Antieke stad - Inligting - 2022
Antieke stad - Geskiedenis
Tirus is 'n ou Fenisiese hawestad wat in mite bekend staan ​​as die geboorteplek van Europa (wat Europa sy naam gegee het) en Dido van Kartago (wat hulp verleen het en verlief geraak het op Aeneas van Troje). Die naam beteken 'rots' en die stad bestaan ​​uit twee dele, die belangrikste handelsentrum op 'n eiland en 'ou Tirus', ongeveer 'n half kilometer oorkant die vasteland. Die ou stad, bekend as Ushu, is gestig c. 2750 vC en die handelsentrum het kort daarna grootgeword. Mettertyd het die eilandkompleks welvarender en bevolker geword as Ushu en is dit sterk versterk.
Die voorspoed van Tirus het die aandag getrek van koning Nebukadnesar II van Babilon wat die stad vir dertien jaar in die sesde eeu vC beleër het sonder om hul verdediging te breek. Tydens hierdie beleg het die meeste inwoners van die vasteland dit verlaat weens die relatiewe veiligheid van die eilandstad. Ushu het 'n voorstad van Tirus op die vasteland geword en so gebly tot die koms van Alexander die Grote. Die Tiriërs was bekend as werkers in kleurstof uit die skulpe van die Murex -skulpvis. Hierdie pers kleurstof was hoog aangeskryf en het koninklike konnotasies in die antieke wêreld gehad. Dit het die Fenisiërs ook hul naam van die Grieke gegee - Phoinikes - wat "pers mense" beteken. Die stadstaat was die magtigste in die hele Fenisië nadat hy sy susterstaat Sidon oortref het. In die Nuwe Testament word in die Bybel na Tirus verwys, waar beweer word dat beide Jesus en Paulus die stad besoek het en steeds beroemd bly in die militêre geskiedenis van Alexander die Grote se seige. Band word deur UNESCO as 'n wêrelderfenisgebied gelys.
Band se Goue Eeu
Tirus was in die goue era rondom die 10de eeu v.G. en in die 8ste koloniseer dit ander plekke in die omgewing en geniet dit baie rykdom en voorspoed, hoofsaaklik as gevolg van 'n alliansie met Israel. Die Tyriese alliansie en handelsooreenkoms met Dawid, die koning van Israel, is geïnisieer deur die koning van Tirus, Abibaal wat die nuwe koninghout uit die legendariese seders van Libanon gestuur het (soos gesê word dat Abibaal se seun, Hiram, gedoen het vir Dawid se seun Salomo ). Hierdie alliansie het gelei tot 'n baie winsgewende vennootskap wat beide partye bevoordeel het. Volgens die historikus Richard Miles, "Hierdie transaksie het kommersieel nie net Tyrus bevoorregte toegang tot die waardevolle markte van Israel, Judaea en Noord-Sirië gebied nie, maar het ook verdere geleenthede gebied vir gesamentlike oorsese ondernemings. 'N Tyriese-Israelitiese ekspedisie het inderdaad na die Soedan en Somalië, en miskien selfs tot by die Indiese Oseaan "(32).
'N Ander ontwikkeling wat die rykdom van Tirus aangemoedig het, was blykbaar 'n godsdienstige rewolusie in die stad onder die bewind van Abibaal en Hiram, wat die god bekend as Melqart ('n vergoddelikte weergawe van Hercules) verhef het oor die tradisionele goddelike egpaar van die Feniciërs, Baal ( ook bekend as El) en Astarte (Asherah). Die voorrang van Melqart (wie se naam 'Koning van die stad' beteken) het die mag van die priesters van die tradisionele pantheon van die gode weggeneem en dit tot die beskikking van die paleis gestel. Richard Miles sê: "Dit wil voorkom asof die begeerte om die tempels op die been te bring, agter die koninklike besluit was om die tradisionele hoofgode van Tirus te vervang deur 'n nuwe god, Melqart" (32). Die gevolg was nie net 'n toename in die rykdom van die paleis nie, maar deur 'n meer doeltreffende verdeling van die rykdom, het dit die welvaart van die hele stad verhoog.
Alexander die Grote en die beleg
Die koning nou, nie die priesters nie, was die "brug tussen die tydelike en hemelse wêrelde, en die behoeftes van die hemelse gode kon ten nouste ooreenstem met die politieke nood van die paleis" (Miles, 33). Hierdie nuwe godsdiensbeleid het 'n nouer band tussen die mense van die stad aangemoedig deur hulle aan te dui as afgesonderd van die ander stadstate van Fenicië en, so, spesiaal in die oë van hul god. Miles skryf:
Die koning het selfs 'n uitgebreide nuwe seremonie voorgestel om die jaarlikse fees van Melqart te vier. Elke lente, in 'n sorgvuldig gechoreografeerde fees genaamd die egersis'n Beeld van die god is op 'n reuse vlot geplaas voordat dit ritueel verbrand is terwyl dit na die see dryf terwyl gesange deur die saamgestelde menigte gesing is. Vir die Tiriërs, net soos vir baie ander ou mense in die nabye Ooste, val die klem op die herstellende eienskappe van vuur, want die god self is nie vernietig nie, maar herleef deur die rook, en die verbranding van die beeld dui dus op wedergeboorte. Om die belangrikheid van die egersis om die interne kohesie van die Tyriese volk te handhaaf, moes alle buitelanders die stad verlaat vir die duur van die seremonie (33-34).
Dit was hierdie seremonie en die belangrikheid wat dit vir die mense inhou, wat die vernietiging van Tyre en die slagting of verslawing van die bevolking sou meebring. In 332 vC het Alexander die Grote by die stad aangekom, vars van die onderwerping van Sidon, en eis dat Tyre oorgegee moet word. Na aanleiding van Sidon se erkenning, het die Tiriërs Alexander se grootheid erken en geskenke aan hom oorhandig. Dit lyk asof dit goed gaan, en tevrede met hulle voorlegging het Alexander gesê dat hy 'n offer ter ere van hul god in die tempel van Melqart sou bring. Die Tiriërs kon dit nie toelaat nie, aangesien dit 'n heiligmaking sou wees vir 'n vreemdeling om 'n offer in die heilige huis van hul god te bring, en nog meer as die seremonie van die egersis was byderhand. Die historikus Worthington bied die volgende aan: "Azemilk, koning van Tirus, het 'n kompromis voorgestel. Tirus sou Alexander se bondgenoot word, maar hy moet op die vasteland van Old Tire, oorkant die eiland, offer. 'N Woedende Alexander stuur gesante om te sê dat dit onaanvaarbaar is en dat die Tiriërs moes oorgee. Hulle het die gesante vermoor en van hul mure af gegooi "(105). Alexander beveel toe om die beleg van Tirus.
Hy het 'n groot deel van die ou vastelandstad Ushu ontmantel, sowel as om puin, rots en bome wat omgeval het, te gebruik en die see tussen die vasteland en die eiland in te vul om 'n landbrug vir sy oorlogsmasjiene te skep. Deur die eeue daarna het dit veroorsaak dat swaar sedimentasie plaasgevind het en die eiland permanent met die vasteland verbind is, en daarom is Tirus vandag nie 'n eiland nie. Na 'n beleg van sewe maande, gebruik Alexander sy mensgemaakte weg om die mure van Tirus te verslaan en die stad in te neem. Die 30 000 inwoners van Tyre is óf vermoor óf as slawerny verkoop, en die stad is deur Alexander in sy woede verwoes omdat hulle hom so lank getart het. Die val van Tirus het gelei tot die opkoms van Kartago, aangesien die oorlewendes van die beleg, wat Alexander se toorn kon ontsnap deur omkopery of stealth, die nuwe stad in die noorde van Afrika gestig het. Na die dood van Alexander in 323 vC neem sy generaal Seleucus I beheer oor die gebied van Fenicië, insluitend Tirus, en herbou dit, maar die stad word weer in 315 vC vernietig deur Alexander se mededinger generaal Antigonus.
Die koms van Rome en agteruitgang van die band
Die Romeine het die verwoeste stad as 'n kolonie in 64 vC ingeneem, toe Pompeius die hele Fenisië aan die Romeinse Ryk geannekseer het. Tirus is herbou onder die Romeine wat ironies genoeg die stad Kartago vernietig het wat die oorlewende Tiriërs gestig het. Rome het die paaie, monumente en akwadukte gebou wat vandag nog gesien kan word, en die stad het floreer onder die Romeinse bewind, maar het afgeneem na die val van die ryk. Dit het voortgegaan as 'n hawestad onder die oostelike helfte van Rome, die Bisantynse Ryk, tot in die 7de eeu nC toe dit in die Moslem -verowering van die streek ingeneem is.
Babilon is die bekendste stad uit die ou Mesopotamië, waarvan die ruïnes in die huidige Irak 94 kilometer suidwes van Bagdad geleë is. Die naam word vermoedelik ontleen aan bav-il of bav-ilim wat, in die destydse Akkadiese taal, beteken het 'Poort van God' of 'Poort van die gode' en 'Babilon' afkomstig uit Grieks.
Die stad het sy roem (of berugtheid) te danke aan die vele verwysings wat die Bybel na dit alles ongunstig maak. In die boek Genesis, hoofstuk 11, word Babilon in die verhaal van The Tower of Babel verskyn en die Hebreërs beweer dat die stad vernoem is na die verwarring wat ontstaan ​​het nadat God veroorsaak het dat die mense in verskillende tale begin praat het sodat hulle nie in staat sou wees nie om hul groot toring na die hemel te voltooi (die Hebreeuse woord bavel beteken 'verwarring').
Babilon verskyn ook prominent in onder meer die Bybelse boeke Daniël, Jeremia en Jesaja, en veral die boek Openbaring. Dit was hierdie Bybelse verwysings wat belangstelling in Mesopotamiese argeologie en die ekspedisie van die Duitse argeoloog Robert Koldewey gewek het wat die ruïnes van Babilon in 1899 vir die eerste keer opgegrawe het.
Buiten die sondige reputasie wat die Bybel dit verleen, is die stad bekend om sy indrukwekkende mure en geboue, sy reputasie as 'n uitstekende setel van leer en kultuur, die vorming van 'n wetgewing wat die Mosaïese Wet dateer, en die hangende tuine van Babilon, wat mensgemaakte terrasse van flora en fauna was, wat deur masjinerie natgemaak is, wat deur ou skrywers as een van die sewe wonders van die wêreld genoem is.
Die Ou Stad en Hammurabi
Babilon is op 'n stadium gestig voor die bewind van Sargon van Akkad (ook bekend as Sargon die Grote) wat van 2334-2279 v.G.J. heers en beweer dat hulle tempels in Babilon gebou het (ander ou bronne dui daarop dat Sargon self die stad gestig het) ). Destyds lyk dit asof Babilon 'n klein stad was, of miskien 'n groot hawestad aan die Eufraatrivier op die punt waar dit die naaste aan die rivier die Tigris loop.
