Hanna bespiegel die hoekoms van die lewe. Sy gee vir ons 'n kykie in haar deurmekaar, maar liefdevolle hart.
Ek hoor dit so baie tussen ons. 'n Ou sinnetjie tussen ons kerkmense wat so orals bygevoeg word. Voor en agter, bo en onder. Maar wat nou as Hy nie wil nie? Party mense hou net aan en sê, ‘Hy sal. As jy aanhou vra en glo, dan moet Hy.’
As my kinders my vra vir iets en ek buig my rug breek om dit te gee, word daar gou gevra: ‘Hoekom doen jy so alles vir die kind? Jy bederf hom, hy kan nie altyd alles kry wat hy vra nie.’
‘Hy is bederf, jy maak daai kind vir die hel groot. Hy gaan nooit leer om op sy eie voete te staan nie.’
Ek draai dan maar my kop so half weg dat hulle nie die ergernis sien kepe maak tussen my oë nie. ‘Die kind is g’n bederf nie,’ praat ek maar teë in my kop, maar ek klap liewer nie my tong nie want dan wakker ek net hierdie vuur aan.
Genadiglik is dit gewoonlik die wat nog groen koring op die lande het, so ek weet hulle gaan nog self die pad stap, laat hulle maar praat. Ek tik die kind baie, maar ek wil nie altyd slaan nie. Ek sê baie ‘Nee, ek het nie,’ of ‘Mamma kan nie nou nie, maar as ek later sien jy was soet en ek het ietsie om af te knyp, dan sal mamma kyk of ons ŉ plan kan maak.’
Nou wonder ek so by myself – die goed wat ek so vra as ek my hande vou om te bid saans, is dit bederfgoed wat ek vra? En as dit lyk of ek nie my sin gaan kry nie, is dit omdat ek stout was? Wat is Sy wil vir my? Is al die wille dan dieselfde vir al Sy kinders deur die bank, of sien Hy ons as individue raak? Elke saak word mos op sy eie meriete beoordeel? Of nie?
So ‘n tydjie gelede hoor ek die storie van die boemelaar met die hond by ‘n vriend. Dit sink diep in en ek besef dat dit ‘n lewenswysheid is wat nie ligtelik opgeneem moet word nie. Hoor wat sê hy:
Ou Peet slaap in die stegie langs die Portugese winkeltjie. Hy het al gesien dit is waar die wind hom die minste bykom en daar is ook die minste ‘voete’ deur die nag. Hy voel redelik veilig daar in die stegie en elke dag eindig sy roete deur die strate maar weer daar.
Hy het ‘n vaste roete wat hy daagliks loop. As die Portugees sy winkel seweuur oopmaak, gooi hy gewoonlik gister se oorskiet tjips en worsies sommer weg. Peet wag net tot hy weer in sy winkel is voordat hy dit uit die asdrom gaan opdiep. Teen tienuur is dit pouse by die laerskool en soms kry hy ‘n broodjie wat een sommer in die grond neergooi. (Weet hulle ma’s hoe hulle mors?) By die groentewinkel is daar soms oorryp vrugte wat buite langs die asdrom gesit word vir die asdromlorrie om dit op te laai. Sulke dae is Peet in vervoering, want hy kan kies en keur tussen alles wat hy net van kan droom. Wanneer Peet dan laatnamiddag terugdraai na sy hoekie toe, het hy dalk ‘n rand of twee om ‘n halfjekkie ook mee te kan koop. Hy troos homself daarmee dat hy dit eintlik net koop om warm te bly – dan is dit mos nie sonde nie, is dit?
Op ‘n dag sit die twee mekaar en bekyk. Peet draai sy kop skeef. Hond draai sy kop ook skeef. Peet staan skielik op. Hond staan ook haastig op. Peet gaan sit en natuurlik gaan hond ook weer sit. En toe sien Peet dit in die hond se oë. Eers wou hy dit nie glo nie. Ha-a, dit kan nou wragtag nie waar wees nie. Dit lyk dan of die hond met respek in sy ogies vir hom wat Peet is sit en kyk. Ha? Vir my wat Peet is? Respek? En ou Peet trek sy skouers ‘n bietjie meer regop en stap voor hond uit na hulle volgende bestemming...!
Ek is seker iemand het al vir jou gesê “Weet jy, ek het nog nooit so of so daaraan gedink nie, dankie dat jy dit nou gesê het. Ek sal dit nooi weer vergeet nie.”
Of wat van die keer wat jy die wag by jou motor met ‘n broodjie beloon het en skielik sien jy meer en meer mense doen dit nou gereeld?
Of die keer toe jou kind per ongeluk ‘n glas gebreek het en jy het, hoewel deur geklemde kake, vir haar gesê: “Dit maak regtig nie saak nie, dis wêreldsgoed.” ‘n Dag of wat later ry jy per ongeluk oor haar mooiste pop en sy troos jou, hoewel met ogies vol trane: “Toemaar, Mamma, dis wêreldsgoed.” Waar, dink jy, het sy die voorbeeld gekry?
Juffrou, jy wat by die laerskool ‘n klassie het, weet jy dat die dogtertjies selfs hulle hare soos Juffrou s’n wil knip?
En jy, Meneer die Bankbestuurder, besef jy dat die seniors in die bank die klerke onder hulle presies behandel soos wat jy hulle behandel?
Mevrou, dra jy soms ‘n vuil koppie kombuis toe of moet Mina maar met al die vuil matte, skottelgoed, wasgoed, stoepe, vensters, wat alles! sukkel van dag tot dag? Gee jy nie dalk vir haar die idee dat dit nie vir jou belangrik is of jou huis netjies is of nie? Is jy nie dalk die oorsaak waarom sy ook maar net doen waarvoor sy lus is in jou huis nie? Want jy sien, Mevrou traak tog ook nie met wat ek doen nie. Oepsie! Regtig?