Foto Krediete: David Goehring (cc 2.0)
Ek was onlangs in die plaaslike koskoöperasie, en omtrent vier voet van my het 'n tweejarige kind in 'n inkopiesentrum uit die kar geklim en 'n sak gedroogde versoette pynappelstukke gegryp. "Meneer!" Sê hy en gooi hulle in die kar.
Sy ma se reaksie was onmiddellik. Sy gryp die pynappel uit die kar en sit dit terug op die rak, draai dan om en draai by haar seun. 'Moenie 'n slegte seun wees nie!' Beveel sy, vinger haar vinger in sy gesig.
Sy reaksie het na my gekyk soos 'n mengsel van pyn en trots; die voormalige van moeder is ongelukkig met hom, en laasgenoemde van innerlike kennis van identiteit, bevestig deur haar woorde. Hy het in die kar geklim en 'n blikkie sop gegryp, na my, sy gehoor gekyk en bereid om dit op die vloer te gooi. Ma het tussenbeide gegaan deur die kanie gryp te gryp en weer te eis dat hy nie sleg is nie, hierdie keer gee hy 'n klap op die hand. Ek het my koekies gevind en weggetrek toe die seun begin soek het na 'n nuwe gehoor vir sy gedrag.
Mense wat dink hulle is hul gedrag word vasgevang in 'n deurlopende lus: om hulself te definieer of om hulleself goed te voel, moet hulle hul gedrag voortdurend van ander mense weier. Die meeste mense wat hiermee begin as kinders, word ook vroeë en kwesbare teikens vir die reklamebedryf, wie se primêre boodskap is dat jy jou besittings is of dat jy jou liggaam is.
In elke ouer / kind-interaktiewe situasie waarin die kind deur sy gedrag gedefinieer word, word die sentrum van sy persoonlikheid ontkoppel van enige toestand van innerlike hartseer. Geluk en selfversekering kom net om te doen of te kry en het geen verhouding om bloot te wees nie, om te "Ek weet wie ek is, en ek is groter en dieper as wat ek doen of wat ek besit of wat my liggaam lyk."
Die gebrek aan hierdie belangrike selfkennis begin met ouers of die media wat aan kinders vertel dat hulle hul gedrag is. Dus, die alternatief om te sê, "Moenie 'n slegte seun wees nie," is om te sê, "As jy dit doen, sal ons nie kan voortgaan om te inkopies doen nie." Vir 'n meer ernstige gedrag kan dit selfs wees, "het ek gesê. Ek is so lief vir jou dat ek jou nie sal toelaat nie. "Dit bring die kern van die interaksie terug na die gemeenskap van ouer / kind en praat glad nie oor die kind as 'n slegte of goeie persoon nie.
Breek die patroon met 'n positiewe boodskap
Die kind in die supermark het my ook herinner aan een van die beste lesse in kinderopvang wat Louise en ek ooit geleer het. 'N Vriend van ons, 'n NLP (Neurolinguistiese Programmering) -praktisyn en sielkundige, het dit met Louise terug in die vroeë 1980's gedeel.
Een van ons kinders was in die gewoonte om passe in die supermark te gooi, dinge te eis en hardop te skree toe die eise nie nagekom is nie. Ons het albei geplaas en gestraf, en nie gewerk nie; die gedrag het net voortgegaan. Ons vriend het 'n tweedeledige voorstel gehad. "Doen iets onverwags," het hy gesê, "en doen dit op 'n manier wat beide jou liefde en die idee dat die lewe pret kan wees, versterk."
Ons het begin deur ons kind gedurende die dag te prik en te praat oor hoe pret Louise in die middag gaan inkopies doen. "Wil jy graag met my by die winkel geniet?" Het sy ons vierjarige gevra. "Ja!" Was die entoesiastiese antwoord.
Toe hulle by die winkel kom en deur die paadjies gaan, het ons kind die voorspelbare fiksie in die voorspelbare plek gegooi. Op daardie stadium het Louise 'n winkelmandjie gehad wat net halfvol kos was. "O," het sy gesê, "Ek het gedink jy wil graag met my hier geniet. Maar as dit nie vir ons twee pret is nie, werk dit nie, en dit is nie vir my pret nie as jy hierdie fiks gooi. "
Sy het die kar met die veeleisende kind na die diensbank in die supermark gestuur, waar sy aan die geskokde klerk gesê het: "Ek het by die supermark gekom om pret te hê met my kind, maar my kind wil ons nie hê nie. albei om pret te hê, so ek gaan hierdie kruideniersware hier los, my kind by die huis laat val en alleen terugkom om pret te hê om te inkopies doen. "
'Goed,' sê die klerk en knik die manier waarop mense met die gevangenes in 'n asiel doen.
Louise het ons kind uit die kar opgeneem, die twee van hulle huis toe gery, in die huis gekom en vir my gesê: "Ons kind wou nie vir ons albei pret maak by die supermark nie. Ek gaan terug na die winkel om pret te doen? "
"Natuurlik," het ek gesê, kyk na ons kind se verstomde uitdrukking. "Ek hoop jy het baie pret!"
'Ek sal,' sê Louise vrolik terwyl sy uit die deur uitgaan. Dit was die laaste supermark wat ons ooit ervaar het, en die verhaal beklemtoon een aspek van hoeveel jagter-versamelaar stamkinders opgewek word: interaksies is koöperatief en positief, selfs as die volwassenes die parameters van gedrag en die waardes wat die parameters onderlê, duidelik definieer. .
© 2015 deur Thom Hartmann. Alle regte voorbehou.
ADHD en die Edison Gene: 'n dwelmvrye benadering tot die bestuur van die unieke eienskappe van jou kind (3rd uitgawe)
Thom Hartmann toon aan dat konkrete strategieë vir die koestering, opvoeding en hulp van hierdie kinders hul volle potensiaal bereik, toon dat in plaas van om probleme te wees, sulke kinders 'n belangrike geskenk vir ons samelewing en die wêreld is.
Thom Hartmann is die gasheer van die nasionaal en internasionaal gesindikeerde praatskou Die Thom Hartmann-program en die TV-program Die Big Picture op die Free Speech TV netwerk. Hy is die bekroonde New York Times bestseller skrywer van meer as 20 boeke, insluitend Aandagtekortversteuring: 'n Verskillende Perceptie, ADHD en die Edison Gene, en Die laaste ure van antieke sonlig, wat Leonardo DiCaprio se film geïnspireer het Die 11th Uur. 'N Voormalige psigoterapeut en stigter van die Hunter School, 'n woon- en dagskool vir kinders met ADHD, woon hy in Washington, DC. Besoek sy webwerf: www.thomhartmann.com of sy YouTube kanaal.