Die Nat Vadoek | Herriemerrie
Die Nat Vadoek
Ek het ‘n paar dae terug die uitdaging gegee en hier is my poging. Ek het probeer om vir ‘n verandering ‘n ligte liedjie met ‘n ligte storie te kies. Laat weet maar wat julle dink.
Die trein kom tot stilstand en die mense peul uit. Vandat Reynders & Jantjies hulle werknemers se treinkaartjies borg, doen niemand juis meer moeite om hulle motors middestad toe te sleep nie. In sy haas om die trein te verlaat loop Frederik amper die fyn, donker dametjie uit die pad.
“Jammer.” Mompel hy beskaam en storm dan na waar Reynders & Jantjies se Shuttle bussie wag. Tot sy verbasing kom die petite poppie ook in daardie rigting. Nou waarlik, daar klim sy ook in die bussie. Dit is nou maar ‘n maand wat Frederik by Reynders & Jantjies werk, maar dit is die eerste keer wat hy die meisie sien.
“Wie’s dit?” pomp hy vir Nelius in die ribbes en beduie na waar sy voor sit.
“Nat Vadoek.” Antwoord Nelius en bepaal sy aandag dadelik by sy iPhone.
“Jinne, Boet. Is jy blind? Jy kan tog nie dink jou iPhone is interessanter as die lekker stukkie daarvoor nie?” vra Frederik uit die veld geslaan.
“Vergeet van haar, Frederik.” Grinnik Nelius. “Sy val nie vir ouens van vlees en vloed nie. Sy praat nie ‘n dooie woord met iemand nie en hou haar vreeslik hoogmoedig. Sy sal nooit ‘n doppie saam met ons drink nie en sal ook nie een minuut oortyd werk nie. Sy is vandag laat, dit het seker langer as gewoonlik geneem om haar hare gisteraand te was.”
Frederik wil nog meer uitvra oor haar, maar die bussie is al reeds by die kantoor en daar is ‘n wavrag sake wat vir hom wag. Hy sal maar later moet ondersoek instel. In die volgende paar dae vind hy uit dat die Nat Vadoek eintlik Nina Vorster heet. Sy sit iewers in ‘n hoekie en werk met akte en goed. Almal verseker hom dat daar nie veel meer van haar is om te weet nie, sy is maar net so vaal soos haar werk.
Frederik probeer om haar weer onder oë te kry, maar sy is soos ‘n spook wat hom bly ontwyk. Hy probeer vroeër werk toe kom, maar nogtans het hy weinig geluk. Sy wys nooit haar gesig in die restaurant nie, sy woon nooit personeel vergaderings by nie, hy is nie eers seker waar haar kantoor is nie. Die gespottery oor sy belangstelling het gou genoeg ‘n einde gebring aan sy uitvraery. Tyd sal wel moet leer.
“Hey, Frederik!” roep een van die meisies hom met etenstyd nader.
“Ja, Bianca.” vra hy goedig, hy is ‘n man wat die skoner geslag geniet.
“Wil jy saam gaan ballet toe?” vra sy guitig.
“Ballet!” trek hy ‘n gesig.
“Ja man!” lag sy hom uit.
“Ek weet nie, Girls. Ballet is nie eintlik my ding nie.” probeer hy hom uitdraai. Die res van die ouens staan juis en bid dat hy vir hulle uitkoms moet gee.
Sandra tree laggend toe tot die stryd: “Komaan, Outjies. Ons vra julle om saam met ons te gaan kyk, nie om ‘n tutu aan te trek en self te gaan dans nie.”
“Dit is by die Nelson Mandela Teater, ons het manlike beskerming nodig.” verdedig Petro die versoek.
“Buitendien, die girls is gewoonlik baie skram geklee.” probeer Bianca hulle verder uitlok.
“Klink amper na ‘n wen-wen situasie.” begin Nelius bres gee.
“Amper is nog nie stamper nie!” gooi Derek wal.
Frederik kan nie help om te grinnik nie. ‘n Kamer vol prokureurs en dit is die beste argumente waarmee hulle vorendag kan kom.
“Derek, man, dink net. Elkeen van ons gaan twee meisies aan ons sy hê. Hoe dikwels kan jy twee girls uitneem met hulle toestemming.” terg hy die groot rugbyman goedig.
“Speak for yourself, Boet. Ek is getroud.” brom Derek.
“Nou, dan sal jy 3 vrouens moet oppas of by die huis moet bly sodat ons ridders kan speel!” bulder Nelius.
“So dit is afgespreek?”vra Petro.
“Seker maar.” antwoord Maurice, heel ingenome met die vooruitsig. Dit is nie of vrouens tou staan om saam met hom uit te gaan nie.
“Waarna gaan ons kyk?” vra Derek oorwone met ‘n oordrewe sug. “Swan Ocean of so iets?”
“Nee man, Tjop!” betig Nelius hom. “Swan Lake. Jis, die girls sal dink ons is te stupid vir kultuur.”