Ongeag die vroeë rol wat die stad in die antieke wêreld gespeel het, is vir hedendaagse geleerdes verlore omdat die watervlak in die streek deur die eeue geleidelik gestyg het en die ruïnes van Ou Babilon ontoeganklik geword het. Die ruïnes wat deur Koldewey opgegrawe is en vandag sigbaar is, dateer eers meer as duisend jaar nadat die stad gestig is.
Die historikus Paul Kriwaczek, onder andere geleerdes, beweer dat dit deur die Amoriete gestig is na die ineenstorting van die Derde Dinastie van Ur. Hierdie inligting en ander inligting rakende Ou Babilon kom vandag by ons op deur artefakte wat uit die stad weggevoer is na die Persiese inval of dié wat elders geskep is.
Die bekende geskiedenis van Babilon begin dus met die bekendste koning daarvan: Hammurabi (1792-1750 v.C.). Hierdie obskure Amoritiese prins het op die troon gegaan na die abdikasie van sy vader, koning Sin-Muballit, en het die stad redelik vinnig omskep in een van die magtigste en invloedrykste in Mesopotamië.
Die wetskodes van Hammurabi is welbekend, maar is slegs 'n voorbeeld van die beleid wat hy ingestel het om vrede te handhaaf en welvaart aan te moedig. Hy vergroot en verhoog die mure van die stad, doen groot openbare werke, waaronder weelderige tempels en kanale, en maak diplomasie 'n integrale deel van sy administrasie. Hy was so suksesvol in diplomasie en oorlog dat hy teen 1755 vC die hele Mesopotamië verenig het onder die bewind van Babilon, wat op hierdie tydstip die grootste stad ter wêreld was en sy koninkryk Babilonië genoem het.
Die Assiriërs, Chaldeërs en Nebukadnesar II
Na die dood van Hammurabi het sy ryk uitmekaar geval en Babilonië het in omvang en omvang afgeneem totdat Babilon in 1595 VH maklik deur die Hetiete afgedank is. Die Kassiete het die Hetiete gevolg en die stad Karanduniash herdoop. Die betekenis van hierdie naam is nie duidelik nie. Die Assiriërs het die Kassiete gevolg deur die streek te oorheers, en onder die bewind van die Assiriese heerser Sanherib (r. 705-681 v.G.J.) het Babilon in opstand gekom. Sanherib het die stad laat ontslaan, vernietig en die ruïnes verstrooi as les vir ander.
Sy uiterste maatreëls is deur die mense en veral in die hof van Sanherib beskou as goddeloos, en hy word kort daarna deur sy seuns vermoor. Sy opvolger, Esarhaddon (r. 681-669 v.G.J.), het Babilon herbou en dit in sy vorige glorie teruggekeer. Die stad het later in opstand gekom teen Ashurbanipal van Nineve (r. 668-627 v.G.J.) wat die stad beleër en verslaan het, maar dit nie in groot mate beskadig het nie en Babilon persoonlik gesuiwer het van die bose geeste wat vermoedelik was tot die moeilikheid gelei. Die reputasie van die stad as 'n sentrum van leer en kultuur was teen hierdie tyd reeds goed gevestig.
Na die val van die Assiriese Ryk, het 'n Chaldeeër met die naam Nabopolassar die troon van Babilon ingeneem en deur noukeurige bondgenootskappe die Neo-Babiloniese Ryk geskep. Sy seun, Nebukadnesar II (605/604-562 v.C.), het die stad opgeknap sodat dit 900 hektaar grond beslaan en met die mooiste en indrukwekkendste strukture in Mesopotamië gespog het. Elke antieke skrywer wat melding maak van die stad Babilon, buite diegene wat verantwoordelik is vir die verhale in die Bybel, doen dit met 'n toon van ontsag en eerbied. Herodotus skryf byvoorbeeld:
Die stad staan ​​op 'n breë vlakte, en is 'n presiese vierkant, honderd en twintig stadions in elke rigting, sodat die hele kring vierhonderd en tagtig stadions is. Alhoewel dit so groot is, is daar in grootheid geen ander stad wat dit nader nie. Dit is in die eerste plek omring deur 'n breë en diep grag, vol water, waaragter 'n muur van vyftig koninklike el in breedte en tweehonderd in hoogte styg.
Alhoewel daar algemeen geglo word dat Herodotus die afmetings van die stad sterk oordryf het (en moontlik nooit die plek self besoek het nie), weerspieël sy beskrywing die bewondering van ander skrywers van die tyd wat die prag van Babilon, en veral die groot mure, opgeteken het as 'n wonder van die wêreld. Dit was onder die bewind van Nebukadnesar II dat die hangende tuine van Babilon gebou en die beroemde Ishtar -poort gebou is. Die hangende tuine word die duidelikste beskryf in 'n gedeelte van Diodorus Siculus (90-30 v.C.) in sy werk Bibliotheca Historica Boek II.10:
Daar was ook, want die akropolis, die hangende tuin, soos dit genoem word, wat nie deur Semiramis gebou is nie, maar deur 'n latere Siriese koning om een ​​van sy byvroue te behaag, want sy is 'n Pers van ras en hunkering vir die weide van haar berge, het die koning gevra om deur die kuns van 'n aangeplante tuin die kenmerkende landskap van Persië na te boots. Die park het vier pletra aan elke kant uitgebrei, en aangesien die benadering tot die tuin soos 'n heuwel skuins gelê het en die verskillende dele van die struktuur van mekaar op 'n ander vlak opgestaan ​​het, lyk die voorkoms van die geheel soos die van 'n teater. Toe die stygende terrasse gebou is, is daar onder hulle galerye gebou wat die hele gewig van die aangeplante tuin gedra het en bietjie vir bietjie bo die ander uitgestyg het langs die benadering en die boonste galery, wat vyftig el hoog was, het die hoogste oppervlak van die park, wat gelykgemaak is aan die kringmuur van die stadskante. Verder was die mure wat ten duurste gebou is, twee-en-twintig voet dik, terwyl die deur tussen elke twee mure tien voet breed was. Die dakke van die galerye was bedek met klipbalke van 16 meter lank, insluitend die oorvleueling, en vier voet breed. Op die dak bokant hierdie balke is eers 'n laag riet gelê wat in groot hoeveelhede bitumen gelê is, oor hierdie twee bakies baksteen wat deur sement gebind is en as 'n derde laag 'n loodbedekking, sodat die vog uit die grond nie dring daaronder in. Op hierdie manier is die aarde weer opgehoop tot 'n diepte wat voldoende was vir die wortels van die grootste bome, en die grond wat gelykgemaak is, was dik beplant met bome van elke aard wat deur hul groot grootte of ander sjarme plesier kon gee aanskouer. En aangesien die galerye, elkeen wat na die ander uitsteek, almal die lig ontvang het, bevat hulle baie koninklike wonings van elke beskrywing en was daar een galery wat openinge van die boonste oppervlak bevat en masjiene om die tuin van water te voorsien, die masjiene wat die water oprig in groot oorvloed van die rivier af, hoewel niemand dit buite kon sien nie. Hierdie park was, soos ek gesê het, 'n latere konstruksie.
Hierdie deel van Diodorus se werk handel oor die semi-mitiese koningin Semiramis (waarskynlik gebaseer op die werklike Assiriese koningin Sammu-Ramat wat in 811-806 vC regeer het). Sy verwysing na ''n latere Siriese koning' volg op Herodotus se neiging om na Mesopotamië as 'Assirië' te verwys. Onlangse geleerdheid oor die onderwerp voer aan dat die hangende tuine nooit in Babilon geleë was nie, maar eerder die skepping was Sanherib in sy hoofstad Nineve. Die historikus Christopher Scarre skryf:
Die paleis van Sanherib [in Nineve] het al die gewone toebehore van 'n groot Assiriese koshuis: kolossale beskermfigure en indrukwekkend gekerfde klipreliëfs (meer as 2000 beelde in 71 kamers). Sy tuine was ook besonders. Onlangse navorsing deur die Britse assirioloog Stephanie Dalley het voorgestel dat dit die beroemde Hanging Gardens was, een van die sewe wonders van die antieke wêreld. Later het skrywers die Hanging Gardens in Babilon geplaas, maar uitgebreide navorsing het geen spore daarvan gevind nie. Sanherib se trotse weergawe van die paleistuine wat hy in Nineve geskep het, pas by die hangende tuine in verskeie belangrike besonderhede (231).
As die tuine in Babilon was, was dit deel van die sentrale kompleks van die stad. Die Eufraatrivier het die stad in twee verdeel tussen 'n 'ou' en 'nuwe' stad met die tempel van Marduk en die groot toring in die middel waar die tuine waarskynlik ook geleë was. Strate en paaie is verbreed om die jaarlikse optog van die standbeeld van die groot god Marduk beter te akkommodeer tydens die reis van sy huistempel in die stad na die nuwejaarsfeestempel buite die Ishtar -poort.
Die Persiese verowering en die agteruitgang van Babilon
Die Neo-Babiloniese Ryk het voortgegaan na die dood van Nebukadnesar II en Babilon het 'n belangrike rol gespeel in die streek onder die bewind van Nabonidus en sy opvolger Belsasar (verskyn in die Bybelse boek Daniël). In 539 vC val die ryk op die Perse onder Kores die Grote tydens die Slag van Opis. Die mure van Babilon was ondeurdringbaar en daarom het die Perse slim 'n plan bedink waarmee hulle die loop van die Eufraatrivier sou aflei sodat dit tot 'n hanteerbare diepte kon val.
Terwyl die inwoners van die stad deur een van hul groot godsdienstige feesdae afgelei is, het die Persiese leër die rivier gewaai en onder die mure van Babilon opgeruk. Daar word beweer dat die stad sonder 'n geveg ingeneem is, alhoewel dokumente uit die tyd aandui dat die mure en sommige dele van die stad herstel moes word, en miskien was die aksie nie so moeiteloos soos die Persiese verslag beweer het nie.
Onder Persiese bewind het Babilon floreer as 'n sentrum van kuns en opvoeding. Kores en sy opvolgers het die stad met groot agting beskou en dit die administratiewe hoofstad van hul ryk gemaak (hoewel die Persiese keiser Xerxes op 'n stadium verplig gevoel het om die stad na 'n ander opstand te beleër). Babiloniese wiskunde, kosmologie en sterrekunde is hoog gerespekteer en daar word vermoed dat Thales van Miletus (bekend as die eerste Westerse filosoof) moontlik daar gestudeer het en dat Pythagoras sy beroemde wiskundige stelling ontwikkel het op grond van 'n Babiloniese model.
Toe die Persiese Ryk na 200 jaar Alexander die Grote in 331 vC te beurt val, het hy ook die stad groot eerbied gegee en sy manne beveel om nie die geboue te beskadig of die inwoners te molesteer nie. Die historikus Stephen Bertman skryf:
Voor sy dood beveel Alexander die Grote dat die bobou van die ziggurat van Babilon afgetrek moet word sodat dit met groter glans herbou kan word. Maar hy het nooit geleef om sy projek te voltooi nie. Deur die eeue is die verspreide bakstene deur die boere gekanibaliseer om nederiger drome te verwesenlik. Al wat van die legendariese toring van Babel oorbly, is die bedding van 'n moerasagtige dam. (14)
Na Alexander se dood in Babilon in 323 vC, in die oorloë van die Diadochi, veg sy opvolgers oor sy ryk in die algemeen en die stad spesifiek tot op die punt waar die inwoners gevlug het vir hul veiligheid (of, volgens 'n ou berig, verplaas is). Teen die tyd dat die Partiese Ryk in 141 vC die gebied regeer het, was Babilon verlate en vergeet. Die stad het geleidelik in puin gelê en selfs tydens 'n kort herlewing onder die Sassaniese Ryk, het sy vorige grootheid nooit genader nie.
