Die afgelope weke was vir my opvallend oor die dataskandale wat in die hoofstroomnuus berig word. Ek is eerlikwaar oorweldig deur baie van my eweknieë in die bedryf en hul knie-reaksie en reaksie op hoe Facebook-data geoes en vir politieke doeleindes gebruik is tydens die mees onlangse veldtog.
2008 - Ek het 'n wonderlike gesprek gehad met 'n data-ingenieur uit die eerste veldtog van president Obama wat vertel het hoe hulle data geoes en gekoop het. Hul voorverkiesing was moeilik, en die Demokratiese Party sou donateurs- en ondersteunerslyste nie vrystel nie (eers nadat die voorverkiesing gewen is). Die resultaat was dat die veldtog een van die wonderlikste datapakhuise in die geskiedenis gekrop, gekoördineer en gebou het. Dit was so goed dat teiken na die buurtvlak afgegaan het. Die gebruik van data, insluitend Facebook, was niks minder as skitterend nie - en dit was 'n sleutel om die primêre titel te wen.
2012 - Facebook het direk met president Obama se veldtog gewerk en dit blyk dat die gegewens buite enige verwagting van iemand gebruik is om die stemming na vore te bring en om die president 'n tweede verkiesing te wen.
Die waarheid is dat die eerste twee veldtogte moontlik met Facebook gekoördineer het (daar was selfs 'n oorvleueling tussen die veldtog en Facebook-raadslede). Ek is nie 'n prokureur nie, maar dit is te betwyfel of gebruikers van Facebook die Facebook-voorwaardes daartoe instem. In president Trump se veldtog is dit redelik duidelik dat die gaping ontgin is, maar daar is steeds 'n vraag of enige wette oortree is.
Dit is nie 'n politieke pos nie - ver daarvandaan. Politiek is maar net een van die bedrywe waar data absoluut krities geword het in veldtogte. Daar is twee teikens vir hierdie tipe veldtog:
Dit is interessant dat albei hierdie stemmers 'n baie, baie klein persentasie is. Die meerderheid van ons weet ver voor enige verkiesing watter kant ons gaan stem. Die sleutel tot hierdie veldtogte is om die plaaslike wedrenne te identifiseer waar daar 'n kans is om te wen, en om so hard as moontlik agter hierdie twee segmente aan te gaan as u hul stem kan motiveer en swaai. Nasionale partye daag nie eens op na plekke waar hulle vol vertroue is dat hulle gaan wen of verloor nie ... dit is die swaai-state wat hulle teiken.
Aangesien hierdie jongste verkiesing so verdelend is, is dit nie 'n verrassing dat metodologieë nou so opgegrawe en ondersoek word nie. Maar ek bevraagteken regtig die verontwaardiging van diegene wat die strategie aanval en die mea culpas van diegene wat gevang word. Almal wat kennis dra van politiek, verstaan ​​hoe kritieke data geword het. Almal wat betrokke was, het geweet wat hulle doen.
Wat verbruikers regtig wil hê, moet verstaan ​​word en direk daaraan gekommunikeer word. Ons weet dit absoluut - gepersonaliseerde veldtogte en rekeninggebaseerde teikenwerk. Ek twyfel nie dat dit ook in die politiek werk nie. As iemand wat 'n paar linkse oortuigings het en 'n ondersteunende advertensie ontvang waarmee hulle saamstem, sal hulle dit graag wil deel en deel. Net so sal iemand wat regs leun.
Nou veg die verbruikers egter terug. Hulle haat die misbruik van die vertroue wat hulle Facebook (en ander platforms) bied. Hulle verag die versameling van elke gedrag wat hulle aanlyn neem. As bemarker is dit problematies. Hoe personaliseer ons 'n boodskap en lewer dit effektief sonder om u te ken? Ons het u data nodig, ons moet u gedrag verstaan ​​en ons moet weet of u 'n vooruitsig is. Jy dink dit is griezelig ... maar die alternatief is dat ons almal se gemors wegstoot.
Dit is wat gebeur met betrekking tot Google (wat die data van geregistreerde gebruikers verberg) en dit kan wees wat met Facebook gebeur, wat reeds nie-amptelik aangekondig het dat toegang tot data beperk sal word. Die probleem strek natuurlik baie verder as die politiek. Ek ontvang elke dag honderde kontakte deur mense wat my data sonder my toestemming gekoop het - en ek kan absoluut geen beroep doen nie.
Laat ons eerlik wees, in die druk op kortpaaie om verbruikers (en kiesers) te teiken en te bekom, weet ons dat ons griezelig was. Die terugslag is ons skuld. En die gevolge kan nog jare lank gevoel word.
Ek is egter nie seker dat dit te laat is om die probleem op te los nie. Een oplossing sal dit alles oplos - deursigtigheid. Ek glo nie dat verbruikers regtig kwaad is omdat hulle data gebruik word nie ... Ek dink hulle is kwaad omdat hulle nie eens geweet het dat dit geoes en gebruik word nie. Niemand dink dat die neem van 'n politieke vasvra op Facebook hul data aan derdepartye vrystel om te koop en vir 'n nasionale politieke veldtog gerig word nie. As hulle dit gedoen het, sou hulle nie goed geklik het as hulle hulle gevra het om hul data te deel nie.
Wat as elke advertensie insig gee in waarom ons daarna kyk? Wat as elke e-pos insig gee in hoe ons dit ontvang het? As ons verbruikers inlig oor waarom ons op 'n spesifieke tydstip met hulle praat, is ek optimisties dat die meeste verbruikers daarvoor oop sal wees. Dit sal vereis dat ons vooruitsigte oplei en al ons prosesse deursigtig maak.
Ek is egter nie optimisties dat dit sal gebeur nie. Wat kan lei tot meer gemorspos, meer grillerig ... totdat die bedryf uiteindelik gereguleer word. Ons het al 'n paar hiervan deurgemaak met Moenie pos nie en Moenie skakel nie lyste.