Swangerskap se worry-nou-daaroor-lys
Posted on April 2, 2019 April 2, 2019 by Leonie Bezuidenhout
My kind sit op my blaas, sê ek byna halfuurliks voordat ek myself vir die hoeveelste keer uit die kantoor, partytjie of van die etenstafel af verskoon. Hy is nou eers 22 weke oud in my maag en hy vertrap my reeds. Hoe lyk die vooruitsig van die res van ons lewens saam?
Ek vermoed dit gaan maar ook so wees dat hy vir die afsienbare toekoms net soveel druk op my beursie gaan plaas soos hy tans op my blaas plaas. Die finansiële verknorsing het reeds begin: die uitgawes vir die meubels wat ek skielik in ŉ piepklein spaarkamer moet forseer waar die mannetjie in die nag kan skree, die onkostes vir die peperduur ginekoloog- en ander doktersafsprake en dan natuurlik ook die ekstra toiletpapier, pakke doeke en ander benodigdhede wat noodgedwonge met elke Checkers of Pick n Pay-special aangeskaf moet word.
Skoolfonds is die volgende belangrike item op die moet-eers-doen-oor-ŉ-paar-maande-maar-ons-moet-nou-al-daaroor-worry-lys wat miljoene der triljoene rande gaan beloop. Die koste van ŉ klein baba in die kleuterskool per jaar is omtrent dieselfde as ŉ klein motortjie of ŉ vakansie vir twee Bali toe. En dan moet jy nog sy eie melkies en doekies en boudsalfies saamstuur skool toe. Vaderland, miskien moet ek ŉ kleuterskool oop maak, dink ek elke keer as ek die internet deursoek vir ŉ skool wat minstens lyk of die kokkerotte nie daar oor my kind gaan loop nie.
My nou-al-worry-lys verleng daagliks. Van “gaan ek dit reg kry om te borsvoed”, “wat doen ek as ek terug gaan werk toe na vier maande en hy wil nie my tieties los nie” tot “wat as ek nie kan borsvoed nie en hy is allergies vir elke liewe soort blikmelk op die mark” en “wat as hy nie aan die 141 soorte tiete en bottels op die mark wil drink nie”. Verder kan ŉ mens ook dinge soos “wat as sy linkergroottoon op sy regtervoet groei” en “gaan hy eendag goeie maats hê wat hom nie aan porn en dwelms gaan blootstel nie” voeg by dié lys.
Nou kyk, ek het nooit geweet ŉ babatjie wat so groot is soos ŉ spaghetti squash kan soveel uitmergeling in die vroulike liggaam veroorsaak nie. Buiten die konstante trippies toilet toe, is my rug en steitjie ook af. Gebreek. Ek sukkel soos ŉ 88-jarige om van enige stoel of bed af te kom en my arme man moet sommige aande grootoog toekyk hoe ek met ŉ semi-dooie linkerbeen van die sitkamer af suiker kombuis toe.
So gepraat van suiker… buiten die badkamer is die kombuis die vertrek wat ek die tweede meeste besoek in die huis. Ek het al ‘n klein olifantjie se gewig aangesit sedert die aanvang van my swangerskap en ek bly honger. Mense sê ek gloei, maar dit is net van die vetterige kos wat ek dag in en dag uit eet wat om my kiewe sit. Van groente en vrugte is daar min sprake – ek is honger vir pasta, pizza, brood, peanut butter, Woolies se caramel swiss rolls en basies alles anders wat my en my kind die risiko van gestational diabetes laat loop. Gestational diabetes op die worry-lys: check!
Ek het een dag so baie suiker geëet, ek kon my hart sien klop deur my hemp. Ek moes ŉ Tinkie eet om te stabiliseer. Daarna het ek besluit ek moet dit rustiger vat met die suiker, want diabetes is ŉ regte, egte probleem. Ek Google toe, teen almal plus my dokter se goeie advies, een oggend 02:00 (terwyl my man salig langs my snork) al die goed wat verkeerd kan gaan as kinders diabetes in die baarmoeder ontwikkel.
