Die oorsprong en geskiedenis van IK-toetse - Generaal - 2021
Die oorsprong en geskiedenis van IK-toetse
Ons het almal gehoor van IK-toetse. Miskien het u 'n amptelike toets afgelê of anoniem baie geneem wat op sosiale media gedeel is. Maar wat presies bedoel hulle? Waar kom hulle vandaan? Is hulle selfs akkuraat of verteenwoordigend van 'intelligensie'? Sluit by ons aan terwyl ons 'n vinnige toer deur IK-toetse neem. Die volgende artikel is verre van 'n omvattende ondersoek na wat eintlik 'n baie groot veld in sielkunde is, maar ons hoop dat dit u 'n oorsig van die onderwerp gee.
So wat is IK?
IK, oftewel 'intelligensie kwotiënt', is in werklikheid 'n numeriese telling gebaseer op die resultate van 'n gestandaardiseerde toets. Dit is bedoel om die deelnemer se intelligensie te kwantifiseer of te meet. Dit is oorspronklik ontwikkel deur die Franse sielkundige Alfred Binet. Hy wou die verstandelike vermoë van kinders meet, maar word nou gebruik om volwassenes van alle ouderdomme te toets. Moderne toetse behels 'n kombinasie van verskeie intelligensieskaale om 'n algemene aanduiding van intelligensie te bied.
Die werklike term IK is in 1912 deur die Duitse sielkundige William Stern geskep. Die basiese toets wat Binet en sy kollega Simon ontwikkel, is die afgelope paar dekades voortgebou en uitgebrei. Moderne IK-toetse is nou gebaseer op die normale verspreiding van punte. As gevolg van hierdie feit is die term "intelligensiekwosiënt" in werklikheid vervalle, maar steeds algemeen aanvaar. Moderne toetse, dikwels WAIS (later meer hieroor), word gebruik om IK te bereken. Hierdie toetse behels, anders as hul voorgangers, 'n aantal probleme wat onder toesig tydens 'n vasgestelde tydperk opgelos moet word. Hulle toets verskillende areas, insluitend korttermyngeheue, verbale kennis, perseptuele spoed en ruimtelike visualisering.
Die meeste toetse bied algehele en individuele subtoetse. Dit maak voorsiening vir 'n algehele beoordeling van intelligensie en u prestasie op elk van die verskillende gebiede. IK-toetse is gebaseer op die normale verspreidingsklokurwe. Om hierdie rede is hulle slegs regtig ontwerp en geldig vir sekere IK-reekse. As u in die uiterste van die skaal val, is dit baie onbetroubaar. Dit is ook interessant om te weet dat u IK-telling nie noodwendig gedurende u leeftyd dieselfde sal bly nie!
Hier is 'n goeie oorsigvideo.
Oorsprong van IK-toetse
Gedurende die vroeë 1900's wou die Franse regering uitvind watter studente die meeste op skool sou sukkel. Die Franse regering het pas wette aanvaar wat skoolbywoning verpligtend maak. Dit was om hierdie rede dat dit 'n goeie idee was om te bepaal watter kinders so vroeg as moontlik spesiale hulp benodig. Binet het met die hulp van sy kollega Theodore Simon aan 'n vraestel begin werk waarmee hulle die vermoë van 'n persoon om probleme op te los, feite kan onthou en hul aandagspan kan beoordeel. Hierdie vraestel vorm die basis om hulle in staat te stel om die sukses op skool te voorspel.
Hulle het vinnig besef dat sekere kinders gevorderde vrae kon beantwoord wat ouer kinders kon beantwoord en omgekeerd. Vanuit hierdie waarnemings het Binet die konsep van geestesouderdom voorgestel. Dit was bedoel om 'n maatstaf te gebruik om die gemiddelde intelligensie per ouderdomsgroep te bepaal. Kort nadat Binet die eerste intelligensietoets begin ontwikkel het. Ons noem dit vandag die Binet-Simon-skaal wat die basis geword het vir intelligensietoetse. Ondanks die ontwikkeling van die toets was Binet nie oortuig dat psigometriese instrumente gebruik kon word om 'n enkele, ingebore intelligensievlak te meet nie.
Binet was van mening dat intelligensie so 'n wye onderwerp was dat die gee van 'n numeriese waarde onvoldoende was. Hy het geglo dat intelligensie deur 'n aantal faktore beïnvloed is. Hy het ook geglo dat dit mettertyd verander het en slegs vergelykbaar sou wees met kinders met soortgelyke agtergronde en ervarings.
