Israel Putnam - Geskiedenis Podcasts - 2022
Israel Putnam is gebore in Salem Village (nou Danvers), Massachusetts, die seun van 'n prominente plaasgesin. In 1740 verhuis hy na Pomfret in die noordooste van Connecticut, waar goedkoper grond beskikbaar was, en word vinnig voorspoedig. Hy is later deur Indiërs gevange geneem, maar deur die laaste minuut van 'n Franse offisier word hy ontsien om op die brandstapel verbrand te word.In 1759 neem hy deel aan die aanval op Fort Ticonderoga en later in Montreal. In 1762 oorleef hy 'n skipbreuk tydens 'n veldtog teen die Spanjaarde in Havana en dien later in Detroit tydens Pontiac's Rebellion.Putnam se naoorlogse lewe as boer en herbergier toon 'n groeiende politieke betrokkenheid. Hy was uitgesproke teen die Britse belastingbeleid tydens die Stamp Act Crisis en het aktief geword in die Sons of Liberty. Gedurende hierdie tyd het Putnam sy roem as 'n militêre held op 'n sitplek in die Connecticut -vergadering uitgebeeld.Volgens die legende het Putnam sy ploeg in die veld gelaat toe hy die Slag van Lexington en Concord hoor, om sy dienste aan die Patriot te bied oorsaak. Sy reputasie verseker sy aanstelling as een van die vier groot generaals om onder George Washington te dien. In Junie 1775 bied Putnam uitstekende diens aan by die Slag van Bunker Hill, beplan die vestings vir Breed's Hill en veg later in die geveg self. Hy vorder tot die algemene bevel van die Amerikaanse magte in New York tot Washington se aankoms. Washington het egter weer die talente van sy generaal heroorweeg en hom aangewys vir werwingsaktiwiteite.In 1777 ontvang Putnam 'n ander, maar minder, militêre bevel in die Hudson -hooglande. In Desember 1779 het Putnam 'n verlammende beroerte opgedoen, wat sy militêre diens beëindig het.In die vroeë dae van die oorlog word Putnam deur Washington beskou as een van die mees waardevolle militêre bates van die Amerikaners, maar hierdie siening was waarskynlik hoofsaaklik gebaseer op vroeëre uitbuiting uit sy kleurvolle verlede. In die Onafhanklikheidsoorlog was Putnam egter nie in staat om ingewikkelde veldtogte te beheer nie, wat sy waarde tot die doel skerp verminder het.
PUTNAM, ISRAEL. (1718–1790). Kontinentale generaal. Connecticut. "Old Put", gebore in Salem Village (later Danvers), Massachusetts, op 7 Januarie 1718, was reeds 'n Amerikaanse held toe die rewolusie begin. Omdat hy geen belangstelling in skoolopleiding getoon het nie, het Putnam slegs skraal formele opleiding ontvang. Hy verhuis omstreeks 1740 na Pomfret, Connecticut, en word 'n welvarende boer. Alhoewel hy net 'n half meter lank was, was hy kragtig gebou, vierkantig en lief vir buitemuurse aktiwiteite. Een van die vroegste legendes wat met hom verband hou, is dat hy in die winter van 1742–1743 'n groot wolf in haar kuil doodgemaak het.
1922 opgerig deur Daughters of the American Revolution, Champlain Chapter.
Onderwerpe en reekse. Hierdie historiese merker word in hierdie onderwerplyste gelys: inheemse Amerikaners en stieroorlog, Frans en Indiër. Boonop is dit ingesluit in die lyste van die reeks Daughters of the American Revolution en die Historic Trees 🌲. 'N Beduidende historiese jaar vir hierdie inskrywing is 1758.
Ligging. 43 & deg 57.583 ′ N, 73 & deg 25.697 ′ W. Marker is in Crown Point, New York, in Essex County. Marker is aan Lake Road, aan die linkerkant wanneer u noord ry. Raak vir kaart. Marker is in hierdie poskantoor: Crown Point, NY 12928, Verenigde State van Amerika. Raak vir aanwysings.
Ander merkers in die omgewing. Minstens 8 ander merkers is binne 5 myl van hierdie merker, gemeet soos die kraai vlieg. The Soldiers 'Monument (ongeveer 0,6 myl weg) Old Military Road (ongeveer 4 myl weg) Hathorne School (ongeveer 6,6 myl weg in Vermont) Ruïnes van Pre-Revolutionary Village (ongeveer 7,7 myl weg) Capture of Fort St. Frédric (ongeveer 7,7 myl weg) The Barracks (ongeveer 7,8 myl weg) - Sy majesteit se Fort of Crown Point (ongeveer 7,8 myl weg) Eastern Terminus (ongeveer 7,8 myl weg). Raak aan vir 'n lys en kaart van alle merkers in Crown Point.
1. Die vaslegging. Webwerf gewy aan generaal Israel Putnam. (Voorgelê op 20 Julie 2008 deur Bill Coughlin van Woodland Park, New Jersey.)
2. Kort biografie van Israel Putnam. (Voorgelê op 25 April 2009 deur Bill Coughlin van Woodland Park, New Jersey.)
Ander belangrike bronne
Henry Dearborn, ''n Verslag van die Slag van Bunker Hill met De. Berniere se kaart reggestel deur generaal Dearborn " Portefeulje Maart 1818.
Dearborn het as 'n offisier in die New Hampshire -burgermag geveg tydens die Slag van Bunker Hill. Hy het hierdie strydverslag hoofsaaklik neergeskryf om die rol van Putnam op Bunker Hill in diskrediet te bring en sy karakter te benadeel. Hierdie opstel was duidelik polities gemotiveerd, aangesien Dearborn vir die goewerneur van Massachusetts opgedaag het en probeer het om diegene wat nog steeds lief was vir Putnam, in diskrediet te bring. Hierdie poging het teruggekeer toe hy die verkiesing verloor het. Dit het egter 'n dekade lange debat onder Putnam -ondersteuners en afvalliges veroorsaak. In baie gevalle is die vrae wat Dearborn stel, nie vandag opgelos nie.
Daniel Putnam, ''n brief aan genl.maj. Dearborn, wat sy onuitgelokte aanval op die karakter van wyle majoor-generaal Putnam afweer en enkele staaltjies bevat met betrekking tot die Slag van Bunker Hill, nie algemeen bekend nie "(Philadelphia, 1818).
Putnam se seun skryf 'n punt-vir-punt weerlegging van die opstel van Dearborn gepubliseer in die Portefeulje. Daniel Putnam bied getuienis en feite wat 'n meer vrygewige siening van sy pa se prestasie in die Franse en Indiese oorlog sowel as die rewolusie ondersteun. Daniel se reaksie ontlok egter verdere kontroversie van ander.
David Lee Child, 'N Ondersoek na die gedrag van genl Putnam (Boston: Thomas G. Bangs, 1819), 56 bls.
David Lee Child, 'n joernalis en prokureur, ondersteun Dearborn se siening van Putnam en beweer verder dat Putnam nie eens by die roete op Breed's Hill was nie. Child twyfel ook aan Putnam se pogings om die troepe tydens die Patriot -terugtog byeen te bring. Verder kom hy tot die gevolgtrekking dat daar geen samewerking is vir Trumbull se verhaal dat Putnam 'n soldaat laat misbrand het om die Britse kolonel John Small te red van die dood of besering nie.
Daniel Putnam, "Kolonel Daniel Putnam se brief relatief tot die Slag van Bunker Hill en generaal Israel Putnam aan die president en direkteure van die Bunker Hills Monument Association, 1825, gepubliseer (Hartford, CT: Connecticut Historical Society, 1860), 38 pp.
Vir die 50ste herdenking van die Slag van Bunker Hill skryf Putnam se seun Daneil 'n sterk bewoorde weerlegging van die rekening van die Dearborn/Child.
Worthington Chauncey Ford, red., Algemene bevele uitgereik deur generaal-majoor Israel Putnam, tydens die bevel oor die Hooglande, in die somer en herfs van 1777 (Boston: Gregg Press. 1972), 86 bls.
Baie van die materiaal in hierdie kort bundel, wat eers in 1893 gepubliseer is, is afgelei van die ordelike boeke van sersant Daniel Ware en majoor Richard Platt. Die bevele beskryf die ingesteldheid van troepe wat die hooglande van Hudsonrivier bewaak en hul voorraad. In die aanloop tot die Britse aanval is dit duidelik dat George Washington 'n groot deel van die mannekrag beveel het om ander bevele te versterk en dat dit slegs 'n geraamte was wat die Britse aanval konfronteer.
Alfred P. Putnam Generaal Israel Putnam en die Slag van Bunker Hill: 'n kritiek, nie 'n geskiedenis nie (Salem, MA: Self-gepubliseer. 1901), 64 pp.
Alfred Putnam, nie 'n afstammeling van Israel Putnam nie, het 'n beoordeling geskryf van Putnam se rol in die Slag van Bunker Hill en spreek die kontroversie van Dearborn-Fellows aan. Alfred P. Putnam, 'n Unitaristiese predikant in Danvers, Massachusetts, was ook 'n historikus en stig die Danvers Historical Society in 1889. Aangesien die oorspronklike Israel Putnam -huis in Danvers was, het hy belanggestel in die nalatenskap van Israel Putnam. Oorspronklik gelewer as 'n toespraak in die Putnam Chapter of the Daughters of the American Revolution en gepubliseer in die Danvers Spieël in 1896 staan ​​Alfred Putnam saam met Putnam en Putnam se familie in die debat oor Dearborn-Fellows. Putnam bied 'n uitstekende oorsig van die beurs oor Israel Putnam se deelname en rol op Bunker Hill. Hy pleit om hierdie debat ten gunste van Putnam te beëindig en die 'dors van ou strooi' te beëindig.
"Israel Putnam Rufus Putnam. The Two Putnams, Israel and Rufus: In the Havana Expedition, 1762, and in the Mississippi River Exploration, 1772-73, with Some Account of the Company of Military Adventurers, Connecticut Historical Journal (Hartford: Connecticut Historical Society, 1931), 279 bls.
Hierdie verslag het nie 'n groot verband met die Amerikaanse rewolusie nie, maar bied insig in die lewe en karakter van Israel Putnam. Baie historici ignoreer sy vrywilligerswerk vir die Havana -ekspedisie en Putnam se sterk steun aan Britse belange voor die Amerikaanse rewolusie.
Daniel Cruson, Putnam se rewolusionêre oorlog winterkamp: die geskiedenis en argeologie van Putnam Memorial State Park (Charleston en London: History Press, 2011), 160 bls.
Cruson bied 'n argeologiese siening oor die geskiedenis van genl. Israel Putnam se winterkamp vir sy laaste opdrag. Wat die karakter en persoonlikheid van Putnam betref, is die gedeeltes oor die muitery en die daaropvolgende uiteensetting van kampdissipline een van die interessantste dele van hierdie boek. Terwyl Putnam die muitery suksesvol neergelê het, het sy latere toegeeflikheid tot verdere dissiplinêre kwessies gelei. Uiteindelik het die dissipline so ver uit die hand geruk dat teregstellings plaasgevind het. Dit is 'n besonderse boek vir lesers wat meer wil leer hoe dit was om as 'n kontinentale soldaat in 'n winterkamp te leef.
Hierdie Wikipedia-artikel is 'n waardevolle beginplek vir diegene wat belangstel in die kontroversies van Dearborn-Fellows-Putnam. Met 'n goeie beskrywing van die Putnam -legendariese kontroversie wat gedurende die eerste helfte van die 19de eeu gebrou is, word dit goed ondersoek met oorvloedige aanhalings.
Warren bied 'n opsomming van die kontroversie van Dearborn-Putnam. Anders as die meeste leiers wat tydens hul lewens gekritiseer word, is Putnam eers gekritiseer nadat hy gesterf het.
