Peoples Temple en Jonestown Enklaves – WRSP
Peoples Temple en Jonestown Enklaves
PEOPLES TEMPLE EN JONESTOWN ENKLAVES TYDLYN
1927 (8 Januarie): Marceline Mae Baldwin is gebore in Richmond, Indiana.
1931 (13 Mei): James Warren Jones is gebore in Kreta, Indiana.
1949 (12 Junie): Marceline Baldwin trou met Jim Jones in Indianapolis, Indiana.
1954 (Oktober) – 1955 (Maart): Jim Jones het dienste gelei by Laurel Street Tabernacle, 'n Latter Rain Pinksterkerk in Indianapolis.
1955 (2 April): Die eerste aankondiging is gemaak van 'n Peoples Temple-vergadering by 1502 N. New Jersey, Indianapolis, 'n gebou wat deur Jim Jones, Marceline Jones en Lynetta Jones deur die Wings of Deliverance-korporasie gekoop is.
1957 (18 Desember): Die Peoples Temple-gemeente verhuis na 'n sinagogegebou by 975 N. Delaware, Indianapolis. Dit was groter as die fasiliteit by 15th en New Jersey.
1962 (Februarie): Jim en Marceline Jones verhuis na Belo Horizonte, Brasilië met hul vyf jongste kinders. Hulle het daardie jaar ook Brits-Guiana (naam voor onafhanklikheid) besoek.
1963: Die Jones-gesin verhuis na Rio de Janeiro
1963 (Desember): Die Jones-gesin keer terug na Indianapolis.
1965 (Somer): Die Jones-gesin en 140 Indianapolis Temple-lede verhuis na Redwood Valley, in die noordelike Kalifornië-wynland.
1969: Konstruksie van die Peoples Temple-kerkfasiliteit in Redwood Valley is deur vrywilligers voltooi.
1969: Tempellede het hul eerste erediens by Benjamin Franklin Junior High School in San Francisco gehou.
1971 (Februarie): Tempellede het hul eerste diens by Embassy Auditorium in Los Angeles gehou.
1972 (April): Peoples Temple het Happy Acres in Redwood Valley gekoop, 'n plaas en residensiële fasiliteit vir verstandelik gestremde jong volwassenes.
1972 (3–4 September): Peoples Temple-kerk by S. Alvaradostraat 1366 in Los Angeles is toegewy en geseën. Die gebou is daardie jaar gekoop.
1972 (Desember): Peoples Temple het 'n voormalige Skotse Rite-tempel by 1859 Gearystraat, in die grootliks Afro-Amerikaanse Fillmore-distrik van San Francisco, gekoop en weeklikse eredienste daar begin.
1973 (8 Oktober): Die Peoples Temple Board of Directors het 'n resolusie aangeneem om 'n "takkerk en landbousending" in Guyana te stig.
1973 (Desember): Peoples Temple-lede het met amptenare van die regering van Guyana vergader om oppervlakte vir 'n landbouprojek te huur.
1974 (Junie): Die eerste pioniers het na Matthews Ridge, Guyana gegaan om te begin bou aan wat Jonestown sou word.
1976 (25 Februarie): Die regering van Guyana en Peoples Temple het 'n huurkontrak vir 3,852 XNUMX hektaar in die Noordwes-distrik van Guyana onderteken, 'n gebied wat deur Venezuela betwis word.
1976 (31 Desember): Peoples Temple se hoofkwartier verskuif van Redwood Valley na San Francisco.
1977 (Lente): 'n Opposisiegroep genaamd Concerned Relatives is gevorm om vriende en familie van Peoples Temple te red deur die hulp van verslaggewers en regeringsamptenare in te roep.
1977 (Somer): 'n Belastingoudit deur die Internal Revenue Service saam met 'n onthulling deur New West Magazine het gelei tot massamigrasie van meer as 700 tempellede na Guyana.
1978 (Somer): Inwoners van Jonestown het die Russiese taal en politieke wetenskap bestudeer in die hoop om na die Sowjetunie te verhuis. Tempelleiers in Georgetown, Guyana se hoofstad, het gereeld besoeke gebring aan die ambassades van Kommunistiese lande, insluitend Hongarye, Noord-Korea, Kuba en die Sowjetunie.
1978 (Oktober): Die Sowjet-attaché in Guyana, Feodor Timofeyev, het Jonestown besoek.
1978 (17–18 November): Amerikaanse kongreslid Leo J. Ryan het Jonestown besoek saam met verslaggewers en lede van die Besorgde Familielede.
1978 (18 November): Gewapende mans van Jonestown het die kongreslid Ryan en vier ander op die Port Kaituma-lugbaan, ses myl van Jonestown, doodgeskiet. Inwoners van Jonestown het hul kinders vermoor en toe óf vermoor óf selfmoord gepleeg.
1978 (23–27 November): 918 Jonestown-liggame is deur die Amerikaanse lugmag na die Verenigde State gerepatrieer.
1979 (Mei): 408 onopgeëiste en ongeïdentifiseerde liggame van Jonestown is by Evergreen Cemetery in Oakland, Kalifornië, begrawe.
2011 (29 Mei): 'n Gedenkteken vir Jonestown se dooies is by Evergreen-begraafplaas ingewy.
