Ons kan ons brein leer om gesonde kos lief te hê, sê wetenskaplikes - Tradisionele resepte - 2022
Ons kan ons brein leer om gesonde kos lief te hê, sê wetenskaplikes
'N Onlangse USDA-studie toon dat ons brein weer bedraad kan word om gesonder kos bo gemorskos te verkies
Wetenskaplikes sê dat ander metodes om gewig te verloor, soos 'n maag -omleidingsoperasie, ons vermoë om voedsel te verbruik, eintlik verminder, in teenstelling met die verhoging van ons smaak vir groente.
Ondanks (of miskien as gevolg van) die eindelose advertensies vir gemorskos en gange met bekostigbare lekkers, voel dit soms asof die vetsug -epidemie in Amerika oornag gebeur het; asof ons eendag wakker geword het en 'n derde van ons land vetsugtig was. Wetenskaplikes verseker ons egter dat die ongesonde verandering in ons dieet (en daarna in die middellyf) mettertyd plaasgevind het en dat ons brein stadig weer bedraad is om gemorskos bo gesonde vrugte en groente te verkies. Ons het immers nie uit die baarmoeder gekom nie en verkies lekkergoed bo blomkool. In 'n onlangse studie, Het USDA-wetenskaplikes ontdek dat dit moontlik moontlik is om ons brein weer oor te dra tot gesonde, gesonde kos bo lekkers en verwerkte voedsel.
In die studie het navorsers 'n nuwe gewigsverliesprogram getoets (wat insluit dat die deelnemers oorgeskakel het na 'n veselryke, lae-suiker dieet), en daarna die beloningsentrums van die brein begin bestudeer namate die vetsugtige deelnemers begin afneem . Soos hulle vermoed het, het die breinskanderings van die deelnemers na ses maande anders begin lyk, aangesien die beloningsentrum van die brein 'n groter sensitiwiteit vir gesonde, lae-kalorie-voedsel begin toon het, en 'n verminderde sensitiwiteit vir gemorskos en kitskos.
"Die gewigsverliesprogram is spesifiek ontwerp om die manier waarop mense op verskillende kosse reageer, te verander, en ons studie toon dat diegene wat daaraan deelgeneem het 'n groter begeerte na gesonder kos gehad het, tesame met 'n verminderde voorkeur vir ongesonde voedsel, waarvan die gekombineerde gevolge waarskynlik kritiek is vir volhoubare gewigsbeheer, "sê mede-outeur Sai Krupa Das, Ph.D., 'n wetenskaplike in die Energy Metabolism Laboratory by die USDA HNRC. "Na ons beste wete is dit die eerste demonstrasie van hierdie belangrike skakelaar."
Ons kan ons brein oefen om van gesonde kos te hou, sê wetenskaplikes - resepte
U is wat u eet, dus hoe kan u 'n wonderlike brein hê? In hierdie episode deel ek die top 10 breinkosse wat ek elke dag eet (met resepte!) – en hoe ek dit kan onthou sonder om dit neer te skryf.
Jy is wat jy eet. Wat u eet, beïnvloed u brein en liggaam, dus wil u voedsel hê wat ryk is aan antioksidante, goeie vette, vitamiene en minerale.
Hierdie 10 kosse beskerm u brein en gee u die energie en lewenskrag wat u nodig het om geestelike mis en moegheid te oorkom.
My 10 gunsteling breinkosse
Help om 'n gesonde bloedvloei te behou
Goeie bron van enkelversadigde vette
Bloubessies (of 'breinbessies!).
Beskerm u brein teen oksidatiewe stres
Verminder die effek van breinverouderingstoestande
Rotte wat bloubessies geëet het, het die algehele leervermoë en motoriese vaardighede verbeter en was geestelik jonger
Merkwaardige bron van vesel
Ryk aan vitamien K, wat bekend is om die kognitiewe funksie te verbeter en breinkrag te verbeter
Vetsuur van medium ketting, wat die vetverbrandingsoonde van u liggaam aansteek om ketone te help bou
Vol geheueverbeterende cholien, Omega-3's en vitamien E
Spinazie, boerenkool, kolwerblare
Goeie bronne van vitamien E en folaat
Wilde diepwatervisse ryk aan Omega-3 en DHA
Sardientjies is ook goed.
Verminder inflammasie en help om antioksidantvlakke te verhoog
Hou u immuunstelsel gesond
Verbeter die suurstofinname van die brein, sodat u gewaarsku en inligting kan verwerk
Resep: Ek begin my dae met borrie -tee. Ek kombineer borrie, peper (om die borrie beter te absorbeer), heuning, klapperolie en warm water.
Hoë vlakke van antioksidante en sink
Ryk aan vitamien E, wat u neurone beskerm
Baie magnesium, wat u bui en dus u brein verbeter
Verbeter jou fokus, konsentrasie en bui
Oor die algemeen, hoe donkerder die sjokolade, hoe suiwerder en beter vir u brein
Jou brein en liggaam is ongeveer 75% water
Verskeie studies toon dat mense wat goed gehidreer is, beter op breinkragtoetse slaag
Resep: Meng water, groen blaargroentes, bloubessies, avokado en klapperolie vir 'n maklike breinsmoothie!
Wil u al 10 onthou? Om dit te leer, moet u ook die lyflijst leer. Maak dit interaktief en raak elke deel aan terwyl u dit leer om u te help onthou.
'N Hartgesonde dieet kan goed wees vir die brein
'N Dieet wat groente, vrugte en volgraan beklemtoon en versadigde vet verminder, kan goed wees vir langtermyn kognitiewe gesondheid.
Nuwe navorsing dui daarop dat 'n hartgesonde dieet in die twintigerjare moontlik breinvoordele bied.
Die studie, in Neurologie, het 2 621 mense ingedeel op grond van hul nakoming van drie verskillende diëte wat as goed vir die hart beskou word. Almal beklemtoon groente, vrugte en volgraan en verminder die verbruik van versadigde vet: die Mediterreense dieet, wat hoofsaaklik plantaardige voedsel en matige alkoholinname behels, 'n navorsingsgebaseerde dieetplan wat voedselgroepe as gunstig beskou of nie, en die DASH-dieet, wat beklemtoon lae-natrium voedsel.
Navorsers het hul dieet nagekom op die ouderdomme van 25, 32 en 45, en het hul geestesskerpte op 50 en dan weer op 55 getoets.
Diegene wat die strengste by die Middellandse See of die dieet van die voedselgroep gehou het, het hoër punte behaal as diegene wat dit nie gedoen het nie, veral op toetse van uitvoerende funksie, wat behels die organisering en beplanning. Na aanpassing vir baie gesondheids- en gedragsfaktore, het mense met die strengste nakoming van hierdie dieet 'n 46 tot 52 persent laer risiko van swak kognitiewe funksie. Maar die nakoming van die DASH -dieet, wat nie die alkoholverbruik in ag neem nie, hou nie verband met kognitiewe toets tellings nie.
Watter dieet is die beste? "Ons kan op hierdie stadium sê dat 'n hartgesonde dieet soos die Mediterreense dieet 'n goeie opsie is," het die hoofskrywer, Claire T. McEvoy, 'n dieetkundige en epidemioloog aan die Queen's University Belfast gesê. "Dit is smaaklik en aanpasbaar, en in hierdie opsig is dit 'n redelik goeie dieetpatroon."
Die buitengewone wetenskap van verslawende gemorskos
Die aand van 8 April 1999 het 'n lang rits Town Cars en taxi's na die hoofkwartier van Pillsbury in Minneapolis gekom en 11 mans ontslaan wat die grootste voedselondernemings in Amerika beheer het. Nestlé was bygewoon, net soos Kraft en Nabisco, General Mills en Procter & amp Gamble, Coca-Cola en Mars. Mededingers op 'n ander dag het die C.E.O.'s en die presidente van die maatskappy bymekaargekom vir 'n seldsame, privaat vergadering. Een punt was op die agenda: die opkomende vetsug -epidemie en hoe om dit te hanteer. Terwyl die atmosfeer hartlik was, was die manne bymekaar amper geen vriende nie. Hul gestalte word bepaal deur hul vaardigheid om mekaar te veg vir wat hulle 'maagaandeel' noem - die hoeveelheid spysverteringsruimte wat enige onderneming se handelsmerk uit die kompetisie kan haal.
James Behnke, 'n 55-jarige bestuurder op Pillsbury, het die mans begroet toe hulle daar aankom. Hy was angstig, maar ook hoopvol oor die plan wat hy en 'n paar ander bestuurders van die voedselbedryf bedoel het om die C.E.O.'s te betrek oor die groeiende gewigsprobleem van Amerika. "Ons was baie bekommerd, en met reg, dat vetsug 'n groot probleem word," onthou Behnke. 'Mense het begin praat oor suikerbelasting, en daar was baie druk op voedselondernemings.' Om die bedryfshoofde in dieselfde kamer te kry om oor enigiets te praat, en nog minder 'n sensitiewe kwessie soos hierdie, was 'n moeilike saak, daarom het Behnke en sy mede -organiseerders die vergadering noukeurig opgestel en die boodskap tot die uiterste noodsaaklikheid aangepas. "C.E.O.'s in die voedselbedryf is gewoonlik nie tegniese ouens nie, en dit is ongemaklik om na vergaderings te gaan waar tegniese mense in tegniese terme oor tegniese dinge praat," het Behnke gesê. 'Hulle wil nie skaam wees nie. Hulle wil nie verpligtinge maak nie. Hulle wil hul afsydigheid en outonomie handhaaf. "
Behnke was 'n apteker met 'n doktorsgraad in voedselwetenskap en het in 1979 die hoof tegniese beampte van Pillsbury geword en was 'n belangrike rol in die vervaardiging van 'n lang reeks treffers, insluitend springmielies wat in die mikrogolfoond gemaak kan word. Hy het Pillsbury diep bewonder, maar die afgelope paar jaar het hy bekommerd geraak oor foto's van vetsugtige kinders wat aan diabetes ly en die vroegste tekens van hipertensie en hartsiektes. In die maande voor die C.E.O. Hy was in gesprek met 'n groep kundiges in voedselwetenskap wat 'n al hoe donkerder prentjie skets van die vermoë van die publiek om die formulerings van die bedryf te hanteer-van die liggaam se brose kontrole oor ooreet tot die verborge krag van sommige verwerkte voedsel om te maak mense voel steeds honger. Dit was tyd, het hy en 'n handjievol ander gevoel, om die C.E.O.'s te waarsku dat hul maatskappye moontlik te ver gegaan het met die skep en bemarking van produkte wat die grootste gesondheidsorg veroorsaak.
Die bespreking het in Pillsbury se ouditorium plaasgevind. Die eerste spreker was 'n vise -president van Kraft met die naam Michael Mudd. "Ek waardeer hierdie geleentheid om met u te praat oor vetsug by kinders en die groeiende uitdaging wat dit vir ons almal bied," het Mudd begin. 'Laat ek aan die begin sê dat dit nie 'n maklike onderwerp is nie. Daar is geen maklike antwoorde nie - vir wat die openbare gesondheidsgemeenskap moet doen om hierdie probleem onder beheer te kry, of vir wat die bedryf moet doen terwyl ander dit aanspreeklik hou vir wat gebeur het. Maar dit is baie duidelik: vir ons wat na hierdie kwessie gekyk het, of dit nou professionele persone is in die gesondheidsorg of spesialiste in u eie maatskappye, ons is seker dat ons niks moet doen nie. "
Terwyl hy praat, klik Mudd deur 'n dek skyfies - altesaam 114 - op 'n groot skerm agter hom geprojekteer. Die syfers was verstommend. Meer as die helfte van die Amerikaanse volwassenes word nou as oorgewig beskou, met byna 'n kwart van die volwasse bevolking-40 miljoen mense-wat klinies as vetsugtig gedefinieer word. Onder kinders het die tariewe sedert 1980 meer as verdubbel, en die aantal kinders wat as vetsugtig beskou word, het meer as 12 miljoen gestyg. (Dit was nog net 1999 dat die vetsugsyfer van die land baie hoër sou styg.) Voedselvervaardigers kry nou die skuld van die probleem van alle kante - die akademie, die Centers for Disease Control and Prevention, die American Heart Association en die American Cancer Society. Die landbousekretaris, oor wie die bedryf lankal die bobaas was, het vetsug onlangs 'n 'nasionale epidemie' genoem.
Mudd het toe die ondenkbare gedoen. Hy het 'n verband gebring met die laaste ding in die wêreld wat die C.E.O. se gekoppel was aan hul produkte: sigarette. Eers 'n aanhaling van 'n professor in sielkunde en openbare gesondheid aan die Yale-universiteit, Kelly Brownell, wat veral 'n sterk voorstander was van die mening dat die verwerkte voedselbedryf as 'n bedreiging vir die volksgesondheid beskou moet word: 'As 'n kultuur het ons ons raak ontsteld oor die tabakondernemings wat vir kinders adverteer, maar ons sit rustig terwyl die voedselondernemings dieselfde doen. En ons kan beweer dat die tol wat die openbare gesondheid deur 'n swak dieet eis, teenstrydig is met tabak. "
'As iemand in die voedselbedryf ooit twyfel of daar 'n gladde helling is,' het Mudd gesê, 'dink ek dat hulle op die oomblik 'n duidelike gly -sensasie begin ervaar.
Mudd het toe die plan voorgestel wat hy en ander bedink het om die vetsugprobleem aan te spreek. Om net die bestuurders te erken dat hulle skuldig was, was 'n belangrike eerste stap, het hy geweet, sodat sy plan met 'n klein maar belangrike stap sou begin: die bedryf moet die kundigheid van wetenskaplikes - sy eie en ander - gebruik om 'n dieper begrip van wat Amerikaners gedryf het om te ooreet. Sodra dit bereik is, kan die poging op verskeie fronte ontvou. Om seker te wees, sal die rol wat verpakte voedsel en drank in oorverbruik speel, nie ontkom nie. Hulle sal hul gebruik van sout, suiker en vet moet terugtrek, miskien deur beperkings in die hele wêreld op te lê. Maar dit was nie net 'n kwessie van hierdie drie bestanddele nie; die skemas waarmee hulle adverteer en hul produkte bemark het, was ook van kritieke belang. Mudd het voorgestel om 'n 'kode te skep om die voedingsaspekte van voedselbemarking te lei, veral vir kinders.'
