Prostaatkanker - dit is hoe dit behandel word
Die doel van prostaatkankerbehandeling is volledige genesing as die kanker nie te ver gevorder het nie. As dit reeds sterk in die liggaam versprei het, kan dit dikwels slegs voorkom dat dit verder groei en die ongemak van die pasiënt verlig (palliatiewe terapie). Lees oor die moontlikhede van prostaatkankerbehandeling – van gekontroleerde wag tot chirurgie en radioterapie tot hormoonterapie!
Moontlikhede vir prostaatkankerbehandeling
In die afgelope dekades het die moontlikhede van prostaatkankerbehandeling baie ontwikkel. In beginsel kan die behandelende dokter een of meer van die volgende strategieë aanbeveel na die diagnose van prostaatkanker:
Aktiewe toesig ("actice surveillance")
Chirurgie: verwydering van die prostaat ("radikale prostaatektomie = totale prostaatektomie")
Bestraling (prostaatkankerbestraling van buite of binne)
Ander terapieë soos verkoue-terapie en HIFU-terapie ('Ultra-klank op hoë intensiteit gefokus')
Die prostaatkankerbehandeling word individueel aangepas by u as pasiënt. In die eerste plek is dit belangrik vir die beplanning van terapie hoe ver u prostaatkanker gevorder het en hoe aggressief dit groei.
Die behandelende geneesheer sal in detail verduidelik watter vorm van prostaatkankerbehandeling die beste in u geval is. Hierdie gesprek moet in vrede en sonder tydsdruk plaasvind. U kan ook u maat, familielid of vriend neem om te praat: Baie pasiënte is in 'n noodtoestand na die diagnose van kanker en kan skaars die hoeveelheid nuwe inligting in hierdie situasie opneem. Volgens ervaring absorbeer 'vier ore' meer van so 'n gesprek. U kan ook aantekeninge maak tydens die gesprek. Moenie bang wees om te vra of u nie iets verstaan ​​het nie. Moenie toelaat dat u na 'n terapie gestoot word nie.
Die volgende is 'n oorsig van die verskillende opsies vir prostaatkankerbehandeling: U leer hoe die verskillende prosedures uitgevoer word, wanneer dit gebruik word, en wat is die voor- en nadele.
Soms groei 'n prostaatkarsinoom baie stadig en minder aggressief. In plaas van 'n prostaatkankerbehandeling, kies dokters soms die strategie van gekontroleerde wag: die gewas word met gereelde tussenposes gemonitor. As klagtes ontstaan, word dit op 'n doelgerigte manier behandel. 'N Prostaatkankerbehandeling met die doel om genesing (chirurgie, bestraling, ens.) Te begin, word nie begin nie.
Byvoorbeeld, "wagte wag" is nuttig vir pasiënte wat reeds redelik oud is of wie se lewensverwagting waarskynlik minder as tien jaar is. Selfs by pasiënte wat ook ander siektes het (hoë bloeddruk, hartsiektes, ens.), Word daar gereeld in 'n klein, minder aggressiewe prostaatkanker besluit om die 'waaksaam wag'. Dit sal u die las en potensiële newe-effekte van 'n genesingsgerigte prostaatkankerterapie bespaar.
Die konsep van aktiewe monitering is soortgelyk aan beheerde wag. Hierdie roete is slegs moontlik indien die pasiënt aan sekere vereistes voldoen. Dit sluit byvoorbeeld in dat die prostaatkarsinoom baie klein is en tot die prostaat beperk is en min aggressief word. Die pasiënt moet dan die eerste twee jaar elke drie maande na die dokter gaan om die gewas te laat ondersoek: dit sluit in om te praat oor moontlike klagtes, palpasie van die prostaat (digitale rektale ondersoek, DRU) en die bepaling van die PSA-waarde. Met sekere tussenposes sal die dokter ook 'n magnetiese resonansbeelding (MRI) inisieer en die verwydering en ontleding van 'n weefselmonster (prostaatbiopsie).
Hierdie noukeurige monitering laat vroeë opsporing toe prostaatkanker vorder. Dan kan u 'n behandeling begin.
Opmerking: bespreek met u dokter indien aktiewe monitering in u geval toepaslik is.
