John F. Kennedy stel besienswaardighede op die maan - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
In 'n toespraak aan die Rice -universiteit op 12 September 1962, het president John F. Kennedy steun vir die wedloop na die ruimte gebied deur sy mede -Amerikaners te vertel dat die rede waarom ons probeer om na die maan te gaan 'nie omdat dit maklik is nie, maar omdat dit is moeilik."
John F. Kennedy stel besienswaardighede op die maan - GESKIEDENIS
Net soos wat samesweringsboeke meer gewild was as boeke wat die Warren-kommissie se gevolgtrekkings ondersteun, is daar meer samesweringsgerigte webwerwe as webwerwe wat alleen is. Alhoewel baie webwerwe oor Kennedy -sluipmateriaal beskik, spesialiseer die volgende in die onderwerp. Dit is 'n ietwat selektiewe lys van webwerwe, met die klem op diegene met die sterkste versameling bronne.
Die Texas Monthly's Dealey Plaza Revisited is 'n goeie gebalanseerde inleiding tot die kwessies rondom die sluipmoord uit 'n tydskrif wat 'n steunpilaar van die Texas -joernalistiek geword het.
Die Mary Ferrell-stigting is vernoem ter ere van die gerespekteerde jarelange navorser in die Dallas-omgewing, Mary Ferrell, en bevat 'n wye verskeidenheid hulpbronne, insluitend essays (meestal samesweringsgerig), foto's en (die belangrikste) 'n massiewe versameling primêre brondokumente.
Die Kennedy Assassination Records -versameling van die National Archives het 'n soekenjin waarmee dokumente in die massiewe besittings van die argiewe opgespoor kan word. Dit maak dit maklik om relevante dokumente uit die argief te bestel. En inderdaad, bloot om te weet watter dokumente die regering het, kan belangrike inligting wees. Gee die Feds 'n bietjie eer: dit is 'n goeie bron.
Die JFK Lancer-webwerf is 'n uitstekende bron vir die bestelling van verskillende materiaal vir die moord, en dit bevat geselekteerde artikels uit The Assassination Chronicles, asook 'n goeie keuse van skakels na ander JFK-georiënteerde webwerwe.
JFK Online het verskeie interessante essays (oor Ruby, Silvia Odio, Jean Hill), 'n goeie skakelpagina, goeie kort resensies van al die belangrikste sluipmoordboeke en 'n uitstekende versameling ongeredigeerde verklarings van moordgetuies. Die sterk punt daarvan is egter 'n baie groot versameling bronne oor Jim Garrison en Garrison se "ondersoek" na die moord in New Orleans.
Mike Russ 'John F. Kennedy Assassination Information Center is sterk oor getuienisgetuienis en beskik oor die onskatbare waardevolle tegniese verslae van die House Select Committee on Assassinations wat kwessies soos die aard van Kennedy se wonde en die egtheid van die Backyard Photos aanspreek.
Max Holland se Washington DeCoded toon die werk van 'n joernalis wat deeglik vertroud is met die geskiedenis van die 60's en die maniere waarop die Washington -politiek 'n invloed gehad het op hoe die moord beskou is en hoe dit hanteer is.
Die webwerf 22 November 1963 is 'n oorsig van die sluipmoord vanuit 'n samesweringsperspektief. Beskou dit as 'n goeie inleiding tot samesweringargumente, en kyk na teenargumente op ander webwerwe.
Ralph Schuster se John F. Kennedy Assassination Homepage, uit Duitsland, is 'n verdere bewys van wêreldwye belangstelling in die sluipmoord. Schuster het 'n wye verskeidenheid aanbiedings, waaronder die Warren Commission -verslag, Jim Marrs se "Convenient Deaths" -lys, Walt Brown se indeks tot sluipmoordboeke en uitgebreide getuienisgetuies.
The Real Issues Home Page, wys Mike Griffith, die skrywer van die bladsy, as 'n ywerige leser van samesweringboeke en 'n produktiewe skrywer. U kan hier vind oor elke aspek van die saak wat uit 'n samesweringperspektief geïnterpreteer word.
John Simkin se Spartacus Educational -webwerf het gemeen met Mike Griffith se webwerf (bo) 'n ywerige webmeester wat baie inligting (en ongelukkig pseudo -inligting) aanlyn geplaas het. Maar waar Griffith se webwerf diep is en tot in detail in kwessies ingaan, is Simkin se webwerf breed en bevat inligting oor 'n groot aantal verdagtes, getuies en selfs navorsers.
Dale Myers se JFK Files -webwerf toon Myers se rekenaarmodelle vir die skietery in Dealey Plaza, asook materiaal oor die Tippit -skietery. Myers lewer ook kritiek op 'n uiteensetting van die bewerings van samesweerders vanuit 'n enkele moordenaarsperspektief.
