PressReader - Weg! Platteland: 2015-12-01 - Hou heel­jaar va­kan­sie!
Hou heel­jaar va­kan­sie!
Lê laag in Wil­der­nis en Hoek­wil
Weg! Platteland - 2015-12-01 - Voor­blad - TEKS EN FO­TO’S PE­TER VAN NOORD
W il­der­nis is ’n plek wat ’n mens mak­lik in ver­voe­ring kry. Daar’s al die “ge­wo­ne” din­ge wat ’n mens van ’n kus­dorp in die Tuin­roe­te ver­wag: ’n uit­ge­strek­te strand waar jy am­per tot in die on­ein­dig­heid kan stap, ’n duin daar­naas met ’n rits weel­de­ri­ge hui­se wat in­wo­ners tot an­der­kant die see laat sien, ’n strand­meer met ’n soom­pie hui­se wat skuil teen die ska­res, ber­ge be­spik­kel met hui­se wat soos pad­da­stoe­le beur uit die gras­groen boom­ta­pyt, ’n ge­ma­tig­de kli­maat, re­ën reg­deur die jaar, plan­te­groei soos in ’n pa­ra­dys...
Maar dis op ’n stil weeks­aand bui­te die sei­soen dat dié plek jou eint­lik laat won­der wan­neer jy jou goed kan pak en hier­heen trek. Dis nou wan­neer jy op die stoep van jou ge­huur­de uit­span­plek sit en in die git­swar­te duis­ter­nis die nag­ge­lui­de sit en be­luis­ter: Voor jou is die ge­sug en steun van die see, en hier rond­om jou in die woud ’n pad­da­koor wat klink na ’n mil­joen kwa­ke en be­hoor­lik die kop laat dui­sel. Al wat jou te­rug­bring aar­de toe, is die flits el­ke paar mi­nu­te van die spoed­lok­val on­der op die N2, daar waar die Kaai­mans­pas jou van Ge­or­ge se kant af uit­spoeg op pad na Sed­ge­field, Knys­na en P­let­ten­berg­baai. Een van ve­le spoed­lok­val­le op die N2 tus­sen Mos­sel­baai en S­torms­ri­vier, die oos­te­li­ke punt van die Tuin­roe­te. >
Ge­or­ge, sê die men­se van dié ge­wes­te, is ’n dorp met die DNS van ’n stad. En dis in­der­daad vir ve­le klein dor­pies in die Wes- en Oos-kaap die “groot­stad”: Daar’s ’n lug­ha­we, jy’t malls en ge­rie­we soos goeie hos­pi­ta­le en sko­le. S­kaars 20 km van Wil­der­nis af.
Maar die pad tus­sen Wil­der­nis en Ge­or­ge kan ’n duur sto­rie wees. Gaan vra maar vir Lee Bas­son, ’n pri­va­te ban­kier by Ab­sa op Ge­or­ge wat op Wil­der­nis woon en daag­liks pen­del – en wel deeg­lik ken­nis ge­maak het met daar­die spoed­ka­me­ras. “Hul­le het nou die dag R9 600 se boe­tes by my kom af­le­wer,” sê sy ver­leë. “Ek het da­rem ’n deel af­ge­kry, maar hier moet ’n mens jou maar steur aan die spoed­be­per­king.”
Lee het uit Gau­teng uit ge­trek, eers na Y­zer­fon­tein in die Wes­kus, en daar­na, toe sy by Ab­sa werk kry, Knys­na. En toe die ry­e­ry te veel word, het Wil­der­nis haar dorp ge­word. “Dis die mis­daad wat my uit die stad laat pad­gee het – des­tyds is daar in die oos­te van P­re­to­ria vrees­lik in­ge­breek.”
Nou woon sy op ’n plek wat haar ge­luk­kig maak. “Die bes­te deel is die stil­te. En dis laid-back. Die he­le hip­pie­ding kom van hier af – ek was s­kaars op die dorp toe word ek ge­nooi na ’n ooi­e­vaars­tee waar spa­ce ca­kes voor­ge­sit is! Die men­se hier vra nie vrae nie, they
re­al­ly just lo­ve you.”