In die Moslem -verowering van die land in 650 HJ is alles wat van Babilon oorgebly het, meegesleur en mettertyd onder die sand begrawe. In die 17de en 18de eeu het Europese reisigers die omgewing begin verken en met verskillende artefakte huis toe gekeer. Hierdie spykerskrifblokke en standbeelde het gelei tot 'n toenemende belangstelling in die streek, en teen die 19de eeu het 'n belangstelling in Bybelse argeologie manne soos Robert Koldewey gelok wat die ruïnes van die eens groot stad van die Poort van die Gode ontbloot het.
Met bewyse van voortdurende besetting gedurende die afgelope 10 000 jaar, het die stad Jerigo Dit is een van die oudste nedersettings in die wêreld. Dit het sy sukses grootliks te danke aan onderwaterbronne wat baie vrugbare grond in 'n andersins dorre woestyn skep. Die ligging by die kruising van groot handelsroetes het dit een van die vooruitstrewendste stede in die antieke wêreld gemaak.
Dit word erken vir sy palmbome (as gevolg van die vrugbare grond), sy hoogte (van die voortdurende bou van nuwe stede bo -op die ou) en sy massiewe mure. Argeologiese opgrawings in Jerigo het die grootte en belangrikheid daarvan vir die antieke wêreld as 'n belangrike handelsentrum bevestig. Dit het wel mure, en die mure het wel geval, maar vir duisende jare was Jerigo een van die belangrikste stede ter wêreld. Vra maar vir die mense wat vandag nog daar woon.
Die Puniese oorloë
Dit staan ​​ook bekend as die Kartagoense oorloë, en dit was 'n reeks van drie oorloë wat tussen die Puniese ryk en die Romeine gevoer is. Soos enige ander oorlog, was die doel agter hierdie oorloë om meer mag te verkry. Beide koninkryke wou die oorhand kry om Sicilië te regeer en die supermoondheid van die Middellandse See -gebied te word. Hierdie oorloë het oor 120 jaar gestrek en geëindig met Kartago wat op die knieë geval het voor die magtige Romeine.
Nadat die oorloë geëindig het, het niks in Kartago oorgebly nie. Die stad is heeltemal platgeslaan - geboue is vernietig en duisende inboorlinge is dood. Volgens 'n mite het die Romeine die verwoeste stad verlaat soos dit is en sout in hul grond gesaai sodat die lande nooit opbrengs kon lewer nie. Daar is egter geen bewyse om hierdie mite te bewys nie.
Die Antieke Stad
Griekeland en Rome was tipies stedelike samelewings. Antieke kultuur, politiek en samelewing het ontstaan ​​en ontwikkel in die konteks van die polis en die civitas. In die moderne geleerdheid was die antieke stad onderhewig aan intense debatte weens die sterk verband tussen Westerse denke tussen urbanisme, kapitalisme en moderniteit. In hierdie boek gee Arjan Zuiderhoek 'n oorsig van die belangrikste kwessies wat in hierdie debatte ter sprake is, asook 'n skets van die belangrikste kenmerke van Griekse en Romeinse stede. Hy voer aan dat die antieke Grieks-Romeinse stad inderdaad 'n baie spesifieke vorm van verstedeliking was, maar dat dit nie impliseer dat die antieke stad op een of ander manier 'beter' of 'minderwaardig' was as vorme van verstedeliking in ander samelewings nie, net (interessant) anders . Die boek is hoofsaaklik gemik op studente uit die antieke geskiedenis en algemene lesers, maar ook op geleerdes wat in ander tydperke en plekke aan urbanisme werk.
Bied 'n kort en toeganklike oorsig van sommige van die belangrikste wetenskaplike debatte oor die antieke stad
Bied 'n oorsig van die belangrikste kenmerke van Griekse en Romeinse stede (hul politiek, samelewing, ekonomie, stedelike ruimte, ensovoorts)
Argumenteer vir die historiese spesifisiteit van die antieke stad in vergelyking met stede in ander tydperke en plekke en dra dus by tot die voortgesette debatte oor die aard van die antieke stad en pre-moderne stede in die algemeen
3de dinastie van Ur, 22ste - 21ste eeu vC
Tot die volgende periode behoort die van die 3de dinastie van Ur, toe Ur weer die hoofstad van 'n ryk was, tot die belangrikste argitektoniese monumente wat op die terrein bewaar gebly het. Die belangrikste hiervan is die ziggurat, 'n massiewe moddersteen met drie verdiepings, gekonfronteer met verbrande bakstene in bitumen, net soos 'n getrapte piramide op die top daarvan 'n klein heiligdom, die bedkamer van die maangod Nanna (Sin), die beskermheer godheid en goddelike koning van Ur. Die laagste trap meet ongeveer 64 x 46 meter aan sy voet, en sy hoogte was ongeveer 40 voet. Aan drie kante het die mure, verlig deur vlak steunpunte, helderroos. Op die noordoostelike gesig was drie groot trappe, elk van 100 trappe, een wat reghoekig uit die middel van die gebou uitsteek, twee teen die muur leun en al drie bymekaarkom in 'n poort tussen die eerste en die tweede terras. Hieruit lei 'n enkele trap opwaarts na die boonste terras en na die deur van die klein heiligdom van die god. Die onderste deel van die ziggurat, gebou deur Ur-Nammu, die stigter van die dinastie, was verstommend goed bewaar genoeg van die boonste gedeelte wat oorleef is om die herstel seker te maak.
Die opgrawings het getoon dat Sumeriese argitekte teen die derde millennium voor Christus kennis gemaak het met die kolom, die boog, die gewelf en die koepel - dit wil sê met al die basiese vorme van argitektuur. Die ziggurat het sy verfynings vertoon. Die mure skuins almal na binne, en hul hoek, tesame met die noukeurig berekende hoogtes van die opeenvolgende fases, lei die oog na binne en opwaarts, die skerper helling van die trappe beklemtoon die effek en vestig die aandag op die heiligdom, die godsdienstige fokus van die hele groot struktuur. Verrassend genoeg is daar nie 'n enkele reguit lyn in die struktuur nie. Elke muur, van basis na bo en horisontaal van hoek tot hoek, is 'n konvekse kromme, 'n kromme wat so effens is dat dit nie duidelik is nie, maar gee vir die oog van die waarnemer 'n illusie van sterkte waar 'n reguit lyn onder kon lyk. die gewig van die bobou. Die argitek gebruik dus die beginsel van entasis, wat deur die bouers van die Parthenon in Athene herontdek sou word.
Die antieke stad Pompeii- Geskiedenis & feite
Hoe het die stad Pompeii moontlik gelyk voordat dit noodlottig vernietig is.
Van die skaduwee wat die berg voorsien het, tot die lewens wat ontstaan ​​het as 'n handelsentrum, tot die groot geboue, Pompeii was 'n besienswaardigheid. Hierdie artikel kyk na die geskiedenis en feite rondom die opkoms en ondergang van die groot en antieke stad Pompeii.
Pompeii Geskiedenis – Nedersetting in Kampanië
Die gebied wat Pompeii geword het, was aanvanklik gedurende die Bronstydperk deur individue op 'n skerp aan die delta van die rivier Sarno beset. Hierdie streek en sy omliggende gebiede het vrugbare vulkaniese grond en goeie weersomstandighede gehad wat baie belowend was vir die boerdery. Olywe en druiwe was 'n paar van die plante waaroor die land gewild was.
Die aanvanklike koloniste was onbewus daarvan dat die skerp waarop hulle ontdek het en waarop hulle gebou het, gevorm is uit 'n ou vulkaniese uitbarsting. Volgens Servius kom die naam Pompeii van "pomp". 'Pumpe ' beteken op sy beurt 'n herinnering aan Hercules se triomf oor die reuse. Die stad Herculaneum, wat naby Pompeii was, is ook vernoem na die mite van Hercules se stryd met die reuse.
Samnietiese tydperk en Romeinse heerskappy
Teen die 8ste eeu vC het die Grieke hulle in Campania gevestig. Etruske het ook daar gewoon totdat hulle teen die Grieke en Syracusan verloor het in 'n botsing wat in 474 vC by Cumae plaasgevind het. Daarna het die individue van Samnite, inwoners van die berg, deurgedring en die mag in daardie gebied oorgeneem. Die Samniet het in die 4de eeu vC onder mekaar geveg, wat dan tot oorloë gelei het. Die oorloë is van 343 vC tot 290 vC gevoer, en sodoende het die invloed van die Romeine in die gebied begin. Rome het 'n oog vir Pompeii gehad en die stad het voorspoedig geword.
Teen die tweede eeu vC het hulle begin met die bou van groot geboue in die omgewing. Pompeii het 'n losstaande denkwyse gehad vanweë die Samnitiese wortels oor die heerskappy van die Romeine. Na 'n Samnitiese opstand in Pompeii, het 'n Romeinse generaal, Sulla, dit reggekry deur die stad te beleër. In 80 vC het Sulia die kolonie Venus daar gevestig en 4000 tot 5000 soldate na die stad migreer. Terwyl die stad weer floreer, begin hulle 'n plaaslike senaat. Verskeie infrastruktuurprojekte het ontstaan. Hulle het byvoorbeeld 'n nuwe amfiteater (wat 5 000 toeskouers kon huisves) en 'n odeon (antieke Griekse en Romeinse geboue wat bedoel is vir sang en ander uitvoerende kunste) gebou, wat ongeveer 1500 mense kon huisves.
'N Bloeiende handelsentrum
Pompeii het 'n belangrike hawe aan die Baai van Napels geword. Aceria, Nucerai en Nola, wat kolonies rondom Pompeii was, het hul produkte deur die stad oorgedra om oor die hele ryk versprei te word. Van die invoer was uie, vissous, okkerneute, amandels, appelkose, kool en wol. Die uitvoer het sy, speserye, vreemde vrugte, wilde arena -diere en sandelhout ingesluit. Slawe is ook verruil vir arbeid op plase en plaasverwante aktiwiteite. Die maaltye van die burgers van Pompeii het ook voedsel soos slakke, beesvleis, suurlemoen, vark, boontjies en oesters ingesluit.
Wat argitektuur betref, was daar 'n muur rondom Pompeii met talle poorte. Daar was ongeveer drie gange wat die verkeer van voertuie en voetstukke verdeel het.