[i] Sien www.fold3.com vir pensioenaansoeke gedateer 18 Julie 1838. John Fellows moet nie verwar word met sy oom generaal John Fellows nie. Vir 'n genealogie van die Fellows-familie, sien http://www.genealogy.com/ftm/f/e/l/Mark-D-Fellows/GENE-0021.html
[ii] Moore haal 'n gesprek aan tussen Stark en 'n dokter Bentley op 10 Mei 1810:Hy (Putnam) was 'n poltroon. As hy sy plig uitgevoer het, sou hy die lot van sy land in die eerste aksie bepaal het. "
Van Howard Parker Moore, 'N Lewe van generaal John Stark van New Hampshire (New York: Uitgegee deur Howard Parker Moore, 1949), 151.
Gratis geskiedenisstudies: Israel Putnam
Baie mans van die streek het by die milisie aangesluit, 'n vrywilligersorkes. Hulle het belowe om binne 'n minuut kennisgewing gereed te wees vir diens, en daarom word dit 'minutemen' genoem. Toe die rooi-bedekte Britse troepe Lexington bereik, vind hulle 'n klein groepie notules wat op die dorp se groen opgestel is. Die Britse bevelvoerder, majoor Pitcairn, het hulle beveel om weg te gaan, maar hulle het nie beweeg totdat hulle afgevuur is nie. Agt is dood en nege gewond ….
Die nuus van Lexington het soos 'n veldbrand op die platteland versprei, en die boere met hul muskiete kom uit elke rigting soos kwaai bye. Skerp gevegte het plaasgevind, en die Britte moes noodgedwonge terugtrek.
Die nuus van die oorwinning het vinnig versprei na die verste grens nedersettings. Ruiters op vinnige perde het vertel dat bote dit per see na die hawens langs die kus vervoer het. Uit heel New England het mans na Boston gehaas. Benedict Arnold en Israel Putnam het vrywilligers uit Connecticut gelei, en John Stark het van New Hampshire afgekom. Daar word gesê dat Putnam sy osse aan die ploeg laat hang het. Binnekort beleër sestien duisend mans Boston en#8230.
Toe die nuus einde Mei Noord -Carolina bereik, het die mense van Mecklenburg County bymekaargekom by Charlotte en hulself onafhanklik van Groot -Brittanje verklaar.
" Die Revolusie, " Die boek van kennis
Die Wolf Den
Hervertel uit 'n ou boek, geïllustreer met hedendaagse foto's.
Verskeie anekdotiese verhale oor Putnam, insluitend die wolfhouthistorie van die Connecticut Society of the Sons of the American Revolution.
Kort biografiese opsomming by RobinsonLibrary.com.
Biografie van die militêre departement van Connecticut.
Die Slag van Bunker Hill
Verhaal van Putnam onderskei homself in die stryd van 'n ou boek geïllustreer met hedendaagse foto's.
" Israel Putnam "
Hoofstuk uit Amerikaanse geskiedenisverhale Vol. II deur Mara L. Pratt oor sy vroeë opvoeding, saam met die staaltjie van die wolf.
Hoofstuk uit Indiese geskiedenis vir jong menses deur Francis S. Drake. Net soos Stark, was Putnam lid van Roger 's Rangers. Hierdie hoofstuk beskryf sy avonture met die Indiane.
Sam die Minuteman deur Nathaniel Benchley
'N I Can Read -boek wat, ondanks sy eenvoudige teks, 'n opwindende inleiding tot die Amerikaanse rewolusie bied.
Eenheidstudies en lesplanne
Lexington en Concord: 'n erfenis van konflik
'N Minimale lesplan by die National Park Service.
Drukbare bladsye en notaboekbladsye
EduPlace.com -kaart vir die opspoor van Connecticut.
Staatskaart van Connecticut
NationalMap.gov kaart vir notaboek.
Eenvoudige bladsy op HomeschoolWithIndexCards.com om interessante inligting oor wolwe op te neem.
Notaboekbladsye van Israel Putnam
Eenvoudige bladsye vir kopieerwerk, vertellings of afronding.
Geniet die volledige reeks:
Gemerk met: Geskiedenis, Eenheidstudies
Gepubliseer: 26 November 2013 · Laaste wysiging: 26 November 2013
Aan die begin van die Amerikaanse rewolusie het Putnam 'n loopbaan as boer en herbergier begin, maar toe hy nuus ontvang oor die pas begin Slag van Lexington, het hy dadelik besluit om by die saak aan te sluit, die volgende dag na Cambridge te kom en sy dienste te bied. . Hy is aangestel as kolonel van die 3de Connecticut Regiment, en nadat hy die milisie na Boston gelei het, word hy as generaal -majoor aangewys en dien hy as een van die belangrikste figure in die Slag van Bunker Hill. Tydens die geveg het Putnam moontlik die onvergeetlike Revolusionêre aanhaling gesê: "Moenie vuur totdat jy die wit van hul oë sien nie." Na Bunker Hill neem Israel tydelike bevel oor die Amerikaanse leër in New York in afwagting van die aankoms van luitenant George Washington in 1776. Ongelukkig het die geluk van Putnam kort daarna verander, en hy is gedwing om vinnig terug te trek tydens die Slag van Long Island. Washington het die generaal nie die skuld vir sy terugtog gegee nie, maar hy het hom wel weer aan 'n werwingsrol toegewys. Later ontvang Putnam nog 'n militêre bevel, hierdie keer in die Hudson Hoogland, maar nadat hy twee forte onder sy bevel aan die Britte oorgelaat het, is hy voor 'n ondersoekhof gebring vir sy optrede. Hy is vrygespreek van enige oortreding, en gedurende die volgende winter het Putnam en sy manne kamp opgeslaan in Redding, Connecticut, toe die generaal 'n verlammende beroerte gehad het wat sy militêre loopbaan beëindig het. Putnam is in 1790 oorlede, en hy is begrawe in die suidelike begraafplaas van Brooklyn.
Generaal Israel Putnam se afdeling van die kontinentale leër het in die winter van 1778-1779 in Redding kamp opgeslaan. Hierdie afdeling bestaan ​​uit die brigade van General Poor 's van New Hampshire -troepe onder brig. Generaal Enoch Poor, 'n Kanadese regiment onder leiding van kolonel Moses Hazen, en twee brigades van Connecticut -troepe: 2de Brigade Connecticut Line regimente onder bevel van brig. Generaal Jedediah Huntington, en die 1st Brigade Connecticut Line regimente onder bevel van brig. Generaal Samuel H. Parsons. Hierdie afdeling was gedurende die herfs langs die Hudson (Oos -New York) bedrywig, en toe die winter nader kom, is besluit dat dit in die winterkwartiere in Redding moet gaan, aangesien dit vanuit hierdie posisie die belangrike vesting van West Point kan ondersteun in geval van aanval, intimideer die cowboys en skinners van Westchester County en bedek gronde langs Long Island Sound.'N Ander belangrike rede was om die Danbury -voorraadopslagplek te beskerm, wat die vorige jaar deur die Britte verbrand is, maar weer opgestaan ​​het om voorraad na die weermag van Washington te laat gaan.
Kolonel Aaron Burr, een van die assistente van generaal Putnam en 'n gereelde besoeker aan Redding, het tydens 'n somerbesoek aan General Heath 's Brigade in Danbury voorgestel dat Putnam oor die gebied kyk vir 'n toekomstige winterkamp. Putnam het die
topografie en ligging ideaal. Drie kampplekke is gemerk en later voorberei deur kunsmaters en landmeters onder leiding van die Quartermaster -personeel: die eerste in die noordoostelike deel van Lonetown, naby die Bethellyn, op grond van John Read, 2de (nou Putnam Park). Die tweede was ongeveer anderhalf kilometer wes van die eerste kamp, ​​tussen Limekiln Rd. en Gallows Hill in die omgewing van die huidige Whortleberry Rd. & amp; Costa Lane. Die derde kamp was in West Redding, op 'n rant ongeveer 'n kwart myl noord van West Redding Station (naby die huidige Deer Spring Drive en Old Lantern Road).
Die hoofkamp, ​​wat nou bekend staan ​​as Putnam Memorial State Park, is met bewonderenswaardige oordeel uitgelê aan die voet van klipperige blapse wat omhein was in die westelike vallei van die Kleinrivier. 116 hutte is opgerig om 'n laan van byna 'n kwart myl te vorm en 'n paar meter breed. Aan die westekant van die kamp was 'n bergspruit wat 'n groot hoeveelheid water naby die spruit voorsien het, waarvan daar gesê is dat 'n smee opgerig is. Die tweede en derde kampe is albei op die suidelike heuwels van heuwels aangelê met strome lopende water aan die voet.
Elkeen van die kampe was strategies geposisioneer om die hoofweë in en buite die stad te verdedig: Danbury na Fairfield Danbury na Norwalk Redding na Danbury en wys noord (trainerroete).
Wat die presiese ligging van die hoofkwartier van Putnam betref, verskil die owerhede, maar almal stem saam om dit op Umpawaug Hill te plaas. Sommige van die amptenare van Putnam was in West Redding. General Parsons se hoofkwartier was by Stephen Betts Tavern op Redding Ridge.
Die troepe het in 'n aangename humor die winterkwartiere by Redding ingegaan, en amper in die gees van insubordinasie. Dit was veral die geval met die ** Connecticut -troepe. Hulle het swaarkry verduur wat baie mense sou ondergesink het: die gruwels van die geveg, die moegheid van die optog, koue, honger en naaktheid. Wat nog erger was, hulle is betaal in die afgeskryfde geldeenheid van die tye, wat byna geen koopkrag gehad het nie, en hul gesinne tuis was tot die laagste uiterste van gebrek en ellende.
Petisie van die soldate van Connecticut in die rewolusionêre leër, aan sy eksellensie, Jonathan Trumbull, goewerneur van Connecticut. Gekommunikeer deur mnr. L.B., van New York. Die volgende dokument is van Captain Nathaniel Webb's#Orderly Book.
Camp Reading, 27 Desember 1778
Versoek aan sy eksellensie Gov. Trumbull. Mag dit u Eksellensie behaag. Die gevoel van belang om met geweld te verset, u pogings van Groot -Brittanje om ons land tot slaaf te maak, veroorsaak dat ons die toestand van die deel van u weermag wat uit die staat Connecticut opgewek is, voor u hoogheid stel en die groot gevaar dat hulle ontbind en terugkeer na u hul verskeie huise.
Miskien is dit u aangesig dat u heerlikheid jaarliks ​​'n kombers en ander klere beloof word van u kontinent en 'n kombers uit die staat elke jaar; vir elke onderoffisier en soldaat is hierdie beloftes nie nagekom nie, tot dusver, dat alhoewel ons nie 'n halwe kwota mans het wat hierdie staat sou opdoen nie, ons u verseker dat nie minder nie as vierhonderd tot vandag toe totaal arm is, en niemand twee dekens volgens kontrak ontvang het nie, en ook nie meer as die helfte het nie van die kledingbeloftes wat ooit ontvang is of 'n vergoeding gemaak is vir u tekort, dat as hulle jasse het, hulle sonder broek is, en as hulle skoene voorsien word, hulle geen kouse of hemde het nie, en dat hierdie manne baie van ons mans is ly aan gebrek aan komberse, hemde, broeke, skoene en ampskouse, en sommige is arm aan jasse en onderbaadjies.
Die stygende prys van elke nodige [noodsaaklikheid] en lewensgemak is nog 'n grief wat u soldate tydens hul optogte beleef het, en in ander situasies; dit is nodig om voorsiening en groente aan te skaf in die kamp. Die pryse wat nou vir een maaltyd gevra word, is van drie tot agt sjielings. Raap van twee tot drie dollar per boesel en ander groente in verhouding, dat 'n soldaat maandelikse betaling in ongeveer drie dae verbruik word om homself te voorsien van benodigdhede wat nie deur die publiek voorsien is nie. – Dit is griewe wat baie sterk en regverdig deur u soldate gekla word, en beamptes van elke rang is deelnemers in die gevolge van hierdie euwels.
