Warren Whiteley en sy Leeus-span sal Saterdagmiddag op Ellispark in Johannesburg in die Curriebeker-wedstryd teen die Kings wil voortbou op hul goeie vertoning ’n week vroeër op dieselfde veld teen die Bulle.
Om hulself later in die uitspeelrondes van die reeks in ’n goeie posisie te bevind, is dit vir Whiteley-hulle belangrik om soveel moontlik van die wedstryde op hul tuisveld te wen.
Omdat die wedstryd met die oog op die Springbokke se toets teen die Poemas in Pretoria vroeg (14:30) gespeel word, kan dit die Leeus dalk baat om die pas van die wedstryd van die begin af vinnig te maak.
Hier laatwinter is dit al klaar warm op die Hoëveld en die lug vuil en droog. Dit kan die besoekers van die ooskus in die tweede helfte na hul asem laat hyg as die wedstryd teen ’n vinnige pas gespeel word.
Daarom is dit belangrik dat Whiteley en sy Leeus – soos teen die Bulle verlede week – nie moet toelaat dat hul teenstanders die pas en die gang van die wedstryd bepaal nie.
Met hul oorwinning van 41-13 oor die Bulle, het die Leeus gewys hulle sal vanjaar in die Curriebeker-reeks ’n faktor wees om mee rekening te hou. Hulle het ook die soort rugby gespeel wat die Leeus-ondersteuners weer sal laat terugkeer Ellispark toe.
Boonop het die besoekers se afrigter, Carlos Spencer, ’n vlymskerp-rugbybrein wat die Leeus, en Ellispark, goed ken.
As jy op die besige N2 tussen George en Knysna ry, mis jy maklik die afdraai na Victoriabaai waaroor oorlede Lucas Maree sing. Die paadjie kronkel en draai verby plase en ’n paar vakansieoorde tot onder by ’n klein strand tussen die kranse.
Dis moeilik om te glo dat dié gewilde vakansieplekkie ’n eeu gelede ’n bedrywige hawe was waarvandaan hout na Kaapstad verskeep is. Trouens, soveel hout is hier weg dat daar twee hawens was. Die ander een was ’n entjie oos by Ballotsbaai, net anderkant die regterkantste koppie.
In 1777 het die Nederlandse Verenigde Oos-Indiese Kompanjie ’n buitepos hier gevestig om die kolonie van timmerhout te voorsien. Dit was egter gou duidelik dat twee hawens nie lewensvatbaar is nie.
Intussen het ’n boer wat baie eiendom rondom Victoriabaai besit het, in die jare tagtig van die negentiende eeu die plek se toerismepotensiaal raakgesien.
Hy het grond gelyk gemaak om die strand meer toeganklik te maak vir baaiers. Teen 1910 (die swart-wit foto) is die baai as ’n openbare kampterrein geproklameer. In Desember 1929 moes kampeerders ’n permit by George se afdelingsraad kry en die tarief van twee sjielings en ses pennies per week betaal.
Oor die jare heen is die smal strandgebied verder gevul en deesdae kan jy bly in die woonwapark, vakansieoord of, as jy gelukkig is, in een van die vakansiehuise.