Die berg Vesuvius ontwaak
Op 5 Februarie, 62 nC, het 'n monolitiese seism plaasgevind rondom die gebied van die berg Vesuvius. Dit was die eerste tekens dat die berg weer ontwaak het. Die seism, wat baie historici vandag op die 7,5 met behulp van die Richter -skaal op 7 vasmaak, het die naburige dorpe verwoes. Gedeeltes van Napels, wat 20 kilometer ver was, is vernietig. Net 'n klein aantal strukture het vernietiging in Pompeii vermy. Die mure van die stad, tesame met huise en tempels, het gebreek. Brande het dele van die stad verwoes en giftige gasse wat vrygestel is, het skape in die aangrensende landelike gebiede doodgemaak.
Daar word geglo dat die aantal sterftes in duisende was. Die stad se waterstelsel is erg geraak en die pype onder die grond en waterleiding is ook beskadig. 'N Aansienlike aantal inwoners het die stad verlaat. Na alles is herstelwerk in die stad aangebring, en die lewe het geleidelik na die normale kant toe gegaan.
Voorspel tot die verwoestende uitbarsting van 79 nC
Dit lyk asof die inwoners nie bekommerd was nie, hoewel seismiese aktiwiteite die volgende dekade of wat aan die gang was. Die lewe en heropbou uit die ramp van 62 CE duur tot 79 CE toe ongewone gebeurtenisse in die hoogsomer begin gebeur het.
Dooie visse dryf op die oppervlak van waterliggame. Die putte en die bronne het onverklaarbaar opgedroog en die wingerdstokke van die hange op die berg Vesuvius het raaiselagtig neergesak en gesterf. Die frekwensie van seismiese aktiwiteite het die hoogte ingeskiet, al was dit nie so sterk nie. Alhoewel sommige van die inwoners uit die stad verhuis het, was 'n groot aantal van hulle nie bekommerd oor die gebeure wat aan die ontwikkel was nie. Omdat hulle dit nie geweet het nie, sou hulle 'n rampspoedige gebeurtenis beleef.
Vulkaniese uitbarsting - 79 nC
'N Groot knal dui sterk daarop dat magma wat oor 'n millennium opgebou is, uiteindelik deur Vesuvius se krater gestroom het. Volgens die tradisionele datum het dit in die oggend van 24 Augustus 79 nC gebeur. Daar was egter 'n onvolledige inskripsie wat op die grond in 2018 CE gevind is, wat daarop dui dat die uitbarsting middel Oktober plaasgevind het.
Uit die vulkaan het vuur saam met rook gebars. Destyds het dit gelyk asof die berg net onskuldige vuurwerke pronk, maar teen die middag het die uitbarsting van die Vesuvius begin. 'N Volle kegel van die berg vlieg weg as gevolg van die geweldige opgeboude druk en ontploffing, en 'n sampioenvormige wolk met deeltjies pimpstene het 'n hoogte van 27 myl na die hemel geklim. Die krag van die ontploffing is na raming honderdduisend keer sterker as die atoombomme wat in 1945 HOS in Hiroshima en Nagasaki, Japan, veroorsaak het.
As van die ontploffing het op Pompeii begin neerstort. Dit was nie swaar nie, maar die digtheid daarvan het dit so aangenaam gemaak dat die plek binne enkele minute in diepte van 'n sentimeter as lê. Mense het probeer om die stad te verlaat, en sommige het ook skuiling gesoek waar dit beskikbaar was. Diegene wat geen toevlug kon vind nie, het dringend probeer om bo die voortdurend veranderende lae van vulkaniese stof te bly.
Nog 'n enorme ontploffing het later die middag hard in die atmosfeer geklink. Dit versprei 'n aspil wat 6 myl groter was as die vorige wolk. Die as wat gereën het, bevat klippe wat swaarder was as dié van die aanvanklike uitbarsting. Die vulkaniese stof wat die stad heeltemal omhul het, was op hierdie stadium meters diep. Die strukture het gebreek weens die versamelde gewig. Mense het toevlug geneem naby mure en onder trappe vir veiligheid, sommige klou aan hul geliefdes vas, terwyl ander hul waardevolste besittings in hul greep gehad het. Die reusagtige wolk wat hierbo sweef, sak om 23:00 vanweë sy gewig af. Dit klop deur die stad in ses verwoestende golwe van hiperverhitte as met lug wat al die teenwoordige inwoners versmoor en verskroei. Terwyl as voortdurend neergestort het, was die stad wat eens lewendig was, diep gedompel en uitgewis van die planeet.
Herontdekking en argeologie
In 1755 nC is Pompeii weer vasgestel toe die bou van die Sarno-kanaal begin het. Plaaslike berigte oor 'die stad' is waargemaak toe 'n hele stad onder 'n paar meter vulkaniese afval gevind is. Pompeii het toe 'n belangrike toeristeplek geword tydens die stylvolle Grand Tour vir beroemde besoekers soos Stendhal, Goethe en Mozart.
Stendhal het goed gevaar om die ongewone en sterk indruk op te vang om nuwe besoekers te help om geestelike foto's van die verlede te kry toe hy geskryf het '… hier voel jy asof jy, net deur daar te wees, meer van die plek weet as enige ander geleerde'.
Afgesien van argitektoniese oorblyfsels, het boekmanne van Pompeii die geleentheid gehad om 'n paar seldsame historiese artefakte uit te grawe, 'n werklike juweel van data wat hulle 'n ongeëwenaarde perspektief op die verlede gee. Byvoorbeeld, die aantal bronsbeelde het boekmanne laat deurskemer dat die materiaal gewoonlik in die kuns van die Romeine gebruik is as wat vroeër geglo is.
Gegewens uit 'n ryk bron met behulp van skeletreste en gipsverbande van die oorledene in die vulkaniese stof, bewys dat die burgers slegte tande gehad het as 'n probleem. Tandkaries en absesse wat veroorsaak word deur te versoete etes, het probleme ondervind, tesame met tuberkulose. Malaria en brucellose was ook dominant. Sommige van die skeletreste van slawe, wat ondanks die ramp nog in kettings gevind is, vertel 'n jammerlike verhaal van langdurige ontsteking van gewrigte, ondervoeding en misvorming wat veroorsaak word deur oorwerk.
Die heropbou van die daaglikse lewe van die stadsmense is moontlik gemaak deur die ryk rekeninge wat goed bygehou word. Dit is 1 000 sekondes van verkiesingskennisgewings en 100 van was tablette, wat meestal verband hou met geldelike transaksies. Amfora -etikette, graffiti en grafgrawings was ekstra waardevolle bronne. Hierdie bronne is gewoonlik ook geskik vir historici, en ook hul diversiteit. Dit gee begrip vir kultuursektore (slawe, die lae klas, vroue en gladiators) wat gereeld oor die hoof gesien word of onvoldoende aangepak word in geskrifte wat gewoonlik oorleef word, soos akademiese boeke en wettige dokumentasies.
Die kenmerkende argeologiese bewyse wat uit Pompeii verkry is, gee ons die minste kans om die werklike sienings, verwagtinge, ellende, geestigheid en selfs 'n soortgelyke normaliteit van die inwoners wat in die verlede in Pompeji bestaan ​​het, te herskep.
Die naamkonvensies met betrekking tot die verhaal van "Troy" is redelik kompleks. In die Griekse mitologie het Tros die kolonie Troas aan die Anatoliese kus (hedendaagse Turkye) gestig, en die stad Ilios is gestig deur sy seun Ilus.   In Grieks is dit algemeen om 'n paar eiename te feminiseer deur hul einde te verander na -ia, soos Troia. Ilios is gelatiniseer tot Ilium, en Troas is in Troy verengels.
Daar is bewyse van 'n stad met soortgelyke name in die werklike, historiese Anatolië. Byvoorbeeld, die grootste deel van die skiereiland is destyds beheer deur die Hetitiese ryk, en daar is 'n dokument wat blykbaar verwys na 'n verdrag tussen hulle en 'n koning Alaksandu van 'n stad met die naam Wilusa.Sommige moderne geleerdes meen dat Wilusa Ilios (Troy) was, die W in vroeër Grieks was verlore na die Bronstydperk.  Aleksandu is natuurlik opmerklik omdat dit tydens die Trojaanse Oorlog soortgelyk was aan Alexandros (Parys) van Ilium/Troy, hoewel die verdrag minstens vyftig jaar voor die tradisionele tyd van die gebeurtenis dateer. 
Homeriese Troy verwys hoofsaaklik na die stad wat in die Ilias, een van die vroegste literêre werke van die Western Canon. Die Ilias is 'n oorspronklike mondelinge gedig wat in sy eie dialek van antieke Grieks saamgestel is in daktieliese heksameter, wat tradisioneel vermoedelik deur 'n blinde digter van die Anatoliese Griekse kus, Homeros, saamgestel is. Dit dek die 10de jaar van 'n oorlog teen Troje wat deur 'n koalisie van Achaeërs, of Griekse, state onder leiding van 'n hoë koning, Agamemnon van Mykene, gevoer is. Die stad is verdedig deur 'n koalisie van state in die Dardanelles en Wes -Anatoliese gebied onder 'n ander hoë koning, Priam, wie se hoofstad Troje was. Die oorsaak van die oorlog was die ontwyking van Agamemnon se broer se vrou, Helen, met Parys, 'n prins van Troje.
Na die literêre tyd van die gedig, is die stad verwoes toe die Grieke voorgegee het om te vertrek nadat hulle 'n groep soldate in 'n reusagtige houtperdmonument, wat die Trojane binne die mure gebring het, afgesonder het. [nota 4] In die nag verlaat hulle die perd en maak die hekke oop vir die nabygeleë Achaeërs. Troje is verbrand en die bevolking is geslag, hoewel baie ander lotgevalle gehad het.
Behalwe die Ilias, daar is verwysings na Troy in die ander groot werk wat aan Homerus toegeskryf word, die Odyssee, sowel as in ander antieke Griekse letterkunde (soos Aeschylus Oresteia). Die Homeriese legende van Troje is deur die Romeinse digter Virgil in syne uitgewerk Aeneis. Die val van Troje met die verhaal van die Trojaanse perd en die offer van Polyxena, Priam se jongste dogter, is die onderwerp van 'n latere Griekse epos deur Quintus Smyrnaeus ("Quintus of Smyrna").
Die Grieke en Romeine het die historisiteit van die Trojaanse Oorlog en die identiteit van Homeriese Troje met 'n plek in Anatolië op 'n skiereiland genaamd die Troad (Biga -skiereiland) aanvaar. Alexander die Grote het die terrein byvoorbeeld in 334 vC besoek en daar opgeoffer by grafte wat verband hou met die Homeriese helde Achilles en Patroclus. In die boek Piri Reis Kitab-ı Bahriye (Book of the Sea, 1521), waarin baie hawens en eilande van die Middellandse See beskryf word, word in die beskrywing van die eiland Tenedos melding gemaak van Troy en sy ruïnes, aan die oewer van die eiland. 
