Geboorteverhaal: 'n dwelmvrye HypnoBirth - Inligting - 2022
Geboorteverhaal: 'n dwelmvrye HypnoBirth
My water het soggens gebreek en die hele dag so gesuip. Ek was nie heeltemal seker dat dit aanvanklik gebreek het nie: toe ek wakker word, was ek net 'n bietjie nat en dit was heeltemal duidelik, so dit het my 'n rukkie geneem om seker te wees dat dit nie net piep of sweet of iets was nie.
Met my eerste swangerskap was ek in daardie minderheid vroue wie se water met 'n sop breek voordat die kontraksies ooit begin - en dit het in 'n restaurant gebeur terwyl ons aandete geëet het.
Hierdie keer het ek heelwat tyd spandeer om my bekommerd te maak oor die rusbank en om te bekommer of die baba in orde was, aangesien sy vloeistof uitlek. Ek het my man saam met my seun, Michael, soggens na sy kleutergimnasium toe gestuur, seker ek sal hulle moet terugbel, want my kontraksies was 'n paar minute van mekaar ... en toe het die hele dag niks gebeur nie.
Ek was nie regtig bang nie, maar ek het daardie gevoel van opgewondenheid en afwagting gehad, met net 'n bietjie angstigheid inmekaar en gewag dat iets groots sou gebeur. Ek het ook ongeduldig gevoel; Ek het voortgegaan om my vordering met my eerste arbeid, wat so vinnig was, te vergelyk. Ek het die huis skoongemaak, piesangbrood gemaak en gekyk Dora the Explorer saam met Michael. (Dit was die episode waarin Dora se tweelingbroer en -suster gebore word. Dit was soort van netjies, hoewel ek nie dink dat Michael die verbinding gemaak het nie.)
Om 15:00 het my ob-gyn gesê om net hospitaal toe te gaan en uitgekyk te word. Ek was bang vir allerlei ingrypings, maar ek het in elk geval gegaan omdat ek wou sorg dat die baba nie in die nood was nie. Ons het 'n vriend gebel om by Michael te kom bly. Net toe ons na die parkeerterrein van die hospitaal stap, voel ek uiteindelik een groot gus. Ek weet nie of ek uiteindelik ontspan nie, want ons het dit gaan ondersoek, of dit net toevallig was. In 'n oomblik van swangerskap in die swangerskap, was ek baie meer bekommerd oor mense wat gedink het ek het my broek opgeplak as wat ek te kampe gehad het!
Die baba was in orde, en die sametrekkings begin kort nadat ons in die hospitaal opgekom het. Hulle was die eerste twee uur redelik lig. Hulle voel soos 'n druk en knyp; Ek kon voel hoe my baarmoeder stadig afklem en dan weer oopgaan, asof die sametrekking in 'n golf oor die baarmoeder rol. Ek het nie veel daarvan by my eerste baba gevoel nie, maar hierdie keer het ek 'n uur of twee daarvan gehad.
Behalwe die bed en die TV (dankie tog vir Maandagaand sokker), Het ek nie juis baie aandag geskenk aan die ander dinge in die kamer nie, hoewel dit interessant was om die sametrekkings op die filmtape te sien, ten minste in die begin. Die personeel het 'n lekker werk gedoen om die ligte verdof te hou en seker te maak dat ek sokkies en komberse en goed het sonder om te opdringerig te wees.
Ek het HypnoBirthing-tegnieke gebruik ('n vorm van self-hipnose wat staatmaak op visualisering, bevestiging en diep asemhaling) in plaas van dwelmmiddels toe Michael gebore is, en ek het sommige van hulle - hoofsaaklik visualisering - weer met hierdie arbeid gebruik. Ek het my verbeel dat elke sametrekking 'n golf was en probeer om bo-op te surf. Ek dink die tegnieke het my meestal gehelp om die pyn te hanteer eerder as om dit te verlig, hoewel in die begin, as die sametrekkings minder intens was, het asemhaling 'n bietjie gehelp. Ek was nie op die punt om die geboorte dwelmvry te doen nie, maar ek het aanhou sê: "Laat ek kyk hoe ver ek kan kom," en toe ek omtrent aan die einde van my tou was, het die baba besig om te kroon.
Ek het die meeste van die tyd aan my kant gewerk met die bed plat, maar toe dinge regtig intens geword het, het die verpleegster van kraam en bevalling voorgestel dat ek op my hande en knieë probeer, wat blykbaar help. Sy plaas die agterkant van die bed amper regop en ek leun daarop terwyl ek op die bed kniel.
Toe ek na 7 sentimeter verleng het, het die kontraksies baie intens geword. Ek voel krampagtig oor die bodem van my baarmoeder, soos die ergste menstruele krampe ooit, behalwe dat ek kon voel hoe hulle aangaan, bou en dan bedaar. Man, het ek uitgesien na die bedwelmende! Net die feit dat ek geweet het dat daar 'n klein pouses was, hou my aan die einde. Nadat die sametrekkings regtig intens geword het, het ek opgehou om die visualisering te gebruik. Die afgelope 45 minute het ek net deur dit asem gehaal en Pilates se asemhaling gebruik (diep, gekontroleerde asem deur my neus en deur my mond).
Op hierdie stadium het hulle my dokter gebel. Toe sy opdaag, is die baba besig om te kroon. Sy het voorgestel om minerale olie te gebruik om skeur te voorkom, en ek het glad nie geskeur nie. Ek moes die dokter vra om my te verfris om te druk, want dit was 'n tydjie! Sy het vir my gesê om diep asem te haal, dit te laat gaan, dan weer diep asem te haal en te druk. Die stoot het harder gevoel as by my vorige geboorte, miskien omdat hierdie baba swaarder was as my eerste.
Hy het omstreeks 07:24 uitgekom, ongeveer drie en 'n half uur na my eerste sametrekking. Ek het nooit uitputting van die moeder gevoel nie, maar na sy geboorte het ek 'n groot gevoel van verligting gevoel. My ob-gyn het gesê: 'Goeie aflewering. Dit was lekker.' Miskien nie hoe ek dit sou beskryf het nie, maar ek is baie trots op myself (want ek dink alle moeders moet maak nie saak hoe hulle geboorte lewer nie).
Kyk die video: Positive u0026 Empowering PREGNANCY AFFIRMATIONS for a Beautiful Pregnancy (Junie 2022).