Weeping Willow het sy pyp stadig met tabak gevul. Toe hy haar opmerk, glimlag hy en wys dat sy langs hom moet gaan sit.
"Jy moet die bekende Mej. Kanada wees waaroor ek gehoor het. Sit asseblief saam met my, "het die Hopi-Indiër gesê. Sy bruin oë is vriendelik en uitnodigend.
'Ek is jammer om jou te pla, maar ek wou 'n droom wat ek die afgelope maande gehad het, met jou deel,' begin Lucina selfbewustelik langs die vreemdeling sit. "Miskien kan jy my daarmee help? Dit het my gehaas en ek wil dit net beter verstaan. "
"Sure, gaan voort." Weeping Willow het 'n blik van sy pyp gevat en 'n sterk tabakgeur het om hulle gesweef.
Die lewe is maar 'n droom
Lucina vertel haar droom in detail, begin met die skreeuende mense, die vlamme verbrand oral en beskryf die wanhoop en hartseer wat haar elke keer gevul het toe sy wakker geword het. Sy het ook genoem hoe haar laaste droom anders was, en wat die wese aan haar gesê het oor suiwering en die volgende stap. Sy beskryf die afgrondstoneel en hoe sy in die duisternis geval het, ernstig dink dat haar lewe op die punt was om te eindig.
Treurwilg knik stadig en sy pyp gerook, luister na haar aandagtig, sy bruin oë gesluit. Wanneer Lucina geëindig het, het hy 'n lang afstand van sy pyp en het stil gebly vir 'n paar sekondes.
"Dit is so interessant! Ek kan sien jy is steeds in die donker oor die betekenis van jou droom, "het hy met 'n gerimpelde voorkop gesê. "Lucina, is jy 'n vrou wat glo in profetiese visioene?"
Die opheffing van haar wenkbroue, Lucina het 'n oomblik voordat sy geantwoord. Was dit 'n truuk vraag? Sy het besluit om eerlik te beantwoord.
"Ek glo dat sommige mense op aarde die toekoms kan lees, ja. Maar ek glo nie I kan die toekoms lees. "
"Ek sien." Treurwilg knik, ingedagte. Hulle sit in stilte vir 'n rukkie. Lucina leun vorentoe, sien uit na sy volgende gedagtes.
Brandende Away ou geloof
Daarop kon Lucina haar nie help nie. Sy het hard en onbeheerbaar gelag. Dit was 'n groot understatement! Weeping Willow steek sy lippe saam en kyk na haar.
'Ek dink dit sal wees, ja? Dan dui jou droom net aan dat jy van een toestand na die ander oorgaan. Julle suiwer jouself, verberg skede en word meer werklik. Hierdie afgrond wat jy in die laaste keer geval het, is beslis 'n nuwe era in jou lewe. Jy hoef my nie te vertel wat jy onlangs geleef het nie, maar ek dink dit was van groot impak? "
Lucina was skielik hartseer soos sy flitse van haar onlangse verlede gesien het. Sy het haar in die nag in die donker gehuil, haarself gehuldig, skuldig en alleen gevoel, verlore en ontevrede gevoel. Sy het gesien hoe sy self aan die gang spring en hardloop na die deur toe iemand klop. Sy sien flitse gebreekte glas op die vloer. Rooi rose op die stoep. 'N Gebed in 'n kerk. 'N Gasmasker gaan oor haar gesig in die aborsiekliniek. Haar lyf skud in vrees. Maria knik haar en vertel haar alles sal reg wees.
Pad van sterk weerstand teen die minste weerstand
"Die lewe is 'n reeks van oomblikke wat ons kan veg of oorgee aan," treurwilg gesê in 'n sagte stem. "Ons is altyd gekonfronteer word met twee paaie. Daar is die pad van 'n sterk weerstand en dan die pad van minste weerstand. Neem altyd die pad van minste weerstand, want dit is waar Gees vloei. As jy die pad van groter weerstand te neem, sal jy jouself verloor kosbare tyd en energie. "
"Dit is snaaks, want die pad van die minste weerstand is wat my wêreld onderstebo gedraai het," het Lucina gekommunikeer en staar op die grond voor hulle, haar keel aanmekaar.
"Miskien is jou wêreld al ondersteboven, en jy het dit reguit gestel?"
Die wyse ou man het weer 'n lang ruk van sy pyp geneem en dit omgedraai om dit aan Lucina te bied, wat haar kop geskud het. Rook was nie iets waarvoor Lucina aangetrokke was nie. Dis eintlik iets wat sy walglik vind.
"Ek bied jou 'n vrede pyp. Dit is 'n belediging vir dit weier. "
"O, in daardie geval, dankie."
Ons het nie geweet hoe om voort te gaan nie, sy het haar lippe na die nat mondstuk geneem en 'n lang puff geneem. Meteens het sy gehoes en kon nie voortgaan nie.
'Ware tabak, nie vir swakkelinge nie,' antwoord hy en lag. "Wanneer 'n inheemse Amerikaanse jou 'n pyp bied, moet jy dit nooit weier nie. Dit is 'n teken van vriendskap en medeplichtigheid. Tabak maak die verstand skoon en kalmeer die gees. "
Dit was die eerste keer dat Lucina in daardie lig na tabak gekyk het. Sy het nog meer gehoes.
Die vrees van Letting Go & oorgawe aan U Gees
"Jy weet, die snaaksste ding oor die lewe is dat jy altyd dink jy het alles onder beheer totdat jy nie meer nie. Jou droom praat oor hierdie vrees om los te laat, van 'n plek van gevoel eerder as om te dink. In jou droom ken jy dinge en jy hoef nie te rasionaliseer nie. Ek dink dit is tyd dat jy net oorgee aan jou gees en jou reis ontvou, sonder om jouself te oordeel of om keuses te maak. Geniet net van die rit. "
Dit was 'n goeie voorstel. Lucina gevoel sy waarheid in haar, soos die keer toe sy gehoor het "Jy is vergewe" of voel die wind soen haar vel in ooreenkoms. Sy is inderdaad 'n lewe in 'n hele nuwe manier die afgelope tyd. Treurwilg opgestaan.
"Wel, ek moet terugkeer na die groep. Dit was lekker om met jou te praat, Mej. Kanada. Drome is ons beste vriende van die nag, hulle moet nie gevrees word nie, maar welkom. Leer van hulle, moenie van hulle hardloop nie. Val oor en oor in die afgrond totdat jy dit nie meer vrees nie. Brand oor en oor totdat jy voel jy is honderd persent waar vir jouself en niks anders nie. Volg die pad van die minste weerstand. En stop met probeer. Onthou heilige kennis. Dit leef binne-in jou. "
Staan ook op, Lucina het haar hand aangebied en Weeping Willow het dit stewig geskud.
"Dankie vir jou wyse woorde, ek sal hulle nie vergeet nie."
Veral nie vergeet wie nie jy is, "was die antwoord.
Lucina kyk na die lang Indiese stap en voel gelukkig binne. Haar droom was haar vriend nie haar vyand nie. Sy was op die regte pad. Haar foute was net deel van haar sielplan en sy hoef nie meer alles te verstaan ​​nie.
"Die pad van die waarheid is gelaai met hekkies en toetse," fluister sy vir haarself en beweeg na die groep.
Uittreksel uit Nuwe dimensies van wese,
Homebound Publications. © 2014 deur Nora Caron.