"Ons sê dat die bedryf 'n opregte poging moet aanwend om deel te wees van die oplossing," het Mudd afgesluit. 'En deur dit te doen, kan ons help om die kritiek wat teen ons opbou, te ontlont.
Wat daarna gebeur het, is nie neergeskryf nie. Maar volgens drie deelnemers, toe Mudd ophou praat, was die een C.E.O. wie se resente bedrywighede in die kruidenierswinkel die res van die bedryf ontstel het, het opgestaan. Sy naam was Stephen Sanger, en hy was ook die persoon - as hoof van General Mills - wat die meeste te verloor het as dit kom by die hantering van vetsug. Onder sy leiding het General Mills nie net die graangebied nie, maar ook ander dele van die kruidenierswinkel ingehaal. Die Yoplait -handelsmerk van die onderneming het tradisionele onversoete ontbytjogurt in 'n ware nagereg omskep. Dit bevat nou twee keer soveel suiker per porsie as General Mills se marshmallow graan Lucky Charms. En tog, vanweë die goed versorgde beeld van jogurt as 'n gesonde versnapering, het die verkope van Yoplait die hoogte ingeskiet, met 'n jaarlikse inkomste van meer as $ 500 miljoen. Die sukses van die onderneming het die ontwikkelingsvleuel van die onderneming nog harder gestoot en 'n Yoplait -variasie uitgevind wat in 'n drukbare buis gekom het - perfek vir kinders. Hulle het dit Go-Gurt genoem en in die weke voor die C.E.O. vergadering. (Teen die einde van die jaar sou dit $ 100 miljoen se verkope beloop.)
Volgens die bronne waarmee ek gepraat het, het Sanger die groep daaraan herinner dat verbruikers 'wispelturig' is. (Sanger wou nie ondervra word nie.) Soms was hulle bekommerd oor suiker, ander kere vet. General Mills, het hy gesê, het verantwoordelik teenoor die publiek en aandeelhouers opgetree deur produkte aan te bied om dieetkundiges en ander betrokke kopers tevrede te stel, van lae suiker tot volgraan. Maar meestal, het hy gesê, het mense gekoop wat hulle wou, en hulle het gehou van wat lekker smaak. 'Moenie met my praat oor voeding nie,' het hy na bewering gesê en die stem van die tipiese verbruiker aangeneem. 'Praat met my oor smaak, en as hierdie goed beter smaak, moet u nie rondhardloop om goed te verkoop wat nie lekker smaak nie.'
Om op die kritici te reageer, het Sanger gesê, sou dit die heiligheid van die resepte wat sy produkte so suksesvol gemaak het, in gevaar stel. General Mills wou nie terugtrek nie. Hy sou sy mense vorentoe stoot, en hy het sy maats aangespoor om dieselfde te doen. Sanger se reaksie het die vergadering effektief beëindig.
"Wat kan ek sê?" James Behnke jare later vertel. 'Dit het nie gewerk nie. Hierdie ouens was nie so ontvanklik soos ons gedink het hulle sou wees nie. " Behnke het sy woorde doelbewus gekies. Hy wou regverdig wees. 'Sanger het probeer sê:' Kyk, ons gaan nie hier met die juwele van die onderneming ronddwaal en die formulerings verander nie, want 'n klomp ouens in wit jasse is bekommerd oor vetsug. '
Die vergadering was eerstens merkwaardig vir die insider -erkenning van skuld. Maar ek is ook getref deur hoe vooraanstaande die organiseerders van die sitplek was. Vandag word een uit elke drie volwassenes as klinies vetsugtig beskou, saam met een uit elke vyf kinders, en 24 miljoen Amerikaners ly aan tipe 2-diabetes, wat dikwels veroorsaak word deur 'n swak dieet, met nog 79 miljoen mense wat pre-diabetes het. Selfs jig, 'n pynlike vorm van artritis wat eens bekend was as 'die siekte van die ryk man' vanweë die assosiasie met vraatsug, ly nou aan agt miljoen Amerikaners.
Die publiek en die voedselondernemings weet nou al dekades lank - of ten minste sedert hierdie vergadering - dat soet, sout, vetterig voedsel nie goed is vir ons in die hoeveelhede wat ons dit inneem nie. Waarom is die getalle van diabetes en vetsug en hoë bloeddruk egter steeds buite beheer? Dit is nie net 'n kwessie van swak wilskrag van die verbruiker en 'n gesindheid van die voedselvervaardigers van die mense nie. Wat ek gevind het, oor vier jaar van navorsing en verslagdoening, was 'n doelbewuste poging-wat in laboratoriums en bemarkingsvergaderings en kruidenierswinkels plaasvind-om mense verslaaf te raak aan gerieflike en goedkoop voedsel. Ek het met meer as 300 mense in die verwerkte voedselbedryf gepraat, van wetenskaplikes tot bemarkers tot C.E.O. Sommige was gewillig om fluitjieblasers te gebruik, terwyl ander huiwerig gepraat het toe hulle 'n paar van die duisende bladsye geheime memorandums ontvang het wat ek uit die bedrywighede van die voedselbedryf gekry het. Hier volg 'n reeks klein gevallestudies van 'n handjievol karakters wie se werk destyds, en nou perspektief, lig werp op hoe die voedsel geskep en verkoop word aan mense wat, hoewel dit nie magteloos is nie, uiters kwesbaar is vir die intensiteit van hierdie ondernemings. industriële formulerings en verkoopveldtogte.
I. 'In hierdie veld is ek 'n spelwisselaar.'
John Lennon kon dit nie in Engeland vind nie, en hy het gevalle daarvan uit New York gestuur om die "Imagine" -sessies aan te wakker. Die Beach Boys, ZZ Top en Cher het almal in hul kontrakryers bepaal dat dit in hul kleedkamers moet sit wanneer hulle toer. Hillary Clinton het daarvoor gevra toe sy as presidentsvrou gereis het, en ooit daarna was haar hotel -suites pligsgetrou toegerus.
Wat hulle almal wou hê, was dr Pepper, wat tot 2001 'n gemaklike derde plek in die koeldrank agter Coca-Cola en Pepsi beklee het. Maar toe verskyn 'n vloed spinoffs van die twee koeldrankreuse op die rakke-suurlemoene en limoen, vanielje en koffie, frambose en lemoene, blankes en blues en skoonmaakmiddels-wat in die voedselindustrie bekend staan ​​as 'line extensions', en Dr Pepper het sy markaandeel begin verloor.
In reaksie op hierdie druk het Cadbury Schweppes sy eerste spinoff, behalwe 'n dieetweergawe, in die koeldrank se 115-jarige geskiedenis geskep, 'n helderrooi koeldrank met 'n baie on-dr Pepper-naam: Red Fusion."As ons dr Pepper weer wil herstel na sy historiese groeikoerse, moet ons meer opwinding byvoeg," het Jack Kilduff, president van die onderneming, gesê. Kilduff het daarop gewys dat 'n baie belowende mark die "vinnig groeiende Spaanse en Afro-Amerikaanse gemeenskappe is."
Maar verbruikers het Red Fusion gehaat. 'Dr Pepper is my gunsteling drankie van alle tye, so ek was nuuskierig oor die Red Fusion,' het 'n ma van drie in Kalifornië op 'n blog geskryf om ander Peppers weg te waarsku. "Dis walglik. Gagging. Nooit weer nie."
Cadbury Schweppes, wat deur die verwerping gesteek is, wend hom in 2004 tot 'n legende uit die voedselbedryf met die naam Howard Moskowitz. Moskowitz, wat wiskunde studeer het en 'n Ph.D. in eksperimentele sielkunde van Harvard, bestuur 'n konsultasiefirma in White Plains, waar hy meer as drie dekades 'n verskeidenheid produkte vir Campbell Soup, General Foods, Kraft en PepsiCo "geoptimaliseer" het. 'Ek het sop geoptimaliseer', het Moskowitz vir my gesê. 'Ek het pizzas geoptimaliseer. Ek het slaaisouse en piekels geoptimaliseer. Op hierdie gebied is ek 'n spelwisselaar. "
In die proses van produkoptimalisering verander voedselingenieurs 'n aantal veranderlikes met die uitsluitlike bedoeling om die mees perfekte weergawe (of weergawes) van 'n produk te vind. Gewone verbruikers word betaal om ure in kamers te sit waar hulle aanraak, voel, teug, ruik, draai en proe aan watter produk ook al ter sprake is. Hulle menings word op 'n rekenaar gestort, en die data word gesif en gesorteer volgens 'n statistiese metode genaamd gesamentlike analise, wat bepaal watter funksies die aantreklikste vir verbruikers sal wees. Moskowitz verbeel hom graag dat sy rekenaar in silo's verdeel is, waarin elkeen van die eienskappe gestapel is. Maar dit is nie net 'n kwessie van die vergelyking van kleur 23 met kleur 24. In die mees ingewikkelde projekte moet kleur 23 gekombineer word met stroop 11 en verpakking 6, en aan en aan, in skynbaar oneindige kombinasies. Selfs vir werke waarin die enigste probleem is smaak en die veranderlikes beperk is tot die bestanddele, kom daar eindelose kaarte en grafieke uit Moskowitz se rekenaar. 'Die wiskundige model karteer die bestanddele volgens die sintuiglike waarnemings wat hierdie bestanddele skep,' het hy vir my gesê, 'sodat ek net 'n nuwe produk kan kies. Dit is die ingenieursbenadering. "
Moskowitz se werk oor Prego -spaghetti -sous is gedenk in 'n voorlegging van 2004 deur die skrywer Malcolm Gladwell op die TED -konferensie in Monterey, Kalifornië: "After. . . maande en maande het hy 'n groot hoeveelheid data gehad oor hoe die Amerikaanse mense oor spaghetti -sous voel. . . . En as u gaan sit en al hierdie gegewens oor spaghetti -sous ontleed, besef u dat alle Amerikaners in een van drie groepe val. Daar is mense wat van hul spaghetti -sous gewone hou. Daar is mense wat hul spaghetti -sous pittig hou. En daar is mense wat dit ekstra dik hou. En van die drie feite was die derde die belangrikste, want destyds, in die vroeë tagtigerjare, sou u nie 'n ekstra dik spaghetti-sous kry as u na 'n supermark gaan nie. En Prego draai na Howard, en hulle sê: 'Sê u vir my dat 'n derde van die Amerikaners hunker na ekstra dik spaghetti-sous, en tog voorsien niemand in hul behoeftes nie?' En hy sê: 'Ja.' En Prego het toe gegaan terug en hul spaghetti-sous heeltemal herformuleer en kom uit met 'n reeks ekstra dik wat die spaghetti-sousonderneming in hierdie land onmiddellik en heeltemal oorgeneem het. . . . Dit is Howard se geskenk aan die Amerikaanse volk. . . . Hy het die manier waarop die voedselbedryf dink om jou gelukkig te maak, fundamenteel verander. "
Wel, ja en nee. Een ding wat Gladwell nie genoem het nie, is dat die voedselbedryf reeds 'n paar dinge geweet het om mense gelukkig te maak - en dit het begin met suiker. Baie van die Prego -souse - hetsy kaasagtig, dik of lig - het een kenmerk gemeen: die grootste bestanddeel, na tamaties, is suiker. 'N Slegs 'n halwe koppie Prego Traditional bevat byvoorbeeld meer as twee teelepels suiker, soveel as twee plus Oreo-koekies. Dit lewer ook 'n derde van die natrium wat 'n hele dag aanbeveel word vir 'n meerderheid Amerikaanse volwassenes. By die bereiding van hierdie souse het Campbell die bestanddele verskaf, insluitend die sout, suiker en, in sommige weergawes, vet, terwyl Moskowitz die optimalisering verskaf het. 'Meer is nie noodwendig beter nie', het Moskowitz in sy eie verslag oor die Prego -projek geskryf. 'Namate die sensoriese intensiteit (sê van soetheid) toeneem, sê verbruikers eerstens dat hulle meer van die produk hou, maar uiteindelik, met 'n middelste soetheid, hou verbruikers die produk die meeste (dit is hul optimum, of' geluk ') punt). "
Ek het Moskowitz die eerste keer ontmoet op 'n skerp dag in die lente van 2010 by die Harvard Club in Midtown Manhattan. Terwyl ons gesels het, het hy duidelik gemaak dat hoewel hy aan talle projekte gewerk het wat daarop gemik was om meer gesonde voedsel te skep en daarop aandring dat die bedryf baie meer sou doen om vetsug te bekamp, ​​hy geen moeite gehad het met sy eie baanbrekerswerk om te ontdek wat die industrie binnekant nou gereeld vind nie. verwys na as "die gelukpunt" of enige van die ander stelsels wat voedselondernemings gehelp het om die grootste behoefte te skep. 'Daar is geen morele kwessie vir my nie,' het hy gesê. 'Ek het die beste wetenskap gedoen wat ek kon. Ek het gesukkel om te oorleef en het nie die luukse gehad om 'n morele wese te wees nie. As navorser was ek my tyd vooruit. "
Moskowitz se pad na die bemeestering van die gelukpunt het ernstig begin, nie by Harvard nie, maar 'n paar maande na die gradeplegtigheid, 16 myl van Cambridge, in die stad Natick, waar die Amerikaanse weermag hom gehuur het om in sy navorsingslaboratoriums te werk. Die weermag is lankal in 'n besondere opsig wat voedsel betref: hoe om soldate meer rantsoene te laat eet as hulle in die veld is. Hulle weet dat soldate mettertyd hul maaltye geleidelik so vervelig sou vind dat hulle halfpad geëet sou word en nie al die kalorieë sou kry wat hulle nodig gehad het nie. Maar wat hierdie M.R.E.-moegheid veroorsaak het, was 'n raaisel. 'Toe begin ek soldate vra hoe gereeld hulle dit of dat wil eet, en probeer uitvind watter produkte hulle vervelig vind,' het Moskowitz gesê. Die antwoorde wat hy gekry het, was inkonsekwent. 'Hulle hou van lekker kos soos kalkoen -tetrazzini, maar eers het hulle vinnig moeg geword daarvoor. Aan die ander kant sou alledaagse kosse soos witbrood hulle nooit te opgewonde maak nie, maar hulle kon baie daarvan eet sonder om te voel dat hulle genoeg gehad het. "
Hierdie teenstrydigheid staan ​​bekend as 'sensories-spesifieke versadiging'. In leke terme is dit die neiging dat groot, duidelike geure die brein oorweldig, wat reageer deur u begeerte om meer te hê, te onderdruk. Sensories-spesifieke versadiging het ook 'n leidende beginsel geword vir die verwerkte voedselindustrie. Die grootste treffers-of dit nou Coca-Cola of Doritos is-is hul sukses te danke aan komplekse formules wat die smaakknoppies genoeg prikkel om aanloklik te wees, maar nie 'n duidelike, oorheersende enkele geur het wat die brein laat ophou eet nie.