Die Academic JFK Assassination Site weerspieël 'n kursus oor die JFK -moord wat deur Kenneth A. Rahn aan die Universiteit van Rhode Island aangebied is. Sy webwerf is nie net sy leerplan nie, maar eerder 'n wye versameling materiaal. Veral interessant is gedeeltes oor kritiese denke, inligting oor kritici van die Warren -kommissie en versamelings materiaal van navorsers soos Tony Marsh en Peter Whitmey.
Lisa Pease se werklike geskiedenis -argiewe gee u 'n dosis van die baie ekstreme sameswering. Pease meen dat 'n baie groot sameswering Kennedy vermoor het, en die misdaad bly bedek. Sy bevat die hoofstroommedia, 'n groot deel van die akademie, baie samesweringskrywers, almal skrywers wat meen dat Oswald dit alleen gedoen het, en feitlik al die plakkate op USENET -nuusgroepe wat nie in 'n sameswering in haar rolverdeling van sinistere mense glo nie. Klik hier vir Lisa Pease se bladsy oor die bombardement in Oklahoma City vir 'n eng herinnering aan waarheen hierdie soort denke lei. Nou verwyder van haar webwerf, het sy dit meer as twee jaar lank vertoon.
Die webwerf Kennedy and King (voorheen Probe Magazine) is 'n projek van James DiEugenio, 'n voorstander van Jim Garrison en gelowige in 'n omvattende sameswering wat Kennedy vermoor het en die moord steeds bedek.
David Von Pein was die afgelope tyd op die internet, en het redeneer oor die enigste sluipmoordenaar. Sy blog, The Assassination of President John F. Kennedy: A Lone-Gunman Viewpoint, het baie hulpbronne, insluitend veral videobronne.
The Assassination Web is 'n bron vir COPA -inligting, COPA -video's en die wêreld se omvangrykste versameling essays wat die boek Case Closed van Gerald Posner wil ontbloot.
W. Tracy Parnell is 'n eensame moordenaarsteoretikus wie se Lee Harvey Oswald Research Page verskeie waardevolle hulpbronne het. Parnell is die belangrikste internet -debunker van "twee Oswalds" -teorieë.
Parnell se meer onlangse navorsing kan gevind word op sy blog W. Tracy Parnell. Hy gaan voort met die ontkenning van 'twee Oswalds' -teorieë, wat steeds in verskillende permutasies na vore kom.
David Perry, 'n kraker -navorser wat baie van die verhale wat samesweringboeke herhaal het, ontbloot het (hoewel hy eintlik glo dat daar 'n sameswering was), het die John F. Kennedy -moordbladsye waar u meer oor hom kan leer en verskeie van sy artikels kan lees.
Clintbradford.com het 'n fyn versameling lêers wat baie aspekte van die moord dek. Die webwerf het ontstaan ​​uit Clint Bradford se ATD BBS (nou opgehou) en is ryk aan hulpbronne.
John Masland's The Nook is 'n interessante plek vir mense wat regtig wil grawe, met groot databasisse van Warren Commission -dokumente, Warren Commission -getuies, geselekteerde gedeeltes van die Warren -verslag en 'n versameling video -klankbyte. Hierdie webwerf word nie veral aanbeveel vir die informele webwerwer nie, 'n groot seën vir die ernstige navorser.
Tony Marsh se webwerf, The Puzzle Palace, het een ding: Marsh self, 'n eienaardige, onafhanklike en innoverende navorser wat af en toe byna briljant kan werk.
Dr Chad Zimmerman is 'n chiropraktisyn wat sy kennis van anatomie gebruik het om die JFK Assassination Research Page te vervaardig, wat handel oor verskillende mediese en ballistiese kwessies.
Fair Play was voorheen 'n aanlyn tydskrif wat deur John Kelin saamgestel is. Die argiewe van die webwerf word selde nou opgedateer, maar dit bevat 'n wye verskeidenheid materiaal. Alhoewel dit blykbaar sommige van die mees onbetroubare getuies (Roger Craig, Perry Raymond Russo) ondersteun, het dit ook samesweringsverhale ontbloot. 'N Belangrike kenmerk is die gedetailleerde verslag van Joe Backes oor dokumentvrystellings van die Assassination Records Review Board. Die baanbreker JFK -moordblad.
'Ons kies om na die maan te gaan': Lees JFK se maantoespraak volledig
Terwyl die VSA Rusland in die ruimtewedloop agterweë gelaat het, moes president Kennedy 'n toenemende Amerikaanse poging bywoon.
