Distel II SP-1068 - Geskiedenis Podcasts - 2022
(SP-1068: dp. 41 (bruto); 1,70 '; b. 12'; dr. 4'0 "
(agter); s. 13 km / h; kpl. 9; a. 1 3-stuk, 1 1-stuk.)
Die tweede distel (SP-1068)-'n motorboot uit hout wat in 1907 in Morris Heights, NY, gebou is deur die New York Yacht, Launch & Engine Co. New York City op 17 Augustus 1917 en is op 26 Desember 1917 in opdrag geneem. Thistle het in die 3d Naval District gewerk terwyl sy patrolleer aan die kus en hawens tussen New London, Conn., En Barnegat, NJ. meer as 'n jaar — sy was ongeskik vir die missie wat van haar vereis is, en die kommandant, 3d Naval District, beveel haar om op 6 Julie 1918 na haar eienaar terug te keer.
Ferguson Clan Crest: Op 'n chapeau, 'n by op 'n distel.
Ferguson Clan Motto: Dulcius Ex Asperis (soeter na probleme).
Ferguson Clan Geskiedenis:
Die Fergussons verskyn die eerste keer in Kintyre, en Kilkerran, die naam van die Clan Seat in Ayrshire, is afkomstig van St Ciaran, een van die twaalf apostels van Ierland wat in die 6de eeu by Dalruadhain geland het. Die Fergussons in Argyllshire eis afstammeling van Fergus Mor mac Erc, King of Scots c.500. Die Fergussons van Kilkerran in Ayrshire kom af van Fergus, Lord of Galloway, in die bewind van David I en Malcolm IV. Die Fergussons van Craigdarroch in Dumfriesshire het 'n opgetekende geskiedenis wat dateer uit 'n handves van David II in die 14de eeu.
Teen die 13de eeu was die naam wydverspreid in die suidweste van Skotland. Sir John Fergusson van Kilkerran het tydens die Burgeroorlog in die 17de eeu vir die Royalistiese saak geveg en sy boedels het baie skuld gekry. Sy kleinseun, ook sir John, het die gesin se lot herstel deur 'n suksesvolle prokureur te word, en sy seun, James, het 'n regter van die Hooggeregshof geword, met die wettige honorarium van Lord Kilkerran.
Die Fergussons van Dunfallandy, naby Pitlochry in Perthshire, was Jacobitiese ondersteuners wat aan beide die opstande van 1715 en 1745 deelgeneem het. Ander takke van die familie sluit in die Fergussons van Pitfour, waarvan een in 1763 'n hooggeregshofregter geword het. Ronald Fergusson van Raith, naby Kirkcaldy in Fife, was parlementslid van Leith Burghs van 1886 tot 1914, toe hy aangestel is as goewerneur -generaal van Australië.
Die digter Robert Fergusson (1750-74) was baie bewonder deur sy nabye tydgenoot Robert Burns, wat 'n monument vir sy nagedagtenis in die Canongate Kirk, Edinburgh, opgerig het. Adam Ferguson (1723-1816) was kapelaan van die Black Watch en het 'n groot opsigter van die Advocates Library in Edinburgh geword. Patrick Ferguson (1744-80) was die uitvinder van die geweer wat die vrag laai. Sir James Fergusson (1832-1907) was goewerneur-generaal van Suid-Australië van 1868-72 van Nieu-Seeland van 1872-4, en van Bombay, 1880-85. JD Fergusson (1874-1961) was 'n bekende skilder, gebaseer in Glasgow. Sir Bernard Fergusson, 1st Lord Ballantrae (1911 - 1980) was goewerneur -generaal van Nieu -Seeland, 1962-67.
Plekke van belang:
Kilkerran House, Maybole, Ayrshire. Die setel van die hoof van Clan Fergusson. Dundrennan Abbey, Kirkcudbright. gestig in 1142 deur Fergus van Galloway. Dit is vandag 'n ruïne en word onderhou deur Historic Scotland.
Vanverspreiding in Skotland: die naam Ferguson kom die meeste voor in die Hebrides, Ayrshire, Stirlingshire Glasgow City, Dunbartonshire, Renfrewshire, Lanarkshire en Perth en Kinross.
Verwante familiename (Septs): Fergus, Fergie, Ferries, Fergusson, Forgie, Keddie, Kiddie, MacAdie, MacFergus, MacKeddie, MacKerras, MacKersey.
