Maar neem jy die tyd om dit af te stof, te politoer, begin dit te skitter en kan jy oë nie meer daarvan afhou nie.
Hy begin sy psalm nie met ‘n filosofiese opmerking dat daar êrens ‘n Hoër Wese is wat alles geskape het nie.
Dit gaan oor ‘n koning, wat die oorwinning behaal het, en wat nou in triomftog optrek na ‘n stad, waar hy deur die poorte sal ingaan.
Soos die laaste deel, die hoogtepunt van die psalm jubel: Wie is dan tog die Erekoning? Dit is die HERE van die leërskare – Hy is die Erekoning!
Maar die volgende dag het hy weer op die grond gelê, voor die ark, terwyl sy kop en hande met die val afgebreek het.
Daarna het geblyk dat Dagon sy aanbidders, die Filistyne, nie kon beskerm teen die peste en plae wat uitgebreek het oral waar hulle die ark van die verbond heengevat het nie.
Soms moes hulle die pad uitgegrawe wat onder die poort deurloop, om sodoende die poort ook hoër te maak.
Ons kan aanneem dat hy op hierdie psalm gedans het, hierdie psalm wat hy juis vir die intog van die ark gedig het.
Dawid se dans was ‘n uiting van blydskap, met sy dans het hy gedeel in die oorwinning wat die Erekoning behaal het.
En die tweede vraag fokus meer op die heiligdom: wie mag staan – ‘n uitdrukking vir diens doen – in sy heilige plek?
Daarom dat Dawid op hierdie dag die ark laat dra deur hulle wat deur die HERE daarvoor aangewys is, en op die manier soos deur Hom bepaal.
Die Hebreeuse woord wat hier vir nietigheid gebruik word, is dieselfde as wat in die 3e gebod gebruik word: Jy mag die Naam van die HERE nie ydellik gebruik nie.
Die bedreiging van die Satan, die werklikheid van die hel, die angs vir die dood, dit verlam ons nie meer nie.
Dit geld ook vir die ewolusionisme, en die vertroue op die tegniek, en die vertroue op medisyne en mediese ontdekkings, en die vertroue op geld, die vertroue op eiendom, op beleggings, die vertroue op politieke figure, die vertroue op regerings, op lande of grootmoëndhede, die vertroue op beskawings, noem maar op.