Die tiende plaag word daarmee aangekondig in die teenwoordigheid van farao, hoewel dit eers na die instelling en viering van die Paasfees in hoofstuk 12 in werking gestel is. Die Here sou teen middernag deur Egipte gaan en elke eersgeborene in Egipte laat sterwe, van farao se kroonprins af tot by die slavinne se eersgeborenes, selfs tot by die diere s’n. Die smart in Egipte sou angswekkend wees, maar by die Israeliete sou niemand iets oorkom nie, nie ’n mens of ’n dier nie.
Die punt van dié tragedie is dat die Here daarmee onomwonde sy Godheid bekendmaak – Hy beskik oor lewe en dood – sowel as sy verkiesing van Israel – hulle is sy eersgeborene. Dié boodskap sou die verlangde uitwerking hê sodat die volk kon trek na die beloofde land.
Moses is toe woedend van die farao af weg. Daar staan eintlik dat sy “neus gebrand het”, só kwaad was hy. Dié frase word ‘n paar ander keer in die OT gebruik, bv. toe Jakob hom vererg vir Ragel toe sy hom verkwalik dat hy nie vir haar ‘n kind gee nie (Gen. 30:2), en toe Jonatan briesend van sy pa se tafel af opgestaan het toe hy die bose planne agterkom wat daar teen Dawid gesmee word (1 Sam. 20:34). Dit word ook op onheilspellende wyse vir God gebruik waar sy toorn ontvlam teen die volk (Deut. 13:18).
Esegiël sluit sy profesieë af met ‘n inspirerende visie op die stroom water wat van onder die heiligdom se drumpel deur die oospoort loop en lewe gee so ver as wat dit gaan tot in die Dooie See (47:1-12). Daarna fokus hy op die grense en verdeling van die land (47:13-48:29) sowel as op die stad waarvan die naam voortaan sal wees: “Die Here is daar.” (48:30-35). Al drie hierdie beskrywings skets die ideale situasie wat God vir sy mense in gedagte het. Oorvloedige lewe, gelyke kanse in sy teenwoordigheid.