In die Ilias, het die Achaeërs hul kamp opgeslaan naby die monding van die rivier die Scamander (moderne Karamenderes),  waar hulle hul skepe gestrand het. Die stad Troje self het op 'n heuwel oorkant die vlakte van Scamander gestaan ​​waar die gevegte van die Trojaanse oorlog plaasgevind het. Die plek van die antieke stad is vandag ongeveer 5 kilometer van die kus af, maar 3000 jaar gelede was die monding van Scamander baie nader aan die stad,  wat uitloop in 'n groot baai wat 'n natuurlike hawe gevorm het. sedertdien gevul met alluviale materiaal. Onlangse geologiese bevindings het die identifisering van die ou Trojaanse kuslyn moontlik gemaak, en die resultate bevestig grootliks die akkuraatheid van die Homeriese geografie van Troje. 
In November 2001 het die geoloog John C. Kraft van die Universiteit van Delaware en die klassisist John V. Luce van Trinity College, Dublin, die resultate van ondersoeke, wat in 1977 begin is, na die geologie van die streek voorgelê.  Hulle vergelyk die huidige geologie met die landskappe en kuskenmerke wat in die beskryf word Ilias en ander klassieke bronne, veral die van Strabo Aardrykskunde, en tot die gevolgtrekking gekom dat daar 'n gereelde ooreenstemming is tussen die ligging van Schliemann's Troy en ander plekke soos die Griekse kamp, ​​die geologiese bewyse, beskrywings van die topografie en verslae van die geveg in die Ilias. 
Gedurende die Griekse donker eeue wat gevolg het op die val van Troje, het skryf in Griekeland verdwyn in die tydperk tussen die verlating van Lineêre B en die skepping van die Griekse alfabet. Daar is gevolglik geen historici uit die tydperk nie. Skrywe verskyn weer in die Argaïese Griekeland. In Klassieke Griekeland het baie historici bestaande mondelinge verslae van die Trojaanse Oorlog opgeteken soos wat dit in die mondelinge tradisie oorleef het. Hierdie geskiedenis bied 'n omvang van ongeveer twee eeue, vanaf die datum van Duris van Samos in 1334 vC tot die datum van Ephoros van Kyme in 1135 vC in Aeolis. Blegen verkies die 1184 v.C. -datum van Eratosthenes, wat destyds die gunsteling was.  [nota 5] Of die argeologie by hierdie omvang pas of nie, en hierdie datums sou later deur opgrawing bepaal word.
Die soektog na Troy Edit
Met die opkoms van die kritieke geskiedenis, is Troje en die Trojaanse Oorlog aan die legende oorgedra. [nota 6] Nie almal was dit egter eens met hierdie siening nie. Dissidente glo die Ilias, Odyssey, en ander Griekse tekste wat die Trojaanse Oorlog as historiese rekords beskryf het, sou die eerste argeoloë in Troje word. Eeue lank was die ware ligging van antieke Troy die onderwerp van belangstelling en bespiegeling.  Reisigers in Anatolië het na moontlike plekke gesoek. Vanweë sy naam was die Troad -skiereiland hoogs verdag.
Vroeë moderne reisigers in die 16de en 17de eeu, waaronder Pierre Belon en Pietro Della Valle, het Troy geïdentifiseer met Alexandria Troas, 'n verwoeste stad ongeveer 20 kilometer suid van die huidige aanvaarde plek.  Aan die einde van die 18de eeu identifiseer Jean Baptiste LeChevalier 'n plek naby die dorp Pınarbaşı, Ezine, 'n heuwel ongeveer 5 kilometer suid van die huidige aanvaarde plek. Gepubliseer in sy Voyage de la Troade, dit was die algemeenste aanvaarde teorie vir byna 'n eeu. 
In 1822 was die Skotse joernalis Charles Maclaren die eerste om met vertroue die posisie van die stad soos dit nou bekend is, te identifiseer.   In die tweede helfte van die 19de eeu het argeologiese opgrawings van die terrein begin, wat vermoedelik Homeriese Troje was. Aangesien die Ilias in elke kurrikulum in die Griekse taal ter wêreld geleer word, het die belangstelling in die webwerf onophoudelik gegroei. Homeriese kenners memoriseer dikwels groot dele van die gedig. Literêre aanhalings is algemeen. Sedert die Calvert -familie met opgrawings by Hisarlik begin het, het honderde belangstellendes daar opgegrawe. Gelukkig is alle opgrawings uitgevoer onder die bestuur van sleutelpersone wat dit 'argeoloë' noem. Hulle opgrawings is verdeel in die fases wat hieronder beskryf word. Soms was daar dekades tussen fases. Die belangstelling in die webwerf is vandag so sterk soos altyd. Verdere planne vir uitgrawing het in die afsienbare toekoms geen einde nie.
The Calverts Edit
Frank Calvert is gebore in 'n Engelse Levantynse familie op Malta in 1828. Hy was die jongste van ses seuns en een dogter gebore aan James Calvert en sy vrou, die voormalige Louisa Lander, die suster van Charles Alexander Lander, James se sakevennoot. In sosiale status was hulle van die aristokrasie. James was 'n ver familielid van die Calverts wat Baltimore, Maryland, gestig het  en Louisa was 'n direkte afstammeling van die Campbells of Argyll (Skotse stamlede).  Omdat hulle geen rykdom geërf het nie, het hulle na die kolonies gegaan, in 1815 in die Ottomaanse Smirna getrou en hulle gevestig in Malta, wat van die Franse na die Britse Ryk verander het met die Verdrag van Parys (1814). Hulle het met die 'bevoorregte' sosiale kringe van Malta verbind, maar hulle was arm. James het die pos- en graankantore van die staatsdiens aangestel. 
Die gesin beskou homself as 'n enkele onderneming. Hulle het eiendom gedeel, mekaar bygestaan, saam gewoon en gemeenskaplike belange gehad, waarvan een die oudhede van die Troad was. Hulle het nie goed gevaar in Malta nie, maar in 1829 het die Dardanelles -streek 'n opswaai van sy sakesiklus ondergaan weens historiese omstandighede. Die Griekse Onafhanklikheidsoorlog sou deur die Verdrag van Konstantinopel (1832) ten gunste van 'n onafhanklike staat gesluit word. Die Levant Company, wat 'n monopolie op handel deur die Dardanelle gehad het, is beëindig. Die prys in pond van die Turkse piastre het gedaal. 'N Veelvoudige toename in Britse verkeer deur die seestraat word verwag. 'N Nuwe soort werk verskyn skielik: die Britse konsul in die Dardanelle, wat rykdom meegebring het.  [nota 7]
Charles Lander Redigeer
Charles Lander het aansoek gedoen en is in 1829 as Britse konsul van die Dardanelle aangestel. Hy het vyf tale gepraat, die streek goed geken en die beste verbindings gehad. 'N Ry nuwe konsulêre kantore word in Çanakkale aan die oewer van die seestraat gebou. Hy was eers arm. In 1833 koop hy genoeg huis in die stad om die seuns van sy suster uit te nooi om by hom aan te sluit. Sonder uitsondering het hulle die huis op 16 verlaat om by die huis van hul oom onderrig te word in die konsulêre posisies. Frederick, die oudste, het gebly om Charles by te staan. Die jongste, Frank, by die skool in Athene, het laas aangekom, maar sy belangstelling in argeologie het hom in 'n ander loopbaan gelei. 
Çanakkale was 'n bloeiende stad. In 1831 trou Lander met Adele, 'n kort, maar idilliese verhouding wat hulle drie dogters vinnig agtereenvolgens gegee het. Toe die Calverts begin aankom, was dit moeilik om kwartale in die oorvol stad te vind. Die Turkse boukode wat houtgeboue vereis het, was aansteeklik.  Die gesin het aan een brand ontsnap met niks anders as die klere wat hulle aangehad het nie.  Lander se versameling boeke oor die Troad is totaal vernietig. In 1840 het Lander 'n tragedie beleef toe sy vrou, Adele, in haar veertigerjare oorlede is en drie klein kinders agtergelaat het. Hy het hierdie keer gekies om sy boedel te vestig, en maak Frederick sy wettige erfgenaam, voog van sy kinders en mede-eksekuteur (saam met homself).
Lander het hom toegewy aan die konsulêre diens en die besonderhede van die landgoed en die verantwoordelikhede daarvan aan Frederick oorgelaat. Die gesin het ryk geword op die gelde wat die vaartuie betaal het. Toe Frank in 1845  saam met sy suster aankom, het hy niks te doen gehad nie. Teen hierdie tyd het die gesin 'n nuwe biblioteek gehad. Met sy boeke het Frank die Troad verken.  Hy en Lander het versamelaars geword. Die vroue in die gesin het ook 'n ondersteunende rol gespeel.
Frederick Calvert Edit
Lander sterf in 1846 aan 'n koors wat endemies in die streek is, en laat Frederick as eksekuteur van die testament en die gesinshoof agter. In 1847 neem hy die konsulêre posisie van sy oom aan. Hy was ook 'n agent van Lloyd's van Londen, wat skeepsvragte verseker het. Ondanks Frank se jeug begin hy 'n belangrike rol speel in die konsulêre gesin, veral toe Frederick weg was.  'n Paar jaar voor die dood van Lander neem die bevolking van Çanakkale toe, van 10 000 in 1800 tot 11 000 in 1842.  Die Britte het ongeveer 40 gesinne getel.  Die toename in skeepsverkeer het voorspoed beteken vir die Calverts, wat die skepe van verskeie nasies, waaronder die Verenigde State, bespoedig het. Hulle het ander ambisies gehad: James William Whittall, Britse konsul in Smyrna, het sy leerstellings oor die 'Trojan Colonization Society' versprei (nooit meer as 'n idee nie) wat 'n invloed gehad het op die Calverts, wat hy besoek het. 
Calvert beleggings in die Troad Edit
In 1847 belê Frederick die wins van die familieonderneming in twee groot stukke in die Troad, wat duisende hektaar beloop.  [nota 8] Hy stig 'n maatskappy, Calvert Bros. en Co, 'n "uitgebreide familieonderneming."  Die eerste aankoop was 'n plaas in Erenköy, aan die kus, halfpad tussen Çanakkale en Troy. Frederick gebruik dit as 'n stasie vir skepe wat nie Çanakkale kon maak nie. Die gebied was 'n teiken vir Griekse immigrasie. Die gesin het geldleners geword en slegs aan Grieke geleen teen 'n hoë rentekoers (20%). 
Frederick het ook 'n plaas gekoop wat hy van plan was om te werk, die Batak Farm (vernoem na die Batak -vleilande), wat later deur Frank verander is na Thymbra Farm, omdat hy geglo het dat dit die plek was van Homeriese Thymbra, waarna die Thymbra -poort van Homeriese Troje genoem. Dit was geleë in 'n verlate dorpie met die naam Akça Köy, 6,4 km (4 myl) suidoos van Hisarlik. Die plaas was die laaste van die dorp. Dit het die koppies en eikels van Quercus macrolepis, die Valonia -eik, geoes en bemark, waaruit valonia, 'n verbinding wat gebruik word in kleur en looiery, onttrek word. Die plaas het ook katoen en koring grootgemaak en perde geteel. Frederick het die ploeg voorgestel en die vleie gedreineer. Die plaas het uiteindelik beroemd geword as 'n wegstasie vir argeoloë en die tuiste van die Calvert -versameling oudhede, wat Frank in 'n verborge kamer toegesluit gehou het. Die hoofhuis met verskeie gaste -slaapkamers was geleë op 'n lae rant in 'n kompleks met verskeie buitegeboue. Dit was meer 'n herehuis wat deur plaaswerkers en huisbediendes bedryf word.
