Hanno African Voyage - Geskiedenis Podcasts - 2022
'N Dokumentêr gebaseer op die joernaal van die 5de eeu vC, die Kartagoanse ontdekkingsreisiger Hanno.
Necho II  (soms Nekau,  Neku,  Nechoh,  of Nikuu  Grieks: Νεκώς Β '   Hebreeus: נְכוֹ, Moderne: Nəkō, Tiberiaans: Nekō) van Egipte was 'n koning van die 26ste dinastie (610–595 v.C.), wat Saite uitgesluit het.  Necho het 'n aantal bouprojekte in sy koninkryk uitgevoer.  Volgens die Griekse historikus Herodotus het Necho II in sy bewind 'n ekspedisie van Feniciërs gestuur, wat in drie jaar van die Rooi See om Afrika na die Straat van Gibraltar en na Egipte teruggevaar het.  Sy seun, Psammetichus II, het by navolging Necho se naam van monumente verwyder. 
Necho het 'n belangrike rol gespeel in die geskiedenis van die Neo-Assiriese Ryk, die Neo-Babiloniese Ryk en die Koninkryk Juda. Necho II is waarskynlik die farao wat in verskeie boeke van die Bybel genoem word.   Die Egiptenare is egter verslaan deur die onverwagse aanval van die Babiloniërs en is uiteindelik uit Sirië verdryf.
Die egiptoloog Donald B. Redford het opgemerk dat hoewel Necho II "van meet af aan 'n man van daad was en 'n verbeelding gehad het wat moontlik bo sy tydgenote se voorkoms was, [wat] die ongeluk gehad het om die indruk te skep dat dit 'n mislukking was". 
Hanno en die African Voyage
Oor die scenario
Iewers in die 6de eeu vC het 'n Kartago -bemanning deur die pilare van Herakles en langs die Wes -Afrikaanse kus gegaan. Onder leiding van 'n man met die naam Hanno sou die ekspedisie verder reis as wat enige Kartagoërs voorheen gegaan het. Hulle prestasie sou eers pas by die Portugese ontdekkingsreisigers ongeveer twee millennia later. Neem as Hanno die leiding oor hierdie reis, veg teen wilde stamme en keer terug na Kartago belaai met die rykdom van Afrika!
Die skrywer is 'n veldtogontwerper in die Forgotten Empires -span, waar hy amptelike veldtogte vir Age of Empires: Definitive Edition en Age of Empires II: HD Edition gemaak het. Hy is ook 'n produktiewe veldtogontwerper met meer as 'n dosyn uitgawes van meer as 146,000 unieke aflaaie. Hanno en die African Voyage is sy eerste vrygestelde pasgemaakte veldtog vir Age of Empires/Rise of Rome sedert 1999.
WAARSKUWING: MOET NIE 'N BESKRYWING NA LêERS NIE
Kopiereg en kopie 2001-2008 HeavenGames LLC. Die grafiese beelde en inhoud wat by hierdie dokument ingesluit is, kan slegs vir privaat gebruik gesien word. Alle ander regte, insluitend, maar nie beperk nie tot, verspreiding, duplisering en publiseer op enige manier - word deur HeavenGames LLC behou. Federale wet bied straf- en siviele strawwe vir diegene wat oortree word. Lees ook ons ​​disclaimer en privaatheidsverklaring.
"Age of Empires" is 'n spel deur Ensemble Studios.
Age of Empires Die hemel word die beste gesien met 'n HTML 4.0 / CSS 2.0 -versoenbare blaaier.
Dit wys miskien nie in hul kaartmaak nie, maar die ou Grieke het verhale gehoor van die wonders en nuwighede van 'n Afrika wat ver buite Egipte en Nubië lê danksy die reisverhale van Hanno van Kartago. Hanno van Kartago (ongeveer 5de eeu v.C.) het 'n brons gedenkplaat in 'n tempel aan Baal agtergelaat as bewys van sy reis langs die weskus van Afrika na die land van die gorillamense.
Die periplus van Hanno the Navigator
Die periplus (letterlik 'om te vaar') van Hanno the Navigator, 'n Kartagoense kolonis en ontdekkingsreisiger omstreeks 500 vC, wat sy verkenning van die Weskus van Afrika vertel, is een van die vroegste manuskripdokumente wat nog oorleef het, sodat die hawens en kusmerke, met ongeveer afstande tussen die wat die kaptein van 'n vaartuig kan verwag om langs 'n strand te vind.