Gepubliseer: 05 Julie, 2019 om 16:00
Die ruimtevaart van Yuri Gagarin op 12 April 1961 was 'n groot verleentheid vir president John F Kennedy, die nuwe bewoner van die Withuis. Tot op daardie stadium het hy die ruimtevaart nie ernstig opgeneem nie, en was hy bekommerd oor die wêreldwye reaksie op die triomf van Rusland. Hy stap vinnig in die Withuis en vra sy adviseurs: 'Wat kan ons doen? Hoe kan ons inhaal? "
Net 'n week later het Kennedy nog 'n nederlaag gely. 'N 1300-sterk mag van die ballingskap in ballingskap, ondersteun deur die CIA, het by die Bay of Pigs in Kuba geland met die doel om Fidel Castro se regime te vernietig. Kennedy het die inval goedgekeur, maar Castro se troepe het geweet wat kom en wag op die strande. Die aanval was 'n totale ramp.
Daar was egter 'n mate van aanmoediging vir die nuwe president. Op 5 Mei 1961 is die NASA -ruimtevaarder Alan Shepard bo -op 'n klein Redstone -booster gelanseer. Sy vlug was nie 'n volle baan van die aarde nie, slegs 'n ballistiese boog wat ongeveer 15 minute duur. Gagarin se Vostok -vaartuig het om die wêreld gegaan, terwyl Shepard se klein Mercurius -kapsule in die Atlantiese Oseaan gespat het, net 'n paar honderd kilometer van die beginpunt af. Maar dit was genoeg om die vermoëns van NASA te bewys.
Lees meer oor die ruimtewedloop:
Kennedy wend hom nou tot die ruimte as 'n manier om sy geloofwaardigheid te versterk. Op 25 Mei 1961 het hy 'n belangrike toespraak aan die kongres gelê waarin hy Amerika belowe het om 'n maan te beland "voordat hierdie dekade verby is" en die Apollo -projek gebore is. Maar om die prestasie te bereik wat baie mense as verkeerd beskou en in sommige gevalle onnodig beskou het, het hy die steun van die Amerikaanse publiek nodig gehad.
Op 12 September 1962 het hy sy visie uitgespreek in 'n toespraak wat aan 40 000 mense by die Rice University in Texas gehou is, en dit het die land tot 'n nuwe grens gedryf.
President Kennedy se "Moon Speech" word 50 jaar oud
In 1961 het president John F. Kennedy 'n toespraak aan die kongres gelewer waarin hy 'n beroep op die land doen om 'hom te verbind tot 'n man op die maan', 'n doelwit wat teen die einde van die dekade bereik is. Ira Flatow en gaste bespreek die begin en nalatenskap van die Apollo -missies na die maan.
John M. Logsdon, skrywer: "John F. Kennedy en The Race to The Moon" (Palgrave Macmillan, 2010), professor emeritus in politieke wetenskap en internasionale aangeleenthede, Elliot School of International Affairs, George Washington University, Washington, DC
Nicholas de Monchaux, skrywer: "Spacesuit: Fashioning Apollo" (MIT Press, 2011), assistent -professor in argitektuur en stedelike ontwerp, Universiteit van Kalifornië, Berkeley, Berkeley, Kalifornië.
Jy luister na SCIENCE FRIDAY. Ek is Ira Flatow. Die beroemde JFK -maantoespraak daarna.
President JOHN F. KENNEDY: Ek glo dat hierdie nasie hom daartoe moet verbind om die doel te bereik, voordat hierdie dekade uit is, om 'n man op die maan te land en veilig terug te keer na die aarde.
Geen enkele ruimteprojek in hierdie tydperk sal vir die mensdom meer indrukwekkend wees of belangriker vir die verkenning van die ruimte op lang afstand nie, en dit sal nie so moeilik of duur wees om dit te bereik nie.
FLATOW: Dit was hierdie week 50 jaar gelede dat president Kennedy 'n ambisieuse plan aan die kongres voorgelê het, regtig 'n uitdaging - hy wou 'n man veilig op die maan laat beland en hom terugbring voor die einde van die dekade, en u weet die res, soos hulle sê, is geskiedenis.
Maar baie van die geskiedenis is nie te bekend nie, soos byvoorbeeld die manier waarop NASA en CBS saamgewerk het om die eerste landing op televisie te stuur, of dat Kennedy twyfel oor die plan en dat dit nog lank nie 'n koue oorlog was nie, hy was bereid om saam met die Russe aan die projek saam te werk.
Baie van hierdie verborge geskiedenis kan nou gevind word in twee boeke oor Apollo, en hul skrywers is nou hier by my. John Logsdon is skrywer van "John F. Kennedy en die wedloop na die maan." Hy is professor emeritus in politieke wetenskap en internasionale aangeleenthede aan die George Washington Universiteit. Hy het ook die Space Policy Institute daar gestig, en hy sluit by ons aan by ons NPR Studios in Washington. Welkom terug by SCIENCE FRIDAY, John.