Rantsoenering van voedsel in Amerika in oorlogstyd
Na byna drie jaar van intense gevegte sedert die aanvang van die Eerste Wêreldoorlog, het bondgenote in Amerika in Europa te kampe gehad met hongersnood. Plase is óf in slagvelde omskep, óf het laat agteruitgaan namate landbouwerkers tot oorlogvoering gedwing is, en ontwrigtings in vervoer het die verspreiding van ingevoerde voedsel uiters uitdagend gemaak. Op 10 Augustus 1917, kort nadat die Verenigde State die oorlog betree het, is die Amerikaanse voedseladministrasie gestig om voedselvoorsiening, bewaring, verspreiding en vervoer van voedsel tydens die oorlog te bestuur. President-president Herbert Hoover, wat deur president Woodrow Wilson aangestel is as hoof van die administrasie, het 'n vrywillige program ontwikkel wat steun op Amerikaners se deernis en gevoel van patriotisme om die groter oorlogspoging te ondersteun.
Om Amerikaanse troepe en bondgenote die nodige voedsel te gee om hul sterkte en lewenskragtigheid te behou, is plakkate waarin burgers aangemoedig word om hul persoonlike verbruik van vleis, koring, vette en suiker te verminder, in die gemeenskappe geplak. Slagspreuke soos 𠇏ood sal die oorlog wen " het mense gedwing om nie kosbare kruideniersware te vermors nie en het hulle aangemoedig om 'n menigte vars vrugte en groente te eet wat te moeilik was om oorsee te vervoer. Promosies soos "Meatless Tuesday " en " Wheatless Woensdae " het Amerikaners versoek om vrywillig hul eetgewoontes aan te pas om die versending na die dapper soldate te verhoog wat ons vryheid verdedig.
Om gesinne te help om maaltye voor te berei sonder hierdie voormalige stapelvoedsel, is plaaslike voedselborde gestig om leiding, blikkiesdemonstrasies en resepte met geskikte plaasvervangers vir die bepalings wat so beperk geword het, aan te bied. As gevolg van hierdie bewaringspogings is voedselbesendings na Europa binne 'n jaar verdubbel, terwyl die verbruik in Amerika tussen 1918 en 1919 met 15 persent verminder is. Selfs nadat die oorlog geëindig het, het Hoover voortgegaan met die vervoer van voedsel aan die miljoene mense honger in Sentraal -Europa as hoof van die American Relief Administration, wat hom die bynaam kry die "Great Humanitarian. "
Kort na die Japanse aanval op Pearl Harbor en die daaropvolgende toetrede van die Tweede Wêreldoorlog na Amerika, het dit geblyk dat vrywillige bewaring aan die tuisfront hierdie keer nie sou volstaan ​​nie. Beperkings op ingevoerde voedsel, beperkings op die vervoer van goedere weens 'n tekort aan rubberbande en 'n afleiding van landbou -oeste vir soldate oorsee dra alles by tot die besluit van die Amerikaanse regering om sekere noodsaaklike items te rantsoen. Op 30 Januarie 1942 het die Wet op Noodprysbeheer die Office of Price Administration (OPA) die bevoegdheid gegee om prysbeperkings en rantsoenvoedsel en ander goedere vas te stel ten einde ophoping te ontmoedig en die billike verspreiding van skaars hulpbronne te verseker. Teen die lente kon Amerikaners nie suiker koop sonder voedselkoepons wat deur die regering uitgereik is nie. Geskenkbewyse vir koffie is in November bekendgestel, en teen Maart 1943 is vleis, kaas, vette, ingemaakte vis, ingemaakte melk en ander verwerkte voedsel by die lys met rantsoene gevoeg.
Elke Amerikaner was geregtig op 'n reeks boeke vir oorlogsrantsoene gevul met seëls wat gebruik kon word om items (met betaling) te koop, en binne enkele weke na die eerste uitreiking het meer as 91 persent van die Amerikaanse bevolking geregistreer om dit te ontvang. Die OPA het 'n sekere hoeveelheid punte aan elke voedselitem toegeken op grond van die beskikbaarheid daarvan, en kliënte kon 48 blou punte gebruik om blikkies, gebottelde of gedroogde kosse te koop, en 64 rooi punte om vleis te koop , vis en suiwel elke maand, dit wil sê as die items op die mark beskikbaar was. As gevolg van veranderings in die vraag en aanbod van verskillende goedere, het die OPA periodiek die puntwaardes aangepas, wat 'n reeds ingewikkelde stelsel dikwels ingewikkeld gemaak het, wat vereis dat huiskokke vroegtydig moes beplan om maaltye voor te berei.