Ontwikkelende woonpatrone (individueel, enklave, kommunale) het die institusionele organisasie van gekenmerk Volke Tempel oor sy vyf-en-twintigjarige geskiedenis. Die beweging het in die 1950's begin as 'n Pinksterkerk in die Amerikaanse Midde-Weste, waar lede rassegelykheid in die hoogs gesegregeerde woonbuurte van Indianapolis bevorder het. Dit het in die 1960's na landelike noordelike Kalifornië gemigreer waar dit as 'n ekonomiese en residensiële enklawe begin funksioneer het, voordat dit uitgebrei het na die stedelike kerne van San Francisco [Beeld regs] en Los Angeles. Dit het in die 1970's as 'n gemeenskaplike eksperiment in die oerwoude van Guyana in Suid-Amerika beëindig. Hierdie verskillende liggings het die groep in staat gestel om sy ideologie, program en praktyke oor tyd te verander, van 'n fundamentalistiese Christelike oriëntasie na 'n Sosiale Evangelie-styl boodskap, en uiteindelik, 'n militante vorm van Marxistiese sosialisme. Soos Hall opmerk: "Ten spyte van die ineenstorting in oënskynlik irrasionele moord en massaselfmoord, het Peoples Temple innoverende vorme van sosiale organisasie ontwikkel gebaseer op sy ekonomiese organisasie" (Hall 1988:65S).
Peoples Temple is in Indianapolis gestig deur Jim Jones, sy vrou Marceline Mae Baldwin, en sy ma Lynetta Jones in 1955, toe hulle as Wings of Deliverance ingelyf is. Jim Jones het 'n aktiewe rol gespeel in die "Healing Revival"-beweging van die 1950's (Collins 2019). Selfs voordat hy sy eie kerk gestig het, was hy 'n gewilde evangelis op die herlewingskring, en het kortliks die gemeente gelei by Laurel Tabernacle in Indianapolis, 'n kerk in die Latter Rain-tradisie van Pinkster.
'n Aantal Blanke lede van Laurel Tabernacle het Jones gevolg na die nuutgestigte Peoples Temple in 1955. 'n Rassegemengde gemeente het by 'n kerk op die hoek van 15de Straat en New Jerseylaan vergader, wat deur Wings of Deliverance gekoop is. [Beeld regs] Advertensies in plaaslike koerante het die tempel se verbintenis tot broederskap en gelykheid verkondig. In 1957 verhuis die gemeente na 'n groter gebou, 'n voormalige sinagoge by 975 N. Delaware, wat ook deur die korporasie gekoop is. Marceline Jones, 'n geregistreerde verpleegster, het verskeie ouetehuise suksesvol geopen, wat gehelp het om die gesin van vyf te onderhou (aangenome dogter Stephanie sterf in 'n motorongeluk). Die tehuise het ook behuising vir bejaarde gemeentelede en werk vir bekwame mense verskaf. Die Tempel het bykomende verpleeginrigtings bekom, wat deur Marceline se pa Walter Baldwin bestuur is. Die meeste van die gemeente het in óf eienaarbewoonde óf huurbehuising gewoon, en het werk buite en behalwe die Tempel gehad. Gegewe die destydse gesegregeerde woonbuurte in Indianapolis, het Blankes apart van Swartes gewoon. Op daardie stadium in sy bestaan ​​het Peoples Temple as 'n tradisionele kerk gefunksioneer.
Na bewering aangespoor deur 'n artikel in Esquire Magazine, wat Belo Horizonte, Brasilië geïdentifiseer het as een van die veiligste plekke om te woon in geval van kernaanval, het Jones sy gesin na Brasilië in 1961 verhuis. Gegewe die daaropvolgende geskiedenis van die tempel en sy geografiese onstabiliteit, was Jones egter waarskynlik besig om 'n plek te verken. vir 'n toekomstige tempel in die buiteland, aangesien sy reisplan Brits-Guyana (die land se naam voor onafhanklikheid in 1966) ingesluit het. Die gesin het laat in 1963 na Indianapolis teruggekeer, waar hulle 'n sterk verminderde Peoples Temple-gemeente gevind het.
'n Paar gesinne het na Noord-Kalifornië verhuis en Jones aangemoedig om die tempel daarheen te verskuif. In 1965 het 'n geïntegreerde karavaan van 140 mense die reis gemaak en hulle gevestig in Redwood Valley, 'n landelike enklawe wat sowat 115 myl noord van San Francisco op hoofweg 101 geleë is. "Jones het 'n ideale area gekies vir die bou van 'n geslote gemeenskap," volgens Tim Reiterman (Reiterman met Jacobs 1982:102). Die migrante het versprei oor die vallei gewoon, wat wingerde, boorde en 'n houtmeule gehad het. Hulle het aanvanklik saam met lede van Christ's Church of the Golden Rule in die nabygeleë Willits vergader, totdat daar 'n uitval was. Hulle het 'n tyd lank in 'n motorhuis ontmoet, voordat 'n nuwe kerkgebou in 1969 geopen is, gebou met vrywillige arbeid.
Aanvanklik het individuele lede enige werk bymekaargeskraap wat hulle kon kry: werk in die plaaslike Masonite-fabriek, dien as skoolonderwysers en gesondheidshulpmiddels, of word deel van die maatskaplike dienstestelsel in Mendocino County. Die kerk het geld ingesamel deur klein-inkomste-genererende ondernemings: 'n voedselvragmotor, bakverkope, klereritte, aanbiedings. Maar toe die Tempel eiendom in die area begin koop het, soos 'n klein winkelsentrum met Tempelkantore bo en 'n wassery en klein besighede op die grondvloer, het 'n meer samehangende enklawe ontwikkel. Die middelpunt van aksie was die kerkkompleks, met lidmate wat binne 'n paar kilometer van die spilpunt af gewoon het. Gemeenskaplike lewe het begin, maar slegs op 'n klein skaal, met lede wat bloot behuising met mekaar deel of kinders onder voogdyskap en pleegsorg ingeneem het.
Terselfdertyd het 'n "tuissorg-franchisestelsel" begin, volgens Hall. "Die hantering van die kliënte van die welsynstaat het 'n sentrale besigheid van Peoples Temple geword" (Hall 1988:67S). In 1972 het die Tempel Happy Acres, 'n plaas- en residensiële fasiliteit vir verstandelik gestremde jong volwassenes, verkry. [Beeld regs] Marceline Jones en ander het in die gebied se gesondheid- en welsynstelsels gewerk; tempellede het uiteindelik huise gekoop wat hulle in versorgingsfasiliteite omskep het om bejaardes, gestremdes en verstandelik gestremdes te skuil. Terwyl ten minste nege sulke huise amptelik gelisensieer is, het bykomende tempelverblyf mense ongetwyfeld onder informele kerkbeskerming gehuisves.
