Coming Back From Loss - WarnerWords
I should know by now that when things seem really lost in life, it really is just a chance to be open to new things. Like grief, you never forget what happened, but constantly moving forward does keep life exciting.
It was a slow and painful process after my husband's death to feel that anything would be exciting! The breakthrough came when I just knew one day that I really was on my own, that nothing could change that, or ever would. I decided to embrace life, to celebrate it, because who knows when it comes to an end?
I've often thought since then that the saying often heard, "When a door closes, another window opens" is probably my motto in life. This is the time to seek new interests and revive old interests in life.
Have you ever thought what it must be like to lose not only those you love, but in addition your culture, your ancient values and your language?
Today I am making a berry basket. It is one of many baskets I have made since that breakthrough day of starting to celebrate new opportunities. It became a project that has made my visits to places all over the world my meaningful way to live in the now. It has become my personal tradition to celebrate places, and show respect to the indigenous materials they offer. I have learned to look at plants differently.
Of course I love them all, but basket makers even celebrate plants that others consider weeds, like willows in a ditch, vines, and invasive grasses and rushes. I have used them all, with a certain meditative excitement and absorption that simply never leaves.
My little berry basket was made under the watchful and kind eyes of a Sechelt North American Indian woman. Every bit of it is made of red cedar bark strips. As I worked with it, and as I look at it now, I am aware that collecting and preparing these materials is a labour of love and determination to uphold the values of tradition, beauty and usefulness around us. This is something I have carried with me from childhood, growing up in a small Zulu village with expert grass basket makers.
So what does this have to do with loss, you may ask? Everything.
Carrying on after loss is a process of self discovery
And self-discovery is an individual journey resulting from life changes and willingness to embrace a new attitude. With this in mind . . .
4 steps to finding out about the you that you might have forgotten.
It's important to realize that you can only think about these when it seems to be the right time for you.
It is about using the terrible loss that life has handed you as a catalyst; deciding that you will go on to do some amazing things that are creative, and meaningful.
It is about taking something that appears to be simple, and learning to understand the complexities of it. It is about celebrating what life has brought to you in knowledge, and using it to go forward in a meaningful way.
It is about recognizing your own talents and developing them for your enjoyment and being of service to family and friends. Making a little berry basket is about understanding that all people have suffered loss in some form during their lives. To lose your culture and your language must be devastating. It is always up to the survivors to carry on patiently and optimistically, teaching and giving to others.
It is about opening those windows that have not been opened before. Maybe you never knew they were there. Perhaps over the years they had stuck, because they weren't used.
This is an exciting time. It's a question of how you decide to use it. When will you be willing to start weaving the memories and threads into something remarkable?
11/5/2013 04:49:56 am
I love your spin on loss and think your adjusted title is perfect for you!
Wonderful to see you writing, you inspire and motivate with every share. The berry basket is beautiful and the purpose behind its creation even moreso.
I have subscribed and looking forward to your work as always.
11/5/2013 05:46:42 am
Your comments are always so valued. Many thanks for your ongoing encouragement and thoughtful kindness. It feels so good to be writing again!
11/5/2013 07:18:26 am
Vicki, the message you convey here is awesome! You really do have a good attitude about life and turning our losses into something new and useful. I find this post very enlightening and comforting.
And I love your berry basket. Too cool!
11/5/2013 07:36:29 am
Dear Shauna, I so admire your writing consistency, and hope I will soon be able to follow your great example! Thanks so much for your kind comment. One thing I love about basketry is the opportunity it gives to meditate, be peaceful, and think things through in a very wonderful way. Thank you for your support.
11/6/2013 12:12:34 pm
Dearest Vicki, once again thank- you for your inspirational words that are so soothing to read. Your little berry basket to me symbolizes "hope" and the life forces that pick us up and move us forward through the most difficult of times.. I appreciate your words "opening the windows that have not been opened before." Truly, when we have suffered a great loss we must look deep inside ourselves to see who we are. We ask the simple question: "Who am I?" I would love someday to meet your Sechelt teaching friend.
