6 maniere om ouers te help om 'n kind se outisme te herken
Brein en Senuweestelsel Outisme Diagnose
6 Sagte maniere om ouers te help, herken hul kind se outisme
Nadat jy 'n mate van kwaliteitstyd saam met iemand anders se kind spandeer het - en jy moet seker wees dat jy regtig verstaan ​​dat kinders met baie verskillende spoed ontwikkel, is jy redelik seker dat die kind tekens van outisme vertoon. Die kind se ouers lyk nie 'n idee nie. Trouens, hulle sien hul kind se herhalende en sensoriese soekende gedrag as "oulik".
Jy besluit dat jy iets moet sê . Maar wat?
Hier is 'n paar sagte maniere om voor te stel dat ouers dalk die moontlikheid sal oorweeg dat hulle wonderlike, slim, liefdevolle kind ook dalk outisties kan wees.
Vra oop vrae . Ouers ontdek soms hul kind se verskille wanneer hulle verken, versigtig oor hul eie waarnemings dink. Om ouers te help om dit te doen, kan jy vrae wat oop is soos "Is Jamie baie anders as jou ouer kinders / sy eweknieë op hierdie ouderdom?" of "Watter soort speletjies geniet Jill om saam met jou te speel?" Soos ouers hul antwoorde oorweeg, kan hulle ontdek dat Jamie regtig agter sy tipiese eweknie se ontwikkelings vordering is, of dat Jill regtig niks geniet om met hulle te speel nie.
Maak nie-oordeelkundige waarnemings . Dit is baie moeilik vir ouers om negatiewe oordele oor hul kinders te hoor. 'N Stelling soos " Billy moet nou praat " sal waarskynlik vinnig 'n gesprek beëindig. Maar nie-oordeelkundige waarnemings kan help om hul oë oop te maak. Byvoorbeeld, as jy na 'n kind 'n kind kyk vir die 10de keer in 'n uur, kan jy net let op: "Ek sien Carly is baie sensitief vir enige harde geluid, is sy ook sensitief vir helder ligte?"
Praat oor jou eie ervaring . Eerder as om voor te stel dat iemand se kind waarskynlik met 'n ontwikkelingsversteuring diagnoseer, kan jy jou eie ervarings beskryf. Dit gee ouers iets om na te dink sonder om hul eie kind se gedrag (of hul eie handelinge) te verdedig. Byvoorbeeld: "My vriend se kind het nie op die ouderdom van vier woorde werklik gebruik nie, so hulle het hom na 'n ontwikkelingspediater geneem. Nou gaan hy na 'n spraakterapeut en doen regtig goed."
Bied hulpbronne aan . As jy vertroud is met outisme, kan jy weet waar om betroubare inligting, goeie dokters en terapeute, ondersteuningsgroepe en meer te vind. Eerder as om ouers te vertel: "Jy moet jou kind geëvalueer het," oorweeg net om hulle te laat weet dat jy hulle hulpbronne kan bied wanneer hulle gereed is. Byvoorbeeld: "Ek weet jy is 'n bietjie bekommerd oor Sam se ontwikkeling; as jy besluit dat jy 'n kundige mening wil hê, kan ek jou die name van 'n geweldige ontwikkelings neuroloog gee ."
Noem positiewe aspekte van outisme. Sommige ouers word verlam wanneer hulle gekonfronteer word met die moontlikheid dat hul kind "beskadig kan word". Gevolglik streef hulle nie na diagnose of behandeling nie - en as gevolg daarvan verloor hulle kind die geleentheid vir vroeë intervensie en terapie. Soms is die verlamming gebaseer op misverstande oor outisme. In daardie geval wil jy dalk 'n situasie beskryf waarin 'n kind met outisme gediagnoseer het om 'n beduidende doel te bereik. Byvoorbeeld, "My neef is outisties, maar dit het hom nie vertraag nie. Hy is een van die beste spelers in die hoërskool-skaakspan!"
Versterk die feit dat ouers nie vir outisme moet blameer nie . Terug in die dag is moeders vir hul kinders se outisme geblameer en is hulle " yskasmoeders " genoem. Terwyl die idee gelukkig is ontbloot, glo ouers dikwels steeds dat iets wat hulle gedoen het (of nie gedoen het nie) hul kind se ontwikkelingsvertragings veroorsaak het. Dit kan behulpsaam wees om ouers te verseker dat hul kind se vertragings nie hul skuld is nie - en dat vroeë intervensie 'n werklike en positiewe verskil kan maak.