Operasie Barbarossa - Inligting
Operasie Barbarossa (Unternehmen Barbarossa) was die Duitse kodenaam vir Nazi -Duitsland se inval in die Sowjetunie tydens die Tweede Wêreldoorlog, wat op 22 Junie 1941 begin het. Dit sou die keerpunt wees vir die lotgevalle van Adolf Hitler se Derde Ryk, deurdat die mislukking van Operasie Barbarossa het waarskynlik gelei tot die uiteindelike algehele nederlaag van Nazi -Duitsland. Die operasie is vernoem na die keiser Frederick Barbarossa (1122–1190).Mein Kampf (My stryd) was 'n boek geskryf deur Adolf Hitler, wat sy politieke ideologie, Nasionaal -Sosialisme, uiteengesit het. Lesers van Hitler se dekvloer moes nie verbaas gewees het toe hy die Sowjetunie binnegeval het nie. Dit was die verklaarde beleid van die Nazi's om die Russiese bevolking, wat hulle as minderwaardig beskou het, te vermoor, te deporteer of tot slawe te maak en die land te koloniseer met Duitse voorraad. -aggressieverdrag tussen die Sowjetunie en die Derde Ryk. Dit is op 23 Augustus 1939 in Moskou onderteken deur die Sowjet -minister van buitelandse sake, Vjatsjeslav Molotov en die Duitse minister van buitelandse sake, Joachim von Ribbentrop. 'N Paar dae later val Hitler Pole aan op 1 September 1939. Die Tweede Wêreldoorlog het begin.
Die Nazi-Sowjet-verdrag het geduur tot Operasie Barbarossa op 22 Junie 1941, toe Nazi-Duitsland die Sowjetunie binnegeval het. Operasie Barbarossa was grootliks die idee van Hitler self. Sy algemene personeel het afgeraai om 'n oorlog op twee fronte te voer, maar Hitler beskou homself as 'n politieke en militêre genie. Op daardie stadium in die oorlog het hy 'n reeks blitsoorwinnings behaal teen wat onoorkomelike vreemdhede blyk te wees.Hitler was te selfversekerd vanweë sy vinnige sukses in Wes -Europa, sowel as die onbeholpenheid van die Rooi Leër in die Winteroorlog teen Finland. (1939-1940). Hy verwag oorwinning oor 'n paar maande en berei hom nie voor op 'n oorlog wat tot in die winter duur nie; soldate het nie genoeg klere gehad nie. Hy het gehoop dat 'n vinnige oorwinning teen die Rooi Leër Brittanje sou aanmoedig om vredesvoorwaardes te aanvaar. Ter voorbereiding op die aanval het Hitler 2,5 miljoen mans na die Sowjet -grens verskuif, baie lugmoniteringsmissies oor Sowjet -gebied geloods en groot hoeveelhede materiaal in die Ooste opgebou. Tog was die Sowjette nog steeds heeltemal verras. Dit het meestal te doen gehad met Stalin se onwrikbare oortuiging dat die Derde Ryk nie eers twee jaar na die ondertekening van die Molotov-Ribbentrop-pakt sou aanval nie. Hy was ook seker dat die Duitsers hul oorlog met Brittanje sou voltooi voordat 'n nuwe front geopen word, ondanks herhaalde waarskuwings van sy inligtingsdienste, weier Stalin om geloofwaardigheid aan hulle te gee, en glo dat die inligting Britse verkeerde inligting is wat ontwerp is om 'n oorlog tussen die Nazi's en die USSR Die Duitse regering het ook gehelp met hierdie misleiding. Hulle het aan Stalin gesê dat die troepe beweeg word om hulle uit die bereik van Britse bomwerpers te bring. Hulle het ook verduidelik dat hulle die Britte probeer mislei het om te dink dat hulle van plan was om die Sowjetunie aan te val, terwyl die troepe en voorrade in voorraad was vir 'n inval in Brittanje. Daar is vasgestel dat die kommunistiese spioen dr. Richard Sorge Stalin die presiese bekendstellingsdatum gegee het; ook die Sweedse kriptanaliste onder leiding van Arne Beurling het die datum vooraf geken. Die uiteindelike strategie waarop Hitler en sy assistente in die Duitse hoë bevel besluit het, behels drie afsonderlike weermaggroepe wat aangewys was om spesifieke streke en groot stede van die Sowjetunie te verower, sodra die inval begin het.
Weermaggroep Noord het die opdrag gekry om deur die Baltiese Eilande na Noord -Rusland te marsjeer en óf die stad Leningrad te verower of te vernietig.
Army Group Center neem 'n reguit lyn na Moskou, marsjeer deur wat nou Wit-Rusland is en deur die westelike sentrale streke van Rusland.