11/6/2013 11:33:01 pm
Dear Debbie, so lovely to hear from you! I'm glad you found deeper meaning in the basket project, but I am not surprised, as I know you do reflect on things like this. I know you're in the process of new self-discovery, and I applaud you for that. You are doing great work my friend.
12/9/2013 04:04:02 am
"Loosing one's language" jumped out like a jack-in-the-box, because I have just read an Afrikaans anecdote, written by one of my relatives by marriage. About Christmas. The most awesome descriptions and dialogue. Oh, I will never be able to write in English the way I write in my mother tongue. I will die in another country from longing for my language -
I don't know if you are still able to understand Afrikaans, Vicki, but if you do, here is the story by Ben Viljoen -
Krismis-blues (by Ben Viljoen)
Die jaareinde word aan twee dinge gekenmerk. Benewens die werk- en skoolvakansie wat dit bring, is dit ook die tyd waarin ons die geboorte van die Seun herdenk. En gedenk ons dit nie met oorgawe nie! Kyk maar net hoe gaan die hele wêreld op hol al van so ’n maand of twee voor die tyd af. Dis biljoene, in elke denkbare geldeenheid, wat wêreldwyd spandeer word aan geskenke, drank en jolifikasie. Ons weet almal hoe dit gaan - ons is immers deel daarvan, jaar na jaar na jaar. Hoe ons tob en stres oor wie watse geskenk moet kry. Sal hierdie skoonma geaffronteerd voel as die ander een vanjaar ‘n duurder presentjie kry; wat koop ons vir die kinders, vir my man, my vrou, my girl, my ou?
So neem ek en die gesin ‘n breek midde in ons strandvakansie, en vat die pad Bellville toe vir ’n laaste sarsie Kersinkopies. Die vrou moet nog ’n geskenk kry; die laitie ook. Nie een van hulle kon dusver besluit wat hulle wil hê nie, en ons gee mekaar nie surprises nie. Ons is lankal verby daardie stadium – glo nie ons was al ooit daar nie, om doodeerlik te wees.
Die Tygervallei-sentrum is ’n dolle miernes. Ek mors meer petrol in die parkade op soek na ’n staanplek as wat ek van Struisbaai tot in Bellville uitgery het. In die mall wemel en krioel dit van de mensheid. ’n Waansin; ’n gekke, gekke waansin! In minder as ’n halfuur steier my sinne onder die aanslag.
Ons strompel Wimpy toe, wag in ‘n eindelose ry om net vir ’n rukkie te kan sit en ons soberheid te herwin, teen die prys van ’n cheeseburger, ’n milkshake, en ‘n gedeelde wafel.
As ek gehoop het op sielskalmte, was dit hierdie keer egter beskaamde hoop. Ek kan die swermende massa voor my oë nie wegwens nie. Nog minder die meedoënlose vrouestem wat die menigtes in die wandelgange en winkels opsweep om te koop, en méér te koop. ‘Kom, dames en here, kom; nog net vyf inkopiedae voor Kersfees! Het u al die aanbiedings by Sollie’s Juweliers gesien? Ladies and gentlemen, only five shopping days to Christmas…!’
Ek wurg my burger vinniger as behoorlik af, stort die helfte van die liggroen milkshake oor my klere. Hiér moet ek fokken wegkom! Ek sal énigiets koop, teen énige prys, net om so gou moontlik te kan padgee. Verward, vuisvoos, seesiek van die skare wat om my dein, sleep ek die mevrou by Sollie se juwelewinkel in.
In my geestesoog sien ek my bankbestuurder se besorgde frons. My overdraft is reeds gemax. My kredietkaart – die hele wentel- en begrotingslimiet – volg terstond die overfraft se voorbeeld. My bonus is lankal geblaas, totally. Die oorskiet van my Desember-pay sal ons dalk net-net weer by die huis terug kry. Ai, tog, die waansin!