Terwyl lede geneig was om hulself te hou, het leiers 'n meer sigbare profiel aangeneem. Jim Jones het gedien as voorsitter van die Mendocino County Grand Jury, terwyl Temple-prokureur Tim Stoen 'n adjunk-distriksprokureur vir die land was. Volgens 'n onthulling wat in 1977 geskryf is, het Jones ''n politieke mag' in die land geword, wat ongeveer 16 persent van die stemme kon beheer. Een landtoesighouer het beweer dat "ek vir enigiemand die tellings per gebied kan wys en die Jones-stem kan kies" (Kilduff en Tracy 1977). Kortom, Redwood Valley bied 'n tipe enklawe waarin Peoples Temple grense teen die breër gemeenskap getrek het, maar terselfdertyd gepoog het om daardie gemeenskap te beïnvloed.
Nietemin het Temple-lede dit moeilik gevind om in grootliks White Redwood Valley te woon. Afro-Amerikaanse lede het uitgestaan. Rassevoorvalle het in skole en in die Masonite-fabriek voorgekom. Hulle het dus in San Francisco begin missioneer en in 1969 hul eerste erediens gehou by Benjamin Franklin Junior High School, Scottstraat 1430 in die oorwegend Afro-Amerikaanse Fillmore-distrik van die stad. Hulle hou hul eerste diens in Los Angeles in 1971 by die Ambassade Ouditorium, die hoek van 9th en Grand.
Hierdie invalle na stedelike gebiede, bevolk met groot getalle Afro-Amerikaners en progressiewe Blanke liberale, het die leierskap oorreed om kerkgeboue in Los Angeles [Beeld regs] en San Francisco te koop. , het die SF-tempel gedien as die lokus vir die ontwikkeling van 'n politieke teenwoordigheid in stads- en provinsiale regering. Gemeenskaplike lewe het verskerp, met byna 400 individue wat in 32 verskillende koshuise in San Francisco woon (Moore 2022). Dit was oor die algemeen woonstelle, waarvan sommige die tempel besit het en sommige deur tempellede besit word. Boonop gaan ten minste honderd lede in die Baai-area gemeenskaplik, wat beteken het dat hulle hul salaris geskenk het as hulle buite werk gewerk het, of vir die tempel self gewerk het. Hoe dit ook al sy, kamer, raad en uitgawes het hul vergoeding uitgemaak.
Ten spyte van die feit dat hulle in die nabyheid van mekaar in San Francisco woon (alhoewel baie minder so in Los Angeles, ten spyte van die aankoop van die Terrace Apartments wat direk langs die kerk geleë is), het Tempellede gesukkel om 'n enklawe in hierdie groot en diffuse stedelike gebiede te ontwikkel. Trouens, om in die Fillmore-distrik van San Francisco te wees, het die gemeente in meer kontak, eerder as minder, gebring met ander progressiewe mense wat toegewyd is aan die saak van rassegeregtigheid. Hulle was dus deel van 'n groter enklawe (of ghetto) van Afro-Amerikaners wat in die Fillmore woon. Die tempel het probeer om herontwikkelingstoelaes te kry om eiendomme naby sy hoofgebou op Geary Boulevard te bekom, maar die projek, "wat moontlik 'n poging was om 'n 'missie' in San Francisco te skep om al die lede op een plek te huisves," is laat vaar. (Hollis 2004:90). Nietemin het die Tempel sy eie welsynstelsel vir lede gevestig, wat die vorm aangeneem het van 'n burokrasie "los gekoppel aan 'n wye verskeidenheid maatskaplike diensorganisasies" (Hall 2004:94). Dit verklaar sy gewildheid by diegene wat toegang tot sy dienste verkry, sowel as sy ongewildheid by mededingende openbare en niewinsorganisasies.
Die onderdrukkende politieke situasie in die Verenigde State het oënskynlik die Temple Board of Directors in Oktober 1973 genoop om te besluit om 'n takkerk en landbouprojek in Guyana van stapel te stuur. Die onvermoë om 'n ware enklawe in óf landelike óf stedelike gebiede te skep, was dalk nog 'n rede om na die buiteland te kyk. Massa-emigrasie was 'n ingewikkelde proses (Shearer 2018), veral die verkryging van grond, 'n plek om te vestig. In 1973 het die regering van Guyana 'n huurpag van 20,000 25,000 tot 3,852 3,000 hektaar aan Temple-onderhandelaars voorgestel. 'n Huurkontrak vir 1976 hektaar, met 2020 hektaar wat bewerk moet word, is uiteindelik in XNUMX onderteken (Beck XNUMX). Gedurende die tussenliggende jare het 'n groep Tempel-pioniers die oerwoud in die Noordwes-distrik van Guyana begin skoonmaak, 'n gebied naby 'n betwiste grens met Venezuela.
Die landbouprojek, wat uiteindelik Jonestown genoem is, is van die grond af gebou en is ontwerp om sosialistiese organisasie te modelleer. [Beeld regs] Dit was skaars 'n enklawe, gegewe sy geografiese isolasie, maar eerder 'n utopiese gemeenskaplike eksperiment. Sy afhanklikheid van die welwillendheid van Guyana-amptenare, tesame met sy behoefte om vriendelike betrekkinge met Amerikaanse ambassade-amptenare te behou, het 'n gevoel van kwesbaarheid onder die inwoners geskep, ondanks hul afstand van daaglikse toesig.
