Die landing op 20 Julie 1969 - Interessant
Titel: Apollo 11: Aldrin op die maan
Skeppingsdatum : 20 Julie 1969
Datum getoon: 20 Julie 1969
Tegniek en ander aanduidings: foto / Amerikaanse ruimtevaarder Edwin "Buzz" Aldrin het op 20 Julie (21), 1969, tydens die Apollo 11-maansending sy eerste treë op die Maan naby die Amerikaanse vlag gemaak --- Amerikaanse ruimtevaarder Edwin "Buzz" Aldrin wat op die maan loop op 20 Julie 1
Kontak kopiereg: © Bridgemanimages / Leemage
Apollo 11: Aldrin op die maan
'N Droom wat waar geword het
Op 20 Julie 1969 woon 'n man op Mondovision, 'n man op die maan. Die twee dokumentêre reekse is die einde van 'n era: die maan is nie meer 'n voorwerp van eerbied nie, die reis na die satelliet is nie meer 'n fantasie nie. Die Apollo 11-missie van NASA, baie riskant, is 'n totale sukses wat die Amerikaanse vertraging op die Sowjets uitwis - laasgenoemde het in 1957 die Sputnik, die eerste kunsmatige satelliet rondom die aarde, en daarna diere (die hond Laika) gelanseer. , die eerste man in die ruimte op 12 April 1961 (Yuri Gagarin) en die eerste vrou, Valentina Tereshkova, in 1963.
Terwyl Michael Collins (geb. 1930) aan die stuur van die kommandomodule is, is Armstrong, veteraanvlieënier van die Koreaanse oorlog, vuurpyltoetsvlieënier, ervare ruimtetuigtegnikus, logies gekies as bevelvoerder van die missie en vlieënier van die maanmodule. Hulle spandeer ook 'n paar minute om 'n gedenkplaat op te stel en die omgewing, voetspore en Aldrin in sy ruimtevaarderpak te fotografeer.
Die nuwe beeld van die maan
Tot op daardie pragtige dag in 1969 het die mens die maan van ver af bewonder, geteken, met 'n teleskoop geskandeer. Die Sowjets het sy donker kant goed in 1963 gefotografeer, dit in 1965 gekarteer, maar die suksesvolle lewendige verfilmde maanlanding en kiekies wat uit die maan geneem is, is 'n spelwisselaar. Veelvuldige voetspore op die voorgrond verklap Armstrong se reis in die minute voor dit; nog sku in hierdie totaal onbekende ruimte, beperk hy hom tot die onmiddellike omgewing van die Apollo-sonde-module. Al die elemente van die ruimtelike verbeelding wat nou in die bioskoop sal floreer, is aanwesig. Die grys stof op die grond, die lang skaduwees en die ongewone beligting van die son, die afwesigheid van atmosfeer en alle lewensspore gee die toneel 'n lug van ewigheid. Die blink ruimteskip, alles in metaal, en die wit ruimtetuig wat die held van die ruimtelike verowering verberg, getuig dat menslike tegniek weer sy perke kon verskuif. Uiteindelik gee die sterverspreide banier, die dogter van die vlae wat in die vorige eeu deur ekstreme ontdekkingsreisigers op die pale geplant is, 'n onmiskenbare Amerikaanse aksent vir die avontuur.
Die Amerikaanse droom van grootheid
Die onlangse publikasie van die NASA-fotografiese argiewe vir die 1960's toon dat sy leiers die simboliesste afbeeldings noukeurig gekies het - veral die een wat die maan, die Amerikaanse vlag, die module en Buzz Aldrin assosieer - en baie mislukte snaps weggegooi het. die 339 wat op die satelliet uitgevoer is (1 470 vir die hele missie). Die suksesvolle maanlanding is 'n wetenskaplike prestasie, maar bowenal 'n simbool van Amerikaanse mag en 'n gedugte kleuradvertensie, soos die televisie wat in huise heers. Lyndon Johnson se Verenigde State versprei hierdie foto's en televisiebeelde wyd en syd oor die bewyse dat die droom wat John F. Kennedy in 1961 gemaak het, waar geword het. Propaganda gebruik alle beskikbare media en skep 'n materiële kultuur rondom die verowering van die ruimte (seëls, modelle, poskaarte, ens.). Die ruimtevaarders, wat veilig en gesond na die aarde teruggekeer het, is besig met 'n uitgebreide konferensieveldtog.
Hierdie gebeurtenis van planetêre belang vind plaas in die konteks van die koue oorlog wat weer deur Nikita Chroesjtsjof na die dood van Stalin (1953) van stapel gestuur is. Die Verenigde State het die uitdaging vir die Sowjets gewen. Afgesien van die ontydige dood van hul briljante ingenieur Sergei Korolev in 1966, het die gebrek aan enkele rigting van die ruimteprogram en wisselvallige finansiering enige kans op sukses gedoem. Uitsonderlike hulpbronne word beskikbaar gestel aan NASA, wat voortgaan met opeenvolgende toetse en uiteindelik probeer om op die elfde Apollo-missie te land. Met hierdie program word dus bewys gelewer dat die Amerikaanse wetenskap sy opponent wen. Onder wetenskaplike dekking word die Apollo-sending voorgehou as 'n verenigende element vir Amerikaners wie se patriotisme halfmas is as gevolg van die militêre betrokkenheid in Vietnam, wat ook geskud word deur die stryd van Afro-Amerikaners vir burgerregte. Dit baan ook die weg vir imperialistiese ambisies aan die bopunt van die staat: nie altyd realisties nie, maar word grootliks aangevuur deur kommunikasie van NASA, wat danksy die ruimtewedloop 'n staat in 'n staat geword het.