Ek het die res van die nag trane van skuldgevoelens in my kussing gestort oor die blindheid, doofheid en ander defekte wat ek en my Tinkies vir my arme bloedjie veroorsaak het. Toe die son sy eerste strale deur die gordyne steek, spring (nee, kreun en steun met ŉ half-dooie linkerbeen) ek uit die bed en begin ek deur my splinternuwe kopie van What to expect when you’re expecting blaai. How to reverse diabetes, soek ek, maar niks. Useless bleddie boek, vererg ek myself en druk ŉ stuk toast met stroop in my mond.
Terwyl ek vir die derde keer daardie oggend op die toilet sit, wonder ek: Daar is mos nie so baie suiker in stroop nie, is daar?
In Pretoria woon ‘n boelie: ‘n ware verhaal
Posted on October 11, 2018 October 11, 2018 by Leonie Bezuidenhout
Twee jong wit mans sit in ‘n kroeg in Pretoria. Dit is nog vroeg in die aand en die huis roep nog nie.
Oorkant hulle in die kroeg sit twee swart mans. Hulle drink hulle bier en geniet die Shakira-song wat een van die ander ouens pas op die Jukebox aangesit het.
Skielik stap ‘n groep groot, wit mans en ‘n paar vroue agterna die kroeg binne. “Sit af daai k-woord musiek!” bulder hy en loop die swart man, wat rustig aan sy bier teug, trompop.
Die volgende oomblik klap die wit man die swarte só hard met sy plathand teen sy wang dat hy van sy stoel af op die grond neerslaan. Shakira raak stil in die agtergrond.
Een van die wit ouens spring voor die swartes in en begin pleit. “Asseblief, los hulle net uit! Hulle het niks aan enigiemand gedoen nie!”
Toe begin die houe reën. Die een na die ander. Die wit ou se tand breek en sy voorkop bloei.
Die res van die groep en die kroegdame staan net kyk.
Toe die groep besef die swartes het te voet op die vlug geslaan, sit hulle hulle agterna en slaan hulle pap in ‘n veld nie ver van die kroeg af nie.
Die motorwag sê hy ken dié menere. Hy self het al deurgeloop. Die kroegeienaars wil nie betrokke raak nie.
Hulle staan ook net en kyk.
Iewers in Pretoria woon ‘n man wat weet wat hy gedoen het. Hy weet hy het onskuldige mense aangerand omdat hy ‘n volslae rassis is. Hy weet dat hy ‘n jong, wit man vir die res van sy lewe fisiek geskend het. Hy weet hy het hulle so hard geslaan dat hulle nie kan onthou hoe sy gesig lyk nie.
Iewers in Pretoria woon ‘n man met ‘n klein seuntjie binne-in hom, wat net soos sy pa en sy oupa sy vuiste vir mense lig omdat hy nooit geleer het wat respek en naasteliefde is nie.
Iewers in Pretoria woon ‘n boelie wat hiermee gaan weg kom, omdat almal daardie aand net gestaan en kyk het.
‘n Nobody se resensie van ‘Wonderlus’
Posted on April 26, 2018 April 27, 2018 by Leonie Bezuidenhout
Ek is gewoonlik die eerste een wat kla oor mense se flieketiket. Mense mag nie eers praat tydens die voorprente of met ŉ selfoonliggie die trappies soek as die ligte klaar af is nie, of my oë rol by die teaterdeur uit. Om nie eers te praat van die ritselende, oorverdowende, krakende sweets papiertjies nie. Ek meen, by all means, eet jou Whispers, jy het immers pas R430,00 daarvoor betaal, maar doen dit net sagter slash vinniger slash na die fliek.