Professor JOHN LOGSDON (George Washington Universiteit): Goeiemiddag, Ira.
FLATOW: U is welkom. Nicholas de Monchaux is die skrywer van "Spacesuit: Fashioning Apollo." Hy is die assistent -professor in argitektuur en stedelike ontwerp aan die Universiteit van Kalifornië, Berkeley. Hy sluit by ons aan vanaf ons ateljee daar. Welkom terug by SCIENCE FRIDAY, dr. De Monchaux.
Professor NICHOLAS DE MONCHAUX (Universiteit van Kalifornië, Berkeley): Baie bly om by u te wees.
VLAK: En net om ons luisteraars in te vul, toe ons 'n paar maande gelede die eerste keer met dr. De Monchaux gesels het, het hy met ons gepraat oor die ontwerp van die ruimtepak. 'N Goeie deel van die boek is hoe Playtex die ruimtepak ontwerp het wat die ruimtevaarders op die maan laat beland het.
Jou boeke is gevul met soveel interessante besonderhede wat oor die ruimtewedloop weggelaat is. Ek wil dadelik daarby ingaan. John Logsdon, vir mense wat nie die geskiedenis kan onthou nie, of dalk nie te jonk is om te onthou nie, gee ons 'n idee wat in die wêreld aan die gang was toe Kennedy die toespraak gelewer het.
Prof. LOGSDON: Wel, Kennedy het in die amp gekom sonder om baie na te dink oor die ruimteprogram en wou 'n besluit uitstel oor wat die Verenigde State sou doen. Maar toe op 12 April '61, is Yuri Gagarin deur die Sowjetunie gelanseer, die eerste mens wat in 'n wentelbaan gegaan het, en die wêreldreaksie was eenvormig positief.
En ek dink dit het Kennedy regtig oortuig dat die Verenigde State die Sowjetunie standaard nie kon toelaat om alles skouspelagtig in die ruimte te doen nie, en 'n paar dae later het die Verenigde State Kubaanse rebelle na die oewer van die Varkbaai gestuur, het hulle toe nie lugondersteuning gegee nie.
En Kennedy en sy nuwe administrasie het swak gelyk voor die wêreld, terwyl die Sowjetunie sterk gelyk het. Ek dink dit versterk Kennedy se besluit om vorentoe te gaan.
Kennedy het gesê dat die Verenigde State 'n manier moet vind om terug te keer en in werklikheid 'n ruimtewedloop te wen.
FLATOW: So het hy die idee in gedagte gehad, of het hy sy adviseurs gevra om iets vir hom te bedink?
Prof. LOGSDON: Wel, ek dink hy het die baie breë idee dat ons iets moet doen om ons in die leidende posisie in die ruimte te plaas, maar op 20 April skryf hy 'n memo aan Lyndon Johnson wat sê: Find me a space program wat dramatiese resultate beloof, waarin ons kan wen - 'n baie duidelike stel vereistes: ruimte, dramaties, wen.
FLATOW: En hy het dit aan Johnson gegee om te vind.
Prof. LOGSDON: Hy het Johnson gevra om 'n oorsig te doen of 'n oorsig te reël, en die volgende twee weke het die vise -president dit gedoen, NASA ingebring, die departement van verdediging ingebring, Werner von Braun ingebring, amper as 'n individu het 'n paar sakelui en 'n paar leiers in die senaat ingebring en uiteindelik tot die gevolgtrekking gekom dat die maan inderdaad die eerste teiken was wat die Verenigde State ten minste 'n goeie kans gehad het om voor die Sowjetunie te bereik.
FLATOW: Nicholas, sou u in die algemeen met die beoordeling saamstem?
Prof. DE MONCHAUX: Ek sou. Ek dink dit is - Dr. Logsdon se werk is wonderlik oor hierdie onderwerp, dink ek. Maar ek neem jou na 1961, waar jy, as jy 'n koerant oopmaak, waarskynlik 'n foto van John F. Kennedy self in 'n ruimtepak sal sien, nie letterlik een nie, maar aangetrek in 'n ruimtepak, soos hy gereeld was, deur beide tekenaars soos Herblock en kunstenaars soos Richard Hamilton (ph).
En die soort afplatting van die hele ruimtevaart rondom Kennedy was 'n baie belangrike illustrasie van hoe Kennedy se eie persoonlikheid, as 'n soort heldhaftige figuur met hierdie bemeestering van die media, onmiddellik was, so gou toe die ruimtewedloop aangegaan het, was dit in botsing met die heldhaftige figuur van die ruimtevaarder self.
