Ek is pas terug van 'n konferensie van invloedryke besluitnemers in China, waar ek in die 21ste eeu ekonomie vir 'n ekologiese beskawing aangebied het. China en die Verenigde State is baie verskillend, maar as dit kom by die huidige bedreigings en gemiste geleenthede, deel ons baie meer as wat ons besef.
Die boodskap wat ek aan China gestuur het, sal lesers van my rubriek bekend maak. Dit begin met die erkenning van die fundamentele waarheid waaruit mense gebore word en gevoed word deur 'n lewende aarde. Vergeet van hierdie basiese feit, ons het gevange geraak by 'n diep gebrekkige ekonomiese teorie wat wêreldwyd prominensie verwerf het in die middel van die 20 eeu, die aarde se vermoë om lewe te onderhou vernietig en ons op 'n pad na self-uitwissing gebring het.
Die lande wat die foute van die 20-eeuse ekonomie omhels het, het nou 'n noodsaaklikheid om hul kultuur, instellings, tegnologie en infrastruktuur te transformeer om in lyn te kom met die agt beginsels van 'n 21-eeuse ekonomie wat in my vorige JA! kolom. Hierdie beginsels doen onder meer 'n beroep op ons om die doelwit van die verhoging van die BBP deur verbruik te laat vaar ten gunste van die welstand van mense en die aarde deur kultuurryke, lae verbruiksstyle te ondersteun. Ons moet ook winsmaksimerende ondernemings uitmekaar haal en die stukke omskakel in werker- en gemeenskapsbesit. En ons moet stedelike infrastruktuur herontwerp om die meeste afhanklikheid van motors uit te skakel.
Ek was gretig om te leer hoe hierdie beginsels in 'n land met 'n bevolking meer as vier keer die Verenigde State sou ontvang, verwoestende omgewingsprobleme, en die wêreld se mees aggressiewe kapitalistiese ekonomie wat bestuur word deur 'n Kommunistiese Party wat nomies verbind tot 'n ekologiese beskawing.
Ek vind China veral interessant vanweë die bewese vermoë van sy regering om met die oënskynlik onmoontlike spoed groot veranderinge in die rigting van die land aan te bring, wat ons nou as 'n spesie moet doen om ons weg na 'n lewensvatbare toekoms te vind.
Wat ek tydens my kort besoek ervaar het, was 'n diep konflikte land met 'n politieke stelsel wat min ruimte bied vir oop openbare debat, en wat vasgevang is in 'n ekonomiese raamwerk wat in China bekend staan ​​as die Two Mountains-teorie. Een “berg” is 'n verbintenis tot 'n gesonde omgewing van skoon water en lewendige berge. Die ander een is 'n verbintenis tot die handhawing van een van die wêreld se hoogste BBP-groeikoerse deur voorsiening te maak vir die belang van groot sakeondernemings. N artikel deur die ekonomiese historikus Richard Smith in die onlangse ekonomiese geskiedenis van China het die diep en grootliks onversoenbare konflik tussen omgewingsgesondheid en die maksimalisering van die BBP vir my beklemtoon.
Die konflik tussen groei en volhoubaarheid word in China al te gereeld opgelos deur die tweede berg te prioritiseer - met ernstige gevolge vir menslike en omgewingsgesondheid. Dit lyk nou gekoppel aan die konflik tussen die vermeende verbintenis van die regering van China om die belange van werknemers te bevorder, wat onder haglike omstandighede en 'n lae loon worstel, en 'n ekonomie wat ontaard nuwe miljardêrs teen 'n koers van twee per week.
My algemene boodskap in China het hierop neergeslaan: As u doel is om miljardêrs uit die weg te ruim, konsentreer dan op die groeiende BBP deur beheer oor die ekonomie aan winsmaksimerende ondernemings te gee. As u doel is om die welstand van mense en die aarde te verhoog, moet u die BBP as 'n toepaslike aanwyser laat vaar en in plaas daarvan fokus op die groeiende aanwysers van die uitkomste wat u wil hê, terwyl u die mag na mense en die gemeenskap verskuif.
Lyk soos 'n reguit keuse vir 'n regering wat toegewy is aan 'n ekologiese beskawing en die welstand van die werkers. Dit wil inderdaad so wees dat alle regerings wat die belange van hul mense veronderstel, verteenwoordig. Gegewe die mate waarin my boodskap die amptelike verbintenis tot toenemende verbruik om die BBP te laat uitdaag, uitgedaag het, het dit 'n merkwaardige positiewe verhoor gekry.
Ons aanvaar dat die nuwe president, sodra hy verkies is, die korrupsie met die hand sal vee.