Lee, wat ge­skei is met drie kin­ders, sê sy is nou al 15 maan­de ’n “lo­ner”. Sy kom sit graag oor na­we­ke of op ’n af­dag by Co­co­mo, ’n kui­er­plek op die dorp waar daar saans se­we dae per week mu­siek ge­maak word. Men­se kom hier­heen om te ont­span, mu­siek te luis­ter en iets te eet en drink. En hul­le groet me­kaar soos ou vrien­de met die hand of met ’n druk­kie. Lee kom ook hel­der oor­dag hier­heen, dan be­stel sy ’n lang ske­mer­kel­kie en vul haar blok­kies­raai­sel in. “Op Ge­or­ge kan jy as en­kel­lo­pen­de vrou nie al­leen in ’n re­stau­rant gaan sit nie; men­se kyk jou skeef aan. Maar hier gee nie­mand om nie.”
Die dorp is nie so wel­va­rend as wat dit
‘Dis ’n on­ge­loof­li­ke chil­led-out plek, en daar’s ’n er­ken­de naam daar­voor: die Ou­te­ni­qua-roes. Die men­se drink graag, hul­le kui­er graag, maar dis ’n All­sorts-lucky­pac­ket.’
mag lyk nie, sê sy. “Par­ty men­se noem Wil­der­nis ’n klein Knys­na, maar die dorp het ná 2008 be­gin suk­kel. Hier gaan al­les maar oor toe­ris­me en af­tree­oor­de; hier is nie eint­lik cor­po­ra­te of geld nie. Hier is steeds baie swa­el­tjies – jy weet, dis nou die ou­ens wat in Jo­han­nes­burg werk en na­we­ke af­vlieg hier­heen waar die vrou en kin­ders bly.
“Hier is baie men­se met geld, maar op Wil­der­nis self én in die gro­ter Tuin­roe­te ver­dien wer­ken­de men­se reg­tig min. Dis eint­lik ’n ge­wel­di­ge dis­kre­pan­sie: Jy kry mas­sie­we hui­se wat baie geld werd is, maar die mees­te lo­cals is nie wel­va­rend nie. Tog is hier baie wat ’n mens kan doen: Fiets­ry, stap... in die won­der­lik­ste na­tuur­skoon. En dis al­les gra­tis.”
Co­bus Mei­ring, ’n be­wa­rings­kun­di­ge van die Sout­hern Ca­pe Lan­do­w­ners I­ni­ti­a­ti­ve (SCLI) wat ook van­aand Co­co­mo toe ge­kom het saam met sy vriend Tie­nie Bo­tha, stem saam: “Ek het vyf jaar ge­le­de uit P­re­to­ria hier­heen ge­trek, en dit was ’n groot aan­pas­sing in my kop, want dit voel of hier baie min men­se is wat werk – en ek be­doel nou wérk soos men­se in die stad werk. Hier is nie angs nie; Wil­der­nis is ’n va­kan­sie­plek met ’n va­kan­sie- vi­be…” Hy skud sy kop: “Dis ’n on­ge­loof­li­ke chil­led-out plek, en daar’s ’n er­ken­de naam daar­voor: die Ou­te­ni­qua-roes. Die men­se drink graag, hul­le kui­er graag, maar dis ’n All­sorts- lucky­pac­ket.”
Ge­luk­kig, sê Co­bus, is Wil­der­nis se voet­spoor as ’n dor­pie ver­se­ker, want die plek kan nie juis uit­brei nie. “Ons het ook pro­jek­te wat men­se keer om in­heem­se bo­me uit te haal – hier is twee melk­hout­wou­de waar­van een die groot­ste in die land is. Wil­der­nis is die mooi­ste plek in die land wat na­tuur­skoon be­tref – ons woon ín ’n na­si­o­na­le park – hoe­wel die ar­gi­tek­tuur nie eint­lik iets is om oor huis toe te skryf nie.”
Hy ont­hou ook die tyd rond­om 2008 toe die dorp “hard ge­slaan” is deur die e­ko­no­mie­se in­sin­king. “Die Wil­der­nis­ho­tel moes by­voor­beeld sy deu­re sluit, hoe­wel dit nou weer oop­ge­maak het én baie goed doen. Dit was vir ’n tyd baie stil, meer sei­soe­naal, maar dees­dae is >
dit be­si­ger. Daar is steeds ’n hoog­sei­soen, hoe­wel die plek die res van die jaar al­ler­mins ge­vrek is. Een van die dorp se sa­ving gra­ces is die snel­weg wat hier­deur loop, al jaag die mees­te ou­ens net hier­deur. Die­ge­ne wat wel hier in­draai, wil al­mal bly.
“Die groot­ste pro­bleem is dat hier nie werk is nie en ook nie baie geld nie. Maar jy kan le­we soos ’n ko­ning.”