Ondanks die feit dat rantsoenboeke uitdruklik bedoel was vir die uitsluitlike gebruik deur die genoemde ontvanger, het 'n ruilstelsel ontwikkel waardeur mense een soort seël vir 'n ander verruil, en swart markte in die hele land begin opduik waarin rantsoenseëls of gesteelde items vervals is onwettig herverkoop is. Teen die einde van die oorlog is beperkings op verwerkte voedsel en ander goedere, soos petrol en brandstofolie, opgehef, maar die rantsoenering van suiker bly tot 1947 van krag.
Wil u self 'n rantsoenresep probeer?
APPEL BRUIN BETTY
Aangepas uit die "Sweets Without Sugar " pamflet wat in 1918 deur die Federal Food Board van New York versprei is.
Begin tot einde: ongeveer 1 uur
5 medium appels
1 ¼ koppies broodkrummels
4 eetlepels gesmelte botter of kookvet
1 x x eetlepels suurlemoensap
5 eetlepels donker mieliesiroop
Smeer 'n glas- of keramiek -oondbak en voorverhit die oond tot 350 ° F.
Skil die appels en sny dit in dun skywe. Gooi die broodkrummels met die gesmelte vet in 'n klein bakkie. Meng die warm water, suurlemoensap, mieliesiroop, sout en kaneel in 'n aparte bak.
Versprei 'n derde van die broodkrummelmengsel onderin die gesmeerde skottel en bedek met die helfte van die gesnyde appels en die helfte van die vloeistof. Herhaal met nog 'n laag broodkrummels, appels en vloeistof en bedek met die oorblywende broodkrummels. Bak in die oond vir 45 minute.
Die fassinerende, koninklike geskiedenis agter die swane van Brittanje
Koningin van die Verenigde Koninkryk Hoof van die Statebond Defender of the Faith Commander in Chief of the British Armed Forces Sovereign of the Most Noble Order of the Garter Sovereign of the Most Ancient and Most Noble Order of the Thistle, alle titels van Elizabeth II. Een van haar minder gebruikte, die Seigneur van die Swane, is nie in hierdie lys ingesluit nie, 'n oorblyfsel uit 'n era eeue gelede toe die (letterlik) koninklike voëls klas, rykdom en status aangedui het. Die vreemde en antieke verhouding tussen die swaan en die Britse kroon manifesteer tot vandag toe in 'n tradisie bekend as "Swan Upping. "
Sowat 40 kilometer wes van Londen kom die Queen's Swan Uppers by Mapledurham Lock aan die rivier die Teems. Hulle reis in tradisionele hout roeiskepe, elk met drie of vier bemanningslede in slim blou of rooi baadjies met koninklike tekens. Sommige het wit swaanvere wat tot op die piek van hul pette gedruk is.
Die blou vlae verteenwoordig twee van die ou handelsgilde in Londen, die Aanbiddende maatskappye van Dyers en Vintners. Die gildes is van die rykste en magtigste organisasies in Londen, en sedert ten minste die 15de eeu het hulle die reg om stom swane op die Teems te besit. 160 die Thames tussen Sunbury Lock in West London en Abingdon in Oxfordshire, 'n stuk van 16079 myl van die rivier dit neem vyf dae om te navigeer.
Die tradisionele kreet van: "All up! " gaan op van een van die skiffs a vroulike swaan en haar sigane (babaswane) het oor die water opgemerk Die bote beweeg na die koraal na die oewer na die oewer, waar die bemanning bekend staan, spring uit en gryp hulle en hou die volwasse bene agter haar vas sodat sy ondersoek kan word. word getel, geweeg en gekontroleer op beserings en eienaarskap. Die Dyers- en Vintners -maatskappye gebruik ringe om hul voëls te merk, terwyl die Crown 's -swane ongemerk is. Vandag dien die praktyk as 'n bewaringsinstrument om die swaanbevolkings en die gesondheid van die Teems op te spoor, maar dit was eens die manier waarop die kroon sy beheer oor die swaanbevolking op die rivier uitgeoefen het.
Swane wat hulle besit, wie hulle teel en wat hulle eet, is 'n kwessie vir die Britte wat regswette opgelewer het, gevegte in die hofsaal veroorsaak het en stadsrade sedert die Middeleeue in bittere argumente betrek het.
