Diode - Wikipedia
Oppervlak-gemonteerde MELF diodes.
'n Diode is 'n elektriese komponent wat die rigting van die beweging van elektriese lading beperk. 'n Diode laat die vloei van stroom toe in een rigting deur die komponent maar nie in die teenoorgestelde rigting nie. Elektriese stroombane wat nodig het dat stroom net in een rigting vloei maak gebruik van diodes.
Ou diodes sluit "kat-snorbaard" kristalle en vakuumbuis toestelle in. Moderne diodes word van halfgeleiers vervaardig soos silikon en germanium.
2 Termiese- of gasdiodes
3 Halfgeleier diodes
3.1 Shockley diode vergelyking
4 Tipe halfgeleier diodes
5.1 Radio demodulasie
5.4 Logiese hekke
5.5 Temperatuur meting
5.6 Ladding gekoppelde toestelle
Termiese diodes en halfgeleier diodes het in parallel ontwikkel. Fredrick Gurhrie het die prinsiep van termiese diodes beskryf in 1873. Karl Ferdinand Braun het die prinsiep van kristal diodes beskryf in 1874.
Die termiese diode was herontdek deur Thomas Edison op 13 Februarie, 1880. Hy het 'n patent uitgeneem in 1883, maar het nie die idee verder ontwikkel nie. Braun het 'n patent op die kristal diode uitgeneem in 1899. Die eerste radio ontvangers was van 'n kristal diode gebruik gemaak het is deur Greenleaf Whittier Pickard vervaardig in 1900. Die eerste termiese diodes is in Brittanje gepatenteer deur John Ambrose Flemming op 16 November, 1904. Pickard het die patent vir die silikon-kristal-diode ontvang op 20 November, 1906.
Daardie tyd het sulke toestelle bekend gestaan as gelykrigters. In 1919 het William Henry Eccles die term diode geskep van die Griekse wortels di, wat 'twee' beteken, en ode, wat 'pad' beteken.
Termiese- of gasdiodes[wysig]
Die simbool van 'n vakuum diode. Van bo na onder: die anode, die katode, die verhitter filament.
Termiesediodes is vakuumbuis toestelle, wat bestaan uit 'n aantal elektrodes omhul in 'n glas vakuumbuis.
In vakuumbuis diodes vloei stroom deur die katode, 'n filament wat behandel is met 'n mengsel van barium- en stronsiumoksiede. Die stroom verhit die filament, wat termiese emissie van elektrone binne die vakuumbuis veroorsaak. Tydens meevoorspanning is die metaal elektrode, wat die anode genoem word, positief, dus word die elektrone aangetrek na die anode. Wanneer die spannings polariteit omgekeer word (truvoorspanning), word elektrone nie maklik van die onverhitte anode afgeskei nie, daar vloei dus net 'n baie klein lekstroom.
Vir die meeste van die 20ste eeu is vakuumbuis diodes gebruik vir analoog toepassings en as geleikrigters in kragbronne. Vandag word vakuumbuis diodes slegs in gespesialiseerde toepassing, soos geleikrigters in buiskitaar en hotrostel versterkers, en gespesialiseerde hoëspanning toestelle gebruik.
Diode simbool. Stroom vloei van die anode na die katode, maar nie in die ander rigting nie.
Moderne diodes is gebaseer op die halfgeleier pn-voegvlak. In pn-voegvlak diodes kan gewone stroom van die p-tipe kant (die anode) na die n-tiepe kant (die katode), maar nie in die teenoorgestelde rigting nie. Die Schottky diode word gevorm deur die kontak van 'n metaal en 'n halfgeleier in plaas van 'n pn-voegvlak.
'n Halfgeleier diode stoom-spanning, of I-V, eienskap kurwe word toegeskruif aan die sperlaag wat ontstaan by die pn-voegvlak tussen die verskillende halfgeleiers. Wanneer die halfgeleier die eerste keer geskep word versprei die geleidendsband (mobile) elektrone van die N-doteerde gebied na die P-doteerde gebied waar daar 'n groot aantal 'holtes' (plekke vir elektrone waar geen elektron teenwoordig is nie) is waarmee die elektrone herkombineer. Waneer 'n elektron met die holtes herkombineer verdwyn die holte en is die elektron nie meer mobiel nie. Die gebied om die pn-voegvlak word uitgeput van lading en tree op as 'n isolator. Hierdie gebied staan bekend as die sperlaag.
Hierdie gebied kan nie oneindig groei nie. Elke elektron-holte paar wat herkombineer vorm 'n positief-gelaaide doteerde ioon in die N-doteerde gebied en 'n negatief-gelaaide doteerde ioon in die P-doteerde gebied. Soos herkombinasie p