Twee en dertig jaar nadat hy met die gelukpunt begin eksperimenteer het, het Moskowitz die oproep van Cadbury Schweppes gekry om hom te vra om 'n goeie lynverlenging vir Dr Pepper te skep. Ek het 'n middag in sy White Plains -kantore deurgebring terwyl hy en sy visepresident vir navorsing, Michele Reisner, my deur die Dr Pepper -veldtog gelei het. Cadbury wou hê dat sy nuwe geur kersie en vanielje bo -op die basiese Dr Pepper -smaak moet hê. Daar was dus drie hoofkomponente om mee te speel. 'N Soet kersiegeur, 'n soet vanielje -geur en 'n soetstroop wat bekend staan ​​as' Dr Pepper -geurstof '.
Om die gelukpunt te vind, was die voorbereiding van 61 subtiel uiteenlopende formules nodig - 31 vir die gewone weergawe en 30 vir dieet. Die formules is daarna onderwerp aan 3 904 proeë wat in Los Angeles, Dallas, Chicago en Philadelphia georganiseer is. Die Dr Pepper -proeërs begin deur hul monsters, en rus vyf minute tussen elke slukkie om hul smaakknoppies te herstel. Na elke steekproef het hulle op 'n stel vrae antwoorde gegee: Hoeveel hou hulle daarvan? Hoe sterk is die smaak? Hoe voel hulle oor die smaak? Hoe sou hulle die kwaliteit van hierdie produk beskryf? Hoe waarskynlik sou hulle wees om hierdie produk te koop?
Moskowitz se gegewens-saamgestel in 'n 135-bladsy-verslag vir die koeldrankmaker-is uiters fyn, en wys hoe verskillende mense en groepe mense voel oor 'n sterk vanielje smaak versus swak, verskillende aspekte van aroma en die kragtige sensoriese krag wat voedselwetenskaplikes het noem 'mondgevoel'. Dit is die manier waarop 'n produk met die mond reageer, soos meer spesifiek gedefinieer deur 'n magdom verwante sensasies, van droogheid tot tandvleis tot vogvrystelling. Dit is terme wat meer bekend is vir sommeliers, maar die mondgevoel van koeldrank en baie ander voedselitems, veral vetryke, is tweede op die geluk van sy vermoë om te voorspel hoeveel drang 'n produk kan veroorsaak.
Benewens smaak, is die verbruikers ook getoets op hul reaksie op kleur, wat baie sensitief was. "Toe ons die Dr Pepper -geursel verhoog, word dit donkerder en die smaak gaan af," het Reisner gesê. Daar kan ook na hierdie voorkeure verwys word deur ouderdom, geslag en ras.
Op bladsy 83 van die verslag dui 'n dun blou lyn die hoeveelheid Dr Pepper -geursel aan wat nodig is om 'n maksimum smaak te verkry. Die lyn is gevorm soos 'n onderstebo U, net soos die saligspuntkromme wat Moskowitz 30 jaar tevore in sy weermaglaboratorium bestudeer het. En bo -aan die boog is daar nie 'n enkele sweet spot nie, maar 'n sweet range, waarbinne 'saligheid' haalbaar was. Dit het beteken dat Cadbury sy sleutelbestanddeel, die suikeragtige Dr Pepper -stroop, kon terugsit sonder om buite die reeks te val en die saligheid te verloor. In plaas daarvan om byvoorbeeld 2 milliliter van die geursel te gebruik, kan hulle 1,69 milliliter gebruik en dieselfde effek behaal. Die potensiële besparing is slegs 'n paar persentasiepunte, en dit sal nie veel beteken vir individuele verbruikers wat kalorieë of gram suiker tel nie. Maar vir dr Pepper dra dit by tot enorme besparings. 'Dit lyk na niks,' het Reisner gesê. 'Maar dit is baie geld. Baie geld. Miljoene. "
Die koeldrank wat uit al die variasies van Moskowitz ontstaan ​​het, het bekend gestaan ​​as Cherry Vanilla Dr Pepper, en dit was suksesvol bo alles wat Cadbury gedink het. In 2008 verdeel Cadbury sy koeldrankbesigheid, wat Snapple en 7-Up insluit. Die Dr Pepper Snapple Group is sedertdien meer as $ 11 miljard gewaardeer.
II. 'Middagete is alles joune'
Soms vind innovasies in die voedselbedryf plaas in die laboratorium, met wetenskaplikes wat spesifieke bestanddele inskakel om die grootste aantrekkingskrag te verkry. En soms, soos in die geval van die bologna -krisis van Oscar Mayer, behels die innovasie om ou produkte in nuwe verpakking te plaas.
Die 1980's was moeilike tye vir Oscar Mayer. Rooivleisverbruik het meer as 10 persent gedaal namate vet sinoniem geword het met cholesterol, verstopte are, hartaanvalle en beroertes. Angs het begin by die maatskappy se hoofkwartier in Madison, Wis., Waar bestuurders bekommerd was oor hul toekoms en die druk wat hulle ondervind deur hul nuwe base by Philip Morris.
Bob Drane was die vise -president van die onderneming vir nuwe sakestrategie en -ontwikkeling toe Oscar Mayer hom tik om 'n manier te vind om bologna en ander ontsteld vleis wat in gewildheid en verkope daal, te herposisioneer. Ek het Drane by sy huis in Madison ontmoet en deur die rekords gegaan wat hy gehou het oor die geboorte van wat veel meer sou word as sy oplossing vir die onderneming se vleisprobleem. In 1985, toe Drane aan die projek begin werk, was sy bevele om "uit te vind hoe ons dit wat ons het, kan kontemporêr maak."
Drane se eerste stap was om nul te probeer kry oor wat Amerikaners voel oor verwerkte vleis, maar oor wat Amerikaners oor middagete voel. Hy het fokusgroepsessies gereël met die mense wat die meeste verantwoordelik was vir die aankoop van bologna-moeders-en toe hulle praat, besef hy dat die belangrikste saak vir hulle tyd is. Werkende ma's het natuurlik probeer om gesonde kos te verskaf, maar hulle het met opregte passie gepraat oor die oggendliefhebbery, die nagmerrie -streep om ontbyt op die tafel te kry en middagete te pak en kinders by die deur uit te kom. Hy som hul opmerkings vir my so op: 'Dit is aaklig. Ek skarrel rond. My kinders vra my goed. Ek probeer myself gereed maak om kantoor toe te gaan. Ek gaan pak hierdie middagetes in, en ek weet nie wat ek het nie. " Wat die ma's aan hom onthul het, was 'n goudmyn van teleurstellings en probleme.
Hy het 'n span van ongeveer 15 mense saamgestel met uiteenlopende vaardighede, van ontwerp tot voedselwetenskap tot reklame, om iets heeltemal nuuts te skep - 'n gerieflike voorafverpakte middagete wat die belangrikste bousteen van die gesnyde bologna en ham van die onderneming sou wees. Hulle wou natuurlik brood byvoeg, want wie het daarsonder bologna geëet? Maar dit het 'n probleem opgelewer: daar was geen manier waarop brood vars kon bly vir die twee maande wat hul produk nodig gehad het om in pakhuise of in kruideniersware te bly nie. Crackers kon egter - daarom het hulle 'n handjievol krakerrondes by die pakket gevoeg. Die gebruik van kaas was die volgende voor die hand liggende stap, gegewe die toenemende teenwoordigheid daarvan in verwerkte voedsel. Maar watter soort kaas sal werk? Natuurlike Cheddar, waarmee hulle begin het, het verkrummel en nie baie goed gesny nie, sodat hulle na verwerkte variëteite oorgegaan het, wat kon buig en in skywe gesny word en vir ewig sou duur, of hulle kon nog twee sent per eenheid afskakel deur 'n nog 'n mindere produk genaamd "kaasvoedsel", wat in smaaktoetse laer tellings as verwerkte kaas gehad het. Die kostedilemma is opgelos toe Oscar Mayer in 1989 met Kraft saamgesmelt het en die onderneming nie meer kaas hoef te koop nie, maar al die verwerkte kaas wat hy wil hê, by die nuwe susteronderneming gekry het, en teen koste.
Drane se span het na 'n nabygeleë hotel verhuis, waar hulle die regte mengsel van komponente en houers wou vind. Hulle het rondom tafels bymekaargekom waar sakke vol vleis, kaas, klappers en allerhande verpakkingsmateriaal gestort is, en hulle het hul verbeelding laat loop. Nadat hulle geknip en deur 'n magdom mislukkings gegaan het, was die model waarop hulle teruggeval het, die Amerikaanse TV-ete-en na 'n dinkskrum oor name (Lunch Kits? Go-Packs? Fun Mealz?), Is Lunchables gebore.
Die bakkies vlieg uit die rakke van die kruidenierswinkels. Die verkope het in die eerste 12 maande 'n fenomenale $ 218 miljoen beloop, meer as waarop enigeen voorbereid was. Dit het Drane net sy volgende krisis gebring. Die produksiekoste was so hoog dat hulle geld verloor met elke skinkbord wat hulle vervaardig het. Drane vlieg dus na New York, waar hy met Philip Morris -amptenare vergader wat belowe het om hom die geld te gee wat hy nodig het om dit aan die gang te hou. 'Die moeilike ding is om iets uit te vind wat sal verkoop,' is aan hom gesê. 'U sal uitvind hoe u die koste reg kan kry.' Na verwagting in 1991 $ 6 miljoen te verloor, het die bakkies die volgende jaar gelyk gebreek en verdien hulle $ 8 miljoen.
Met die vermindering van die produksiekoste en die winste, was die volgende vraag hoe om die franchise uit te brei, wat hulle gedoen het deur na een van die kardinale reëls in verwerkte voedsel te kyk: voeg by suiker by. 'Lunchables With Dessert is 'n logiese uitbreiding', het 'n amptenaar van Oscar Mayer vroeg in 1991 by Philip Morris se bestuurders aangemeld. 49 - en die 'verbeterde smaak' sal kopers lok wat verveeld geraak het met die huidige bakke. 'N Jaar later kom die nagereg Lunchable in die Fun Pack, wat saam met 'n Snickers -kroeg, 'n pakkie M & ampM's of 'n Reese's -grondboontjiebotterbeker, sowel as 'n suikerhoudende drankie sal kom. Die Lunchables-span het begin met die gebruik van Kool-Aid en cola en daarna Capri Sun nadat Philip Morris die drankie by sy handelsmerkstalletjie gevoeg het.
Uiteindelik word 'n reeks skinkborde, met die regte naam Maxed Out, vrygestel met nege gram versadigde vet, of byna 'n hele dag se aanbevole maksimum vir kinders, met tot twee derdes van die maksimum vir natrium en 13 teelepels van suiker.
Toe ek die Geoffrey Bible vra, was die voormalige C.E.O. van Philip Morris, oor hierdie verskuiwing na meer sout, suiker en vet in maaltye vir kinders, glimlag hy en merk op dat Lunchables selfs in die vroegste inkarnasie vir kritiek gehou is. 'Een artikel het iets gesê:' As u Lunchables uitmekaar haal, is die servet die gesondste item daarin. '
Wel, hulle het 'n goeie stukkie vet gehad, het ek aangebied. 'Jy wed,' het hy gesê. "Plus koekies."
Die heersende houding onder die voedselbestuurders van die onderneming - ten minste gedurende die negentigerjare, voordat vetsug 'n dringender bekommernis geword het - was van vraag en aanbod. 'Mense kan op hierdie dinge wys en sê:' Hulle het te veel suiker, hulle het te veel sout ',' het die Bybel gesê. 'Wel, dit is wat die verbruiker wil hê, en ons sit nie 'n geweer op sy kop om dit te eet nie. Dit is wat hulle wil hê. As ons hulle minder gee, koop hulle minder, en die mededinger kry ons mark. So jy is vasgevang. " (Die Bybel sou later op Kraft druk om die vertroue op sout, suiker en vet te heroorweeg.)
Wat Lunchables betref, het hulle probeer om meer gesonde bestanddele by te voeg. Aan die begin het Drane met vars wortels geëksperimenteer, maar het vinnig daarvan opgegee, aangesien vars komponente nie binne die beperkings van die verwerkte voedselstelsel werk nie, wat gewoonlik weke of maande vervoer en berging benodig voordat die kos by die huis kom. kruidenierswinkel. Later is 'n laevet-weergawe van die skinkborde ontwikkel, met vleis en kaas en krakers wat met minder vet geformuleer is, maar dit smaak minderwaardig, verkoop swak en word vinnig geskrap.
Toe ek in 2011 met Kraft -amptenare vergader om hul produkte en beleid oor voeding te bespreek, het hulle die Maxed Out -reeks verlaag en probeer om die voedingsprofiel van Lunchables te verbeter deur kleiner, inkrementele veranderinge wat minder opvallend was vir verbruikers. Oorkant die Lunchables-lyn het hulle gesê dat hulle die sout, suiker en vet met ongeveer 10 persent verminder het, en nuwe weergawes, met mandaryn-lemoen- en pynappelskywe, is in ontwikkeling. Dit word bevorder as 'n meer gesonde weergawe, met 'vars vrugte', maar hul lys met bestanddele-met meer as 70 items, met sukrose, mieliesiroop, mieliesiroop met hoë fruktose en vrugtekonsentraat-is in dieselfde skinkbord nagekom met intense kritiek van buite die bedryf.
Een van die reaksies van die onderneming op kritiek is dat kinders nie elke dag die Lunchables eet nie - boonop was kinders self onbetroubaar as hulle probeer om vir hulle gesonder kos te gee. Toe hul ouers vars wortels, appels en water verpak het, kon hulle nie vertrou dat hulle dit sou eet nie.Toe hulle op skool was, het hulle gereeld die gesonde goed in hul bruin sakke weggegooi om by die lekkergoed uit te kom.