'N Verwagting van herstel het u soldaat tot dusver behou, maar Desertions Daily vermeerder en tensy die geregtigheid wat hulle toekom, geskied, verseker ons u heerlikheid, ons vrees dat dit nie in ons vermoë sal wees om hulle te behou nie. Ons het die grootste rede om te glo dat hulle u sal wag. Slegs van hul versoek by Adj. Vergadering, en as die vergadering sou ontstaan ​​sonder om hulle geregtigheid te gee in die verlede van die ontbinding van u geldeenheid, is ons oortuig dat u die grootste deel van u soldaat sal verlaat.
Ons verseker u Edelheid wat ons het en ons sal voortgaan om elke ontevredenheid wat u van die grootste neiging het om Mutiny & amp Desertion of enige ander Wet te benadeel, te bevredig, en ons het u Tevredenheid om te glo dat ons u Liefde en Liefde van u Soldaat en amp wil nie ons of die oorsaak van hul land verlaat nie.
Maar dit kan u heerlikheid bevredig: hulle is naak in die ernstige winter, hulle is honger en het geen geld nie ... [dit word aanhoudend dieselfde tema herhaal vir nog drie paragrawe]
Ons het 'n berekening aan ons agent verstrek, gegrond op die beste bewyse in ons vermoë, dat die goedkeuring deur ons vergadering ons troepe en amp sal verstop, dat niks minder tevredenheid sal gee nie. Ons het die eer om saam met julle die grootste te wees.
Ob 't Bediendes
George Washington aan adjunk -kledinggeneraal George Measam, 8 Januarie 1779
Dit is aan my voorgestel dat die troepe van Connecticut 'n groot tekort aan hemde, kouse en skoene het. Dit laat my by u navraag doen of hulle nie hul deel van hierdie artikels in gemeen het met die res van die weermag nie. Die troepe het oor die algemeen bestellings gekry vir 'n hemp en 'n paar kouse per man en 'n paar skoene vir elkeen wat wil. As die Connecticut -troepe nie ingerig is nie ... sal u dit, in ooreenstemming met hierdie reël, by ontvangs van behoorlike opbrengste ontvang.
Die frustrasies wat deur die ontnemings veroorsaak is, het die poging tot muitery die oggend van 30 Desember in die Huntington ' -kamp op die spel gebring. Die troepe het besluit oor die vrymoedige besluit om na Hartford te marsjeer en hul griewe persoonlik aan die wetgewer te sit en daarna te sit. Die twee brigades het hul ontsnapping beplan toe die dreigement van troepeverlating onder die aandag van Putnam gebring is. Met sy gewone onversetlikheid en karakterbeslissing het hy hom op sy perd neergeslaan en die pad wat na sy kampe lei afgeslaan, sonder om teuil te slaan totdat hy in die teenwoordigheid van die ontevrede troepe opstaan.
"My dapper seuns, en#8221 het hy gehuil, " waarheen gaan jy? Wil u u offisiere verlaat en die vyand nooi om u die land in te volg? Wie se oorsaak het jy al so lank baklei en gely-is dit nie jou eie nie? Het u geen eiendom nie, geen ouers, vroue, kinders nie? Julle het tot dusver soos mense gedra-die hele wêreld is vol lof, en die nageslag sal verstom staan ​​oor julle dade, maar nie as julle dit uiteindelik bederf nie.
Besef u nie hoe erg die land deur die oorlog is nie, en dat u offisiere nie beter betaal is as u nie? Maar ons verwag almal beter tye, en dat die land ons genoeg sal laat geskied. Laat ons dan almal by mekaar staan, en veg dit uit soos dapper soldate. Dink hoe jammer dit sou wees vir mans in Connecticut om van hul offisiere weg te hardloop. "
Toe hy hierdie roerende toespraak voltooi het, het hy die waarnemende majoor van brigades beveel om vir hulle die woord te gee om na hul regimentsparades te marsjeer, en wapens in te dien, wat slegs een soldaat, 'n leier in die saak, gedoen het, was beperk tot die wag huis, waaruit hy probeer ontsnap het, maar deur die wagter aan diens doodgeskiet is- self een van die muiteraars. So eindig die saak.
In Januarie het privaat Joseph P. Martin nog twee opstande in sy kampjoernaal vertel, albei is deur regimentele offisiere in die wiele gery, maar dui op 'n mate van ontevredenheid onder die troepe wat nog vertoef het. Daarna is baie van die Connecticut -troepe op patrollies by Horseneck, Stamford en Norwalk geplaas. Sommige is na die land van niemand in die Westchester County gestuur nie, en 'n paar honderd troepe is na New London gestuur vir wagdienste en die bou van Fort Griswold.
Teregstellings by Gallows Hill
Putnam was geen vreemdeling vir woestyne en spioene nie. Niks het Putnam en sy offisiere so erg geïrriteer tydens die veldtogte van die voorafgaande somer op die Hudson nie as die verlatenhede wat sy geledere verdun het, en die Tory -spioene, wat sy kampe gereeld besoek het, onder allerhande voorwendsel, en onmiddellik die inligting oorgedra het versamel op die vyand.
Om 'n einde hieraan te maak, is vasgestel dat die volgende oortreder van die een of ander soort (woestyn of spioen) wat gevange geneem word, as voorbeeld die dood moet verduur. Die geleentheid om hierdie bepaling te implementeer, het spoedig aangebreek. Verkenners van die voorposte van Putnam in die Westchester County het 'n man vasgevang wat binne hul lyne skuil, en omdat hy geen bevredigende rekenskap van homself kon gee nie, is hy onmiddellik oor die grense getrek en in die teenwoordigheid van die opperbevelhebber. In antwoord op die navrae van die bevelvoerders, het die gevangene gesê dat sy naam Jones was, dat hy 'n Wallieser was en 'n paar jaar voor die aanvang van die oorlog hom in Ridgefield gevestig het, dat hy nooit getwyfel het in sy trou aan die koning nie, en dat by die uitbreek van die vyandelikhede wat hy na die Britse weermag gevlug het, en 'n paar weke tevore as slagter in die kamp aangestel is, is hy na Westchester County gestuur om beesvleis vir die weermag te koop, en was hy besig om uit te voer daardie bevele tans. Hy is in die waghuis in hegtenis geneem, in 'n krygsraad en onmiddellik vir verhoor gelas. Putnam het sy eerste voorbeeld gehad.
Op 4 Februarie 1779 word Edward Jones in 'n krygsraad van die Geregshof verhoor omdat hy na die vyand gegaan het en as 'n spioen uitgekom het. Hy is skuldig bevind aan elke klag wat teen hom verskyn het, en volgens Law and the Usage 's of Nations is die dood veroordeel:
"Die generaal keur die vonnis goed en beveel dat dit tussen die ure tien en elf uur in die teregstelling uitgevoer moet word. deur hom aan die nek te hang totdat hy dood is. "
Twee dae nadat 'n ander krygsraad van 'n soortgelyke oortreding aangehou is: op 6 Februarie 1779 word John Smith van die 1ste Connecticut -regiment by 'n krygsraad van die Geregshof verhoor vir poging om na die vyand te gaan, skuldig bevind en verder volhard om te sê dat hy na die vyand sal gaan as hy ooit 'n geleentheid kry.
"Die generaal keur die vonnis goed en beveel dat dit tussen tien en twaalfuur in die uitvoering van die saak uitgevoer word. vir hom om doodgeskiet te word "
Generaal Putnam wat twee gevangenes onder die doodsvonnis het, was vasbeslote om hulle albei tegelyk tereg te stel, of soos hy dit uitgedruk het, " om 'n dubbele taak daarvan te maak, " en terselfdertyd die skouspel so verskriklik en indrukwekkend te maak as die omstandighede vereis.
Die toneel wat by die teregstelling van hierdie mans op 16 Februarie plaasgevind het, is beskryf as skokkend en bloedig, dit het plaasgevind op 'n hoë heuwel (tot vandag toe bekend as Gallows Hill) wat die vallei tussen die drie kampe oorheers. Die instrument van die dood van Edward Jones ' is ongeveer twintig voet van die grond af bo -op die hoogste punt van die heuwel opgerig. Jones is beveel om met die tou om die nek van die leer te klim, vasgemaak aan die dwarsbalk van die galg. Toe hy die hoogste punt bereik, beveel generaal Putnam hom om van die leer af te spring.
' Geen generaal Putnam nie, ' het Jones gesê, ' Ek is onskuldig aan die misdaad wat op my aanklag gelê is, ek sal dit nie doen nie. '
Putnam trek sy swaard en dwing die hangers op die punt van swaard dat sy bevele gehoorsaam word en as Jones nie spring nie, moet die leer omgedraai word om die daad te voltooi. Dit was en hy het omgekom.
Die soldaat wat vir verlatenheid geskiet sou word, was maar 'n jeugdige van sestien of sewentien jaar oud. Eerwaarde Nathaniel Bartlett, wat vir 'n tydperk van vyftig jaar predikant van die Congregational Church in Redding was, was gedurende die winter as kapelaan by die kamp en was by die teregstelling. Hy tree in met generaal Putnam om die teregstelling van Smith uit te stel totdat Washington geraadpleeg kon word- om die rede was die oortreder 'n jeug, maar die bevelvoerder het hom verseker dat 'n uitstel nie toegestaan ​​kan word nie.
John Smith is beskryf as uiters swak en flou, terwyl hy gelei is deur die arme Brigade -kapelaan, eerwaarde dr. Evans, ongeveer 200 meter van die galg na die plek waar hy geskiet sou word.
Putnam het die bevel gegee en drie balle is deur sy bors geskiet: hy val op sy gesig, maar draai onmiddellik op sy rug, waarna 'n soldaat vorentoe kom en die snuit van sy geweer naby die konvulsiewe liggaam van die jeug plaas, die inhoud daarvan in sy voorkop. Die lyk is daarna in 'n kis gesit, en die laaste ontslag is so naby aan die lyk geskiet dat dit die seuntjie se klere aan die brand gesteek het en aanhou brand terwyl elke teenwoordige soldaat beveel is om verby die kis te marsjeer en Smith & #8217s vermengde bly 'n beampte met 'n getrekte swaard wat bystaan ​​om te verseker dat hulle daaraan voldoen.
Dit was inderdaad 'n vieslike toneel, en baie het die akkuraatheid van die verslae wat daaroor gepubliseer is, bevraagteken omdat dit amper te erg lyk. Maar daar moet gesê word dat: vrymoedigheid, fermheid, spoedigheid, beslistheid- die belangrikste elemente van die karakter van generaal Israel Putnam was, en tydens hierdie spesifieke krisis was alles nodig. Daar was ontevredenheid en insubordinasie in die weermag, soos opgemerk is. Woestyne was gereeld, en spioenasie deur die Tories is byna openlik beoefen. Om hierdie praktyke te stop, was dit uiters noodsaaklik vir die veiligheid van die weermag om te sien dat hierdie vonnisse in werking tree. As die teregstellings besig was om te doen, was die skuld by die beulte, en nie by die generaal nie.