Dan, soos elke jaar dié tyd, wonder ek waar Jesus eintlik in die storie pas. Waar feature die Gesalfde in hierdie malle rush? Heel vergete, dalk. Dit vat ’n tydjie, maar oplaas tref dit my: Hy ís actually hier. Hy is die produk. Geboks, gebottel, geblik, en ten duurste geprys. Gift-wrapped by Edgars en Woollies en Stuttafords en die Kindersorg-kraampie neffens die roltrap.
Ja, elke Krismis dieselfde ou storie. Tog weet ek dat soms, en dalk net vir ’n oomblik, ongeag hoe gekoek ons oor dié tyd raak, die werklike betekenis van hierdie feestyd ons wel byval. Dan voel ons vir daardie oomblik tog maar ’n bietjie skuldig oor ons ongeërgdheid. Nou nie so skuldig dat ons ons begin gedra nie, maar darem genoeg om beter te voel oor ons ongeërgdheid omdat ons skuldig gevoel het daaroor.
Om een of ander rede oorval die verskriklikste blues my altyd op Oukersaand. Wát dit presies aanbring kon ek tot vandag toe nog nie agterkom nie. Wat ek wel weet, is dat dit nog my hele volwasse lewe lank so is. Ek was onlangs nogal verlig om te verneem dat talle ander mense met dieselfde sindroom worstel. Ek reken dis maar al daai sondetjies wat iewers in die onderbe-wussyn ophoop, om die aand voor Kersfees na die oppervlak te skiet en ons in daardie donker depressie te dompel.
Wat veral steurend is, is dat die depressie erger is as ek deur die dag uitgelate was. Hoe hewiger ek die dag uitgehaak het, hoe swarter is die hond wat daardie aand na my hakke hap. ‘n Geval van boetvaardigheid in overdrive? Wie weet? Wanneer die voornag oor die karavaanpark aankruip en die kinders begin uitkyk vir Kersvader, dis
12/9/2013 04:11:22 am
Wie weet? Wanneer die voornag oor die karavaanpark aankruip en die kinders begin uitkyk vir Kersvader, dis dán wanneer ek in daardie volslae terneergedruktheid verval.
Teen Oukersaand is ek egter nooit heeltemal alleen nie. ’n Man neem mos kort-kort so ’n ietsie deur die dag. Een uitwerking wat hierdie kollektiewe ietsies op my het, is dat ek met denkbeeldige mense om my begin te praat. Veral as ek, in die vlees, op my eie is.
So was dit dan toe ook weer verlede Oukersdag. Ek was teen middagete al so warm soos ’n alarm. Teen vieruur het ’n vae mistroostigheid in my begin posvat. Skoonma wou dat ek die plastiekkersboompie uit sy boks haal en opslaan, maar ek kon die ding nie face nie, en sy moes dit toe maar self doen. Hier van sesuur af het dit begin voel asof almal na my loer. Ek het uitgesluip Siebies toe vir nog ’n dop. Dit was natuurlik ’n fout, maar een wat ek met opset gemaak het.
Toe ek ’n rukkie na agt by die oog uitkom, was dit reeds donker buite, die nag se ongewoon vroeë koms die gevolg van ’n dik laag haastige, mistige wolke wat deur die kenmerkende Struisbaaise vakansiewind oor die grys hemelruim aangedryf is.
Ek het ’n draai by die woonwa gemaak. Daar was niemand tuis nie. Almal was op die goeie wense-rondte uit. Die lug was koel. Ek het ’n jas oor my lyf drapeer en die pad in die donker gevat strand toe. Al langs die see het ek in eensame bedruktheid geloop. Hier en daar het jong vryers tussen die duine gesit en giggel. Kort-kort het die maan vir ’n paar vlietende sekondes tussen die jaende wolke gebreek.