As die gewas steeds tot die prostaat beperk is en nie verder as die prostaatkapsule versprei het nie, kan dit gewoonlik deur chirurgie genees word. Om dit te kan doen, moet die prostaat, saam met die kapsule wat dit omring, die deel van die uretra wat deur die prostaat loop, die seminale vesikel, die vas deferens en 'n deel van die blaasnek verwyder word. Hierdie prosedure word genoem Radikale prostatektomie of totale prostatektomie verwys.
Toegang tot die prostaat kan op drie verskillende maniere gedoen word:
Insnyding van die onderbuik tussen pubis en naeltjie (retropubiese radikale prostatektomie)
Laparoskopie (minimaal indringende laparoskopiese prostaatektomie, "sleutelgatstegniek")
Perineale snit (perineale radikale prostatektomie)
Indien nodig, word addisionele aangrensende limfknope verwyder (limfadenektomie), as hulle vermoed word beïnvloed deur tumorselle. Dit vereis gewoonlik 'n laer abdominale insnyding of 'n laparoskopie. In die geval van 'n episiotomie is die limfknope slegs in 'n baie beperkte mate ondersoek. Hierdie benadering word dus slegs in prostaatkanker gekies in 'n baie vroeë stadium van die siekte, wanneer die limfkliere waarskynlik nog nie deur tumorselle beïnvloed word nie.
Die verwyderde limfkliere word histologies ondersoek. As kankerselle eintlik gevind word, is aanvullende maatreëls vir die behandeling van prostaatkanker benewens die operasie nodig.
Aandag: radikale prostatektomie moet nie verwar word met TURP (transuretrale reseksie van die prostaatklier). Die prostaat word "uitgeskil" van die uretra (uretra) vanaf die kapsule, die prostaatkapsule bly in die liggaam. Die TURP word slegs gebruik vir die behandeling van goedaardige vergroting van die prostaat (Benign Prostatic Hyperplasia, BPH).
Danksy nuwe chirurgiese tegnieke, is newe-effekte en komplikasies van prostaatkankeroperasies deesdae baie skaarser as wat dit vroeër was. Nietemin moet pasiënte hulself voor die prosedure oor die risiko's inlig. Urinêre dringendheid (urinêre inkontinensie) en impotensie ("erektiele disfunksie") kom die meeste voor na die operasie.
Urine drup (inkontinensie)
Wanneer prostaatkankeroperasies die sfinkter verswak, wat verantwoordelik is vir die opening en sluiting van die blaas ("sfinkter"), wat lei tot urinekontinensie: Geaffekteerde kan nie meer die urine hou nie. Dus, ongekontroleerd, gaan van kleiner of groter urienmengsels af.
Urinêre inkontinensie kan die daaglikse lewe ernstig beperk: baie lyers is skaam en trek hulself uit die sosiale lewe. Die verswakte sfinkter kan egter ook ná die operasie weer opgelei word (byvoorbeeld met opleiding in die bekkenbodem). So twaalf maande na die radikale prostaatkankeroperasie kan ongeveer 95 persent van die mans weer die urien hou.
Indien nie, kan u die sfinkter chirurgies versterk ("kunsmatige sfinkter"). Daarbenewens kan lyers afsettings gebruik wat die urine vang. Dit kan die beperkings in die alledaagse lewe verminder.
Impotensie (erektiele disfunksie)
In prostaatkankeroperasies kan twee senuweekoorde wat nodig is vir 'n normale oprigting van die penis beseer word. Die senuweekoorde loop aan albei kante direk langs die prostaat. Hulle kan slegs tydens prostaatkankeroperasies gespaar word as die gewas nog klein is en nog nie na die omliggende weefsel versprei het nie. Voor die operasie kan die chirurg rofweg skat of so 'n "senuwee-besparende operasie" moontlik sal wees – maar hy kan dit nie belowe nie. Die volle omvang van die gewasverspreiding blyk slegs tydens die operasie. Om die optimale kans op herstel te kry, moet die gewasweefsel noodwendig verwyder word – indien nodig, selfs onder beskadiging van die genoemde senuwees. As die pasiënt in die episode aan erektiele disfunksie ly, kan verskillende medisyne en hulpmiddels tot 'n grotendeels normale oprigtingsvermoë lei.
In bestralingsterapie (bestraling) word die gewas 'gebombardeer' met ioniserende bestraling (X-strale). Terwyl die omliggende gesonde selle gewoonlik herstel deur meganismes, sterf die tumorselle af.