“Jammer om julle teleur te stel ouens, maar dit is ‘n Proudly South African Ballet. Die primadonna het dit blykbaar self geskryf.” antwoord Sandra hulle half ingedagte, klaar besig om aan die bespreking te dink.
“Plaas sê julle ons gaan eintlik sirkus toe.” lag Frederik. “Alles wat deesdae geskryf word draai mos om politiek.”
“Sirkus of nie, die stuk word baie hoog aangeskryf. Daar is sprake dat hulle moontlik internasionaaldaarmee gaan toer. So, hoeveel kaartjies moet ek kry?” vra Sandra.
Onder die gedruis van stemme probeer Frederik aan ‘n manier dink hoe hy die Nina kan betrek, maar hy sien nie kans om voor al die meisies uitmekaar geskeur te word nie.
“Lyk my almal gaan, tot die baas!” kondig Bianca bly aan.
“Almal, behalwe die Nat Vadoek.” beaam Jessica.
“Sal ons haar vra?” wonder Nadia.
“Ek het reeds.” antwoord Sandra. “Sy sal dit ongelukkig nie kan bywoon nie.”
“Jis, het jy die Vadoek iets gevra en dit oorleef?” vra Maurice.
“Ja, man. Sy is glad nie so erg soos julle dink nie. Sy is eintlik baie oulik.” lag Sandra.
“Vriende, dit is dan bevestig.” kondig Nelius vernaam aan. “Die Nat Vadoek bat vir die ander span.”
Sandra frommel ‘n stuk papier op en gooi dit na hom. “Sy dalk, maar ek nie. Nee, regtig ouens, sy is nie te onaardig as jy haar leer ken nie.”
“En JY ken haar?” vra Petro sarkasties.
“Nie eintlik nie.” gee Sandra toe. “Net hier en daar ‘n bietjie met haar gepraat.”
Daarmee moet Frederik maar tevrede wees. Plig roep in elk geval en almal moet weer hulle geld gaan verdien.
‘n Paar dae later tref die geluk Frederik. Toe hy op die trein klim sien hy haar en daar is sowaar ‘n sitplek langs haar oop. Sy is besig op haar iPad en kyk nie eers op toe hy langs haar gaan sit nie.
“Hallo, ek is Frederik.” stel hy homself voor. “Frederik Pienaar. Ek werk ook by Reynders & Jantjies.”
Sy kyk gesteurd op, maar antwoord hom tog. “Nina Vorster.” Sy probeer ‘n gaap onderdruk en bepaal weer haar aandag by die iPad.
“Bly om jou te ontmoet.” grinnik hy en steek sy hand uit. Sy bloos liggies, maar lê dan haar eie fyn hand in sy grote.
Sy is skaam en nie hoogmoedig nie dink hy bly. Hy weet nie eintlik wat om met haar te praat nie. Die stilte is egter nie hinderlik nie en hy is bly dat sy darem nie ander sitplek gaan soek nie. Hy gaan sit weer langs haar op die bus. Die keer laat die gaap hom nie onderdruk nie.
“Lang aand?” vra Frederik belangstellend.
“Nogal!” antwoord sy, maar brei nie verder uit nie.
Noudat hy weet watter trein sy neem, raak dit makliker om gereeld in haar vas te loop. Sy moedig nooit geselsies aan nie en bly eintlik afsydig. Tog sal sy altyd beleef antwoord wanneer sy aangespreek word. Die Vrydag oggend kom plons hy weer langs haar neer.
“Hallo Frederik.” groet sy hom vir die eerste keer uit haar eie uit.
“Hallo Nina.” Die klein blykie van toegeneentheid laat hom die vraag vra wat al lank in hom huiwer.
“Ons gaan almal moreaand na die ballet in Johannesburg. Wil jy nie saam met ons kom nie.” vra hy hoopvol.
Sy gaap eers voordat sy antwoord. “Dankie vir die uitnodiging, maar ek het ongelukkig reeds ander planne.”
“Wat van ‘n ander aand dalk?” probeer hy weer.
“Soos ek verstaan sluit die ballet moreaand.” antwoord sy sonder om van die iPad op te kyk.
Vervlaks dink Frederik. Net sy geluk. Dan tref dit hom dat sy nie regstreeks nee gesê het nie. Net dalk stel sy tog so effentjies belang.
“Ons hoef nie noodwendig na ‘n ballet te gaan nie. Wat van ‘n ander opvoering of dalk net ‘n fliek.”
“Dit klink lekker, maar ek gaan van volgende week af op langverlof.” antwoord sy blosend.
Voordat Frederik egter kans het om haar oor die verlof uit te vra, kom die trein tot stilstand. Nelius is op die bussie en dadelik kruip sy terug in haar dop. Nelius eis sonder meer vir Frederik op om oor die volgende aand se vervoerreëlings te praat.
Dit is skoon ‘n aardigheid om soveel karre by die kantoor te sien die volgende dag. Bianca en Sandra eis Frederik vir hulle self op. Die baas het goedgunstelik die shuttle vir die aand aangebied en daar is net ‘n paar ekstra karre nodig.
