Nuuskommentaar: Zuma op die rooi tapytPres. Jacob Zuma tydens sy staatsrede. Foto: DoC Maar is “alle oë môre op die parlement gerig” soos sommige rubriekskrywers dit wil hê? Palings kan by Zuma kom les neem oor hoe om uit ongemaklike situasies te kom (en dan daaroor te giggel). Hy het die ganse ANC-topstruktuur in rolle ingedeel om te sorg dat hy so geïsoleer en beskerm moontlik is. Die speaker, en ANC-voorsitter, Baleka Mbete, speel hierin ŉ baie belangrike rol. Die kanse is baie goed om eerder te sien tot watter wanordelikheid die sitting kan ontaard as om te hoor watter antwoorde die president dalk sal verskaf. En daar is enorm baie vrae, maar na berig word, gaan die president net ses beantwoord, en dan ook nie eens voorheen onbeantwoorde vrae nie. Staan nader, palings, vir ŉ Houdini-les. ŉ Mens hoef maar net ŉ oppervlakkige oorsig te doen oor die land se vernaamste nuus om te weet waaroor die publiek graag antwoorde wil hoor. Daar is Eskom se nuwe steenkoolkontrakte, voornemende afleggings op grond van ras wat ook ontken word, vrae oor die president wie se persoonlike raadgewer skynbaar as voorsitter van die Onafhanklike Verkiesingskommissie gestoomroller word, ŉ ambassadeur met ŉ vervalste doktorsgraad, polisielede met baie ernstige kriminele rekords, die president se uitsprake oor grondhervorming wat groot ontsteltenis veroorsaak, spioenasiesake, woelinge op kampusse wat nie so lekker met grondwetlike bepalings strook nie, en vele meer. Zuma sal, nie sonder meriete nie, voel dat van hierdie vrae eintlik aan sy ministers gevra moet word. Maar met alle respek, dan sou Zuma ook meer aandag daaraan moes skenk om gehalteministers aan te stel. Heelwat van die ministers in sy super-kabinet straal nie juis ’n beeld van bekwaamheid uit nie. Die onlangse mosie van wantroue wat weens onbeholpenheid van Agang in die slag gebly het, sal byna vir seker veroorsaak dat die vraegeleentheid nou pa sal moet staan daarvoor. Heelwat “Zuma-bashing” kan verwag word. Vanuit ŉ oorhoofse hoek is die gebeure nogtans baie belangrik. Almal betrokke moet so optree dat die publiek nie vertroue in die parlement verloor nie. Gly die vertroue verder terug, raak opposisiepolitiek nog meer irrelevant juis noudat dit in belangrikheid en statuur moet toeneem. Op kort termyn het die EFF se optrede weer lewe in die belangstelling in die parlement ingeblaas, maar terselfdertyd het ŉ weersin teen die styl begin ontwikkel. Môre se sitting bied die geleentheid om ŉ strategie van stapel te stuur wat die aandag van die publiek sal boei, en terselfdertyd ook nie so platvloers is dat dit weersin wek nie.