Ek dink dus dat die verhaal, soos u dit vandag vertel, wat natuurlik 'n epiese wêreldverhaal is, maar ook 'n baie persoonlike verhaal oor Kennedy, 'n baie interessante manier is om hierdie geskiedenis te verstaan.
FLATOW: ek verstaan ​​ook dat u albei u boeke gelees het - dit is albei uitstekende boeke - dat dit amper van die begin af die eerste reuse -televisie -geleentheid sou wees, nie waar nie?
Prof. LOGSDON: Wel, Kennedy.
VLAK: Gaan voort, John, u kan eers gaan.
Prof. LOGSDON: Goed. Ek bedoel Kennedy het baie betrokke geraak by 'n kritieke besluit, naamlik om die eerste Amerikaanse bekendstelling, die suborbitale vlug van Alan Shepard, wat uiteindelik op 5 Mei gebeur het, op televisie te stuur, om dit regstreeks op televisie te stuur, ondanks 'n aantal van sy adviseurs wat sê dit is te riskant net na die Varkbaai wil ons beslis nie nog 'n ramp hê nie, en veral nie 'n ramp waar die kans groot is dat 'n ruimtevaarder sy lewe kan verloor op regstreekse televisie nie.
Kennedy het die advies van 'n paar mense wat gesê het waarom 'n sukses uitgestel word, geneem en die besluit geneem dat die missie en alles wat daarop volg, op regstreekse televisie sou wees.
DE MONCHAUX: Ag, ek wil u daarop wys dat onder die adviseurs wat Johnson bymekaar gekom het, eintlik Frank Stanton (ph), die hoof van CBS, was, en daar was baie naby aan die oppervlak in die hele beplanningsproses die idee hiervan as 'n media -gebeurtenis, en dit was iets wat die Verenigde State baie goed kon doen wat die Sowjetunie nie kon doen nie, omdat die Sowjets nooit in hul hele ruimtegeskiedenis suksesse aangekondig het nie, nadat hulle seker was dat dit gebeur het. Hulle was allergies vir enige idee van lewendige dekking en deursigtigheid.
Kennedy het dus die toon van die Amerikaanse ruimtevaart as 'n openbare media -geleentheid sowel as 'n tegnologiese poging aangegee.
Prof. LOGSDON: Die doel van Apollo was immers om Amerikaanse tegnologiese en organisatoriese bekwaamheid te demonstreer, en die beste manier om dit te demonstreer, is om dit deur almal te laat sien.
FLATOW: En u doen baie moeite in u boek, Nicholas, om daarop te wys dat dit was - omdat Frank Stanton 'n adviseur was, dat CBS 'n soortgelyke keuse was. U sê 'n toenemende medepligtigheid tussen NASA se perskantoor en CBS, dat CBS as die netwerk gekies is, en Walter Cronkite, om die vreugdes van die ruimtewedloop oor te dra.
Prof. DE MONCHAUX: Wel, ek sou nie noodwendig sê dat CBS gesalf is nie, maar dat dit destyds baie gesalf was deur die Amerikaanse bevolking destyds as die sentrale stem van nuusdekking.
CBS het beslis meer geld bestee as enigiemand anders op sy televisie -dekking. Dit was ontevrede oor baie van die beeldmateriaal wat NASA aangebied het tydens die beplanningsproses vir die maansending, wat so lank en duur was as verskillende komponente van die ruimteprogram.
En so het dit baie van die ondernemings wat simulators en visuele effekte verskaf het, weer aangestel om die ruimtevaarders vir NASA op te lei om visuele effekte en simulasies vir hul eie gehoor vir die TV -uitsending te produseer.
En ek dink dat die gehoor se aandeel vir CBS tydens die Apollo -program tussen 45 en 50 persent van die Amerikaanse huishoudings was. Die stem van Cronkite was dus die stem van die ruimteprogram.
FLATOW: Maar CBS is ook na Kennedy in die Johnson-administrasie ingebring, waartydens die grootste deel van die ruimte-poging plaasgevind het, om die beeld van Lyndon Johnson eintlik te help. Het CBS nie gehelp om die lessenaar wat Lyndon Johnson ontwerp het, te ontwerp nie.
DE MONCHAUX: Wel, Frank Stanton het persoonlik gehelp om Lyndon Johnson se lessenaar in die Withuis te ontwerp om hom meer telegenies te maak. Johnson was baie onseker oor sy eie beeld, veral met betrekking tot die Kennedys. Hy het dus gevoel dat hy elke hulp nodig het wat hy kan kry.
FLATOW: En u wys ook daarop dat die stel waarna CBS gebruik is, die HAL-1,000 genoem word.
Prof. DE MONCHAUX: Ja, wel, dit was selfs die HAL-10,000.