Daar is 'n legende dat die stom swaan deur Richard I in die 12de eeu aan Brittanje voorgestel is, wat hulle uit sy veldtogte tydens die kruistogte teruggebring het. Vandag meen ornitoloë dat die voël waarskynlik inheems aan die land is, met argeologiese bewyse vir die teenwoordigheid van swane wat terugdateer tot in die laat ystydperk, 10 000 jaar gelede.
Sedert antieke tye word swane verbind met rustigheid en adel, wat in mites en verhale oor die hele wêreld voorkom. Hulle hoë status het waarskynlik ontstaan ​​as gevolg van hul waargenome skoonheid en natuurlike gedrag: hulle is eensame voëls, sterk en aggressief beskermend teenoor hul kleintjies, maar terselfdertyd grasieus en elegant op die water.
Vra 'n inwoner in 'n Britse kroeg oor swane, en u sal moontlik weet dat die koningin al die swane in die land besit en dat slegs hulle dit mag eet. kennis in die Verenigde Koninkryk, het 'n kern van historiese waarheid dit vertel die verhaal van die swaan as statussimbool in Middeleeuse Engeland.
Swane was luukse goedere in Europa vanaf minstens die 12de en 160de eeu en die Middeleeuse ekwivalent om 'n Rolex te blits of 'n Lamborghini te bestuur. 160of ry op 'n gevegsopgeleide -verwoester. Swane is as 'n spesiale gereg op feeste geëet, bedien as 'n middelpunt in hul vel en vere met a klont van brandende wierook in die bek. Hulle het veral verband gehou met Kersfees, toe hulle in groot getalle by koninklike feeste bedien sou word, veertig swane is byvoorbeeld bestel vir Henry III 's kersvieringe in 1247 in Winchester, byvoorbeeld.
In 1496 het die sekretaris van die Venetiaanse ambassadeur geskryf dat dit 'n wonderlike ding was om een ​​of tweeduisend mak swane op die Teems te sien ". 'N Eeu later, tydens die bewind van Elizabeth I, beskryf die Duitse prokureur en reisskrywer Paul Hentzner kolonies swane wat in groot veiligheid leef, niemand waag dit om te molesteer nie, nog minder dood, onder die straf van 'n groot boete. "
Om swans swans as an exklusive commodity, in 1482 te beskerm, het die kroon bepaal dat slegs grondeienaars met 'n sekere inkomste die voëls kon behou. Eienaarskap van swane was aangeteken deur 'n kodekode wat 'n ingewikkelde stelsel van hierdie 㺐swanmerke ' in die bek van die voël ingedruk het. Slegs diegene wat die reg gehad het om 'n amptelike swaanmerk kon swane besit, en merke was beperk en duur om te koop. Enige swane wat nie 'n merk gedra het nie, was outomaties die eiendom van die kroon. Dit het effektief beteken dat slegs die monarg, welgestelde grondeienaars en 'n paar groot instellings soos handelsgilde, katedrale en universiteite die swaneienaarskap kon bekostig.
Rol met private swaanmerke, Lincolnshire en Cambridgeshire (die nasionale argief)
Plaaslike rade het swaanversamelaars aangestel om wilde swane bymekaar te maak om by te voeg tot amptelike kuddes (die plaaslike ekwivalent van die koninklike 'upping ') en het 'Swanmoots ' spesiale swaanhowe byeengeroep wat sake oor swaneienaarskap aangehoor het. Die strawwe vir die ignoreer of om die swanemerke te verwyt, was streng., aangeteken dat " as iemand die merk van enige swaan uitroei, vervals of verander [hulle …] sal een jaar gevangenisstraf kry. eiers steel of volwasse voëls doodmaak.
Die aansien van swaneienaarskap het hul aantrekkingskrag as 'n lekkerny veel te bowe gegaan. Hulle was indrukwekkend genoeg as die middelpunt van 'n fees, maar 'n swaan op sigself was nie besonder duur nie. Die werklike wenslikheid het gekom van die reg om swane te besit, want die aankoop van 'n swaanmerk was so duur. Om a "game " van swane elegant skulling om die meer van u statige hoop te hê vereiste fondse en status.
Die reëls rakende swane het gewone mense verhinder om met hulle te kommunikeer, behalwe dat hulle dit op die rivier kon sien. As u nie 'n amptelik erkende swaanhouer was nie, was dit verbode om swane te verkoop, hulle uit u land te verdryf, hulle te merk of selfs met honde te jag of nette en strikke op die rivier te lê op sekere tye van die jaar is beseer.
