Interkonneksie van kapitalistiese krisisse - ONDERWERPE - 2022
Interkonneksie van kapitalistiese krisisse
Deur Éric Toussaint
Die ontploffing van die voedsel-, ekonomiese en finansiële krisisse in 2007-2008 wys in watter mate die ekonomieë van die planeet onderling verbind is. Die mensdom kan nie regmaak vir kolle nie.
In 2007-2008 het meer as die helfte van die wêreldbevolking gesien dat hul lewensomstandighede sterk versleg omdat hulle 'n groot styging in voedselpryse moes ondervind. Dit het gelei tot massiewe betogings in minstens vyftien lande in die eerste helfte van 2008. Die aantal mense wat deur honger geraak is, het met etlike miljoene mense toegeneem, en honderde miljoene mense se toegang tot voedsel is beperk. (En gevolglik ander lewensnoodsaaklike goedere en dienste | 1 |). Dit alles as gevolg van die besluite wat geneem word deur 'n handjievol maatskappye in die landboubesigheidsektor (biobrandstofprodusente) en die finansiesektor (institusionele beleggers wat bydra tot die manipulering van die pryse van landbouprodukte), wat voordeel trek uit die steun van die regering van Washington en die Europese Kommissie | 2 |. Maar die uitvoeraandeel van die wêreldproduksie voedselproduksie bly klein. Slegs 'n marginale deel van die rys, koring of mielies wat in die wêreld geproduseer word, word uitgevoer, 'n oorweldigende deel van die produksie word in die plek van oorsprong verbruik. Die pryse in uitvoermarkte bepaal egter die prys in plaaslike markte. Met ander woorde, die pryse van die uitvoermarkte word in die Verenigde State vasgestel, hoofsaaklik in drie beurse (Chicago, Minneapolis en Kansas City). Gevolglik word die prys van rys, koring of mielies in Timboektoe, Mexiko, Nairobi of Islamabad direk beïnvloed deur die evolusie van die prys van hierdie produkte op die Amerikaanse aandelemarkte.
In 2008 moes die owerhede van ontwikkelende lande dringend en weens die gevaar om deur onluste afgebring te word, in die vier kardinale punte van die planeet maatreëls tref om burgers se toegang tot basiese voedsel te waarborg.
As hierdie situasie bereik is, is dit omdat regerings vir dekades geleidelik afstand doen van die steun van plaaslike graanprodusente - meestal klein produsente - en die neoliberale resepte gevolg het wat deur instellings soos die Wêreldbank en die IMF gedikteer is, binne die raamwerk van die strukturele aanpassingsplanne. en armoedeverminderingsprogramme. In die naam van die stryd teen armoede het hierdie instellings regerings oortuig om beleid te vestig wat armoede weergee, selfs versterk. Daarbenewens het baie regerings die afgelope paar jaar bilaterale verdrae (veral vryhandelsooreenkomste) onderteken wat die situasie nog vererger het. Handelsonderhandelinge onder die Doha-siklus van die WTO het ook ernstige gevolge gehad.
Ontwikkelende lande het afstand gedoen van die beskerming van die douane wat plaaslike boere beskerm teen mededinging van buitelandse landbouprodusente, hoofsaaklik groot Amerikaanse en Europese "landbou-uitvoer" -ondernemings. Hulle het plaaslike markte binnegeval met landbouprodukte wat verkoop is onder die produksiekoste van plaaslike boere en boere, wat tot hul bankrotskap gelei het (baie van hulle het na die groot stede van hul lande of na meer geïndustrialiseerde lande geëmigreer). Volgens die WTO is subsidies wat noordelike regerings aan hul groot landboumaatskappye in die plaaslike mark betaal, nie 'n oortreding van die reëls teen dumping nie. Soos Jacques Berthelot geskryf het: «Terwyl daar vir die man in die straat gestort word as dit uitgevoer word teen 'n laer prys as die gemiddelde produksiekoste van die land wat uitvoer, is daar vir die WTO geen storting nie, solank dit uitgevoer word die binnelandse prys, selfs al is dit laer as die gemiddelde produksiekoste »| 3 |. Kortom, die lande van die Europese Unie, die Verenigde State of ander uitvoerlande kan mekaar se markte binnedring met landbouprodukte wat voordeel trek uit groot plaaslike subsidies.
Mielies wat deur die Verenigde State na Mexiko uitgevoer word, is 'n embleem. Vanweë die vryhandelsooreenkoms (FTA) wat tussen die Verenigde State, Kanada en Mexiko onderteken is, het laasgenoemde sy doeanebeskerming teen sy noordelike bure laat vaar. Die uitvoer van koring vanaf die Verenigde State na Mexiko het negevoudig toegeneem tussen 1993 (die laaste jaar voordat NAFTA in werking getree het) en 2006. Honderdduisende Mexikaanse families moes die produksie van koring prysgee omdat dit meer as koring uit die Verenigde State gekos het (geproduseer). met industriële tegnologie en swaar gesubsidieer). Dit was nie net 'n ekonomiese drama nie, maar het ook gelei tot 'n verlies aan identiteit omdat mielies die simbool van lewe in die Mexikaanse kultuur is, veral in die volke van Maya-oorsprong. 'N Groot deel van die mielieprodusente het hul landerye verlaat en gaan werk soek in die nywerheidsstede van Mexiko of die Verenigde State.