Vanaand was ék egter die irriterende persoon in die heel voorste ry. (Ry A is mos voor – die ander stry met my en sê dit is agter. Duh, dis mos vóór as jy by die deur inkom, obviously.)
Vandat ek in die teater gaan sit het, het ek sommer kliphard verskeie emosies ervaar. Eerstens afwagting. Ek wag al weke om Wonderlus te sien en mens hoor net die mooiste goed van dié fliek. Leon van Nierop het dit nege sterre gegee uit tien. Nege! Ek het die fliek so opgebou in my kop dat ek bang was ek gaan teleurgesteld wees.
Presies die teenoorgestelde het gebeur. Die storielyn het my geboei van die eerste toneel af. Omdat ek lief is vir stories en omdat ek weet Johan Cronjé het al ŉ toekenning of wat gewen en gaan tien teen een nou aan huis met Leon van Nierop, het ek baie aandag aan die teks gegee. Dit is amper foutloos.
Wag, wat weet ek van “amper”? As ŉ wannabe-skrywer wat nie altyd weet hoe om die prentjies in my kop op die angswekkende, skoon, wit bladsy voor my te omskep in iets wat nie lyk asof ŉ laerskoolkind dit geskryf het nie, was die teks iets om werklik jaloers op te wees. Jis, ek wens ek het hierdie draaiboek geskryf!
Daar was soveel oomblikke wat ek nie my emosies kon beheer nie. Ek en my vier vriendinne, wat al almal strooimeisies op mekaar se troues was en wat ook al verskeie kere met die hangover uit ŉ nagmerrie wakker geword het ná ŉ wilde nag van chaos en dan probeer sin maak van die lewe wat so vinnig met ons gebeur, het die fliek skreeusnaaks gevind. Dalk partykeer op onvanpaste tye. It’s funny because it’s true, jy weet.
Ouer mense sal miskien sukkel om met dié fliek te vereenselwig, maar niemand kan die feit dat hierdie ŉ kwaliteitproduk is, ongeag jou fliekvoorkeure, ontken nie. Die fliek spreek tot ŉ generasie wat die samelewing se reëls van Afrikaner-wees en twentysomething-wees bevraagteken en uitdaag, terwyl ek daar sit met my mond oop oor hoe onvoorspelbaar, briljant en deurdag die storielyn, teks en dialoog is.
Die fliek speel nie chronologies af nie, maar dit het my nie soos met byvoorbeeld Vanilla Sky laat voel asof ek ŉ bietjie te dom is om by te hou nie (ek het daai fliek drie keer gekyk, en ek weet nog steeds nie wat gaan daar aan nie!). Ek weet ook niks van flieksmaak af nie, maar dit is so mooi geskiet en die landskap is beeldskoon. Ansu Visser se gesig is ook soos ŉ pop sŉ.
Dit was verfrissend om na ŉ fliek te kyk met karakters wat dit laat voel asof jy na jou eie lewe kyk en die akteurs se spel het my nie een keer laat cringe nie. Ek was al sewe keer ŉ strooimeisie en het al hordes troues bygewoon. Ek vermoed Johan Cronjé was ook al by ŉ paar troues betrokke – die egtheid van die tonele is net té uncanny vir iemand wat nog net ŉ troue of twee bygewoon het.
As jy iemand is wat hou van ŉ goeie fliek met binnegoed, moet jouself nie laat afskrik deur die feit dat dit Afrikaans is nie. Moenie wag vir Box Office nie. Moenie wag vir die DVD nie. Moenie by begin verby gaan nie en moenie R200 invorder nie. Gaan direk flieks toe, gaan gee eerder R200 uit en gaan beleef ŉ Afrikaanse fliek wat jou tussen die oë tref. As jy bang is vir eerlikheid oor die lewe en die liefde, gaan dié fliek jou skud.