Diefstal van beeste en vee
Die tydskrifte van privaat Joseph Plumb Martin (gestasioneer met die 8ste Connecticut in Parsons ' middelkamp) toon die desperate gebrek aan voedsel en die swak weerstoestande wat die troepe gedurende Januarie verduur het:
Ons het aan die begin van die nuwe jaar in ons winterkwartiere gevestig en voortgegaan met ons ou kontinentale lyn van honger en vries. Ons het nou en dan 'n bietjie slegte brood en soutvleis gekry (ek glo hoofsaaklik dat dit perdbees was, aangesien dit destyds algemeen so was). Die maand Januarie was baie stormagtig, baie sneeu het geval, en in sulke weer was dit bloot 'n kans of ons iets te ete kon kry. "
Gegewe die omstandighede, is dit moeilik om die soldate te blameer wat sake in eie hande geneem het en uit die kamp gegaan het op soek na voorraad. Die inwoners van Redding het dinge nie so gesien nie; diegene wat aanvanklik baie geëerd gevoel het deur die keuse van hul stad vir die winterkwartiere van die weermag, het gou moeg geword vir soldate wat hul vee plunder. Die posisie van die soldate was dat hulle die enigste gevegte in die land was en die buurplase beroof het, was binne hul regte as oorlogsmanne. Vir hulle het 'n goed gevulde pluimvee-werf, 'n pen vet varkvleis of veld met gesonde verse 'n onweerstaanbare kookkuns aangebied in vergelyking met die perdebees wat hulle op die kamp aangebied het. Na 'n tyd het die versigtige boere egter die plunderaars verydel deur hul vee gedurende die nag in die kelders van hul huise en op ander veilige plekke te stoor.
[Dit was 'n probleem gedurende die hele oorlog en die onderstaande brief toon dat George Washington daarvan bewus was. Dit beklemtoon ook waarom plundering moeilik was om te stop, aangesien plunderaars kon beweer dat hulle die bepalings gekonfiskeer het omdat dit bedoel was om aan die Britte verkoop te word.
Aan generaal -majoor Israel Putnam, van George Washington, Philadelphia, 26 Desember 1778.
Ek het nie 'n afskrif van u instruksies by my nie, maar as my geheue my dien, was ek so vol in my rigting met betrekking tot die gedrag van beamptes wat op die lyne gestuur sal word as wat ek moontlik kan wees. Die beampte moet uit alle omstandighede vasstel of beeste of enige soort voorsiening wat naby die lyne gevind word, in die hande van die vyand kan val, of daarheen vervoer word met die doel om dit te verskaf. As dit nodig geag word om dit af te haal, moet u dit volgens u instruksies aanmeld en wegdoen.
Ek was baie spesifiek teenoor die hoof, want ek weet dat groot dade van onreg deur beamptes gepleeg is, onder skyn dat voorsiening en ander soorte goedere bedoel was vir die gebruik van die vyand. Ek sou aanbeveel om soveel voer as moontlik af te bring, maar ek sal nie adviseer om te vernietig wat ons nie kan verwyder nie. Ek dink dat u plan om 'n groot party onder die bevel van 'n veldoffisier uit te stuur en daarvandaan los te maak, goed is; en as u en generaal McDougall kan ooreenkom oor 'n samewerking van u partye, dink ek dat daar baie voordele sal wees. U stem onderling saam oor die manier waarop u dit kan bewerkstellig. "]
Boer se vee was nie die enigste voorwerp van die soldate se begeertes nie, hieronder is 'n paar inskrywings in die gemeenteboeke wat bewys dat die gruwels van die oorlog slinkse cupido 'n kans gevind het om sy wonde op te rig. Hulle word gegee soos ingeskryf deur eerwaarde Nathaniel Bartlett:
7 Februarie 1779. Ek het saamgegaan met James Gibbons, 'n soldaat in die weermag, en Ann Sullivan.
18 Maart 1779. Ek het saamgetroud met John Lines, 'n soldaat in die weermag, en Mary Hendrick.
30 Maart 1779. Ek het saam met Daniel Evarts, 'n soldaat in die weermag, en Mary Rowland getrou.
15 April 1779. Ek het saam met Isaac Olmsted, 'n soldaat in die weermag, en Mary Parsons getrou.
28 April 1779. Ek trou saam met Jesse Belknap, 'n kunsmatige in die weermag, en Eunice Hall.
4 Mei 1779. Ek het saamgekom in die huwelik met William Little, bestuurder van genl Parsons en Phebe Merchant.
23 Mei 1779. Ek het saamgekom in die huwelik met Giles Gilbert, 'n kunsmatige in die weermag, en Deborah Hall.
9 Maart 1780. Ek het saam William Darrow, 'n soldaat in die weermag, en Ruth Bartram saam trou.
Die troepe het die kamp van Putnam in stadia verlaat, kolonel Hazen se Kanadese regiment is van die New Hampshire -brigade losgemaak en op 27 Maart na Springfield, MA, vertrek. Die New Hampshire -regimente vertrek ook op 27 Maart na hul nuwe opdragte in die Hudson Highlands. Huntington 's 2de Connecticut Brigade het na 1 Mei na Peekskill vertrek, en Parsons ' 1st Connecticut Brigade was die laaste om op of omstreeks 27 Mei te vertrek ... ook op diens op die Hoogland.
DIE LEWE VAN ALGEMEEN PUTNAM
In die jaar 1740 het die mense in Pomfret, 'n klein dorpie in die staat Connecticut, hul skape en bokke laat doodmaak deur 'n groot wolf, wat alle strikke vermy het om haar te vang. In die somer vlieg sy na die bos, en keer terug in die winter en maak weer die boere dood. Uiteindelik het vyf boere ingestem om die wolf te jaag en nie op te hou totdat sy doodgemaak is nie. Hulle het haar deur die sneeu opgespoor na 'n grot, en hier het hulle honde, gewere, strooi en swael gebruik om haar uit te trek, maar sy wou nie uit haar kuil kom nie. Die honde wat ingestuur is, het erg gewond uitgekom en wou nie terugkom nie, en die brandende strooi en swael het geen effek gehad nie. Toe stem een ​​van die boere in om in te gaan. Ile het 'n tou aan sy voete vasgemaak, sodat hy in geval van gevaar uitgetrek kon word, want die ingang van die grot was te klein vir hom om om te draai en, terwyl hy 'n aangesteekte fakkel in sy hand neem, kruip hy op sy hande en knieë. By sy lig het hy stadig in die kuil ingegaan, en gou het hy die oogbolle van die wolf soos twee diamante sien skyn. Die ou wolf gee 'n groot gegrom toe sy die fakkel sien, en die dapper boer wat haar vind, gee 'n sein wat hy vinnig moet uittrek, uit vrees dat die wolf hom aangeval het, dat hulle die hemp van hom geskeur het terug. Hy laai sy geweer met nege bokke, en daarmee in die een hand, en sy fakkel in die ander, terug in die wolf se kuil. Die wolf sien hom, en met 'n vreeslike gehuil wat op haar tande kners en met haar oë rol, is hy op die punt om op hom te spring, toe hy sy geweer lig en skiet. Die geraas van die geweer in die grotjie het hom amper doof gemaak, en die rook het hom amper verstik, sodat hy weer deur sy vriende getrek is. Wag vir die rook om te ontsnap, het hy die derde keer die grot binnegegaan totdat hy gekom het waar die wolf lê. Hy het sy fakkel teen haar neus gelê en gevind dat sy dood is, terwyl sy haar by die ore vashou en die tou op die tou gee, word hulle saam gesleep.
Hierdie dapper man, wat die wolf in haar eie kuil aangedurf het, was Israel Putnam, wat daarna gebel is Ou Put, of Die ystersoon van 󈨐.
Hy is gebore in Salem, in die staat Massachusetts, en was twintig jaar oud toe hierdie gebeurtenis plaasgevind het.
As 'n seuntjie het hy altyd probeer om meer te doen as die ander seuns van die dorp, en in die wedstryde van daardie tyd, soos hardloop, spring, stoei en die kroeg slaan, was hy altyd voor. Boerdery was toe sy plesier, en dit was dikwels bekend dat hy die werk van 'n man verrig het.
In die dorp Pomfret het daar gewoon (die jeug van Putnam lok, 'n seuntjie wat die terreur van die buurt was, en vir wie die jongmense van die stad voortdurend bang was. Hy was lank vir sy jare, sterk en gespierd) baie, jonger en kleiner seuntjie het die vuis van sy vuis gevoel, en as hulle op sy beledigings reageer of hom op een of ander manier kwaad gemaak het, is hulle amper tot 'n jellie geslaan. om iemand aan te val teen wie hy 'n haat gehad het, maar 'n valse verhaal sou opduik, sy bedoelde slagoffer sou beskuldig dat hy dit geuiter het, en toe hy 'n ontkenning ontmoet, sou dit op hom val en hom sweep. Hy kombineer die verraderlikheid van die panter met die sterkte van die leeu. Hy het jare lank die boelie van die dorp voortgesit, en geen seuntjie is dapper of roekeloos genoeg gevind om hom te probeer onderdruk nie. , as 'n mens nie heeltemal opgehou het om 'n seuntjie te wees nie, maar tog ha Ek word nie 'n sterk man nie, naamlik ongeveer veertien jaar oud. Werk op 'n plaas het 'n uitstekende ontwikkeling tot gevolg gehad dat die spiere van die arms, bene en skouers van Putnam se blootstelling aan die son sy gesig en hande gebons het, en dit was 'n uitstekende voorbeeld van die jeug wat hulself ten gunste van ons vroeë vryhede, en hul verklarings en beginsels gehandhaaf oor die vele slagvelde van die Revolusionêre Oorlog. Aangesien hy nou 'n ouderdom bereik het toe hy veilig na die dorp gestuur kan word om sake te doen wat sy werkgewer persoonlik moes onderneem, is hy in aanraking gebring met die seuns van die dorp, en dadelik die skitterende oë van die boelie van die dorp het hom as 'n slagoffer gemerk. Daar was baie metodes om Putnam kwaad te maak, maar hy was vreedsaam en het uiterlik nie daarvan kennis geneem nie, hoewel hy miskien nie die opmerkings of die persoon wat dit gesê het, heeltemal vergeet het nie. Hierdie woordoorlog het nie die bedoeling gehad nie, maar die boelie het gewag totdat Putnam weer na die dorp gekom het, en 'n aantal seuns om hom gebel, en gewag totdat Putnam, wat in die winkel was, besig was om sy aankope te doen sy arms vol bondels, toe hy nader kom en hom tref. Dit was te veel vir Putnam, en as hy sy bondels laat val, gooi hy sy jas uit, terwyl sy oë intussen blink soos tweesterre, en jaag op sy antagonis, die oorwinnaar van honderd gevegte. Lank en bitter het hulle baklei, en uit alle dele van die dorp het die seuns bymekaargekom om die wedstryd te sien. Die houe van Putnam val dik en vinnig op sy teëstander, en met die sterkte van 'n sleehamer.
Telkens word die boelie op die aarde neergeslaan, en weer sou hy opstaan ​​en die stryd hervat, totdat 'n goed gerigte slag, met vreeslike woede, die boelie op sy knieë neergebring het en jammerlik om genade roep. Putnam het nooit 'n gevalle vyand getref nie, en met minagting weggedraai, het hy die geslaan en bloeiende boelie onder sy dorpgenote gelaat, wat hom verheug het oor sy nederlaag. Vir hierdie daad het Putnam hom liefgehad vir sy medewerkers, en daarna was die boelie so stil soos 'n muis as die kat op die horlosie is.