In 1850–1852 het Frederick die koshuisprobleem opgelos deur 'n herehuis in Çanakkale vir hom te laat bou. Na bewering is twee Turkse huise saamgestel, maar die Turkse huise moes van hout wees. Hierdie een was van massiewe klip, wat aan buitelanders toegelaat is, en is gedeeltelik op vulstortings in die seestraat geplaas. Dit was waarskynlik die lengte van twee Turkse huise. Dit was die belangrikste gebou van die stad totdat dit in 1942 verwyder is weens vroeëre aardbewings. Die laaste van die Calvert -afstammelinge wat nog in die streek was, het dit in 1939 aan die stad afgestaan. Die stadsaal is toe op die perseel gebou. Die groot tuine van die herehuis het 'n openbare park geword. 
Die hele gesin van die tyd het permanent in die herehuis gaan woon, wat nooit klaar was nie. Dit was byna altyd beset deur besoekers en sosiale geleenthede. Die Calverts het 'n toergidsonderneming begin wat besoekers deur die hele Troad gelei het. Frank was die hoofgids. Die vroue het musiekblyspele gehou en in die salonne gesing. Die huis lok 'n stroom uitstaande besoekers, elk met 'n teorie oor die ligging van Troy. Frederick was egter nie daar vir die opening van die huis nie. Na 'n val van 'n perd in 1851, het komplikasies hom gedwing om 18 maande lank mediese hulp in Londen te soek,  die eerste in 'n reeks rampe. Hy was terug in 1853.
Krimoorlog debakel Redigeer
Die Krimoorlog het in Oktober 1853 begin en het tot Februarie 1856 geduur. Rusland het die grens van die Donau van die Ottomaanse Ryk, insluitend die Krim, willekeurig beset, en Brittanje en Frankryk het militêre hulp aan die Ottomane verleen. Die agterkant van die konflik was Istanbul en die Dardanelle. Brittanje het sterk staatgemaak op die Levantynse gesinne vir interaksie, intelligensie en leiding. Edmund Calvert was 'n Britse agent, maar dit was nie die roeping van Frederick nie. Nie lank na sy terugkeer nie, is die aanvanklike Britse ekspedisiemag van 10 000 man in skepe in die seestraat gehou, sonder om te bivak, geen voorraad en 'n kommissariaat van vier nie-Turkse sprekers. 
Die Britse leër het sedert Wellington 'n laagtepunt van doeltreffendheid bereik.  Alhoewel dit die parlement se verantwoordelikheid was, het die feit dat die kroon die voorreg op bevel behou het, hulle laat huiwer om dit by te werk, uit vrees dat dit teen hulle gebruik sou word.  Een van die grootste probleme was die versplintering van die administrasie in ''n aantal aparte, afsonderlike en wedersyds onafhanklike owerhede', met min sentralisering.  Daar was altyd kwessies oor wie in beheer was en wat hulle beveel het. 'N Supply Corps as sodanig het nie bestaan ​​nie. Die onmiddellike behoeftes van die soldate is voorsien deur die departement van kommissariaat, verantwoordelik vir die tesourie.  Kommissarisse is na behoefte aan eenhede toegewys, maar hulle het opgetree om voorraadprobleme ad hoc op te los. Hulle het vooraf geen idee gehad wat die weermag nodig het, of wat dit gehad het, of waar dit geleë was nie.
Al die behoeftes is aan kontrakteurs gegee, wat gewoonlik vooraf geld benodig het. Hulle is toegelaat om by aanbevole banke te leen. Die kommissariaat het die banke daarna betaal, maar sou dit nie gebeur nie, was die skulde nog steeds op die debiteure. Kontrakteurs is toegelaat om 'n persentasie vir hul dienste te hef, en ook 'n persentasie wat aan hul verskaffers gegee is, in te sluit. Die Kommissariaat kon dus hele geïmproviseerde voorsieningsafdelings bou op grond van onmiddellike behoefte, wat Frederick vir hulle gedoen het. 
Die logistieke probleme was van dieselfde tipe wat gewoonlik deur die konsulêre personeel onderneem is, maar van groter omvang. Frederick kon kritieke dienste vir die weermag verrig. Binne 'n paar dae het hy al die mans aan wal laat beland en 'n organisasie van plaaslike verskaffers op kort kennisgewing ontwikkel. Hy het hul onmiddellike aandag verkry deur hoër rentekoerse aan te bied, waarop die kommissaris toe nie beswaar gemaak het nie. Hy was so suksesvol dat hy die probleem gekry het om mans en voorrade na die voorkant te vervoer. [nota 9] Daarvoor ontwikkel hy sy eie vervoersafdeling van kontrakteurs wat as direkte werknemers van sy eie onderneming betaal word. Hy het ook die mediese afdeling in kennis gestel van hul keuse van 'n perseel naby Erenköy vir 'n militêre hospitaal, genaamd Renkioi -hospitaal. 
Die weermag, wat in April 1854 in Gallipoli aangekom het, het aanvanklik goed gevaar danksy die pogings van Frederick Calvert en sy maats. Hulle is gekontrakteer deur adjunk-assistent-kommandant-generaal van die kommissariaat, John William Smith, in opdrag van die kommandant-generaal, William Filder, wat Smith vooraf hul name gegee het, veral dié van Frederick Calvert. Frederick wag vir die vloot in Gallipoli.  ​​[nota 10] Teen Junie het die weermag sleg gevaar. Die kommissaris het skynbaar geen begrip gehad van militêre skedules nie. Die nodige voorraad het om 'n aantal redes nie na hul bestemmings gekom nie: bederfbare goed is bederf, vragte het verlore gegaan of laat vaar omdat daar nie 'n opsporingstelsel was nie, of gesny omdat 'n kommissaris gespekuleer het dat dit so sou wees, ens. Frederick het probeer voortgaan deur sy eie hulpbronne te gebruik in die verwagting om die geld later deur die regte proses in te samel. Teen die einde van die oorlog sou sy rekening aan die kommissaris duisende pond beloop. Hy moes gesins eiendomme in die Troad belê. 
Teen Junie was dit vir die parlement duidelik dat die kabinetspos van die minister van buitelandse sake vir oorlog en die kolonies die vermoë van slegs een minister was. Hy is van sy koloniale pligte ontneem, wat hom as minister van buitelandse sake vir oorlog laat , maar die kommissaris was nog steeds nie in sy domein nie. In Augustus koop Frederick die wintervoer vir die diere en laat dit op die beskuldigdebank by Salonica. Filder het 'n beleid aangeneem om hooi uit Londen te koop en dit vir landvervoer te laat druk, alhoewel gekapte hooi maklik beskikbaar was teen 'n baie goedkoper prys rondom die Dardanelles.  Die kommissariaat was veronderstel om dit by Salonica te inspekteer en te aanvaar, maar die perse is op die verkeerde plek aangebring. Teen die tyd dat hulle gereed was vir die hooi, het die meeste daarvan bederf, sodat hulle niks daarvan aanvaar het nie.
Die winter was veral erg. Die diere het honger gely, en sonder vervoer, so ook die manne, sonder kos, klere, skuiling of mediese voorrade. Die ramings van die sterftesyfer was tot 35%, 42% in die veldhospitale.  Florence Nightingale op die toneel het alarm gemaak vir die algemene publiek. 'N Skandaal het gevolg toe prins Albert aan die premier geskryf het. Die dwaasheid van 'n leër wat sterf omdat hy nie toegelaat is om homself te help nie, terwyl sy kommissariaat nie doeltreffend genoeg was om selfs die minimum voorraad te beweeg nie, het vir die hele land duidelik geword. In Desember het die parlement die kommissariaat onder die leër geplaas en 'n ondersoek begin.  In Januarie, 1855, bedank die regering, om binnekort vervang te word deur 'n ander een wat vasbeslote was om alles te doen wat nodig was om 'n funksionele voorraadkorps te bekom. 
Die weermag het bevind dat hy tog nie van die tesourie of sy betaalstelsel kon ontslae raak nie. Die eerste ondersoek het in April 1855 aan die parlement voorgelê. Filder se verweer was dat hy streng aan die regulasies voldoen het [nota 11] en dat hy nie verantwoordelik was vir toevallige gebeurtenisse nie, dit was "die besoeke van God".  John William Smith, Frederick se hanteerder in die kommissariaat, het 'n aantal gunstige verklarings oor hom in die verslag ingesluit, soos "die kommissariaat sou heeltemal hulpeloos gewees het sonder meneer Calvert."  Die parlement het die kommissariaat vrygespreek en bevind "niemand in die Krim is die skuld nie." 
In afwagting van hierdie resultaat, het die nuwe regering 'n eie geheime ondersoek begin onder leiding van J. McNeill, 'n burgerlike dokter, en 'n militêre beampte, kolonel A.M. Tulloch, wat dit in April ná die vryspraak vrygelaat het. Die nuwe ondersoek het tot Januarie 1856 geduur en het niks gunstigs te sê gehad nie. Verliese wat hoër was as wat enige geveg kan veroorsaak, en hoër as die van enige van die bondgenote, moet nie as toevallig afgemaak word nie.
Die nuwe kommissarisse het die stelsel aangeval: "die stelsel wat tot dusver voldoende was om in elke noodgeval te voorsien, het heeltemal misluk."  Die slag het hoofsaaklik op Filder geval. Hy het baie alternatiewe gehad, het Tulloch beweer, wat van hom verwag sou word. Hooi en beeste was maklik en goedkoop beskikbaar in die Konstantinopel -streek. Filder het in Oktober 'n paar veevervoer op sy bevel gehad. Nadat die voorrade na die Krim vervoer is, kon dit deur die troepe self na die binneland vervoer gewees het.  Van Filder het Tulloch gesê: 'Hy was hoogs betaald - nie net om te doen wat hy beveel is nie, maar in die verwagting dat hy, wanneer daar probleme sou ontstaan, hom gelyk sou stel aan die noodgeval, deur die diskresie en intelligensie uit te oefen wat die publiek die reg het om te verwag. "
Filder is weens die ouderdom deur die mediese raad afgetree en huis toe gestuur. Intussen het die kommissaris die woord "winsgewendheid" ingevoer in 'n poging om die skuld van homself af te werp. Die besluite is geneem deur gulsige kontrakteurs wat hoë rentekoerse hef, wat vertragings ingestel het om die prys te verhoog. John William Smith herroep wat hy oor Frederick gesê het, en beweer nou dat Frederick private belange voor die publiek gestel het, sonder om te verduidelik wat hy bedoel. Die insinuasie was genoeg om hom as 'n winsmaker te bestempel.  Die hele kommissariaat het dit as 'n tema aangeneem, en die banke weier om eise van kontrakteurs na te kom. Beperkings op lenings het die kontantvloeiprobleme verskerp. Die opgeblase ekonomie van die Troad begin in duie stort. Die verslag is in Januarie bekend gemaak. Teen daardie tyd was die meeste kontrakteurs bankrot. Britse troepe het aan die einde van die oorlog in Februarie huis toe gegaan, en verhoudings met die Turkse handelaars het versleg tot die punt dat sake met hulle nie meer lewensvatbaar was nie.
