Daar is heelwat mense vir wie vrae soos hierdie uiteindelik lei tot die verlies van hul­le geloof. Vir ander is dit weer die skynbare onakkuraatheid van die Bybel, gemeet teen die bevindinge van die hedendaagse natuurwetenskap, wat hulle die rug laat keer op die God van hulle Sondagskool-klaskamers.
Tog, ten spyte daarvan dat die intellektuele kringe hulle hande van alle godsdienstigheid skoongewas het, het die godsvraag toe nié verdwyn, soos verwag is nie. Terwyl dit maar al te duidelik is dat mense nie meer op dieselfde wyse dink oor God nie, is dit net so duidelik dat ons nie kan praat van ’n post-God Europa nie, en verseker nie van ’n post-God wêreld nie.
Die Ierse filosoof Richard Kearney, tans professor in filosofie by Boston College in die VSA, is een van die stemme wat op die voorgrond van hierdie wêreldwye gesprek gehoor word. Met sy woord “ana-teïsme” (“ana” is ’n Griekse voorsetsel wat ná of wéér beteken) wil hy iets verwoord van die moontlikheid dat God as vreemdeling kan terugkeer na ’n wêreld wat met God klaargemaak het.
Kearney het op 17 Mei, tydens ’n besoek aan Suid-Afrika, ’n groep predikante en teologiese studente in Pretoria toegespreek en verduidelik dat ’n groot fokus van die godsdiensfilosofiese gesprek juis daaroor gaan om te vra hóé ons in hierdie hernude soeke oor God moet dink. Hoe lyk die God waaroor ons praat en tot wie ons kan bid, selfs te midde van (eerder as ten spyte van) Auschwitz, ekologiese vernietiging, en die verkragting van kinders?
Dit is tog nie nuut nie. Die Bybel is vol van sulke verhale. Ons ken dit en ons is daardeur gevorm: stories van die kleine en die feilbare en die skynbaar onmoontlike wat moontlik gemaak word.