Nixon-sluipmoord: pogings tot die geskiedenis van die president - Volke en nasies - 2021
Die volgende artikel oor pogings tot die moord op Nixon is 'n uittreksel uit Mel Ayton se Hunting the President: Dreigemente, erwe en pogings tot sluipmoord - van FDR tot Obama.
Meer as honderd mense word elke jaar deur agente en uniformbeamptes in die Withuis in die Nixon-jare aangehou vir sluipmoordpogings op Nixon.
Die meeste is vrygelaat. Maar baie is na die St. Elizabeth's-hospitaal gestuur.
Die geheime diens het beslis dat die aangehoudenes 'geestelik siek en gevaarlik vir ander of vir hulself' moet wees om na St. Elizabeth's gestuur te word vir pogings tot moord op Nixon. Maar personeel daar het nie altyd saamgestem met die besluite van die geheime diens nie. Een gevangene het byvoorbeeld geglo dat een van Nixon se dogters van hom hou en na die Withuis met blomme in die hand gegaan het. Hy is na St. Elizabeth's gestuur, maar die direkteur van sentrale toelatings het gesê dat hy nie 'gevaarlik' is nie en dat hy daarom nie in aanhouding moes gewees het nie. Die direkteur van sentrale opnames, wat die besluite van die geheime diens betwis het, is deur die hospitaal ondersteun deur die psigiaters van die hospitaal, wat saamgestem het dat baie vermeende "dreigemente" nie gearresteer moes gewees het nie.
Maar die geheime diens het talle individue aangehaal wat in die hospitaal moes opgeneem word omdat hulle herhaaldelik na die Withuis teruggekeer het ná 'n waarskuwing van 'n sluipmoord op Nixon, wat soms gewelddadig gereageer het toe hulle deur agente of lede van die uniform-tak gekonfronteer is. 'Ons voel dat daar net 'n paar mense is wat u nie op straat kan terugdraai nie,' het een amptenaar van die Geheime Diens in 1971. "Ons voel nie dat hulle die president wil doodmaak nie, maar hulle moet net nie ronddwaal in die strate. "
Die geheime diens is soms daarvan beskuldig dat hulle "te reageer" tydens die ondersoek na dreigemente. Maar dit was moeilik om die erns van sake met ledige bedreigings vas te stel, omdat agente altyd die regte van burgers moes oorweeg wat in 'n oomblik van growwe humor of onskuldige retoriek woorde uitgespreek het wat die woordeskat van 'n bedreiging behels, maar nie van plan was om voer dit uit.
In 1969 het die Hooggeregshof beslis dat bewys van 'n 'ware' bedreiging vir die president nodig was om 'n skuldigbevinding te onderhou en dat uitsprake wat as 'politieke hiperbool' of 'ledige praatjies' gemaak is, toelaatbare vryspraak was. Kort ná die uitspraak het die Amerikaanse appèlhof die skuldigbevinding van die nege-en-veertigjarige Eugene F. Alexander, 'n alkoholis wat 'n aand die Withuis gebel het, van 'n telefoonhokkie in die middestad van Washington omgekeer. Hy het in 'n uur lange gesprek met die agente van die Geheime Diens gesels en talle dreigemente vir die president uitgespreek met die gebruik van 'artillerie'. Op versoek van die agente het hy sy naam, adres en telefoonnommer verskaf. Hy is gearresteer terwyl hy nog oor die telefoon gesels en 'n paar maande later skuldig bevind is.
Soos presidente voor hom, is Nixon geteiken deur dreigers wat óf 'herhalende oortreders' was, soos die twintigjarige Harry Thomas Smith van Raleigh, Noord-Carolina, of 'geestelik siek bedreigers', soos Eugene M. Hart van Denver, Colorado. . Smith is in 1967 tot twee jaar gevangenisstraf gevonnis omdat hy president Johnson gedreig het. Hy is daarna vrygelaat en in 1971 is hy tot vier jaar gevangenisstraf gevonnis omdat hy soortgelyke dreigemente teen president Nixon gemaak het. Hy is ook skuldig bevind aan die dreigement van 'n federale regter. In 1981 keer die onversoenbare Smith terug op sy ou maniere en is hy gearresteer omdat hy president Reagan gedreig het. Die dreigemente en pogings van Nixon-sluipmoordenaars het nooit gedaal nie. In 1969 is die voormalige geestelike pasiënt Carlos Valle skuldig bevind aan telefoongesprekke wat dreig om president Nixon dood te maak. In 1968, die week na die sluipmoord op senator Robert F. Kennedy, het hy John Lindsay, burgemeester van New York, agtervolg. Toe Lindsay op die trappe van die stadsaal verskyn vir 'n buitelug-seremonie, het 'n polisiebeampte opgemerk dat Valle 'n mes uit sy gordel uitsteek. Die beampte het die mes uitgetrek en Valle in hegtenis geneem. Valle is na 'n geestesinrigting gestuur, en geen klagte is teen hom gemaak nie. Nege maande later het hy die plaaslike kantore van die FBI en geheime diens gebel en gedreig om Nixon dood te maak.