Hierdie idee - dat kinders in beheer is - sou 'n sleutelbegrip word in die ontwikkelende bemarkingsveldtogte vir die skinkborde. In wat hul grootste prestasie van alles sou wees, sou die Lunchables -span die sielkunde van die tiener verdiep om te ontdek dat dit nie die kos in die bakke was wat die kinders opgewonde maak nie, maar die gevoel van krag wat dit in hul lewens gebring het. Soos Bob Eckert, dan was die C.E.O. van Kraft, stel dit in 1999: 'Middagete gaan nie oor middagete nie. Dit gaan daaroor dat kinders altyd en oral kan saamstel wat hulle wil eet. "
Kraft se vroeë Lunchables -veldtog was gerig op moeders. Hulle is miskien te veel aandag afgelei deur die werk om 'n middagete te maak, maar hulle was lief vir hul kinders om hierdie voorverpakte geskenk aan hulle te bied. Maar toe die fokus na kinders toe beweeg, het tekenprente van Saterdagoggend 'n advertensie begin dra wat 'n ander boodskap bied: 'Die hele dag moet u doen wat hulle sê', lui die advertensies. 'Maar die middagete is alles joune.'
Met hierdie bemarkingstrategie en pizza Lunchables - die kors in een kompartement, die kaas, pepperoni en sous in ander - blyk 'n wegholsukses te wees, het die hele kitskoswêreld skielik oopgegaan vir Kraft. Hulle kom uit met 'n Mexikaanse tema Lunchables genaamd Beef Taco Wraps a Mini Burgers Lunchables a Mini Hot Dog Lunchable, wat ook toevallig 'n manier bied vir Oscar Mayer om sy wieners te verkoop. Teen 1999 was pannekoeke - wat stroop, versiersel, Lifesavers candy en Tang ingesluit het - vir 76 gram suiker - en wafels ook 'n tyd lank deel van die Lunchables -franchise.
Die jaarlikse verkope het steeds gestyg, met $ 500 miljoen, $ 800 miljoen teen die laaste telling, insluitend verkope in Brittanje, het hulle die $ 1 miljard bereik. Lunchables was meer as 'n treffer, dit was nou sy eie kategorie. Uiteindelik sou meer as 60 variëteite Lunchables en ander bakkies in die kruidenierswinkels verskyn. In 2007 het Kraft selfs 'n Lunchables Jr. vir 3- tot 5-jariges probeer.
In die rekords wat die opkoms van die Lunchables dokumenteer en die ingrypende verandering wat dit aan die eetgewoontes meegebring het, het ek op 'n foto van Bob Drane se dogter afgekom, wat hy ingeglip het in die Lunchables -aanbieding wat hy aan voedselontwikkelaars gewys het. Die foto is geneem op die troudag van Monica Drane in 1989, en sy het buite die gesin se huis in Madison gestaan, 'n pragtige bruid in 'n wit trourok, met een van die splinternuwe geel skinkborde vas.
In die loop van die verslaggewing het ek uiteindelik die geleentheid gehad om haar daaroor uit te vra. Was sy regtig 'n aanhanger? 'Daar was seker 'n paar in die yskas,' het sy vir my gesê. 'Ek het waarskynlik net een uitgehaal voordat ons kerk toe is. My ma het geskerts dat dit regtig soos hul vierde kind was, my pa het soveel tyd en energie daaraan bestee. "
Monica Drane het drie van haar eie kinders gehad toe ons gepraat het, 10, 14 en 17 jaar oud. "Ek dink nie my kinders het ooit 'n middagete geëet nie," het sy vir my gesê. 'Hulle weet dat hulle bestaan ​​en dat oupa Bob hulle uitgevind het. Maar ons eet baie gesond. "
Drane self het net 'n kort rukkie gestop toe ek hom vra of hy, as ek terugkyk, trots is op die maak van die skinkborde. 'Baie dinge is 'n afweging,' het hy gesê. 'En ek glo dat dit maklik is om enigiets te rasionaliseer. Uiteindelik wens ek dat die voedingsprofiel van die ding beter kon gewees het, maar ek beskou die hele projek nie as 'n positiewe bydrae tot mense se lewens nie. "
Bob Drane praat vandag nog met kinders oor wat hulle graag eet, maar sy benadering het verander. Hy werk vrywillig saam met 'n organisasie sonder winsbejag wat poog om beter kommunikasie tussen skoolkinders en hul ouers op te bou. Drane het ook 'n resensie opgestel oor die voedselbedryf wat hy saam met mediese studente aan die Universiteit van Wisconsin gebruik het. En hoewel hy nie sy Lunchables in hierdie dokument noem nie en talle oorsake vir die vetsug -epidemie noem, hou hy die hele bedryf aanspreeklik. "Wat leer die Universiteit van Wisconsin MBA oor hoe om suksesvol te wees in bemarking?" vra sy voorlegging aan die med -studente. 'Ontdek wat verbruikers wil koop en gee dit met albei vate aan hulle. Verkoop meer, behou u werk! Hoe vertaal bemarkers hierdie 'reëls' dikwels in aksie oor voedsel? Ons limbiese brein hou van suiker, vet, sout. . . . Formuleer dus produkte om dit te lewer. Voeg miskien goedkoop bestanddele by om winsmarges te verhoog. Dan 'groot' om meer te verkoop. . . . En adverteer/bevorder om 'swaar gebruikers' in te sluit. Baie skuldgevoelens om hier rond te gaan! "
III. 'Dit word' verdwynende kalorie -digtheid 'genoem.
Op 'n simposium vir voedingswetenskaplikes in Los Angeles op 15 Februarie 1985 het 'n professor in farmakologie uit Helsinki genaamd Heikki Karppanen die merkwaardige verhaal vertel van Finland se poging om sy soutgewoonte aan te spreek. In die laat sewentigerjare het die Finne groot hoeveelhede natrium verbruik en gemiddeld meer as twee teelepels sout per dag geëet. As gevolg hiervan het die land aansienlike probleme ondervind met hoë bloeddruk, en mans in die oostelike deel van Finland het die hoogste dodelike kardiovaskulêre siekte ter wêreld gehad. Navorsing het getoon dat hierdie plaag nie net 'n genetika of 'n sedentêre leefstyl was nie - dit was ook te wyte aan verwerkte voedsel. Toe die Finse owerhede dus verhuis om die probleem aan te spreek, het hulle onmiddellik na die vervaardigers gegaan. (Die Finse reaksie het gewerk. Elke kruideniersware wat baie sout bevat, word opvallend gekenmerk deur die waarskuwing 'Hoë soutinhoud'. Teen 2007 het die verbruik van sout per capita in Finland met 'n derde gedaal, en hierdie verskuiwing - tesame met verbeterde mediese sorg - het gepaard gegaan met 'n afname van 75 tot 80 persent in die aantal sterftes as gevolg van beroertes en hartsiektes.)
Die aanbieding van Karppanen is met toejuiging verwelkom, maar een man in die skare lyk veral geïntrigeerd deur die aanbieding, en toe Karppanen die verhoog verlaat, het die man hom onderskep en gevra of hulle meer tydens die ete kan gesels. Hulle gesprek later die aand was glad nie wat Karppanen verwag het nie. Sy gasheer het weliswaar belangstelling in sout gehad, maar vanuit 'n heel ander oogpunt: die man se naam was Robert I-San Lin, en van 1974 tot 1982 werk hy as hoofwetenskaplike vir Frito-Lay, die byna $ 3 miljard -'n jaar vervaardiger van Lay's, Doritos, Cheetos en Fritos.
Lin se tyd by Frito-Lay het saamgeval met die eerste aanvalle deur voedingsadvokate op soutvoedsel en die eerste versoek dat federale reguleerders sout moet herklassifiseer as 'n 'riskante' voedseladditief, wat dit aan ernstige beheermaatreëls kon onderwerp het. Geen onderneming het hierdie bedreiging ernstiger-of meer persoonlik-as Frito-Lay opgeneem nie, verduidelik Lin aan Karppanen tydens hul ete. Drie jaar nadat hy Frito-Lay verlaat het, was hy steeds angstig oor sy onvermoë om die maatskappy se resepte en praktyke effektief te verander.
Toevallig loop ek af op 'n brief wat Lin drie weke na die ete aan Karppanen gestuur het, begrawe in 'n paar lêers waartoe ek toegang gekry het. By die brief was 'n memorandum wat geskryf is toe Lin by Frito-Lay was, wat 'n uiteensetting gee van die onderneming se pogings om sout te verdedig. Ek het Lin opgespoor in Irvine, Kalifornië, waar ons 'n paar dae deurgegaan het deur die interne memorandums van die onderneming, strategiedokumente en handgeskrewe aantekeninge wat hy gehou het. Die dokumente was 'n bewys van die kommer wat Lin oor verbruikers gehad het en dat die onderneming van plan was om die wetenskap nie te gebruik om die gesondheidsprobleme aan te spreek nie, maar om dit te stuit. Terwyl hy by Frito-Lay was, het Lin en ander maatskappywetenskaplikes openlik gepraat oor die oormatige natriumverbruik in die land en die feit dat mense, soos Lin by meer as een geleentheid gesê het, "verslaaf is aan sout."
Teen 1986 het nie veel verander nie, behalwe dat Frito-Lay in 'n seldsame koue streep beland het. Die onderneming het 'n reeks hoëprofielprodukte bekendgestel wat klaaglik misluk het. Toppels, 'n kraker met vulsel met kaas, 'n dop met 'n verskeidenheid vulsels Rumbles, 'n hapklare granola-snack-hulle het almal binne 'n oogwink gekom en gegaan, en die onderneming het $ 52 miljoen gekry. Omtrent daardie tyd het die bemarkingspan bygestaan ​​deur Dwight Riskey, 'n kenner van drange wat 'n kollega was by die Monell Chemical Senses Center in Philadelphia, waar hy deel was van 'n span wetenskaplikes wat bevind het dat mense eenvoudig hul soutgewoontes kan verslaan. deur lank te onthou van sout voedsel sodat hulle smaakknoppies na 'n normale sensitiwiteitsvlak kan terugkeer. Hy het ook werk aan die gelukwense gedoen en getoon hoe die aantrekkingskrag van 'n produk kontekstueel is, gedeeltelik gevorm word deur die ander kosse wat 'n persoon eet, en dat dit verander namate mense ouer word. Dit het blykbaar gehelp om te verduidelik waarom Frito-Lay soveel probleme ondervind met die verkoop van nuwe versnaperinge. Die grootste enkele klanteblok, die baby boomers, het middeljarig begin raak. Volgens die navorsing dui dit daarop dat hul smaak vir sout snacks - beide in die konsentrasie sout en hoeveel hulle geëet het - afneem. Saam met die res van die snack-voedselbedryf het Frito-Lay 'n laer verkope verwag as gevolg van 'n ouer wordende bevolking, en bemarkingsplanne is aangepas om nog meer op jonger verbruikers te fokus.
Behalwe dat snackverkope nie gedaal het soos almal voorspel het nie, word die dooie produk van Frito-Lay ten spyte daarvan bekendgestel. Riskey het eendag sy data in sy tuiskantoor ondersoek en probeer verstaan ​​wie al die peuselkos gebruik, en besef dat hy en sy kollegas die hele tyd verkeerd gelees het. Hulle het die peuselgewoontes van verskillende ouderdomsgroepe gemeet en sien wat hulle verwag om te sien, dat ouer verbruikers minder eet as dié in hul twintigs. Maar wat hulle nie gemeet het nie, besef Riskey, is hoe die peuselgewoontes van die boomers vergelyk word hulself toe hulle in hul 20's was. Toe hy 'n nuwe stel verkoopdata oproep en 'n kohortstudie doen, na 'n enkele groep na verloop van tyd, het 'n baie meer bemoedigende prentjie verskyn-in elk geval vir Frito-Lay. Die baby boomers het nie minder sout peuselhappies geëet toe hulle ouer geword het nie. "Trouens, namate die mense ouer geword het, het hul verbruik van al die segmente - die koekies, die koekies, die lekkergoed, die skyfies - gestyg," het Riskey gesê. 'Hulle het nie net geëet wat hulle geëet het toe hulle jonger was nie, hulle het ook meer daarvan geëet.' Trouens, almal in die land het gemiddeld meer sout happies geëet as voorheen. Die verbruik het elke jaar ongeveer 'n derde van 'n pond gestyg, met die gemiddelde inname van versnaperinge soos skyfies en kaaskoekers wat meer as 12 pond per jaar styg.
Riskey het 'n teorie gehad oor die oorsaak van hierdie oplewing: die eet van regte maaltye het iets van die verlede geword. Veral baba -boomers het blykbaar die gereelde maaltye aansienlik verminder. Hulle het ontbyt oorgeslaan toe hulle vroegoggend vergader het. Hulle het middagete oorgeslaan toe hulle dan die werk moes inhaal weens die vergaderings. Hulle het aandete oorgeslaan toe hul kinders laat uitbly of grootgeword het en uit die huis getrek het. En toe hulle hierdie etes oorgeslaan het, vervang hulle dit met versnaperinge. 'Ons het na hierdie gedrag gekyk en gesê:' O wee, mense slaan maaltye regs en links oor ',' het Riskey aan my gesê. "Dit was asemrowend." Dit het gelei tot die volgende besef dat baba -boomers nie ''n volwasse kategorie sonder groei verteenwoordig nie. Dit is 'n kategorie met groot groeipotensiaal. "
Die voedseltegnici het opgehou om hulself te bekommer oor die uitvind van nuwe produkte, en het eerder die betroubaarste metode van die bedryf aangeneem om verbruikers meer te laat koop: die uitbreiding. Die klassieke Lay se aartappelskyfies is saamgevoeg deur Salt & amp; Asyn, Salt & amp; Pepper en Cheddar & amp; Sour Cream. Hulle het Fritos met 'n Chili-kaasgeur uitgesit, en Cheetos is omskep in 21 variëteite. Frito-Lay het 'n formidabele navorsingskompleks naby Dallas, waar byna 500 aptekers, sielkundiges en tegnici navorsing gedoen het wat tot $ 30 miljoen per jaar kos, en die wetenskapskorps het groot hoeveelhede hulpbronne toegespits op kwessies van knars, mondgevoel en aroma vir elke van hierdie items. Hul gereedskap bevat 'n toestel van $ 40 000 wat 'n koubek gesimuleer het om die skyfies te toets en te vervolmaak, en dinge soos die perfekte breekpunt ontdek: mense hou van 'n skyfie wat met 'n druk van ongeveer vier pond per vierkante duim breek.