Kort daarna breek die oorlog tussen Frankryk en Engeland uit, en Putnam word 'n kaptein. Om aan te toon hoe hy nooit 'n vriend verlaat het nie, selfs nie in gevaar van sy eie lewe nie, word gesê dat hy saam met 'n klein groepie soldate gestuur is om die fort by Crown Point te ondersoek en om die aantal gewere en mans uit te vind dit het, en om die woord aan die kommandant -generaal terug te bring. Hulle kon nie almal naby die plek kom sonder om gesien te word nie, aangesien die bos vol Indiërs was, sodat Putnam sy manne op 'n veilige afstand verlaat het, en met kaptein Rogers, kruip hy versigtig vorentoe, wegkruip in die hoë gras, en agter die bosbome, totdat hulle so naby die fort gekom het dat hulle alles wat nodig was, kon rapporteer. Toe was hulle op die punt om terug te draai, toe kaptein Rogers, 'n entjie van Putnam, 'n stewige Fransman teëkom, wat op een slag sy geweer met sy een hand gryp en met die ander probeer steek, terwyl hy tegelyk hulp, wat roep die Franse soldate gehoor en geantwoord het. Op hierdie tydstip, as Putnam gehardloop het, sou hy homself maklik kon red, want hy was nie gesien nie, maar hy het dit verag om te vlieg. Hy sou nie sy geweer afvuur nie, want dit sou die Franse kamp en die Indiane alarm maak, maar toe hy die gevaar sien van sy vriend, wat met sy vyand worstel, hardloop hy vinnig na hulle toe, en met die agterkant van sy musket lê die Fransman dood aan sy voete.
Hulle hardloop vinnig en sluit hulle gou aan by die party wat hulle agtergelaat het, en keer terug na die kommandant -generaal met 'n volledige verslag. By 'n ander geleentheid, toe hy as 'n verkenner optree, bevind hy hom omring deur die wagte van die vyand. Hulle het op hom afgevuur, en hy het gevlug, en toe hy 'n veilige afstand bereik het, het hy langs die houthuis neergelê om te slaap. Omdat hy dors was, het hy sy kantine, waarin hy 'n bietjie rum gehad het, opgelig om 'n drankie te drink, maar dit leeg gevind. Dit is deurboor met die balle wat die vyand op hom geskiet het, en daar was nie 'n druppel rum oor nie. Die volgende dag het hy veertien koeëlgate in sy kombers gevind.
Soos gesien sal word, het Israel Putnam 'n bekoorlike lewe gehad. Hy was altyd voor sy manne, en waar die balle soos hael om hom val, en tog het hy ongedeerd ontsnap. Hy het nie agter gebly nie en sy soldate gestuur om te veg, maar hy het hulle altyd gelei, en hulle het gevolg waarheen hy gelei het.
Kort daarna gebeur daar egter 'n gebeurtenis wat sy lewe amper 'n einde gemaak het. Toe hy met sy troepe deur die bos marsjeer, word 'n groot aantal Indiërs op hom afgevuur, wat hulself agter rotse en bome verberg het, en Putnam is gevange geneem en vasgemaak deur die Indiane wat hom gevang het aan 'n boom. Die Indiërs het Putnam se soldate teruggery en is om die beurt teruggedryf, sodat Putnam op 'n stadium tussen beide brande was. Die balle vlieg van beide kante. Baie het die boom getref waaraan hy vasgemaak was, terwyl sommige deur die moue en rompe van sy jas gegaan het. In hierdie toestand, sonder om sy liggaam te beweeg, sy ledemate te roer, of selfs sy kop af te keer, is hy 'n uur lank gehou. Kort daarna kom 'n Indiër. Ile kon Putnam doodgemaak het met 'n blaas van sy tomahawk, maar hy wou hom skrik, en staan ​​'n entjie van die boom af, gooi hy sy tomahawk op hom om te sien hoe naby sy kop hy kan kom. Baie keer het hy binne 'n haar gekom, en uiteindelik toe hy weg is, druk 'n wrede Franse soldaat, wat nog erger was as die Indiër, sy geweer teen die bors van Putnam en druk die sneller. Dit het vuur gemis. Telkens het hy dit probeer, maar elke keer as dit nie kon ontsnap nie, het hy hom op sy wang geslaan en hom verlaat. In die geveg het die Indiane gewen, en toe hulle terugkeer na waar Putnam aan die boom vasgemaak was, het hulle 'n geskreeu gelui en om hom gedans en hul tomahawks geskud. Maar gou het sommige van hulle met hout gekom, wat hulle om hom gestapel het. Arme Putnam sien nou dat sy uur aangebreek het en dat hy moet sterf. Hy dink aan sy huis, en aan sy vrou en kinders, en sy ou vriende, maar sy tjek word nie bleek nie, en sy ledemate bewe nie, want sy hart was so dapper as die dag toe hy die wolf in haar kuil in die gesig staar. Hulle het die kwas aan die brand gesteek, die vlamme het begin styg, en Putnam kon eers die hitte voel, maar eers gou vreeslik om te dra. Hy draai sy oë na die Hemel. Dit was op hierdie oomblik dat 'n swaar reënwolk verbygaan, en die reën val op die brandende hout en steek dit amper uit. Tog brand die vuur stadig, die Indiane buk en blaas dit om die doodstoneel te bespoedig, maar die hout, klam en nat van die reën, brand nie vinnig nie, en voordat die Indiane verdere voorbereidings kan tref, het 'n Franse offisier, wat is vertel van wat hulle doen, op hulle afgestorm, die vuur verstrooi, die tou geknip wat hom aan die boom vasgemaak het, en Israel Putnam is gered.
Hy is as 'n gevangene na Kanada geneem, maar is uitgeruil. Die oorlog is egter gou beëindig, en Israel Putnam gooi die swaard opsy vir die ploeg en bewerk sy plaas weer. In al die gevegte van die oorlog, toe geëindig, was hy bekend om sy moed, en toe hy sy militêre lewe prysgee en tot die burgerlike lewe terugtrek, het hy die liefde van al sy landgenote saamgedra.
Die eerste slag van die Revolusionêre Oorlog het in April 1776 in Lexington plaasgevind, en die nuus dat bloedstorting deur die land versprei het, het met die wind se spoed versprei. Oral is swaarde wat jare lank geroes is, afgeneem en gepoleer, ou muskiete is skoongemaak, pistole ondersoek, en alles is gedoen om te veg en die Engelse troepe van ons kus te verdryf. Israel Putnam, wat in sy veld gewerk het toe hy die nuus hoor, het sy ploeg in die middel van die veld gelos, sy span ontroer en sonder om eers te wag om sy klere aan te trek, vertrek hy na die gevegstoneel: maar vind dit die Engelse het na Boston gevlug, hy het teruggegaan na sy eie dorp en 'n regiment manne opgerig, wat na die voorkant marsjeer. Hy is toe as generaal -majoor aangestel. Om te wys hoeveel sy dienste waardeer word, bied die Engelse generaal hom 'n groot som geld aan, 'n ander pos van generaal -majoor in sy leër, as hy die Amerikaners sou verlaat en by hom aansluit, wat hy met minagting geweier het. Toe die Slag van Bunker Hill plaasvind, beveel Putnam 'n deel van die troepe. Baie van hulle was nog nooit in die geveg voordat hulle gewapen was met gewere wat hulle in hul huise kon oplaai nie, en hulle het geen uniform gehad nie, elkeen in hul eie klere, van alle kleure en style. Toe die Engelse soldate teen die heuwel optrek, het Putnam vir sy manne gesê: 'Moenie vuurmaak nie, seuns, totdat u die wit van hulle oë sien' en hulle het dit goed gehoorsaam. Opwaarts en opwaarts marsjeer die vyand, en toe hulle naby genoeg is, staan ​​Putnam se manne op en skiet op hulle, dryf hulle skielik tot aan die voet van die heuwel. Weer marsjeer hulle teen die heuwel op, en word weer met groot verlies teruggery. Die poeier en balle van die Amerikaners was nou uitgeput, en toe generaal Warren, wat hulle beveel het, doodgemaak is, was hulle verplig om te vlieg, maar die Engelse soldate volg nie. Dit was in hierdie geveg dat die koelte van Putnam hom gewys het, en ooit tydens die oorlog het hy nooit 'n verlies gehad van hoe om op te tree nie, soos blyk uit die volgende staaltjie. In die slag van Princeton is 'n kaptein McPherson ernstig gewond en deur Putnam se mans gevange geneem. Uit vrees dat hy sou sterf, stuur hy na Putnam en smeek hom om 'n vriend van hom, wat in die Engelse leër was, toe te laat om na hom te kom en sy testament op te stel. Putnam wou nie 'n sterwende man se versoek weier nie, en terselfdertyd wou hy nie net dat sy vyand weet hoe min hy het nie. Toe dink hy aan 'n metode waarmee hy die sterwende soldaat se versoek kan beantwoord. Hy het 'n vlag van wapenstilstand gestuur met streng bevele dat dit nie eers in die donker moet terugkeer nie. Daarna laat hy ligte in al die kamers van die kollege sit, en toe die Engelse offisier met die vlag terugkeer, laat Putnam sy vyftig soldate elke paar minute gedurende die nag voor die venster van die offisier wag. Die offisier wat gedink het dat dit verskillende soldate was, en nie dieselfde nie, het by sy terugkeer na die Engelse kamp berig dat generaal Putnam ten minste vyfduisend man in sy leër gehad het. Syne. versigtigheid met betrekking tot hierdie offisier was nodig, want dit was algemeen bekend dat die Amerikaanse leër gevul was met Engelse spioene, wat 'n volledige verslag van wat hulle gesien het, na hul generaals terugbesorg het. As hulle gevang word, het hulle. gehang, en baie het hul lewens verloor, maar die Engelse generaals het so goed betaal vir mans om hierdie plig uit te voer, dat hulle nooit 'n verlies vir hulle gehad het nie.
'N Luitenant, genaamd Palmer, wat aan die Engelse weermag behoort, is in die Amerikaanse kamp by Peekskill gevang. Hy is verhoor en gevonnis om opgehang te word. Goewerneur Tryon, wat aan die bevel was van 'n afdeling van die Engelse leër, het hom as 'n offisier aangevoer en gedreig om die gevangenes in sy hande te hang as hy skade ly. Hierop het generaal Putnam soos volg geantwoord:
Meneer: —Nathan Palmer, 'n luitenant in u diens van die koning, is as spioen in my kamp opgeneem - hy is as 'n spioen veroordeel - en u kan verseker wees, meneer, hy sal as 'n spioen gehang word.
Ek het die eer om,
Sy Edele, Goewerneur Tryon.
P. S. - Middag. " HY IS GEHANG. "
Ten einde die land naby Long Island Sound te beskerm en die soldate by West Point te ondersteun in geval van 'n aanval, was Putnam gestasioneer in Reading, Connecticut. Ongeveer die middel van die winter, terwyl hy op 'n besoek aan sy buitepos was, het hy gehoor dat goewerneur Tryon met vyftienhonderd man marsjeer om hom aan te val. Aangesien hy maar honderd -en -vyftig man en twee ysterveldgewere gehad het, sonder perde om hulle te sleep, het hy dit bo -op die heuwel geplant en op Tryon se manne geskiet om sy opmars te vertraag. Kort daarna het leuen egter gesien hoe die ruiters hom aanval, en in die wete dat om langer te bly net 'n nederlaag tot gevolg sou hê, het hy sy manne na 'n moeras gestuur, waar geen perd kon gaan nie. Hy vertraag sy eie vlug so lank, dat die leuen hom amper omring het, maar een manier om te ontsnap, is oop. Voor hom lê 'n afgrond so steil, dat trappe in die vaste rots gesny is, sodat die mense van die dorp na die vlakte daaronder kan verbygaan. Binne 'n oomblik was die Engelse ruiters byna op 'n swaard se lengte van hom af, toe hy sy perd se kop na die afgrond draai en sy spore in die sye van sy stut stoot, teen die kliptrappe afstorm. Die ruiters kyk verskrik aan en verwag dat hy elke oomblik hom sal sien doodmaak deur van sy perd gewerp te word, maar hy jaag, en hy verslap ook nie sy pas totdat hy die vlak onder bereik het nie. Die Engelse soldate was so verbaas dat hulle (deksel nie begin nie, totdat Putnam amper buite bereik was, en toe het een bal van die vlug deur sy hoed gegaan. Niemand durf genoeg om hom te volg nie, en voordat hulle by die Hy was op 'n veilige plek. Toe goewerneur Tryon van hierdie gewaagde prestasie hoor, stuur hy 'n nuwe pak pragtige klere aan Putnam om die besering aan sy hoed te vervang. Dit was 'n grasieuse huldeblyk van 'n vyand. nadenkend oor die veiligheid van diegene wat teen hom was, word bewys deur sy optrede tydens die Slag van Bunker Hill. Hulle het byna die werke bereik toe 'n ernstige brand op hulle uitgegaan het, wat baie noodlottig was. maar homself terwyl hy na die Amerikas kyk op 'n lyn, sien hy dat verskeie gewere op hom gerig is, en omdat hy weet hoe goed hierdie mans kan skiet, gee hy homself prys as verlore. Op hierdie oomblik jaag Putnam vorentoe en slaan die stukkies van sy stukke met sy swaard, skreeu: "Ter wille van God, my seuns moenie op daardie man vuur nie. Ek is lief vir hom, net soos my broer. " Hy is gehoorsaam. Kolonel Small buig, bedank hom en stap weg.