VLAK: Tienduisend, ek is jammer, ek het 'n nul laat staan.
Prof. DE MONCHAUX: Moenie bekommerd wees nie. Dit was, dit was - wel, die stel is 'n pragtige voorwerp, en dit word nie gereeld gesien in baie van die terugwerkende beeldmateriaal wat ons sien nie. Maar dit is ontwerp deur Douglas Turnbull (ph), wat al die visuele effekte vir Kubrick se "2001" gedoen het, en daarom het dit hierdie naam gehad.
En dit was - dit was 'n soort revolusionêre tegnologie. Dit bevat baie van die komponente wat ons vandag met TV -uitsendings assosieer: knipbanke, groen skerms, bedekte skerms wat destyds net so ongewoon was as wat dit nou oral voorkom, veral omdat - verskoon my - Bob Whistler (ph), wat die vervaardiger was van die CBS-uitsendings, het eintlik saam met Ted Turner van CNN die mede-stigter geword, waarin baie van hierdie tegnieke wat ontwikkel is vir hierdie ongekende, 31 uur, 48-uur uitsendings, waarna dit saamgevoeg is tot maak baie uit die kontemporêre medialandskap.
VLAK: Mm-hmm. 1-800-989-8255 is ons nommer. John, dink u dat Kennedy geweet het wat eintlik tegnies behels het om maan toe te gaan toe hy die toespraak gehou het?
Prof. LOGSDON: Nee, baie min mense het begin. Ek bedoel, die plan was destyds om 'n vuurpyl te bou wat selfs groter was as die Saturn V wat uiteindelik gekies is en net na die maan se oppervlak te vlieg. Die hele idee van ontmoetings in die baan van die aarde of in die maanbaan is nie in ag geneem nie.
As ek die dokumente lees, na die bande luister, het ek die gevoel dat Kennedy nie veel tegnologie het nie, dat hy nie 'n tegnologies gesofistikeerde individu is nie. Ek bedoel, hy het die Kaap ses dae voor sy dood besoek en is ingelig oor die Apollo -reëlings en die Saturnus I -lanseerder gesien. En NASA nommer drie op daardie tydstip, Bob Simmon, sê miskien het hy vir die eerste keer 'n goeie idee gehad van wat hy goedgekeur het. Ek dink dus dat dit vir hom 'n politieke was; ek dink nie vreeslik visioenêr nie, maar nie 'n goeie idee van die tegnologie nie.
VLAK: Hmm. Gesels met John Logsdon, skrywer van "John F. Kennedy en die wedloop na die maan", en Nicholas de Monchaux, skrywer van "Spacesuit: Fashioning Apollo."
Het die president gedink - jy weet, daar was 'n reuse -wedloop met die Sowjets, en jy praat in jou boek dat hy op 'n stadium Nikita Chroesjtsjof genader het en hom gevra het of hulle wil saamwerk.
Prof. LOGSDON: Wel, hy het hom twee keer genader.
Prof. LOGSDON: Ek bedoel, in die eerste plek het ons nie geweet wat die Sowjetunie doen nie. Dit blyk dat hulle nie 'n maanprogram gehad het terwyl Kennedy gelewe het nie, en dat ons net onsself gejaag het. Maar ons het dit nie geweet nie.
Kennedy het die Withuis binnegekom omdat hy aan ruimte gedink het as 'n gebied van samewerking om spanning te verminder. In sy intreerede wat hy aan die Sowjetunie gesê het, laat ons saam die sterre verken. Gagarin en die besluit om mee te ding, lê dit opsy, maar nie baie lank nie. Tien dae later, nadat hy die besluit oor die maanlanding aangekondig het, ontmoet hy Khrushchev in Wene, hul enigste ontmoeting van aangesig tot aangesig, en tydens albei middagetes word voorgestel, waarom doen ons dit nie saam nie? En Chroesjtsjof het nee gesê. Dit is te naby aan ons militêre tegnologie, ons militêre geheime. Ons wil dit nie doen nie.
En toe, twee maande voor hy vermoor is, het Kennedy in die mees openbare omgewing teruggekeer na hierdie idee, die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies, het 'n gesamentlike ekspedisie na die maan voorgestel. Ted Sorensen sê Kennedy, deur dit alles, sou eerder saamgewerk het as om mee te ding. Maar mededinging blyk die meer polities relevante en lewensvatbare opsie te wees.
FLATOW: Dit is SCIENCE FRIDAY van NPR. Ek praat Ira Flatow met John Logsdon en Nicholas de Monchaux.
50 jaar later, wat dink jy is die nalatenskap? Ek sal julle albei vra, John, die eerste van die Apollo -program en die wedloop na die maan?