MIS­DAAD IS IETS wat die men­se van Wil­der­nis nie ken nie. “Ons het ’n po­li­sie­kan­toor, maar hier’s om­trent nie mis­daad nie,” sê Co­bus. “Die dorp het eint­lik net een skelm wat in­breek, maar hy is toe­val­lig tans ag­ter tra­lies.”
Die skry­wer Ri­a­na S­chee­pers, wat net meer as ’n jaar ge­le­de saam met haar man, Jo­hann Loub­ser, van Wel­ling­ton af hier­heen ge­trek het, be­aam dit. “Nou die dag moet ek po­li­sie­sta­sie toe om do­ku­men­te te laat waar­merk, en toe ek daar in­stap, sit daar so ’n paar po­li­sie­man­ne rond. Ek wou nog vra ‘moet jul­le nie skelms vang nie?’, toe ont­hou ek hier ís nie skelms nie!”
Ri­a­na, ’n boor­ling van Vry­heid in K­wa­zu­lu-na­tal, en Jo­hann, oor­spronk­lik van die Tuin­roe­te – “ek kom uit die wê­reld van dek­riet, aal­wyn en hei­de, Al­ber­ti­nia” – is gaan­de oor hul­le nu­we tuis­te. As jy vra wat Wil­der­nis dan ’n lek­ker plek maak, trek Ri­a­na los soos een van die loe­ries in haar tuin: “Die bo­me, die ber­ge, die stil­te, die skoon­heid, die bos­bok­kie en haar lam­me­tjie in my tuin, die me­re, die ge­ruis van die see, die net­heid van die dorp, die in­te­res­san­te kom­bi­na­sie van men­se – kuns­te­naars en bui­te­lan­ders, slim­mes en ek­sen­trie­kes – die re­stau­ran­te, die wal­vis­se, die a­ren­de, die loe­ries, die wan­del­paaie, die vis­a­ren­de wat roep...”
En wat is min­der lek­ker? “Ál­les is lek­ker!” Selfs die va­kan­sie­sei­soen wan­neer dui­sen­de men­se op die plek toe­sak? Ons sorg net dat ons op Nu­we­jaars­dag tuis bly. Selfs op die be­sig­ste tyd is dit stil en or­de­lik. Dis on­denk­baar, maar dit is so.”
Hul­le sal e­nig­ie­mand aan­raai om hier te kom af­tree – oor die stil­te, die or­de­lik­heid, die net­heid, die skoon­heid. “Ons is na­by ’n lug­ha­we en ál­les wat ons no­dig het – van win­kels tot me­die­se per­so­neel. Ons hoop net nie al­mal in die land kom tree hier af nie!”
Net om die hoek… Twee din­ge wat Wil­der­nis nié het nie, is ’n skool en ’n NG kerk. ( Dit dis­kwa­li­fi­seer am­per die plek om“dorp”ge­noem
te word! – Reds.) Daar­voor moet jy min­der as 10 km bin­ne­land in ry, oor die strand­meer en oor die eer­ste ron­ding van die Ou­te­ni­qua­berg. Hoek­wil toe.
Hoek­wil met sy vier­rig­ting­stop­mid­de­dorp. Met sy groot er­we, lo­wer­groen tui­ne en pla­te wat­so­ni­as. En sy en­toe­si­as­tie­se groen­vin­ger­bri­ga­de.
Da­le­ne S­trauss en Jen­ny S­mith is al­bei lid van Hoek­wil se tuin­klub, wat in No­vem­ber el­ke jaar die dorp se tui­ne oop­gooi vir die Hoek­wil O­pen Gar­dens. >
“Ek het 12 jaar ge­le­de van Er­me­lo af hier­heen ge­kom na­dat my man sy pro­ku­reurs­to­ga op­ge­hang het,” ver­tel Da­le­ne. “Ons het ’n pla­sie ge­soek en uit­ein­de­lik een ge­kry hier by Touws­ran­ten waar ons nou on­der meer met drui­we boer. ’n Mens kan sê dis ’n leef­styl­plaas.”
Jen­ny en haar man, Ter­ry, het se­we jaar ge­le­de hul­le tas­sies in Lon­den ge­pak en reg­uit Hoek­wil toe ge­trek. “Ons het die tuin­klub en die O­pen Gar­dens in 2014 ge­stig, om die dorp mooi te maak vir die eeu­fees­vie­rin­ge van daar­die jaar. Die klub het 18 le­de, on­der wie een man, en dis ’n vrees­lik in­for­me­le sto­rie: Ons ruil plan­te en steg­gies, doen on­der­houd in sy­paad­jie­tui­ne en skenk bo­me. En so nou en dan re­ël ons uit­stap­pies, by­voor­beeld na P­let­ten­berg­baai se roos­plaas.”