Vroeë setlaars het tevredenheid met hul werk uitgespreek, en entoesiastiese hoop het die kamp deurgedring (Blakey 2018). Die Jonestown-pioniers het die grond skoongemaak vir die verbouing van gewasse, skure en buitegeboue vir vee gebou en sentrale diensstrukture opgerig, insluitend 'n wassery, kombuis, skool, gemeenskapsentrum, biblioteek, werkswinkels, motorhuis, gesondheidskliniek, en die belangrikste, behuising. Infrastruktuurprojekte, soos water, elektrisiteit, sanitasie, paaie en wandelpaaie, het die gedagtes van diegene wat by konstruksie betrokke was, oorheers. Jonestown was dus 'n onafhanklike dorpie met 'n sosialistiese, of gemeenskaplike, ekonomie wat uiteindelik sou groei tot 'n duisend mense wat die "Babilon" van die Verenigde State sou ontsnap.
Ten spyte van hierdie indrukwekkende pogings, was die nedersetting nie gereed om in die behoeftes van 700 nuwe aankomelinge te voorsien in 1977 nie. Daardie jaar was ook die koms van Jim Jones, wie se dwelmverslawing en megalomanie blykbaar inmeng met die gladde werking van die gemeenskap. Oorbevolking het probleme vererger wat nog nie deur die vroeë setlaars opgelos is nie. Tog was Jonestown werklik gemeenskaplik: niemand is 'n loon vir hul arbeid betaal nie, maar niemand het iets betaal vir kos, behuising, klere, medisyne, ensovoorts nie. Paniek oor 'n inval deur werklike en verbeelde vyande het gewone angs oor die betaling van die huur of kos op die tafel vervang. 'n Opposisiegroep genaamd die Concerned Relatives, wat gevrees het vir die veiligheid van familielede in Jonestown, het joernaliste en regeringsamptenare aangemoedig om ondersoeke in te stel na toestande by die landbouprojek. Dit het op sy beurt Jonestown-inwoners se vrees oor sameswerings teen die groep verhoog. Sekuriteit het in die gemeenskap verskerp, andersdenkendes is stilgemaak of gestraf, en inwoners het selfmoordoefeninge geoefen om hulle voor te berei vir die onvermydelike sterftes wat hulle geglo het hulle in die gesig sou staar wanneer 'n inval kom.
Terselfdertyd het inwoners egter voorberei vir nog 'n migrasie, hierdie een na die Sowjetunie. Hulle het Russiese taal beoefen, internasionale politiek bestudeer en met Sowjet-besoekers aan die projek gepraat. Reeds in Maart 1978 het inwoners verklaar dat die Sowjetunie sy geestelike tuiste was ("Temple Declares Sowjet Union is its Motherland" 1978). In Oktober het Temple-verteenwoordigers op 'n byna daaglikse basis met 'n Sowjet-ambassade-amptenaar vergader oor beide besoeke aan en immigrasie na die USSR ("Peoples Temple Meetings with the Soviet Embassy" 1978). Dieselfde maand het drie Jonestown-leiers 'n lys saamgestel van moontlike plekke om in die Sowjetunie te trek wat nie te koud was nie, gegewe die feit dat die meerderheid Jonestown-inwoners gemaklik was in die tropiese klimaat van Guyana (Chaikin, Grubbs en Tropp). 1978). Hulle het gespekuleer dat die Sowjette egter sou verkies om die groep in 'n onbevolkte gebied op te spoor, wat 'n kouer, meer verbiedende klimaat beteken het. Ten slotte, gedurende die laaste ure van die lewe in Jonestown, het een inwoner die vergadering gevra of dit te laat was vir Rusland, in die volle verwagting dat die groep van plan was om daarheen te trek (FBI Audiotape Q042 1978).
Op 1 November het Leo J. Ryan, 'n kongreslid van die San Francisco-skiereiland, vir Jim Jones ingelig dat hy beplan om Jonestown te besoek. Op 5 November het die inwoners aan die Amerikaanse ambassade in Georgetown gesê Ryan is nie welkom nie. Amptenare van die Staatsdepartement in Washington, DC en in Guyana het Ryan herhaaldelik gewaarsku dat hy geen gesag as 'n Amerikaanse regeringswetgewer het nie, en dat hy as 'n private burger geen spesiale regte in Guyana het nie. Die mense in Jonestown was nie verplig om hul gemeenskap vir hom oop te maak nie. Tog, op aandrang van Marceline Jones, het die groep Ryan en sy klein gevolg van verslaggewers en familie toegelaat om op 17 November na Jonestown te kom. Die party het die volgende dag teruggekeer, waar hulle 'n koel verwelkoming ontvang het. Sowat vyftien mense het gesê hulle wil saam met die kongreslid vertrek. Hulle het vertrek kort nadat Ryan met 'n mesaanvaller gestoei het. Gewapende mans van die gemeenskap het die kongreslid en vier ander by 'n oerwoud-landingstrook in Port Kaituma, ses myl weg van Jonestown, vermoor. Nege ander is gewond, sommige redelik ernstig. Terug in Jonestown is 'n vat met sianied-gerylde vrugtedrank uitgebring. Jones het die inwoners gemaan om die gif rustig te neem terwyl kinders deur ouers en mediese personeel gedoseer word. En, net soos hulle saam in Jonestown gewoon het, het die inwoners saam gesterf.
Die US Army Graves Registration-span het die liggame teruggekry, wat met die lug na die Dover-lugmagbasis geneem is. Daar het die onopgeëiste en ongeïdentifiseerde ses maande lank gekwyn, totdat 'n groep intergeloofsleiers in San Francisco befondsing van die Peoples Temple Receiver verkry het om die liggame na Kalifornië te vervoer. Hulle het 'n moeilike tyd gehad om 'n begraafplaas te vind wat bereid was om die 408 lyke te begrawe. Evergreen Cemetery, in Oakland, Kalifornië, het ingestem om 'n heuwel uit te grawe, [Beeld regs] en die kiste in 'n massagraf gestapel voordat die heuwel hervorm is. In 2011, na baie vertragings, is vier granietplate op die heuwel ingelê, met die name van almal wat op 18 November 1978 gesterf het. Die reis van Peoples Temple-lede was uiteindelik verby.
