Pikkelik se blik | Oor dae en dinge en moegword en aangaan…
Met die dat ons huis ons 'n fortuin gekos het om te herstel, en die skuldige party sy skouers optrek en weier om te betaal betree ek in hierdie nuwe jaar alweer 'n nuwe fase in my lewe. Ek sal eenvoudig nou maar voldag moet inspring en werk. Maar nou sit ek met 'n krisis van epidermiese proporsie, ons dorp het nie so iets soos naskool nie. Dit bestaan eenvoudig nie.
Maar soos dinge nou maar gebeur, het die uitkoms alweer naby gesit. Tydens die vakansie het ek 'n blanke dame gehad wat drie dae 'n week my kinders by die huis kom oppas het, nadat sy haar werk by die kleuterskool verloor het toe diè by die laerskool ingeskakel het. Dit was werklik net te swaar vir my mamma-hart om hulle elke dag saam te neem werk toe. Die drie dae het toe einde ten laas vier dae geword. Sy is so wonderlik met die kinders, hulle verf, ryg krale in, maak kaartjies, bak koekies…. Ek voel skoon skuldig.
Maar die dame loseer tans by familie, en op 36 is dit ook nie altyd 'n goeie ding nie. Maar heelaas sy het nie werk nie, en die vooruitsigte van werk in Amdam is ook 0 %. Toe gaan sit ek en dink, en na baie gebede het ek met 'n oplossing gekom wat ons albei soos 'n handskoen pas. Ons tweede huis staan leeg. Met ander woorde ek het vir haar blyplek. Ek het my bediende laat gaan, wat my nie een enkele traan laat pik het nie, want sowaar – ek was naby aan aanranding. Met die samevoeging van die 'huurgeld' van die huis, my bediende se salaris, gratis water en ligte en 'n klein bietjie ekstra kon ek dit regkry om haar as voltydse huishoudster en 'nanny' aan te stel.
Ander mense kan moontlik hulle neuse optrek, my uitkryt en slegsê, maar werk was vir my nog altyd edel. Of jy nou strate vee, of boeke doen, toilette skoonmaak of 'n land regeer, werk is werk. Ek gaan wel nog iemand kry wat een maal 'n week vir my gaan kom stryk, maar ek is vir die eerste keer in 'n baaaaie lang ruk ontslae van 'n berg stres.
Ek weet my kinders is behoorlik versorg.
Nou bid en vertrou ek net dat hierdie nuwe era goed sal verloop.
Miskien moet ons hierdie net bietjie meer ter harte neem, en ons kinders leer daar is 'n 'regte' wêreld daar buite, wat nie soos ons as ouers met hulle nonsens gaan tevrede wees nie. Die lewe is nie maklik nie, en hoe vroeër hulle dit leer en begryp hoe beter.
Ek sal bitter graag elke keer as hulle iets wil hê dit vir hulle wil gee, en die versoeking is ongelooflik groot om dit tog te doen, want eerstens wil ek hulle gelukkig sien en tweedens wil mens net die gekerm laat einde kry, MAAR, dis nie hoe die lewe werk nie.
Net iets om oor na te dink…
3 Comments	| Dae en Dinge	| Permalink
Elke oggend eerste ding, vind ek my weg deur al die koerante. Ek begin by Nuus 24, dan Beeld, Die Burger en laaste Volksblad. Elke aand voor ek gaan slaap doen ek presies dieselfde. Dis deel van my roetiene. My my-tyd. Daai deeltjie van die dag wat ek myself gun om te lees. Om te ervaar wat in die wêreld aangaan. Om te onthou dat daar meer is as net dit waarin ek leef en waaraan ek gewoond is.
Toe ons in Upington gebly het was daar 'n tyd wat ons op 'n kleinhoewe buite Upington gebly het. Swartkop – die hoewe se naam was sommer 'Lelik'. Ek het hier en hier daaroor geskryf. Dit was die enigste gedeelte van Upington wat vir my sin gemaak het, die enigste deel van ons ballingskap waar ek bietjie geluk geken het. En ek het 'n vrou gehad wat in die huis gewerk het. 'n Vrou wat betroubaar was, wat gesorg het dat daar bietjie orde in die chaos was. Sy het twee kinders gehad, dieselfde ouderdomme as myne. Hulle het sommer in die middae oor die klipkoppie geloop en saam met my kinders kom speel. Saam geëet, saam gespeel, saam kwaad gedoen, saam gelag. Maria was my regterhand.