In daardie oomblikke kon ek die platgewaaide golfies voor my op die sand sien uitrol. Ek het gedink aan die arme visse en slakke en goed in die water wat nie eers geweet het dit was amper Kersfees, en dat die einde van die millennium op hande was nie. Dit het my nog méér bedruk gemaak; die gedagte dat hierdie grootse geleenthede die uitsluitlike voorreg van die mens was, en dat Gods gehele skepping nie in die feestelikheid van dié okkasies deel nie. Ek meen te sê; watse betekenis kan Krismis en Nuwejaar tog hê vir ‘n krap in die seewater? Net die aarde wat dit nog ‘n slag om sy as gemaak het, die gety wat inkom en weer terugtrek, en hý wat sy duck en dive moet ken sodat ‘n galjoen of iets hom nie insluk nie!
Vir byna ’n uur lank het ek so gestap, die verlate strand voor my in geheimsinnigheid gehul. Voor ek my kon keer, en om geen spesifieke rede nie, het trane uit my oë begin vloei. Die wind het die nattigheid langs my gesig af, oor my wange, in my ore ingedryf. Ek was bitter, bitter hartseer. So volslae was my verlatenheid dat ek ‘n persoonlike Getsémane daar op
Struisbaai se strand ervaar het.
Oplaas het ek begin moeg raak en omgedraai om terug te keer kamp toe.
Hoe anders was die toneel wat nóú voor my gelê het, as dié waarop ek pas die rug gekeer het! In die verte het die vuurtoring by Agulhas al om die minuut ’n ligpad deur die donker geklief. Op die strand, teenoor die woonwakamp, het feesgangers vuurwerke die hemele in geskiet. Die liggies van die dorp het in die woelende water weerkaats. Die ganse mensdom, het dit my gevoel, was op die feesvier uit.
Ek het net in die rigting van die ligte en vuurwerke begin aanstap, toe ek aan die gesels raak met die Man by wie se verjaardagpartytjie die mensdom was. Presies hoe ons by mekaar uitgekom het, wel, dis steeds ’n raaisel, soos alles maar is wanneer die Krismis-blues my pak. Wat vir my nogal nice was, was dat ons mekaar ontmoet het sonder enige intervensie van enigiemand anders. Hy was net meteens daar, reg langs my.
Ons het diep dinge gesels, dit weet ek, al kan ek nie nou meer onthou wat ons alles vir mekaar gesê het nie. Ek herinner my wel dat die ligte en lawaai te vinnig nader gekom het, en dat ek al stadiger deur die strandpoeletjies begin drentel het om nie ons gesprek te gou kort te knip nie.
Net voor ons die glans van die ligte sou betree, en ek besef het dat selfbewustheid my haas sou dwing om totsiens te sê, moes ek nog een vraag van my hart af kry. “Jesus,” het ek ongemaklik gemompel; “wat dink u régtig daarvan dat ons so uithaak by die herdenking van u geboortedag? Dink u dit is reg so?”
“My ou maat,” het Hy geantwoord; “reg of verkeerd lê in die hart van elke mens wat meedoen. Ek is nie aldag seker hoe ek oor die saak moet voel nie, om jou die eerlike waarheid te sê. Maar ten minste is dit goed om te weet dat so baie van julle darem nog my verjaardag onthou!”
12/9/2013 11:22:14 am
Dear Martie, how special for you to share Ben's deep musings on Christmas! I read his story three times, just so amazed that I could still read and understand. It was interesting to see how the language has changed since I was immersed in it, with lots of borrowed English words, or variations on them in some cases. The media has had a huge influence, as it has in every part of the world, making people so much more materialistic than I remember, as I read Ben's account of the crazy Christmas shopping, and his efforts to regain the true meaning of Christmas. South Africa only began TV viewing in 1976, after I left, so I had never known it when I was there. When I visited in 1992 I could see breathtaking changes in the country. That was my last visit.
Please thank Ben for this lovely story. His feelings reflect my own. Ek voel so bly ek kan nog lees en verstaan! Baie mooi, my vriendin. Dankie, Ben