Jy weet ‘n fliek is goed as die gehoor bly sit nadat die credits lankal begin rol het. Die enigste ander keer wat ek kan onthou dat dit gebeur het was met Black Swan, waarna ek twee keer gaan kyk het. Net soos ek gaan maak met Wonderlus.
Nouvanaand Films, die hele cast en Johan Cronjé, ek is ŉ fan! Dankie vir die kuns, die fok alleen weet ons het dit nodig gehad.
Die vet weet, want ek weet nie
Posted on March 23, 2018 March 24, 2018 by Leonie Bezuidenhout
Vandag sit ek hier voor my rekenaar in absolute verbystering oor iets wat die week op sosiale media gebeur het.
Uit die aard van my werk scroll ek my muis daagliks stukkend op soek na lekker stories. Ons nuusredakteur stuur vir my dié aan en omdat ek nie tyd het nie, gee ek dit vir ‘n ander joernalis.
Jenna Kutcher, ‘n vrou van Amerika, plaas dié foto van haarself op Instagram of wat ook al en skielik word sy gevra: “Hoe kan jy met jou vet gat só ‘n aantreklike man kry?” Julle – ek skryf nie vet gat omdat ek dit dink nie, lees eers nog.
Dadelik is ons op ons perdjies, want hoe kan enige iemand met oë in sy kop dink dat dié vrou vet is? Wragtag, ek het nie eers woorde nie, dink ek.
Die mense lees die rook uit die storie uit. Meeste mense wonder soos ek of ander mense dan nou heeltemal gek geword het, want dié vrou lyk vir my sexy, sy het lekker kurwes en ek sou nooit as sy van voor af aangestap gekom het gedink het: “Sjoe, kyk vir Dikkes” nie.
Vanoggend kry ek vir die eerste keer kans om mense se kommentaar daaroor te gaan lees. Ek het regtig gedink dat die samelewing my nie meer teleur kan stel as wat hulle reeds doen nie, en toe sien ek hierdie:
“So die artikel verwelkom oorgewigdheid. Mooi vrou, maar ons moet bietjie na ons gesondheid kyk ne. Gaan jy nog steeds jou lyf so lief hê as jy diabetes ontwikkel?” – Joe186
“Ou vetgat!!! Raak gesond, ek is moeg dat ons vir julle vet mense moet sê julle is mooi. Julle is nie, julle is vet.” – Piet102
“Dis jou eie skuld as jou vrou dik is, sleep haar saam gym toe! En steek die koekies en chocolates van haar af weg. Jaag haar om die huis. Doen iets.” – Jaco141
Ek wens ek het nie nodig gehad om hierdie mense se identiteite te beskerm deur nie hulle regte name hier neer te skryf nie. Hierdie mense is, volgens my, presies wat fout is met die samelewing van vandag.
Mense wat my goed ken weet ek was nog my hele lewe lank ‘n ou visgraatjie en ek moet regtig verskriklik baie eet en drink om gewig op te tel. My hele lewe lank is ek gespot oor hoe ek lyk. Sprinkaan. Kriek. Het jy anoreksie, vra mense sonder om te dink.
Intussen het ek ouer geword en presies 12kg opgetel sedert hoërskool – en nou sukkel ek in my kop met die etlike vetrolle wat ek die laaste paar jaar bymekaar gemaak het.
Elke oggend kraak ek myself af as ek in die spieël kyk. Leonie, kyk daai vetrolle om jou maag. Leonie, kyk daai los velle onder jou arm. Leonie, kyk jou dubbelken. Leonie, onthou om jou maag in te trek.
Hoe is die bordjies nie in 10 jaar se tyd in my lewe verhang nie. Tien jaar terug het mense gevra of ek nie ‘n broodjie wil eet nie, want ek “gaan deur my eie hol val”. Nou wil almal net hê ons moet gewig verloor.
Die goed wat ek in die oggende vir myself in die spieël sê, sal ek nooit, ooit vir iemand anders sê nie. Jenna Kutcher is in my oë glad nie vet nie, maar my eie vetrolletjie om my maag pla my so dat ek daarvan droom in die aande.
