Francis Walter - Geskiedenis Podcasts - 2021
Francis Walter is gebore in Easton, Pennsylvania, op 26 Mei 1894. Nadat hy afgestudeer het aan die George Washington Universiteit, dien hy tydens die Eerste Wêreldoorlog in die Amerikaanse lugdiens.
Nadat hy in 1919 na die Verenigde State teruggekeer het, is Walter in die kroeg opgeneem en advokaat in Easton geword. Hy het talle sakebelange in die stad gehad as direkteur van die Broad Street Trust en die Easton National Bank. Walter, 'n lid van die Demokratiese Party, is in 1933 tot die kongres verkies.
In Junie 1952 het Walter en Pat McCarran die aanvaarding van die McCarran-Walter Act aangevoer wat strengere beperkings op toegangskwotas aan die Verenigde State opgelê het. Dit het ook die bestaande wet aangaande die toelating, uitsluiting en deportasie van gevaarlike vreemdelinge versterk soos omskryf in die Wet op Interne Veiligheid.
Walter, wat toenemend belang gestel het in die aktiwiteite van die Kommunistiese Party, is in 1955 aangestel as voorsitter van die Un-American Activities Committee (HUAC). 'N Pos wat hy sou beklee tot en met sy dood op 31 Mei 1963.
SWART SOSIALE GESKIEDENIS - AFRIKAANSE AMERIKAANSE "WALTER FRANCIS WHITE" WAS 'N BURGERREGTE -AKTIVIST WAT DIE NASIONALE VERENIGING GELEI HET VOOR DIE VOORDEEL VAN KLEURRIKTE - NAACP - AMPER AAN 1931-1955 - ASVOER GAAN IN DIE "SAL VAN SWART HELDE"
Uitvoerende sekretaris van die National Association for the Advancement of Coloured People
Voorafgegaan deur James Weldon Johnson
Opgevolg deur Roy Wilkins
Gebore op 1 Julie 1893
Atlanta, Georgia, Verenigde State van Amerika
Oorlede op 21 Maart 1955 (61 jaar oud)
New York City, New York, Verenigde State van Amerika
Ouers George W. White
Alma mater Atlanta Universiteit
Bekend vir burgerregte -aktivis
Walter Francis White (1 Julie 1893 – 21 Maart 1955) was 'n Afro-Amerikaanse burgerregte-aktivis wat die National Association for the Advancement of Colored People (NAACP) amper 'n kwarteeu lank gelei het, 1931-1955, nadat hy in 1918 as ondersoeker by die organisasie begin het. Hy het 'n breë program van regsuitdagings gerig op rasseskeiding en diskriminasie. Hy was ook 'n joernalis, romanskrywer en essayis. Hy studeer in 1916 aan die Atlanta University (nou Clark Atlanta University), 'n histories swart kollege.
In 1918 het White hom op uitnodiging van James Weldon Johnson by die klein nasionale personeel van die NAACP in New York aangesluit. Hy het as Johnson se assistent -nasionale sekretaris opgetree en na die Suide gereis om lynchings en onluste te ondersoek. Van veelrassige, meerderheid-blanke afkoms, het hy soms as wit geslaag om sy ondersoeke te vergemaklik en homself te beskerm in gespanne situasies. White volg Johnson op as die hoof van die NAACP en lei die organisasie van 1931 tot 1955.
White het toesig gehou oor die planne en organisatoriese struktuur van die stryd teen openbare segregasie. Hy werk saam met president Truman aan die desegregasie van die gewapende magte na die Tweede Wêreldoorlog en gee hom 'n konsep vir die uitvoerende bevel om dit te implementeer. Onder White se leiding het die NAACP sy Legal Defense Fund gestig, wat talle regsuitdagings vir segregasie en disfranchisasie onderneem het, en baie suksesse behaal het. Hieronder was die uitspraak van die Hooggeregshof in Brown v. Board of Education (1954), wat bepaal dat geskeide onderwys inherent ongelyk is. White het ook die NAACP -lidmaatskap tot byna 500 000 verdubbel. 
