Lesersbrief: ‘Hulle het vir my gestremde kind gelag’Foto: PublicDomainPictures/Pixabay.com Annelize Jansen van Rensburg skryf: Gestileerd-verveeld sit en sweet die klante, oënskynlik ongeërg oor die diens wat nie juis ŉ toekenning regverdig nie. Te ordentlik om te kla, sien. Die adres is immers só reg. Die koffiewinkel is ingerig volgens ŉ spesifieke tema in ŉ poging om die uitverkore bestemming van die oomblik te wees. Die argitektuur en dekor weerspieël die gees van die klante se finansiële gemak. Die dopamien, van die klante sowel as die eienaar, vloei in ooreenstemming met die gesing van die geldlaai. Die mensspesie raak toenemend vinniger versadig in ŉ goedvoel-vir-die-oomblik-kultuur. Môre-oormôre word daar na blinker bestemmings met ŉ groter dopamien-aanbod gesoek. Ons sit buite onder die tent-afdak van die koffiewinkel. My 19-jarige gestremde seun wil die badkamer besoek. Ek stap saam, kastig omdat ek ook wil gaan, maar eintlik net om hom te help kyk waar dit is. Die plek is vir ons vreemd; netnou sien hy nie die aanwysings na die badkamers nie. As jy ŉ gestremde kind het, is jy altyd aan diens, waaksaam, bang, beskermend. Die ironiese paradoks is dat jy ’n gestremde kind méér wil beskerm terwyl jy hom terselfdertyd meer doelgerig moet leer om op sy eie klaar te kom omdat jy nie altyd daar kan wees nie. Hy stap voor my by die twee trappies op binnetoe. Ek het nie presies gesien wat gebeur het nie; sy voet het dalk vasgehaak en hy het effens skeef getrap. Nie te opvallend nie. Net genoeg om die jong blasé paartjie wat daar naby gesit het se aandag te trek. Hulle het vir hom gekyk, toe na mekaar en toe gelag. Vir hom, mý kind. Warm en koue skokke het deur my bors geruk en my momenteel verlam. Uit die diepste binneste van my moedermenswees het ŉ onbeheerbare dier ontwaak, rasend van woede en pyn, ontnugter deur die verraad van my naaste. Die psige van ŉ moeder met ŉ gestremde kind kan binne ŉ oomblik na ŉ toestand van waansin verander. Kortasem en bewend het ek in die jong vrou se oë gekyk, doelbewus te lank. Maar daar was op haar gesig net die totale onbegrip en onverskilligheid van iemand wat tot dusver ŉ gerieflike lewenspaadjie in gemaklike skoene gestap het. Beelde van ŉ bekende fliek waarin die vrouehoofkarakter ŉ pyl en boog met besondere vernuf hanteer, het by my opgekom terwyl ek verstom na die paartjie staan en kyk. Iewers in die psige van ŉ moeder met ŉ gestremde kind is ook selfbeheersing van staal. Ek het my kind badkamer toe gelei sonder dat ek enigiemand in hierdie paar oomblikke verskree of leed aangedoen het. Maar ons moes weer verby die paartjie loop om by ons tafel te kom. Laat ek my skandes vir myself hou. Ter wille van my kind, wat gelukkig niks van die hele petalje agtergekom het nie, het ek my gedra. Maar die beeld van daai pyl en boog … Die hart van ŉ ma met ŉ gestremde kind is ŉ weerlose, verskrompelde, onsekere en wispelturige orgaan met ŉ wil van haar eie. Sy kry maklik seer, moet baie teleurstellings en terugslae hanteer en baie oorloë voer – meestal stil-stil. ŉ Ma van ŉ gestremde kind wens soms dit was wettig om ŉ pyl en boog te mag gebruik om die seer van die lewe van haarself en haar kind weg te hou. Die moederhart leer egter, teen wil en dank, om hierdie dinge te absorbeer en mettertyd bêre jy maar die pyl en boog. Onthou, 3 Desember is Internasionale Dag vir Mense met Gestremdhede. Raak vir ŉ oomblik stil en waardeer dit wat jy het. As daar ŉ huis of skool vir gestremdes in jou omgewing is, neem vir hulle ietsie lekkers om te eet; ŉ bietjie van jou geduld om te luister na ŉ onsamehangende geselsie; ŉ bietjie van jou simpatie oor ŉ seerplek; ŉ warm hand op hul skouer; ŉ oomblik uit jou bestaan om aan hulle menswaardigheid te betoon. Sal jy? En sit asseblief ekstra versiersuiker op die kolwyntjies wat jy vir hulle neem.