S83-Orcades (P&O) met Cervia in London-kl.jpg (130.14 KiB) 4361 keer bekeken
S84-Alhena-van Nieveld Goudriaan kl.jpg (647.02 KiB) 4361 keer bekeken
Nedlloyd-Dejima.jpg (211.91 KiB) 2570 keer bekeken
IJ.jpg (118.19 KiB) 2259 keer bekeken
Kryptos- Hans Breeman.jpg (567.94 KiB) 2178 keer bekeken
Smit Hunter.jpg (361.81 KiB) 2053 keer bekeken
Nr.6.jpg (196.04 KiB) 1926 keer bekeken
Nr.6-maritiem digitaal.jpg (129.09 KiB) 1895 keer bekeken
kapitein kok.jpg (156.77 KiB) 1895 keer bekeken
Marne LLoyd.jpg (418.83 KiB) 1811 keer bekeken
A270-Kon. Marine scheepvaartcontrole Den Helder.jpg (323.4 KiB) 1811 keer bekeken
Japara-KRL.jpg (178.97 KiB) 1662 keer bekeken
Wonogiri-KRL.jpg (194.57 KiB) 1662 keer bekeken
kotug.jpg (163.67 KiB) 1485 keer bekeken
Morea.jpg (181.77 KiB) 1485 keer bekeken
Mauretania-Cunard.jpg (195.07 KiB) 1424 keer bekeken ’n Grondboontjiebotter- en vloermoer-oggend | Netwerk24
Deur Carla Lang 26 Mei 2020 06:30
“Mamma! Mamma, kom!” sê (of eintlik skreeu) Pops en gryp my aan die hand. Ek los my koffie op die toonbank – altyd bang dat sy op ’n manier kan brand – en besef dit gaan die derde koppie koffie wees wat sal koud word voordat ek dit kan drink.
Niks slegter as koue koffie nie . . .
“Kyk!” Sy vryf haar grondboontjiebotter-besmeerde vinger oor die rusbank en kyk na my met dáái oë. Sy weet só goed sy mag dit nie doen nie, maar toets my.
Dit doen sy deesdae gereeld. Hopeloos te veel na my sin. Verklaar dramaties sy is “DOESH!” (dors), net om een slukkie te vat en dan die res op die vloer uit te gooi. Trek Boeta se hare, knyp en byt hom. Gryp die afstandbeheerder van die TV uit sy hand en hardloop weg so vinnig as wat haar bababeentjies haar toelaat – vas oortuig dat sy vinniger as hy is. Boeta, wat histeries huil, hardloop agterna en duik haar plat.
Of wanneer sy nie haar sin kry nie en ’n vloermoer gooi – val sy in stadige aksie op die vloer neer en skop, slaan en gil. As ek dit ignoreer en wegloop, hou sy op met huil en skree, hardloop agterna en gooi haarself dan weer dáár neer (slim genoeg om haar kop versigtig neer te sit sodat sy nie seerkry nie) – en dan begin die vloermoer van voor af.
“Pops, hoekom het jy dit nou gedoen?” vra ek heel rustig, nie lus vir baklei nie.
Ooglopend teleurgesteld met my flou reaksie, doen sy dit weer – dié keer sommer met die hele palm oor die bank.
Toe sy sien ek kom nader met ’n lappie om haar hande af te vee, laat waai sy. Ek vang haar en stoei om haar hande afgevee te kry.
Ek sit haar in die speelkamer neer en vat ’n slukkie van my koffie . . .
Koud. Of lou. Ewe erg. My koffie moet wárm wees.
Nadat ek die mikrogolf weer moes aansit, het ek uiteindelik koffie. Alhoewel warm gemaak in die mikrogolf, is dit beter as niks.
Net toe ek die koppie in die mikrogolf sit, kom Pops weer ingehardloop.
“Peppa Piek! Peppa Piek! Peppa Pieeeeeeeeek!”
Ek ignoreer die mikrogolf se “tieeet-tieeet” wat aankondig dat my (nou tweedehandse) koffie warm is, en gaan sit vir haar Peppa Pig op die televisie aan.
Nadat ek die mikrogolf weer moes aansit, het ek uiteindelik koffie. Alhoewel warm gemaak in die mikrogolf, is dit beter as niks. Ek kan nie nóg ’n koue koppie in die drein afgooi nie.
Ek het net voor my skootrekenaar gaan sit, toe Pops weer instorm. “Tensie! Tensie!”
Ek staan haastig op, gaan slaan die advertensie oor. YouTube en al sy advertensies irriteer my geweldig!
Skaars my tweede e-pos beantwoord, of ek hoor Pops weer aankom. “Mamma, honger!” En met dié klim sy op die stoel en toe op die tafel en begin met al twee hande die knoppies van my rekenaar slaan. “Sien! Sien!”
“Nee, ek werk! Daar’s niks om te sien nie! Moenie dit doen nie! Los! LOS!” Ek tel my skreeuende 19 maande oue dogtertjie van die tafel af. Sy gooi haar onmiddellik op die vloer neer – reg vir die volgende vloermoer.
“Honger? Jy nog honger?”
Sy sluk haar trane net daar en spring op. “Kom!” beduie sy kombuis toe. “Honger!”
“Wat van ’n broodjie?”
Sy klap die yskasdeur toe, beduie na die broodrak.
Sy pluk die yskas oop met “optel!”.
In my arms kan sy goed sien wat alles in die yskas is.
“Niee! Daai! Daai!”
Skud haar kop heftig.
“Nou wat dan, Pops?”
Sy klap die yskasdeur toe, beduie na die broodrak. “Bootjie!”
“Asseblief, Mamma,” probeer ek haar darem effense maniere leer.
“ ’Blief, Mamma.”
Die trane begin stroom, die bekkie op sy grootste oop (goeie geleentheid vir my om gou te tel hoeveel tande sy al het).
Toe ek die broodjie vir haar aangee, bekyk sy dit aandagtig, vat een hap en gooi dit op die grond.
“Ag nee! Pops! Dis nou genoeg. Nou kry jy niks nie!”
O wee . . . Haar hart is gebreek! Die trane begin stroom, die bekkie op sy grootste oop (goeie geleentheid vir my om gou te tel hoeveel tande sy al het). Sy lig haar armpies op na my toe.
Ek tel haar op. Sy gooi haar arms om my nek en druk haar kop teen my vas. Snik asof ek haar gunsteling-“bersie” weggevat het.
Ek troos – en dink aan al die werk wat ek gedoen moet kry.
En dan word ek bewus van haar hartklop.
Saam met haar snikke doof alles anders vir my uit – tot ek net die “doef-doef” van haar hartjie kan hoor.
En mý hart smelt.
My liewe, lawwe, hardekwas, sterk wil, energieke, maar eintlik klein hartjie – dogtertjie.
Hoe lief het ek haar nie.
Meer oor: Carla Lang | Ouerskap