Mexiko, wat afhanklik is van mielies uit die Verenigde State om sy bevolking te voed, word met 'n wrede styging in die prys van hierdie graan ondervind, enersyds deur bespiegeling op die aandelebeurs in Chicago, Kansas City of Minneapolis en andersyds hand, vir die produksie, by die huis van sy noordelike buurland, van koringetanol.
Mexikaanse mielieprodusente het nie meer die vermoë om in die binnelandse vraag te voorsien nie, en Mexikaanse verbruikers staan ​​voor 'n ontploffing in die prys van hul stapelvoedsel, die tortilla, die koringtortilla wat die brood of bak rys vervang wat op ander breedtegrade verbruik word. In 2007 het groot gewilde protesoptogte Mexiko geruk.
In spesifieke omstandighede het dieselfde oorsake ongeveer dieselfde gevolge gehad. Die onderlinge verbondenheid van voedselmarkte op wêreldwye skaal is vasgestel op 'n vlak wat nog nooit voorheen bekend was nie.
Die wêreldvoedselkrisis ontbloot die motor van die kapitalistiese samelewing: die soeke na maksimum private wins op kort termyn. Vir die kapitaliste is kos slegs 'n kommoditeit wat met die hoogste moontlike wins verkoop kan word. Voedsel, 'n noodsaaklike element in die behoud van menselewens, het 'n eenvoudige instrument van voordeel geword. Hierdie dodelike logika moet eindig. Kapitaal se beheer oor die groot produksiemiddele en bemarking moet afgeskaf word en 'n beleid van voedselsoewereiniteit moet voorkeur geniet.
Die ekonomiese en finansiële krisis
Ook in 2007-2008 het die grootste internasionale ekonomiese en finansiële krisis sedert 1929 losgebars. As daar nie die massiewe en daadwerklike ingryping van die openbare magte was wat hulself tot die hulp van roofbankiers gewerp het nie, sou die huidige krisis reeds groter afmetings aangeneem het. . Ook op hierdie gebied is die interkonneksie verrassend. Tussen 31 Desember 2007 en einde September 2008 het al die Effektebeurse op die planeet baie belangrike dalings beleef, wat van 25 tot 35% gegaan het in die Effektebeurse van die mees geïndustrialiseerde lande tot 60% in China wat deur die 50 % in Rusland en Turkye. Die kolossale toename van private skuld, suiwer skep van fiktiewe kapitaal, het uiteindelik ontplof in die mees geïndustrialiseerde lande, beginnend met die Verenigde State, die skuldigste ekonomie op die planeet. Die som van die openbare en private skuld van die Verenigde State beloop in 2008 50 miljoen miljoen dollar (die skuld van die staat, huishoudings en maatskappye, N. van T.), dit wil sê 350% van die BBP. Hierdie ekonomiese en finansiële krisis, wat reeds die hele planeet getref het, sal ontwikkelende lande toenemend beïnvloed waarvandaan sommige steeds glo dat hulle veilig is. Die kapitalistiese globalisering het sommige ekonomieë nie van ander ontkoppel nie. Inteendeel, lande soos China, Brasilië, Indië of Rusland kon ook nie van hierdie krisis ontslae raak nie. En ons begin.
Die gevolge van klimaatsverandering het op die oomblik van die voorgrond verdwyn, vervang deur die finansiële krisis. Die proses is egter op planetêre skaal aan die gang, en ook in hierdie aangeleentheid is die interkonneksie duidelik. Die bevolking van die "arm" lande sal beslis meer geraak word as die van die "ryk" lande, maar niemand sal ongeskonde gelaat word nie.
Die samewerking van hierdie drie krisisse toon die volke die behoefte om hulself te bevry van die kapitalistiese samelewing en die produksiemodel. Die onderlinge verbondenheid van kapitalistiese krisisse bring die behoefte aan 'n antikapitalistiese en revolusionêre program op wêreldskaal na vore. Die mensdom kan nie regmaak vir kolle nie.
| 1 | Om voedsel te koop waarvan die pryse skerp gestyg het, het arm gesinne inderdaad hul gesondheids- en onderwysuitgawes sowel as hul huisvestingskoste verminder.
| 2 | Damien Millet en Eric Toussaint "Oorsig van die wêreldse voedselkrisis", Augustus 2008 en Eric Toussaint "Une fois encore sur les caus de la crise alimentaire", Oktober 2008.
| 3 | Jacques Berthelot "Démêler le vrai du faux dans le flambée des prix agricoles mondiaux", 15 Julie 2008, p. 47.
20 Oktober 2008 - http://www.cadtm.org - Caty R. Oorspronklike vertaling in Frans: http://www.cadtm.org/spip.php?article3780 -
Éric Toussaint, is die president van CADTM België, en skrywer van die werk Banco del Sur en nuwe internasionale krisis, El Viejo Topo, Barcelona, ​​2008; Abya-Yala, Quito, 2008; DESC-sterrewag, La Paz, 2008.