Army Group South was gereed om die swaarbevolkte Oekraïne -gebied te tref en Kiev te neem, ooswaarts na die steppe van Suid -Rusland, tot by die Wolga.
Sowjet -voorbereidingsIn die veertigerjare was die Sowjetunie geensins 'n swak land nie. Die vinnige Sowjet -industrialisering in die dertigerjare het gelei tot industriële produksie wat net die van die van die Verenigde State was, en gelyk aan die van Nazi -Duitsland. Die produksie van militêre items het geleidelik gegroei, en in die vooroorlogse jare het die ekonomie geleidelik op militêre produksie ingestel. Alhoewel die werklike syfers nog steeds geklassifiseer word, is die skatting dat die Sowjetunie met die aanvang van Operasie Barbarossa van 4,4 miljoen tot byna vyf miljoen mans in wapens gehad het. Die Sowjet -numeriese voordeel is egter meer as geneutraliseer deur die uitstekende kwaliteit van Duitse tenks en vliegtuie, tesame met die uitstekende opleiding van Duitse magte. Die Sowjetse offisierkorps en die hoë bevel is ook vernietig deur Stalin's Great Purge (1935–1938), waartydens byna alle ervare offisiere en generaals van die Rooi Leër tereggestel of na Siberië gestuur is, en daarna vervang met offisiere wat meer 'polities betroubaar' beskou word. 'n gevolg, hoewel die Rooi Leër in 1941 ten minste gelyk was aan die Duitse weermag op papier, was die werklikheid in die veld baie anders; onbevoegde offisiere, sowel as 'n gebrek aan toerusting, swak toerusting en swak opleiding, het die Rooi Leër 'n ernstige nadeel in die gesig gestaar teen die Duitsers. Een uitsondering was die T-34 tenk, wat in 1941 by die Rooi Leër in gebruik geneem is. Dit was 'n onbeskofte verrassing vir die Duitse weermag in 1941, en die T-34 was ongetwyfeld beter as enige Duitse tenk tot 1943. Maar min T-34's was in 1941 aan die voorkant; die spanne van diegene wat wel bestaan ​​het, het min opleiding ontvang; en vroeë weergawes van T-34's het gereeld motor- en aandrywingstasies onderbreek. Daarom was die T-34 nie 'n beduidende faktor in die openingsmaande van Operasie Barbarossa nie. Sowjet-propaganda in vooroorlogse jare het altyd beweer dat die Rooi Leër sterk was en enige aggressor maklik kon verslaan. Nadat hy beamptes op die been gebring het wat sekerlik slegs vir Stalin sou vertel wat hy wou hoor, tesame met 'n ongegronde vertroue in die nie-aggressieverdrag, het Stalin die idee gehad dat die posisie van die Sowjetunie vroeg in 1941 baie sterker was as dit was eintlik. In die lente van 1941 het Stalin se eie intelligensiedienste gereeld en herhaaldelik waarskuwings gegee oor 'n dreigende Duitse aanval. Stalin se geloof in sy offisiere en militêre krag was so sterk dat hy en sy algemene personeel geweier het om die moontlikheid te oorweeg dat die waarskuwings waar is. Gevolglik is die Sowjet -weermag geen noemenswaardige voorbereidings getref nie, en dit was eenvoudig nie gereed toe die Duitse aanval kom nie.Die aanval van 22 JunieOp 22 Junie 1941 val die asmagte aan. Die operasie het 'n totale troepesterkte van ongeveer vier miljoen mans beslaan, wat dit die grootste enkele landoperasie ooit gemaak het. Die verrassing was volledig, wat minder spruit uit die tydsberekening van die aanval as uit die groot aantal as -troepe wat tegelyk op die Sowjet -gebied toegeslaan het. Afgesien van die drie miljoen Duitsers, het die aanvallende mag ook 250,000 Italiaanse, 300,000 Roemeense en 'n paar honderdduisend troepe van ander geallieerde as -nasies soos Bulgarye ingesluit. 4,5 miljoen troepe van die Rooi Leër, insluitend 2,3 miljoen in die westelike grensgebiede ten tyde van die inval, was teen hulle opgestel, hoewel die Duitsers aanvanklik suksesvol was, het die tyd uiteindelik opraak - teen die tyd dat hulle vroeg aan die buitewyke van Moskou gekom het Die Russiese winter het in Desember aangebreek. Daar word dikwels voorgestel dat die noodlottige ontwerpfout van die operasie die uitstel van die oorspronklike datum van 15 Mei was omdat Hitler wou ingryp teen 'n anti-Duitse omverwerping in Joego-Slawië, en Britse vooruitgang teen Mussolini Italië in Griekeland. Dit het vyf weke van die reeds kort Russiese somer afgesny. Dit was egter net een van die redes vir die uitstel; die ander was die laat lente van 1941 in