In sy periplus verklaar Hanno dat hy nuwe koloniste na vier Kartago -nedersettings gebring het waar die ketting van die Atlasberge die Atlantiese Oseaan bereik het, en daarna, nadat hy 'n nuwe kolonie by die Tropic gestig het, daarvandaan die kus van Afrika verken het tot by die Ewenaar. Dit bevat ook 'n beskrywing van 'n aktiewe vulkaan en die eerste bekende verslag oor gorilla's.
Hanno's periplus oorleef in 'n enkele Bisantynse manuskrip, wat ook verskillende ander tekste bevat, en dateer uit die 9de of 10de eeu en mdashCodex Heidelbergensis 398. 'N Digitale faksimilee van die manuskrip is beskikbaar by die Universit & aumltsbibliothek, Heidelberg op hierdie skakel. Hanno se teks is die eerste keer geredigeer vir publikasie in druk deur Sigismund Gelenius, en uitgereik uit Basel in 1533. Dit is deur Wilfred Schott in Engels vertaal en gepubliseer as Die Periplus van Hanno. 'N Ontdekkingsreis langs die Wes -Afrikaanse kus deur 'n Kartagoanse admiraal van die vyfde eeu v.C. (1912).
'Die hoofbron vir die ekspedisie van Hanno is 'n Griekse vertaling, getiteld Periplus, van 'n tablet Hanno het na bewering teruggekeer by sy terugkeer na Kartago in die tempel van Ba'al Hammon, wat Griekse skrywers met Kronos geïdentifiseer het. Die volledige titel wat uit Grieks vertaal is, is Die reis van Hanno, bevelvoerder van die Kartagoërs, omring die dele van Libië anderkant die pilare van Herakles, wat hy in die tempel van Kronos neergesit het. Dit was bekend aan Plinius die Oudere en Arrianus, wat dit aan die einde van syne noem Anabasis van Alexander VIII (Indika):
'' Boonop het Hanno, die Libiër, van Kartago af weggegaan en by die pilare van Herakles verby gegaan en die buitekant van die oseaan ingevaar, met Libië aan sy hawekant, en hy het na die ooste gevaar, vyf en dertig dae lank. eindelik draai hy suidwaarts, hy val in met alle probleme, gebrek aan water, brandende hitte en vurige strome wat in die see loop "(Wikipedia-artikel oor Hanno the Navigator, toegang tot 30-30-2009).
Hanno African Voyage - Geskiedenis
Fenisiese see- en landreise en roetes
Hanno, Himilco, Necho en ander
Toe die krag van Kartago floreer, vaar Hanno van C & aacutediz af na die uiterste van Arabië en publiseer hy 'n herinnering aan sy reis van sy reis, net soos Himilco toe hy op dieselfde datum gestuur is om die buitekuste van Europa te verken.
Plinius die Ouer, Natuurlike geskiedenis
Gereproduseer met vriendelike vergunning van Jona Lendering
© Jona Lendering vir Livius.Org
In die eerste helfte van die sesde eeu v.C. het die Kartago -admiraal Hanno 'n lang reis langs die weskus van Afrika gemaak. Sy logboek bevat 'n beskrywing van 'n volledig aktiewe vulkaan en die eerste bekende verslag oor gorilla's.
Die agtien reëls van Hanno se kunslose weergawe van sy reis langs die weskus van Afrika is 'n unieke dokument. Dit is die enigste eerstehandse verslag oor hierdie streke voor dié van die Portugese, wat tweeduisend jaar later geskryf is. Boonop het Hanno 'n fassinerende verhaal om te vertel: ons besoek 'n geheimsinnige eiland, moet vyandige inboorlinge beveg, 'n uitbarstende vulkaan oorleef en gorilla's teëkom.
Waarskynlik het Hanno in die eerste helfte van die sesde eeu vC sy reis op die buitenste see gemaak. Hy het bevel gegee om verskeie kolonies aan die Marokkaanse kus te stig, en 'n handelspos op 'n klein eiland aan die Mauritaanse kus gevestig. Nadat hy hierdie missie voltooi het, waag hy verder suidwaarts en maak 'n verkenningsekspedisie langs die Afrika -kus totdat hy die moderne Gaboen bereik het, waar hy genoodsaak was om terug te keer omdat hy nie genoeg voorraad het nie. Daar is een of ander rede om die waarheid van laasgenoemde stelling te betwyfel, want die Romeinse ensiklopedis Plinius die Ouere sê dat Hanno Afrika omseil en die grense van Arabië bereik het.