Dit stop vandag, hier en nou. Julle, ons almal lyk verskillend. Party is vet, party is maer, party is lank, ander is kort. Ek sal baie graag wil weet hoe lyk Joe186, Piet102 en Jaco141. Is julle volmaak? Wat is die definisie van volmaak? Wat ook al jy dink dit is, hou tog net jou flippen mening vir jouself.
Gaan uit, Vetgatte! Gaan uit, Maergatte! Gaan, en wees jouself. Eet daai broodjie, doen daai oefening, doen net wat jy wil. Jy sal nooit almal tevrede kan stel nie, behalwe jouself. Pasop tog net vir daai diabetes waaroor Joe186 so bekommerd is…
(Foto: Jenna Kutcher)
Die onskatbare waarde van ŉ vriendin
Posted on March 4, 2018 March 4, 2018 by Leonie Bezuidenhout
Vandat ek kan onthou het ek nog altyd ŉ maatjie gehad – my sussie. Die agttien maande ouderdomsverskil tussen ons is net genoeg om ŉ baie dun lyn tussen beste vriende en beste vyande tussen ons te bewerkstellig.
So goed soos ons vir alles kon giggel tot ons boude slae gekry het, net so goed kon ons oor alles stry, wel, ook tot ons boude slae gekry het. My heel eerste vriendin.
Op laerskool was dit moeilik om die vriendin-storie te navigeer. Al het ek en my sussie baklei, het ek nooit gewonder of sy vir my lief was of my aanvaar nie. Met my maatjies was dit anders.
Ons het gereeld van die een beste maatjie na die ander verwissel en mekaar sommer net langs die pad “gedrop” as die een iets gedoen of gesê het waarvan die ander een nie gehou het nie. Ons kon selde op mekaar staatmaak om ŉ skinderstorie vir onsself te hou en lojaliteit was ŉ kommoditeit. Meisiekinders is erg gekompliseerd!
In standerd 4 beleef ek my eerste liefdesdriehoek. Ek en my maatjie hou van dieselfde seuntjie. Daar is sprake van hormone en early onset teenage angst. Ons baklei oor en weer en ons kleine wêreldjies stort in duie.
Eerste les in “ho’s before bro’s” net daar. (Ek sou dalk van hierdie insident in my lewe kon vergeet as dit nie was vir die boks vol glitterpenbriewe wat ek nou die dag ontdek het nie.)
Gelukkig beweeg ons aan en word groot (nie regtig volwasse nie, hoor) en die helfte van ons beland in dieselfde hoërskool. Miskien is dit net omdat ek kan onthou hoe min ek van die seuns gehou het wat saam met ons op skool was dat ek nie kan onthou dat ek met my vriendinne baklei het nie. Dit was op hoërskool waar ek vir die eerste keer regtig die waarde van ŉ vriendin ontdek het en my vriendinne my rykdom geword het.
Hoërskool was die langste vyf jaar van my lewe, maar sodra ek aan ŉ saai oomblik dink, is daar ŉ vriendin wat my herinneringe inkleur. Soos die dag toe ek in die huishoudkundeklas my sagopoeding verbrand het en almal met lepels om my pot saamgedrom het om dit te eet. Ek lag ook nou nog vir die grappies wat ons rondom die veldskoolvuur gemaak het oor ons “druppende roosterkoeke”. Een of twee het Eminem-liedjies vir die grap gerap terwyl die res van ons ons kleilatwonde gelek het.
Die Maasdorpers het niks op ons nie.
Toe gebeur die malle universiteitsjare. ŉ Paar vriendinne val uit die (partytjie)bus en ander klim weer op. Ek is een van die gelukkiges wat nou, dertien jaar nadat ons die skoolboeke vir die grootmenslewe verruil het, nog steeds vriendinne is met van die sagopoedingeters, die druppende roosterkoeke en die Eminem-rappers. Ek was selfs nou die dag ŉ bruidsmeisie op die troue van die liefdesdriehoek-vriendin.