Verbeterings van die IK-toets
Die Universiteit van Standford, naamlik die sielkundige Lewis Terman, het die Binet-Simon-skaal geneem en gestandaardiseer vir Amerikaanse deelnemers. Die aangepaste toets, The Stanford-Binet Intelligence Scale, het in 1916 die standaard intelligensietoets in die VSA geword. Van hierdie toets is die term Intelligence Quotient geskep en bestaan ​​uit 'n enkele nommer. Hierdie nommer was bedoel om die prestasie van 'n individu uit die toetsuitslae voor te stel. Die telling is gegenereer deur die geestelike ouderdom van die toetsmaker volgens hul fisieke ouderdom te neem en die resultaat met 100 te vermenigvuldig. As 'n kind dus byvoorbeeld 'n geestelike ouderdom van 12 jaar oud is, maar hulle was tien jaar oud, hul finale IK-telling sou 120 wees.
Later sou die sielkundige Charles Spearman die konsep van algemene intelligensie ontwikkel. Dit is bedoel om 'n beoordeling te gee van die vermoë van 'n persoon om 'n wye verskeidenheid kognitiewe take uit te voer. Moderne toetse fokus meestal op vaardighede soos wiskundige vaardighede, geheue, ruimtelike persepsie en u vermoë om taal te gebruik. Die vermoë van iemand om probleme op te los, inligting te onthou en verhoudings te sien, word as belangrike komponente van sy intelligensie erken. As gevolg hiervan, sal u dit gewoonlik in IK-toetse sien.
Op grond van die toetse wat Stanford en Binet ontwikkel het, het die Amerikaanse sielkundige David Wechsler besluit om 'n nuwe metrieke toets te skep. Hy was ontevrede met die beperkinge van die Stanford-Binet-toets en ontwikkel sy eie weergawe, The Wechsler Adult Intelligence Scale, in 1955. Weschler glo, soos Binet ook gedoen het, dat intelligensie verskillende verstandelike vermoëns behels. Hy het geglo dat intelligensie 'die wêreldwye vermoë van 'n persoon is om doelgerig op te tree, rasioneel te dink en sy omgewing effektief te hanteer'. Die volwassene-toets is later hersien en word vandag onder die afkorting WAIS-IV geken.
Wechsler het twee ander toetse ontwikkel vir kinders. Die Wechsler Intelligence Scale for Children (WISC) en die Wechsler Preschool and Primary Scale of Intelligence (WPPSI). Die huidige weergawe vir volwassenes bied 10 subtoetse saam met 5 aanvullende toetse. Dit bied tellings op vier hoofgebiede van intelligensie: -
Hierdie toets bied twee breë tellings wat gebruik kan word om algehele intelligensie op te som. Die eerste is 'n volskaalse IK-telling wat die prestasie van al vier indekse kombineer. Die tweede is 'n algemene vermoë-indeks gebaseer op ses subtoetse. Die laaste is gevind dat dit baie nuttig is om leergestremdhede te identifiseer. Gevalle, waar lae tellings in sommige gebiede geassosieer kan word met hoë tellings in ander gebiede, kan help om te identifiseer dat die individu 'n spesifieke soort leerprobleem was.
Anders as die 'eenvoudiger' Stanford-Binet-toetse, vergelyk die WAIS tellings van ander individue in dieselfde ouderdomsgroep. Dit meet die individu effektief binne 'n ouderdomsgroep. Die gemiddelde telling is vasgestel op 100. Twee derdes van die tellings lê gewoonlik binne die reeks tussen 85 en 115. Hierdie metode het die standaardtegniek regoor die wêreld geword en word ook gebruik in die moderne Stanford-Binet-toets.
Watter telling maak jou dus 'n genie?
Miskien is u al bekend met die IK-reeks, maar watter telling maak u 'n genie? Baie hoë IK's is geneig om bo te val 140 maar om as 'n genie geklassifiseer te word, moet u oortree 160 +. Daar is selfs 'n "onmeetbare Genius" -vlak as u 'n telling van meer as aanteken 200! Soos voorheen genoem, is die gemiddelde IK op 100 gestel. Ongeveer agt en sestig persent van die IK-tellings val binne een standaardafwyking van hierdie gemiddelde. Die meeste mense sal dus tussen wees 85 en 115.
U is waarskynlik bekend met belkurwes en IK is nie anders nie. Hoe hoër of laer die skaal beweeg vanaf die "belpiek", hoe kleiner en kleiner is die aantal individue wat daarin sal val. Oormatig laag 1-24 of buitensporig hoog 180+ IK's is 'n baie klein persentasie van die bevolking. Soos u sou verwag, sal die standaardafwyking verander na gelang van die aantal individue wat binne 'n groep getoets word. In die toets van die IK is dit geneig om te wees 15 punte plus minus.