3 Huwelik en gesin
4.1 Ondersoeke na onluste en lynchings
4.2 Scottsboro -verhoor
4.3 Wetgewing teen lynskerming
5 Aanvalle op Paul Robeson
6 Letterkundige loopbaan
Walter Francis White was die vierde van sewe kinders wat in Atlanta gebore is aan George W. White (geb. 1857) en Madeline (Harrison) White (geb. 1863). Onder die nuwe middelklas swartes (sien The Talented Tenth) het George en Madeline, wat albei in slawerny gebore is, gesorg dat Walter en elkeen van hulle kinders 'n opvoeding kry. Teen die tyd dat Walter gebore is, het George die Universiteit van Atlanta (nou die Clark Atlanta -universiteit, nog steeds bekend as een van die suidelike historiese swart kolleges) bygewoon en 'n poswerker geword, 'n bewonderde posisie in die federale regering.  Madeline studeer aan dieselfde instelling en word onderwyser. (Sy was in 1879 kort getroud met Marshall King, wat dieselfde jaar gesterf het. ) White het goeie opvoeding ontvang. "Hy het die openbare skole van Atlanta bygewoon, die hoërskool van die Atlanta Universiteit in 1912 voltooi en die universiteit daar in die klas van 1916. Hierdie studietydperk het White in staat gestel om agt jaar in die ou Atlanta se ongewone atmosfeer op sy hoogtepunt te spandeer. die skaarsste tradisies van Yankee -idealisme en onderrig wat verryk is deur 'n dekade van WEB Du Bois se ongekende navorsing oor die neger en streng onderwys. leer. " Die White -familie het tot die invloedryke First Congregational Church gestig, wat na die burgeroorlog gestig is deur vrymanne en die American Missionary Association, gevestig in die noorde. Van al die swart denominasies in Georgië was die Congregationalists een van die sosiaal -sosiaal -sosialistiese groepe. , polities en finansieel magtig.  Lidmaatskap in Eerste Gemeente was die uiteindelike statussimbool in Atlan ta. 
Van gemengde ras met Afrikaanse en Europese afkoms aan beide kante, het White kenmerke wat laasgenoemde toon. Hy beklemtoon in sy outobiografie, A Man Called White (p. 3): "Ek is 'n neger. My vel is wit, my oë is blou, my hare is blond. Die eienskappe van my ras is nêrens op my sigbaar nie." Van sy 32 agter-groot-grootouers was vyf swart en die ander 27 wit. Alle lede van sy naaste familie het 'n mooi vel gehad, en sy ma, Madeline, was ook blouoog en blond.  Die mondelinge geskiedenis van sy ma se familie is dat haar grootouers aan moederskant Dilsia was, 'n slaaf en byvrou, en haar meester William Henry Harrison. Hy het ses kinders met Dilsia gehad. Heelwat later is hy as president van die Verenigde State verkies. Madeline se ma, Marie Harrison, was een van Dilsia se dogters deur Harrison. As 'n slaaf in La Grange, Georgia, waar sy verkoop is, het Marie 'n byvrou geword vir Augustus Ware. Hierdie ryk blanke man het vir haar 'n huis gekoop, vier kinders by haar gehad en 'n bietjie rykdom aan hulle oorgedra.  White en sy gesin geïdentifiseer as neger en woon in die negergemeenskap van Atlanta.
George en Madeline het 'n vriendelike, maar stewige benadering gevolg om hul kinders groot te maak, deur harde werk en gereelde skedules aan te moedig.  In sy outobiografie vertel White dat sy ouers Sondae 'n streng skedule uitgevoer het, en hulle het hom in sy kamer opgesluit vir stil gebed, 'n tyd wat so vervelig was dat hy maar net moes smeek om huiswerk te doen. Sy pa het Walter verbied om boeke van minder as 25 jaar oud te lees, en daarom het hy gekies om Dickens, Thackeray en Trollope te lees toe hy 12 was.  Toe hy 8 was, gooi hy 'n rots na 'n wit kind wat hom 'n neerhalende naam noem om te drink uit die fontein wat vir swartes gereserveer is.  Gebeurtenisse soos hierdie het White se selfidentiteit gevorm. Hy het vaardighede ontwikkel om vir wit te slaag, 'n toestel wat hy later gebruik het om sy veiligheid as burgerregte -ondersoeker vir die NAACP in die Suide te bewaar. 
White is opgelei aan die Universiteit van Atlanta, 'n histories swart kollege. WEB Du Bois het reeds na die noorde verhuis voordat White ingeskryf het, maar Du Bois het White se ouers goed geken.  Du Bois het twee van White se ouer broers aan die Universiteit van Atlanta geleer.  Du Bois en Walter White het later nie saamgestem oor die beste manier om burgerregte vir swartes te verkry nie, maar hulle het 'n visie vir die land gedeel. (Sien Atlanta Conference of Negro Problems.)
Nadat hy in 1916 gegradueer het, neem White pos by die Standard Life Insurance Company, een van die nuwe en suksesvolste ondernemings wat deur swartes in Atlanta begin is.
Hy werk ook daaraan om 'n hoofstuk van die National Association for the Advancement of Colored People (NAACP), wat in 1909 gestig is, te organiseer. Hy en ander leiers het daarin geslaag om die Atlanta School Board te ondersteun om die verbetering van onderwys vir swart kinders, wat onderrig in gesegregeerde skole, wat tradisioneel onderfinansier is deur die wit oorheersende wetgewer. (Swartes is teen die begin van die eeu effektief ontneem deur Georgië se aanvaarding van 'n nuwe grondwet, wat die registrasie van kiesers moeiliker gemaak het, net soos al die ander voormalige Konfederale state.)