Op hul­le erf van 3 ha het die S­mit­hs nie min­der nie as 4 000 in­heem­se bo­me ge­plant. Hul­le eie woud. “Tuin­maak is fan­tas­ties hier, want die lug is vog­tig en dit re­ën reg­deur die jaar – ons gooi nooit tuin nat nie. Die plan­te blom mak­lik. En ons sit met in­te­res­san­te pro­ble­me – din­ge soos ys­ter­var­ke, bob­be­ja­ne, bos­bok­kies wat mal is oor ro­se...”
Hoek­wil, sê Jen­ny, is die bes­be­waar­de ge­heim in Suid-a­fri­ka. “Eint­lik wil ons dit so hou... Dis reg­tig so ’n vreed­sa­me le­we, ’n in­te­res­san­te plek – ons do­mi­nee is ’n bi­ker wat die ban­jo speel en vir huis­be­soek daag hy op met sy bi­ke en le­at­hers. Hier gaan dit glad nie oor ma­te­ri­ë­le din­ge nie – ons maak al­tyd ’n grap en sê as jy op Ge­or­ge ’n vrou in die mall sien wat def­tig aan­ge­trek is, dan weet jy sy’s nié van Hoek­wil nie.”
Da­le­ne: “Jy kry na­tuur­lik baie si­geu­ner­ti­pe men­se hier…”
“Hier’s nie baie men­se nie,” gaan Jen­ny voort, “maar hier ge­beur baie. Ons het wyn­proeë, vas­vra-aan­de, ’n skool wat se­dert 2009 ’n e­kos­kool is, ’n af­tree­oord met ’n be­graaf­plaas reg langs­aan – dis waar P.W. en E­li­ze Bo­tha be­gra­we lê – ’n win­kel­tjie, ’n trop­pie bees­te wat die pad oor­steek. Ons het selfs ’n af­ge­tre­de bis­kop op die dorp.”
OOM PAUL THE­RON woon op Hoek­wil se­dert hy 82 jaar ge­le­de die le­wens­lig aan­skou het. Op sy 1 morg aan die bui­te­wy­ke van die dorp plant hy pa­tats, aar­tap­pels, boon­tjies en ta­ma­ties. Net nou die dag het hul­le 6 000 ui­e­plant­jies in die grond ge­druk. Vir hom en sy vrou, El­sa, wat as jong on­der­wy­ser uit Vil­liers­dorp hier­heen ge­kom het. Maar ook om te ver­koop. Ve­ral die ta­ma­ties. “Hiér­die ta­ma­ties dra, hoor! Ek het die saad ja­re ge­le­de by ie­mand ge­kry wat dit op hul­le beurt ê­rens in die Ka­roo ge­kry het na­dat hy ’n saads­mous met sy stuk­ken­de bak­kie ge­help het.
“Die men­se sê dit lyk of ek baie geil grond het hier op Hoek­wil, maar jy moet maar jou kom­pos en kuns­mis en goe­te in­sit, dan kan e­nig­ie­mand geil grond hê.”
Oom Paul ver­tel die vo­ri­ge do­mi­nee het ge­sê hier­die dor­pie gaan nog een­dag die af­treeplek van die ry­kes word. “Al­mal het ge­dink hy praat som­mer non­sens, maar kyk nou: Hy was reg.”
Die dorp het oor die ja­re baie ver­an­der, sê hy. “Die Hoek­wil van van­dag en die Hoek­wil van 40, 50 jaar ge­le­de is twee to­taal ver­skil­len­de plek­ke. Jy weet, baie men­se was des­tyds skaam om te sê hul­le kom van Hoek­wil af. Ek ont­hou daai be­ken­de ak­tri­se... wat is haar naam nou weer... Miems... Miems de Bruyn, sy’t een­dag in ’n tyd­skrif­sto­rie ge­sê sy kom van Wil­der­nis af, maar dis non­sies, man! Haar pa was C­har­lie de Bruyn, wat hier op Hoek­wil on­der­wys ge­gee het!
