Die koevert (vervolg2) deur Werner | Bydraes | Woes - Kreatiewe platform vir Afrikaans
Titel: Die koevert (vervolg2)
Aantal woorde: 970
Datum gepubliseer: 06 Dec 2015
"Troetels....troetels....is jy met my, of het jy weer vergete geraak in jou drome. Kom jong, die lewe staan nie stil nie, en ons moet nog 'n ent ry want ek wil daarna nog saam met jou langs die see gaan stap. Dis volmaan vanaand en ek dink net dit gaan die mooiste aand wees. Ek dink nou net ons moet sommer 'n draai by 'n winkel maak en 'n paar goedkoop kerse optel. Dink net as ons op die strand sit tussen daardie kerse wat hulle flikkervlam-danse in mekaar se oë doen ... dis mos die lewe" laat Willem in 'n steeds romantiese bui hoor.
"Willempie, ek weet jy is mal oor nagereg maar ek dink dis nou tyd dat ons hierdie aand gaan afsluit op die strand." Troetels kyk hom aan met 'n belofte in haar oë wat blink van opgewondenheid.
Die maan het reeds sy reis vir die aand begin, en sit met 'n helder vol mond glimlag asof hy weet hy is daar om vir hulle die aand meer romanties te maak. Die strand is verlate, en net die golwe spoel lui-lui uit oor die spierwit sand. Hulle taak is mos vier-en-twintig uur per dag. Met skoene uitgetrek stap hulle oor die sand waar die seediere reeds hulle spore kom los het ... selfs 'n krap wat dwars draf om ook sý aand êrens te gaan afsluit.
"Kom ons plant al ons kerse sommer hier, en dan kan ons mos 'n entjie gaan stap." Dis heeltemal windstil, en die aand kon nie meer volmaak gewees het nie. Hand aan hand stap hulle oor die sand wat tussen hulle tone uitloer en uitbundig, soos tieners, lag hulle met elke tree.
Willem draai na haar, en vir 'n oomblik huiwer sy. Sy lees die kyk in sy oë en sien hier kom iets wat op sy hart is.
"Troetels, ek het nie hierheen gevlieg sonder om mooi oor alles te dink nie. Ons het ure gesels en mekaar op 'n heeltemal ander manier leer ken, en dit nog met my in 'n ander land. Londen is waar ek nou my lewe lei en waar ek goed verdien, en my lewe weer kon opbou. Ek het vandag besef toe ek jou sien dat ek werklik kan sê dat ek lief is vir jou, en ek hoop dat jy ook darem iets in jou hart vir my voel."
Trane rol een vir een oor haar wange as sy net na die man voor haar staar, en sy val in sy arms. Met 'n rou snik uit haar bors kry sy die woorde uit wat sy al die heeldag op haar tong dra, maar te bang was om dit te uiter teenoor die man wat haar voete onder haar uitgeruk het. "Ek is liewer vir jou as wat jy ooit sal besef, en jy het my weer mens gemaak, my heel gemaak van al my stukkende gisters. So Willempie met die gryse hare, hierdie vrou wat hier voor jou staan het jou lief soos ek nog nooit in my lewe lief gehad het nie."