Rolprente in Nazi-Duitsland - Verloop van Geskiedenis - 2021
Rolprente in Nazi-Duitsland
Films het 'n groot rol gespeel in propaganda in Nazi-Duitsland. Die filmbedryf is deur die Nazi's beheer en het gewissel van antisemitiese films soos 'The Eternal Jew', tot propagandafilms tot 'verligte' jeugdiges oor die Hitler Youth-beweging ('Hitlerjunge Quex') tot dekking van die Olimpiese Spele in Berlyn in 1936 deur Leni Riefenstahl. Hoe dit ook al sy, dit is alles beheer deur die Ministerie van Propaganda van Joseph Goebbels. Dit was Goebbels wat gesê het:
'Ons is daarvan oortuig dat films een van die modernste en wetenskaplikste maniere is om die massa te beïnvloed. Daarom moet die regering hulle nie verwaarloos nie. "
'Die ewige Jood' het Jode uitgebeeld op die manier waarop die Nazi's wou hê dat mense in Duitsland oor die Jode in die algemeen moes nadink. 'N Deel van die film is in die ghetto's van Poolse stede geneem ná die suksesvolle inval in September / Oktober 1939. Dit het getoon dat ontstelde Jode wat in plein woon, beskryf word as 'n' normale 'lewenswyse vir die Jode. 'Die Ewige Jood' is in 1940 tot stand gebring en die Ministerie van Propaganda wou sy siening van Jode op die Duitse volk versterk in 'n tyd toe daar 'n algemene gevoel onder die Nazi-hiërargie was dat die boodskap nie deur baie Duitsers ondersteun word nie. Die Jode is dwarsdeur die film met rotte vergelyk, terwyl die verteller die gehoor meegedeel het dat, soos rotte siektes versprei, ook die Jode. Die film is besaai met onakkuraathede: Charlie Chaplin is as 'n Jood uitgebeeld, wat hy nie was nie, en die Torah word Dinsdag in 'n diens voorgelees, wat nie sou gebeur nie. Die regisseur van die film, Fritz Hippler, het beweer dat almal wat aan die film deelgeneem het, dit op 'n vrywillige basis gedoen het toe dwang veral gebruik is in die tonele wat in die ghetto's verfilm is. Waarskynlik die berugste deel van 'Die ewige Jood', en die deel wat die meeste ontwerp is om 'n gevoel van afkeer by die kykers te skep, was die rituele slag van diere voordat hulle geëet is. Ondanks die beeld van totale lojaliteit aan Hitler en dus ook aan die Nazi-staat wat die Propaganda-ministerie wou voortplant, het nie veel Duitsers betaal om die film te sien nie. Daar word gedink dat slegs 1 miljoen na die bioskoop toe is om dit te sien - veel minder as die 20 miljoen wat betaal het om 'Jood Süß' te sien.
'Hitlerjunge Quex' is in 1933 vrygestel deur Hans Steinhoff. Terwyl die film met die titel 'Hitlerjunge Quex' was, is dit ook ondertiteld ''n film oor die opofferingsgees van jong mense', en hierdie woorde was op die plakkate wat die film geadverteer het. Anders as baie Nazi-films, was 'Hitlerjunge Quex' 'n sukses van die loket.
Dit het die verhaal vertel van Heini, 'n klein en nie baie sterk blonde seun nie. Sy ouers het in 'n arm omgewing in Berlyn gewoon. Sy ma word uitgebeeld as 'n sorgsame en vriendelike vrou. Sy werklose vader, 'n sosialis, is uitgebeeld as 'n bitter en onaangename man. Heini se pa het hom saam met jong kommuniste na 'n naweek se kamp gestuur. In die naweek het Heini 'n groep Hitler Youth ontmoet. Hy was onmiddellik onder die indruk van hulle en besluit dat hy by hulle wil aansluit. Sy vader het heftig gereageer toe Heini sy begeerte uitgespreek het om by die Hitler-jeug aan te sluit. Benewens die feit dat hy sy vader ontstel het, is Heini egter ook deur die plaaslike Hitler-jeug verwerp toe hy probeer het om by hulle aan te sluit, omdat hulle van mening was dat hy vanweë sy agtergrond 'n kommunistiese spioen was wat inligting aan sy vader sou teruggee oor wat die Hitler-jeug was. gedoen. Heini se ma het haar algehele wanhoop gesien, en het probeer om haarself sowel as haar seun te laat brand. Heini het oorleef, maar sy ma is dood. In 'n vertoning van ondersteuning het lede van die Hitler-jeug by sy huis opgedaag met 'n uniform vir hom en hom as een van hulle aanvaar. Hulle het hom 'Quex' (Mercury) genoem, omdat hy vrywillig was vir die gevaarlikste missies wat die Hitler-jeug uitgevoer het. 'N Senior lid van die plaaslike SA het geglo dat Heini te jonk en te klein was vir sulke missies. Hy het hom egter toegelaat om Nazi-pamflette te versprei in 'n Berlynse gebied waar die kommuniste sterk was. Terwyl hy die pamflette versprei het in 'n swak beligting in Berlyn, is Heini deur kommunistiese boewe aangeval en is hy ernstig beseer. Die volgende oggend is hy deur lede van die Hitler-jeug gevind, maar hy was naby aan die dood. Met sy laaste asemteug het Heini die woorde van 'n Nazi-optog gesing: "Ons marsjeer deur Hitler deur die nag en vrees - die vlag beteken meer as om dood te wees."