IK-tellings is bedoel om die vermoë van 'n persoon om probleme op te los te meet. Kan IK verband hou met u fisiese breinstruktuur? Kom ons kyk byvoorbeeld na Einstein se brein.
So, wat sê Mensa?
Volgens Mensa kan daar 'n verskil wees tussen toetse en u behaalde telling.
"Die term" IK-telling "word wyd gebruik, maar swak gedefinieerd. Daar is 'n groot aantal toetse met verskillende skale. Die resultaat van een toets van 132 kan dieselfde wees as 'n telling van 148 vir 'n ander toets. Sommige intelligensietoetse doen nie gebruik hoegenaamd IK-tellings. Mensa het 'n persentiel as 'n afsnyding gestel om hierdie verwarring te voorkom. ' Mensa.org
Mensa sal slegs toegang toelaat as u onder die twee persent persentiel van die algemene bevolking val. Mensa moet hierdie telling direk of via 'n "goedgekeurde" derdepartytoets verskaf. Dit is interessant, maar bied slegs 'n arbitrêre 'afsnypunt' vir hoë IK. Volg hierdie skakel as u 'n droë lopie wil maak vir 'n pret vir 'n nie-kwalifiserende IK-toets van Mensa.
Die belangrikheid van IK vir 'sukses'
Alles goed en wel, maar wat beteken hierdie tellings eintlik? Hoeveel verskil 'n paar IK-punte eintlik vir die sukses van 'n individu in die lewe? Daar is geen twyfel dat hoë IK's sterk gekoppel kan word aan akademiese sukses nie. Terwyl 'n hoë IK 'n gewilde manier word om 'n persoon se intellek te beoordeel, glo ander kenners dat emosionele intelligensie meer as IK kan saak maak. Vir minstens sukses.
Die meeste van ons het geglo dat 'n hoë IK sukses in die lewe sal waarborg, maar is dit waar? Dit lyk asof die meeste suksesvolle mense in wetenskap, kuns, besigheid en vermaak uiters helder lyk. Interessant genoeg bestaan ​​daar ook 'n stereotipe dat mense met 'n hoër IK gewoonlik sosiaal ongemaklik, introvert of selfs geestelik onstabiel is. Dit word gewoonlik uitgekristalliseer in populêre kulture soos karakters soos Sheldon Copper in Die groot knal teorie of die ietwat onstabiele Sherlock Holmes.
U mag wel 'n uiters intelligente volk ken, of wel, wat baie suksesvol is, maar u kan waarskynlik aan ander dink wat nie heeltemal so suksesvol is as wat u sou verwag het nie. So hoekom die verskil? Sedert die vroeë dae van IK-toetsing van Binet et al, hierdie einste vraag is al baie keer voorheen gevra. Die sielkundige Lewis Terman het reeds in die 1920's hierdie vraag begin ondersoek. Die uitgangspunt was dat IK op geniale vlak geneig is om met sosiale en persoonlike "wanaanpassing" gepaard te gaan. Hy het gekies 1500 kinders tussen die ouderdomme van 8 en 12 met IK's van ten minste 140. Die gemiddelde vir die groep was 150 met 80 van hulle meer as IK van 170!
Hoe presies was die groep dan?
Oor die volgende jare het hy die kinders se lewens dopgehou om te sien hoe hulle 'in die regte wêreld' presteer. Skynbaar in stryd met die verwagtinge, was hierdie kinders sosiaal en liggaamlik goed aangepas. Hulle was akademies suksesvol, was geneig om gesonder, sterker en selfs minder ongelukgevoelig te wees in vergelyking met kinders met 'n laer IK. Terman is in 1956 oorlede, maar sy navorsing is deur dieselfde sielkundiges oor dieselfde groep voortgesit. Die studie het bekend geword as die Terman Study of the Gifted.
Hierdie studie duur selfs tot vandag toe voort! Dit maak dit die langdurigste longitudinale studie in die geskiedenis! Sommige van die studiegroep het groot sukses in die lewe behaal. Die groep het die befaamde opvoedkundige sielkundige Lee Cronbach, die skrywer Jess Oppenheimer, die kindersielkundige Robert Sears, die wetenskaplike Ancel Keys en vele meer ingesluit wat fakulteitslede by kolleges en universiteite geword het. Vanaf 2003 het 200 van die oorspronklike deelnemers nog geleef en die studie sal voortgaan totdat die lede sterf of onttrek.
