Die afgelope jaar (2011) was die klimaks van almal! Eers die groot ramp in die Noord-Ooste van Japan waarby ons, danksy Missie Japan en die Ring van Shikoku, onmiddelik betrokke kon raak en uiteindelik vir ’n volle drie maande in die gebied kon gaan bedien, beide geestelik en fisies … ’n ervaring wat ’n diepe-diepe indruk op ons gemaak het. Verder het ons ook vanjaar in verskeie gemeentes verder as Shikoku bedien. ’n Droom wat ons altyd gedroom het, naamlik die aanbied van ’n huwelik-verrykings seminaar, is bewaarheid. Ons sluit inderdaad ons 20 jaar in Japan op ’n groot hoogtepunt af! PRYS DIE HERE!
Die Kerk van Japan het ons versoek om so gou as moontlik en vir so lank as moontlik weer terug te kom Japan toe om te help in die rampgebied. ’n Hoë profile afvaardiging van die RCJ van sewe persone besoek SA aan die einde van Februarie om dankie te kom sê vir die Kerk in SA se werk in Japan, asook vir ons betrokkenheid in die rampgebied. Terselfdertyd sal hulle ook saam met Missie Japan se bestuur beraadslaag oor ons toekomstige betrokkenheid, in Shikoku sowel as in die rampgebied. Die afvaardiging sluit in, die moderator van die RCJ, Ds. Yoshida asook Ds. Tateishi, beide woonagtig en aktief betrokke in die ramgebied. Dan ook die vorige rektor van die Kobe Kweekskool en bekende Japannese Gereformeerde teoloog, Ds. Makita. Verder, die predikant van ons eie gemeente in Tokushima, Ds. Kataoka en sy vrou, Kazumi, en laastens die verteenwoordiger van die RCJ Sinodale Kommissie vir Ekumeniese betrekkinge, Ds. Ashida en sy dogter, Kana.
[…] se ouers, Tobie en Annalie, het Vrydag uit Suid-Afrika by ons aangekom. Hulle is vir ‘n tydjie saam met ons in Tokushima, […]
Aan die ander kant is daar hoogs gesofistikeerde geboue, sonder ‘n vierde vloer. Die rede hiervoor is dat die getal vier (shi) heeltemal te veel klink soos shinu, wat dood beteken. Terwyl die Japanese die verganglikheid van die lewe in die natuur vier, en groot waarde heg aan die natuur se wentelbestaan, blyk dit tog of hulle ’n bygelowige verhouding met die dood self het.
Die paradoks van Jesus, wat in sy grootste weerloosheid sy krag bewys het, en vir ons die ewige losgekoop het al verdien ons dit nie, bly die rots waarop ons ons lewens moet bou. As ons ons eie dood, en dus ook Jesus s’n ignoreer, verloor ons die vrede, rus en vreugde wat ons in Jesus kan vind te midde van ons omstandighede.