En gister lees ek hierdie berig in die Volksblad raak, en ek huil en huil en huil.
UPINGTON. – 'n Derde watertreurspel binne net 'n maand het dié dorp die naweek getref toe 'n vierjarige kleuter en haar sewejarige boetie albei in die kanaal net buite Upington verdrink het.
Die twee was hul ouers, mnr. Mowen en mev. Maria Lubbe, se enigste kinders.
Klein Marsha Lubbe het water uit die kanaal by Leseding net buite Upington gedrink toe sy ingeval het. Haar boetie, Romeo, het agterna gespring, maar albei is deur die sterk stroom water meegesleur.
Vir hul ouma, mev. Berdien Kordom, is hul dood 'n tragiese herinnering aan toe haar seun, Roman (toe tien jaar oud), op 20 November 2008 in dieselfde kanaal verdrink het.
Lede van die polisie se duikspan op Upington het die kinders se lykies Saterdag omstreeks 09:00 uit die kanaal gehaal nadat hulle Vrydagmiddag in die water beland het.
Die Lubbe-egpaar was gister op Keimoes om die tragiese nuus aan familie daar oor te dra. Hul selfoon was afgeskakel en hulle kon nie vir kommentaar bereik word nie.
Familielede by die gesin se huis, in die brandarm Leseding-nedersetting sowat 10km van Upington kort voor Louisvale, het gister hartseer vertel die kinders was baie lief vir mekaar.
Kordom het met traangevulde oë vertel dit is die tweede keer in drie jaar wat die kanaal kinders van haar eis – eers haar eie seun en nou haar kleinkinders.
Sy is mev. Lubbe se ma.
Marsha, haar boetie en nog twee maats was Vrydag langs die kanaal toe Marsha wou water drink, het een van die maats aan die familie vertel.
Dié vier het maar altyd saamgeloop.
Sy het ingeval en Romeo het dadelik ingespring om haar te help.
Nie een van die twee kon swem nie en die sterk stroom water het hulle meegesleur. Die kanaal is besonder diep in dié gedeelte en was boonop baie vol.
Die voorval was Vrydag tussen 15:00 en 16:00. Die maatjies het Leseding toe gehardloop om hulp te ontbied.
Kapt. Jacques September, woordvoerder van die polisie op Upington, het gesê die duikspan het hul lykies sowat 15km van waar hulle in die water beland het, gekry.
Ek het kontak met Maria verloor, ek het haar bykans 2 jaar laas gesien. Maar vandag bloei my hart vir haar. My Mamma-hart ween saam met haar mamma-hart.
Niks wat ek sê kan dit beter maak nie, maar weet my gedagtes is voortdurend by jou! Sterkte Maria, en ook ek verstaan dit nie…
8 Comments	| Dae en Dinge	| Permalink
Flitslig se storie…
Hier volg my storie soos aangevra deur Toortsie. Stories opmaak is eintlik Mynick se afdeling. Ek LEES stories, hy vertel hulle. Maar nou ja, here goes…
Grts, Grts, Grts…
Een nag terwyl Nicolene in die bed lê hoor sy hierdie snaakse geluid. Doodbang kruip sy dieper onder die komberse in, maar hoe dieper sy gaan hoe minder help dit. Dis naderhand net haar ogies en hare wat uitsteek maar net niks help nie! Sy is te bang om te beweeg. Sy is te bang om vir Mamma te roep, sy voel hoe haar hele lyfie begin bewe…. Ai tog, as een van die grootmense tog net wil inkom, dink sy.
Skielik is dit weer stil… sy spits haar ore, maar hoor niks, net die doef-doef van haar hartjie. Versigtig kruip sy bietjie onder die komberse uit. Nee wat, dink sy, die geluid is nou weg…
Sy draai op haar sy om gemaklik te lê en net toe sy haar koppie op die kussing neersit, hoor sy dit weer… Grts, grts, grts…. Woerts trek sy haar koppie weer toe onder die komberse! Agge nee toggie, wanneer gaan iemand kom om te kom help!!! Sy lê doodstil… Ieeeeeee, wat is dit nou weer???? O dankie toggie, dis net Mamma wat inkom. Sy spring op en hardloop in Mamma se arms in. Mamma troos en kom sit langs haar op die bed.