Straling word soms gebruik in prostaatkankerbehandeling wanneer chirurgie nie moontlik is nie (swak algemene toestand) of deur die pasiënt verwerp word. Dit kan egter ook benewens die operasie uitgevoer word om tumorselle te verwyder wat nie deur die prosedure verwyder kon word nie.
Bestraling van buite of van binne
As daar gepraat word van bestralingsterapie vir kanker, beteken dit gewoonlik een Bestraling van buite oor die vel (eksterne of perkutane radioterapie). Met 'n sogenaamde lineêre versneller, kan die X-strale baie presies op die gewas gerig word om gesonde weefsel sover moontlik te bewaar. Die meeste prostaatkankerpasiënte word sewe tot nege weke verskeie kere per week (op weeksdae) bestraal. 'N Enkele bestralingsessie duur enkele sekondes tot minute. Behandeling word gewoonlik op buitepasiënt basis gedoen.
Intussen is prostaatkanker (en ander vorme van kanker) ook een Bestraling van binne moontlik te maak. In hierdie sg bragiterapie Die bestralingsbron (radioaktiewe stowwe) word in die gewas ingebring. Behandeling kan 'n lae dosis tempo brachytherapy (LDR) of 'n hoë dosis rate brachytherapy (HDR) wees:
By die LDR word sogenaamd "sade"Dit is klein radioaktiewe metaaldeeltjies wat permanent in die prostaatklier bly, wat oor 'n baie kort afstand straling uitstraal, en hierdie bestraling stop binne 'n paar weke." Die dan nie langer uitstralende metaaldeeltjies moet in die liggaam bly nie. so moenie chirurgies uitgewis word nie.
By die HDR Ook word metaaldeeltjies in die prostaat ingebring. Anders as die sade, gee hulle 'n hoër dosis bestraling vry (op 'n kort afstand) en word hulle na 'n paar uur verwyder. Dit word gewoonlik twee keer met tussenposes van 'n paar dae gedoen. Vir hierdie tyd bly pasiënte gewoonlik in die hospitaal. Benewens HDR, ontvang hulle gewoonlik konvensionele eksterne bestralingsterapie.
Let wel: Brachytherapy (HDR) met 'n hoë dosis word ook brachyterapie genoem met prosedures wat na aflading gedoen word.
Die newe-effekte van radioterapie spruit uit die feit dat nie net kankerselle beskadig word nie, maar in verskillende mate die gesonde buurweefsel. Daar word onderskei tussen akute en chroniese newe-effekte.
die akute newe-effekte kom tydens radioterapie voor. Dit bevat irritasie en rooiheid van die vel. Die slymvlies in die blaas en uretra kan ook deur die bestraling geïrriteer word en ontbrand. Dit word byvoorbeeld opgemerk deur 'n brandende sensasie by urinering. Ook irritasie en ontsteking van die slymvlies in die rektum is moontlik. Dit kan pyn veroorsaak in derm bewegings, geringe bloeding en diarree.
Die akute newe-effekte verdwyn gewoonlik na die einde van radioterapie. Ter verligting kan die dokter dikwels medikasie voorskryf.
In sommige pasiënte is daar radioterapie van prostaatkanker chroniese newe-effekte onderskeidelik Langtermyn gevolge, Dit kan byvoorbeeld 'n verhoogde neiging tot diarree en aanhoudende dermveranderings wees. Daar is ook permanente veranderinge in die blaas en uretra asook urinekontinensie moontlik. Sommige pasiënte ontwikkel ook erektiele disfunksie as gevolg van bestraling. Laastens, maar nie die minste nie, kan enige radioterapie jare of dekades later daartoe lei dat 'n tweede gewas in die bestraalde gebied ontwikkel. By voormalige prostaatkankerpasiënte kan dit byvoorbeeld rektale kanker wees.
Opmerking: die waarskynlikheid en omvang van newe-effekte hang af van die tipe en intensiteit van radioterapie.