Toe die groep in 1955 nagegaan is, was die gemiddelde jaarlikse inkomste ongeveer $5,000. Ongelooflik, die gemiddelde inkomste vir die groep was ongeveer ongeveer $33,000! Van die groeplede het ses en sestig persent universiteitsgrade verwerf met 'n groot hoeveelheid gegradueerde en professionele grade. Baie van die groep het loopbane in die regte, medisyne en wetenskap gevolg, terwyl ander suksesvolle sakeleiers geword het!
Was hulle almal 'suksesvol'?
Die verhaal was egter nie 'alle rose' nie. Navorser Melita Oden het besluit om die suksesvolste 100 individue, Groep A, met die 100 minste suksesvolle, Groep C, te vergelyk. Hierdie individue het effektief dieselfde IK, maar slegs enkele van groep C het professioneel geword. Alhoewel die meeste lede van Groep C effens bo die landsgemiddelde verdien het, het hulle 'n hoë persentasie alkoholisme en egskeidingsyfers getoon in vergelyking met Groep A.
Aangesien daar geen onderskeid in die IK tussen die twee groepe is nie, kan dit die verskil in gedrag en 'sukses' verklaar? Terman het self opgemerk dat die top-100 individue uit sy studiegroep baie interessante algemene eienskappe getoon het. Hulle het 'omsigtigheid en vooroordeel, wilskrag, deursettingsvermoë en die begeerte om te presteer' geopenbaar. As volwassenes was hierdie persone geneig om hoër te fokus op doelgerigtheid, selfvertroue en deursettingsvermoë in vergelyking met groep C.
Alhoewel die waarnemings hierbo subjektief is, speel IK blykbaar 'n rol in lewensukses, maar is dit geen waarborg vir 'sukses' nie. Persoonlikheidseienskappe is ook baie belangrik.
Moderne studies oor IK en sukses
IK kan beslis gebruik word om die waarskynlikheid van 'n individu vir akademiese sukses te voorspel. Dit kan egter nie gebruik word om hul prestasies buite die akademie bevredigend te voorspel nie. Professor Alan Kazdin, professor in sielkunde aan die Yale Universiteit, merk op dat 'die beste ding wat IK meet, die vermoë is om goed op skool te vaar'. Hy sê verder: "Oorweeg dit op hierdie ouderdom as potensiaal. Maar jy moet die regte omgewing hê om dit te voed."
Maak sin. Dit het alombekend geword dat ons almal 'n produk van 'natuur en koestering' is. Ander navorsing dui aan dat kinders met buitengewone akademiese vermoëns meer sosiale probleme kan ervaar, insluitend isolasie in vergelyking met minder "begaafde" kinders. Een studie het selfs bevind dat hoë IK geneig is om 'n hoë telling te behaal op 'n persoonlikheidseienskap wat bekend staan ​​as 'openheid om te ervaar'. Alhoewel dit ietwat goedaardig klink, kan dit vir die individu vertaal word om dwelms soos dagga te probeer. Aangesien hulle meer bereid is om nuwe dinge te probeer, is hulle meer geneig om 'nuwe' ervarings te soek.
Ondanks die feit dat baie hedendaagse navorsers die vraag bespreek het oor die mate waarin IK lewensukses beïnvloed, ondersteun hulle die bevindinge van Terman.
Hoe akkuraat is hulle?
Soos met enige geformaliseerde toets, is die resultate daarvan net so goed soos die toets self. Kontroversie ter syde en aangesien daar 'n geformaliseerde toets is, is dit 'n goeie vraag. Soos reeds genoem, is moderne IK-toetse slegs betroubaar as u binne die IK-skaal val. As u IK-telling baie lae of hoë tellings bied, kan dit u telling nie akkuraat weerspieël nie. Volgens die toets kriteria natuurlik.
Is IK-toetse dus geldig of akkuraat? Afhangend van u standpunt oor hul geldigheid in die eerste plek, is IK-toetspunte 'n algemeen aanvaarde maatstaf vir die maatstaf van 'n individu se intelligensie, ten minste vir akademiese prestasies. Die volgende video word vertel deur Laci Green (ja jammer), maar bied tog 'n interessante bespreking (vir 'n verandering).
Wat beïnvloed IK?