Op uitnodiging van aktivis en skrywer James Weldon Johnson, verhuis die 25-jarige White na New York. In 1918 begin hy werk by die nasionale hoofkwartier van die NAACP. White het begin as sekretaris -assistent van die NAACP Du Bois, en ander leiers het hul kommer oor sy jeug oorweldig. White het 'n geheime agent geword in die ondersoek na lynchings in die Suide, wat op 'n hoogtepunt was. Met sy skerp ondersoekende vaardighede en ligte gelaatskleur, was White die NAACP se geheime wapen teen geweld deur wit skare. 
White het so wit geword as 'n NAACP -ondersoeker, en het beide meer veiligheid in vyandige omgewings gevind en vryer kommunikasie met blankes gekry in gevalle van skending van burgerlike en menseregte. Hy het soms betrokke geraak by Klan -groepe in die Suide om diegene wat by lynchings en ander moorde betrokke was, bloot te stel. In die Little Rock, Arkansas, gebied waar hy met 'n trein ontsnap het, nadat hy deur verskeie prominente swart gesinne gehuisves is weens dreigemente dat 'n swart man "wat vir wit gaan" gejag word om lynch te kry. Die NAACP het inligting oor hierdie misdade bekend gemaak, maar feitlik niemand is ooit deur die plaaslike of staats suidelike regerings vervolg nie.
Om 'n gewilde leier te word, moes White meeding met die aantrekkingskrag van Marcus Garvey, wat hy geleer het om 'n vaardige mondelinge behendigheid te toon. Roy Wilkins, sy opvolger by die NAACP, het gesê: "White was een van die beste praatjies wat ek nog ooit gehoor het." 
Gedurende sy loopbaan het Walter White hom uitgespreek teen segregasie en diskriminasie, maar ook teen swart nasionalisme. Die belangrikste was dat White en Du Bois se konflik in 1934 was oor laasgenoemde se goedkeuring vir die vrywillige skeiding van swartes binne die Amerikaanse samelewing. 
White trou in 1922 met Gladys Powell. Hulle het twee kinders, Jane White, wat aktrise op Broadway en televisie geword het en Walter Carl Darrow White, wat 'n groot deel van sy volwasse lewe in Duitsland gewoon het. Die Blanke se 27-jarige huwelik het in 1949 in 'n egskeiding geëindig. 
Omdat White 'n openbare figuur van 'n bekende Afro-Amerikaanse regte-organisasie was, het hy kort na sy egskeiding groot openbare twispunte veroorsaak deur te trou met Poppy Cannon, 'n geskeide blanke Suid-Afrikaanse vrou, wat 'n tydskrifredakteur was met verbindings in die opkomende televisiebedryf. Baie van sy swart kollegas en kennisse was beledig. Sommige beweer dat die leier nog altyd wit wou wees, ander het gesê dat hy nog altyd wit was. 
Gladys en hul kinders het met White en sy tweede vrou geskei. White se suster het gesê dat hy die hele tyd net as 'n wit persoon wou verbygaan.  Sy seun verander sy naam van Walter White Jr. na Carl Darrow, wat dui op sy afsku en begeerte om hom van sy vader te skei. 
Ondersoeke na onluste en lynchings
White het sy voorkoms gebruik om sy doeltreffendheid in ondersoeke na lynchings en rasse -onluste in die Amerikaanse Suide te verhoog. Hy kon 'verbygaan' en met blankes praat as een van hulle, maar hy kon met swartes praat as een van hulle en identifiseer daarmee. Sulke werk was gevaarlik: "Deur middel van 1927 sou White 41 lynchings, 8 rasse -onluste en twee gevalle van wydverspreide pioene ondersoek, wat sy lewe herhaaldelik in die agterwater van Florida, die denneboom van Georgië en in die katoenlande van Arkansas in gevaar stel."  (Peonage was 'n nuwe vorm van onbetaalde arbeid.)
In sy outobiografie, A Man Called White, wy hy 'n hele hoofstuk aan 'n tyd toe hy byna by die Ku Klux Klan -geheime aangesluit het. White het 'n meester in incognito -ondersoek geword. Hy het begin met 'n brief van 'n vriend wat nuwe lede van die KKK gewerf het.  Na korrespondensie tussen hom en Edward Young Clark, leier van die KKK, het Clark White probeer interesseer om aan te sluit.  Uitgenooi na Atlanta om met ander Klan -leiers te vergader, weier White, uit vrees dat hy lewensgevaarlik sou wees as sy ware identiteit ontdek word.  White het die toegang tot Klan -leiers gebruik om sy ondersoek na die 'sinistere en onwettige sameswering teen menseregte en burgerregte wat die Klan versin het, verder te ondersoek.'  Na dieper ondersoeke na White se lewe, het Clark opgehou om getekende briewe te stuur. White word bedreig deur anonieme briewe wat verklaar dat sy lewe in gevaar sou wees as hy ooit die vertroulike inligting wat hy ontvang het bekend maak.  Toe het White die inligting reeds aan die Amerikaanse departement van justisie en die New Yorkse polisiedepartement oorgegee.  Hy het geglo dat die ondermyning van die houvas van skaregeweld deurslaggewend vir sy saak sou wees.