Die luidrugtige groepie kry ‘n paar kyke, maar toe die ligte verdoof begin hulle darem soos beskaafde mense met ‘n tiksel kultuur optree. Tot Frederik se verbasing geniet hy dit nogal. Hy het nie regtig geweet wat om te verwag nie, maar die musiek klink nie vir hom na ‘n kattebasaar nie. Die dansery is alles behalwe vervelig, selfs Derek se mond hang oop.
Tydens die interval probeer die mans hulle self nie eers as macho voordoen nie. Die aand is ‘n reuse sukses.
“Sandra, jy sê dit is local girls daardie?” vra Maurice.
“Ja.” antwoord sy ingenome.
“Jinne, ek wonder of mens hulle kan date.” vra Nelius.
“Hou jou in.” betig Bianca. “Hulle is in elk geval oppad Rusland toe.”
“Hulle name. Ek sal nie ‘n oog kan toemaak as ek nie hulle name ken nie.” sug Nelius.
Laggend leun Frederik oor en leen die program van die tannie wat langs hom sit. Sy leen dit goedgunstelik vir hom, waar dit dadelik deur Nelius afgevat word. Amper koorsagtig begin hy die na die dansers se name soek.
“Ah! Hier is dit.” kondig hy aan, maar Maurice het nie tyd vir formaliteite nie en hy steel die program.
“Tiaan Scholtz, Pete –“
“Nee, jou Tjop!” teken Nelius beswaar aan. “Nie die moffies nie, die girls. Veral die hoofdanser.”
“Ballerina.” wys Petro hom tereg.
“Hulle is aan die ander kant.” keer Maurice. “Nina Vorster, Tanya – “
Weer word hy hard en duidelik geonderbreek.
“Wat?” vra die meisies.
“Wat nou” vra Derek.
“Dit is die Nat Vadoek.” spel Petro dit uit.
“Onmoontlik!” besluit Bianca. “Sy het dit nie in haar nie. Sy kon nie dit geskryf en gechoreografeer het nie.”
Frederik voel hoe sy mond droog word en sy kop begin draai. Genadiglik verdoof die ligte en bring ‘n einde aan die gestryery. Dit maak perfek sin. Sy werk nie oortyd nie, want sy moet oefen. Sy kuier nie saam met die kantoor nie, want sy moet optree. Sy is soggens moeg, want die optredes hou laat aan. Net sy geluk! Om op ‘n hoogaangeskrewe ballerina verlief te raak.
Die tweede helfte verbeel hy hom dat sy net vir hom dans. Dat hy die vlerke aan haar voete is. Watter sot is hy nie om haar nie dadelik te erken nie. By hom is daar geen twyfel nie. Dit is sy.
Na die vertoning is dit ‘n stryd om sorgloos voor te kom. Is ballerinas nie veronderstel om handtekeninge uit te deel nie? Nie dat hy kans kry om uit te vind nie, die ander is haastig om by die huis te kom.
Die Maandagoggend soek hy haar te vergeefs op die trein. Sy sit seker klaar in Rusland. Hy hoop die Russiese mans haat ballet. Op die bussie word daar nog steeds bespiegel of Nina die mooi Ballerina ook bekend is as Nina die Nat Vadoek. Niemand merk eers op dat Frederik stiller as gewoonlik is nie.
Die ontvangsdame roep hom terug toe hy met ‘n halfhartige groet verby haar loop. Sy hou die A 4 koevert na hom uit wat hy in sy kantoor eenkant op die lessenaar gooi. Hy sit voor sy lessenaar en trek dan tog die koevert nader. Hy is tog nie lus om met werk te begin nie.
Binne is daar daar ‘n getekende foto van ‘n ballerina.
Dalk kan ons gaan fliek wanneer ek terug is.
As julle nog nie die liedjie geraai het nie, ek het Nina Pretty Ballerina (1973) van ABBA gebruik.
« Gewoond aan ontrou ‘n Regte Werk »
Datum : Mei 10, 2012
Kategorieë : Huiswerk, Musiek, Sondag Poging
hoendersop (17:21:49) :
Dis ‘n baie oulike storie! Ek kan nie glo dat ek nie hierdie ABBA lied ken nie. Jy het nou die bar baie hoog gestel.
Xena Phoenix (08:26:06) :
Regtig nie? Ek het verstaan dit was groot in Suid-Afrika gewees. Dit is ‘n klompie jare voor my tyd. 😉 Nee wat, die bar lê nog op die vloer.
Olga (00:02:18) :
Bravo. Kan ek maar copy and paste? Ek sal darem ;n ander liedjie bysit????
Xena Phoenix (08:29:17) :
Nice try! Skryf jou eie storie.
Olga (10:33:31) :
one can only but try.
jagternw1976 (14:37:01) :
Bleddie oulik ! 5/5
Son (15:45:35) :
Dis BAIE goed!!! Hoe moet ons ander nou voel 😦 Ek moet nou gaan begin skryf aan myne!
gerdajansen1 (17:13:14) :
fantasties, ek belowe.