Omdat Selofgad nie seuns gehad het nie, sou hulle as dogters nie kon erf nie, want die erfreg is via die seuns toegepas. Hulle vra dus dat die erfreg aangepas word sodat hulle grond sou kon kry saam met die ander. Anders sou Selofgad se familie doodgewoon uitsterf en sy dogters sonder ‘n tuiste in die land wees. Dit sou as ‘n oordeel van die Here geïnterpreteer kon word (Deut. 29:20) terwyl dit eintlik net ‘n grysgebied in die reg was wat uitgesorteer kon word.
Kaleb gee selfs vir sy dogter Aksa ‘n stuk vrugbare landbougrond met fonteine op haar versoek om die grond wat sy reeds gekry het van hom af uit te brei. Lees die pragtige storie van haar en Otniël (Jos. 15:13-19)! Ook Job laat sy dogters erf saam met sy seuns (Job 42:15).
Die realiteit was egter dat Moses, nadat hy die beloofde land gesien het, sou sterwe net soos sy broer Aäron, omdat hulle twee hulle teen God se bevel verset het en Hom, die Heilige, nie voor die volk gehoorsaam het nie, toe die volk by Kades in die Sinwoestyn teen God in opstand gekom het.
Let op hoe Moses egter nie fokus op wat hy gaan verloor nie, maar op watter gevolge sy dood vir die volk sal inhou. Daarom vra hy van die Here dat Hy iemand oor die volk sal aanstel wat vir hulle ’n leier en aanvoerder kan wees. Anders sal die volk van die Here soos skape sonder wagter wees. Hy maak staat daarop dat die Here God aan alle mense die lewe (gees) gee.
Hy het op ‘n keer agtergebly in die tent van ontmoeting waarskynlik in die hoop dat hy ‘n soortgelyke ontmoeting met God sou kon hê as sy mentor Moses (Eks. 33:11).
Moses lê vir Josua daarom die hande op voor die hele volk en die hoëpriester Eleasar en spel vir hom sy opdrag uit. Daarmee het Moses sy gesag oorgedra op Josua sodat die volk Israel hom kon gehoorsaam. Eleasar word ook bevestig in sy rol om via die urim en tummim die Here se wil te onderskei, veral in terme van die Heilige Oorlog wat binnekort sou begin. Eleasar sou die besluit neem wanneer oorlog gemaak moet word en wanneer nie.
Ná die voorskrifte vir die kalenders vir die vyf offers en vyf feeste fokus Moses die aandag van die leiers op die betroubaarheid van elke lid van die volk se beloftes aan die Here, hetsy deur ’n gelofte te doen of ’n verpligting op te neem deur eedswering. Jou woord is jou eer. Dit is die basiese beginsel. Jy moet doen wat jy beloof. Jy mag nie jou eie woord verbreek nie, selfs al is dit onnadenkend gemaak. Jy moet jou aan alles hou wat jy beloof het.
Moses sal weer hierop terugkom in sy laaste toesprake aan die volk. Die feit dat geloftes aan die Here vrywillig gemaak is, het jou nie gevrywaar van die verbintenis aan die Here nie. Trouens, dit is juis omdat dit vrywillig gemaak is, wat die Here van jou kon verwag om dit na te kom, soos Hy inderdaad ook sy beloftes aan ons vrywillig gemaak het, en ons ook van Hom kan verwag dat Hy sy beloftes sal nakom (Deut. 23:22-24).
Indien ons hierdie manier van doen wil navolg, kan ons gerus die woorde van die Prediker in gedagte hou: “Moenie te gou praat nie, moenie oorhaastig ’n belofte aan God maak nie, want Hy is in die hemel en jy op die aarde. Laat jou woorde daarom min wees. 2Baie doenigheid bring drome, baie praat lei tot onverstandige woorde. 3As jy aan God ’n gelofte gedoen het, moet jy nie versuim om dit te betaal nie. Hy hou nie van ligsinnige mense nie. Wat jy beloof het, moet jy betaal. 4Dit is beter dat jy nie belowe nie as dat jy belowe en nie betaal nie. 5Moenie dat jou mond jou laat sondig sodat jy vir ’n priester moet sê: ‘Ek het my vergis’ nie. Waarom sal jy God laat kwaad word oor wat jy gesê het en Hom jou handewerk laat vernietig? 6Daar is baie drome, baie wat tot niks kom nie, ook baie woorde. Maar dien jy vir God!” (Pred. 5:1-6).