Ek het nog steeds die teenstrydighede uitgewis toe ek na die VSA teruggekeer het net betyds om na die mees onlangse debatronde te kyk tydens die wedstryd om die Demokratiese Party se presidentskandidaat 2020 te kies. Beide die Republikeinse en Demokratiese partye word beheer deur hul korporatiewe vestigingsvleuels, en ons politieke debatte word beheer deur dieselfde partye en deur die korporatiewe media. Terwyl die CNN-moderators die kandidate verslaan het vrae wat van regs-praatpunte af geskryf is, Het ek myself afgevra: "Kan ons politici net so beperk voel soos die meeste Chinese politieke figure volgens die ekwivalent van 'n Two Mountains-teorie?"
Sekerlik klink politici soos Bernie Sanders en Elizabeth Warren nie beperk nie. Niemand onder die huidige kandidate suggereer dat ons die BBP moet laat vaar as ons belangrikste maatstaf vir ekonomiese prestasie nie. Sommige mense het 'n beroep gedoen om groot tegnologie-reuse op te breek, maar niemand stel voor dat ons opbreek en herstruktureer nie almal groot korporasies en ondergeskik hulle aan die gemeenskappe waarin hulle sake doen. En niemand stel voor dat die stedelike gebiede herstruktureer word nie, sodat die meeste mense nie motors nodig het nie.
Tog verwerp korporatiewe media-kenners “onbedagsame” voorstelle, soos Medicare for All en die verhoging van belasting op korporasies, as te ekstremisties om te wen teen waarskynlik die hoofstroom Republikeine wat wil uitskakel almal openbare gesondheidsorg- en omgewingsregulasies, gaan voort om kinders van hul ouers op die grens te skei, enige betekenisvolle hervorming van geweerwette te blokkeer en werk om aborsie landwyd onwettig te maak.
Ons politieke stelsel is so diep verdeel deur 'n psigopatiese byvoordele om hul eie lot te vergroot dat ons nie eens kan verseker dat alle Amerikaners toegang het tot basiese gesondheidsorg en 'n gehalte-onderwys nie, wat nog te sê 'n voldoende manier om te leef in ruil vir eerlike arbeid. . Ons is so vasgevang in debatte oor wie die meeste onderdruk is en wie die verdienste verdien, wat ons nie eers vra nie, hoe ons 'n samelewing kan skep wat vry is van onderdrukking, waarin alle mense lewens van materiële toereikendheid en geestelike oorvloed op 'n pragtige manier kan hê. en gesonde aarde.
Ons tree op asof ons glo dat ons net hoef uit te vind wie onder die 20-kandidate die beste antwoorde het op die probleme wat ons teëkom. Ons aanvaar dat die nuwe president, sodra hy verkies is, die korrupsie met die hand sal uitwis, die integriteit en bevoegdheid van die regering sal herstel, die gesondheid van die omgewing sal bevry, die onderdruktes sal bevry en goeie werk vir almal sal verseker in die aangesig van meedoënlose opposisie van kragtige psigopate wat hul belange beskerm.
Ons moet baie minder tyd spandeer om die relatiewe meriete van presidentskandidate van 20 te bespreek, en nog baie meer tyd oorbrug om al die kloof wat ons skei, te oorbrug. Ons moet 'n onstuitbare beweging bou van die wêreld se mense wat alle grense oorsteek, verenig in 'n verbintenis om 'n wêreld te skep wat waarlik vir almal werk. Die diep transformasie van kultuur, instellings, tegnologie en infrastruktuur waarop ons gemeenskaplike toekoms afhang, sal 'n moeilike stryd wees en sal volgehoue ​​en vasberade ondersteuning van kragtige sosiale bewegings vereis.
Ons mense moet die bespreking lei en eis dat die politici volg. Ons sal die moontlikhede van daardie toekoms en die weg na die bereiking daarvan moet raam deur ontelbare oorvleuelende gesprekke in forums wat vir almal oop is.
Laat ons nie hierdeur afgelei word deur politieke debatte wat deur korporatiewe media gestruktureer is om ons aandag af te lei van voorstelle wat die mag van die korrupte stelsel kan verbreek nie. Dit is 'n lang orde, maar ook op hierdie oomblik is die mens se voortbestaan.
David Korten het hierdie artikel vir JA geskryf! Magazine. David is medestigter van JA! Magazine, president van die Living Economies Forum, 'n lid van die Club of Rome, en die skrywer van invloedryke boeke, waaronder 'When Corporations Rule the World' en 'Change the Story, Change the Future: A Living Economy for a Living Earth. 'Sy werk is gebaseer op lesse uit die 21-jare waarin hy en sy vrou, Fran, in Afrika, Asië en Latyns-Amerika gewoon en gewerk het om wêreldwye armoede te beëindig. Volg hom op Twitter@dkorten en Facebook.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Oplossings > U kan nie kapitalisme bo volhoubaarheid plaas nie - en ander lesse uit China