Eerste hulp vir slangbyte in honde | Troeteldiere Huishouding
Die meeste slangbyte is van pitvipers, wat giftige slange is wat geïdentifiseer word deur hul driehoekige koppe, intrekbare toutjies en 'n spesiale hitte-sensing put tussen die oog en neusgat. Noord-Amerikaanse putvipers sluit vyf subspesies van koperkoppe, drie subspesies van watermokasiene, drie subspesies van pygmy ratelslang, drie subspesies van massauga en minstens 26 subspesies van ratelslang. Watermokasiene en koperkoppe word in die oostelike Verenigde State en suidwaarts deur Texas aangetref. Rattlesnakes word gevind in die aangrensende Verenigde State, met die hoogste konsentrasie in die suide en suidwes.
Slangbyte is geneig om op die troeteldier se kop of nek te plaas. Byt wat die romp van die liggaam betref, het 'n swakker voorspelling. Slangbyte kan een of meer liggaamsisteme beïnvloed, insluitend die kardiopulmonêre stelsel, die senuweestelsel, of die stollingstelsel. Gewoonlik, as die slang nie giftig is of die gif nie ingespuit word nie, sal die pyn, swelling en kneusplekke by die bytplek minimaal wees.
Wissel. Envenomation vind nie altyd plaas nie. Die erns van envenomasie hou verband met die tyd van die jaar, die hoeveelheid gif wat in die slang voorkom, die plek van die byt, die aantal byt en die hoeveelheid slagofferbeweging na die byt (beweging verhoog die verspreiding van die gif ). Die hoeveelheid gif is nie verwant aan die grootte van die slang nie. Sistemiese tekens soos nierbeschadiging kan 24-72 uur neem om te ontwikkel in ligte envenomasies, sodat die dier vir 'n paar dae noukeurig waargeneem moet word.
Mag een, twee of 'n paar klein stukkingswonde, bloeding, kneusplekke, onmiddellike en uiters pynlike swelling op die plek van die byt, en weefselnekrose sien. Die erger sistemiese tekens kan tot 'n paar uur neem om te verskyn en sluit hipotensie en skok, lusteloosheid en swakheid, spierbewings, naarheid, braking en neurologiese tekens in, insluitend depressiewe respirasie.
Identifiseer die slang indien moontlik. Beperk beweging van die troeteldier. Los die ledemaat los in 'n funksionele posisie indien dit op 'n extremiteit gebyt word. Moenie die bytwond insig hê om die gif te aspirasie nie en moenie 'n toetjie sonder veterinêre hulp toedien nie. Moenie ys na die gebied toedien nie. Soek veeartsenykundige aandag.
Die dier sal stil gehou word en die gebitte gebied, indien moontlik, geïmmobiliseer om die verspreiding van die gif te verminder. Die gebied rondom die wond sal geknip en skoongemaak word.
Antihistamiene kan toegedien word en IV vloeistowwe word gegee om te help om lae bloeddruk te voorkom. Suurstof word gegee indien nodig. Antibiotika word gebruik om sekondêre infeksies te voorkom. Pynmedikasie word verskaf as nodig. Laboratoriumtoetse om na te gaan vir bloedingprobleme en orgaanskade sal herhaaldelik uitgevoer word. Bloedoortappings kan nodig wees in gevalle van ernstige koagulopatiese middels. Die area bo en onder die bytwonde kan elke 15 minute gemeet word om die edeem te monitor. Nie-steroïdale anti-inflammatoriese middels (NSAIDs) word in die vroeë fase (eerste 24 uur) van die behandeling weens die verskillende tipes gif en die antikoagulerende effekte van NSAIDs gekontraïndikeer. Die gebruik van kortikosteroïede kan ook gekontraïndikeer word, aangesien sommige navorsing toon dat hulle die erns van die byt verhoog.
Antivenien mag toegedien word. Die gebruik van antivenien is omstrede en word volgens die diskresie van die behandelende veearts gebruik. Om doeltreffend te wees, moet antivenien binne 4 uur na die byt gegee word. Dit word minder effektief aangesien meer tyd verby is.
Alle slangbyte slagoffers moet vir 'n minimum van 12 uur waargeneem word, selfs wanneer daar geen kliniese tekens is nie. As kliniese tekens teenwoordig is, word die lengte van waarneming verhoog na 48-72 uur, aangesien skade aan organe nie onmiddellik kan verskyn nie.
'N Studie van diere wat deur putvipers gebyt is, het getoon dat diegene wat behandel is met antivien, intraveneuse vloeistowwe en antibiotika 'n sterftesyfer van minder as 1% gehad het en plaaslike weefselskade skaars was. Die sterftesyfer by onbehandelde pasiënte was afhanklik van die betrokke slangspesie. Byvoorbeeld, by pasiënte wat gebyt is deur die Noordelike Stille Oseaan Rattlesnakes, was die sterftesyfer ongeveer 10%. In die veel gevaarliker Mojave ratelslang kan dit so hoog wees as 35%.
Twee maatskappye, Fort Dodge en Wyeth Ayerst Laboratories produseer antifien. Veeartsenyklinieke en menslike hospitale in gebiede met 'n hoë bevolking van putvipers het hierdie produk byderhand. Baie eienaars wil hierdie produk saam met hulle dra, maar as gevolg van die intraveneuse toediening en onstabiliteit van die produk, word dit aanbeveel dat 'n veearts dit gee.
← Hemangiosarcomas in die hond
Limfom in die hond →