Na 'n bedrywige lewe, waarvan min mense weet, liefgehad deur sy bure wat deur sy landgenote aanbid is en deur sy vyande geëer is, sterf Israel Putnam in Brooklyn, Connecticut, in die sewentigste jaar van sy ouderdom. Arm, gebore deur sy arbeid, geduldig, maar volhardend, het Israel Putnam opgestaan ​​uit 'n nederige boerseun om die senior generaal-majoor van die weermag van die Verenigde State van Amerika te word. As ons voel dat ons nie die moed het om die gevegte van die wêreld te beveg nie, as die hoop op is en vriende ons verlaat, laat ons dink daaraan The Iron Sox van 󈨐.
Israel Putnam (7 Januarie 1718 – 29 Mei 1790) was 'n Amerikaanse weermaggeneraal wat met onderskeiding geveg het tydens die Slag van Bunker Hill (1775) tydens die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog (1775 �).Alhoewel Putnam nooit die nasionale bekendheid van meer bekende helde soos Davy Crockett of Daniel Boone bereik het nie, was sy roekelose moed en veggees in sy eie tyd ver buite die grense van Connecticut bekend deur die verspreiding van volkslegendes wat sy prestasies vier.
Kort na die Slag van Lexington aan die begin van die Amerikaanse Revolusie, het Putnam die Connecticut -milisie na Boston gelei en is hy as generaal -majoor aangewys, wat hom tweede in rang as sy opperhoof in die kontinentale leër maak. Hy was een van die belangrikste figure in die Slag van Bunker Hill, beide in die beplanning en op die slagveld. Gedurende daardie geveg het Putnam William Prescott beveel om vir sy troepe te sê: "Moenie skiet voordat jy die wit van hulle oë sien nie" (Daar word gedebatteer of Putnam of kolonel William Prescott hierdie woorde geskep het). Hierdie opdrag het sedertdien een van die meer gedenkwaardige aanhalings van die Amerikaanse Revolusie geword.
Bynaam "Ou gesetel". Was in 1775 in die geskiedenis op Bunker Hill. Was die persoon wat gesê het: & quot; Moenie skiet voordat jy die wit van hul oë sien nie. & Quot
Joseph PUTNAM [Ouers] is gebore 14 Sep 1669. Hy is oorlede 1724/1725. Joseph trou op 21 April 1690 met Elizabeth PORTER in Salem, Essex, MA.
Elizabeth PORTER [Ouers] is gebore 7 Okt 1673. Sy sterf 1746. Elizabeth trou op 21 April 1690 met Joseph PUTNAM in Salem, Essex, MA.
Revolusionêre Oorlog Kontinentale Generaal -majoor. Hy was nie 'n groot militêre leier of 'n groot leier van die mense nie, maar was die toonbeeld van gees, moed en opoffering wat gemiddelde manne getoon het wat Amerika gehelp het om in die koloniale tyd te slaag en sy onafhanklikheid te verkry. Baie van sy ervarings is mities en skaars geloofwaardig. Hy is gebore op die plaas van sy vader in 'n gebied wat vandag Danvers, Massachusetts is, die tiende van elf kinders. Die min opvoeding wat hy ontvang het, was van 'n klein plaaslike skool.
Getroud op twintig en was gou 'n groot grondeienaar in die gebied tussen die dorpe Pomfret en Brooklyn in Connecticut, wat bekend gestaan ​​het as die 'Putnam Farm'. Die ywerige Israel Putnam het spoedig 'n plaas gehad met vrugtebome met troppe skape en bokke. Tydens die Franse en Indiese oorlog bied Putnam sy dienste aan en word die rang van kaptein aangesluit om lid te word van 'n Ranger -orkes waar hy met groot onderskeiding as verkenner gedien het. Toe hy terugkeer na sy plaas in Connecticut en terwyl hy ploeg, kom 'n boodskapper met die nuus van die Britse aanval. Putnam verlaat sy ploeg en jaag weg om saam met die Amerikaners te veg in die stryd om onafhanklikheid. Tydens die versekering van gevegte was hy 'n held op Bunker Hill.
Washington blameer hom egter vir verliese toe hy in bevel was op Long Island omdat hy te laat op bevele gereageer het. In 'n daaropvolgende geveg het hy 'n beroerte gekry en sy militêre lewe was verby. Hy het die laaste jare van sy lewe op sy plaas in Connecticut ongeveer elf jaar later aan akute inflammatoriese siektes gesterf. Nadat 'n godsdienstige begrafnis vermeng was met militêre eerbewyse en 'n lofrede deur 'n persoonlike vriend, is hy begrawe in die Brooklyn -begraafplaas. Die graf was drie voet hoog, gebou van baksteen en bo -op 'n marmerblad met 'n lang grafskrif deur ds Timothy Dwight, wat die president van Yale geword het.
By sy eerste besoek aan Boston, het hy 'n seuntjie wat groter en ouer as hyself was, geslaan omdat hy die rustieke styl van sy huisgemaakte klere bespot het. Sy pa het hom gestuur om 'n jong bul wat hy onlangs gekoop het, huis toe te ry. Die bul verset en Putnam trek 'n paar spore aan, spring agter 'n boom uit, spring op sy rug en ry die dier huis toe. Dan het ons die storie oor skape en bokke: 'n Wolf het die diere van die boere in die omgewing vernietig. Putnam volg die wolf na 'n rotsagtige grot. Baie maniere is probeer om die roofdier te verdryf. Toe kruip Israel in die grot, vasgemaak aan 'n tou, sy enigste lig was 'n berk-fakkel. Die wolf gluur hom uit die duisternis aan en grom dreigend. Hy is haastig erg gesny en gekneus. Hy laai sy muskiet en gaan weer in en skiet die wolf. Nadat hy uitgetrek was, het hy 'n derde keer ingegaan en na vore gekom terwyl hy die dier by die ore sleep en 'n laaste:
leier van die oorwinning van Bunker Hill-tweede in bevel agter George Washington
Sy oorskot word begrawe in die voetstuk van die Putnam -monument.
Die geskiedenis van die park
Die volgende inligting is geneem uit: "The Winter Campaign of Starving " Archaeological Investigations at Putnam Memorial State Park in Redding en Bethel Connecticut. Deur Ricardo J. Elia en Brendan J. McDermott
Oprigting van die Israel Putnam Memorial Camp Ground
Toe die weermag volgens die gebruik die kamp breek, is die kaserne verbrand, die skoorstene het in verskillende rigtings geval, wat in die meeste gevalle nog te onderskei is, en mettertyd blykbaar net kliphope geword. (Verslag 1903: 8) *Onlangse navorsing dui aan dat die kaserne nie verbrand is nie; hout was destyds waardevol.
Die verlate kampterrein is aan sy eertydse eensaamheid oorgelaat en in die loop van 'n paar jaar toegegroei met bome en 'n bosbos, en dit was nie vreemd dat selfs na die verloop van 'n paar geslagte, selfs die ligging of die geskiedenis van die kampterrein, was byna onbekend. (Verslag 1915: 8)
Die beweging om die plek van die winterkwartiere van 1778-1779 in Redding te bewaar en te gedenk, het aan die einde van die 19de eeu begin. Alhoewel die besonderhede van hierdie beweging nie opgeteken is nie, is dit waarskynlik dat die aanvanklike pogings aangewend is deur plaaslike burgers van Redding, veral Charles B. Todd, die plaaslike historikus, en Aaron Treadwell, die grondeienaar wat die eerste stuk grond geskenk het wat word die Israel Putnam Memorial Camp Ground.
Die eerste amptelike aksie wat gelei het tot die oprigting van 'n staatspark op die terrein van die kamp by Redding, was die goedkeuring van die wetgewer in Connecticut in Januarie 1887 van 'n besluit om 'n komitee in te stel om onmiddellik ondersoek in te stel en verslag te doen oor die uitvoerbaar en wenslik om die ou Israel Putnam -kampterrein in die stad Redding vir die staat te bekom, waarop nog spore van genoemde kamp voorkom, en die oprigting daarvan van 'n geskikte monument of gedenkteken " (Todd 1913: 7). Die wetgewende komitee het die perseel in Februarie 1887 besoek, wat hulle in 'n spesiale verslag van 9 Februarie beskryf het.
Die kliphope wat die plek merk van die houthutte waarin die brigades gekwartier is, is vyf-en-veertig in getal en is langs mekaar gerangskik in lang parallelle rye wat 'n laan van ongeveer tien meter breed en vyfhonderd voet lank definieer. Hulle, saam met ander versprei tussen die rasse, definieer op 'n bewonderenswaardige wyse die grense van die kamp, ​​en vorm een ​​van die bes bewaarde en interessantste oorblyfsels van die rewolusie wat in die staat gevind kan word, indien nie in die land nie. Dit was hier dat Putnam en sy brigades in 1778-9 oorwinter het. (Bartram 1887: 40-41)
Die komitee het ook berig dat Aaron Treadwell, die eienaar van die perseel, bereid was om die grond aan die staat te skenk. Die komitee het aanbeveel dat die staat hierdie aanbod aanvaar en $ 1500 vir die oprigting van 'n gedenkteken op die terrein aanwend. Die wetgewer in Connecticut het op 4 Mei 1887 'n resolusie aanvaar waarin hy hierdie aanbevelings aanvaar (Todd 1913: 9).
Gevolglik het Aaron Treadwell op 17 Augustus 1887 'n pakkie van 12,4 hektaar aan die staat gegee vir die bedrag van " $ 1 en ander oorwegings (Redding Land Records 25: 80-82, hierna RLR). " Hierdie eiendom, die eerste bousteen in die uiteindelike bou van die park, was moontlik dieselfde wat Treadwell op 28 Junie 1877 gekoop het vir $ 110 van Henry H. Adams, nl.
… 'n sekere stuk grond in die stad Redding in die "Old Camp ", wat ongeveer 12 hektaar bevat, min of meer beperk en noord begrens word deur die land van (Harsock?) Lees oos deur erfgename van Isaac H. Bartram South by Highway en West deur Sherman Turnpike, wat deels en gedeeltelik deur land van begunstigde genoem word (RLR 24: 63).
Dit kan op sy beurt deur Adams op 6 April 1865 vir $ 150 by Sally en Huldah Read gekoop word:
… 'n sekere stuk grond of stuk grond wat in genoemde Redding in die Old Camp lê, so genoem in hoeveelheid 12 hektaar begrens suid deur die snelweg, oos deur erfgename van lsaac Bartram North deur Hannah Read West deur Sherman Turnpike gedeeltelik en gedeeltelik deur Aaron Treadwell (RLR 21: 154).