Net soos elke plek die maniere waarop Peoples Temple-lede geleef het, bepaal het, so het elke terrein ook oortuigings en leringe gevorm (Moore 2022). In Indianapolis het die Tempel as 'n Pinksterkerk begin, wat die gawes van profesie, genesing en die spreek van tale beklemtoon. Die kerk het ook 'n duidelike verbintenis tot integrasie in al sy publisiteit uitgespreek. 'n Advertensie uit 1956 het die opskrif gedra: "Peoples Temple. Interrassige-interkerklike." Om seker te maak dat die boodskap duidelik was, het die merkerlyn onderaan gesê: "We Teach and Practice complete integration in the family, church and vocational fields" ("Peoples Temple Ad" 1956). Indianapolis in die 1950's het 'n relatief groot bevolking van Afro-Amerikaners gehad as gevolg van die Groot Migrasie van die vroeë twintigste eeu en die na-oorlogse ekonomiese oplewing na 1945 (Thornbrough 2000). Beide de facto en de jure segregasie het egter in die hoofstad bestaan, en huisvoorraad was laag vir baie Afro-Amerikaners, selfs diegene met middelklas status en inkomste. Peoples Temple het gekonsentreer op programme in die tradisie van die Christelike Sosiale Evangelie: integrasie van woonbuurte en besighede, insluitend restaurante, kapperswinkels en hospitale. Boonop het mensediensprogramme soos 'n koskas en gratis restaurant in die behoeftes van arm mense voorsien. Die fokus was streng plaaslik.
Met die verhuising na Kalifornië het dit gelyk of die Christelike aspekte van die Tempel 'n sosialistiese ideologie verberg. In preke uit Redwood Valley het Jones verklaar dat "Sosialisme God is," dit wil sê, volmaakte liefde. In San Francisco het lidmate en pastoor 'n meer militante en openbare standpunt oor sosiale kwessies ingeneem. Onder die dekmantel van liberale Protestantisme het Peoples Temple baie waardige sake ondersteun: van protes teen die uitsetting van lae-inkomste huurders, tot betoog vir persvryheid. Jones en sy leierspan het Demokratiese politici die hof gemaak en 'n beduidende rol gespeel in die noue burgemeestersverkiesing van 1975. Dit was nie dat die Tempel soveel kiesers gehad het nie, maar eerder sy vermoë om stemme te produseer (deur buurte te plak, kiesers na die stembus te vervoer, byeenkomste aan te bied en by veldtoggeleenthede op te daag) wat dit belangrik gemaak het in partypolitiek.
Die Tempel het ook 'n internasionalistiese perspektief in Los Angeles en San Francisco begin aanneem. Dit was gasheer vir sprekers van Afrika-lande wat bevryding gesoek het, Chileense vlugtelinge van die staatsgreep van 1974, en radikale soos die Kommunistiese Party-lid en professor Angela Davis en leier van die Amerikaanse Indiese Beweging, Dennis Banks. Die Tempel het saam met die Nation of Islam 'n geleentheid in Los Angeles geborg, waartydens W. Deen Mohammed gepraat het.
Die internasionaliseringsproses was voltooi met die skuif na die Koöperatiewe Republiek Guyana, wat 'n gemengde ekonomie gehad het, maar in die 1970's na sosialisme gedraai het. Tempelleiers wat met Guyanese amptenare vergader het, het uitdruklik hul steun aan sosialisme verklaar. Hulle het godsdienstige simboliek van die Tempel-briefhoof verwyder vir dokumente wat na Kommunistiese lande gaan. Beplanningsvergaderings vir gemeenskapsontwikkeling—gesondheid, landbou, vervaardiging—het godsdiensdienste in Jonestown vervang. In wat 'n revisionistiese outobiografie kan wees, het Jim Jones verklaar dat hy nog altyd 'n Kommunis was, en beweer dat hy ook 'n ateïs was. Teen die einde het ateïstiese humanisme gelyk of die dominante ideologie in die gemeenskap was.
Gedurende die 1950's en 1960's het Peoples Temple in alle opsigte gefunksioneer as 'n onafhanklike kerk wat "the model of the emotionally expressive Pentecostal tradition" gevolg het (Harrison 2004:129). [Beeld regs] Alhoewel Jim Jones Blank was, het hy 'n Geesvervulde aanbiddingstyl aangeneem wat 'n beroep op Afro-Amerikaners en Blankes van die werkersklas aangeneem het. Volgens die herlewingsmodel het dienste musiek, veelvuldige appèlle vir geld, 'n roep-en-reaksie-styl van preek, en (waarvoor almal gewag het) genesings ingesluit.
Jones het die Pinksterstyl in Kalifornië behou, selfs terwyl die interne leerstelling van die Christelike God na Goddelike Sosialisme verskuif het. Genesings het deel van die bediening gebly, maar dit het heilige teater geword waarin assistente "bewyse" verskaf het dat kankers uitgeskei of opgegooi is deur diegene wat genees is. Die genesings was nodig, het lede aangevoer, om volgelinge te lok en die waarheid van die boodskap te demonstreer. In Jonestown het genesings egter verdwyn, hoewel lede in die Verenigde State meegedeel is dat Jones 'n afgesnyde hand herstel het aan iemand wat dit vermoedelik in 'n konstruksie-ongeluk verloor het.
Die praktyk van openbare belydenis het in Indianapolis begin, maar het "Deeper Life Catharsis" in Redwood Valley geword. Patricia Cartmell het in 1970 geskryf en die proses beskryf. "Elke lid van die liggaam is aangemoedig om op te staan ​​en van sy bors af te kom alles wat op enige manier 'n belemmering was vir gemeenskap tussen homself en 'n ander lid of tussen homself en die groep, of die leier selfs" (Cartmell 2005:23). Sommige bekentenisse lyk eerlik, soos om die koerant tydens aanbidding te lees of 'n pak kougom te steel. Ander bekentenisse, wat met onheilspellende en toenemende reëlmaat plaasgevind het, sluit in erkennings dat hy 'n kindermolesteerder was, dat hy Jim Jones seksueel begeer het en homoseksuele impulse gehad het.
