'n Paar jaar gelede het ek vir 'n ruk in Orkney gaan woon om my oupa op te pas terwyl my ouma en ma in Ierland by my tannie gekuier het. Ek sou in daardie twee weke vir ure lank in die troostelose strate van daardie Wes-Transvaalse dorpie rondry. Ek was in die heyday van my groot innerlike konflik oor my identiteit as Afrikaner, besig om Krog en Brink en Giliomee te lees en wanhopig te huil, om gesprekke met my oupa te (probeer) hê oor wat de fok in hul koppe aangegaan het al daardie jare, 'n wrang smaak in my mond. En steeds het ek in die middae die pad gevat en deur die vervalle myndorpie se strate gery, verby die laerskool waar my ma rondgehardloop het in haar atletiekklere, die slaghuis wat agterkwarte adverteer, die mense wat met 'n mikrofoon staan en gospel sing voor die Spar.
Die innerlike konflik rondom my Afrikaneridentiteit het nooit regtig opgehou nie. Na twee motorkapings en die gebeure daarondom het die aard van die konflik dalk net meer kompleks geword, en mettertyd het ek wel besef dat alhoewel ek vir so lank so die moer in was vir alles wat die Afrikaner is het ek ook in sekere aspekte van die kultuur troos gevind. Soos in die kos. Daar's te veel suiker in, en te veel vet, en hopeloos te veel vleis. Maar daar's iets geweldig comforting daarin om by jou ouma se huis te arriveer na 'n paar ure op die pad en begroet te word met 'n reuse bak hoenderpastei, al weet jy hul het NP gestem hul hele lewe.