Daar is iets te sê vir diegene wat by jou staan wanneer die partytjiebus stop en die grootmensbus skielik voor jou deur stop. Die vriendinne wat jou anker wanneer die fases van die lewe jou deurmekaar kom krap. Iemand vir wie jy kan sê: Ek het ŉ slegte dag. Koester daardie mense, want dit is ook hulle wat jou gaan dra as die bus jou eendag tref.
As ek my seëninge tel, tel ek my vriendinne twee keer.
Posted on February 14, 2018 February 16, 2018 by Leonie Bezuidenhout
Nog ŉ Valentynsdag is weer verby en mense se uiteenlopende menings daaroor is altyd vir my interessant.
Sommige mense is mal daaroor om die uitdelers en ontvangers van sjokolade harte en teddiebeertjies te wees. Party verliefdes stuur bosse rooi rose oor kilometers heen, ander koop duur lekkergoed en parfuum en die meerderheid skryf lomperige liefdesbriewe op Facebook met bypassende foto’s.
Ander mense glo weer dit is net ŉ dag vir winkels om geld te maak uit rooi hartjies en sjokolade en allerhande overpriced kaggelkakkies waarop geen mens op enige ander dag soveel geld sou spandeer soos vandag nie. “Ons doen nie Valentynsdag nie,” sê ‘n vriendin.
Wat ook al jou mening is, kan ek jou een ding beslis verseker – ék het lanklaas die liefde so gesien seëvier soos vandag. Ek was ook altyd skepties, maar dié jaar was dit anders. Dalk het Zuma se dreigende bedanking iets met die reuk van liefde en hoop in die lug te doen, of dalk is ek hierdie jaar net in ŉ goeie bui, maar ek het die liefde hierdie jaar gevoel.
By die tandarts gee die vriendelike higiënis vir my ŉ paaseier aan. Vreemdeling-liefde. Met die intrapslag by die kantoor wag ŉ Sweetie Pie vir my op my lessenaar. Kollega-liefde. Nog ŉ kollega ruk ŉ pak Woolies-kolwyntjies uit en ŉ ander een ŉ pak heerlike koffie. Teetyd op Valentynsdag gaan verruklik wees. Dubbel-kollega-liefde.
Terug by die huis grom my maag van die honger. (Ek het teetyd laas ŉ paaseier, ŉ Sweetie Pie en twee kolwyntjies geëet.) “Ek het vir ons ŉ tafel bespreek by daai plek met die lekker calamari wat jy so like,” sê my bedagsame man. Op die tafel pryk ŉ geskenk in pragtige, kleurvolle papier toegedraai. Spesiaal net vir my (en so bietjie vir homself). Blykbaar doen ons Valentynsdag. Liefie-liefde.
Op pad na die restaurant bekyk ek die blommestalletjies langs die pad. Gewoonlik is hulle stil daardie tyd van die laatmiddag, maar vandag staan daar ŉ hele rits manne tou om ŉ bossie blomme vir hulle geliefdes by die huis te koop. “Natuurlik vanoggend vergeet en die hele dag kort-af Whatsapps gekry,” skerts ek en Liefie in die verbyry.
Meeste vroue wil dit nie erken nie, maar die meerderheid van ons hou van ŉ ou stroperige, romantiese geskenkie wat sê ‘ek het aan jou gedink’ al “doen julle nie Valentynsdag” nie. Volgens slim mense van Wallethub in Amerika wat ŉ studie gedoen het, dui ŉ peiling aan dat 53% van vroue sê hulle sal hul maat verlaat indien sy nie ŉ rooi-hartjie-kaggelkakkie van haar geliefde ontvang nie. Die goeie nuus is dat dit beteken 47% van vroue is tevrede met ŉ hartjielose Valentynsdag – ŉ goeie kollektiewe syfer vir vroue wat tevrede is oor iets, sou ek sê.