Catharsis het meer beledigend geword onder leiers van die elite-beplanningskommissie in San Francisco. Daar het die groep om die beurt 'n individu uitgehaal wat "op die vloer" was, bedoelende die een wat die aand vir kritiek geteiken is. Lede het fout gevind met elke dingetjie (kleredrag, spraak, houding, voorkoms) en die persoon onder die loep bloot (soms letterlik) gestroop.
'n Tyd vir lof en straf het op 'n weeklikse basis plaasgevind onder die mees toegewyde kerklede in Redwood Valley en San Francisco. Kinders, sowel as volwassenes, is op die vloer gebring vir oortredings soos ongeregtigheid, seksisme, afknouery, lieg, steel, skool oorslaan en onverantwoordelikheid. Strawwe kan die toewysing van take wees, soos om skenkings aan die tempel op straathoeke te vra; roei met 'n plank; pakslae; en bokswedstryde. Met die gemeente se goedkeuring het drie vroue byvoorbeeld 'n jong man geslaan omdat hy sy meisie twee keer geslaan het, en sy nuwe maat geslaan omdat hy die oorspronklike vriendin gehelp het om 'n aborsie te kry (Roller 1976).
Lof en straf het in Jonestown voortgegaan. Die hele gemeenskap het deelgeneem. Kinders, volwassenes en seniors is beloon met woorde van lof of spesiale voorregte; hulle is gestraf met die opdrag van ekstra take aan die Leerspan. Diegene wat besonder hardnekkig of ongehoorsaam was, kan dalk gevonnis word tot "die boks", 'n klein isolasiehouer waarin die boosdoener vir 'n dag of twee (by ten minste een geleentheid, 'n week) van eensame opsluiting gestuur is. Die boks is eers in Februarie 1978 bekendgestel. Die mees weerbarstige andersdenkendes of moeilikheidmakers kan dalk in die Uitgebreide Sorg-eenheid beland, waar hulle swaar dosisse kalmeermiddels ontvang het. Dit blyk dat slegs 'n handjievol hierdie behandeling ontvang het.
'n Laaste ritueel van belang was die selfmoordoefening. Soms genoem White Nights (wat gereelde burgerlike verdediging waarskuwings was) het gelyk of selfmoordoefeninge ongeveer ses keer in Jonestown plaasgevind het. 'n Aantal individue het by hierdie ritueel georganiseerde gemeenskapsbyeenkomste hul bereidwilligheid om te sterf verklaar. Meer betekenisvol, hulle het hul begeerte uitgespreek om te verseker dat die kinders nie gemartel word nie, en dus het ouers hul verbintenis verklaar om "vir die kinders te sorg" deur hulle eers dood te maak. Diegene wat vergader het, het toe tougestaan ​​en wat na bewering gif was, geneem. So is die retoriek van offerdood geoefen, en op Jonestown se laaste dag het mense geweet wat om te sê en wat om te doen.
Peoples Temple was hiërargies gestruktureer, en kan gekenmerk word as óf 'n sosiale piramide (Moore 2018) óf 'n reeks konsentriese sirkels (Hall 2004). Jim Jones was die top, of sentrale, figuur omring deur 'n kader van meestal Blanke vroue, wat sy opdragte uitgevoer het. Hoe verder van Jones af was, hoe minder verantwoordelikheid het 'n lid gehad. Aan die onderkant, of periferie, was die rank-en-file, wat min geweet het van die innerlike besluitnemingsproses.
In Jonestown het 'n vlak van middelbestuurders, genaamd Assistant Chief Administrative Officers (ACAO's), toesig gehou oor daaglikse bedrywighede. Hulle het voedselverkryging, voorbereiding, diens en skoonmaak geadministreer. Ander bestuurders het toesig gehou oor verskeie landboudepartemente wat vee, insekdoders, besproeiing, gereedskap en toerusting, saad en nog baie meer hanteer het. Die ACAO's het die werkers skerp dopgehou en goeie en slegte houdings gerapporteer by die weeklikse Peoples Rallys and Forum, die liggaam wat Jonestown regeer het wat bestaan ​​het uit alle inwoners, insluitend kinders. Jim Jones het egter boaan die organisasiekaart gebly en het uiteindelik alle besluite geneem, ongeag wat die mense besluit het.
Gegewe hul "geografiese" ligging in die hiërargie, het oorlewende tempellede baie verskillende weergawes van hul ervarings in die groep gehad. Hoe nader aan Jones, hoe meer mishandeling het 'n lid ontvang, veral seksuele mishandeling, ten minste in die Verenigde State. In Jonestown, waar die gemeenskap egter klein genoeg was dat almal deelgeneem het, is fisiese en emosionele mishandeling gereeld uitgedeel aan enigiemand wat op die vloer geroep is.
Twee sleutelkwessies bly om ons begrip Jonestown uit te daag. Die eerste is dié van ras in die Tempel, 'n onderwerp wat algemeen afgeskeep is tot in die een-en-twintigste eeu. 'n Blanke prediker, wat staatgemaak het op 'n Blanke groep medewerkers, het 'n oorwegend Swart gemeente na hul dood gelei. Die ironie van die Tempel se verbintenis tot rassegelykheid in die lig hiervan is oorweldigend. In die nadraai duur die rasse-wanbalans voort, met wit afvalliges wat mediadekking oorheers. Die afwesigheid van swart stemme, wat nog te sê dié van die burgers van Guyana, beteken dat die verhaal van Jonestown en Peoples Temple onvolledig is.