Daar is baie kontroversie oor die invloed op die IK-toetspunte by individue. Studies het getoon dat dit lyk asof u IK beïnvloed word deur omgewingsfaktore soos voedings by kinders, blootstelling aan gifstowwe voor die geboorte en die duur van borsvoeding. Sommige ander studies toon blykbaar 'n korrelasie met die sosiale status van ouers, onder andere die IK. Dit is 'n gebied van intense debat en kontroversie en dit is onduidelik hoeveel IK oorerflik is en omgekeerd. Daar moet op gelet word dat ander glo dat IK 'n oortollige term is, aangesien intelligensie nie as 'n enkele entiteit gemeet kan word nie. IK is dalk nie eers geneties bepaal nie! Sommige het selfs voorgestel dat elke individu oor verskeie intelligensie beskik en dat die ontwikkeling daarvan afhang van u sosiale agtergrond.
Dink aan 'n rekenaarspeletjie waar u u karakter kan aanpas. U word gebore of geskep met potensiaal met verskillende "vermoëns" wat slegs ontwikkel word op grond van u opvoeding en sosiale kring. Jim Rohn, 'n beroemde motiveringspreker, is bekend daarvoor dat hy sê dat almal byvoorbeeld die "gemiddelde is van die vyf mense by wie jy die meeste van jou tyd spandeer".
Hoe dit ook al sy, die IK-telling word steeds in baie kontekste in die moderne samelewing gebruik. Maar kan dit verander? Is dit reggestel vanaf die geboorte of kan dit gedurende u leeftyd verbeter word?
Kan u IK gedurende u leeftyd verander?
Volgens Stephen Ceci, professor in ontwikkelingsielkunde aan die Cornell Universiteit, kan hulle. In 'n artikel wat in Nature geskryf is, blyk dit dat IK's mettertyd kan verander. Hulle het 33 tieners, tussen 12 en 16 jaar oud, geneem. Die navorsers het die studente toetse afgelê voordat hulle begin het. Hulle het hulle dan vier jaar later weer getoets. Toetsresultate het 'n duidelike skommeling in IK-toetse aangetoon. Die resultate was nie 'n weglaatbare verandering nie, maar eerder 'n verandering van ongeveer 20 punte. Die belangrikste veranderinge blyk hoofsaaklik 'n verbetering in die verbale vermoë te wees. Ander studies toon dat IK ook kan verander na gelang van ander faktore. Baie toon blykbaar 'n korrelasie tussen 'lewens'-ervarings, soos skoolopleiding of gestruktureerde leer. Aktiwiteite wat leerpatrone ontwikkel of stelselmatig groepeer, eerder as tematies, verbeter u prestasie op IK-toetse.
Tog blyk dit uit ander studies dat taxibestuurders of selfs jong volwassenes se leervaardighede soos leerroetes of jonglering hul navigasievaardighede en patroonidentifiseringsvermoë verbeter. Die resultate van hierdie studies toon dat lewenservarings en gestruktureerde leer die brein en IK verander. Dit geld vir volwassenes sowel as kinders! Dit behoort nie regtig 'n verrassing te wees nie. Hoe meer u ervaar word met die sien van patrone of die identifisering van 'truukvrae', hoe groter is die kans dat u aandag sal skenk en logies sal dink om die antwoord uit te werk. Dit geld veral as u werk of stokperdjies verband hou met take soos legkaarte, kodering of wiskunde, bv. Soduku.
IQ-toetse is histories gebruik om die intelligensie van 'n persoon te beoordeel, maar het die afgelope paar jaar baie onder 'vuur' gekom. Of u nou voel dat dit 'n akkurate mate van intelligensie of 'n verouderde maatstaf is, die toetse blyk beslis 'n "potensiaal" vir sukses in die akademie te toon, maar nie noodwendig sukses in die lewe nie.
IQ-toetse is in die verlede misbruik om 'n paar gruwelike ideologiese programme te regverdig en kan 'n emosionele onderwerp wees, maar daar moet aan gedink word soos dit oorspronklik bedoel was. As maatstaf, 'n meting van iets wat getoets kan word, niks meer nie. Aan die einde van die dag kan u enigiets op enige skaal meet. Maar die resultate wat u kry, is net so nuttig soos die toets self. Hoe u die inligting gebruik of hoe u emosioneel daarop reageer, is uiteindelik irrelevant vir die uitslag van 'n arbitrêre toets.
So daar gaan jy. Ons het die oorsprong van IK-toetse ondersoek en kortliks bespreek wat dit behels. Glo u dat IK-toetse 'n akkurate weergawe van intelligensie is? Is dit net 'n arbitrêre maatstaf wat nou verouderd is? Kom ons begin 'n gesprek.