By sy terugkeer het Hanno 'n inskripsie aan een van die Kartago -gode toegewy, waarin hy vertel het wat hy gedoen het. In die vyfde eeu het iemand hierdie teks in 'n redelik middelmatige Grieks vertaal. Dit was nie 'n volledige weergawe van verskeie afkortings nie. Die verkorte vertaling is verskeie kere gekopieer deur Griekse en Bisantynse klerke. Op die oomblik is daar slegs twee eksemplare wat uit die negende en veertiende eeu dateer. Die eerste van hierdie manuskripte staan ​​bekend as die Palatinus Graecus 398 en kan bestudeer word in die Universiteitsbiblioteek van Heidelberg. Die ander teks is die sogenaamde Vatopedinus. 655 dele daarvan is in die British Museum in Londen en in die Biblioth & egraveque Nationale in Parys.
Baie geleerdes het probeer om die plekke wat Hanno noem, te identifiseer. Deesdae lyk die meeste raaisels soos die kwessie van die vulkaan genaamd 'Chariot of the Gods'. In die kommentaar hieronder word baie toponieme bespreek. Alle besprekingsplekke kan gevind word in die 1998 -uitgawe van die Times Atlas of the world. Ander tekste met betrekking tot Hanno se reis kan hieronder gevind word.
Die & quotPeriplus & quot van Hanno: Verslag van koning Hanno van Kartago se seereis langs die Atlantiese kus van Afrika
& quotRekord van die reis van koning Hanno van Kartago rondom die lande van Libië wat anderkant die pilare van Hercules lê. Dit is gegraveer op tablette wat in die Tempel van Chronos gehang is.
Die Kartagers besluit dat Hanno verby die pilare moet gaan en Carthaginiese stede vind. Hy vaar met sestig pentekontas met dertigduisend mans en vroue met eetgoed en ander benodigdhede. Nadat ons by die pilare van Hercules verby was en twee dae verder as hulle gevaar het, het ons die eerste stad gestig, wat Thymiaterion genoem is. Rondom dit was 'n groot vlakte. Daarna het ons in westelike rigting gegaan en by die Libiese voorland Soloeis aangekom, wat bedek is met bome wat 'n heiligdom na Poseidon opgerig het, en ons vaar weer 'n halwe dag na die opkomende son, waarna ons by 'n strandmeer aankom naby die see bedek met baie hoë riete. Olifante en 'n groot aantal ander diere voed op hulle. Deur hierdie strandmeer te verlaat en nog 'n dag te vaar, het ons die kusstede met die naam Carian Wall, Gytte, Acra, Melitta en Arambys gestig.
Verlaat hierdie plek en kom ons aan by die groot rivier Lixos wat uit Libië kom. Op die oewer het nomades, die Lixiete, hul kuddes gevoer. Ons het 'n geruime tyd by hierdie mense gebly en met hulle vriende gemaak. Stroomop van hulle woon die onvriendelike Ethiopiërs wie se land vol wilde diere is en opgebreek is deur hoë berge waar hulle sê dat die Lixos opstaan. Hulle sê ook dat omtrent hierdie berge die vreemde Troglodytes woon. Die Lixiete beweer dat hulle vinniger as perde kan hardloop. Deur Lixite -tolke saam te neem, vaar ons twee dae langs die woestyn in 'n suidelike rigting, en dan nog 'n dag na die opkomende son. Ons het toe aan die verste punt van 'n inham 'n eilandjie gevind wat vyf stappe in omtrek was. Ons het dit Cerne genoem en setlaars daar gelaat. te oordeel na ons reis het ons gereken dat dit oorkant Kartago moes wees, aangesien ons dieselfde afstand van Kartago na die Pilare van Hercules moes vaar as van die Pilare van Hercules na Cerne. Van daar af, op 'n groot rivier met die naam Chretes, het ons by 'n meer aangekom waarin daar drie eilande was, almal groter as Cerne. Toe ons hierdie eilande verlaat, vaar ons vir 'n dag en kom aan die einde van die meer, wat oorskadu word deur hoë berge vol wilde diere geklee in dierevelle wat klippe na ons gooi en ons sodoende verhinder het om te land. Vandaar het ons 'n ander rivier binnegegaan, groot en wyd, vol krokodille en seekoeie. Daarna reis ons terug na Cerne.