“Oor die ja­re het die ou Hoek­wil­lers, die ar­mer men­se, hul­le hui­sies ver­koop aan ryk men­se. Dis nou ’n ge­sog­te plek – men­se kom van die Trans­vaal, selfs van die bui­te­land, dan ry hul­le oor Kers­fees
‘Tuin­maak is fan­tas­ties hier, want die lug is vog­tig en dit re­ën reg­deur die jaar – ons gooi nooit tuin nat nie. Die plan­te blom mak­lik.’
en Nu­we­jaar hier rond en koop. Hier is se­ker nie eens vyf van die oor­spronk­li­ke men­se oor nie. Ag man, vroe­ër dae het jy ge­loop en o­ral was dit ‘mô­re Paul’, ‘mid­dag Paul’, ‘naand Paul’. Nou kyk hul­le jou aan of jy uit die Ka­roo of uit die Ark kom!”
AS JY VAN HOEK­WIL AF die­per die bin­ne­land in ry, Ka­ra­ta­ra se kant toe, is daar ’n paar plek­ke waar ’n mens maar kan af­trek. Eers kry jy die bruin dor­pie Touws­ran­ten: Hou stil by die laas­te huis aan die lin­ker­kant, net voor die af­draai op die Se­we­pas­se­pad Ge­or­ge toe. Hier is ’n fraai tuin wat deel vorm van Hoek­wil se O­pen Gar­dens – wees op die uit­kyk vir die hout­paal waar­op “Re­ap W­hat You Sow” ge­verf is. En­ke­le ki­lo­me­ter ver­der kry jy aan die lin­ker­kant die Groot Boom by Wood­vil­le, ’n geel­hout­boom wat 850 jaar ge­le­de ont­kiem het. En dan, pre­sies 10 km ná Touws­ran­ten, draai jy af by die bord­jie wat sê Bis­tro Ce­lei­ro.
’n Paar re­ëls geld as jy hier­heen wil kom: 1 Be­spreek, an­ders gaan jy met ’n hon­ger maag moet om­draai – hier’s net plek vir 40 men­se. 2 Sorg dat jy ge­noeg tyd het, want die kos is uit die boe­ke, die gas­he­re gul en ge­sel­se­rig, en die om­ge­wing lief­lik. 3 Moe­nie laat wees nie, want as iets op die spys­kaart op is, is dit op.
“Ons het die pla­sie van 4 ha vyf­tien jaar ge­le­de ge­koop toe dit eint­lik maar net ’n wil­de bos swart­wat­tels was. Die oor­spronk­li­ke huis was in ’n hag­li­ke toe­stand: Daar was geen toi­let nie, geen e­lek­tri­si­teit nie, geen wa­ter nie. En dit het ge­we­mel van slan­ge en dooie die­re,” ver­tel Ju­lio A­grel­la met die we­li­ge bos baard ter­wyl hy af­kyk na die net­jie­se huis waar sy seun, Ju­lio jr., dees­dae woon. “Ons het glad ’n ou oom se on­der­gums in die huis ont­dek,” – hy wys na die ge­raam­de kuns­ge­bit ten die muur – “én daar was vyf mo­tor­wrak­ke op die eien­dom.”
In 2001 het die A­grel­las uit Jo­han­nes­burg Dur­ban­vil­le toe ge­trek en Ju­lio >
moes el­ke ses we­ke na die kan­toor op Ge­or­ge kom. Hy was des­tyds be­stuur­der by Li­ber­ty Li­fe en Su­san, sy vrou, het s­port af­ge­rig by ’n skool in die stad. Toe, in 2006, het hul­le die staal­struk­tuur op­ge­rig vir wat dees­dae hul­le huis – en na­we­ke die re­stau­rant – is. ’n Net­jie­se skuur­styl ge­bou wat uit­kyk oor die rol­len­de heu­wels van die SuidKaap. Hul­le het ’n o­lyf- en gra­naat­boord ge­plant, ’n groen­te­tuin aan­ge­lê (pro­beer ge­rus die Ce­lei­ro S­pring Sa­lad – dis al­les uit die tuin) en be­gin woe­ker met Ju­lio jr. se ta­len­te.
“Ons seun is ’n op­ge­lei­de sjef, en my vrou het nog al­tyd ge­dink ons moet een­dag ’n kof­fie­win­kel of re­stau­rant oop­maak. Ons het be­sluit nou of nooit, en in De­sem­ber 2013 het ons be­gin. Toe ons oop­ge­maak het, het ons ge­dink dis ’n cof­fee shop, maar toe be­gin die men­se in­stap vir mid­dag­e­te. Die plaas­li­ke ou­ens het be­gin kom... en in De­sem­ber gas­te van o­ral­oor. Hier was nog nooit ’n re­stau­rant op die pad na R­hee­nen­dal nie.”