Prof. LOGSDON: Wel, ek dink die erfenis van beelde, die feit dat ons dit gedoen het, het dit gedoen, is iets wat deel uitmaak van die Amerikaanse erfenis, iets waarop ons steeds moet wys wanneer ons trots wil wees. land. Dit het wel 'n sterk positiewe invloed op die Amerikaanse beeld regoor die wêreld gehad. Dit het aanleiding gegee tot 'n cliché - as ons na die maan kan gaan, waarom kan ons nie, wat volgens my basies leeg is van betekenis? Ek dink Apollo en die omstandighede wat dit moontlik gemaak het, was uniek en nie 'n model vir ander grootskaalse ondernemings nie.
En ek dink dit het 'n taamlik jammer effek op die langtermyn-Amerikaanse ruimteprogram gehad deur die program as 'n wedloop te beskou. Sodra u die wedloop gewen het, soos ons met Apollo 11 gedoen het, was daar geen antwoord op wat daarna sou gebeur nie. En ek dink ons ​​is al 40 jaar lank besig om te dryf.
Prof. DE MONCHAUX: Wel, ek - een van die dinge wat ek in my boek probeer doen het, is om seker te maak dat die verhaal van Apollo nie net 'n soort opkomende tegnologiese verhaal is nie, dit is baie duidelik, maar eerder so baie 'n produk van die kultuur en 'n soort sagte landskap van sy tyd.
Ek sou sê dat - terwyl ons daarna terugkyk, ons ook baie versigtig moet wees om dit nie bloot as 'n soort groot nasionale prestasie te beskou nie. Dit is beslis wat al die verskillende media ons destyds vertel het. Maar ook baie soort van 'n illustrasie van die intense magte wat die Amerikaanse kultuur binnedring en die leiers soos Kennedy, wat besluite wou neem oor hoe ons hierdie ongewone, vreemde landskap van die 1960's sou onderhandel waarin ons almal kon sterf môre deur 'n kernaanval en wat ons nie geweet het in watter rigting dit was nie. En dit was dus 'n poging om sin te maak uit daardie era en om 'n soort funksie aan 'n openbare gesig te gee, aan iets wat baie ingewikkeld en baie subtiel was.
En ek dink dat ons op baie maniere ook baie dankbaar moet wees dat ons nie in 'n tyd wat so verwarrend was, leef nie. Ons eie tyd is natuurlik ook baie verwarrend, maar nie heeltemal in sulke apokaliptiese terme nie.
FLATOW: John, wat sou die ekwivalente 2012 -dollar wees.
Prof. LOGSDON: Wel, ek ken die 2010 -dollar vir Apollo.
Prof. LOGSDON: Dit is $ 151 miljard in 2010 -ekwivalente. Net ter vergelyking, die pendelbus het ons amper 209 gekos. Die pendelbus het ons meer gekos as wat Apollo gedoen het.
VLAK: Wow. Dit plaas dit 'n bietjie meer in perspektief, dink ek.
Prof. DE MONCHAUX: Maar die Apollo -program was slegs - jy weet, van die begin daarvan af tot die oomblik dat ons op die maan beland het, sou dit wees asof ons besluit het met geen van die tegnologie om op die maan te land nie, jy weet , 2001 en het dit drie jaar gelede gedoen. Dit was 'n enorme rede, daarom sê ek dat dit die soort diamant was van 'n prestasie wat destyds deur die tydelike en politieke kragte saamgepers is, terwyl die pendelprogram 'n soort van dekades lange, heel ander soort onderneming is.
Prof. LOGSDON: Ja, dit is eerlik genoeg. Ek bedoel, miskien is die beter vergelyking iets soos die Manhattan -projek, wat dieselfde hoeveelheid dollars, $ 28 miljard of die Panamakanaal, wat agt miljard was, kos in vergelyking met Apollo's 151.
VLAK: Wow. Goed. Ons neem 'n kort pouse en neem u - ons neem u vrae en telefoonoproepe. Ons nommer: 1-800-989-8255. Gesels met John Logsdon, skrywer van "John F. Kennedy en The Race to the Moon", en Nicholas de Monchaux, wie se skrywer van "Spacesuit: Fashioning Apollo."
Soos ek sê, ons nommer: 1-800-989-8255. En tweet ons, @scifri, S-C-I-F-R-I. Verlaat 'n gesprek - of sluit aan by 'n gesprek. Begin een op Facebook op sciencefriday/ - Facebook/ scifri. En ook op ons webwerf by sciencefriday.com. Ons kom terug na hierdie kort pouse en praat oor die erfenis van John F. Kennedy se toespraak 50 jaar gelede hierdie week. Bly by ons.