Die restaurant is volgepak met paartjies. Die restaurant het moeite gedoen met rooi kerse en kitcherige rooi vere en goeters op die tafel. Spesiale aanbiedinge vir twee persone wat deel. Roxette in die agtergrond. Verliefdes van alle ouderdomme sit rondom ons. Daar is nie ŉ kind in sig nie. Vrede heers, die wyn vloei en jy hoor net prawn-doppe kraak.
In die hoek van die vertrek vang ŉ deftige ouer vrou my oog. Haardos en bolip is ewe styf. Sy en die norserige man wat langs haar sit het albei ringe aan – lank getroud, besluit ek. Ek hou hulle oor my Appletiser dop. Hulle praat nie ŉ woord met mekaar nie. Die kelner vergeet om hulle voorgeregte te bring en hulle moet noodgedwonge begin eet aan die hoofgeregte wat hy voor hulle op die tafel neergeplak het. Bolip nog stywer.
Ek skinder natuurlik oor wat ek sien by Liefie. “Die twee lyk so gepynig, ook maar goed hulle het voorgereg oorgeslaan,” sê ek. Liefie dink ŉ rukkie na terwyl hy sy calamari tubes kou. “Miskien het hulle woorde net al opgeraak,” sê hy uiteindelik. “Ten minste bring hy haar nog steeds uit op Valentynsdag. Dit tel seker vir iets.”
Ek hoop hy onthou hierdie woorde eendag as ons oud is en ons geselsies dalk opraak. Ja, Valentynsdag is beslis ŉ geldmaakstorie, maar so is Paasfees en Kersfees en al die ander heerlike en spesiale dae wat ons vier. As jy hierdie jaar nie Valentynsdag gedoen het nie, oorweeg dit volgende jaar! Selfs ŉ nota op ŉ post-it kan ŉ huppel in jou stap sit wat nuwe betekenis gee aan “she got it all this morning”.
Vier die liefde, man! Lank lewe die liefde!
Die groot vraag is: Wat eet ons vanaand?
Posted on December 19, 2017 December 19, 2017 by Leonie Bezuidenhout
Ek werk in ‘n nuuskantoor vol uitgesproke joernaliste en daar word elke dag ‘n legio van onderwerpe bespreek. Van Demi-Leigh se protea-uitrusting tot vermiste persone tot die ou wie se kop in die mikrogolfoond vasgesit het.
Die onderwerpe verskil elke dag soos wat die nuus verander, maar die een ding waaroor ons elke dag praat, sonder uitsondering – is kos.
Geen kossoort word ontsien nie. Kookkos. Melkkos. Babakos. Seekos. Enige iets wat lyk of jy dit kan kou en insluk, word op ‘n daaglikse basis bespreek. Maaltye word beplan, restaurant-uitstappies word geresenseer, bestanddele word ontleed en resepte word uitgeruil. Ons stuur foto’s van koeke en terte vir mekaar aan op Skype en droom saam van oorlaaide buffet-tafels en luukse bakkerye.
‘n Groot gedeelte van die oggend word toegewy aan wat ons die vorige aand of naweek geëet het, soms met ‘n totale uiteensetting van bestanddele én gaarmaakmetodes. Daarna word middagete die volgende onderwerp en natuurlik is die volgende stap dan om hardop te begin wonder wat jy gaan eet vir aandete.
Teen 15:00 is almal weer rasend. Dalene maak tee teen die hongerpyne en Janie pluk uiteindelik die ryskoekies waarvoor sy al 13:00 lus was uit haar kosblik en eet hulle versigtig op. Allerhande moontlikhede vir aandete word onder die loep gebring. Burger King. Pasta. Vetkoek. “Ek eet by my ma”.