Hierdie wanbalans word stadigaan reggestel met die publikasie van memoires (Wagner-Wilson 2008; Smith 2021), literêre werke (Gillespie 2011; Hutchinson 2015; scott 2022), godsdienstige en politieke ontledings (Moore, Pinn en Sawyer 2004; , en onderhoude van Guyanese ooggetuies (Johnson 2016; James 2019). Gegewe die feit dat sewentig persent van diegene wat in Jonestown gesterf het, Afro-Amerikaners was, en ses-en-veertig persent van diegene wat in Jonestown gewoon het, swart vroue was, is meer wetenskaplike ondersoek nodig.
Die tweede uitdaging gaan oor die geografiese isolasie van Jonestown, miskien die belangrikste faktor wat tot die tragedie bygedra het. Die dorpie Port Kaituma was ses myl weg van Jonestown, maar die hoofstad Georgetown (tuiste van Guyanese amptenare en Amerikaanse ambassadepersoneel) was 125 myl weg, met niks anders as oerwoud tussenin nie. [Beeld regs] Diegene wat uit Kalifornië emigreer het 'n vier-en-twintig uur lange reis per boot langs die noordkus van Guyana en op met die Kaituma-rivier geneem. Die Tempel het wel 'n huis in Georgetown in 'n woonbuurt genaamd Lamaha Gardens onderhou, waar lede gebly het toe hulle die eerste keer aangekom het, wanneer hulle mediese afsprake nodig gehad het, of wanneer spesiale geleenthede beplan is. 'n Paar mense het min of meer permanent daar gewoon en gereeld kontak met staatsamptenare behou.
Jonestown was dus 'n onafhanklike, selfstandige gemeenskaplike onderneming, eerder as 'n enklawe. Die inwoners was verantwoordelik vir die voortbestaan ​​nie net van hulself en hul gesinne nie, maar vir die hele gemeenskap. Guyana was 'n gasvrye plek vir die gemeenskap: die nasionale taal is Engels, mense van kleur, veral van Afrika-afkoms, maak die bevolking uit, en al is die lewe moeilik, is dit sonnig en warm, beide in klimaat en temperament. Met Jonestown se voortbestaan ​​in gevaar gestel deur die Besorgde Familielede, het inwoners egter na die Sowjetunie gekyk as 'n plek waar hulle hul sosialistiese ideale in vrede kon uitleef. 'n Verskuiwing na Rusland (met sy vreemde taal, sy Blanke demografiese meerderheid en sy harde klimaat) sou egter 'n terugkeer na enklavestatus as 'n minderheidsgroep beteken.
Die afgeleë ligging van Jonestown blyk te dui daarop dat groepinkapseling 'n baie belangrike rol kan speel in die voorspelling van godsdienstige geweld (sien bv. die opsomming in Dawson 1998:148–52). Solank lede van Peoples Temple fisies van die groep kon wegstap, en die moontlikheid van direkte kontak met vriende, familielede, wetstoepassers en ander behou het (soos hulle sou in die Verenigde State), het die uiteindelike katastrofe buite bereik gebly. . Mishandeling het voorgekom, maar daar was perke weens die nabyheid van bure. Die skuif na Redwood Valley het Jones en die leierskapskader toegelaat om 'n proses van selfisolasie te begin, en as 'n enklawe in 'n landelike gebied te woon. Enklawestatus is egter in San Francisco en Los Angeles ondermyn, waar Peoples Temple net nog een godsdienstige groep in die groter enklawe van Afro-Amerikaanse stedelinge was. Boonop was lede op 'n daaglikse basis in kontak met buitestanders. Met die migrasie na die oerwoude van Suid-Amerika, en die vestiging van 'n utopiese, sosialistiese gemeente, was volledige geografiese isolasie moontlik. Toe daardie afsondering geskend is, het tragedie gevolg.
Beeld # 1: Peoples Temple-gebou by 1859 Geary Boulevard in San Francisco in die 1970's. Die gebou is in die 1989 Loma Prieta-aardbewing vernietig.
Prent # 2: Peoples Temple se eerste kerkgebou, geleë te 1502 N. New Jersey Street, Indianapolis. Foto geneem in 2012.
Beeld # 3: Happy Acres, 'n plaas wat in 1972 deur Peoples Temple in Redwood Valley gekoop is. Claire Janaro vertoon in oorgroeide wingerd, 1975.
Beeld # 4: Los Angeles-tak van Peoples Temple by S. Alvaradostraat 1366. Die kerk huisves tans 'n Latino Sewendedag Adventiste-gemeente. Foto geneem in die een-en-twintigste eeu.
Beeld # 5: Lester Matheson en David Betts (Pop) Jackson poseer voor die pad wat onlangs uit die oerwoud, 1974, gekerf is.
Beeld # 6: Monument by Evergreen Cemetery, Oakland, Kalifornië met name van almal wat op 18 November 1978 gesterf het. Die plate is in 2011 geïnstalleer, en die terrein is in 2018 opgeknap, toe foto geneem is.
Beeld # 7: Geesvervulde vrou by die Los Angeles-tempel, datum onbekend.
Beeld # 8: Lugfoto van 'n deel van Jonestown, wat die omvang van konstruksie en bewerking wat teen 1978 voltooi is, toon.
Beck, Don. 2020. "Kaarte van voorgestelde huurpag." Alternatiewe oorwegings. Toegang verkry vanaf https://jonestown.sdsu.edu/?page_id=94022 op 15 Januarie 2022.
Blakey, Phil. 2018. "Klikkies uit 'n Jonestown-lewe." die jonestown verslag 20 (Oktober). Toegang vanaf https://jonestown.sdsu.edu/?page_id=81310 op 15 Januarie 2022.
Cartmell, Patricia. 2005. "Geen Haloes asseblief." Bl. 23-24 duim Liewe mense: onthou Jonestown, geredigeer deur Denice Stephenson. San Francisco: California Historical Society Press en Berkeley: Heyday Books.