Om 'n beter gevoel van hul werk te kry, het ek 'n beroep op Steven Witherly gedoen, 'n voedselwetenskaplike wat 'n fassinerende gids vir die insiders van die bedryf geskryf het, "Why Humans Like Junk Food." Ek het vir hom twee inkopiesakke gevul met 'n verskeidenheid skyfies na smaak gebring. Hy het 'n nul ingestel op die Cheetos. "Dit," het Witherly gesê, "is een van die wonderlikste gebakte voedsel op aarde, in terme van pure plesier." Hy merk 'n dosyn eienskappe van die Cheetos af wat die brein meer laat sê. Maar die een waarop hy die meeste gefokus het, was die blaas se ongelooflike vermoë om in die mond te smelt. 'Dit word' verdwynende kalorie -digtheid 'genoem,' het Witherly gesê. 'As iets vinnig smelt, dink u brein dat dit geen kalorieë bevat nie. . . jy kan dit vir altyd aanhou eet. "
Wat hul bemarkingsprobleme betref, het bestuurders van Frito-Lay in 'n vergadering in Maart 2010 hulle aan Wall Street-beleggers gehaas dat die 1,4 miljard boomers wêreldwyd nie verwaarloos word nie, maar dat hulle hul pogings verdubbel om presies te verstaan ​​wat boomers die graagste wou hê. 'n snack chip. Wat eintlik alles was: goeie smaak, maksimum saligheid, maar minimale skuldgevoelens oor gesondheid en meer volwassenheid as poffertjies. 'Hulle eet baie,' het Ann Mukherjee, bemarkingshoof van Frito-Lay, aan die beleggers gesê. 'Maar wat hulle soek, is baie anders. Hulle soek nuwe ervarings, regte koservarings. " Frito-Lay het Stacy's Pita Chip Company verkry, wat begin is deur 'n egpaar uit Massachusetts wat toebroodjies met waentjies gemaak het en in die middel van die negentigerjare pita-skyfies aan hul kliënte begin bedien het. In Frito-Lay se hande was die pita-skyfies gemiddeld 270 milligram natrium-byna 'n vyfde per dag se aanbevole maksimum vir die meeste Amerikaanse volwassenes-en was 'n groot treffer onder boomers.
Die bestuurders van Frito-Lay het ook gepraat oor die voortgesette strewe van die onderneming na 'ontwerpernatrium', wat hulle in die nabye toekoms hoop om hul natriumvrag met 40 persent te verminder. U hoef nie bekommerd te wees oor verlore verkope daar nie, het die maatskappy se CEO, Al Carey, hul beleggers verseker. Die boomers sou minder sout as die groen lig sien om te peusel soos nog nooit tevore nie.
Hier werk 'n paradoks. Aan die een kant is die vermindering van natrium in snackvoedsel prysenswaardig. Aan die ander kant kan hierdie veranderinge daartoe lei dat verbruikers meer eet. "Die groot ding wat hier sal gebeur, is om die hindernisse vir boomers te verwyder en hulle toestemming te gee om te peusel," het Carey gesê. Die vooruitsigte vir laersout-versnaperinge was so wonderlik, het hy bygevoeg, dat die onderneming sy voorneme het om die ontwerpersout te gebruik om die moeilikste mark vir snacks te verower: skole. Hy noem byvoorbeeld die skoolkos-inisiatief wat deur Bill Clinton en die American Heart Association bepleit word, wat die voeding van skoolvoedsel wil verbeter deur die hoeveelheid sout, suiker en vet te beperk. 'Stel u dit voor,' het Carey gesê. '' Aartappelskyfie wat heerlik smaak en kwalifiseer vir die Clinton-A.H.A. alliansie vir skole. . . . Ons dink ons ​​het maniere om dit alles op 'n aartappelskyfie te doen, en stel ons ons voor dat u die produk by die skool inbring, waar kinders hierdie produk kan hê en daarmee kan grootword en lekker kan eet. "
Carey se aanhaling herinner my aan iets wat ek in die vroeë stadiums van my verslaggewing gelees het, 'n verslag van 24 bladsye wat in 1957 vir Frito-Lay voorberei is deur 'n sielkundige genaamd Ernest Dichter. Hy skryf dat die skyfies van die onderneming nie so goed as moontlik verkoop nie, om een ​​eenvoudige rede: 'Terwyl mense hou van aartappelskyfies en dit geniet, voel hulle skuldig omdat hulle daarvan hou. . . . Onbewustelik verwag mense dat hulle gestraf sal word omdat hulle 'hulself laat gaan' en dit geniet. " Dichter het sewe "vrese en weerstande" vir die skyfies gelys: "Jy kan nie ophou om dit te eet nie, hulle is vet, hulle is nie goed vir jou nie, hulle is vetterig en morsig om te eet, hulle is te duur, dit is moeilik om die oorskiet op te slaan en dit is sleg vir kinders. " Hy het die res van sy memo deurgegee om sy voorskrifte uiteen te sit, wat mettertyd wyd gebruik sou word, nie net deur Frito-Lay nie, maar ook deur die hele bedryf. Dichter het voorgestel dat Frito-Lay nie die woord "gebraai" gebruik om na sy skyfies te verwys nie en in plaas daarvan die meer gesonde klank "geroosterd" te gebruik. Om die 'vrees om jouself te laat gaan' teë te werk, het hy voorgestel om die skyfies in kleiner sakke te verpak. 'Die meer angstige verbruikers, diegene wat die diepste vrese het oor hul vermoë om hul eetlus te beheer, is geneig om die funksie van die nuwe pakket te voel en dit te kies,' het hy gesê.
Dichter het Frito-Lay aangeraai om sy skyfies uit die gebied van tussendoortjies te verwyder en dit te omskep in 'n ewige item in die Amerikaanse dieet. "Die toenemende gebruik van aartappelskyfies en ander Lay -produkte as deel van die gereelde tarief wat deur restaurante en toebroodjiebars bedien word, moet gekonsentreerd aangemoedig word," het Dichter gesê en 'n reeks voorbeelde genoem: "aartappelskyfies met sop, met vrugte of groentesap -voorgeregte aartappelskyfies bedien as groente op die hoofgereg aartappelskyfies met slaai -aartappelskyfies met eiergeregte vir ontbyt -aartappelskyfies met toebroodjie -bestellings. "
In 2011 het The New England Journal of Medicine 'n studie gepubliseer wat nuwe lig werp op die gewigstoename van Amerika. Die proefpersone - 120 877 vroue en mans - was almal professionele persone op die gebied van gesondheid, en was waarskynlik meer bewus van voeding, sodat die bevindings die algemene neiging heel moontlik kan onderskat. Met behulp van data uit 1986 het die navorsers alles dopgehou wat die deelnemers geëet het, sowel as hul fisiese aktiwiteit en rook. Hulle het gevind dat die deelnemers elke vier jaar minder oefen, meer TV kyk en gemiddeld 3,35 pond opdoen. Die navorsers het die gegewens ontleed deur die kalorie-inhoud van die voedsel wat geëet word, en het gevind dat die grootste bydraers tot gewigstoename rooivleis en verwerkte vleis, suiker-versoete drankies en aartappels, insluitend fyngemaakte en patat, insluit. Maar die grootste voedsel wat gewig veroorsaak, was die aartappelskyfie. Die bedekking van sout, die vetinhoud wat die brein beloon met onmiddellike gevoelens van plesier, die suiker wat nie as toevoeging bestaan ​​nie, maar in die stysel van die aartappel self - dit alles kombineer om dit die perfekte verslawende voedsel te maak. 'Die stysel word maklik geabsorbeer,' het Eric Rimm, 'n medeprofessor in epidemiologie en voeding aan die Harvard School of Public Health en een van die skrywers van die studie, vir my gesê. 'Selfs vinniger as 'n soortgelyke hoeveelheid suiker.Die stysel veroorsaak weer dat die glukosevlakke in die bloed styg " - wat kan lei tot meer drang.
As Amerikaners net af en toe peusel, en in klein hoeveelhede, sou dit nie die enorme probleem wees nie. Maar omdat daar soveel dekades en moeite oor dekades belê is in ingenieurswese en dan meedoënloos die verkoop van hierdie produkte verkoop, is die effek skynbaar onmoontlik. Meer as 30 jaar het verloop sedert Robert Lin die eerste keer met Frito-Lay verstrengel was oor die noodsaaklikheid van die onderneming om die samestelling van sy versnaperinge te hanteer, maar toe ons by sy eetkamertafel sit en deur sy rekords blaai, voel ons spyt van spyt nog steeds op sy gesig gespeel. Volgens hom was drie dekades verlore, tyd wat hy en baie ander slim wetenskaplikes kon bestee het om maniere te vind om die verslawing aan sout, suiker en vet te verlig. 'Ek kon nie veel daaraan doen nie,' het hy vir my gesê. "Ek kry die publiek so jammer."
IV. 'Hierdie mense het baie dinge nodig, maar hulle het nie 'n cola nodig nie.'
Die toenemende aandag wat Amerikaners gee aan wat hulle in hul mond sit, het 'n nuwe opskudding deur die verwerkte voedselondernemings aangeraak om gesondheidsprobleme aan te spreek. Onder druk van die Obama -administrasie en verbruikers, het onder andere Kraft, Nestlé, Pepsi, Campbell en General Mills begin om die hoeveelheid sout, suiker en vet in baie produkte af te sny. En terwyl verbruikersadvokate aandring op meer regeringsinmenging, het Coca-Cola in Januarie opslae gemaak deur advertensies bekend te maak wat sy gebottelde water en lae-kalorie drank bevorder as 'n manier om vetsug te bekamp. Die advertensies het voorspelbaar 'n nuwe skertsende blik gekry van kritici wat daarop dui dat die onderneming voortgaan om suikerhoudende Coke te verkoop.
Een van die ander bestuurders met wie ek lank gepraat het, was Jeffrey Dunn, wat in 2001, op 44-jarige ouderdom, meer as die helfte van die jaarlikse verkope van $ 20 miljard aan Coca-Cola bestuur het as president en bedryfshoof in Noord- en Suid-Amerika. In 'n poging om soveel as moontlik markaandeel te beheer, het Coke sy aggressiewe bemarking uitgebrei na veral arm of kwesbare gebiede van die VSA, soos New Orleans - waar mense twee keer soveel Coke gedrink het as die nasionale gemiddelde - of Rome, Ga., waar die inname per capita byna drie Cokes per dag was. In die hoofkwartier van Coke in Atlanta is na die grootste verbruikers 'swaar gebruikers' verwys. 'Die ander model wat ons gebruik, word' drankies en drinkers 'genoem,' het Dunn gesê. 'Hoeveel drinkers het ek? En hoeveel drankies drink hulle? As u een van die groot gebruikers verloor het, as iemand net besluit het om op te hou om Coke te drink, hoeveel drinkers sou u dan teen 'n lae snelheid moes opdok om die swaar gebruiker te vergoed? Die antwoord is baie. Dit is doeltreffender om my bestaande gebruikers meer te laat drink. "
Een van Dunn se luitenante, Todd Putman, wat van 1997 tot 2001 by Coca-Cola gewerk het, het gesê dat die doel baie groter geword het as om net die mededingende handelsmerke wat Coca-Cola verslaan het, te probeer verkoop aan alles wat mense drink, insluitend melk en water. Die pogings van die bemarkingsafdeling het op een vraag neergekom, het Putman gesê: 'Hoe kan ons meer gram meer gereeld in meer liggame dryf?' (In reaksie op Putman se opmerkings het Coke gesê dat sy doelwitte verander het en dat dit nou fokus op die verskaffing van meer lae- of geen-kalorieprodukte aan verbruikers.)
In sy hoedanigheid het Dunn gereeld na Brasilië gereis, waar die onderneming onlangs 'n poging aangewend het om die verbruik van Coke te verhoog onder die vele Brasiliane wat in favelas. Die onderneming se strategie was om Coke weer in kleiner, meer bekostigbare bottels van 6,7 gram te verpak, net 20 sent elk. Coke was nie alleen in die sien van Brasilië as 'n moontlike seën nie. Nestlé het bataljons vroue begin ontplooi om arm woonbuurte te besoek, en verwerk voedsel in Amerikaanse styl deur tot deur. Maar Coke was Dunn se bekommernis, en op een reis, toe hy deur een van die verarmde gebiede stap, het hy 'n belydenis gehad. '' N Stem in my kop sê: 'Hierdie mense het baie dinge nodig, maar hulle het nie 'n Coke nodig nie.' Ek het amper opgegooi.
Dunn keer terug na Atlanta, vasbeslote om 'n paar veranderinge aan te bring. Hy wou nie die koeldrankbedryf laat vaar nie, maar hy wou probeer om die onderneming in 'n meer gesonde modus te stuur, en een van die dinge waarvoor hy aangedring het, was om op te hou om Coke in openbare skole te bemark. Die onafhanklike ondernemings wat Coke gebottel het, het sy planne as reaksionêr beskou. 'N Direkteur van 'n bottelaar het 'n brief aan die uitvoerende hoof en direksie van Coke geskryf om die kop van Dunn te vra. 'Hy het gesê wat ek gedoen het, is die ergste wat hy in 50 jaar in die onderneming gesien het,' het Dunn gesê. 'Net om hierdie mal linkse skooldistrikte te kalmeer wat mense probeer keer het om hul Coke te drink. Hy het gesê ek is 'n verleentheid vir die onderneming, en ek moet afgedank word. In Februarie 2004 was hy.
