Die heel beste wat jy as ouer kan doen is om rustig te bly. Volg ons wenke, stel ’n plan op en moenie toelaat dat jou kind jou ore aansit nie.
Dié vrees is eintlik daar om peuters wat self begin rondbeweeg, teen gifstowwe in die natuur te beskerm. Dit sorg dat hulle niks eet wat hul nie van kleins af geëet het nie. As jou kind as baba kommersiële babakos geëet of ’n beperkte verskeidenheid tipiese babakos by die dagsorg gekry het, kan gewone huiskos vir haar heeltemal vreemd wees en voedselneofobie sal haar die kos laat weier.
Kinders met sensoriese sensitiwiteite spoeg gewoonlik die aanstootlike kos uit, skud hul lyfie sommer soos hulle gril, kry ’n braakrefleks of gooi selfs op. Wanneer peuters hul babaskoene uitskop, begin hulle almal in ’n mindere of meerdere mate ’n “ek is baas”-houding inslaan.
Navorsing wys dat ’n gestruktureerde plan waarmee jy jou kind stelselmatig leer om alle kosse te eet, die beste werk. ’n Dieetkundige wat goed bekend is met kieskeurige eters en hul hantering kan jou help om so ’n plan vir jou kind op te stel. Dit sal jou help om jou kind sagkens aan ’n wye verskeidenheid kosse bloot te stel. Die eerste stap is dat jou kind die vreemde kosse op haar bord moet kan hanteer.
Daarna gaan jy haar vra om ’n paar weke lank aan elke kossoort te vat en dit te ruik. Die volgende stap is dat sy elke kossoort op haar bord die tongtippie-toets gee, en daarna moet sy een kies waaraan sy gaan hap. In hierdie stadium mag sy dit uitspoeg as sy dit ’n paar keer gekou het en dit vir haar baie sleg is. Bly ’n maand of wat by hierdie stap voor jy haar vra om aan twee kosse op haar bord (wat sy nie uit haar eie eet nie) te hap, dit te kou en in te sluk.
Daarna gaan sy elke kossoort op haar bord moet proe en dan kan die grootte van die happies wat sy moet proe, stelselmatig groter word. Wees altyd bereid om binne die reëls te onderhandel en effens buigsaam te wees. As dit die week is waarin sy aan al die kos moet proe en sy vra om vanaand nie vis te proe nie, mag sy dan die vis net tongtippie-toets en die ander proe. Sy mag egter nie van die tafel opstaan as sy nie die kos “ervaar” het soos volgens die week se plan nie. Onthou die goue reël van kinders kosgee: Jy as ouer is verantwoordelik vir wat, waar en wanneer jou kind eet, maar jou kind is verantwoordelik vir óf sy eet en hóéveel sy eet.
As jou kind minder as 10 verskillende kosse eet, is die kans goed dat sy voedingstekorte sal ontwikkel. Klop by ’n dieetkundige aan. Doen dit ook as die dokter bevind dat sy ’n ernstige voedingstekort het.
Maak jou peuter betrokke wanneer jy kos koop en kos maak. Vra haar byvoorbeeld om die spinasie in die winkelwaentjie te pak of om die tamaties te was wanneer jy slaai maak.
As jou kind kort-kort vir ’n lekkertjie of koekie vra, kies een vasgestelde tyd in die dag waarop ’n klein lekkerny soos een of twee jellielekkers geëet mag word. As jou kind enige ander tyd daarvoor vra, sê sy moet tot daardie happietyd wag.
Gee jou kind emosionele ondersteuning tydens maaltye. As sy iets moet proe waarvoor sy baie gril, tel haar op jou skoot en vra of jy haar moet voer en of sy self die happie gaan proe.