White het eers die oproer in Oktober 1919 in Elaine, Arkansas, ondersoek waar witwaakse en federale troepe in Phillips County meer as 200 swart deelnemers doodgemaak het. Die saak het sowel arbeid as rasse -aspekte gehad. Swart deelnemers vergader oor kwessies rakende die organisering van 'n agrariese vakbond, wat blankes probeer onderdruk het. Hulle het wagte opgerig weens die bedreiging, en 'n wit man is dood. Die wit milisies het na die stad gekom en swartes gejaag as weerwraak vir die dood en om die arbeidersbeweging te onderdruk.
Toegegee persbewyse van die Chicago Daily News, het White 'n onderhoud gekry met die goewerneur van Arkansas, Charles Hillman Brough, wat hom nie sou ontmoet het as die NAACP -verteenwoordiger nie. Brough het White 'n aanbevelingsbrief gegee om hom te help om mense en sy handtekeningfoto te ontmoet.
Toe hy verneem dat sy identiteit ontdek is, was White kortliks in Phillips County voordat hy die eerste trein na Little Rock geneem het. Die kondukteur het vir hom gesê dat hy vertrek "net toe die pret begin", omdat hulle uitgevind het dat daar 'n "verdomde geel neger hier verby is vir wit en die seuns hom gaan haal."  Gevra wat hulle aan hom sou doen, het die kondukteur aan White gesê: 'As hulle met hom klaarkom, sal hy nie meer vir wit slaag nie!' -rassige afkoms en sigbare Europese kenmerke.
White het sy bevindings oor die oproer en verhoor in die Daily News, die Chicago Defender en The Nation gepubliseer, asook die NAACP se eie tydskrif, The Crisis. Goewerneur Brough het die posdiens van die Verenigde State gevra om die versending van die Chicago Defender en The Crisis na Arkansas te verbied, en ander het probeer om 'n bevel te kry teen die verspreiding van die verdediger op plaaslike vlak.
Die NAACP het die swart mans wat deur die staat skuldig bevind is weens die oproer, regsverdediging verskaf en die saak na die Amerikaanse hooggeregshof gebring. Die uitspraak het die Elaine -veroordelings omvergewerp en 'n belangrike presedent geskep oor die uitvoering van verhore. Die hooggeregshof het bevind dat die oorspronklike verhoor gehou is onder omstandighede wat die beskuldigdes se regte nadelig beïnvloed het. Sommige van die hofsaalgehoor was gewapen, net soos 'n skare buite, en daar was intimidasie van die hof en die jurie. Die 79 swart beskuldigdes is vinnig verhoor en skuldig bevind deur 'n all-white jurie: 12 is skuldig bevind aan moord en ter dood veroordeel 67 is tot 20 jaar lewenslange vonnisse veroordeel. Geen blanke man is vervolg vir enige van die vele swart sterftes nie. 
White se eerste groot stryd as leier van die NAACP was gesentreer in die Scottsboro -verhoor in 1931. Dit was ook 'n saak wat die mededinging tussen die NAACP en die Amerikaanse Kommunistiese Party getoets het om die swart gemeenskap te verteenwoordig. Die NAACP en Walter White wou hul aanhang in die swart gemeenskap vergroot. Weke nadat White in sy nuwe pos by die NAACP begin het, is nege swart tieners wat werk soek, in hegtenis geneem ná 'n bakleiery met 'n groep wit tieners terwyl die trein deur albei groepe ry deur Scottsboro, Alabama.  Twee wit meisies het die nege swart tieners van verkragting beskuldig.