& quotVan daarvandaan het ons suidwaarts gevaar langs 'n kus wat geheel en al bewoon is deur Ethiopiërs, wat by ons benadering gevlug het. Hulle taal was selfs vir die Lixiete, wat ons by ons gehad het, onbegryplik. Op die laaste dag klim ons op 'n paar hoë berge wat met bome bedek is met soet-ruikende veelkleurige hout. Ons vaar twee dae lank om hierdie berge en kom in 'n groot baai aan die ander kant, waar ons 'n vlakte het, en ons sien brande met tussenposes aan alle kante in die nag, groot en klein. Nadat ons ons watertoevoer hernu het, het ons ons reis langs die kus vir vyf dae voortgesit, waarna ons by 'n groot inham gekom het, wat die tolke die Horing van die Weste genoem het. Daar was 'n groot eiland in hierdie golf en op die eiland was 'n strandmeer met 'n ander eiland. Nadat ons daar geland het, kon ons bedags niks anders as die bos sien nie, maar snags is baie brande gesien en ons het die geluid van fluite en die tromme en tamboeryne gehoor, wat 'n groot geraas gemaak het. Ons was verskrik en ons waarsêers het ons beveel om die eiland te verlaat.
Ons vertrek haastig en vaar deur 'n brandende land vol geure. Vuurstrome het daaruit opgekom en in die see gedompel. Vanweë die hitte was die land ongenaakbaar. Terreur tref ons vinnig weg. Gedurende vier dae se seil het ons snags gesien dat die land met vuur bedek was. In die middel was 'n hoë vlam, hoër as die ander, wat skynbaar die sterre bereik het. By dag het ons besef dat dit 'n baie hoë berg was, met die naam van die wa van die gode. Toe ons hierdie plek verlaat, vaar ons drie dae lank langs die brandende kus en kom by die golf met die naam die Horing van die Suide. Aan die einde daarvan was 'n eiland soos die eerste, met 'n meer waarin 'n ander eiland vol woeste was. Die grootste dele hiervan was vroue. Hulle het harige lywe gehad en die tolke het hulle Gorilla's genoem. Ons het sommige van die mannetjies agtervolg, maar ons kon nie een vang nie, want hulle was goeie klimmers en het hulself sterk verdedig. Ons kon egter drie vroue neem. Hulle byt en krap hul gevangenes, wat hulle nie wou volg nie. Ons het hulle doodgemaak en die velle verwyder om terug te neem na Kartago. Ons vaar nie verder nie, want ons het te min voorraad. & Quot
Die Griekse skrywer Arrianus (tweede eeu nC) skryf:
Die derde teks is die Natuurlike geskiedenis deur die Romeinse ensiklopedis Plinius die Ouere (eerste eeu nC). Hy is nie 'n geloofwaardige skrywer nie: hy verwerp verskeie verhale wat op Hanno se reis grootgeword het, as versinsels (Natuurlike geskiedenis 5.8). Dit dwing ons om die volgende stelling baie ernstig op te neem:
Ons weet van 'n vroeëre omseiling van Afrika deur Feniciërs in die laaste jare van die sewende eeu v.C. (Herodotus, Geskiedenisse 4.42). Daar is aanduidings dat die Himyariete die goudmyne van Zimbabwe geken het (sowel as studies wat dui op die teenwoordigheid van Fenisiese goudmyn in Zimbabwe) en die handelsroete langs die Afrika -ooskus jaloers bewaak het. Ons mag bespiegel dat Hanno nie sy ekspedisie by Corisco Bay afgebreek het nie, maar die Kaap die Goeie Hoop afgerond het en Zimbabwe en die Arabiese Skiereiland bereik het.
Dit is bespiegeling, maar daar is een punt in Hanno se verhaal waar hy homself kan verraai. Dit is die gebruik van die woord 'gorilla', wat die kiKongo -woorde weergee ng & ograve d & igraveida ('kragtige dier wat homself heftig klop'): 'n goeie beskrywing van die gorilla se kenmerkende trommel op die bors. In Hanno se dae het die sprekers van hierdie taal waarskynlik baie naby die onderste Za & iumlre (W.F.G. Lacroix, Afrika in die Oudheid, 1998 Saarbr & uumlcken, bladsye 48-56, 380 en 384) erken Hanno met een van hulle woorde dat hy onder die ewenaar gereis het.
