Gee jou voortiener onafhanklikheid - Jou Gesin | Solidariteit WêreldJou Gesin | Solidariteit Wêreld
Tuis › Artikels › Gee jou voortiener onafhanklikheid
Gee jou voortiener onafhanklikheid
Maandag | 23 April | 2018
Toe ek 'n dogtertjie was, het ek gereeld alleen voor ons huis gespeel, of selfs om die blok gaan stap. Toe ek 'n voortiener was, kon ek self winkel toe loop om my sente te spandeer, en ure lank alleen op my fiets rondry in die dorp sonder dat my ouers bekommerd raak. Daar het ek 'n natuurlike onafhanklikheid ontwikkel.
Ons maak egter ons kinders in 'n ander wêreld groot as dié waarin ons grootgeword het. Ons lees elke dag van aaklighede wat met kinders gebeur en ons weet dat ons hulle daarteen moet beskerm. Dit is dus maklik om heeltemal oorbeskermend te word, wat egter nie tot jou kind se voordeel is nie.
Volgens Sinette van Rooy Booysen, 'n kliniese sielkundige van Durban, is dit moeilik vir ouers om die balans tussen beskerming en oorbeskerming te vind. Ouers wat hul kinders oorbeskerm, bewys hulle egter nie 'n guns nie, maar ontneem hulle van belangrike lewensvaardighede wat bydra tot gesonde persoonlikhede en die vaardighede om daaglikse probleme op te los. Dit is moeilik om te bepaal waar die balans tussen oorbeskerming en beskerming lê, maar dit is belangrik om nie in die proses op die kind se persoonlike ruimte inbreuk te maak nie.
Ouers wat hulle kinders oorbeskerm, word "helipkopter-ouers" genoem. Hulle hang soos 'n helikopter oor hulle kinders om elke beweging dop te hou. Hier is 'n klompie dinge wat hierdie ouers doen:
Hulle kan net ontspan as hulle hul kind in die oog kan hou.
Hulle deel heeltyd opdragte uit.
Hulle aanvaar dat iets met hul kind sal verkeerd loop.
Hulle voel heeltyd angstig en is oortuig dat iets sleg met hul kind gaan gebeur. Hulle ondersoek hul kind dadelik ná 'n val want hulle aanvaar hy het seergekry.
Hulle het streng reëls oor netheid en laat hul kind nie toe om vuil te word nie.
Hulle het onnodige, streng reëls en strawwe vir nietighede.
Hulle plaas groot klem op akademiese sukses.
Hoe kan jy dus jou voortiener die onafhanklikheid gee wat hy so nodig het en na smag? Daar is vier komponente wat aanwesig moet wees vir 'n voortiener om daardie onafhanklikheid te ontwikkel: verantwoordelikheid, aanspreeklikheid, werk, en selfhelp.
Laat jou voortiener verantwoordelik wees vir sy huiswerk en laat hom self sy skooltas pak. Hy kan ook sy skoolkos maak en pak. Indien hy iets by die huis vergeet, moet hy verantwoordelikheid aanvaar daarvoor. Moenie altyd agter hom aanry nie.
Indien hy iemand benadeel, moet hy aanspreeklik gehou word. Laat hom om verskoning vra en, indien moontlik, regstel wat hy kan.
Leer hom om te werk. Laat hom 'n produk of diens verskaf as hy graag iets wil koop. Moenie alles vir hom koop wat hy wil hê sonder dat hy ooit iets daarvoor hoef te doen nie.
Ouers moet kinders die geleentheid gun om soms self die frustrasies in die lewe uit te werk sonder dat jy die oplossing te verskaf. Ons moes almal van 'n fiets afval om te leer fietsry. As jy jou kind keer om te "val", voorkom jy dat hy leer om werklik aan die wedren van die lewe deel te neem. Hy moet voel dat hy sterk genoeg is om sommige probleme self op te los.
Laat hom toe om 'n paar "gevaarlike" dinge te doen, soos om parkour ('n soort hindernisbaan) op die proef te stel of bergklim aan te pak. Moenie hom in watte toedraai nie.
Moedig hom aan (en maak dit moontlik vir hom) om tyd saam met goeie vriende deur te bring en moenie elke gesprek probeer afluister nie.
Dit is dus moontlik om jou kind te help om selfstandig en onafhanklik te word sonder om hom in gevaar te stel. Wys hom dat jy hom vertrou, en hy sal jou heel moontlik verras.