Op 24 Maart 1970 het 'n man met 'n geestesongesteldheid die FBI-kantoor in Denver, Colorado, gebel en sy naam as "Charles Hart" genoem. Hy het gesê dat "sy broer," Eugene Hart, op pad was na Washington, DC, president Nixon dood te maak. Die oproeper het ook Paul Rundle, die spesiale agent vir die Geheime Diens in beheer van die kantoor in Denver, gebel.
NIxon-poging tot sluipmoord deur linkse groepe
Die Geheime Diens het gedurende die Nixon-jare talle beweerde "sluipmoordplotte" deur linkse groepe ondersoek, waarvan byna almal niks opgelewer het nie. Soos David Greenburg erken het: "Die heersende vrees vir sluipmoord het 'n duidelike onderskeid getref tussen egte en retoriese dreigemente. Radikale het die onsekerheid by die brandnetel-owerhede uitgebuit, terwyl owerhede dit gebruik het om radikale te teister. "
Die geheime diens het ook gevrees dat erwe uitgebroei word deur swart radikale groepe, waaronder beweerde erwe deur Black Panthers en die bewerings dat 'n gewese voormalige polisiebeampte in New Orleans, Edwin Gaudet, gedreig het om Nixon dood te maak tydens sy besoek in Augustus 1973 aan die stad, wat gelei het tot 'n landswye manhunt.
Die Geheime Diens het die statuut van 'die president dreig' gereeld gebruik, veral teen Black Panthers wat verskeie kere dreigemente gemaak het om Amerikaanse regters en politieke leiers dood te maak. J. Edgar Hoover het die organisasie gekenmerk as "die grootste bedreiging vir die interne veiligheid van die Verenigde State."
Een beweerde komplot wat die geheime diens baie ernstig opgeneem het, kom slegs ses maande nadat 'n Palestynse Arabier, Sirhan Sirhan, die presidentskandidaat Robert Kennedy vermoor het. Die sluipmoord op Kennedy het veroorsaak dat wetstoepassers en agente van die Geheime Diens vrees dat ander Arabiese fanaties beplan om Amerikaanse leiers te vermoor. In Desember 1968, toe Nixon verkies is as president, het die polisie in New York 'n uiteensetting ontvang van 'n komplot om hom dood te maak. Na 'n verhoor waarin aanklaers inligting gebruik wat deur 'n onbetroubare informant verskaf is, is drie Jemeense Arabiere egter onskuldig bevind.
In 1969 het die geheime diens 'n beweerde komplot deur Kubaanse terroriste ontdek om Nixon se Key Biscayne, Florida, se huis op te blaas. 'N Kubaanse agent, Lazaro Eddy Espinosa Bonet, wat as 'n Kubaanse diplomaat opgetree het, het 'n Kubaanse-Amerikaanse bediende in die Nixon-verbinding in Key Biscayne probeer werf om bloudrukke van die veiligheidsreëlings op te stel. Die agent het gedreig om die bediende se familie, wat in Kuba gewoon het, te benadeel as hy nie daaraan voldoen nie. Daar word aan die bediende gesê dat hy van mikro-oordragstowwe voorsien sou word wat hy in die hele Nixon-huis moes plant. Die senders word deur Kubaanse agente in Miami of aan boord van vissersbote gemonitor. Na bewering sou die bloudrukke gebruik word om 'n aanval op die verbinding deur Kubaanse kommando's te beplan. Die aanvalgroep moes eers die kommunikasiekompleks in die verbinding opblaas en die Nixon-huis toeslaan. Uiteindelik is die komplot gefnuik toe die bediende die geheime diensagente van Bonet vertel het.
Die Amerikaanse staatsdepartement was oortuig dat die komplot ernstig was, en hulle verdryf die Kubaanse diplomaat.