Prostaatkanker is hormoonafhanklik by die meeste pasiënte: die manlike geslagshormoon testosteroon bevorder tumorgroei. Hierdie feit gebruik die hormoonterapie in prostaatkanker: die testosteroon word uit die liggaam verwyder of die effek daarvan vertraag om gewasgroei te voorkom. Dit kan prostaatkanker vir baie maande of jare stop. 'N Geneesmiddel is nie moontlik met 'n enigste hormoonterapie nie. Dit kan egter nuttig wees in kombinasie met ander terapieë (byvoorbeeld radioterapie) in gevorderde prostaatkanker.
Hormoonbehandeling in prostaatkanker kan op verskillende maniere gedoen word:
Testosteroon word in die testikels vervaardig. Deur die testikels chirurgies te verwyder, kan die testosteroonvlakke permanent en onomkeerbaar verlaag word. Maar hierdie radikale ingryping word selde gedoen.
Chemiese (geneesmiddel) kastrasie
Die pasiënt ontvang medikasie wat die vorming van testosteroon in die testes voorkom. In teenstelling met chirurgiese kastrasie, is chemiese kastrasie heeltemal omkeerbaar – na staking van die medikasie hervat die testes testosteroonproduksie.
Die medisyne wat gebruik word, is sogenaamde GnRH agoniste (ook LHRH-agoniste genoem): Hulle is struktureel soortgelyk aan die natuurlike hormoon GnRH (gonadotropien-vrystellende hormoon) wat gevorm word in die hipotalamus in die brein. Dit bind aan spesiale reseptore van die pituïtêre klier (pituïtêre klier) en stimuleer hulle om die hormone LH en FSH vry te stel. Hierdie twee hormone stimuleer op sy beurt die testikulêre weefsel om testosteroon te produseer.
GnRH-agoniste tree tussenbeide in hierdie reguleringsiklus: hulle kan ook bind aan die ooreenstemmende reseptore van die pituïtêre, maar langer en sterker as die natuurlike GnRH. Dit verhoog kortliks die afskeiding van LH en FSH van die pituïtêre klier en gevolglik die produksie van testosteroon. Na 'n kort tydjie, maar dit kom tot 'n "uitputting" van die pituïtêre klier: dit laat nie meer LH en FSH vry nie, waardeur die testes nie meer testosteroon is nie. GnRH-agoniste word dus depotinspuiting onder die vel toegedien. Die effek daarvan duur lank.
Die sogenaamde chemiese kastrasie is ook geskik GnRH antagoniste, ook genoem GnRH-blokkers of LHRH-antagoniste. Dit blokkeer die reseptore van die natuurlike GnRH in die pituïtêre klier. Dus ontbreek die sein vir die vrystelling van LH en FSH – die testosteroonproduksie in die testes neem af. GnRH-antagoniste word gereeld met 'n gereelde tussenposes onder die vel ingespuit ('n spuit met volhoubare vrystelling is nie beskikbaar nie).
Behandeling met antiandrogenen
Soms word hormoonbehandeling teen prostaatkanker antiandrogenen genoem: androgene is die manlike geslagshormone, met testosteroon as die belangrikste middel. Antiandrogenen is dwelmmiddels wat die dokke van androgene in die prostaat vind. Testosteroon en ander androgene kan nie hul effek op dok en uitoefen nie. Sommige antiandrogenen kan ook die produksie van testosteroon blokkeer.
In die algemeen verminder antiandrogenen dus die testosteroon-effek in die liggaam. Die groei van prostaatkanker word beïnvloed. Antiandrogenen word daagliks as 'n tablet geneem.
Behandeling met abirateroon
In sekere gevalle kan die dwelm abirateron gebruik word om prostaatkankerhormone te behandel. Dit belemmer die vorming van 'n proteïen wat nodig is vir die produksie van testosteroon. Dit werk nie net in die testes, waar die meeste testosteroon geproduseer word nie. Selfs die geringe vorming van testosteroon in die byniere en kankerselle word deur abirateroon onderdruk. Die middel word daagliks as tablet gebruik.
Behandeling met vroulike geslagshormone
In beginsel kan 'n mens ook die testosteroon-effek inhibeer deur vroulike geslagshormone (estrogene) aan prostaatkankerpasiënte toe te dien. As gevolg van die moontlike newe-effekte (soos trombose), maar jy doen dit amper nie.