Rusland, vererger deur besonder reënweer gedurende Junie 1941, wat 'n aantal paaie in die westelike dele van die Sowjetunie vir swaar voertuie onbegaanbaar gemaak het. op pad na Moskou om suidwaarts te lei om die suidelike leërgroep te help om Oekraïne te verower. Hierdie stap vertraag die aanval op die Sowjet -hoofstad, hoewel dit ook gehelp het om die suidelike flank van die Army Group Center te beveilig. Teen die tyd dat hulle hul visier op Moskou gerig het, het die hewige weerstand van die Rooi Leër, bygestaan ​​deur die modder na die herfsreën en uiteindelik die wintersneeu, tot stilstand gekom. Hulle is dus verhinder om verder te baat, en die weerstand van die Sowjets, wat 'n Groot Patriotiese Oorlog uitgeroep het ter verdediging van die vaderland, was baie sterker as wat die Duitse bevel verwag het. Die grensvesting van Brest, Wit -Rusland, illustreer die onverwagte volharding: Op die heel eerste dag van die Duitse inval sou die vesting binne enkele ure verras word. In plaas daarvan het Duitse magte en die Sowjet-garnisoen in die beleërde vesting 'n hele maand lank geveg, terwyl steeds meer Sowjet-dienspligtiges op die hooffront in selfmoordaanvalle op Duitse posisies gegooi is. Bloedige gevegte by Smolensk, geleë op die pad na Moskou, het die Duitse offensief dus etlike weke vertraag. Duitse logistiek het ook 'n groot probleem geword, aangesien toevoerlyne uiters lank en kwesbaar geword het vir Sowjet -partydige aanvalle aan die agterkant. Die Sowjette het 'n 'verskroeide aarde' beleid uitgevoer op enige grond wat hulle gedwing is om te laat vaar, om die Duitsers die gebruik van voedsel, brandstof en geboue op besette grond te ontken. hele Sowjet -leërs te vernietig of omring en hulle tot oorgawe te dwing. Die stryd om Kiëf was veral wreed. In die middel van Oktober het Army Group South die beheer oor die stad oorgeneem en meer as 650 000 Sowjet-gevangenes geneem. Kiev is later bekroon met die titel Hero City vir sy dapper verdediging. Weermaggroep Noord, wat die Baltiese gebied en uiteindelik Leningrad sou verower, het teen Augustus 1941 tot by die suidelike buitewyke van Leningrad gevorder. Daar het hewige Sowjet -weerstand dit gestuit. Aangesien die verowering van die stad te duur lyk, besluit die Duitse kommando om die stad deur 'n blokkade te verhonger, en begin die beleg van Leningrad. Die stad het egter uitgehou, ondanks verskeie pogings van die Duitsers om deur die verdediging te breek, onophoudelike lug- en artillerie -aanvalle en 'n ernstige tekort aan voedsel en brandstof, totdat die Duitsers vroeg in 1944 van die stad se benaderings teruggedryf is. Leningrad was die eerste Sowjetstad wat die titel Heldestad ontvang het. Die rede waarom die Sowjet -leër in 1941 so erg verslaan is, was eenvoudig: Hulle het nie die Duitse aanval verwag nie en was nie daarop voorbereid nie. Nog erger, die grootste deel van die Sowjet -leër was by die Duits -Sowjet -grens gekonsentreer, en dit is dus oorval en vernietig in die eerste ure van die oorlog. Aanvanklik is talle Sowjet-eenhede ook belemmer deur 'n stand-and-fight-bevel uit Moskou, wat hulle kwesbaar gelaat het vir Duitse omsingelinge, 'n gebrek aan ervare offisiere en burokratiese traagheid.UitkomsDie beslissende klimaks van Operasie Barbarossa het gekom toe die Army Group Center aan die einde van 1941 binne die bereik van die torings van die Kremlin gevorder het. terug in die bevrore afval van Rusland namate die winter vorder. Nie verrassend nie, was die grootste deel van die teenoffensief gerig op die Army Group Center, wat die naaste aan Moskou was. Moskou het later ook die ere -onderskeiding van Hero City ontvang. Die belangrikste oorsaak van Duitse mislukking was gebrekkige beplanning. Die doelwitte van Operasie Barbarossa was van die begin af redelik onrealisties. Die begin van die oorlog was die gunstigste vir Duitsers, want hulle het Russe verras en 'n groot deel van die Sowjet -leër in die eerste weke vernietig. En selfs in die gunstige omstandighede het hulle misluk. Victor Suvorov in sy boek Selfmoord het aangevoer dat selfs al het die Duitsers geen weerstand gehad het nie, hulle troepe steeds nie vinnig genoeg kon beweeg om die doelwitte van operasie Barbarossa betyds te bereik nie.