Die "Scottsboro -seuns was opgesluit in 'n sel wat verhoorafwagtend was, en was 'n uitstekende lynchmateriaal: vuilarm, ongeletterd en met 'n hoogs twyfelagtige morele karakter, selfs vir tieners."  Die Kommunistiese Party en die NAACP hoop albei om hulself te bewys as die party om die swart gemeenskap te verteenwoordig. Scottsboro was 'n belangrike slagveld vir die twee groepe.  Die kommuniste moes die swart burgers se geloof in die NAACP vernietig om beheer oor die leierskap te neem, en hulle was van mening dat 'n oorwinning in Scottsboro 'n manier was om hierdie beter rol as die NAACP te versterk.  Hulle saak teen die NAACP was makliker, want White en ander leiers was tweede in die benadering van die saak na die International Labour Defense.  Uiteindelik het die verskillende benaderings tot die saak die teenstrydige ideale tussen die twee organisasies getoon. Vir White, "het kommunisme beteken dat swartes twee aanvalle teen hulle het: swartes was vreemdelinge in die wit samelewing waar velkleur belangriker was as inisiatief of intelligensie, en swartes sou ook rooi wees, wat 'n dubbele dosis haat van wit Amerikaners beteken." [  White het geglo dat die NAACP om hierdie rede afstand en onafhanklikheid van die Kommunistiese Party moes hou. Uiteindelik kon die kommunistiese leiers nie hul posisie met swartes konsolideer nie.
White het gesê: "Die kortsigtigheid van die kommunistiese leiers in die Verenigde State (het gelei tot hul uiteindelike mislukking) As hulle intelligenter, eerliker en eerliker was, is daar geen manier om te skat hoe diep hulle in die neger se lewe en bewussyn kon ingedring het nie."  White het bedoel dat die kommunis se filosofie om iemand wat teen hul platform gekant was, 'n mislukking was. Hy het geglo dat die NAACP die beste verdediger in die land het, maar die families van die Scottsboro -seuns het gekies om saam met die ILD te gaan, deels omdat hulle die eerste keer op die toneel was. 
White het in kapitalistiese Amerika geglo en gebruik kommunistiese propaganda as 'n hefboom om sy eie saak te bevorder om burgerlike vryhede te verseker. Hy het wit Amerika aangeraai om sy standpunt van onbillike behandeling te heroorweeg, omdat hulle moontlik die swart bevolking kan vind wat radikale alternatiewe protesmetodes kies.  Uiteindelik het White en ander NAACP -leiers besluit om die betrokkenheid by die Scottsboro -seuns voort te sit, aangesien dit slegs een van die vele pogings was wat hulle gedoen het. 
In sy outobiografie gee White 'n kritiese opsomming van die onreg in Scottsboro:
'In die tussenliggende jare het dit al hoe duideliker geword dat die tragedie van 'n Scottsboro nie lê in die wrede onreg wat dit op sy onmiddellike slagoffers doen nie, maar ook, en miskien selfs meer, in die siniese gebruik van menslike ellende deur kommuniste in kommunisme te propageer, en in die selfvoldaanheid waarmee 'n demokratiese regering die basiese euwels beskou waaruit so 'n geval ontstaan. 'n Meerderheid Amerikaners ignoreer nog steeds die duidelike implikasies in soortgelyke tragedies. " 
Wetgewing teen lynskerming
White was 'n sterk voorstander en voorstander van federale wetsontwerpe teen lynskyt, wat nie die opposisie van die Suid-Demokrate in die senaat kon oorwin nie. Een van die baie opnames van White het getoon dat 46 van die 50 lynchings gedurende die eerste ses maande van 1919 swart slagoffers was, waarvan 10 op die brandstapel verbrand is.  Na die Chicago Race Riot van 1919, het White, soos Ida Tarbell, tot die gevolgtrekking gekom dat die oorsaak van sulke geweld nie die verkragting van 'n wit vrou deur 'n swart man was nie, soos dikwels gerugte was, maar eerder die gevolg van "vooroordeel en ekonomiese mededinging." [ 28]
Dit was ook die gevolgtrekking van 'n stadskommissie in Chicago, wat ondersoek ingestel het na die oproer in 1919. Die Iere word beskou as hoogs polities en sterk territoriaal teenoor ander groepe, waaronder meer onlangse blanke immigrante uit Oos -Europa.
Aan die einde van die 1910's het koerante berig oor 'n afnemende aantal suidelike lynchings, maar geweld na die oorlog in stede in die noordelike en midwestelike stede het toegeneem onder die kompetisie vir werk en huisvesting deur terugkerende veterane, immigrante en swart migrante. In die Groot Migrasie het honderdduisende swartes die Suide verlaat vir werk in die Noorde. Die Pennsylvania Railroad het tienduisende werkers alleen uit Florida gewerf.
Landelike geweld het ook voortgegaan. White het geweld in 1918 in die provinsies Lowndes en Brooks, Georgia, ondersoek. Die ergste geval was toe ''n swanger swart vrou [vasgemaak] is aan 'n boom en lewendig verbrand is, waarna (die skare) haar oopgemaak het, en haar kind, wat nog geleef het, op die grond neergegooi en deur 'n paar lede gestamp is. "
White het tydens sy tyd as leier van die NAACP geliefd geraak vir federale wetsontwerpe teen lynch. In 1922 is die Dyer Anti-Lynching-wetsontwerp oorweldigend deur die Huis goedgekeur, die 'eerste wetgewing wat die Huis van Verteenwoordigers sedert Heropbou goedgekeur het wat swartes spesifiek teen lynchings beskerm het.'  Die kongres het nooit die Dyer-wetsontwerp goedgekeur nie, Die Senaat is beheer deur Suid -Afrikaners wat dit gekant het.