Die reg om swane te besit, is in die 15de eeu aan die Vintners- en Dyers -stad se ondernemings verleen. Die presiese rede vir die bedeling is nie aangeteken nie, maar dit was waarskynlik 'n versoeter om die verhouding tussen die kroon en die kragtige handelsgilde te versterk.
Swan was tot in die 18de eeu 'n lekkerny wat as deel van Kersfeesvieringe geëet is, maar selfs daarna was dit nog steeds wettig om 'n swaan dood te maak en te eet as dit 'n wettige swaanmerk het. As sodanig het dit 'n luukse vir die rykes gebly. Gedurende die Victoriaanse tydperk het die swaan as 'n gereg uit die mode geraak, en teen die 20ste eeu is dit selde geëet.
"Swan Upping on the Thames", uit Henry Robert Robertson's Life on the Upper Thames, 1875. (Public Domain)
Dit het tot 1998 geduur voordat die wet verander het, en dit was dus nie meer verredelik om 'n swaan in die Verenigde Koninkryk te eet nie, maar as 'n inheemse spesie word stom swane nou beskerm as wilde voëls ingevolge die Wet op natuurlewe en platteland van 1981, en onder hierdie wet is dit steeds onwettig om hulle aan te hou of dood te maak.
Swane word al verskeie dekades gedreig deur besoedeling van riviere, aanvalle op honde en toenemende populasies roofdiere soos rooi vlieër en mink. Uit 'n bevolking aan die Teems van ongeveer 1300 in die 1960's was die getalle in 1985 net tot sewe pare voëls. hierdie afname omdraai.
By Mapledurham Lock, en wag vir die bote om hul reis voort te sit, die Queen 's Swan Marker David Barber sê die telling hierdie jaar is positief. " Op die eerste dag het ons 36 signette getel, en dit verdubbel die bedrag verlede jaar daardie dag. Swan -getalle styg, en ek het dit neergelê by die werk wat ons doen, en#160 praat aan almal, van skoolkinders tot hengelklubs om hulle op te voed oor die versorging van swane. "
Alhoewel alle ongemerkte swane op oop water in die VK nog steeds tot die kroon behoort, oefen die koningin slegs haar swaanbesitregte uit op hierdie deel van die Teems. Die rede hiervoor is waarskynlik omdat histories slegs die swane naby Londen van praktiese nut was, en die monitering daarvan is 'n arbeidsintensiewe aktiwiteit.
Die finale telling op die Teems was vanjaar 134, 'n aansienlike toename teenoor verlede jaar se syfer van 72. Swane word steeds bedreig deur besoedeling, verlies van habitatte aan die rivier en roofdiere, maar die tekens lyk goed dat die bevolking terugkeer na 'n gesonde vlak, en dat die voëls nog baie geslagte 'n kenmerk van die Teems sal wees.
John Knox was 'n Skotse priester wat in die 1540's tot Protestantisme oorgegaan het en weggekruip het na wegkruip en ballingskap. In Genève raak hy bevriend met die Franse hervormer John Calvyn. Met sy terugkeer na Skotland het hy 'n leër volgelinge na St Giles ' opgeruk en daar vir die eerste keer gepreek. Die volgende week word hy tot minister verkies en die gebou is van die Katolieke versiering ontneem.
Die Skotse parlement het in 1560 pouslike gesag afgeskaf en bepaal dat Skotland nou 'n protestantse land is. Dit was ondanks die feit dat Skotland nog steeds 'n Katolieke koningin, Mary Queen of Scots, gehad het. St Giles ' 400 jaar as 'n Katolieke kerk het amptelik tot 'n einde gekom. Binne-in die gebou is die loodglasvensters verwyder en ou kerksilwer is gesmelt en verkoop om geld in te samel vir herversiering. Klik hier om 'n meer gedetailleerde verslag van die Reformasie te lees.
Konings en koninginne van Skotland
Kings and Queens of Scotland van 1005 tot by die Union of the Crowns in 1603, toe James VI op die troon van Engeland opgevolg het.