President KENNEDY: Ons kies om in hierdie dekade maan toe te gaan en die ander dinge te doen, nie omdat dit maklik is nie, maar omdat dit moeilik is.
FLATOW: Dit is president Kennedy wat aan die Rice -universiteit in September 1962 praat. Dit is SCIENCE FRIDAY. Ek is Ira Flatow. Ons praat oor die - nog 'n toespraak wat die president 'n jaar tevore in die kongres gehou het, in 1961, oor die noodsaaklikheid - om na die maan te gaan voordat die dekade uit was.
My gaste, John Logsdon, skrywer van "John F. Kennedy en The Race to the Moon", en Nicholas de Monchaux, skrywer van "Spacesuit: Fashioning Apollo."
John, het die president enige tyd in sy denke afstand gedoen of het hy gedink nadat hy die eerste toespraak of die tweede een gehou het?
Prof. LOGSDON: Ag, ek dink so. Hy was nie 'n ruimtevisioenêr nie. Hy was nie toegewyd aan ruimte nie. Hy het aanhoudend gesê: is dit regtig die geld werd? Dit is baie geld, om seker te maak dat ons dit nie mors nie. En dan was daar baie kritiek in 1963, en Kennedy het redelik baie van die kritiek ter harte geneem.
Die Kennedy -biblioteek het Woensdag, op die herdenking van die toespraak, 'n opname van die ontmoeting tussen NASA -administrateur Jim Webb en die president vrygestel. En die uittreksels uit die vergadering klink asof Kennedy wankelrig was. Ek dink hulle is 'n bietjie uit verband geruk. Hy was bekommerd oor die behoud van politieke steun vir die program toe die Verenigde State of die Sowjetunie 'n paar jaar lank nie veel in die ruimte doen nie. En hy was bekommerd dat dit 'n kwesbaarheid sou word, terwyl hy hom in 1964 vir herverkiesing beywer het.
FLATOW: Het president Johnson, wat oorgeneem het - ek bedoel, hy kon gesê het, dit was JFK se ding, nie myne nie. Maar hy het.
Prof. LOGSDON: Wel, hy het wel gesê - ek is jammer.
Prof. LOGSDON: Hy het wel gesê dit is JFK se ding. En omdat dit so was, gaan ons vorentoe. Dit het 'n gedenkteken geword vir 'n gevalle president.
FLATOW: Ja. Ek sou sê, dit kon hom 'n geleentheid gegee het as hy nie wou gaan nie, om te sê dat dit JFK's was, maar hy het dit geneem en daarmee gehardloop.
Prof. LOGSDON: Wel, dit was immers.
Prof. LOGSDON:. Lyndon Johnson wat die program in die eerste plek aan Kennedy aanbeveel het.
FLATOW: En die ruimtesentrum is in Houston, laat ons nie vergeet nie.
Prof. LOGSDON: Wel, nie per ongeluk nie, maar nie as gevolg van Lyndon Johnson nie.
Prof. LOGSDON: Dit was 'n Texas -kongreslid met die naam Albert Thomas wat die krediete van NASA beheer het, wat die onmiddellike oorsaak was. Hy het aan Jim Webb gesê, aan John Kennedy gesê: as u die geld wil hê wat u daarvoor vra om Apollo aan die gang te kry, is dit beter om die installasie vir die program in my distrik in Houston te vind.
FLATOW: En u reaksie hierop, Nicholas?
Prof. DE MONCHAUX: Wel, jy weet, ek dink dit is regtig - Kennedy is so 'n interessante figuur en in sommige opsigte 'n bietjie soos die ruimteprogram. Hy is - die heldhaftige eienskap wat hy deur die geskiedenis gegee is - help ons soms om die soort wonderlike pragmatisme wat eintlik in werking was, te verblind. Ek bedoel, Kennedy was iemand wat - of dit nou 'n beeld was soos die monnik, Thich Quang Duc - wat hom in Junie 1962 in Viëtnam aan die brand steek, of betogers wat in Mei 1963 deur polisiehonde in Birmingham aangeval is - hy was iemand wat voel gebuffel deur die destydse televisiebeelde en wat altyd gevoel het dat hulle op hierdie besondere beelde reageer. En dus was die ruimteprogram regtig 'n poging om die verhaal terug te keer en op soortgelyke wyse te beheer - op 'n werklik globale skaal.
U weet, Harold Macmillan, die eerste minister van Groot -Brittanje, het in sy dagboek geskryf nadat hy Kennedy vir die eerste keer ontmoet het, dat hy regtig nie veel van hom as 'n soort groot strategiese denker gedink het nie, maar dat hy gedink het dat hy die beste was person he had ever met making decisions under pressure.
FLATOW: Are we ready? Ek is jammer. Go ahead.