The Shifting Present en Written Images of the Mongols - Artikels - 2022
The Shifting Present en Written Images of the Mongols
Deur Donald Ostrowski
Vraestel gegee by Gebruike van die verlede Slawiese simposium, Universiteit van Pennsilvanië (2008)
Inleiding: Die verhouding van die Mongole met Rus 'is een van die omstrede onderwerpe wat geen konsensus onder geleerdes vind nie. Oor elke belangrike punt en die meeste minderes is daar vurige en passievolle meningsverskil. Tog, een interpretatiewe raamwerk, om metahistoriese redes, was geneig om die historiografie te oorheers. In hierdie referaat bespreek ek eers wat ek as die bewysgrondslag van Mongol-Rus se betrekkinge beskou. Ander historici met verskillende sienings sal ongetwyfeld verskillende bewyse beklemtoon en die belangrikheid van die bewyse wat ek aanbied betwis, maar dit sou verkeerd wees om te sê dat sulke bewyse nie bestaan ​​nie. Daarna bespreek ek agt hoofparadigmas wat ek beskou as toegepas op die verklaring van Mongol-Rus se verhoudings. Laastens maak ek 'n paar gevolgtrekkings wat van toepassing is op die hede en toekoms van die bestudering van hierdie verhoudings. In die proses hoop ek om die leser 'n begrip te gee waarom sulke uiteenlopende menings in die wetenskaplike literatuur bestaan.
Historiese agtergrond: Die Mongole het in 1222 die eerste keer in die westelike Eurasiese steppe verskyn. Na die dood van die verslane Khwarezmshah Muhammed op 'n eiland in die Kaspiese See, het die agtervolgende Mongoolse ekspedisiemag voortgegaan aan die westkus van die Kaspiese See, deur die Kaukasusberge, en in 'n gebied wat ook bekend staan ​​as die Qipchaq-steppe (Desht-i- Qipchaq). Nadat hy naby die Krim-skiereiland oorwinter het, het hierdie ekspedisiemag, onder bevel van Jebe en Sübe'etei (twee van die Mongole se voorste generaals), Sudak op die Krim gevange geneem. In 1223 het hulle 'n gekombineerde Rus'-Polovtsiaanse leër aan die Kalka-rivier, noord van die Swart See, teëgekom en verslaan. Toe hulle die Qipchaq-steppe ooswaarts verlaat, het hulle 'n geveg teen die Wolga-Bulgars gevoer en die Volga-rivier oorgesteek op pad terug na hul vaderland in die oostelike steppe.
Na twee ander veldtogte teen die Bulgare, die een in 1229 (waaronder Saksin en die Polovtsiërs), en die ander in 1232, het die Mongole veertien jaar na hul eerste besoek na die westelike steppe teruggekeer. 'N Leër onder leiding van Batu (die kleinseun van Chinggis Khan) en Sübe'etei gedurende die winter van 1237–38, neem Riazan', Moskou, Vladimir, Suzdal 'en 'n aantal ander Rus-dorpe in, maar draai terug voordat hy Novgorod bereik, moontlik omdat die Novgorodians ingestem het om hulde te bring. In Desember 1240 het die Mongole Kiëf verower voordat hulle verder weswaarts getrek het, waar hulle in April 1241 'n gesamentlike Poolse en Teutoniese ridderleër by Liegnitz verslaan het en 'n Magyar-leër by M´ohi.
Terug na die gebied noord van die Swart See het Batu die Jochid Ulus gestig, wat geduur het tot 1502 toe die laaste oorblyfsel daarvan deur die Krim-Tatare verower is. Dit het die langste oorleef van enige van die vier oorspronklike ulusse (khanates) wat Chinggis Khan aan sy seuns versprei het. Onder die opvolgers van die Jochid Ulus het die Kazan 'Khanate geduur tot 1552; die Astrakhan ', tot 1556; die Sibir ', tot 1587; die Kasimov, tot 1681; en die Krim, tot 1783.