Senuweestelsel 101: Anatomie en ontwikkeling in honde | Troeteldiere Huishouding
'n hond by die veearts
Die senuweestelsel in honde bestaan ​​uit die brein, rugmurg en 'n baie komplekse netwerk van senuwees. Elektriese impulse reis via senuweefibre, wat boodskappe aan selle en organe lewer. Chemiese transmitters word ook gebruik vir kommunikasie tussen verskillende senuweeselle en ander weefsels.
Anatomie van Canine Senuweestelsel
Die hond se senuweestelsel is verdeel in twee hoof dele wat bekend staan ​​as die sentrale senuweestelsel en die perifere senuweestelsel.
Die sentrale senuweestelsel bestaan ​​uit die brein en rugmurg. Die brein en rugmurg bevat senuwees genaamd neurone. Die brein is binne-in die skedel en die rugmurg is binne die vertebrale kanaal of ruggraat geleë.
Die perifere senuweestelsel sluit die kraniale senuwees wat van die brein af na areas van die kop en nek, asook die senuwees wat uit die rugmurg beweeg, in. Hierdie senuwees dra boodskappe vanaf die sentrale senuweestelsel na ander dele van die liggaam soos die bene en stert. Senuwee impulse beweeg van die brein af na die rugmurg, uit die perifere senuwees, na die weefsels en weer terug.
Perifere senuwees wat impulse van die brein of rugmurg dra en na die weefsel reis, word motoriese senuwees genoem. Hierdie senuwees raak spiere deurdat hulle bewegings, postuur en reflekse beheer. Perifere senuwees wat inligting vanaf die ledemate terugbring na die brein of rugmurg, word na verwys as sensoriese senuwees. Hierdie senuwees dra inligting soos pyn sensasie van die liggaam se strukture terug na die sentrale senuweestelsel.
Nog 'n stel senuwees behels die outonome senuweestelsel. Die outonome senuweestelsel ontstaan ​​uit die sentrale senuweestelsel en bevat senuwees wat onwillekeurige bewegings van organe soos die maag, ingewande, hart, bloedvate en endokriene kliere beheer. Honde het geen vrywillige beheer oor die outonome senuweestelsel nie; dit funksioneer outomaties.
Ontwikkeling van die senuweestelsel
'N Puppy word gebore sonder 'n ten volle ontwikkelde senuweestelsel. Die brein, rugmurg en geassosieerde senuwees is by geboorte teenwoordig, maar het nie die vermoë om elektriese impulse op 'n gekoördineerde wyse voldoende te oordra nie. Namate die senuweestelsel in die aanvanklike weke van die lewe verval, begin 'n reeks senuweebeheerde gebeurtenisse sigbaar te word.
In die eerste week van die lewe blyk dit dat poppies min doen, maar eet en slaap. Hulle het 'n bietjie motoriese aktiwiteit, beweeg selfs terwyl dit oënskynlik gesond word. Teen die tweede week van die lewe spandeer 'n hondjie nog baie tyd aan die slaap, maar die slaap word stiler of meer rustig met minder liggaamsbewegings. Wakker oomblikke word gewoonlik verpleegkunde bestee. Teen drie weke oud kan die meeste hondjies regop postuur handhaaf en begin om meer tyd wakker te spandeer. Hulle poog om te beweeg deur te stoot of gly, aangesien hulle steeds nie kan staan ​​of loop nie. Die aanvanklike pogings om te kruip, is gewoonlik kort, aangesien die spiere nog swak is. Na drie weke sal die hondjie die vermoë ontwikkel om te staan ​​en miskien kort afstande loop. Uiteindelik word die hondjie oor die volgende paar weke heeltemal selfoon en kan hy loop en selfs op 'n onhandige manier hardloop.
Puppies word blind gebore met geslote ooglede. Die ooglede oopmaak gewoonlik met veertien dae, wat die oog blootstel wat nog nie ten volle ontwikkel of funksioneel is nie. Die meeste hondjies sal drie tot vier weke oud wees, maar dit sal nie ten volle ontwikkel word tot agt tot tien weke oud nie.
Puppies word doof sowel as blind gebore. Net soos die ooglede bly die oorkanale gesluit tot ongeveer twee weke oud. By ongeveer twee weke kan die meeste hondjies 'n paar geluide hoor. Op hierdie ouderdom word hulle maklik geskud deur skerp geluide. Teen vier weke sal die meeste hondjies die geluide hoor sonder om te skrik. Puppies oor drie tot vier weke oud kan baie goed hoor.
Al die bogenoemde ontwikkelings, die loop, visie en gehoor, word beheer deur die senuweestelsel. Die presiese ouderdom waarop hierdie vermoëns ontwikkel, is veranderlik en hang af van wanneer die senuweestelsel verval. Die ouderdomme genoem is die gemiddelde, nie die reël nie.
Senuweestelsel afwykings kan die gevolg wees van onbehoorlike ontwikkeling van die senuweeflies en sy geassosieerde organe, of van skade as gevolg van trauma of infeksies. Daar is ook baie toestande wat geneties van oorsprong is.