Keltiese konings uit die vereniging van Skotland
1005: Malcolm II (Mael Coluim II). Hy verwerf die troon deur Kenneth III (Cinaed III) van 'n mededingende koninklike dinastie dood te maak. Poging om sy koninkryk suidwaarts uit te brei met 'n noemenswaardige oorwinning in die Slag van Carham, Northumbria in 1018. Hy is in 1027 weer noordwaarts gedryf deur Cnut, die Deense koning van Engeland. Malcolm is op 25 November 1034 oorlede, volgens een verslag van die tyd toe hy vegmanne doodgemaak het. Hy het sy kleinseun Duncan I, as sy opvolger, nie nagelaat nie.
1034: Duncan I (Donnchad I). Hy het sy oupa Malcolm II as koning van die Skotte opgevolg. Het Noord -Engeland binnegeval en Durham in 1039 beleër, maar het 'n rampspoedige nederlaag gekry. Duncan is tydens, of na, 'n geveg by Bothganowan, naby Elgin, op 15 Augustus 1040 vermoor.
1040: Macbeth. Verwerf die troon nadat hy Duncan I in die stryd verslaan het ná jare van familievete. Hy was die eerste Skotse koning wat 'n pelgrimstog na Rome gemaak het. Daar word vermoed dat hy 'n vrygewige beskermheer van die kerk is begrawe in Iona, die tradisionele rusplek van die konings van die Skotte.
1057: Malcolm III Canmore (Mael Coluim III Cenn Mór). Op die troon geslaag nadat hy Macbeth en die stiefseun Lulach van Macbeth en Macbeth vermoor het in 'n Engels-geborgde aanval. William I (The Conqueror) val Skotland in 1072 binne en dwing Malcolm om die Vrede van Abernethy te aanvaar en sy vasal te word.
1093: Donald III Ban. Seun van Duncan I, hy gryp die troon van sy broer Malcolm III en maak die Anglo-Normanders baie onwelkom by sy hof. Hy is in Mei 1094 deur sy neef Duncan II verslaan en onttroon
1094: Duncan II. Seun van Malcolm III. In 1072 is hy as gyselaar na die hof van William I gestuur. Met die hulp van 'n leër wat deur William II (Rufus) verskaf is, verslaan hy sy oom Donald III Ban. Sy buitelandse ondersteuners was verafsku. Donald het sy moord op 12 November 1094 ontwerp.
1094: Donald III Ban (herstel). In 1097 is Donald gevange geneem en verblind deur nog een van sy neefs, Edgar. As 'n ware Skotse nasionalis, is dit miskien gepas dat dit die laaste koning van die Skotte is wat deur die Gaeliese monnike by Iona ter ruste gelê sal word.
1097: Edgar. Oudste seun van Malcolm III. Hy het toevlug geneem in Engeland toe sy ouers in 1093 oorlede is. Na die dood van sy halfbroer Duncan II word hy die Anglo-Normandiese kandidaat vir die Skotse troon. Hy verslaan Donald III Ban met die hulp van 'n leër wat deur William II verskaf is. Ongetroud is hy begrawe in die Dunfermline Priory in Fife. Sy suster trou in 1100 met Henry I.
1107: Alexander I. Die seun van Malcolm III en sy Engelse vrou St. Margaret. Sy broer Edgar het die troon opgevolg en die beleid van die hervorming van die Skotse kerk voortgesit en sy nuwe priory gebou in Scone naby Perth. Hy trou met die buite -egtelike dogter van Henry I. Hy sterf kinderloos en word begrawe in Dunfermline.
1124: David I. Die jongste seun van Malcolm III en St. Margaret. 'N Moderniserende koning, verantwoordelik vir die transformasie van sy koninkryk, hoofsaaklik deur voort te gaan met die verengelsingswerk wat sy ma begin het. Dit lyk asof hy net soveel tyd in Engeland deurgebring het as in Skotland. Hy was die eerste Skotse koning wat sy eie munte uitgereik het en hy het die ontwikkeling van dorpe in Edinburgh, Dunfermline, Perth, Stirling, Inverness en Aberdeen bevorder. Aan die einde van sy bewind het sy lande oor Newcastle en Carlisle gestrek. Hy was byna net so ryk en magtig as die koning van Engeland, en het 'n byna mitiese status bereik deur 'n 'Davidian ' revolusie.
1153: Malcolm IV (Mael Coluim IV). Seun van Henry van Northumbria. Sy oupa David I het die Skotse Chiefs oorreed om Malcolm as sy troonopvolger te erken, en op 12 -jarige ouderdom het hy koning geword. As hy erken dat die koning van Engeland 'n beter argument gehad het vanweë sy veel groter mag, het Malcolm Cumbria en Northumbria aan Henry II oorgegee. Hy sterf ongetroud en met reputasie vir kuisheid, vandaar sy bynaam 'the Maiden '.