Die lewenskoste bly hoog. Frederick is nie meer vertrou as 'n konsulêre agent nie en het probleme ondervind om werk te vind. Sy vriend, John Brunton, hoof van die militêre hospitaal naby Erenköy, is beveel om die fasiliteit af te breek en te verkoop. Hy stel voor dat Brunton die mediese voorrade teen 'n afslag teen 'n afslag aan hom verkoop, sodat hy 'n deel van sy boedel kan verhaal deur dit weer te verkoop. Brunton het hom in die openbaar veroordeel, soos Smith gedoen het.
Strafregtelike aanklagte is teen Frederick ingedien vir die wanbetaling van skuld by die Oorlogskantoor deur die Hoogste Konsulêre Hof van Istanbul in Maart 1857. Omdat dit moeilik was om hul saak te bewys, het dit maande lank voortgeduur en uiteindelik na Londen oorgeplaas, [62 ] waar Frederick daarby aangesluit het in Februarie 1858. In 1859 dien hy 'n gevangenisstraf van tien weke uit op een skuld. Daarna het die ministerie van buitelandse sake ingegryp om sy appèl te bestuur. Die weermag het nie verstaan ​​hoe die rentestelsel werk nie. Hy het sy saak voor die parlement gewen, met lof en dank, en betaling van die duisende plus terugbetaling en rente, wat by die huis gekom het 2,5 jaar nadat hy dit verlaat het, om die landgoed te red. [nota 12]
Die 'Possidhon -aangeleentheid' en die gevolge daarvan Edit
Gedurende die 1860's is Frederick Calvert se lewe en loopbaan hoofsaaklik deur 'n saak van versekeringsbedrog wat deur die pers die 'Possidhon -aangeleentheid' genoem word, verteer. Daar is 'n poging aangewend om Lloyd's van Londen te bedrieg van betalings aan 'n denkbeeldige persoon wat beweer dat hy 'n denkbeeldige skip besit, die Possidhon, wat tot op die bodem gegaan het toe sy denkbeeldige vrag gebrand het, 'n eis deur Frederick. Die daders van die bedrog, oorspronklik die getuies van die brand, het Frederick as hul leier genoem. Die verhoor was nie behoorlik nie, en Frederick is skuldig bevind op grond van tegniese aspekte. Hy het protesteer dat hy die slagoffer van 'n Ottomaanse raamwerk was, en word in die pleidooi ondersteun deur sy broer, Frank. Daar was 'n aantal omstandighede wat histories onverklaarbaar bly. Moderne historici wat meen dat hy skuldig was, kenmerk hom as 'n charismatiese profiteerder van skaduryke etiek, terwyl diegene wat meen dat hy onskuldig was, dui op sy patriotiese motiewe om die Britse weermag te help tot nadeel van sy eie boedel en vryspraak deur die parlement.
Nadat hy in Oktober 1860 uit Londen teruggekeer het, met genoeg geld om die gesinslandgoed te herstel, het Frederick nou aandag gegee aan die gesinsuitdaging, argeologie, en 'n winsgewende werkaanbod as konsul in Sirië verwerp.  Frank, nou 32 jaar oud, was lank reeds die meester van die landgoed en die onderneming. Teen hierdie tyd was hy ook 'n vaardige en gerespekteerde argeoloog. Hy spandeer al sy vrye tyd om die talle woon- en begraafplase van die Troad te ondersoek en op te grawe. Hy was 'n onskatbare konsultant vir spesialiste op baie gebiede, van plante tot muntstukke. Frederick het hom uit eie keuse by hierdie lewe aangesluit. Vir 'n paar jaar kon hy saam met Frank werk aan die uitbreiding van Lander se biblioteek en versameling, en in die verkenning en opgrawing van antieke terreine.
In 1846 trou Frederick met Eveline, 'n erfgenaam van die ryk Abbotts, eienaars van 'n paar myne in Turkye. Hulle het ten minste vyf bekende kinders gehad.
Die oom van Frederick se vrou, William Abbott, het saam met hom na Londen gegaan, waar hulle 'n huis vir onderlinge verblyf gekoop het. Frederick het hom in 'n paar verskillende ondernemings gevestig, die laaste Abbott Brothers, handelaars in brandhout. Sy seun, William George Abbott, 'n junior vennoot van Frederick in die konsulêre onderneming, het egter in die Dardanelle gebly om sake daar as waarnemende konsul te hanteer. [nota 13] In Januarie 1861 is die konsulêre kantoor genader deur 'n Turkse handelaar, Hussein Aga, wat 12000 pond versoek het. ($ 57 250 ) se versekering van Lloyd's op die vrag van die Possidhon, wat olyfolie was. Hy beweer dat hy 'n makelaar is wat die olie wat deur sekere pashas vervaardig word, bemark en wou dit nou in Brittanje verkoop. [ aanhaling nodig ]
Frederick het William in Londen versoek om as Abt Brothers geld te leen om die premies te finansier.  Die skuld sou betaal word wanneer die vrag verkoop is. Dit is nie duidelik of Abbott dit sou verkoop nie, en indien wel, in wie se naam. Die vrag, wat deur hom verseker is, is aan hom gestuur. 'N Lening van 1500 £ ($ 7,150 ) is op 11 April gemaak en die premies is betaal.
Die skip, wat deur Frederick se kantoor op 4 April van Edremit na Brittanje sou vaar, vaar op die 6de. Frederick sou dit nagegaan het voordat hy die klaring uitgereik het, maar hy het nie. Op 28 April stel Frederick Lloyd's per telegram in kennis dat die vaartuig op 8 April in 'n hewige wind van Lemnos afgebrand het, wat eienaardig is, want dit moes toe ver van Lemnos gewees het. Toe dit maande later nie opdaag nie, het die krediteure vir die premies hul geld aangevra. Frederick het 'n eis deur Abbott ingedien vir 'n totale verlies. Hy stel Griekse seerowers voor en die samewerking van die bemanning as oorsake, wat Hussein Aga impliseer, wat sedertdien nog nie gesien is nie. Lloyd se aangevraagde dokumente wat getuig van die verlies, en die saak aan Lloyd's Salvage Association oorgedra het.
Frederick het vier beëdigde verklarings van Britse konsulêre agente op Tenedos en Samos van visuele waarnemings van die skip aan Abbott in Londen gestuur. Opvallend was daar geen Turkse dokumente wat ondersoek moes gewees het voordat toestemming gegee is om te vaar nie. 'N Ondersoeker van Lloyd's Salvage uit Constantinopel het geen rekord gevind van Aga of die skip wat tot bedrog gekom het nie. Terselfdertyd het Frederick, wat sy eie ondersoek gedoen het, tot 'n soortgelyke gevolgtrekking gekom. Hy is bedrieg deur 'n persoon wat voorgee dat hy 'n fiktiewe Hussein Aga is. Die getuies het 'n bekentenis afgelê en Frederick is die meesterbrein van die plan. Die bergingsvereniging het die saak aan die buitelandse kantoor oorgedra. M. Tolmides, konsulêre agent by Tenedos, het erken dat hy die beëdigde verklarings onderteken het. Sy verweer was dat hy Frederick blank ondertekende vorms gegee het.
Die buitelandse kantoor het 'n openbare verklaring uitgereik waarin die geloofwaardigheid van Frederick bevraagteken word. Hy het toestemming gevra om sy pos te verlaat om na Londen te reis om homself te verdedig. Toestemming is geweier. Op 30 April het hy 'n verklaring uitgereik dat hy opgerig is en deur 'n onbekende agent omskep word, vir wie hy 'n onsuksesvolle soektog in Smyrna gedoen het. Hy het steun gevind by die Britse ambassadeur, Henry Bulwer, 1st Baron Dalling en Bulwer, 'n liberaal en 'n vrymesselaar, wat hom as geloofwaardig aanvaar het en die vyandigheid van die Turkse amptenaar teen hom opgemerk het. Tensy Frederick egter 'n bewys van die sameswering kon lewer, sou hy amptelik by die versekeringsmaatskappy moet staan. Die saak het internasionaal geword. Turkse hawe -amptenare het via Lloyd se agente beweer dat Frederick vervalste dokumente by hulle ingedien het. Die Ottomaanse Porte het gekla. Die Prins van Wallis het 'n besoek beplan. Fredrick sou voor 'n konsulêre hof, 'n agentskap met die reputasie van veral korrupsie, omkoopgeld, gebring word. [ aanhaling nodig ]
Frank Calvert Edit
As gevolg van die publisiteitsvaardighede van Heinrich Schliemann en die openbare diskreditering van Frederick as 'n veroordeelde misdadiger, bly die bydraes van Frank tot die uitgrawing van Troy onbekend en word dit nie gewaardeer tot aan die einde van die 20ste eeu, toe die Calverts 'n spesiale studie geword het nie. . 'N Aantal misverstande klou steeds daaraan vas. Een daarvan is dat Schliemann Troy ontdek het op grond wat hy by die Calverts wou koop. Inteendeel, dit was Frank wat Frederick oortuig het om Hissarlik as die waarskynlike plek van Troje aan te skaf, en Frank wat Schliemann daarvan oortuig het dat hy daar was en saam met hom by die opgrawing daarvan saamwerk.  Die kalwers het niks oorgegee nie; hulle het op die terrein gebly en saam met hom opgegrawe en probeer om hom te adviseer en te bestuur. Frank was dikwels 'n skerp kritikus. Frank word soms 'self-geleerd' genoem. Op opvoedkundige gebied was dit nie waar nie. Hy het nie die universiteit bygewoon nie, maar daar sou geen sin gewees het nie, aangesien argeologie nog nie daar geleer is nie. Frank was die eerste moderne (19de eeu) wat in die Troad opgegrawe het.  Hy het meer geken as al die besoekers wat hy onderrig het.
In 1866 het Frank Calvert, die broer van die konsulêre agent van die Verenigde State in die streek, uitgebreide opnames gedoen en in vaktydskrifte sy identifikasie van die heuwel New Ilium (wat op sy eie landbougrond was) op dieselfde perseel gepubliseer. Die heuwel, naby die stad Çanakkale, het bekend gestaan ​​as Hisarlik. 
Die Britse diplomaat, wat as 'n pionier beskou word vir die bydraes wat hy tot die argeologie van Troy gelewer het, het meer as 60 jaar lank in die Troad (vandag Biga -skiereiland, Turkye) veldwerk gedoen.  Aangesien Calvert 'n vernaamste gesag oor veldargeologie in die streek was, het sy bevindinge bewys gelewer dat Homeric Troy moontlik op die heuwel bestaan ​​het en 'n belangrike rol gespeel het om Heinrich Schliemann te oortuig om by Hisarlik te grawe. 