Op hierdie stadium is dit onmoontlik om die aktepad verder terug te volg. Daar is geen aanduiding van wie Sally en Huldah Read die eiendom gekoop het nie. Daar is nog net een verwysing na die "Old Camp " toe Aaron Treadwell op 9 April 1879 'n aangrensende pakkie vir $ 450 van Joseph Hill gekoop het:
…quantity 18 hektaar min of meer by Old Camp, wat dieselfde weiding en bos genoem word, noordwaarts begrens deur erfgename van Benjamin B. Oos gelees deur 'n ou pad, voorheen Sherman Turnpike, suidwaarts met 'n snelweg wat lei vanaf Lonetown Schoolhouse … (RLR 24: 298 ).
Van die begin af was die doel om die kampterrein te bewaar, om die winterkwartiere te herdenk, nie om 'n ontspanningsgebied te skep nie. In 'n plan wat aan die wetgewende komitee voorgelê is wat die terrein besoek het, verduidelik Charles B. Todd die rede agter die park.
Dit word nie voorgestel om 'n plesierpark op te rig nie, maar 'n gedenkteken. Die mans wat dit ontwerp is om te herdenk, was sterk, robuust en eenvoudig. Die belangrikste kenmerke daarvan moet dus van soortgelyke aard wees en van so 'n historiese en antikwariële rolverdeling dat die gedagte op die manne en tye waarop dit herdenk word gerig. Die robuuste natuurlike kenmerke waarin die voorgestelde terrein in oorvloed is, moet behoue ​​bly. (Todd 1913: 7).
Todd stel voor om 'n paar nuwe funksies op die webwerf te voeg, terwyl die hooflyn ongeskonde bly wat die oorblyfsels van die kamp aandui:
Ek sou oor die spanne geboë klipbrue gooi met klipskerms, soos die troepe wat in hul veldtogte deur die Hudson -vallei opgeruk het. Die kliphope wat die perke van die kamp aandui, moet ongestoord gelaat word as een van die interessantste kenmerke van die plek. Die een kan gerekonstrueer en vertoon word soos dit was terwyl dit gebruik is. 'N Somerhuis op die rots wat die ingang bewaak, kan grootgemaak word in die vorm van 'n ou blokhuis, soos die wat storm of verdedig, wat Putnam en sy veldwagters die kuns van oorlog geleer het. So 'n struktuur op hierdie dag sou 'n historiese nuuskierigheid wees ... (Todd 1913: 7-8).
Dit word ook aanbeveel om 'n monument op die pakkie op te rig ter herdenking van Putnam en sy troepe. In 1887 is 'n skets gemaak van die kampterrein op die gedeelte van die Treadwell -eiendom wat in die daaropvolgende jaar aan die staat geskenk sou word. Hierdie plan, getiteld "Plan of Camp terrein van genl. Israel Putnams en soldate gedurende die winter van 1778-1779 in Redding, Connecticut, is geleë in die Redding Land Records (vol. 25, p. 81) ), en word getoon in Figuur 11. As die vroegste sketskaart van die terrein, is hierdie plan van groot belang. Benewens die grense van die Treadwell -eiendom van 12,40 hektaar, bevat die plan ook verskeie funksies wat vermoedelik verband hou met die kamp van 1778 en 79. Dit sluit in 'n ou pad wat deur Putnams [sic] soldate & 'n enkele hut gebou is en die " kampwagkwartiere, " geleë in 'n "grove " die hooflyn van soldatehutte, " bestaande uit 'n dubbele ry van " oorblyfsels van skoorstene " en 'n groep van " beamptes ' kwartiere " geleë naby die monument.
Die graniet -obeliskmonument is in die somer van 1888 gebou onder toesig van 'n komitee wat deur die goewerneur aangestel is. Hierdie komitee het tydens sy werk opgemerk dat die gebied van twaalf hektaar wat deur mnr. Treadwell aangebied is, baie onvoldoende die outonomie van die voormalige kamp behou het. Die kaserne -reeks strek oorspronklik deur die aangrensende velde noord byna 'n kwartmyl …. " (Todd 1913: 9). Hierdie ontdekking het gelei tot die verkryging van ekstra grond sodat die hele winterkamp by die park ingesluit kon word. Die Read -eiendom in die noorde van die Treadwell -pakkie (Plan 1) is deur OB Jennings gekoop en op 10 Februarie 1888 aan die staat geskenk vir $ 1 en ander goeie oorwegings (RLR 25: 90). " Hierdie pakkie van byna 30 hektaar het die heuwel ingesluit wat later deur Overlook Avenue, die sogenaamde bakoond, oorgesteek is, en 'n ekstra gebied met vuurbanke later het Jennings nog 52 hektaar beboste grond wes van die kampterrein gegee (RLR 27: 5). Twintig hektaar aan die noordelike einde van die kamp, ​​insluitend die gebied rondom Philip's Cave, die amptekantoor en die leër se ingang na die kamp, ​​is gekoop en geskenk deur I. Bartram (Verslag 1903: 10).
Twee laaste skenkings het die historiese kern van die park voltooi. 'N Geskenk van stokke van 46 vierkante meter is op 26 Julie 1893 deur Helen en Isaac Bartram gemaak (RLR 25: 301-3). Dit het die kring van Overlook Road voltooi. Die eiendom wat die ingang van die park aan weerskante van die Sherman Turnpike bevat, is op 23 Julie 1889 deur Aaron Treadwell gegee (RLR 25: 150-52). Al hierdie pakkies wat geskenk is, kan afsonderlik op die plan van die park van 1890 gekies word, hoewel die Bartram -skenking van 1893 op 'n plan van 1890 aangeteken kan word.
Die aktiwiteite rakende die skepping en instandhouding van die Israel Putnam Memorial Camp Ground is bestuur deur 'n raad van kommissarisse wat deur die Algemene Vergadering van Connecticut aangestel is (Fig. 12). Die kommissarisse het verslag gedoen oor hul aktiwiteite wat begin in 1889 en daarna elke twee jaar tussen 1903 en 1915 is hierdie verslae deur die leisteen gepubliseer en bewaar. Die verslag oor die tydperk van 15 maande wat eindig op 30 September 1902, is veral nuttig, want dit bevat 'n omvattende opsomming van wetgewende aksies, verslae, uitgawes en lyste van kommissarisse uit die beginjare van die beweging om 'n staatspark te skep (Verslag 1903 ).
Ander gegewens rakende die bestuur van die park sluit in die notule van vergaderings van die Putnam Memorial Camp Commission. Hierdie rekords word onvolledig by die bestaande museum in die park aangebied. Dit bevat 'n oorspronklike leergebonde boek met vergaderingsnotules van 11 Julie 1901 tot 26 Augustus 1909 afskrifte van die notule vir die tydperk 14 Julie 1911 tot 6 Junie 1917 'n gids met oorspronklike en koolstofafskrifte van notules van die kommissarisse en#8217 vergaderings van 7 Julie 1921 tot en met 18 Oktober 1923 en afskrifte van minute van 1947-49.
Benewens die rekords rakende die kommissarisse en byeenkomste en parkaktiwiteite, is 'n reeks kaarte en planne met betrekking tot die park ondersoek tydens die opname. Hierdie dokumente is op twee plekke gevind: die bestaande museum, op die parkterrein en in die lêers van die staatsdepartement van omgewingsbeskerming in Hartford.
Die oprigting van die monument het die aandag van die parkkommissarisse gedurende 1888 getrek (Bartram et al. 1889: 43-44). Onmiddellik daarna is begin met die bou van die ingange van die park, paaie, brûe en ander kenmerke. Die grootste deel van die gebied was bebos en toegegroei toe die park geskep is. Volgens die verslag van die wetgewende komitee van 1887 dek 'n fynbos die grootste deel van die terrein (Bartram 1887: 40-41). Die verslag van die kommissarisse vir 1889-90 beskryf die vroeë werk in die park:
Daar is dadelik met aktiewe werk begin met die opruiming van onderkwas en rots van die terrein, bou van ritte, staptogte, houthakke en blokhuise. Ons het die terrein ru en hardnekkig gevind om skoon te maak. Baie van die hout is gesny, wat groot en hardnekkige stompe laat verwyder het. Ons was gedwing om baie veranderinge aan die planne aan te bring, aangesien dit gevolg sou word, sou dit die skoonheid van baie van die pragtige kenmerke van die kamp benadeel en in aanraking kom met die branders. Hierdie veranderinge is eers na deeglike oorweging en deur 'n stemming van die kommissie aangebring. (Verslag 1893: 51).
Hierdie kenmerke van die antieke infrastruktuur van die park is in die tyd van die tyd beskryf as verbeterings. : 46-47): ramings is opgestel vir die bou van 'n hooflaan (later Putnamlaan genoem), sypaaie, paaie en paaie vir die bou van blokhuise en hekke by die ingang van die park vir die bou van 'n metselwerk dam vir brûe, duikers, omheining van klip en yster, en hekke en vir die bou van kaserne met skoorstene of hutte in die ou tyd van 1778, teen $ 200 elk. "
Een van die belangrikste aktiwiteite gedurende die beginjare van die park was die opruiming en landskap van die terrein rondom die klipstapels wat die oorblyfsels van die soldate en#8217-hutte tydens die kamp van 1778-79 gemerk het. Terwyl die parkrekords dit duidelik maak dat die bewaring van die branders en ander oorblyfsels van die kamp van 1778-79 van kardinale belang was, is dit ook duidelik uit 'n hersiening van die rekords, aangevul deur die bewyse van argeologiese toetse, dat die oorblyfsels van die oorspronklike kamp het groot versteuring gely weens die metodes wat deur die vroeë park gebruik is om dit te herstel. Dit sluit in gradering, landskap en verwydering van bome, stompe en klippe, en dit lyk waarskynlik dat die meeste van die vuurbane (ten minste in die hoofry langs Putnamlaan) stelselmatig skoongemaak is; hul artefakte is verwyder, sommige is beslis herbou, insluitend verskeie in die omgewing van die monument. Die oorskot het ook die gevolg gehad dat moderne rekonstruksies direk op die oorspronklike ruïnes in verskeie gebiede (die waghuis, houthuis en klipkaas) gebou is.
Dit is voldoende om hier daarop te wys dat artefakte van die rewolusionêre oorlog gereeld tydens hierdie aktiwiteite ontdek en van die webwerf af versamel is. Ons leer ook uit die inventaris van die "Relics "" wat in die park se museum gedeponeer is, dat baie versamel is deur Thomas Delaney, wat 24 jaar lank die eerste superintendent van die park was in daardie hoedanigheid dat hy in beheer was van 'n groot deel van die gradering rondom die vuurbanke Onder die artefakte in die museum was:
Box of Bullets and Grape Shot gevind op die terrein, geskenk deur Thomas Delaney.
Hout met koeëls daarin ingebed, gevind op die terrein, geskenk deur Thomas Delaney.
Old Gun Barrel, gevind op grond, geskenk deur Thomas Delaney. (Todd 1913: 45)
Die netwerk van paaie en paaie wat in die eerste paar jaar van die park geskep is, bestaan ​​vandag nog en dien om die grense van die hoofkamp te definieer. Hierdie paaie, wat almal genoem is, word op die 1890 -plan aangetoon, en die parkrekords (verslag 1903: 11) bevat die belangrikste paaie en hul name:
Putnamlaan, die hoofstraat deur die middel van die terrein.
Kyk uit op Avenue. loop oor Overlook Hill aan die westekant van die park.
Sustinetlaan, loop aan die westekant van Prospect Hill.
Terrace Road, loop parallel met Shermanlaan wat daarvan geskei is deur die keermuur.
Sheldonlaan. verbind die ingang. Putnamlaan en Overlooklaan in die suide.
Huntingtonlaan, verbind Sustinetlaan, Putnamlaan en Overlooklaan in die noorde.