Swartes is toe grootliks gediskfranchiseer in suidelike state, wat polities deur wit demokrate beheer is. Aan die begin van die 20ste eeu het die staatswetgewers diskriminerende wette en grondwette aangeneem wat effektief hindernisse vir kiesersregistrasie veroorsaak en swartes uit die politieke proses gesluit het. White het ander burgerregte-wetgewing geborg, wat ook deur die suidelike blok verslaan is: die Castigan-Wagner-wetsontwerp van 1935, die Gavagan-wetsontwerp van 1937 en die VanNuys-wetsontwerp van 1940. Suidlanders moes 'n groot politieke en finansiële poging aanwend om die Castigan-Wagner-rekening buite rekening en om die Gavagan-rekening te verslaan. 
White het 'n kragtige figuur geword: die segregasie -senator James F Byrnes van Suid -Carolina het tydens die Dyer -wetsontwerp gesê: 'Een neger het hierdie wetsontwerp beveel om te aanvaar. vinnig as voetbalspelers ontkoppel as die fluitjie van die skeidsregter gehoor word. " White se woord was die enigste ding wat die rekening voor die kongres gehou het. Alhoewel die wetsontwerp nie die Senaat aanvaar het nie, het White en die NAACP wydverspreide openbare steun vir die saak verseker. Teen 1938 het 'n Gallup-peiling bevind dat 72% van die Amerikaners en 57% van die Suidlanders 'n wetsontwerp teen lynch voorstaan.  White het ook bygedra tot die totstandkoming van bondgenootskappe tussen burgerregte -aktiviste, van wie baie vanaf die vyftigerjare voortgegaan het in die beweging. 
Aanvalle op Paul Robeson
Tydens die McCarthy-era het White nie openlik kritiek op die veldtog van die McCarthy in die kongres teen kommuniste gekritiseer nie, wat wydlopend was. Amerikaanse vrese vir kommunisme het toegeneem, en die FBI het probeer om burgerregte -aktiviste as kommuniste te klassifiseer. White was bang vir 'n terugslag wat die NAACP sy belastingvrygestelde status kan kos en uiteindelik mense wat burgerregte met kommunisme gelykstel .
White kritiseer die sanger/aktivis Paul Robeson, wat beskuldig word van pro-Sowjet-neigings. Saam met Roy Wilkins, die redakteur van The Crisis, het hy gereël vir die verspreiding van Paul Robeson: Lost Shepherd, 'n pamflet teen Robeson, wat onder 'n skuilnaam geskryf is. 
Deur sy kulturele belangstellings en sy hegte vriendskappe met blanke literêre magsmakelaars Carl Van Vechten en Alfred A. Knopf, was White een van die stigters van die "New Negro" kulturele bloei. Die tydperk, algemeen bekend as die Harlem Renaissance, was 'n periode van intense literêre en artistieke produksie. Harlem het die middelpunt van swart Amerikaanse intellektuele en artistieke lewe geword. Dit lok kreatiewe mense van regoor die land, net soos New York in die algemeen.
Die skrywer Zora Neale Hurston beskuldig Walter White daarvan dat sy haar ontwerpte kostuums uit haar toneelstuk The Great Day gesteel het. White het nooit die kostuums aan Hurston teruggegee nie, wat herhaaldelik per pos daarvoor gevra het. 
White was die skrywer van krities bekroonde romans: Fire in the Flint (1924) en Flight (1926). Sy nie-fiksieboek Rope and Fagot: A Biography of Judge Lynch (1929) was 'n studie van lynch. Bykomende boeke was A Rising Wind (1945), sy outobiografie A Man Called White (1948) en How Far the Promised Land (1955). Onvoltooid by sy dood was Blackjack, 'n roman oor die lewe in Harlem en die loopbaan van 'n Afro-Amerikaanse bokser.
1927 – White ontvang die Harmon -toekenning (William E. Harmon Foundation Award for Distinguished Achievement among Negroes) vir sy boek Rope and Fagot: An Interview with Judge Lynch, 'n studie van lynch.
1937 – Toekenning van die Spingarn -medalje deur die NAACP vir uitstekende prestasie deur 'n Afro -Amerikaner.
2002 – Molefi Kete Asante het Walter Francis White op sy lys van 100 grootste Afro -Amerikaners gelys. 
2009 – White is opgeneem in die Georgia Writers Hall of Fame. 
Familie en vroeë jare
Francis Walter Allan is gebore in 1832, die seun van John Allan en sy vrou Ellen. Sy pa was 'n skrywer ('n prokureur).