Die Schliemanns Edit
In 1868 besoek die Duitse argeoloog Heinrich Schliemann Calvert en kry toestemming om Hisarlik op te grawe. Hy het opreg geglo dat die literêre gebeure van die werke van Homeros argeologies geverifieer kon word. As 'n geskeide man in die veertigerjare wat 'n welvaart as handelaar in Rusland verkry het, het hy besluit om die rykdom te gebruik om sy seuntjiebelang te volg om die stad Troje te vind en te verifieer. Hy laat sy vorige lewe agter en adverteer vir 'n vrou wie se vaardighede en belangstelling gelyk is aan sy eie, Sophia. Sy was destyds 17, maar saam het hulle Troy opgegrawe, sonder enige koste.
Heinrich het begin deur 'n sloot op te grawe oor die heuwel van Hisarlik tot in die diepte van die nedersettings, wat vandag "Schliemann's Trench" genoem word. In 1871–73 en 1878–79 ontdek hy die ruïnes van 'n reeks antieke stede wat dateer uit die Bronstydperk tot die Romeinse tydperk. Hy het een van hierdie stede verklaar - eers Troje I, later Troje II - as die stad Troje, en hierdie identifikasie is destyds algemeen aanvaar. Die daaropvolgende argeoloë op die terrein sou die datum egter opwaarts hersien, maar die belangrikste identifikasie van Troje as die stad van die Ilias en die skema van die lae is behou.
Sommige van die mees opvallende artefakte wat Schliemann gevind het, staan ​​bekend as Priam's Treasure. Die meeste van hierdie stukke is gemaak van goud en ander edelmetale. Schliemann het hierdie samestelling bymekaargemaak vanaf sy eerste opgrawingsplek, wat volgens hom die oorblyfsels van Homeriese Troy was. Hy het hulle hierdie naam gegee na koning Priamus, wat in die antieke literatuur gesê word dat hy tydens die Trojaanse Oorlog regeer het. Die plek waar die skat gehuisves is, is egter later geïdentifiseer as Troy II, terwyl Priam's Troy heel waarskynlik Troy VIIa (Blegen) of Troy VIi (Korfmann) sou gewees het. [nota 14] Een van die beroemdste foto's van Sophia wat nie lank na die ontdekking gemaak is nie, beeld haar uit met 'n goue hooftooisel, wat bekend staan ​​as die "Jewels of Helen" (sien onder Schliemann hierbo).
Ander stukke wat deel uitmaak van hierdie versameling is:
koper artefakte - 'n skild, ketel, bylkoppe, lanskoppe, dolk, ens.
silwer artefakte - vase, bekers, mesblaaie, ens.
goue artefakte - bottel, bekers, ringe, knope, armbande, ens.
artefakte met 'n kombinasie van edelmetale
Moderne opgrawings Redigeer
Wilhelm Dörpfeld Edit
Wilhelm Dörpfeld (1893–94) het op versoek van Schliemann by die opgrawing aangesluit. Nadat Schliemann weg is, het hy die bestuur daarvan geërf. Sy belangrikste bydrae was die besonderhede van Troy VI. Hy het sy bevindings afsonderlik gepubliseer. 
Universiteit van Cincinnati Redigeer
Carl Blegen Edit
Carl Blegen, professor aan die Universiteit van Cincinnati, het die webwerf 1932–38 bestuur. Hierdie argeoloë het, hoewel hulle Schliemann se leiding volg, 'n professionele benadering bygevoeg wat nie vir Schliemann beskikbaar was nie. Hy het getoon dat daar ten minste nege stede was. In sy navorsing het Blegen tot die gevolgtrekking gekom dat Troy se nege vlakke verder in ses-en-veertig sub-vlakke verdeel kan word,  wat hy in sy hoofverslag gepubliseer het. 
In 1988 is die opgrawings hervat deur 'n span van die Universiteit van Tübingen en die Universiteit van Cincinnati onder leiding van professor Manfred Korfmann, met professor Brian Rose wat toesig gehou het oor die opgrawing na die Bronstydperk (Grieks, Romeins, Bisantynse) langs die kus van die Egeïese See See by die Baai van Troje. Moontlike bewyse van 'n geveg is gevind in die vorm van bronspylpunte en brandbeskadigde menslike oorskot begrawe in lae dateer uit die vroeë 12de eeu vC. Die vraag oor Troy se status in die Bronstydperk-wêreld was in 2001-2002 'n soms erger debat tussen Korfmann en die Tübingen-historikus Frank Kolb.
Korfmann het voorgestel dat die ligging van die stad (naby die Dardanelle) dui op 'n kommersieel georiënteerde stad wat die middelpunt sou wees van 'n lewendige handel tussen die Swartsee-, Egeïese, Anatoliese en Oostelike Middellandse See -streke. Kolb betwis hierdie tesis en noem dit in 'n artikel van 2004 'ongegrond'. Hy voer aan dat argeologiese bewyse toon dat ekonomiese handel gedurende die laat bronsperiode redelik beperk was in die Egeïese gebied in vergelyking met latere tydperke in die oudheid. Aan die ander kant was die ekonomie in die oostelike Middellandse See gedurende hierdie tyd meer aktief, sodat kommersiële stede slegs in die Levant kon ontwikkel. Kolb het ook kennis geneem van die gebrek aan bewyse vir handel met die Hetitiese Ryk. 
In Augustus 1993, na 'n magnetiese beeldopname van die velde onder die fort, is 'n diep sloot gevind en opgegrawe tussen die ruïnes van 'n latere Griekse en Romeinse stad. Oorblyfsels wat in die sloot gevind is, dateer uit die laat Bronstydperk, die beweerde tyd van Homeriese Troje. Onder hierdie oorblyfsels is pylpunte en verkoolde oorblyfsels.  Dit word deur Korfmann beweer dat die sloot moontlik die buitenste verdediging van 'n veel groter stad gemerk het as wat voorheen vermoed is. In die olyfboorde rondom die sitadel is daar dele wat moeilik was om te ploeg, wat daarop dui dat daar onontdekte gedeeltes van die stad lê. Laasgenoemde stad is deur sy span omstreeks 1250 vC gedateer, en daar is ook voorgestel - op grond van onlangse argeologiese bewyse wat deur professor Manfred Korfmann se span ontbloot is - dat dit inderdaad die Homeriese stad Troje was.
Helmut Becker het magnetometrie gebruik in die gebied rondom Hisarlik. Hy het in 1992 'n opgrawing gedoen om die buitemure van die antieke stad op te spoor. Becker het 'n sesium magnetometer gebruik. In sy en sy span se soektog ontdek hulle 'n '' gebrande moddermuur 'ongeveer 400 meter suid van die vestingmuur Troy VI. "  Nadat hulle hul vonds uitgegaan het, word dit beskou as uit die laat Bronstydperk, wat dit in Troy VI of vroeë Troy VII sou plaas. Hierdie ontdekking van 'n buitemuur weg van die vertoning bewys dat Troy baie meer inwoners kon huisves as wat Schliemann oorspronklik gedink het.
Onlangse ontwikkelinge Wysig
In die somer 2006 het die opgrawings onder leiding van Korfmann se kollega Ernst Pernicka voortgegaan, met 'n nuwe graafpermit. 
In 2013 sou 'n internasionale span wat bestaan ​​uit interdissiplinêre kundiges onder leiding van William Aylward, 'n argeoloog aan die Universiteit van Wisconsin-Madison, nuwe opgrawings uitvoer. Hierdie aktiwiteit sou onder die beskerming van die Çanakkale Onsekiz Mart -universiteit uitgevoer word en sou die nuwe tegniek van 'molekulêre argeologie' gebruik.  'n Paar dae voor die Wisconsin -span sou vertrek, het Turkye ongeveer 100 opgrawingspermitte, waaronder Wisconsin, gekanselleer. 
In Maart 2014 is aangekondig dat 'n nuwe opgrawing sal plaasvind om deur 'n privaat onderneming geborg te word en deur die Çanakkale Onsekiz Mart Universiteit uitgevoer word. Dit is die eerste Turkse span wat opgegrawe het en word beplan as 'n opgrawing van 12 maande onder leiding van medeprofessor Rüstem Aslan. Die rektor van die universiteit verklaar dat "stukke wat in Troy opgegrawe is, sal bydra tot die kultuur en toerisme van Çanakkale. Miskien sal dit een van die belangrikste historiese plekke in Turkye word." 
Troy Historiese Nasionale Park Wysig
Die Turkse regering het die Historiese Nasionale Park in Troy op 30 September 1996 geskep. Dit bevat 136 vierkante kilometer om Troy en sy omgewing in die middel van Troy in te sluit.  Die doel van die park is om die historiese plekke en monumente daarin, sowel as die omgewing van die streek, te beskerm. In 1998 is die park aanvaar as 'n UNESCO -wêrelderfenisgebied.
In 2015 is 'n hersieningsplan vir termynontwikkeling op die park toegepas. Die bedoeling was om die park tot 'n groot toeriste -terrein te ontwikkel.  Planne sluit in bemarkingsnavorsing om die kenmerke van die meeste belangstelling vir die publiek, die opleiding van parkpersoneel in toerismebestuur, en die bou van kampplekke en geriewe vir diegene wat daguitstappies maak, te bepaal. Laasgenoemde was gekonsentreer in die dorp Tevfikiye, wat Troy Ridge met Troy deel.
Openbare toegang tot die ou terrein is langs die pad vanaf die omgewing van die museum in Tevfikiye aan die oostekant van Hisarlik. Sommige parkeerplekke is beskikbaar. Besoekers kom gewoonlik per bus, wat sy passasiers afstuur na 'n groot plein versier met blomme en bome en 'n paar voorwerpe uit die opgrawing. Op sy plein is 'n groot houtperdmonument met 'n leer en binnekamers vir die publiek. Die hek na die terrein grens aan die plein. Die publiek gaan deur draaikrale. Toegang is gewoonlik nie gratis nie. Op die webwerf besoek die besoekers die kenmerke op grondpaaie of vir toegang tot meer skerp funksies op relingpaadjies. Daar is baie uitkykpunte met veeltalige borde wat die funksie verduidelik. Die meeste is buite, maar 'n permanente afdak dek die plek van 'n vroeë megaron en muur.
UNESCO Wêrelderfenisgebied Wysig
Die argeologiese terrein van Troje is in 1998 by die UNESCO -wêrelderfenislys gevoeg.
Om 'n webwerf as 'n UNESCO -wêrelderfenisgebied te noem, moet beweer word dat dit 'n uitstaande universele waarde het. Dit beteken dat dit histories, kultureel of wetenskaplik van betekenis moet wees vir alle mense van die wêreld op een of ander manier. Volgens die UNESCO -webwerf op Troy, is die historiese betekenis daarvan verkry omdat die webwerf 'n paar van die "eerste kontak tussen. Anatolië en die Middellandse See -wêreld" toon.  Die kulturele betekenis van die webwerf word verkry deur die menigte literatuur oor die beroemde stad en geskiedenis oor eeue. Baie van die strukture wat uit die Bronstydperk en die Romeinse en Griekse tydperke dateer, staan ​​nog steeds in Hisarlik. Dit gee ook argeologiese betekenis aan die terrein.