Spelers: Liam Neeson, Laura Linney, Peter Sarsgaard, Chris O'Donnell, Timothy Hutton, John Lithgow, Oliver Platt
Vertoontyd: Vanaf 15 April 2005
Regtig, die naakte aap kry swaar. Van nou se dae waar ons eintlik meer bewus is van die skadukant van seks as die lekker kant daarvan (vigs, ho� verkragtingsyfers, popsterre en advokate wat kinders seksueel misbruik) kan ons oor di� onderwerp eintlik ook nie praat van die goeie ou dae nie. In elk geval nie vanaf die Victoriaanse tydperk nie - om binne die tydsgrense van die bespreking te bly. Dis asof die pendulum bloot van die een kant na die ander kant geswaai het, maar daar was tog 'n tyd van euforie toe daai pendulum losgeruk het - so sien jy in hierdie biofliek oor die groot seksnavorser Alfred Kinsey.
Die fliek, wat eintlik soos 'n dokument�r voel, het 'n slim struktuur. As raamwerk word die seksvraelys gebruik wat Kinsey (Liam Neeson) vir sy navorsing ontwikkel het. Sy vraestellers is die drie jonger mans (gespeel deur Peter Sarsgaard, Chris O'Donnell en Timothy Hutton) wat sy belangrikste medewerkers was by die Institute for Sex Research wat Kinsey in 1942 gestig het. Soos Kinsey se beantwoording van die vraelys deur die fliek vorder, word ons teruggeneem na relevante episodes uit sy kinderdae, en so word 'n bloot chronologiese (en moontlik vervelige) vertelstyl vermy.
Dit toon duidelik dat, om die dryfvere vir Kinsey se latere navorsingswerk te verstaan, dit nodig is om na sy verhouding met sy pa te kyk. Di� was 'n Metodiste-predikant van 'n dorpie in New Jersey en in alle opsigte 'n bombastiese en kleingeestige man wat sy vrou en kinders genadeloos verneder en afgekraak het. Enters Freud - bepalende gebeure met seks te doen in Kinsey sr. se kinderjare word laat in die film roerend uitgebeeld en bevestig net die nodigheid van die baanbrekerswerk wat Alfred Kinsey gedoen het. Dis egter opvallend dat die fliek nooit 'n verband l� tussen sy werk en di� van Freud nie, terwyl Kinsey se seksnavorsing feitlik direk na Freud se dood begin het.
Hoewel sy seksnavorsing Kinsey se lewenswerk geword het, was dit nie van die begin van sy akademiese loopbaan sy belangstelling nie. Hy het vir meer as tien jaar nougeset navorsing gedoen oor 'n obskure soort wesp en twee tome daaroor gepubliseer, maar niemand het veel notisie daarvan geneem nie. Tog het hierdie tydperk in sy lewe die beginsels van streng wetenskaplike navorsing by hom gevestig, wat hy later tot groot roem �n verguising sou aanwend. Sy eerste publikasie oor die onderwerp, Sexual Behavior in the Human Male (1948), het opslae gemaak, maar is tog deur die bre� publiek aanvaar, maar toe Sexual Behavior in the Human Female in 1953 gepubliseer is, het dit 'n heksejag teen hom ontketen. Tog is Kinsey se werk aan die Universiteit van Indiana voortgesit n� sy dood in 1956.
Wat besonder interessant is, is hoe die streng wetenskaplik ingestelde Kinsey regdeur sy navorsing die emosionele kant van seksualiteit vermy het; die kyker sien ook hoedat hy skaars gevoelens van liefde en toegeneentheid teenoor sy vrou, Clara (Laura Linney), kon uitdruk. Juis die emosionele implikasies van seks word 'n Achilleshiel vir die medewerkers aan Kinsey se instituut, waar hulle later navorsingsmetodes gebruik het wat nogal die grense verskuif (en oorskry) het. Aan die einde van sy lewe het Kinsey erken dat emosies dit is wat menslike seksualiteit die meeste be�nvloed en kompliseer, maar wetenskaplik is dit die groot onbekende.
Regisseur Bill Condon, wat gesorg het vir die Oscar-wenner Chicago, gebruik heerlike humor gebruik om 'n onderwerp te verlig wat vir die meeste mense na aan die lyf l�. Maar die fliek word behoorlik gedra deur Liam Neeson se skitterspel. Dat hy nie 'n Oscar-benoeming gekry het nie terwyl Laura Linney wel gekry het as beste vroulike byspeler, is 'n jammerte. Kinsey was 'n begaafde man en 'n besonder boeiende persoonlikheid; dat 'n fliek oor sy lewe gemaak is, is 'n groot wins vir kykers wat 'n eerlike ondersoek na di� belangrike aspek van menswees verwelkom.