Van­dag is hul­le Vry­dag­mid­dae en -aan­de oop vir piz­zas, en Son­dag­mid­dae vir mid­dag­e­te. In die sei­soen – De­sem­ber­maan­de en skool­va­kan­sies – is hul­le van Woens­dae tot Son­dae oop vir mid­dag­e­te. Hier in hul­le huis met die vier wei­ma­ra­ners, die vyf berg­skil­paaie wat hul­le ge­ërf het, en Ig­gy, die i­gua­na.
Su­san, ’n ver­sprei­des­kle­ro­se­ly­er wat as jong vrou in ’n rol­stoel was en dank­sy deur­set­tings­ver­moë aan tweeen la­ter vyf­kamp deel­ge­neem het – en uit­ein­de­lik in die S­pring­bok-skerm­span op­ge­neem is – ont­hou die dag in De­sem­ber 1999 toe hul­le hier deur­ge­ry het: “Dit was een van daai plek­ke waar ons da­de­lik ge­dink het: Hier kan ons af­tree. En ons het dit hard­op ge­sê, want ons glo as jy ’n droom het, moet jy dit vir an­der men­se sê – dit help om dit te laat waar word!”
Oom Paul The­ron is reg: Die Hoek­wil van van­dag is an­ders as die Hoek­wil van vyf­tig jaar ge­le­de. En dit is nie nood­wen­dig ’n sleg­te ding nie.
1 Die glas-en-be­ton­ku­bus­se op Wil­der­nis se duin­buurt. 2 Lee Bas­son aan die blok­kies­raai­sel in­vul by Co­co­mo. 3 Jo­hann Loub­ser en Ri­a­na S­chee­pers het ’n ou ga­le­ry on­der han­de ge­neem en dit hul­le bly­plek ge­maak. 4 Só lyk Wil­der­nis van die Hoek­wil­pad af as die son on­der­gaan.
Die be­roem­de trein­brug oor die Kaai­mans
ri­vier waar dit in die see uit­mond. Baie toe­ris­te én lo­cals won­der of die Ou­te­ni­qua
C­hoo­tjoe ooit weer hier gaan oor­stoom.
Co­bus Mei­ring kui­er soos die mees­te men­se op Wil­der­nis graag by Co­co­mo.
Wil­der­nis se strand... 18 km van mens­spo­re, hon­de­spo­re, skul­pe en spoel­klip­pe. Met die warm wa­ters van die In­die­se O­se­aan wat aan jou voe­te lek.
V­reed­saam en groen en vol blom­me... só sal jy Hoek­wil heel­jaar aan­tref. In De­sem­ber, ver­tel die in­wo­ners jou, is daar ’n bie­tjie meer men­se, maar dis steeds die rus­tig­heid van­self.
Van die Hoek­wil­pas af kyk jy af op die Ei­land­meer – as jy on­der
kom, swaai die pad skerp regs (oor die trein­spoor) Wil­der­nis toe.
1 Da­le­ne S­trauss en Jen­ny S­mith in die S­mit­hs se tuin met sy 4 000 in­heem­se bo­me. Tof­fee, die “DBV-spe­ci­al”, draf saam. 2 Oom Paul The­ron en sy vrou, El­sa, is die oud­ste in­wo­ners op Hoek­wil. 3 Een van die oor­spronk­li­ke hui­sies op die dorp. 4 Fran­kie Fie­lies van Touws­ran­ten is ’n y­we­ri­ge tui­nier – sy tuin vorm ook deel van die Hoek­wil O­pen Gar­dens. 5 Kyk hoe klein lyk be­soe­kers voor Wood­vil­le se Groot Boom...
Die A­grel­las staan by die groen­te­tuin waar hul­le vir hul­le re­stau­rant, Bis­tro Ce­lei­ro, oes. Links is Ju­lio sr. en naas­regs Su­san. Heel regs hul­le seun, ook Ju­lio, en naas­links ’n fa­mi­lie­vriend, Wil­lem S­mith, wat se­dert die dood van sy vrou ge­reeld by die re­stau­rant kom help. Die vier wei­ma­ra­ners, A­til­la, Bis­marck, Ca­ruso en S­tor­my, raak som­mer goed bal­da­dig in die tuin en maak ook el­ke nou en dan ’n draai in die dam. Op die fo­to regs is Su­san met Ig­gy, die i­gua­na, wat daar­van hou om ’n bie­tjie in die groen­te­tuin te kom wei. Ve­ral ment laat sy mond wa­ter.