Tasmansee - Wikipedia
Nasa-Satellietbeeld van die Tasmansee
Kaart van die Tasmansee
Koördinate: 40°S 160°O﻿ / ﻿40°S 160°O﻿ / -40; 160Koördinate: 40°S 160°O﻿ / ﻿40°S 160°O﻿ / -40; 160
Ligging: Australië, Nieu-Seeland
Oppervlakte: 2 300 000 km² (900 000 myl²)
Gemiddelde diepte: 5 200 m (17 000 vt)
Lengte: 2 800 km (1 700 myl)
Breedte: 2 200 km (1 400 myl)
Eiland/e: Ball’s Pyramid, Lord-Howe-eiland, Noordeiland, Norfolkeiland, Suideiland, Tasmanië
Nedersettings: Hobart (Australië)
Ligging van die Tasmansee
Die Tasmansee (Engels: Tasman Sea, Māori: Te Tai-o-Rehua) is 'n see van die Stille Oseaan en is geleë tussen Australië in die weste en Nieu-Seeland in die ooste. Die see is genoem ná die Nederlandse ontdekkingsreisiger Abel Tasman, wat onder andere in 1642 en 1643 Nieu-Seeland en Tasmanië ontdek het. Omstreeks 1770 het die Britse ontdekkingsreisiger James Cook tydens sy eerste ontdekkingsreis die see ondersoek.
Die Tasmansee is 2 800 km lank, tot 2 200 km wyd, het 'n oppervlakte van ongeveer 2 300 000 km² en 'n gemiddelde diepte van 5 200 m. Eilande in die Tasmansee sluit in Lord-Howe-eiland, Ball’s Pyramid en Norfolkeiland, wat almal tot Australië behoort, terwyl Nieu-Seeland se Noordeiland en Suideiland die oostelike grens van die see vorm. Die belangrikste nedersettings aan die see is Hobart, Newcastle en Sydney in Australië asook Auckland, Wellington en Wollongong in Nieu-Seeland.
↑ (en) “Tasman Sea”. Encyclopædia Britannica. URL besoek op 31 Julie 2017.
Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Tasmansee.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Tasmansee&oldid=1891043"
Die bladsy is laas op 17 Januarie 2019 om 17:45 bygewerk.