Dunn het vir my gesê dat dit vandag glad nie maklik was om oor Coke se besigheid te praat nie, en omdat hy steeds in die voedselbedryf werk, sonder risiko. 'U wil regtig nie hê dat hulle vir u kwaad moet wees nie,' het hy gesê. 'En ek bedoel nie dat ek aan die onderkant van die baai sal beland nie. Maar hulle het nie 'n sin vir humor as dit oor hierdie dinge kom nie. Hulle is 'n baie, baie aggressiewe onderneming. "
Toe ek Dunn ontmoet, vertel hy my nie net oor sy jare by Coke nie, maar ook oor sy nuwe bemarkingsonderneming. In April 2010 ontmoet hy drie bestuurders van Madison Dearborn Partners, 'n private-ekwiteitsfirma in Chicago met 'n uitgebreide portefeulje beleggings. Hulle het Dunn onlangs aangestel om een ​​van hul nuutste verkrygings uit te voer - 'n voedselprodusent in die San Joaquin -vallei. Terwyl hulle in die hotel se vergaderkamer sit, luister die mans na Dunn se bemarkingsveldtog. Hy het gepraat oor die gee van die produk 'n persoonlikheid wat vrymoedig en oneerbiedig was, en het die idee oorgedra dat dit die uiteindelike snack is. Hy het in detail ingegaan oor hoe hy 'n spesiale segment van die 146 miljoen Amerikaners wat gereeld snackers is - moeders, kinders, jong professionele persone - teiken, wat 'hul snackritueel vars hou deur 'n nuwe voedselproduk te probeer as dit vang hul aandag. "
Hy het verduidelik hoe hy strategiese storievertelling in die advertensieveldtog vir hierdie peuselhappie sal ontplooi, met behulp van 'n sleutelfrase wat met baie berekeninge ontwikkel is: "Eat 'Em Like Junk Food."
Na 45 minute klik Dunn op die laaste skyfie en bedank die manne dat hulle gekom het. Madison se portefeulje bevat die grootste Burger King-franchise ter wêreld, die Ruth's Chris Steak House-ketting en 'n verwerkte voedselvervaardiger genaamd AdvancePierre. soorte suikers.
Die peuselhappie wat Dunn voorgestel het om te verkoop: wortels. Gewone, vars wortels. Geen bygevoegde suiker nie. Geen romerige sous of dips nie. Geen sout nie. Net baba -wortels, gewas, in sak, en dan in die dodelike sappige produksegang verkoop.
'Ons tree op as 'n peuselhappie, nie 'n groente nie,' het hy aan die beleggers gesê. 'Ons gebruik die reëls van gemorskos om die baba-wortelgesprek aan te wakker. Ons is 'n pro-junk-food gedrag, maar 'n anti-junk-food onderneming.
Die beleggers het net aan verkope gedink. Hulle het reeds een van die twee grootste plaasprodusente van baba -wortels in die land gekoop, en hulle het Dunn aangestel om die hele operasie te bestuur. Nou, na sy toonhoogte, is hulle verlig. Dunn het agtergekom dat die gebruik van die eie bemarkingstowwe in die bedryf beter sou werk as enigiets anders. Hy haal uit die sak truuks wat hy in sy 20 jaar by Coca-Cola bemeester het, waar hy een van die mees kritieke reëls in verwerkte voedsel geleer het: die verkoop van voedsel is net so belangrik as die voedsel self.
Later, waarin hy sy nuwe werk beskryf, vertel Dunn vir my dat hy boete doen vir sy Coca-Cola-jare. 'Ek betaal my karmiese skuld,' het hy gesê.
10 maniere om u breingesondheid te verbeter
Daar is baie gekke bewerings oor hoe om intelligenter te word of u brein op te lei om slimmer of gesonder te wees, maar wat baie mense nie weet nie, is dat baie hiervan eintlik behoorlik wetenskaplik ondersoek is, en dat daar redelik oortuigende bewyse bestaan ​​vir baie van hulle.
In die lig hiervan is daar 10 maniere om u te help om u volle intellektuele potensiaal te bereik en u breingesondheid te verbeter, met elk van die tien voorstelle ten minste 'n bietjie respekvolle bewys in hul guns. Terwyl ons tot by nommer een werk, sal ons tegnieke oorweeg wat met meer bewyse ondersteun word.
Rook is nie een van die eerste stappe wat u kan neem om u breingesondheid te verbeter nie. Maar rook is nie net 'n ou slegte gewoonte nie. Een Argief van interne geneeskunde studie wat in 2010 gepubliseer is, volg op 21 123 rokers van 1978 tot 2008. Die mense wat meer as twee pakkies sigarette per dag gerook het, het twee keer die demensie gehad toe hulle ouer was. Dit was waar, selfs toe die navorsers beheer het oor ander faktore wat die resultate kan verduidelik, soos opvoedingsvlak, ras, ouderdom, diabetes, hartsiektes en dwelmmisbruik. Diegene wat tussen die helfte en een pak per dag gerook het, het 'n 44 % groter risiko om demensie te ontwikkel. Selfs die laagste roker het 'n verhoogde risiko van 37 persent.
Die goeie nuus is dat mense in die studie wat vroeër rook, maar opgehou het, nie 'n groter risiko vir demensie gehad het nie en dat die brein normaal tot op ouderdom funksioneer.
9. Het goeie verhoudings
Een spesifieke vorm van geheue wat ons in allerhande verhoudings beoefen, staan ​​bekend as & ldquotransactive & rdquo -geheue, 'n konsep wat eers ontwikkel is deur sielkundige Daniel Wegner in 1985. Dit is 'n vorm van geheue waarin ons 'n deskundige word in 'n spesifieke tipe inligting en dikwels het die enigste verantwoordelikheid daarvoor.
Byvoorbeeld, tydens 'n partytjie kan u gade uitstekend wees om iemand se werk te onthou en musiek te smaak sodra hy kennis gemaak het, maar hy is dalk baie nutteloos om gesigte en name te onthou, selfs al het hy iemand voorheen ontmoet. Paartjies werk dus gereeld as 'n span, met elkeen wat op hul talentgebied kundig is. Alhoewel elke maat sonder die ander kan sukkel, blyk dit dat hulle saam geen probleme ondervind om iets in sosiale situasies te onthou nie. Op hierdie manier trek elke maat voordeel uit die verhouding deur nooit vergeetagtig te voel nie en altyd te weet wat om te sê.
En dit blyk dat hoe meer uiteenlopend jou vriende in tipe is, hoe meer daag hulle jou uit om kreatief te dink. Hulle gee u inligting wat u normaalweg nie sou hê nie, en gee u verskillende perspektiewe op alles. Jou vriende, figuurlik, hou jou gedagtes oop.
8. Dink positief
Daar is 'n bekende effek in die opvoedingspsigologie wat na verwys word as die & ldquoPygmalion-effek & rdquo & mdash na die Griekse mite Pygmalion & mdash, waardeur onderwysers, dikwels onwetend, meer van spesifieke kinders verwag, wat dan op hul beurt daarna streef om aan die verwagtinge te voldoen. Hierdie effek is so bekend dat deur sielkundiges die Rosenthal-Jacobsen-bevinding van 1968 genoem word (na die twee sielkundiges wat dit eers ontdek het).
Wat hierdie navorsing suggereer, is dat as ons hoë standaarde vir onsself stel en gehelp word om te glo dat dit moontlik is, hulle word moontlik . Aan die ander kant gee kinders wat voel dat daar geen nut is om hoë standaarde te bereik nie maklik moed op en bereik nie hul potensiaal nie.
In een studie, deur die sosiale sielkundige Arronson en kollegas in 2001, is lede van 'n opvoedkundig benadeelde gemeenskap geleer om te glo dat dit moontlik is om intelligenter te word. Die kinders uit die groep het 'n verbeterde wiskundige vermoë getoon in vergelyking met 'n gepaste kontrolegroep kinders wat nie aangemoedig is om hul verwagtinge oor wat moontlik is te verhoog nie. Met ander woorde, positiewe gesindheid tel!
7. Kry kwaliteit slaap
Die brein sluit nie af as ons slaap nie. Daar is baie werk aan die gang terwyl u slaap, en baie daarvan behels die konsolidasie van die leer wat gedurende die dag plaasgevind het (sien werk deur Walker, Stickgold, Alsop, Gaab, en Schlaug, 2005). Sielkundiges het al lankal besef dat ons drome byvoorbeeld net 'n weerspieëling is van al die werk wat ons brein doen om sin te maak van al die inligting wat ons ingeneem het, maar nog nie ten volle geïnterpreteer en sin gemaak het nie.
So as dit waar is, is jy regtig kan probleme oplos en sin maak van dinge deur daarop te slaap. & rdquo Aan die ander kant, as u nie reg slaap nie, kan u die voordeel van u leerervarings verloor. U sal ook die volgende dag nie so goed leer nie. Volwassenes benodig elke nag tussen sewe en nege uur slaap om ten volle baat te vind en elke dag op hul kognitiewe hoogtepunt te presteer. Hierdie metode om u gedagtes skerp te hou, maak slegs nommer sewe, want daar is nou 'n paar wetenskaplike twyfel oor die belangrikheid van wat bekend staan ​​as 'ldquosleep -konsolidasie' (sien werk deur Vertes in die joernaal) Neuron , 2004).
Daar is 'n wye verskeidenheid voedselbestanddele wat goed is vir u brein en uitheemse produkte, en daar is geen einde aan bemarkingskenners wat u die geëxtraheerde bestanddeel in pilvorm wil verkoop of by jogurt voeg nie. Maar die waarheid is dat baie voedselkomponente ons geestelike funksionering kan verhoog. Ginkgo Biloba (onttrek uit die Ginkgo -boom) het 'n goeie uitwerking op die geheue. Dit lyk asof groente, soos broccoli, spinasie, tamaties, bessies en die omega-3-vetsure wat in olierige vis voorkom (en sommige korrels) geheue en breinfunksie verbeter, net soos groen tee en proteïen in die algemeen. Proteïene, wat ons deur vleis, eiers en boontjies en ertjies (peulgewasse) inneem, bevat hoë aminosure, soos tyrosien, wat veroorsaak dat neurone die baie belangrike neurotransmitters norepinefrien en dopamien produseer, wat verband hou met geestelike waaksaamheid. .
Die bewyse word duideliker oor die gevolge van 'n gesonde dieet en borsvoeding vir 'n verhoogde IK. Moeders wat hul babas langer as net 'n paar weke borsvoed, voorsien essensiële omega-3-vetsure wat nie algemeen in babaformules beskikbaar is nie (alhoewel dit in die VSA vereis word). Dieselfde essensiële olies word ook in vars vis aangetref, sodat kinders baie vars kos en korrels gevoer het, insluitend vars vis van so vroeg as moontlik, en dat hulle hoër IK's het as kinders wat op formule en verwerkte voedsel gevoed is.
Miskien is die beste bewyse hiervoor afkomstig van 'n goue standaard, gerandomiseerde beheerde proef wat in die tydskrif gepubliseer is Kindergeneeskunde deur Helland, Smith, Saarem, Saugstad en Drevon in 2003. In daardie studie is die IK's van kinders wat met omega-3 versterkte melkformule gevoed is, vergelyk in vergelyking met diegene wat nie was nie. Die navorsers het bevind dat die IK's van die kinders wat omega-3 gevoer is, op vierjarige ouderdom 'n paar punte hoër was en nadat melkvoeding opgehou het.
'N Kind se IK word ook gehelp deur die ma se dieet, veral gedurende die laaste trimester. As die ma 'n gesonde dieet eet, ryk aan omega-3-olies en om haar baba goed te voed, kan die baba verskeie IK -punte behaal wat 'n leeftyd sal duur. 'N Moeder- en babadieet wat gebaseer is op verwerkte etes en verwerkte voedsel soos gaskoeldrank, goedkoop brood en koeke, kan die IK van u kind onder die verwagte vlak verminder.
In die afgelope jaar het sielkundiges meer geïnteresseerd geraak in antieke wysheid rondom bewustheid en bemiddeling. Daar het indrukwekkende bewyse gekom dat hierdie praktyke ons fisiese en geestelike gesondheid verbeter. Meditasie tegnieke wissel baie, maar hulle het almal die een of ander vorm van fokus op asemhaling en die bereiking van kalmte.
Navorsing toon dat meditasie konsentrasie en geheue verbeter. Studies het ook die groei dopgehou in belangrike breinareas wat mettertyd verband hou met intelligente denke terwyl navorsingsdeelnemers mediteer. In een studie, gepubliseer in die Journal Frontiers in Human Neuroscience, Professor Eileen Luders van UCLA het gerapporteer dat langtermynmediteerders 'n groter hoeveelheid gyrifikasie of koudvouing van die breinkorteks gehad het. Die navorsers het dit nie direk bewys nie, maar hierdie proses behoort die brein in staat te stel om inligting vinniger en doeltreffender te verwerk.
Nog 'n studie deur dieselfde navorsers en in die tydskrif gepubliseer Neuro -beeld in 2009 bevind dat ons wat mediteer, meer seldigtheid in die hippocampus het (wat verband hou met geheue) en frontale lobbe (wat verband hou met vooruitbeplanning en beheer van gedrag).
Stres verhoed goeie leer en dit is ontwerp om dit te doen. Die stresreaksie prioritiseer onmiddellike inligting en verkort eintlik die aandagspan. Om intelligent te dink, moet ons egter breër en op 'n deurdagte manier dink. Dit is nie moontlik as ons stres nie. Meditasie kan ons help om die verstand te kalmeer, en sodoende ons vermoë om elke leerervaring volledig aan te pak, te verhoog. Sommige studies toon ook aan dat uitgebreide praktyk selfs ons algemene intelligensie kan verhoog.
4. Bly gesond
Dit het die afgelope dekades vir sielkundiges as 'n verrassing gekom dat fisiese oefening 'n soort wondermiddel is of 'n groot hoeveelheid fisiese, emosionele en intellektuele probleme. Oefening is gratis en daar is oor die algemeen geen newe -effekte nie. Fisiese oefening verhoog jou bloedvloei, wat weer die hoeveelheid suurstof en glukose wat jou brein ontvang, verhoog. Oefening behels gewoonlik fisiese koördinasie, en u brein oefen dus ook, aangesien dit al die ingewikkelde fisieke aktiwiteite koördineer.
Oefening help met die groei van nuwe breinselle (neurone) en die verbindings tussen breinselle (neurogenese) deur die produksie van drie noodsaaklike en ldquogrowth-faktore te bevorder, en ook genoem brein-afgeleide neurotropiese faktor (BDNF), insulienagtige groeifaktore (IGF- 1), en endoteel groeifaktor (VEGF). Hierdie faktore verminder ook inflammasie, groei nuwe bloedvate en vertraag selvernietiging. 'N Goeie oefensessie kan ook slapende stamselle in die hippocampus wakker maak, 'n deel van die middelbrein wat ons geheue stelsel beheer.
Sommige navorsing dui daarop dat daar werklik intellektuele voordele kan wees ten opsigte van IK -winste.