Stadig, sodat sy niks vergeet nie, vertel sy vir Mamma van die geluid wat haar so bang maak. Mamma sit geduldig en luister na haar storie en net toe sy by die deel kom waar sy haar koppie toegetrek het, hoor sy weer daardie geluid. Grts, grts, grts… Mamma hoor dit ook!
Gelukkig is Mamma nie 'n bang mens nie, sy staan op en begin soek na die geluid. Eers maak sy die klerekas se deur oop, sy loer binne, blaai deur die klere, kyk onder tussen die skoene, maak die laaie oop. Nee, daar is niks, die geluid kom nie uit die klerekas nie.
Nou stap Mamma na die spieëlkas, gaan ook alles deur en toe sy niks daar kry nie, kyk sy ook in die speelgoedkas, maar niks. Nou wat op aarde kan dan daardie snaakse geluid maak, wonder Mamma hardop. En net daar begin die weer. Grts, grts, grts….
Mamma gaan staan by die deur en roep vir Pappa. Nou is hulle altwee aan die soek en Nicolene begin sommer hierdie speletjie te geniet. Soek Pappa en Mamma die kant van die kamer, is die geluid aan daardie kant van die kamer, gaan hulle na daardie kant toe, is die geluid weer aan diekant.
Pappa en Mamma kom sit langs haar op die bed en begin aan 'n ander plan te dink… Hulle besluit om eers doodstil te sit en te luister waar die geluid vandaan kom en dan verder te soek. Daar sit hulle al drie toe met gespitste ore… Grts, grts, grts… Aha, dit kom van die venster se kant af!!!! Versigtig op sy tone stap Pappa venster toe en maak die gordyn saggies net so op 'n skrefie oop!!
Kan jy nou meer… Julle sal nooit glo wat sien hy daar nie!!! 'n Babakatjie sit op die vensterbank en krap met sy naeltjies teen die venster! Grts, grts, grts… Pappa maak die venster oop en tel die ou maer, koue katjie versigtig in. Nadat hulle hom warmgevryf het en vir hom bietjie melk gegee het, het Nicolene vir hom 'n bedtjie sommer in haar pop se stootwaentjie gemaak. En van daardie dag af, was Nicolene en Grts, want dit is wat sy die katjie genoem het, beste maatjies….
2 Comments	| Dae en Dinge	| Permalink
Die tag waarin ek nie getag is nie!
Nie dat ek enigiemand kwalik neem nie, goeiste ek is dan amper nooit meer hier nie! 🙄 Maar vir die wis en die onwis gaan ek ook hier my letsels lys want ek kan amper nie glo dat ander so min het nie! 😆
Ek sal dit maar in volgorde lys vanaf my geboorte tot met vandag:
Op 18 maande val ek in 'n leë plaasdam in en kry 'n hou op die kop, nege steke so in die middel rond. Dit maak dit vandag nog moeilik om 'n ordentlike kapsel te hê as gevolg van die kroontjies wat ontstaan het.
Op 3 jaag ek met my motorbike binne in die motorhuis deur vas en besorg myself 'n pragtige 9 steke links bokant my oog waar die haarlyn begin. COOL
Op 7 is ek te haastig om vir my broer te wag om sy hande klaar te was en duik sommer oor die bad om die seepbakkie by te kom. Ongelukkig gly my voet op 'n los matjie en ek verower 12 steke onder my ken!
Op 10 val ek uit die peerboom uit en breek my linker arm.
Op 12 het ek my eerste operasie – liesbreuk – wat toe ietwat skeefloop en die gevolg het dat ek nooit 'n 'ietsie bietsie bikini' kan dra nie.
Dan volg daar 'n stil tydperk in my lewe. Eers weer in Matriek op ons '40 days' verloor ek my balans en val agter van 'n bakkie af. Weereens 'n klomp steke op my agterkop! Dat ek enigsins nog hare het is 'n wonderwerk!
Dan genadiglik is daar weer stilte – tot my twee keisers! Come to think of it, met die skryf hiervan begin ek al hoe meer besef my kinders aard beslis na my! 😀
Maar al die uiterlike letsels is eintlik maar net kosmeties. Dis die innerlike letsels wat niemand sien nie, wat mens maak wie en wat jy is. En dan is dit natuurlik ook jou keuse hoe jy anderkant gaan uitkom, gaan jy verdrink in jou sorge, jou selfbejammering, jou bitterheid en haat – of – gaan jy sterker word, opstaan, aangaan, elke dag 'n silly smile op jou bakkies plak en die wêreld vierkantig in die oë kyk??