1165: Willem die leeu. Tweede seun van Henry van Northumbria. Na 'n mislukte poging om Northumbria binne te val, is William deur Henry II gevange geneem. In ruil vir sy vrylating moes William en ander Skotse adellikes trou aan Henry sweer en seuns as gyselaars oorhandig. Engelse garnisoene is dwarsdeur Skotland geïnstalleer. Dit was eers in 1189 dat William Skotse onafhanklikheid kon herstel in ruil vir 'n betaling van 10 000 punte. William 's se bewind was getuie van die uitbreiding van die koninklike gesag noordwaarts oor die Moray Firth.
1214: Alexander II. Seun van Willem die Leeu. Met die Anglo-Skotse ooreenkoms van 1217 het hy 'n vrede tussen die twee koninkryke tot stand gebring wat 80 jaar sou duur. Die ooreenkoms is verder gestimuleer deur sy huwelik met suster Joan III van Henry III in 1221. Deur sy voorvaderlike aanspraak op Northumbria af te sien, is die Anglo-Skotse grens uiteindelik deur die Tweed-Solway-lyn gevestig.
1249: Alexander III. Hy was die seun van Alexander II, en hy trou met Henry III en die dogter Margaret in 1251. Na die Slag van Largs teen koning Haakon van Noorweë in Oktober 1263 het Alexander die westelike Hoogland en Eilande vir die Skotse Kroon beveilig. Na die dood van sy seuns, het Alexander aanvaarding gekry dat sy kleindogter Margaret hom moes opvolg. Hy het geval en is vermoor terwyl hy langs die kranse van Kinghorn in Fife gery het.
1286 – 90: Margaret, meisie van Noorweë. Die enigste kind van koning Eric van Noorweë en Margaret, dogter van Alexander III. Sy word koningin op die ouderdom van twee, en is onmiddellik verloof aan Edward, die seun van Edward I. Sy het nóg die koninkryk nóg die man gesien toe sy in September 1290 op Kirkwall op Orkney gesterf het. Haar dood het die ernstigste krisis in Anglo- veroorsaak. Skotse verhoudings.
1292 – 96: John Balliol. Na die dood van Margaret in 1290 het niemand die onbetwiste bewering dat hy koning van die Skotte was nie. Nie minder nie as 13 ' mededingers ', of eisers het uiteindelik na vore gekom. Hulle het ingestem om Edward I 's se heerskappy te erken en sy arbitrasie na te kom. Edward besluit ten gunste van Balliol, wat wel 'n sterk aanspraak gehad het met 'n skakel na William the Lion. Edward se duidelike manipulasie met Balliol het daartoe gelei dat die Skotse adellikes in Julie 1295 'n Raad van 12 op die been gebring het, asook 'n verbond met die koning van Frankryk ingestem het. Edward het binnegeval, en nadat hy Balliol verslaan het in die Slag van Dunbar, het hy hom in die Tower of London opgesluit. Balliol is uiteindelik in die pouslike aanhouding vrygelaat en het sy lewe in Frankryk beëindig.
1296 -1306: geannekseer na Engeland
Huis van Bruce
1306: Robert I the Bruce. In 1306 in die Greyfriars Church Dumfries vermoor hy sy enigste moontlike mededinger vir die troon, John Comyn. Hy is vir hierdie heiligmaking uitgesluit, maar is nog net 'n paar maande later as die Skotse koning gekroon.
Robert is verslaan in sy eerste twee gevegte teen die Engelse en het 'n vlugteling geword, gejag deur beide Comyn's -vriende en die Engelse. Terwyl hy in 'n kamer wegkruip, word daar gesê dat hy 'n spinnekop gesien het wat van die een dak na die ander swaai, in 'n poging om die web te veranker. Dit het ses keer misluk, maar met die sewende poging het dit geslaag. Bruce beskou dit as 'n teken en besluit om voort te gaan. Sy beslissende oorwinning oor die leër van Edward II in Bannockburn in 1314 in 1314 het uiteindelik die vryheid gewen waarvoor hy gesukkel het.