3. Handhaaf hoë vlakke van geestelike aktiwiteit
Hoe meer gesprekke u met u kind voer, hoe intelligenter sal hulle wees. Eenvoudige speletjies wat die naam van voorwerpe en die oplossing van klein raaisels insluit, wat leer 'n sosiale sowel as 'n opvoedkundige aangeleentheid maak, verbeter die kind se IK. Om met 'n kind te praat, verhoog hul woordeskat en dit is op sigself baie belangrik vir hul algemene intelligensievlakke.
U kan die IQ van u kind met ses punte verhoog deur dit eenvoudig oor 'n paar jaar as hulle jonk is, te doen. Die bewyse dui egter daarop dat dit op 4 -jarige ouderdom te laat kan wees om hierdie groot voordele te kry en mdashso vroeg kan begin.
Kinders wie se ouers die meeste dae vir hulle lees, het 'n hoër IK. Die sleutel tot 'n verhoogde IK is egter nie net om te lees nie, maar om te lees interaktief aan 'n kind. Dit beteken dat u 'n interessante en wisselende stemtoon moet gebruik wat baie relevante emosies toon terwyl u lees.Soek tekens van belangstelling of reaksies by die kind en stel hom vrae terwyl u gaan, en sorg dat die kind verstaan ​​wat gelees word.
Byvoorbeeld, jy kan stop en vra: "Wat dink jy gebeur volgende?" U kan ook kyk of hulle u die betekenis van 'n woord kan vertel, of u kan vir hulle een gee. Dit maak lees 'n prettige sosiale aktiwiteit, en dit is waar die werklike IQ -hupstoot vandaan kom.
Dit is waarskynlik die eenvoudigste en belangrikste ding wat u vir u kind kan doen, en dit is hoekom TV- en klankverhale eenvoudig nie die moeite werd is nie. Dit blyk dat kinders hul ouers nodig het! Om met verhale deel te neem, is baie goed vir die intellektuele ontwikkeling van 'n kind, soos baie goed in die teks gedokumenteer is " Wat lees doen vir die verstand " deur Cunningham en Stanovich (1998).
Maar moenie bekommerd wees as u nooit as kind gelees is nie. Dit is altyd 'n goeie idee om die brein te oefen en geestelik aktief te bly. Neurowetenskaplikes vermoed al lank pret aktiwiteite soos blokkiesraaisels, Sudoku, of wat ook al u grysstof pla, om u kognitiewe vermoëns te verbeter. Selfs as u sukkel om 'n kaart te verstaan ​​(of 'n slegte geskrewe gids vir die saamstel van meubels), oefen u u ruimtelike en redenasievermoëns uit.
Een van die eenvoudigste dinge wat u kan doen om u brein te laat sweet, is om standpunte te verstaan ​​waarmee u nie saamstem nie. Maak u gedagtes oop en luister na argumente wat vir u geen sin het nie, en probeer daarin sin vind.
2. Brei u opvoeding uit
Baie lande het vroeë intervensieprogramme (soos Head Start in die VSA) om intensiewe vroeë opvoeding aan kinders in gevaar te stel. Dit blyk dat hulle tot 'n mate vir skolastiese prestasie werk, maar daar is nie werklik bewys dat hulle 'n kind se algemene intellektuele vermoë verbeter nie. Die grootste voordeel van hierdie programme blyk te wees dat dit 'n ryk stimulerende omgewing vir die kind bied en hul opvoedkundige ervaring versterk.
Ons kan almal dieselfde doen vir onsself en ons kinders deur elke dag aktief probleemoplossing te leer en te leer. Neem kursusse. Leer die tweede taal. Lees die swaar boek wat u vermy het. Selfs ouer kinders toon IK -winste as hul omgewing meer stimulerend en uitdagend word.
Die idee dat ons intelligensie (of IK -telling) lewenslank vas is, is omstrede, maar bewyse ter ondersteuning daarvan verswak in die lig van verskeie onlangse studies. Een so 'n studie is onlangs deur die Noorse wetenskaplikes Christian N. Brinch en Taryn Ann Galloway gepubliseer. Hulle het die probleem omseil om die effek van opvoeding op IK te probeer skei van die moontlikheid dat meer intelligente mense eenvoudig kies om meer opleiding te hê. Hulle studie behels die ondersoek na die gevolge van 'n toename in die verpligte skoolopleiding in die 1960's in Noorweë. Hierdie verandering het die minimum tyd in die onderwys vir alle Noorweërs van sewe tot nege jaar verleng. Die skrywers het slim veronderstel dat die IK's van mense wat hierdie ekstra verpligte opleiding ondervind het, moes toegeneem het teen die tyd dat hulle volwassenheid bereik het.
Die navorsers het toegang tot uitstekende rekords van kognitiewe vermoëns wat die weermag geneem het vir alle mannetjies wat op 19 was, wat hulle gebruik het om die IK van elke individu in die studie te bereken. Dit het hulle in staat gestel om aan te toon dat die IK gedurende die studietydperk gemiddeld met 0,6 van 'n punt gestyg het vir alle Noorse mans, maar met 3,7 punte gestyg het vir elke ekstra jaar wat hulle ontvang het. Hierdie bevindings bied baie sterk ondersteuning vir die idees dat onderwys IK kan verhoog, maar ook dat selfs diegene wat ekstra opleiding moet ontvang, daarby baat.
1. Doen breinopleiding
Sielkundiges weet al 'n geruime tyd dat fundamentele kognitiewe vaardighede (byvoorbeeld die snelheid waarmee u inligting verwerk) redelik stabiel is gedurende ons lewens. Met ander woorde, terwyl ons dikwels meer kan doen met wat ons het, is dit nie so maklik om u basiese kognitiewe vaardigheidsvlakke te verbeter nie, ten minste tot onlangs.
Nou word beskou as een van die nuutste spelers op die selfverbeteringstoneel breintraining, met (in baie gevalle) beloftes van werklike verbeterings aan ons fundamentele kognitiewe vaardighede, soos werkgeheue en besluitnemingsnelheid.
Breinopleiding vind gewoonlik aanlyn of op 'n handtoestel plaas. Dit word aangebied in die vorm van vermaaklike speletjies wat ontwerp is om belangrike dele van die brein te stimuleer wat verband hou met basiese kognitiewe aktiwiteit. Voorstanders van breinopleiding teoretiseer hierdie oefeninge om te lei tot werklike veranderinge in die seldigtheid van die gebiede (neurogenese). Die idee is dat ons letterlik 'ons brein kan versterk' met die korrekte tipes verstandelike oefeninge. Omdat sielkundiges nou baie weet (hoewel nie genoeg nie) oor watter breinareas betrokke is by watter tipe vaardighede, kan hulle probeer om oefeninge te ontwerp om die presiese gebiede te rig, sodat ons ten minste in teorie meer rats kan dink, het meer kreatiewe insigte en redeneer meer logies.
Daar bestaan ​​geen twyfel dat die veld deurmekaar geraak het met allerhande charlatans wat die opwindende nuwe golf van belangstelling in wat deur sielkundiges genoem word & ldquocognitive training & rdquo ry nie. Die media het die gebrek aan bewyse vir die meriete van breinopleiding 'n herhalende tema gemaak. En dit is waar dat baie breinopleidingsondernemings oordrewe bewerings maak dat selfs die optimistiesste sielkundiges hul wenkbroue laat lig en ongemaklik word.
Maar dit moet nie noodwendig die basiese feit dat sielkundiges amper seker is dat 'n gestimuleerde brein meer volledig en vinniger ontwikkel as 'n onderstimuleerde, nie wegneem nie. Ons is ook seker (of so seker as wat ons redelikerwys kan wees) dat breinselverbindings regtig groei as reaksie op stimulasie en dat gestimuleerde breinareas gevolglik meetbaar beter ontwikkel word. Ons is minder seker dat ons eintlik meer intelligent, insiggewend en kreatiewer in ons denke kan word as gevolg van breinopleiding en alhoewel sommige bewyse en die algemene teorie in die regte rigting wys.
Sommige baie hoë profiel-navorsing wat deur professor Susan Jaegii en kollegas gepubliseer is, het gelei tot 'n hoë mate van vertroue onder sielkundiges dat 'n taak wat bekend staan ​​as die dubbele N-rug-taak inderdaad ten minste een belangrike dimensie van intelligensie kan verhoog en mdashbekend as vloeibare intelligensie, betekenisvol en in die lang tyd termyn (ten minste 'n paar maande). Nog ander werk berig deur Cassidy, Roche en Hayes (2011) in Die sielkundige rekord berig IK-wins van ongeveer 13 punte vir kinders wat blootgestel is aan 'n gedragsanalitiese vorm van intellektuele vaardigheidsopleiding, genaamd relasionele vaardigheidsopleiding.
Dit is wel so dat baie spesifieke breinopleidingsprodukte nie die streng van wetenskaplike ondersoeke deurstaan ​​nie, maar dat dit geensins die beginsel dat sielkundiges iets groots kan doen met breinopleiding.
Tientalle bewyse van verskillende laboratoriums, wat navorsing met diere en mense behels, dui alles daarop dat brein deur geestelike oefening opgelei en ontwikkel kan word. Wat ter sprake is, is of spesifieke produkte dit op hul eie kan doen of nie, of veranderings aanbring, waar dit belangrik is: ons algemene intelligensie, geheue en verstandelike verwerkingsnelheid.
Meer navorsing moet gedoen word. Maar omdat die voordele van breinopleiding op hierdie tydstip die voordele van enige ander metode vir die verbetering van intellektuele vermoë blyk te oortref, kry dit (myns insiens) die nommer een posisie in hierdie lys van die tien beste maniere om u breingesondheid te verbeter en te maksimeer jou intellektuele potensiaal.
Hierdie eetgewoontes maak jou breintydperk vinniger, sê studie
Ons is almal meegedeel dat die versnapering van suiker, gebraaide en verwerkte voedsel die vordering van die dieet kan ontspoor. Maar 'n nuwe studie beklemtoon die ernstige gesondheidsrisiko's wat met hierdie maklike eetgewoontes gepaardgaan - en dit kan eintlik voordele vir die Mediterreense dieet kanselleer.
Gepubliseer in Alzheimer en demensie: The Journal of the Alzheimer Association Op 7 Januarie 2021 het die studie gekyk na die effek van voedsel van 'Westerse dieet' op ouer volwassenes. Dit sluit in gebraaide kosse, lekkers, rooi en verwerkte vleis, volvet suiwel. Na 'n streng mediterrane dieet van groente, vrugte, volgraan, vis, olyfolie, neute, sade en peulgewasse en die beperking van ander soorte voedsel, gelykstaande aan die brein wat 5,8 jaar jonger is, wetenskaplikes gevind. (Verwante: Die 7 gesondste kosse wat u nou kan eet.)
Die 5 001 deelnemers volg die Mediterreense dieet vir byna 20 jaar. Elke drie vul hulle 'n vorm in waarin uiteengesit word hoe gereeld hulle 144 kosse geëet het. Wetenskaplikes het bevind dat "deelnemers met 'n stadiger kognitiewe agteruitgang gedurende die jare van opvolging diegene was wat die naaste aan die Mediterreense dieet gehou het, tesame met die beperking van voedsel wat deel uitmaak van die Westerse dieet, terwyl deelnemers wat meer van die Westerse dieet geëet het, het geen voordelige uitwerking nie van gesonde voedselkomponente om die kognitiewe agteruitgang te vertraag. "
Soortgelyke resultate word gevind in studies oor ander diëte soos DASH, een van die studie -outeurs, sê Puja Agarwal, PhD, 'n voedings -epidemioloog en assistent -professor in die Departement Interne Geneeskunde aan die Rush Medical College.
"Ander studies toon dat rooi en verwerkte vleis, gebraaide kos en lae volgraaninname verband hou met hoër inflammasie en vinniger kognitiewe agteruitgang in ouer ouderdomme," sê Agarwal, volgens ScienceDaily. "Hoe meer ons groen blaargroentes, ander groente, bessies, olyfolie en vis in ons dieet kan inkorporeer, hoe beter is dit vir ons brein en liggaam."
Hier is 33 maklike plantresepte wat selfs vleiseters sal geniet en 15 Mediterreense dieetverruilings vir u maaltye vir wenke oor hoe u die voedsel van die 'Westerse dieet' kan verminder en die meeste voordele van die Mediterreense dieet kan kry.
Vir meer gesondheidsnuus wat elke dag direk by u posbus gestuur word, Teken in op ons nuusbrief!
Hoe oefen die brein
Christin Anderson, MS, gesondheids- en fiksheidskoördineerder van die Universiteit van San Francisco, verduidelik dat oefening baie terreine in die senuweestelsel beïnvloed en dat dit plesierchemikalieë soos serotonien en dopamien veroorsaak wat ons kalm, gelukkig en eufories laat voel.
Met ander woorde, as u nie wil wag totdat die goeie gevoelens per ongeluk kom nie (as dit wel gebeur), kan u dit aan die gang sit deur te oefen.
"As 'n mens oefen," sê Anderson, "kan jy duideliker dink, beter presteer en jou moraal is beter. Dit is suiwer wetenskap - stimuleer jou senuweestelsel en funksioneer op 'n hoër vlak."
Breinwetenskaplikes ondersoek die hoe van wanneer
'N Nuwe studie bied die sterkste bewys nog van' tydselle 'in die brein.
Merriam-Webster's definieer 'n tydsvervorming as 'n 'diskontinuïteit, skorsing of afwyking' in die andersins normale tydsverloop hierdie jaar. Dit lyk asof Maart 10 jaar gelede elke dag plaasgevind het, maar dit kan ook Woensdag wees, en tog kom die vakansie op 'n manier - vinnig, net soos elke jaar.
Sommige bard of romanskrywer kan nog kom om die paradokse van pandemiese tyd te verduidelik, sowel die Groundhog -dae as die vervaag van spanning en vrees vir diegene in die voorste linies, of vir aansteeklike mense in hul huishouding. Maar breinwetenskap het ook iets te sê oor die verband tussen waargenome tyd en die Greenwich Mean -variëteit, en waarom die twee uit sinchronisasie kan glip.
In 'n nuwe studie het 'n navorsingspan in Dallas die eerste sterk bewyse tot dusver van sogenaamde 'tydselle' in die menslike brein gerapporteer. Die bevinding, gepubliseer deur die tydskrif PNAS, was nie onverwags nie: Die afgelope paar jaar het verskeie navorsingsgroepe neurone geïsoleer by knaagdiere wat tydsintervalle volg. Dit is waar die wetenskaplikes na hierdie selle soek en hoe hulle dit geïdentifiseer het, wat insig bied in die subjektiewe ervarings van tyd.
