China Pregabalin vervaardigers en verskaffers CPF
Pregabaline Epilepsie / Neuralgie Intern / EP 22223 √ CEP2016-141
Pregabaline is nie 'n GABAA- of GABAB-reseptoragonis nie.
Pregabaline is 'n gabapentinoïed en werk deur sekere kalsiumkanale te inhibeer. Spesifiek is dit 'n ligand van die hulp-α2δ-subeenheidsplek van sekere spanningsafhanklike kalsiumkanale (VDCC's), en dien dus as 'n remmer van α2δ-subeenheidbevattende VDCC's. Daar is twee dwelm-bindende α2δ-subeenhede, α2δ-1 en α2δ-2, en pregabaline toon soortgelyke affiniteit vir (en dus 'n gebrek aan selektiwiteit tussen) hierdie twee terreine. Pregabaline is selektief in die binding daarvan aan die α2δ VDCC subeenheid. Ondanks die feit dat pregabaline 'n GABA-analoog is, bind dit nie aan die GABA-reseptore nie, omskakel dit nie in GABA of 'n ander GABA-reseptoragonist in vivo nie, en moduleer dit nie GABA-vervoer of metabolisme direk nie. Daar is egter gevind dat pregabaline 'n dosisafhanklike toename in die breinuitdrukking van L-glutamiensuur-dekarboksilase (GAD) lewer, die ensiem wat verantwoordelik is vir die sintese van GABA, en kan dus indirekte GABAergiese effekte hê deur die GABA-vlakke in die brein te verhoog. Daar is tans geen bewyse dat die effekte van pregabaline bemiddel word deur enige ander meganisme as die inhibisie van α2δ-bevattende VDCC's nie. In ooreenstemming blyk dit dat inhibisie van α2δ-1-bevattende VDCC's deur pregabaline verantwoordelik is vir die antikonvulsante, pynstillende en angswerende effekte daarvan.
Die endogene α-aminosure L-leucine en L-isoleucine, wat baie soos pregabaline en die ander gabapentinoïede in chemiese struktuur lyk, is skynbare ligande van die α2δ VDCC-subeenheid met dieselfde affiniteit as die gabapentinoïede (bv. IC50 = 71 nM vir L- isoleucine), en is teenwoordig in menslike serebrospinale vloeistof teen mikromolêre konsentrasies (bv. 12,9 μM vir L-leucine, 4,8 μM vir L-isoleucine). Die teorie is dat dit die endogene ligande van die subeenheid kan wees en dat dit die gevolge van gabapentinoïede mededingend kan teenwerk. In ooreenstemming hiermee, terwyl gabapentinoïede soos pregabaline en gabapentine nanomolêre affiniteite vir die subeenheid α2δ het, is hul potensiaal in vivo in die lae mikromolêre reeks, en die kompetisie om binding deur endogene L-aminosure is waarskynlik verantwoordelik vir hierdie verskil.
Daar is gevind dat Pregabalin 6 keer hoër affiniteit het as gabapentien vir α2δ-subeenheidbevattende VDCC's in een studie. 'N Ander studie het egter bevind dat pregabaline en gabapentin soortgelyke affiniteite vir die menslike rekombinante α2δ-1 subeenheid het (onderskeidelik Ki = 32 nM en 40 nM). In elk geval is pregabaline 2 tot 4 keer sterker as gabapentien as 'n pynstiller en lyk dit by diere 3 tot 10 keer sterker as gabapentien as 'n antikonvulsante.