Dr. M.J. du Plessis Gereformeerde Kerk Bellville Datum: 3 aug 2003 (aand).
Psalm 130B:3, 4.
Teks: Kategismus Sondag 5.
Die Here verwag van ons dat ons op 'n punt moet kom waar ons met ons hele hart na verlossing smag.
Die Heilige Gees wil hê dat elke mens op die punt moet kom waar hy graag wil hoor hoe God deur die Middelaar Jesus Christus vir hom verlossing bewerk het.
Die Here wil al die wat hierdie punt bereik het, daarvan verseker dat hierdie verlossing hulle deel word deur 'n ware geloof.
Dit kan net gebeur as die besef van ons ellendes in ons deurwerk totdat ons tot die volle besef daarvan gekom het.
Ons moet natuurlik nie die fout maak om te dink dat om kennis van ons verlossing te hê en 'n dankbaarheidslewe te lei twee verskillende sake is nie. Dit is dieselfde saak, want as ons weet wat met ons gebeur, kan ons nie anders as om met ons hele lewe dankie te sê nie.
Kom ons toets onsself.
Voel ons moderne mense werklik nog die noodsaaklikheid om verlos te word - ervaarons nog hoegenaamd die behoefte om verlos te word?
Die probleem is dat ons so selfversekerd is dat ons nie meer die bedreiging van die sonde aanvoel nie. Dalk het die sonde al self in ons tyd so ontwikkel dat ons nie meer behoefte het aan die vryheid van verlossing nie, omdat die sonde hierdie vryheid bied.
Baie mense vind juis bevryding in hulle sondes, soos byvoorbeeld drankmisbruik of diefstal.
Wie van ons dink nog baie aan "die regverdige oordeel" van God of dat die Bybel leer dat ons sondes tydelike en ewige straf verdien.
Wie van ons beleef nog die brandende slawerny van die hand van die Duiwel in ons lewe.
Die feit is dat die vloek van God oor die sonde brand en dat elke mens voor God doemwaardig is (Rom 3:19). God gaan in Sy regverdigheid elke sonde vergeld (Jes 66:6; Jer. 51:6; Job 40:3).
Die genade is gelukkig dat God besluit en beloof het om ons te verlos. Dink byvoorbeeld aan Eseg 10:23.
Het ek dan miskien 'n behae in die dood van die goddelose? Spreek die Here Here. Nie liewer daarin dat hy hom bekeer van al sy weë en lewe nie?
Dit is waarom die Here die genadeverbond met ons opgerig het.
Die doel van die genadeverbond is juis dat ons God weer kan dien soos wat dit was voor die sondeval.
Die genade is verder so groot as ons daaraan dink dat God van al sy skepsele net aan ons genade bewys.
Die engele wat geval het (en nou duiwels is) kry nie en glad nie genade nie.
Ons moet nie in ons geloofslewe te haastig by die beginsels van ons verlossing verbyloop nie. Ons moet deeglik let op ons sondige geaardheid en op ons onvermoëns wat in ons is as gevolg van ons sondes. Ons moet ook let op ons verharding en onbereidheid om te wil buig voor God.
Ons moet dus altyd besef dat ons hierdie onuitspreeklike voorreg het om verlos te word van die sondestraf oor ons - al is ons ook al hoe sondig.
Verlossing in Jesus Christus beteken dat ons nie deur God gestraf gaan word nie. Dis veral belangrik as ons daaraan dink dat die ewige straf van God niks anders as die hel is nie - en dit bly ons gespaar.
Die betekenis van die verlossing in Jesus Christus is dat die straf wat Hy gedra het nie vir ons verligting of versagting of afslag van God se straf gee nie: dit verskoon ons heeltemal van God se straf.
God het van die Een wat die straf vir die mensdom sou dra, volkome gehoorsaamheid geëis.
Hy moes die wet volmaak onderhou - daar moes nêrens eers die geringste aanduiding van sonde of oortreding teen God wees nie.
God kan geen sondaar aanneem en die ewige lewe gee nie. Geen mens kan 'n middelaar wees as hyself eers vir sy sondes gestraf moet word, voordat hy vir ander se sondes gestraf kan word nie (Hebr. 2: 10).
Hy moes nie soos Pilatus wees wat sy hande voor almal was en sê dat hy hierdie man onskuldig vind, en nou niks verder met die saak te doen wil hê nie.
Hy moes die reg van God kon uitleef deur alle onreg doodgewoon tot niet te maak en te beveg.
Daarby moes Hy in staat wees om die straf van God vir die sondes van alle mense te dra.
Jesus kon al hierdie dinge doen, en daarom kon Hy ons met God se straf versoen en ons deur sy Heilige Gees vernuut tot 'n lewe van gehoorsaamheid en dankbaarheid.
Ons word in 2 Tessalonisense 1:7 geleer dat ons volkome en vir ewig van God se oordeel vry is. Prakties beteken dit dat ons nou in God se guns en in gemeenskap met Hom kan lewe; dat ons heilig kan word en verniet met God se genade en liefde oorstroom kan word.
Kortweg is verlossing die volgende:
vrygemaak wees van die juk van die Duiwel (Kol 1:13);
Vrygemaak wees van ons diensbaarheid aan die sonde (Romeine 6: 18).
Verlos van vloek en verdoemenis (Galasiërs 3: 13).
Dit beteken herstel van God se beeld in ons.
In die plek van skeiding en straf kom daar vereniging met God.
Want as ons, terwyl ons nog vyande was, met God versoen is deur die dood van sy Seun, veel meer sal ons deur sy lewe gered word nou dat ons versoen is. Romeine 5:10
In die plek van haat en onguns kom daar vrede en liefde (2 Kor. 5: 19).
Ons moet besef dat dit nie 'n gedeeltelike verlossing is nie, m.a.w. ons hoef nie met ons werke of deur die aanbidding van die heiliges of van enige iets anders by te dra vir ons saligheid nie.
Daar is teoloë wat vas glo dat mense wat aanhou sondig, terwyl hulle Christus sogenaamd bely, eintlik met God spot.
Mense wat versoen is met God en vernuut word deur die Heilige Gees lewe nie so nie, hulle lewens verander.
Daarom skryf Jakobus dat jou lewe wys of jy waarlik glo of nie.
Slotpsalm 42: 1, 5.
Datum: 3 Aug 2003 (aand)