1329: Dawid II. Hy was die enigste wettige seun van Robert Bruce wat sy pa opgevolg het toe hy slegs 5 jaar oud was. Hy was die eerste Skotse koning wat gekroon en gesalf is. Of hy die kroon sou kon behou, was 'n ander saak, gekonfronteer met die gekombineerde vyandighede van John Balliol en die 'Desinherited ', die Skotse grondeienaars wat Robert Bruce onterf het ná sy oorwinning in Bannockburn. David is 'n rukkie selfs na Frankryk gestuur vir sy eie bewaring. Ter ondersteuning van sy trou met Frankryk val hy Engeland in 1346 binne, terwyl Edward III andersins besig was met die beleg van Calais. Sy leër is onderskep deur magte wat deur die aartsbiskop van York opgewek is. David is gewond en gevange geneem. Hy is later vrygelaat nadat hy ingestem het om 'n losprys van 1000 000 punte te betaal. David sterf onverwags en sonder 'n erfgenaam, terwyl hy probeer om van sy tweede vrou te skei om met sy nuutste minnares te trou.
Huis van Stuart (Stewart)
1371: Robert II. Die seun van Walter die rentmeester en Marjory, dogter van Robert Bruce. Hy word in 1318 as die erfgenaam erken, maar die geboorte van David II beteken dat hy 50 jaar moet wag voordat hy op 55 -jarige ouderdom die eerste Stewart -koning kan word. verantwoordelikheid vir wet en orde teenoor sy seuns. Intussen hervat hy sy pligte om erfgename te produseer, met die vader van ten minste 21 kinders.
1390: Robert III. Toe hy op die troon was, besluit hy om die naam Robert te neem eerder as sy voornaam John. As koning blyk Robert III so ondoeltreffend te wees as sy pa Robert II. In 1406 besluit hy om sy oudste oorlewende seun na Frankryk te stuur, die seun is deur die Engelse gevange geneem en in die toring opgesluit. Robert is die volgende maand oorlede en volgens een bron het hy gevra om begrawe te word in 'n middel (dunghill) as die ergste van die konings en die ellendigste van die mense.
1406: James I. Nadat hy in 1406 in Engelse hande geval het op pad na Frankryk, was James tot 1424 gevange gehou. Blykbaar het sy oom, wat ook toevallig ook die goewerneur van Skotland was, min gedoen om oor sy vrylating te onderhandel. Hy is uiteindelik vrygelaat nadat hy ingestem het om 'n losprys van 50 000 mark te betaal. Met sy terugkeer na Skotland bestee hy baie van sy tyd om geld in te samel om sy losprys af te betaal deur belasting op te lê, en besittings van edeles en stamhoofde in beslag te neem. Nodeloos om te sê dat sulke optrede hom min vriende gemaak het, 'n groep samesweerders het by sy bed ingebreek en hom vermoor.
1437: Jakobus II. Alhoewel hy koning was sedert die moord op sy vader toe hy sewe was, het hy eintlik beheer oorgeneem ná sy huwelik met Maria van Guelders. Dit blyk dat hy 'n aggressiewe en oorlogsugtige koning was, veral op die Livingstons en Black Douglases. Hy was gefassineer deur die nuwe vuurwapens en is deur een van sy eie beleëringsgewere opgeblaas en vermoor terwyl hy Roxburgh beleër het.
1460: Jakobus III. Op die ouderdom van 8 is hy na die dood van sy vader Jakobus II tot koning uitgeroep. Ses jaar later is hy ontvoer by sy terugkeer aan bewind, het hy sy ontvoerders, die Boyds, as verraaiers uitgeroep. Sy poging om vrede met die Engelse te maak deur sy suster met 'n Engelse edelman te trou, was ietwat verwoes toe bevind word dat sy reeds swanger was. Hy is op 11 Junie 1488 tydens die Slag van Sauchieburn in Stirlingshire vermoor.
1488: Jakobus IV. Hy was die seun van Jakobus III en Margaret van Denemarke en het grootgeword onder die sorg van sy moeder op die Stirling -kasteel. Vir sy aandeel in sy vader se moord deur die Skotse adel tydens die Slag van Sauchieburn, het hy 'n ysterband langs die vel gedra as boete vir die res van sy lewe. Om sy grense te beskerm, bestee hy baie geld aan artillerie en sy vloot. James led expeditions into the Highlands to assert royal authority and developed Edinburgh as his royal capital. He sought peace with England by marrying Henry VII's daughter Margaret Tudor in 1503, an act that would ultimately unite the two kingdoms a century later. His immediate relationship with his brother-in-law deteriorated however when James invaded Northumberland. James was defeated and killed at Flodden, along with most of the leaders of Scottish society.