Binnekort gaan daar 'n roos pryk in die liedjie-tuin van die FAK by die Voortrekker Monument in Pretoria. Miskien met 'n Rooi Rayban en pet op - as hul dit so kan kweek! Dit is natuurlik ter ere van ons liedjieboer, Anton Goosen, en sy ikoon-status as Afrikaanse sanger, liedjieskywer en vermaaklikheidsster.
Vroegaand al, het Adam Tas, wat ook die funksie bygewoon het, 'n Whiskey-neat vir Goosen na die verhoog aangedra. Coenie De Villiers, gasspreker vir die aand het hom 'oud gebore en 70 jaar jonk' genoem.
Met sy skouerlengte grys hare wat onder die pet uitsteek, en 'n T-Hemp van Australië wat verwys na sy pas-voltooide toer in die land, gesels hy oor sy beginjare in die musiekbedryf. Van 'n Standerd nege onderwyser wat hom afgeraai het om dit sy loopbaan te maak. Tot sy groot deurbraak om die temalied te skryf vir die Fliek, Pretoria, O Pretoria in 1979.
Volgens 'n berig geskryf op Tarentaal Teater se webblad, het hy na skool - met geen onmiddellike musikale loopbaan in die vooruitsig nie - homself as onderwyser bekwaam en ook dan onderwys by St. Stithians gegee terwyl hy saans in kroeë speel. Tydens sy termyn by St. Stithians skryf hy ‘n musiekblyspel Jantjie wat deur die leerlinge opgevoer word.
Dit was in die oorlog. Daar was 'n lugaanval op die stad. Baie mense is gedood en beseer, en 'n hele aantal huise is in die puin gelê.
Dit was nog baie vroeg - nog nie sesuur nie - dit het net begin lig word. 'n Verpleegster het by 'n groot hospitaal uitgekom, en op die trappies het sy iets gesien wat soos 'n bondel klere lyk. Sy het ondersoek ingestel, en daar het sy 'n seuntie toegedraai gevind! Hy was seker nie ouer as vier jaar nie, en die droefheid in sy groot bruin oë het dadelik haar hart aangeraak.
"Wat doen jy hier so vroeg in die oggend?" het sy vriendelik gevra. Die seuntjie het nie geantwoord nie, maar gewys na 'n stukkie papier wat aan sy jassie gespeld was.
Die ander verpleegsters was ook baie jammer vir hom, en wou alles doen wat hulle kon om hom te help, haar die besige dokters het gesê dat hulle nie nou met Georgie kon sukkel nie. Hy moet dadelik na 'n weeshuis gestuur word.
Maar die verpleegster wat Georgie op die trappies gevind het, wou nie hê dat hy so gou moes weggaan nie, en sy het besluit om self iets te probeer doen. Sy het orals gesoek na 'n hoekie waar sy Georgie kon sit sodat hy nie in die pad sou wees nie.
Sy het gesoek en gesoek, maar al die plekke was vol. Eindelik het sy 'n hoekie gevind in die saal vir ou dames; daar was 'n plekkie net groot genoeg vir 'n kinderbedjie.
Die eerste aand daar in die vroue-saal het die verpleegster gekom om hom in sy bedjie toe te maak. Nadat sy hom naggesê het en wou loop, het Georgie met haar gepraat en gesê:
"Ek wil 'n gebedjie opsê." Ewe ernstig het hy die verpleegster aangestaar. Die verpleegster was verbaas. Hoe kon 'n seuntjie van nog skaars vier jaar iets weet van bid, het sy gedink? Hy moes seker 'n baie goeie Moeder en 'n goeie ouma gehad het.
Die volgende oggend het Georgie sy gebedjie gesing. En af en toe gedurende die dag het hy dit gesing tot bewondering van almal in die saal.
Die hele hospitaal was verdonker, met die weerkaatsing van die soekligte deur die wolke kon gesien word.
Die afweergeskut het losgebrand, en onder die lawaai kon die bomontploffings gehoor word. Die bomwerpers het al nader gekom, en die ou dames in die hospitaal het die komberse oor hulle hoofde getrek, asof dit sou help. Skielik was daar 'n geweldige ontploffing sommer digby die hospitaal. Die geboue is geskud en al die vensters is stukked geruk. In sommige gevalle is selfs die venterrame uitgeruk.
Daar het toe 'n wonderlike ding gebeur. Daar ver in die saal, in die stikdonker, het 'n ander stem bewerig begin saamsing. Dit was een van die ou dames, en sy het Georgie se liedjie gesing: "Jesus, troue Herder, hoor my."
Hulle het aangehou sing totdat die lawaai van die lugaanval gedaar en die ligte weer aangeslaan was. Dit was 'n baie mooi ding wat Georgie daardie nag gedoen het!