Geskryf deur Simon Bratt
In die Verenigde Koninkryk is dit so beraamde dat 86% van die mense wat toegang kry tot behandeling vir alkoholgebruik probleme met geestesgesondheid ervaar. Net so het 70% van die mense wat dwelmafhanklikheid behandel, ook 'n geestesongesteldheid. Vir die mense wat verslag doen naasbestaande geestesgesondheid probleme, depressiewe en angs simptome is gewoonlik die algemeenste.
Dikwels vind mense met middelmisbruik probleme om hulp vir hul geestesgesondheid moeilik en frustrerend, want daar is dikwels die mening van geestesgesondheidspersoneel dat pasiënte moet ophou om dwelms of alkohol te gebruik voordat hulle toegang tot behandeling kry.
Maar hierin lê die probleem, want die gebruik van 'n middel kan vir baie mense die manier wees waarop dit hanteer - of masker geestesgesondheidsprobleme. Om hulle te vra om op te hou om dwelms of alkohol te gebruik, beteken dat hulle hul hanteringstrategie moet wegneem, en sonder onmiddellike ondersteuning is dit waarskynlik dat iemand weer sal terugkeer na die gebruik van middels om sielkundige nood te hanteer.
Dit lei dikwels tot 'n draai-deur scenario, waardeur die persoon om ondersteuning van geestesgesondheidsdienste sal vra om te sê dat hy moet ophou om middels te gebruik. Hulle hou op om stowwe te gebruik, maar kry nie ondersteuning vir maande danksy lang waglyste, keer dus terug na die gebruik van dwelms om die hoof te bied.
Iemand met 'n geestesongesteldheid en dwelmgebruiksversteuring word beskou as 'n 'dubbele diagnose' - 'n konsep wat in 1990 ontstaan ​​het. In 2002 het die departement van gesondheid berig dat die ondersteuning van mense met dubbele diagnose een van die Grootste uitdagings in die gesig staar dienste aan die frontlinie vir geestesgesondheid.
Die verslag het beklemtoon hoe gefragmenteerde sorg daartoe lei dat mense tussen die krake in dienste val. Dit het gewaarsku dat 'pasiënte nie tussen verskillende stelle dienste moet beweeg of die risiko loop om heeltemal uit die sorg te val nie'.
Die verslag het ook gesê dat mense met dubbele probleme 'n hoë gehalte verdien, pasiëntgerigte en geïntegreerde sorg, wat binne geestesgesondheidsdienste gelewer moet word. Maar 18 jaar hierna bevindings, helaas, niks het verander nie - as daar iets erger geword het.
As deel van my deurlopende PhD-navorsing, Ek het 'n versoek om vryheid van inligting aan elke geestesgesondheidstrust in Engeland gestuur. Ek wou uitvind of daar van hoë gehalte en geïntegreerde sorg bestaan ​​vir mense met 'n dubbele diagnose.
Baie selfmoorde betrek mense met geestesgesondheidsprobleme en dwelmafhanklikheid. Viajero / Pexels
Die resultate toon dat slegs 58% van die NHS-trust data oor mense met 'n dubbele diagnose opneem, en dat slegs 28% van die trusts spesifieke spanne gehad het wat behandeling aangebied het. Die oorblywende vertroue vertrou behandeling uit aan vrywillige of private sektor substansgebruiksdienste. Dit beteken dat die tipe sorg wat u gegee word, beïnvloed waar u woon - om 'n poskode-lotery vir mense wat probeer om toegang tot ondersteuning en behandeling te kry.
Uit die gegewens wat ek ingesamel het, is slegs 11,486 XNUMX Britse pasiënte aangeteken wat 'n dubbele diagnose gehad het. Tog word dit geskat 586,780 mense is afhanklik van drank in die Verenigde Koninkryk - dit is dus waarskynlik dat die werklike syfer baie hoër is.
'N Krisis op die frontlyn
Daar is verskeie redes waarom die versamelde data nie 'n ware weerspieëling is van die voorkoms van dubbele diagnose nie - en een rede is die term self. Daar is nie 'n duidelike definisie van "dubbele diagnose" - en dienste ontwikkel dikwels hul eie plaaslike woord of gebruik eerder die term "gepaardgaande geestesongesteldheid en dwelmgebruik".
Nog 'n rede is dat mense met dwelmafhanklikheid moontlik nie na die dokters gaan om hulp met hul geestesgesondheid nie, uit vrees dat hulle verwerp word. Om die woorde te hoor: "Ons kan nie u geestesgesondheid behandel as u stowwe gebruik nie" word die norm vir mense met dwelmgebruik. Hierdie diskriminasie en stigmatisering stel mense se lewens in gevaar.
Mense kan tussen die barste val en sukkel om toegang tot enige hulp of ondersteuning te kry. pexels / sarah dietz
COVID-19 het belangrike uitdagings vir Britse gesondheidsorgstelsels en beleid vir openbare gesondheid gestel. ontwrigting het gelei tot gemeenskapsgebaseerde dienste wat tot stilstand gekom het weens die herontplooiing van gesondheidswerkers en kwarantynbeperkings. Mense met 'n dubbele diagnose ly nie net aan hul geestesgesondheid en dwelmgebruik nie, maar die meeste het ook verskeie behoeftes. Sommige het aansienlike trauma ervaar, in armoede geleef, is moontlik bekend aan die strafregstelsel en het min of geen ondersteuning in die gemeenskap nie.
Navorsing het getoon hoe krisisse in die verlede die weerloses in die samelewing aansienlik beïnvloed het, wat gelei het tot 'n toename in substansgebruik. Dit is dus verstandig om te dink dat geestesgesondheidsprobleme en dwelmgebruik nie sal toeneem in die nasleep van die pandemie nie. In werklikheid loop dit die gevaar om 'n reeds uitgeputte NHS te oorweldig.
Dit is die rede waarom 'n geïntegreerde benadering tot versorging nodig is, asook 'n kultuurverandering in terme van hoe gesondheidswerkers mense met geestesgesondheidsprobleme en dwelmgebruik werk en behandel. Die stigma moet nou verban word - voordat dit te laat is.
Simon Bratt, maatskaplike werker vir geestesgesondheid en PhD-kandidaat, Staffordshire Universiteit
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Siektes en toestande > Is die bereiking van zero Covid-19 moontlik?