŉ paar digtersvriende my aangemoedig het om aan ŉ uitgewer voor te lê. Daar fladder egter nog baie halfgeskrewe gedigte en optekeninge vir gedigte tussen my beter breinhelfte, die “baie” los papiere en my rekenaar rond. Poësie waarbinne die ek-spreker as onbetroubare aandadige die mynveld van rasseverhoudings verken, maak die digter en leser ongemaklik, maar dit hoef nie noodwendig ’n negatiewe uitwerking op verkope of menseverhoudings te hê nie. Ek praat uiteraard nie van haatspraak of blatant rassistiese tirades nie. In die pogings tot vormgewing, in die omgang met die materialiteit (en die geskiedenis) van dit wat saampraat – en wie sê vir wié voor ? – begin ek insien dat mens nooit téén die lig moet skilder nie. Daar was intuïtiewe ordening wat ek nie eers kan beskryf nie. ’n Sjamaniese proses.