Jy kan aansit by ‘n netjiese tafel op ‘n baie ruim eetkamerstoep, of onder ‘n sambreel in die voortuin. Ons kies die voortuin. Ek is bykans seker die spyskaart wat die vriendelike kelnermens aanbring, is net ‘n tydelike een. Ek raai dat daar nog geskaaf word aan die finale geregkeuses en dat ‘n spyskaart wat sou pas by die plek, uiteindelik die dun A4-rekenaardrukstukkie sal vervang. Onthou intussen die nommer een bril, of desnoods ‘n vergrootglas, as jy nie met soeperman-sig bedeeld is nie.
Dit is ‘n mooi burger met die nodige by die vreemde frikkadel en Metgesel vind dit erg bevredigend. Sy is ook, soos ek, baie partydig vir die plek se skyfies en ek, soos sy, kan ook sonder skroom die koffie aanbeveel.
Mense wat in die gastehuis oorbly hoor glo gereeld die geluid van water wat intap, hoë hakke wat rondloop en ’n baba wat huil. Wie was die vrou wat mense die skrik so op die lyf jaag? Ons het probeer uitvind wie almal oor die afgelope 119 jaar in dié huis gewoon en werk het.