Enige iemand wat langer as ses maande met iemand anders ‘n huis deel, weet die eerste vraag in die aande na werk met tuiskoms is meer kere eerder: “Wat eet ons vanaand?” as: “Hoe was jou dag?” Meeste aande is dit dan een van dié gedeelde resepte of resensies wat die res van die aand se kalorie-inname bepaal, afhangende van hoe lus iemand jou kon praat vir tuisgemaakte nachos of Piza e Vino se pasta special.
Selfs enkellopendes wonder al 16:00 wat hulle vir aandete gaan eet. “Partykeer beplan ek my maaltye ‘n week vooruit,” sê ‘n enkellopende vriendin onlangs toe ons vriendegroep ontmoet vir middagete en die gesprek oudergewoonte die rigting van aandete inslaan, “maar meestal koop ek take-aways of ek maak goed wat ek alles gelyktydig in die oond kan druk.”
Ons gesels vir nog ‘n halfuur oor wat ‘n mens alles gelyktydig in die oond kan druk. Dit laat ons gedagtes na Kersfees dwaal. “Wat doen julle vir Kersfees? Wat gaan julle eet?” vra iemand nuuskierig.
Wat gaan ons nié eet nie? vra ek. Ons is opgewonde. Spyskaarte word opgesê en denkbeeldige tafels kreun onder skaapboud, soetpatats, gebakte aartappels en twee verskillende soorte nagereg. Al die monde water en die slapies word afgetel. Iemand maak ‘n kalender oop op sy selfoon.
En dan, net voor iemand ‘n eier wil lê oor die oordaad waarmee daar soms aan maaltye beplan word, sê iemand in die hoek: “En dan gaan ons braai!”
Ons almal lag, want ons weet dit is waar. My ma sê nie verniet altyd “ons lyk so lekker, want ons eet so lekker” nie. ‘n Mens kan seker nie die ou wie se kop in die mikrogolfoond vasgesit het blameer nie – daar het seker iets lekker om te eet daar binne weggekruip.
Posted on March 28, 2017 August 24, 2017 by Leonie Bezuidenhout
Sy skuifel haar boude in die kerkbankie in. Heel voor, Bybel onder die arm. “Het jy gesien watse uitrusting het Suzette nou weer vanmôre aan?” vra sy vir haar man en wuif liggies in ‘n blonde vrou se rigting. Toe Suzette skielik op kyk en vir haar glimlag, kan sy nie anders as om skynheilig terug te glimlag nie.
Posted on January 18, 2017 January 18, 2017 by Leonie Bezuidenhout
Ek gaan kuier nie sommer vir iemand wat siek is in die hospitaal nie. Slegs by uitsondering. Jy moet ook eintlik net na jy gekraam het eers vir my ŉ foto van jou baba aanstuur vir goedkeuring voor ek vir jou en die splinternuwe Xivoné in die kraamsaal kom kuier. (Wat is dit met mense en die name wat hulle deesdae vir hulle kinders gee? Maar dit is ŉ blog-inskrywing vir ŉ ander dag.) Ek haat hospitale. Dit gee my gevoelens wat ek nie kan beskryf nie, amper soos as die moordenaar in die fliek die meisie in die hangkas gaan betrap en jy wéét dis nou tickets met haar. Angs. Kieme. Dood.
Posted on November 23, 2016 November 23, 2016 by Leonie Bezuidenhout
Meeste dae sukkel ek om te cope. Okay, seker darem nie meeste dae nie, maar my kollega Esté sê nie verniet (en baie diplomaties) dat ek “ŉ flair vir die dramatiese” het nie.
sonell on Swangerskap se worry-nou-daaro…
Toortsie on Swangerskap se worry-nou-daaro…
Leonie Bezuidenhout on ‘n Nobody se resensie va…
Stories Uit My Werel… on ‘n Nobody se resensie va…
storiesvangister on ‘n Nobody se resensie va…