'Hitlerjunge Quex' het presies gedoen wat Goebbels wou hê dat films moes doen: dit het die sosialiste / kommuniste as die slegte mense uitgebeeld, terwyl die Hitler-jeug die teenoorgestelde was. In watter mate mense daarby ingeneem is, is dit nie bekend nie, want die Nazi-sensuurmasjien het verseker dat alle opmerkings is wat die regering wou hoor.
Die dekking van die Olimpiese Spele in 1936 sou vir Riefenstahl goed begin het. Die openingseremonie in een van die grootste stadions ter wêreld is sorgvuldig georkestreer. Toe die Duitse span sy verskyning maak, was die skare van groot belangstelling verheug. Die Franse het Hitler selfs die Nazi-saluut gegee - iets wat hy nie gedreig het om te doen nie. Maar dan moes sy 'n groot probleem gehad het - hoe het jy een van die grootste atlete ter wêreld uitgebeeld sonder om teen die Nazi-rasse-teorie te gaan? Jesse Owens het vier Olimpiese goue medaljes verower - en hy was nie wit nie. Die aanvaarde blou lint-byeenkoms - die streep van 100 meter - het selfs twee nie-blanke medalje-wenners gehad. Daar is aanvaar dat Hitler die medaljes om die nek van die drie medalje-wenners sou plaas, maar hy storm in woede af. Riefenstahl - 'n gunsteling van Hitler's - neem die eenvoudige benadering. Sy het dit gewys omdat dit die nederlaag van die Nazi-superatleet Lutz Lang teen Owens in die verspring insluit. Maar sy het ook beeldmateriaal gebruik van die onderhoud met Owens waar hy verklaar dat hy sy tyd in Berlyn baie geniet het en dat sy behandeling en ontvangs deur die Berlynse bevolking uitstaande was. 'N Direkteur van NBC het 'n rolprent gelewer om die Nazi-organisasie geluk te wens met die modernste uitsendings wat destyds gesien is. Die 20 wêreldwye media het die wêreld se media beskikbaar gestel. Op die manier, met die openings- en afsluitingseremonies, wat die wêreld se grootste atleet na die Olimpiese Spele van 1936 en 'n toonaangewende Amerikaanse maatskappy wat hul dank uitgespreek het, was die hele rassekwessie skynbaar omseil sonder enige ooglopende probleme. Dit is byna seker dat min mense die rassevraagstuk ná die Olimpiese Spele sou bespreek het (hoe kan 'n nie-blanke minderwaardig wees toe hy vier goue medaljes verower het? ') Bloot omdat Nazi-Duitsland 'n polisiestaat was. Enige afwyking van die aanvaarde pad sou gepas hanteer gewees het en mense in Duitsland sou dit geweet het.
Beide Hitler en Goebbels het geweet dat films 'n belangrike deel van die propagandamasjien was. Hulle het 'n spesifieke afdeling opgerig om 'regte' Nazi-films te skep al in 1930 en Goebbels het 'n besondere belangstelling daarin gemaak. Na die oorlog is Fritz Hippler verhoor omdat hy 'Die ewige Jood' gemaak het. Hy is vrygespreek, maar tydens sy kruisondervraging het hy wel die punt gemaak dat hoewel Goebbels geneig was om agteroor te gaan sit tydens die vervaardiging van die meeste Nazi-films, hy 'n baie aktiewe rol in 'The Eternal Jew' geneem het asof hy desperaat was om tuis te slaan. die Nazi's se antisemitiese sienings.
Kyk die video: Varsgedruk #16: Die twee lewens van Dieter Ondracek deur André Kruger Human & Rousseau (Oktober 2021).