Van Rooyen sê hy het op daardie oomblik glad nie aan sy eie veiligheid gedink nie – soos onder meer dat die water baie diep is en dat dit gevaarlik sou wees om tussen die hiasinte te swem. “ŉ Mens dink nie aan sulke dinge nie,” sê hy. “Ek het ingespring omdat ek besef het dat hy besig was om onder die water verdwyn. Ek het geskree: ‘Ek kom! Ek kom!’ Die man se stem het weer duideliker geword en ek het sy stem gevolg.
Van Rooyen sê hy is net dankbaar dat hy “op die regte tyd op die regte plek was”. “ŉ Mens dink nie daaraan dat jy nou heldhaftig gaan wees nie. Wanneer jy iemand om hulp hoor skree is dit maar instink wat inskop. Dán dink jy aan niks anders as om die ander persoon te probeer help of om sy lewe te probeer red nie.”