"Die eerste ding om te sê is dat daar streng gesproke nie iets soos 'tydselle' in die brein bestaan ​​nie," sê Gyorgy Buzsaki, 'n neurowetenskaplike aan die New York Universiteit wat nie by die nuwe navorsing betrokke was nie. 'Daar is geen neurale klok nie. Wat in die brein gebeur, is neurone wat verander in reaksie op ander neurone. "
Hy het bygevoeg: 'Dit is 'n nuttige konsep om te praat oor hoe hierdie neurale substraat die verloop van wat ons tyd noem, verteenwoordig.'
In die nuwe studie het 'n span onder leiding van dr. Bradley Lega, 'n neurochirurg by die UT Southwestern Medical Center, die ontleding van selle in die mediale tydelike gebied ontleed, 'n gebied diep in die brein wat noodsaaklik is vir die vorming en herwinning van geheue. Dit is 'n natuurlike plek om na te kyk: Herinneringe moet op 'n manier "tydstempel" wees om 'n skyn van volgorde of chronologiese volgorde te behou.
Die span het opnames geneem van 27 mense met epilepsie, wat vir 'n operasie gemonitor is. Die monitering verg 'n paar weke in die hospitaal, met elektrodes wat deur die skedel en in die brein ingeplant is, om te lees waar die aanvalle ontstaan. En die mediale temporale lobbe, ongeveer 'n sentimeter van die ore af, word byna altyd gemonitor, aangesien dit 'n algemene bron van die aanvalle is.
Hierdie pasiënte het rekenaarspeletjies gespeel wat denke en geheue toets, terwyl navorsers gekyk het wat met die afvuurpatrone van selle gebeur het. In hierdie eksperiment het die proefpersone probeer om woordelyste te memoriseer, een vir een, een of twee keer uitmekaar. Die proefpersone het daarna 30 sekondes gehad om soveel as moontlik te herroep.
Die navorsers het bevind dat sekere neurone tydens 'n spesifieke venster van die gratis herroepingsperiode afgevuur het-van twee tot vyf sekondes, afhangende van die persoon. Hierdie skietery het slegs verband gehou met tyd, nie met iets anders nie, soos die tipe woorde wat gememoriseer en opgespoor word. En toe daardie spesifieke selle meer presies in die tydelike lieflike plek van 'n persoon afgevuur het, het hy of sy goed gevaar met die herroeping en woorde onthou naby die volgorde waarin dit oorspronklik aangebied is.
"Hierdie selle kodeer inligting wat verband hou met tyd, en hierdie inligting is duidelik belangrik vir die geheue," het dr. Lega gesê.
In werklikheid, het dr. Lega gesê, stel die selle die tyd wat afgevuur word om 'n aktiwiteit te ondersteun, voor, in hierdie geval om die verloop van die interval van 30 sekondes op te spoor. Daar is geen konstante ritme of agtergrondklop nie; die tydsignaal word soos nodig opgetower. 'Daar is geen interne metronoom of klok nie,' het hy gesê. Die tydselle "skiet om te ondersteun wat u doen."
Dit wil sê, tydselle pas van tyd tot oomblik aan by die eise wat aan die brein gestel word. 'N Ander groep neurone in die omgewing, wat rampe selle genoem word, versnel die afvuur namate 'n taak begin en vertraag of verval namate die werk afneem, wat 'n bietjie tyd aandui. "Aangesien hierdie selle sensitief is vir kontekstuele veranderinge tydens ervaring, kan dit die stadig ontwikkelende aard van kontekstuele inligting verteenwoordig," skryf die skrywers.
Die gekoördineerde aktiwiteit van tydselle en rampselle is op sigself heeltemal te basies om die vreemdheid van pandemiese tyd te omvat. Hierdie meganisme tel die tyd in sekondes en minute, nie dae en weke nie. Ons persepsie van die langer tussenposes blyk baie meer te wees gevorm deur die hoeveelheid en inhoud van die herinneringe wat hulle vul, en deur die emosies wat dit help om hulle in te druk.
Vanaf Maart moes mense 'n enorme hoeveelheid nuus en inligting oor die virus, die simptome en verskillende ingrypings opneem, bo en behalwe werk en kindervereistes. Maar met opdragte om tuis te bly, het die konteks afgeplat. Elke dag lyk baie soos die laaste, en die volgende, en die volgende. Soos om verlore te wees op die see, het ons op ons plek gedryf terwyl die aarde onder sy voete draai.
Pandemiese tyd, die subjektiewe soort, sal waarskynlik 'n rukkie verdraai voel - totdat ons kom, maar dit gebeur.
Aanhalings oor kos
Die lewe is onseker. Eet eers nagereg.
Kos gaan nie daaroor om mense te beïndruk nie. Dit gaan daaroor om hulle gemaklik te laat voel.
As jy bang is vir botter, gebruik room.
Daar is geen opregter liefde as die liefde vir kos nie.
'N Mens moet eet om te lewe, nie om te eet nie.
Kos is simbolies van liefde as woorde onvoldoende is.
Daar is een ding wat meer kwaad is as 'n vrou wat kan kook en nie sal wen nie, en dat dit 'n vrou is wat nie kan kook en wil nie.
Lag is die helderste waar kos die beste is.
Irish Spreuk – Vir Ierse seëninge klik hier
Gelukkige brein, gelukkige lewe
As u die res van u lewe gelukkig wil wees, moet u u brein gelukkig hou. Hoekom? Want om gelukkig te wees, is meer belangrik vir jou brein as wat jy dink. Eintlik kan plesier so stimulerend wees vir u brein dat dit daarop gemik is om op plesier te reageer op 'n manier wat plesier versterk. Jou brein bied belonings om jou op 'n pad na geluk te stuur, en jy kan jou brein belonings bied wat dit sal aanmoedig om nog fyner te word-en tot op jou ouderdom te groei.
Ander redes om 'n gelukkige brein te wil hê: Negatiewe bui -afwyking versteur u interaksie met u omgewing, beïnvloed u vermoë om bestaande te sien, te onthou en te versterk of nuwe neurale verbindings te skep, terwyl u gelukkig is om u kognitief meer waaksaam en produktief te wees.
Stimuleer die groei van senuwee verbindings
Verbeter kognisie deur verstandelike produktiwiteit te verhoog
Verbeter u vermoë om te analiseer en te dink
Dit beïnvloed u siening van die omgewing
Dit lei tot meer gelukkige gedagtes
Gelukkige mense is meer kreatief, los probleme vinniger op en is geneig om meer geestelik waaksaam te wees.
Die krag van positiewe gedagtes
Jou gedagtes vorm jou karakter, hoe jy werk in die wêreld en hoe ver jy geestelik, fisies en geestelik reis. Jy is wat jy dink jy is, en al jou optrede gaan uit van gedagte. Jou innerlike gedagtes sal altyd weerspieël word in jou uiterlike omstandighede, want self-gegenereerde veranderinge in jou lewe word altyd voorafgegaan deur veranderinge in die manier waarop jy oor iets dink.
Wat jou brein betref, stel elke gedagte breinchemikalieë vry. As u op negatiewe gedagtes gefokus is, word die brein van sy positiewe krag effektief verswak, dit vertraag en kan dit selfs die funksie van u brein verminder, selfs depressie veroorsaak.
Aan die ander kant verminder positiewe, gelukkige, hoopvolle, optimistiese, vreugdevolle gedagtes kortisol en produseer serotonien, wat 'n gevoel van welstand skep. Dit help u brein om optimaal te funksioneer.
Gelukkige gedagtes en positiewe denke ondersteun in die algemeen breingroei, sowel as die opwekking en versterking van nuwe sinapse, veral in u prefrontale korteks (PFC), wat dien as die integrasiesentrum van al u brein-geesfunksies.
Met ander woorde, u PFC reguleer nie net die seine wat u neurone na ander breindele en na u liggaam oordra nie, maar dit laat u toe om na te dink en na te dink oor wat u fisies doen.
Met die PFC kan u veral u emosionele reaksies beheer deur verbindings met u diep limbiese brein.Dit gee u die vermoë om te fokus op wat u ook al kies en om insig te kry in u denkprosesse.
Die PFC is die enigste deel van u brein wat u emosies en gedrag kan beheer en u kan help om te fokus op watter doelwitte u ook al wil bereik. Dit help u om as mens te groei, te verander wat u wil verander en die lewe te lei soos u besluit!
Waarom optimisme lei tot groter geluk
Neurowetenskaplikes het ontdek dat mense wat 'n meer vrolike geaardheid het en meer geneig is tot optimisme, gewoonlik meer aktiwiteit in hul linker PFC het. Maar dit is 'n brein verduideliking.
Interessant genoeg het gedragswetenskaplikes fassinerende verskille tussen optimiste en pessimiste waargeneem. Optimisme behels byvoorbeeld hoogs wenslike kognitiewe, emosionele en motiverende komponente. Optimistiese mense is geneig om 'n beter bui te hê, om meer volhardend en suksesvol te wees en om beter fisiese gesondheid te ervaar. Een faktor kan eenvoudig wees dat optimiste goeie gebeurtenisse aan hulself toeskryf in terme van permanensie, met verwysing na hul eienskappe en vermoëns as die oorsaak, en slegte gebeurtenisse as verbygaande (deur woorde soos "soms" of "onlangs" te gebruik), of die skuld van ander mense .
Lei gelukkige, ryk, vervulde lewens
Spandeer die minste tyd alleen, en die meeste tyd om te kuier
Het goeie verhoudings
Het beter gesondheidsgewoontes
Het 'n sterker immuunstelsel
Leef langer as pessimiste
Aan die ander kant verduidelik pessimistiese mense goeie gebeurtenisse deur verbygaande oorsake, soos buie en moeite, en slegte gebeurtenisse as permanente toestande aan te dui (met behulp van woorde soos "altyd" of "nooit").
Aanvaar outomaties dat terugslae permanent, deurdringend en as gevolg van persoonlike tekortkominge is
Is agt keer meer geneig om depressief te wees as optimiste
Vaar slegter op skool en werk
Het rokerige interpersoonlike verhoudings
Sterf gouer as optimiste
Volgens Sonia Lyubomirsky, 'n navorser van die Universiteit van Kalifornië, spandeer ongelukkige mense ure om hulself met ander mense te vergelyk, beide bo en onder hulself op die gelukskaal, gelukkig mense het hulself met niemand vergelyk nie.
Die goeie nuus is dat u u verstand kan gebruik om u brein op te lei om die negatiewe gedagtes wat tot pessimisme lei, te verminder terwyl u die tipes positiewe gedagtes wat tot optimisme lei, verhoog.
U kan die meester wees van die neuronale veranderinge wat tot groter geluk sal lei, en die herbedrading begin in die tienerjare wonderwerke, bekend as u breinselle, of neurone. Selfs as depressie in u gesin voorkom, het u die vermoë om die werking van u brein te verbeter, neuronale versperrings op te stel en die neuronale patrone wat verband hou met negatiewe denke te verminder. U kan moontlik nie 'n genetiese ingesteldheid teenoor depressie uitroei nie, maar u kan die impak daarvan en die herhaling daarvan aansienlik verminder.
Negatiewe denke, negatiewe balans
Negatiewe denke vertraag die koördinasie van die brein, wat dit moeilik maak om gedagtes te verwerk en oplossings te vind. As u bang voel, wat dikwels gebeur as u op negatiewe uitkomste fokus, verminder dit die aktiwiteit van u serebellum, wat die brein se vermoë vertraag om nuwe inligting te verwerk, wat u vermoë beperk om kreatiewe probleemoplossing te beoefen. Boonop beïnvloed die vreesfaktor u linker temporale kwab, wat die bui, geheue en impulsbeheer beïnvloed.
Jou frontale kwab, veral jou PFC, besluit wat belangrik is volgens die hoeveelheid aandag wat jy aan iets gee en hoe jy daaroor voel. Dus, hoe meer u op negatiwiteit fokus, hoe meer sinapse en neurone sal u brein skep wat u negatiewe denkproses ondersteun.
U hippokampus bied die konteks van gestoorde herinneringe, wat beteken dat die emosionele toon en beskrywing wat u gedagtes skep, u brein moontlik kan herlei deur sterker neuronale weë en sinapse te skep. Wat u oor 'n sekere situasie of iets dink en voel, kan so diep ingeburger word dat u hard sal moet werk om die negatiewe verbindings af te breek en u brein weer op te knap om minder bang te wees, positief te dink en te glo dat drome waar kan word. , om te vertrou dat u pogings suksesvol sal wees.
Leer u brein om meer positief te dink
Een van die oudste voorskrifte van neurowetenskap was dat ons verstandelike prosesse (denke) afkomstig is van breinaktiwiteit: dat ons brein in beheer is van die skep en vorming van ons verstand. Meer onlangse navorsing het egter getoon dat dit ook andersom kan werk: dat gefokusde, herhalende geestelike aktiwiteit veranderinge in die brein se struktuur, bedrading en vermoëns kan beïnvloed.
Die aksies wat ons onderneem, kan letterlik verskillende streke van die brein uitbrei of saamtrek, stroombane aanskakel of dit stamp. Hoe meer u u brein vra om te doen, hoe meer kortikale ruimte bied dit om die nuwe take te hanteer. Dit reageer deur sterker verbindings te vorm in stroombane wat die gewenste gedrag of denke onderlê en die verbindings in ander te verswak. Wat u doen en wat u dink, sien of voel, word dus weerspieël in die grootte van u onderskeie breinstreke en die verbindings wat u brein vorm om aan u behoeftes te voldoen.
Wat beteken dit alles? Dit beteken dat wat ons dink, doen en sê, saak maak dat dit beïnvloed wie ons word aan die buitekant, binne en in ons brein. Dit beteken meestal dat u u brein kan heropleef om meer positief te wees.
Begin met die dink van gelukkige gedagtes, kyk na die blink kant en herfokus u brein wanneer negatiewe gedagtes voorkom. U verstand het die vermoë om te bepaal hoe u brein dink oor wat in u lewe gebeur. Gebruik dit tot u eie voordeel om gebeure na te dink en positief te dink.
Hou by ons, want ons sal meer inligting gee oor die opleiding van u brein om gelukkig te word in die komende weke.