Terwyl u 'n webwerf bestudeer, het u miskien 'n bietjie teks gekry oor die feit dat u toegelaat word om na bladsye op die webwerf te skakel. Dit het miskien vreemd gelyk, omdat die meeste mense aanvaar dat dit in orde is om na ander webwerwe te skakel. In werklikheid is die meeste eienaars van die webwerf opgewonde as jy dit doen.
Maar nie alle webwerwe voel dieselfde nie. In die besonder sien sommige nuuswebwerwe nuusversamelaars wat koerante en brokkies uit hul artikels publiseer as 'n vorm van plagiaat.
En dit is nie juis 'n sprong om nuusaggregators as 'n vorm van diefstal te sien om enige skakels as 'n vorm van plagiaat te sien nie. Op baie nuus is daar 'n probleem met enige skakelwerke. En sommige het regerings beywer om hierdie praktyk onwettig te maak.
1 Die perspektief van die nuusbronne
2 Dit gebeur oor die hele wêreld
3 Stel u 'n beperkte toekoms voor
4 Staan op vir 'n oop internet
5 Neem vandag aksie!
Die perspektief van die nuusbronne
Dit is nie 'n heeltemal onredelike manier om na dinge te kyk nie. Die meeste mense kry hul nuus via opiniestukke wat nuusartikels opsom. En aangesien meningsartikels baie goedkoper is om te skryf as gerapporteerde artikels, is nuusbronne nie heeltemal verkeerd om aan nuusversamelaars en opinieskrywers te dink nie omdat hulle hul werk steel.
Net so is nuusaggregate en opinieskrywers 'n uitstekende bron van lesers vir die oorspronklike artikels. En om dit as plagiaat te benoem, is ten minste 'n twyfelagtige praktyk. Boonop is hierdie praktyk al sedert die begin van koerante aan die gang.
Maar die feit bly staan: nuusbronne druk op die idee dat die koppeling aan hul artikels 'n vorm van diefstal is.
Dit gebeur oor die hele wêreld
Sommige lande het wette aanvaar om dit onwettig te maak om na ander se webblaaie te skakel. Dit word gesien as 'n soort inbreuk op kopiereg.
Spanje was die fokus hiervan. Dit het die Google Tax genoem. Die idee was om Google en ander nuusaggregators te belas om na nuusbronne te skakel. Dit is 'n bietjie vreemd, aangesien Google en soortgelyke webwerwe die meeste van die verkeer na hierdie webwerwe voorsien.
Boonop is dit soortgelyk daaraan om plaaslike nuusuitsaaiers te verhinder om verslag te doen oor wat volgens The New York Times berig is.
'N Ander kwessie word al jare in Indië bespreek. Dit is meer openlik polities, waardeur plaaslike politici mense kan vervolg wat die internet gebruik om hul mening te lug. Die Indiese Hooggeregshof het in 2015 ten gunste van individuele uitdrukkingsregte op die internet bevind.
Maar die hof het besluit om nie teen sy huidige webwerf-blokkeringsregime te beslis nie, wat gekritiseer word omdat hy geen onafhanklike toesig gehad het nie.
Vorige wette is baie kommerwekkend. Maar 'n groter probleem is hoe dit groei. Die grootste kommer is waarskynlik die stoot in die EU as geheel om 'n Spaanse-styl "skakelbelasting" te bied.
Soos Techdirt dit in die artikel hierbo genoem het, sê: "Die basiese idee hier is dat koerante wat nie daarin geslaag het om te innoveer nie, derdepartyversamelaars (hoofsaaklik Google News) die skuld wil gee vir hul besigheid op die een of ander manier" beskadig "omdat hulle met stories met brokkies skakel, en stuur dan verkeer na daardie koerantwebwerwe. "
Stel u 'n beperkte toekoms voor
Vir die meeste inhoudskeppers sal dit nooit 'n probleem wees nie. Baie groot nuusagentskappe wil egter sien dat ander betaal vir die voorreg om na hul inhoud te skakel. Die resultaat van sulke wette sou wees om die aard van die internet fundamenteel te verander en die definisie van billike gebruik grootliks te beperk.
Vandag kan die teikens Google en Yahoo wees, maar uiteindelik kan dit enige webwerf wees – veral sosiale media-webwerwe. Stel jou voor dat mense nie sou kon tweet oor 'n onlangse vliegongeluk, of 'n Facebook-pos oor 'n groot storm kon skep sonder om die koerant te betaal nie. En onthou: dit sou 'n koerant wees wat die voordeel trek uit verhoogde verkeer na hul webwerwe.
Wat belangriker is, dink aan die negatiewe uitwerking op politieke bespreking as persoonlike bloggers moet betaal om na nuusberigte te skakel om hul lesers konteks te gee oor hul verhale.
As gevolg van hierdie en ander redes, is dit belangrik dat die hele internet opstaan ​​en sê: "Nee!" En dit is waaroor die vryheid om veldtog te skakel, gaan.
Staan op vir 'n oop internet
Niks is meer fundamenteel vir 'n oop internet as die vermoë om te skakel nie. Dit is die skakel wat die web tot die revolusionêre tegnologie maak. Die internet sonder die skakel is soos die internet van 1987. Min van ons wil drie dekades terugsit.
Die tyd om te veg is nou! Vertel die wêreld dat u ten gunste is van 'n oop skakeling op die internet deur 'n 'Freedom to Link'-prentjie op u webwerf te plaas. Daar staan ​​dat u staan ​​vir 'n oop internet waar inligting gratis van persoon tot persoon deurgegee word.
Verstaan, ons praat nie hier oor plagiaat nie. Ons praat oor iets ongelooflik eenvoudig: die reg om vir ander te sê: "Gaan kyk na hierdie verhaal." Dit is amper ongelooflik dat ons selfs hieroor veg. Maar skynbaar is daar geen reg dat ons nie hoef te veg om te beskerm nie.
Wees deel van die stryd! U kan die onderstaande kode insluit en dit op u webblaaie plak. Ons het drie verskillende weergawes geskep. Dit bevat 'n skakel na hierdie bladsy, wat die betrokke probleme sal verduidelik.
Neem vandag aksie!
Daarom is dit noodsaaklik dat ons almal saamwerk om dit reg te hou. En u kan dit help deur die 'Freedom to Link'-grafika op u webwerf te vertoon. Doen dit nou om te verseker dat ons 'n oop internet handhaaf.
openbaarmaking: U ondersteuning help om die webwerf aan die gang te hou! Ons verdien 'n verwysingsfooi vir sommige van die dienste wat ons op hierdie bladsy aanbeveel. Op die web staan ​​DPI vir digtheidpixels per duim. PPI staan ​​eenvoudig vir pixels per duim. (Alhoewel DPI in die drukkery ontstaan ​​het, word dit dikwels gebruik in […]