As die hoeveelheid of effek van testosteroon aansienlik verminder word, sal dit nie sonder ongewenste gevolge wees nie. Moontlike newe-effekte van prostaatkankerhormoonterapie sluit in (afhangend van die tipe behandeling), warm flitse, pyn op die bors en vergroting van die bors (ginekomastie), gewigstoename, spierverlies, beenverlies (osteoporose) en bloedarmoede. Daar is ook 'n risiko vir verminderde seksuele begeerte (verlies van libido), impotensie (erektiele disfunksie) en verlies aan vrugbaarheid.
Op langer termyn kan hormoonbehandeling vir prostaatkanker ook die risiko vir kardiovaskulêre siektes verhoog. Dit word bespreek, maar nog steeds bespreek.
Soos hormoonterapie, werk chemoterapie deur die hele liggaam (sistemiese terapie). Sekere medisyne (sogenaamde sitostatiese medisyne) word via die aar toegedien, wat die groei en verdeling van selle voorkom. Veral vinnig groeiende selle soos kankerselle is veral sensitief hiervoor.
Prostaatkanker-chemoterapie kan oorweeg word as die gewas reeds 'n dogter (metastase) in ander liggaamsdele gevorm het. Dit kan ook saam met hormoonterapie gebruik word. In pasiënte met gevorderde prostaatkanker wat nie reageer op hormoonterapie nie, kan chemoterapie 'n lewensvatbare alternatief wees.
Sitostatiese middels beïnvloed ook gesonde selle, veral dié wat normaalweg vinnig verdeel. Dit verklaar die newe-effekte van chemoterapie soos haarverlies, velprobleme, naelveranderinge, naarheid en braking, sowel as veranderinge in die bloedtelling (soos 'n gebrek aan wit- en rooibloedselle). Gedeeltelik kan sulke newe-effekte verlig word deur teenmaatreëls, soos spesiale medikasie vir naarheid en braking (anti-etetika).
Ander terapie prosedures
As die prostaatkanker nog nie oor die bindweefselkapsule versprei het nie, is die moontlikheid van a koue terapie (Cryotherapy). Die gewasweefsel is versiersel. Volgens die huidige kundige advies is verkoue nie geskik vir die behandeling van prostaatkanker nie.
'N Ander moontlikheid van prostaatkankerbehandeling in 'n plaaslik beperkte gewas is 'n spesiale ultraklankterapie, die sgHIFU (ultraintensiewe fokus op hoë intensiteit), Die weefsel word sterk verhit met ultrasoniese golwe en op hierdie manier vernietig. Die ultraklank word óf op die hele prostaat (hele klierterapie) óf slegs op die beperkte gewas (fokale terapie) gerig. Die HIFU word steeds as 'n eksperimentele metode beskou, waarvoor daar nie soveel empiriese waardes is nie (langtermynervaring). Om hierdie rede moet HIFU-terapie aanvanklik slegs in kliniese toetse gebruik word.
Daar is tot dusver slegs 'n paar ander metodes van prostaatkankerbehandeling aanbeveel in studies soos Irreversible Electroporation (IRE) en Vascular Photodynamic Therapy (VTP).
Behandeling van metastases
In die gevorderde stadium het 'n kwaadaardige prostaattumor reeds nedersettings in ander liggaamsstreke gevorm (metastases). Dit kom meestal voor been metastases, In sommige pasiënte veroorsaak dit geen ongemak nie. Dikwels veroorsaak dit egter pyn en maak die aangetaste bene broos. Dan kan u die botmetastases spesifiek bestraal. Dit kan die ontbinding van die been stop, die pyn verminder en beenfrakture voorkom.
Daarbenewens kan die dokter medikasie voorskryf soos pynstillende middels en bisfosfonate (anti-been-enting middels). In sekere gevalle kan sogenaamde radionukliedterapie ook oorweeg word vir beenmetastases. Dit is 'n soort bestraling van binne: die pasiënt kry stralende chemikalieë wat die liggaam spesifiek in die beenmetastase opbou. Die kort afstand bestraling vernietig die kankerselle.
Soms word beenmetastases (indien moontlik) ook chirurgies verwyder. Daarbenewens ontvang pasiënte gewoonlik radioterapie.
Benewens beenmetastases, kan gevorderde prostaatkanker ook wees Metastases in die lewer, longe of brein te vorm. die Prostaatkanker Treatment Dit sluit sover moontlik ook maatreëls in wat spesifiek op die sekondêre gewasse gemik is (bestraling, chemoterapie, chirurgie, ens.).