Hanno's rekening met kommentaar
Azzemour: Karikon Teichos. Die regte naam van hierdie kolonie was moontlik Kir Chares, 'Kasteel van die son'. 'N Alternatiewe teorie is dit Teichos is die Griekse weergawe van die Fenisiese woord vir 'sandbank'. Verskeie Kartago -grafte is by Azzemour gevind. (Die naam Azzemour beteken 'olyfolie' in die Berberse taal, wat aandui wat Hanno gesoek het.)
El-Jadida: Gytte. 'N Kartago -nekropolis is opgegrawe. Die naam kan afgelei word van Geth, 'beeste'.
Kaapse Beddouza, as die Griekse woord Akra maak die Fenisiese Uitslag, 'voorland'. Die Griekse woord kan ook gelees word as Hakra (die Griekse alfabet het nie 'n karakter om die H uit te druk nie), die Fenisiese woord vir 'kasteel'.
Oualiddia: die byna onveranderde naam van Melitta. Die strandmeer is 'n uitstekende hawe. Melitta word genoem deur die Griekse geleerde Hecataeus van Milete, wat ongeveer 500 v.C. geleef het. dit bewys dat Hanno in die sesde eeu vC geleef het.
Die eiland Mogador oorkant Essaouira: Arambys. Die Fenisiese naam moes gewees het Har Anbin, wat 'berg van druiwe' beteken. Argeologiese ontdekkings dui weereens op Kartagiese teenwoordigheid. Volgens die graafmachine, A. Jodin, is die perseel in die eerste helfte van die sesde eeu beset. Sommige inwoners het 'n bestaan ​​gemaak deur pers kleurstof uit skulpvis te onttrek.
By 'n noukeurige ondersoek toon 'n kaart van die Middellandse See dat daar min seestrekke is wat sonder kusverwysingspunte moet navigeer. Aangesien kommersiële vaartuie met 'n snelheid van ongeveer twee tot drie knope kon vaar, kon hulle meer as 50 seemyl per dag aflê, en daarom sou hulle, afgesien van 'n buitengewoon wye kruising, altyd binne die bereik van die kus wees. Die langste reise sonder kusverwysingspunte was oor die Kanaal van Sardinië en die Baleariese See, van die Afrika -kus tot die Baleariese Eilande, of van hierdie eilande na die westelike kus van Sardinië. Alle ander gewone Fenisiese roetes was langs die kus, soos ook die geval was met die groot kruising van Oos na Wes en omgekeerd. Wat die maksimum spoed betref, onder die kruising waarvoor ons betroubare inligting het, vertel Polybius (I, 46-47) dat die kaptein van 'n Kartagoanse oorlogskip, 'n sekere Hannibal bekend as die & quotRhodian & quot, daarin geslaag om die kruising van Kartago na Lylibaeum, die huidige Marsala, in 24 uur te voltooi. Hy het dus 'n afstand van ongeveer 125 seemyl afgelê, gemiddeld meer as vyf knope per uur.
Handel skepe (Klik op hierdie skakel vir meer inligting oor Fenisiese handel en oorlogskepe)
Handelskepe vaar byna aksief tussen die maande Maart en Oktober, dit wil sê in gunstige weersomstandighede. Spesiale seremonies, met die doel om seevaart te besweer, het die vertrek aangekondig. In die Middellandse See het die afwesigheid van bestendige winde - soos die handel - aansienlike probleme veroorsaak vir lang reise, gegewe die spesifieke seile wat gebruik word: die feit dat die wind veranderlik was, het veroorsaak dat skepe dae lank op 'n tyd. Terselfdertyd kon handel in alle rigtings plaasvind, ongeag seisoenale faktore, en was dit nie verplig om langer en dikwels tydrowende alternatiewe roetes te volg nie.
Oorlogskepe, aan die ander kant, vaar die hele jaar deur en voer die nodige take uit om die kus te patrolleer en om teen piraterij te waak, en natuurlik om gepaste militêre stappe te neem in die geval van oorlog. As gevolg van die weer, was sulke operasies dikwels noodlottig. Tydens die eerste oorlog tussen Kartago en Rome, byvoorbeeld, het die Kartago -verliese as gevolg van storms en gevolglike skeepswrakke 700 skepe beloop - insluitend oorlogskepe en kommersiële handwerk wat as troepe en toevoertransporte aangewend is - terwyl die ongevalle in die Romeinse vloot soveel as duisend was.