Die oorsprong van die toponiem blyk 'n mengsel van historiese assosiasies en topografiese beskrywings te wees. Putnam-, Huntington- en Sheldon-weë is vernoem na generaals wat met die kamp geassosieer was: generaal-majoor Israel Putnam, wat bevel gegee het oor die drie brigades wat in 1778-79 Jedediah Huntington, bevelvoerder van die 2de Connecticut Brigade, en Elisha Sheldon, oorwinter het. beveel die staats -kavalleriekorps. (Daar word vermoed dat Sheldon en sy troepe per ongeluk die winter in Redding deurgebring het; hulle was gestasioneer in Durham, Connecticut). Die oorsprong van die naam Sustinetlaan is onduidelik, hoewel dit moontlik afkomstig is van die leuse van die staat Connecticut, Qui transtulit sustinet ("Hy wat oorgeplant het, sal volhou "). Uitsigte en terrasweë is duidelik vernoem na topografiese kenmerke.
Die hoofingang van die kamp met die aansienlike klipbrug, blokhuise en hekposte, 'n rustieke brug en 8221 en kleiner blokhuise by die noordelike ingang van die Sherman Turnpike (ook die hoofingang van die kamp) is teen die eeu gebou. Roete 58) 'n pawiljoen (1893) perd werp 'n werkswinkel, " verhuis na die park in 1896 en 'n "rustic prieel " (Verslag 1903: 11).
Uitbreiding van die park
Die parkrekords dui aan dat die parkkommissie reeds teen die begin van die eeu besluit het om die terrein van die "Old Put Club " aan die oostekant van die hoofkamp te bekom. Volgens die kommissie was hierdie grond nodig vir die onmiddellike en noodsaaklike behoefte aan die toekomstige beskerming en ontwikkeling van die terrein tot 'n geskikte gedenkteken " (Verslag 1903: 12). Die belangrikste redes word beskryf:
Die gronde is 'n deel van die kanton self. Dit is 'n deel van die landskapbeeld en sonder dit sal die gronde nie 'n eenheid van ontwerp en doel ontbreek nie. Dit behoort daaraan en is daardeur nodig, net soos die buitekant van die huis nodig is deur die kamers binne.
Dit sal alle werkswinkels, skure en huise vir huishoudelike gebruik in staat stel om van die terrein af te bly wat 'n besondere heiligheid ter wille van vereniging is, en die swaaie, diere en voëls wat aan die staat voorgehou is en wat vir die kinders van belang is. wegbeweeg word uit die oorblyfsels van die kamp.
Die besit van " Old Put Lake " is in alle opsigte wenslik vir die kampterrein; dit is een van die mooiste watervlakke in Wes -Connecticut, net oorkant die oostelike grenslyn van die park en vir 'n hele entjie minder as honderd voet daarvandaan. (Verslag 1903: 12-13)
Soos die beskrywing aandui, het die parkkommissarisse 'n fundamentele skeiding van die park in twee gebiede beoog: een, aan die westekant, met behoud van die historiese oorblyfsels van die kamp, ​​en die ander, aan die oostekant, met ontspannings- en skilderagtige hulpbronne. Hierdie funksionele verdeling van die park het tot op hede gebly.
Ondanks die pogings van die kommissarisse om die staatswetgewer te oortuig om die terrein van die "Old Put Club te koop, het die staat eers in 1923 die grond namens die park bekom. Opgetekende kaarte van die gebiede oos van roete 58 is in 1907 en 1923 gemaak en toon verskillende kenmerke en strukture op die eiendom (sien Fig. 40, 41). Die sketsplan van 1924 toon die park met sy modemontwerpe (plan 3). Benewens die voormalige " Old Put Club ", is addisionele nuwe gronde wes van die oorspronklike parkgronde verkry, 'n vergelyking van die parkgrense op die planne van 1890 en 1924 toon hoeveel nuwe grond in die 1920's vir die park verkry is (sien Planne 1, 3).
Die oostekant van die park bevat die Putnam -meer, wat ongeveer ca. 1891 deur die loop van die Little River verskeie piekniekplekke op te dam, het die Park Manager's House, 'n koloniale herlewingswoning uit 1925, gebou op die terrein van die 1891 -klubhuis van die Old Put Club, en blykbaar 'n paar van die strukturele elemente van die park bevat. onderhoudsmotorhuis, 'n Hollandse koloniale veldsteenskuur wat in 1912 gebou is, ander voormalige strukture, insluitend toilette, 'n skuiling en yshuis en die plek van 'n geïsoleerde groep moontlike vuurbane.
Intussen, aan die westekant van Roete 58, is verskeie nuwe strukture in die 1920's gebou. Hulle bevat twee geboue op Prospect Hill: die Colonial Revival -museum, wat in 1921 gebou is, en die Park Ranger's House, 'n ca. 1925 Craftsman -bungalow aan die suidekant van die heuwel gebou om 'n voormalige woning te vervang. Teen hierdie tyd is ook die mislukte " middele-ingang na die park, wat die suidelike punt van Prospect Hill met die Sherman Turnpike (roete 58) verbind het, gebou.
In 1955 het die staatswetgewer gestem om beheer oor die Israel Putnam Memorial Campground aan die Park & ​​Forest Commission van die staat te gee. Vandag word die Putnam Memorial State Park bestuur deur die departement van omgewingsbeskerming, kantoor van parke en ontspanning. Vir 'n paar jaar was die aktiwiteite van die park beperk tot deeltydse instandhouding wat deur 'n inwonende parkbestuurder en sy assistent uitgevoer is. Teen 1993 was dit beperk tot af en toe besoeke van 'n streekopsiener.
Die jongste en belangrikste toevoeging is aangrensend aan die park in die ooste oorkant die staatspad, en 'n pragtige meer met donker beboste hoogtes wat verder styg as die vorige besittings van die Old Put Club, wat die jaar na die park gevorm is is in 1891 geopen deur verskeie here van Danbury en Bethel, Frank Judd, Samuel S. Ambler, George M. Cole, William Benedict, Theodore Ferry, Judge Hough en ander met die doel om 'n dam oorkant Little River te bou vat sy waters op en skep die pragtige meer wat ons nou sien. Die huidige bedding was toe 'n moeras van els, wilgers, sedge en ander waterplante waardeur die rivier " ' traag vloei, wat pas gevorm is deur die drie spruitjies wat uit die weste langs die parke loop, en 'n groter een kom uit die noorde langs die Bethelpad. Die perseel is gekies en die dam wat deur Isaac M. Bartram gebou is, en 'n klubhuis en woning is kort daarna bygevoeg.
Die klub het jare lank floreer, meen mnr. Frank Judd, hy het vyftig lede gehad, maar sommige het gesterf of weggetrek, ander het geval en uiteindelik het dit nodig geword om sy sake te verkoop en te beëindig. gevolglik verkoop aan die Rogers Peet Company van New York en vir verskeie seisoene deur hulle gebruik as 'n somervakansieoord vir hul klerke en ander werknemers. Die staat het dit in 1923 verkry. Sy oppervlakte is 103 hektaar groter as die in die weste, wat 102 is.
Ons sal nou terugkeer na die hoofingang en ons toer deur die terrein voltooi. Die voormalige klubhuis het 'n paar jaar gelede verby die moderne kothuis van die superintendent gegaan, en die staat het dit vervang met hierdie baie fyner struktuur. 'N Ent suid, byna oorkant die winkel, draai ons skerp na die ooste, gaan af onder die dam en by die stygende draai skerp noord, waar 'n nuwe pad deur die staat oopgemaak word sedert hy besit verkry het, oor die beboste hoogtes gehardloop het en weer teruggekeer het die staatspad naby die noordelike ingang van die park. Daar is rotse en rotsblokke op die heuwel en 'n digte bos, wat selfs 'n glinster van die meer uitsluit. Die kommissie hoop om hierdie somer bane en uitsigte daardeur oop te maak sodat sy vrolike sprankelende waters die besoeker kan begroet.
Op die beraad vind ons agtien kliphope soortgelyk aan dié oorkant die meer, maar nie in parallelle rye meer in vierkante sirkels en driehoeke gerangskik nie en 'n buitepos van die hoofliggaam is ongetwyfeld hier geplaas om te beskerm teen aanvalle uit die ooste en suide.
Op die heuwel, steeds weswaarts, kom ons gou by 'n ruwe bospad wat links oor 'n effense styging en na die meer langs die meer by die voormalige somerkamp van die Rogers Peet -seuns, wat nou soms vir bankette en danspartytjies gebruik word, afloop. 'N Paar honderd meter verder, oor die beek as dit die meer binnegaan, kry ons die staatspad terug naby die noordelike of Bethel -ingang van die park.
Mees onlangse verbeterings in die park
Teen die 1970's en die 8217's en die 80's het die parkbywoning afgeneem, geboue het verval en die park is amptelik afgeskakel en gesluit toe die bedryfsbegrotings van State Parks in die vroeë 1990's teruggetrek is. 'N Klein groepie bure en plaaslike ondersteuners was vrywillig om die park fisies in stand te hou die beste wat hulle kon van 1991 tot 1997. 1997 was die jaar waarin die park heropen is, hoofsaaklik as gevolg van die volgehoue ​​pogings van die Friends and Neighbors of Putnam Park (FANs) wat het 'n beroep op die DEP in Hartford gedoen vir personeel en finansiering.
Op die hakke van hul sukses met die heropening van die park, het die Friends and Neighbors of Putnam Park 'n restourasiekonsultant aangestel om 'n mening te gee of die park se paviljoen van 1893 gered kon word of nie. Die konsultant het gesê "Save the pavilion! ". Vervolgens werk die DEP State Parks Division saam met argitekte om die ou paviljoen van 1893 in 'n moderne besoekersentrum op te bou. Die ou struktuur is stuk vir stuk, balk vir balk, afgebreek en genommer. 'N Nuwe fondament is opgegrawe vir 'n nuwe keldervlak. Toe is die gebou gerekonstrueer met materiaal wat nog gesond was. Vandag is die nuwe besoekersentrum 'n gebou met 'n klimaatbeheer met ruskamers.
Die baie duur projek bevat 'n nuwe en veiliger Rt. 107/Rt. 58 kruising, nuwe parkeerterrein en 'n nuwe hoofingang na die park. Die groot opening van die besoekersentrum is op 11 Oktober 2005 gehou.
Groot opening op 11 Oktober 2005
Putnam Memorial State Park in Redding is aangewys as die eerste staatsargeologiese reservaat in Connecticut. Die benaming, toegeken deur die Connecticut Historical Commission, erken die argeologiese belangrikheid van Putnam Memorial State Park en bied addisionele administratiewe maatreëls vir die beskerming en professionele bestuur van die park. Die "Vriende en bure van Putnam Memorial State Park " (FAN's) het aanvanklik die aanwysing aangevra. Dit is later deur die DEP -kommissaris Rocque onderskryf en is op 3 Januarie 2001 amptelik aangewys as 'n staatsargeologiese reservaat.
Putnam Memorial State Park bied die hele jaar deur baie goeie leerprogramme aan en is die reis die moeite werd. Mei is Lewende Geskiedenis Skooldae maand Die jaarlikse Summer Craftsman -program duur 8 weke in Julie en Augustus Lewensgeskiedenis -naweek, met 'n skyngeveg in die herfs, die jaarlikse Winterwandeling is altyd insiggewend en word in Desember gehou.
Museum: Die gebou bevat uitstallings en historiese materiaal wat verband hou met die kampe van Redding. Oop daagliks van 11:00 tot 17:00, van Memorial Day tot Columbus Day.
Die park is oop: daagliks 08:00 tot sononder.
Sluit aan by FAN's/Donate
As u lid word van die Friends & amp Neighbours (FAN's) van Putnam Park, word u deel van 'n groep wie se missie is om te help in stand te hou en 'n skenking / lid te word