Die sensusopgawe van 1841 het John en Ellen met 7 kinders wat in West Bay, Greenock, woon, saam met die gesin van James McNair, sy vrou, 4 kinders en 8 ander persone en 'n huishouding van 23 persone in totaal.
Teen 1851 is Ellen weduwee en woon sy dan by haar, 9 kinders en 2 bediendes in Barony in Glasgow. Haar tweede seun, die 19-jarige Francis, word gelys as 'n klerk by 'n Calico-drukker.
Hy verdwyn 'n rukkie uit die rekords, wat daarop dui dat hy moontlik oorsee was, moontlik in Indië. Op 'n stadium stig hy sy eie maatskappy F. W. Allan en Co, Merchants en Shipping Agents.
In 1874 trou hy met Catherine Hamilton Smith, dogter van die regter -eerwaarde dr James Smith van Cathcart. Ten tyde van sy huwelik was hy 42 en sy vrou 38.
Timon, Walter Francis (1876 en ndash1952)
Walter Timon, advokaat, regter en wetgewer, is op 4 Oktober 1876 op Rock Ranch in San Patricio County gebore vir John en Ellen (Keating) Timon. Sy pa, 'n boer, het Timon na privaatskole in Corpus Christi en San Antonio gestuur. Hy studeer later aan die National Normal University in Libanon, Ohio, waar hy 'n graad in besigheidsadministrasie behaal het. Nadat hy sy voorgraadse studie voltooi het, behaal hy 'n graad in regte aan die Cumberland University in Libanon, Tennessee. In 1901 in die Texas -kroeg toegelaat, begin hy byna onmiddellik vir politieke ampte. Hy dien as prokureur van San Patricio en verteenwoordig die streek in 1903 in die agt-en-twintigste Texas-wetgewer. Hy keer ook terug na die Texas House of State Representatives in 1905. Na aanleiding van sy terme in die wetgewer, het Timon die pos as regter van die provinsie Nueces County gehaal en gewen. Onder sy administrasie het Nueces County 'n nuwe hofgebou in Corpus Christi gebou in 1914. Hy het as landregter gedien tot 1917, toe goewerneur James E. Ferguson hom in die agt-en-twintigste distrikshof aangestel het. Timon se loopbaan in die politiek is soms deur omstredenheid geteister. In Mei 1915 het 'n federale groot jurie hom en talle ander provinsiale amptenare aangekla vir kiesermanipulasie tydens die vorige algemene verkiesing. Toe die saak in September teregstaan, het getuies van vervolging getuig dat Timon voorgestel het dat die gebruik van omkoopgeld die enigste manier was om die oorwinning te verseker. Hoewel die jurie vyf skuldig bevind en sestien van die beskuldigdes vrygespreek het, kon hulle nie saamstem oor Timon se aandeel in die saak nie. Die regering het probeer om die saak in 1917 te laat herleef, maar het uiteindelik die aanklagte teen Timon laat vaar. Persoonlike probleme het Timon ook in 1917 geteister. Hy is in 1916 aangewys as eksekuteur van die boedel van sy oorlede moeder, en sy susters, onder leiding van Cecilia Leahy, het 'n klag gebring om haar testament te betwis. Na 'n aanvanklike verhoor het die saak uiteindelik in die guns van Timon geëindig. Ten spyte van die hofuitspraak, het erge gevoelens by die broers en susters gebly in die mate dat mev. Leahy se seun, Harry J. Leahy, Timon agtervolg het. Op 15 Oktober terwyl hy in Brownsville was, het Timon sy neef in die hotel se voorportaal geskiet. Leahy het ernstige beserings vermy toe die koeël deur 'n goue horlosie in sy sak afgewyk is. Hoewel Leahy destyds nie in besit van 'n geweer was nie, het Timon beweer dat hy uit selfverdediging geskiet het. Leahy is gearresteer en aangehou op grond van sy oom se aanklagte. As president van die Corpus Christi Kamer van Koophandel na die orkaan van 1919 wat beide kommersiële en woongebiede verwoes het, was Timon aan die hoof van die veldtog om die Corpus Christi seewering en seewater te bou. Op sy voorstel het stadsbeplanners 'n ekstra breë stadsboulevard langs die seewand gelê. Die straat is ter ere van hom genoem. Timon dien ook in die Nueces County Navigation Commission van 1923 tot 1925. Hy trou op 12 April 1899 met Bessie Baker van Libanon, Ohio. Die egpaar het twee seuns, wat albei in hul kinderjare gesterf het. Timon is op 2 Augustus 1952 in Corpus Christi oorlede.