Chaikin, Eugene, Tom Grubbs en Richard Tropp. 1978. "Moontlike hervestigingsplekke in die USSR." Alternatiewe oorwegings. Toegang verkry vanaf https://jonestown.sdsu.edu/?page_id=13123 op 15 Januarie 2022.
Collins, John. 2019. "Die 'Volle Evangelie'-oorsprong van mense se tempel." die jonestown verslag 21 (Oktober). Toegang vanaf https://jonestown.sdsu.edu/?page_id=92702 op 15 Januarie 2022.
Dawson, Lorne L. 1998. Begrip van kultusse: die sosiologie van nuwe godsdienstige bewegings. New York: Oxford University Press.
FBI oudioband Q042. 1978. Alternatiewe oorwegings. Toegang verkry vanaf https://jonestown.sdsu.edu/?page_id=29079 op 15 Januarie 2022.
Gillespie, Carmen. 2011. Jonestown: 'n Ergernis. Detroit, MI: Lotus Press.
Hall, John R. 1988. "Kollektiewe welsyn as hulpbronmobilisasie in mense se tempel: 'n gevallestudie van 'n arm mense se godsdienstige sosiale beweging." Sosiologiese Analise 49 Bylaag (Desember): 64S–77S.
Hall, John R. 2004. Gone from the Promised Land: Jonestown in American Cultural History. New Brunswick, NJ: Transaksieboeke.
Harrison, Milmon F. 2004. "Jim Jones en swart aanbiddingstradisies." Bl. 123-38 duim Volke Tempel en Swart Geloof in Amerika, geredigeer deur Rebecca Moore, Anthony B. Pinn en Mary R. Sawyer. Bloomington, IN: Indiana University Press.
Hollis, Tanya M. 2004. "Peoples Temple and Housing Politics in San Francisco." Bl. 81-102 duim Volke Tempel en Swart Geloof in Amerika, geredigeer deur Rebecca Moore, Anthony B. Pinn en Mary R. Sawyer. Bloomington, IN: Indiana University Press.
Hutchinson, Sikivu. 2015. White Nights, Black Paradise. Los Angeles, Kalifornië: Infidel Books.
James, Clifton. 2020. "Onderhoud met Preston Jones." Militêre reaksie op Jonestown, Toegang vanaf https://www.youtube.com/watch?v=BCPAeyIhgFo op 15 Januarie 2022.
Johnson, majoor Randy. 2019. "Onderhoud met Preston Jones." Militêre antwoorde op Jonestown, Toegang vanaf https://www.youtube.com/watch?v=K9zKk3RhFGc op 15 Januarie 2022.
Kilduff, Marshall en Phil Tracy. 1977. "Inside Peoples Temple." New West Magazine. Beskikbaar op Alternatiewe oorwegings. https://jonestown.sdsu.edu/?page_id=14025.
Kwayana, Eusi, ed. 2016. 'n Nuwe blik op Jonestown: afmetings vanuit 'n Guyanese perspektief. Los Angeles: Carib House.
Moore, Rebecca. 2022. Peoples Temple en Jonestown in die een-en-twintigste eeu. New York: Cambridge University Press.
Moore, Rebecca. 2018. Verstaan ​​Jonestown en Peoples Temple. Westport, CT: Praeger Uitgewer.
Moore, Rebecca, Anthony B. Pinn, en Mary R. Sawyer, eds. 2004. Volke Tempel en Swart Geloof in Amerika. Bloomington, IN: Indiana University Press.
"Peoples Temple Ad." 1956. Die Indianapolis Recorder, Junie 2. Alternatiewe oorwegings. Toegang verkry vanaf https://www.flickr.com/photos/peoplestemple/47337437072/in/album-72157706000175671/ op 15 Januarie 2022.
"Mense-tempelvergaderings met die Sowjet-ambassade." 1978. Alternatiewe oorwegings. Toegang verkry vanaf https://jonestown.sdsu.edu/?page_id=112381 op 15 Januarie 2022.
Reiterman, Tim, saam met John Jacobs. 1982. Raven: Die onvertelde verhaal van ds Jim Jones en sy mense. New York: EP Dutton.
Roller, Edith. 1976. "Edith Roller Journals," Desember. Alternatiewe oorwegings. Toegang verkry vanaf https://jonestown.sdsu.edu/?page_id=35685 op 15 Januarie 2022.
scott, darlene anita. 2022. Murg. Lexington, KY: University Press of Kentucky.
Skeerder, Heather. 2018. "'Verbale bevele gaan nie—Skryf dit!': Bou en instandhouding van die beloofde land." Nova Religio 22: 65-92.
Smith, Eugene. 2021. Terug na die wêreld: 'n lewe na Jonestown. Fort Worth, TX: Texas Christian University.
"Tempel verklaar dat die Sowjetunie sy moederland is." 1978. Alternatiewe oorwegings. Toegang verkry vanaf https://jonestown.sdsu.edu/?page_id=112395 op 15 Januarie 2022.
Thornbrough, Emma Lou. 2000. Indiana Blacks in die twintigste eeu. Geredigeer en met 'n laaste hoofstuk deur Lana Ruegamer. Bloomington, IN: Indiana University Press.
Wagner-Wilson, Leslie. 2008. Slawerny van Geloof. Bloomington, IN: iUniverse.
Die Alternatiewe oorwegings van Peoples Temple en Jonestown (verkort tot Alternatiewe oorwegings), bevat 'n magdom primêre brondokumente, gedigitaliseerde oudiobande en transkripsies, en artikels en ontledings by https://jonestown.sdsu.edu/.
Die Peoples Temple/Jonestown Gallery op Flickr huisves honderde foto's, baie beskikbaar in die publieke domein, by https://www.flickr.com/photos/peoplestemple/albums.
Luguitsigte van Jonestown, van 1974 tot 1978, is beskikbaar by https://www.flickr.com/photos/peoplestemple/albums/72157714106792153/with/4732670705/.