VRYWARING: Menings op hierdie webwerf verteenwoordig nie noodwendig Phoenicia.org nie en weerspieël ook nie noodwendig die van die verskillende outeurs, redakteurs en eienaars van hierdie webwerf nie. Gevolglik kan genoemde of geïmpliseerde partye nie aanspreeklik of verantwoordelik gehou word vir sulke opinies nie.
Dit is om te sertifiseer dat hierdie webwerf, phoenicia.org NIE op enige manier verband hou met, geassosieer word met of ondersteun die Feniciese Internasionale Navorsingsentrum, phoeniciancenter.org, die World Lebanese Cultural Union (WLCU) of enige ander webwerf of organisasie wat buitelandse of binnelandse . Gevolglik is alle aansprake op verbintenis met hierdie webwerf nietig.
Die materiaal op hierdie webwerf is ondersoek, saamgestel en ontwerp deur Salim George Khalaf as eienaar, outeur en redakteur.
Verklaarde en geïmpliseerde kopieregwette moet ten alle tye nagekom word vir alle teks of grafika in ooreenstemming met internasionale en plaaslike wetgewing.
Kontak: Salim George Khalaf, Bisantynse Feniciese afstammeling
Salim is afkomstig van Shalim, Fenisiese skemergod, wie se plek Urushalim/Jerusalem was
& quotA Erkenning opgegrawe, Fenisië & mdash Encyclopedia Phoeniciana
Hierdie webwerf is al meer as 21 jaar aanlyn.
Ons het meer as 420,000 woorde.
Die ekwivalent van hierdie webwerf is ongeveer 2 000 gedrukte bladsye.
Die geskiedenis van eksplorasie -podcast
In hierdie episode ondersoek ons ​​die opwindende en skrikwekkende reis van die Kartagoanse ontdekkingsreisiger Hanno die Navigator suid langs die kus van Wes -Afrika, en ondersoek ons ​​die indirekte manier waarop die besonderhede oor sy reis tot ons gekom het.
Hierdie kaart toon die waarskynlike roete wat Hanno geneem het toe hy suidwaarts na Kameroen gevaar het. Let op die terugdraai dat hy ons vertel dat sy vloot gemaak is nadat hy die Senegalrivier bereik het. Ons kan bespiegel dat hy moontlik goud kon verhandel met die stamme van Bambouk en sy waardevolle vrag na relatiewe veiligheid wou bring voordat hy verder suid sou gaan.
Dit is die Palatinus Graecus 398, 'n Bisantynse manuskrip van die 9de eeu wat vandag aan die Universiteit van Heidelberg, in Duitsland, geleë is, en is die oudste oorblywende verslag oor die reis van Hanno wat ons het.
Om 'n beeld te kry van die historiese afstand tussen die reis van Palatinus Graecus en Hanno, probeer u voorstel dat 'n toekomstige beskawing probeer het om die gebeure rondom die val van Rome in die 5de eeu nC te rekonstrueer, en slegs 'n paar tekste uit die 21ste eeu van.
'N Aantal moderne geleerdes het kommentaar gelewer op die reis van Hanno. In baie gevalle was die analise om inligting en interpretasie van die oorspronklike rekening te verfyn. William Smith wys daarop dat die aanvulling van personeel 30,000 beloop, en dat die kernsending die bedoeling bevat om Kartagoër (of in die ouer taal) te stig Libyofoenicus) dorpe. 
Harden sê daar is algemene konsensus dat die ekspedisie minstens tot Senegal bereik het.  Daar is 'n mate van ooreenkoms dat hy Gambië kon bereik het. Harden noem egter 'n gebrek aan ooreenkoms oor presies waar om die verste perk van Hanno se verkennings te vind: Sierra Leone, Kameroen, Gaboen. Hy neem kennis van die beskrywing van die berg Kameroen, 'n vulkaan van 4.040 meter (13.250 voet), wat beter ooreenstem met die beskrywing van Hanno as die berg Kakulima van Guinee op 890 meter (2 920 voet). Warmington verkies Mount Kakulima, aangesien berg Kameroen te ver is.