'N Nuwe middelklas
White is op 1 Julie 1893 in Atlanta, Georgia, gebore as een van sewe kinders. Sy pa, George W. White, 'n poswerker, studeer aan die Universiteit van Atlanta en sy ma, Madeline, 'n onderwyser, studeer aan die Clark Universiteit. Terwyl albei ouers in die Maafa (Atlantiese slawerny) gebore is, was die gesin deel van 'n nuwe swart middelklas in die suide, en White kon die Atlanta Preparatory School en die Universiteit van Atlanta bywoon. Na die gradeplegtigheid in 1916 word hy 'n versekeringsverkoper met 'n pos by die Standard Life Insurance Company, een van die grootste en suksesvolste Afro -Amerikaanse ondernemings van die era. Met die oog op 'n sakeloopbaan, het hy ook 'n finansiële en eiendomsbeleggingsmaatskappy begin.
Gedurende hierdie tydperk het White belang gestel in burgerregte. Hy het 'n paar jaar na sy organisasie aktief geword in die plaaslike hoofstuk van die National Association for the Advancement of Coloured People (NAACP). James Weldon Johnson, destydse uitvoerende sekretaris van die NAACP, beïndruk deur die jong man, het hom in 1918 as assistent -sekretaris aangestel en na New York gebring.
Met voordeel van sy fisieke voorkoms, van 1918 tot 1929, het White persoonlik een-en-veertig lynchings en agt wedloopoproer ondersoek.
Hy ondersoek die berugte rasse -onluste in Elaine, Ark., In 1919, waarin drie blankes en 200 negers dood is, en stel hom voor as verslaggewer vir The Chicago Daily News. Hy het 'n onderhoud met 'n paar van die nege en sewentig negermanne gevange geneem, 'n paar lynchers en selfs die goewerneur van die staat, voordat hy met 'n trein ontsnap het, 'n sprong voor 'n skare wat sy identiteit ontdek het.
White het sy bevindings in 'n aantal toonaangewende tydskrifte gepubliseer, waaronder die Nasie, die Nuwe Republiek, die Chicago verdediger, en die New York Herald-Tribune, benewens die NAACP -tydskrif Die Krisis. Onder die meer berugte gebeure wat hy ondersoek het, was die lynching van Mary Turner in 1918 in Valdosta, Georgia, nege maande swanger ten tyde van haar moord.
Profiel: Francis Walter
Die McCarran-Walter-wet herroep die rassebeperkings van die naturalisasiewet van 1790 en gee die eerste generasie Japannese Amerikaners die reg om burgers te word. Senator Pat McCarran (D-NV) is one of the strongest anti-Communist voices in the US Congress, and led investigations of the Roosevelt and Truman administrations. Along with Representative Francis Walter (D-PA), another outspoken anti-Communist, McCarran introduced the legislation bearing their names. Aside from granting Japanese-Americans citizenship, the law stiffens restrictions on "entry quotas" for immigrants into the US, and broadens the federal government's power to admit, exclude, and deport "dangerous aliens" as defined by the Internal Security Act of 1950, another signature McCarran legislative success. [John Simkin, 2008 American Civil Liberties Union, 2012]
Except where otherwise noted, the textual content of elk timeline is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike
Big River is the site of the earliest logging camps and dams in Mendocino County. The first saw meul was built on a promontory near the mouth of Big River, called, today, the Mendocino Headlands. As one might expect, the early lumbermen initially cut the trees that were most accessible to the saw mill. In the virgin forest, towering old growth was everywhere—in plain sight. Bull teams pulled the logs up an incline to the sawmill later iron tracks and rail cars did that job.
In sy boek, Big River Was Dammed, W. Francis Jackson documents at least 27 dams on Big River. Jackson recalls how he walked the river banks and reminisced about his many relatives who had worked on Big River and filled a young boy's head with stories of logging camps, bull teams, and log rafts. The largest of the dams that Jackson documents used over 1 million feet of timber in its construction (Jackson, p.2). The dams, which were major threats to aquatic wildlife, are gone. The last log drive and operation of the dams was in 1937 the result was a log jam (Jackson 104). Some dams fell into ruin over time, although there is lingering evidence of their presence. The California Department of Fish and Game called for the destruction of others in order to allow for the migration of fish.
Inleiding: Walter Francis White was a leading civil rights advocate of the first half of the twentieth century. As executive secretary of the National Association for the Advancement of Colored People (NAACP) from 1931 to 1955, he was one of the major architects of the modern African American freedom struggle. White, whose blond hair and blue eyes belied his African American ancestry, was born in Atlanta, Georgia on July 1, 1893, the fourth of seven children. His parents, George W. White, a graduate of Atlanta University and a postal worker, and Madeline Harrison White, a Clark University graduate and school teacher, were solidly middle class at the time when the vast majority of Atlanta blacks were working class. Walter White graduated from Atlanta University in 1916 and one year later helped establish the Atlanta branch of the NAACP after briefly working as an insurance agent.