Aguará Guazú: die grootste canid in Suid -Amerika - diere Lees Meer
Hoof diere Aguará Guazú: die grootste canid in Suid -Amerika
Aguará Guazú: die grootste canid in Suid -Amerika
Die natuurlike geskiedenis van die Aguará Guazú en sy evolusionêre verhouding met die ander lede van die hondefamilie maak dit 'n unieke dier en regverdig alle huidige pogings om dit te bewaar.
Geskryf en geverifieer deur biochemie Luz Eduviges Thomas-Romero 18 September 2020.
Laaste opdatering: 18 September 2020
Die Aguará Guazú (Chrysocyon brachyurus) is die grootste van alle Suid -Amerikaanse canids en meet byna 'n meter hoog op die skouer. Dit het 'n baie kenmerkende maanhare om die nek, danksy dit staan ​​ook bekend as 'n manlike wolf.
Dit is interessant om te weet dat hul algemene naam Aguara guasu is woorde in die inheemse taal van Guaraní, en dit beteken 'groot jakkals'. Ten spyte van die ooreenkoms met die eerste oogopslag, is hierdie spesie nie nou verwant aan jakkalse nie. In die Aguará Guazú is die pupille van die oë sirkelvormig, by die jakkalse is hulle kenmerkend gevorm soos 'n vertikale ellips.
'N Enkelvoudige dier
Oor die algemeen het die voorkoms en grootte daarvan in sommige streke vervolg, vir die bygeloof wat hom aan die weerwolf of weerwolf assimileer. Hierdie dier is verwant aan mites en legendes in sy hele reeks, vanweë die ernstige en diep gehuil in die nag. Die dorpenaars op die platteland vrees hom omdat hy glo dat hulle deur geeste geroep word of dat daar verrassende gebeurtenisse sal plaasvind.
Volgens genetiese studies, die naaste verwant aan die Aguará Guazú is die wolf wat op die Falkland -eilande gewoon het (Dusicyon australis). Hierdie soort wolf is reeds in die 19de eeu uitgesterf. Bewyse dui daarop dat beide spesies, wat reeds gedifferensieer is, ongeveer drie miljoen jaar gelede in Suid -Amerika aangekom het.
Tot op hede is geen fossielmonsters van ander spesies van die genus Chrysocyon gevind nie, dus word aangeneem dat dit onafhanklik ontwikkel het sedert die Pleistoseen.
Waar woon die Aguará Guazú?
Wat habitat betref, verkies dit oop grasvelde, savanne, droë struikwoude en moerasagtige gebiede. Dit is algemeen om hierdie canids aan die rand van woude en in riviergebiede waar te neem. Die Aguará Guazú het 'n baie wye verspreiding in die suidelike kegel:
Van die monding van die Parnaiba -rivier in die noordooste van Brasilië.
Deur die Argentynse Mesopotamië -streek in die suide.
Die pampas van die Heide in Peru in die weste en gebiede van die streek genaamd Great Chaco, wat strek oor 'n deel van die huidige gebiede van Bolivia, Paraguay en Argentinië.
Opvallende fisiese kenmerke van die Aguará Guazú
Die liggaam van die Aguará Guazú is lank en smal en die ore is groot en regop. 'N Belangrike eienskap is die gebit, omdat dit sy eetgewoontes weerspieël: aangesien dit nie 'n groot prooi doodmaak of eet nie, word die boonste snytande verminder, die boonste snytande is swak en die hondjies lank en dun.
Die kop van hierdie dier is langwerpig en klein in verhouding tot die grootte van die liggaam. Wat meer is, sy lang en bosagtige, rooierige oranje pels is kenmerkend, langer in die nekstreek.
Dit het swart merke op die snuit, die ledemate en langs die ruggraat, asook ander wit merke op die keel, die binnekant van die ore en soms aan die einde van die stert. Met die erektiele maanhare kan u groter lyk om u eweknieë te bedreig.
Hierdie spesie is hoofsaaklik nagtelike en het pieke van skemeraktiwiteit. Hierdie canids is uitstekende wandelaars, want hulle ry dieselfde roetes heen en weer. Hulle hoef nie te hardloop nie, gegewe die klein prooi wat hulle jaag.
Boonop kommunikeer individue met mekaar oor lang afstande met 'n lae, langafstand, hees gehuil, wat dikwels in die donker gehoor word.
Hierdie vokalisering het hom in baie streke die roem van 'n weerwolf besorg. Daarbenewens gee hierdie honde 'n soort hoë tjank en grom uit om mededingers uit hul domeingebied af te weer.
Kan dit as 'n groot roofdier beskou word??
Die Aguará Guazú is 'n allesetende dier. Alhoewel dit dierlike proteïene kan inneem, is die ontlasting gewoonlik vol vrugte van die pindó -palm (Syagrus romanzoffiana) en van groot hoeveelhede tamatie (Solanum lycocarpum), baie algemeen in die Paraguayaanse Chaco.
Sommige skrywers stel voor dat die inname van wilde tamatie medisinale hulp kan bied teen Dioctophyme renale, 'n wurm wat die niere van die Aguará Guazú besmet. Dit bevat ook wortels en bolle in sy dieet. Eet gewoonlik die vrugte wat gedurende die seisoen beskikbaar is, insluitend piesangs en koejawels.
Met betrekking tot jou vleis dieet, dit is normaal dat hy klein soogdiere jag soos gordeldiere, konyne, rotte en klein voëls soos ynambus (Tinamidae). Daarbenewens is dit bekend dat dit vis, voël eiers, reptiele, insekte, buikpotiges en ander weekdiere eet.
Tot plae van pluimveeboere probeer Aguará Guazú om hoenders uit die vrye omgewing te jag, maar sy prooi sluit dikwels nie plaasdiere in nie.
Die waarneming van direkte mededinging met ander vleiseters is ook nie aangemeld nie. Desondanks toon ontlastingontledings in die streek dat Aguará Guazú, die krapvos (Cerdocyon mil), die Pampeaanse jakkals (Lycalopex gymnocercus) en die krapbeer (Procyon cancrivorus) baie van dieselfde prooi spesies verteer.
Die Aguará Guazú is endemies vir Suid -Amerika en die verspreiding daarvan het mettertyd verander, wat veranderinge in landskap en habitatgebruik weerspieël.
Alhoewel dit wêreldwyd as bedreig beskou word (IUCN -rooilys), verander die status en vooruitsigte daarvan in die hele reeks. Hierdie dier het in die 19de eeu uit Uruguay verdwyn. Onder die belangrikste bedreigings teen die spesie is die volgende:
Vernietiging van habitat (insluitend jaarlikse verbranding van hul grasvelde).
Vervolging deur kwaai pluimveeboere.
Sportjag en lewendige vang.
Soos ons gesien het, is die Aguará Guazú 'n berger met 'n treffende struktuur en nuuskierige gewoontes. Tog vereis hierdie paradigmatiese dier bewaringspogings as ons nie wil hê dat dit moet verdwyn nie.