'N Ambisieuse plan
Byna niks is bekend oor die lewe van Bartolomeu de Novaes Dias voor 1487 nie, behalwe dat hy aan die hof van Jo ão II, of koning John II van Portugal (1455-1495) was, en 'n superintendent van die koninklike pakhuise was. Hy het waarskynlik baie meer seilervaring gehad as sy een keer aan boord van die oorlogskip S ão Crist óv ão. Dias was waarskynlik in die middel- tot laat-dertigerjare in 1486 toe koning Jo ão II hom aangestel het om 'n ekspedisie te lei op soek na 'n seevaart na Indië.
Het jy geweet? Volgens die Griekse historikus Herodotus van Halicarnassus (ongeveer 484-425 v.C.) het die Egiptiese farao Necho II (omstreeks 595 v.C.) Fenisiese matrose uit die Arabiese Golf gestuur om die Afrika-kontinent te vaar. Hulle reis het drie jaar geneem.
Koning Jo ão II is betower deur die legende van Prester John, 'n geheimsinnige en waarskynlik apokriewe 12de-eeuse leier van 'n nasie Christene iewers in Afrika wie se koninkryk die fontein van die jeug insluit. Koning Jo ão II het 'n paar ontdekkingsreisigers, Afonso de Paiva (ongeveer 1460-c. 1490) en P êro da Covilh ã (ongeveer 1450-c. 1526), ​​gestuur om oor die land te soek na die Christelike koninkryk in Ethiopië. Koning Jo ão II wou ook 'n manier vind om die mees suidelike punt van die kuslyn van Afrika, so net 'n paar maande nadat hy die ontdekkingsreisigers gestuur het, het hy Dias geborg tydens 'n Afrika -ekspedisie.
In Augustus 1487 vertrek Dias ' trio skepe uit die hawe van Lissabon, Portugal. Dias volg die roete van die 15de-eeuse Portugese ontdekkingsreisiger Diogo C ão (ongeveer 1450-1486), wat die kus van Afrika tot by die huidige Cape Cross, Namibië, gevolg het. Dias ' vrag het die standaard "padr ཞs, en#x201D ingesluit, die kalksteenmerkers wat gebruik is om Portugese eise op die vasteland te plaas. Padr ཞs is aan die kuslyn geplant en het gedien as rigtingwysers vir vorige Portugese verkennings aan die kus.
Dias ' ekspedisiepartytjie het ses Afrikane ingesluit wat deur vroeëre ontdekkingsreisigers na Portugal gebring is. Dias het die Afrikaners by verskillende hawens langs die kuslyn van Afrika afgelaai met goud en silwer en boodskappe van welwillendheid van die Portugese aan die inheemse bevolking. Die laaste twee Afrikaners is agtergelaat op 'n plek wat die Portugese matrose Angra do Salto genoem het, waarskynlik in die moderne Angola, en die toevoerskip van die ekspedisie is daar onder bewaking van nege man gelaat.
Die samestelling van die slawe
Die meeste slawe was vroue. Benewens die uitvoering van landboufunksies, kan vroue ook ander ekonomiese funksies verrig, insluitend handel en katoendraai. Dit was ook bekend dat vroue huistake verrig het, soos kook, skoonmaak en klere was. Vroulike slawe is deur magtige mans in die samelewing as vroue of byvroue geneem en word beskou as simbole van rykdom.
Die belangrikste kernfunksies van slawe was om óf land óf kuddes te bewerk. Slawe wat by welgestelde gesinne werk, veral konings, is geleer hoe om hawens te roei, te weef, huise te bou en metaalwerk te doen. Nuwe slawe het werk gekry wat basiese vaardighede vereis, terwyl ervare slawe gedwing is om moeiliker en gevaarliker werke te verrig, soos myne en steengroewe grawe. Op 'n slag het sommige betroubare mans en 'n paar vroue 'n hoë status gekry, soos om toesig te hou oor hul medeslawe.
In sommige pre-koloniale state in die weste en sentraal-Afrika het slawe gedien as soldate en soms vertrouelinge van topamptenare. Aangesien slawe beperkte ambisies gehad het en van hul meesters afhanklik was, word hulle beskou as die ideale persoon om naby die leiers te wees. In sommige state, soos die Wes -Afrikaanse koninkryk Dahomey, het vroulike slawe in die koninklike paleis gedien en die soldaatelite van die koninkryk gevorm.