The Story of an African Farm soms te blatant
Ek moet bieg: ek het nie Olive Schreiner se The Story of an African Farm gelees nie. My kopie se skrif is te klein vir my konsentrasievermo�ns. Gelukkig het n pommie geld gegee sodat die eerste Suid-Afrikaanse roman verfilm kan word. So ek (en die res van Joburg se cheapskates wat weier om R36 vir n fliek uit te haal) staan in die ry vir die Europese Unie se gratis filmfees by Cinema Nouveau in Rosebank. Gelukkig kon ek voor by vriende indruk, anders sou ek ook nooit n kaartjie gekry het nie.
Mens kan n fliek op vele maniere kyk en interpreteer. Jy kan die storielyn, karakterontwikkeling, simboliek en ideologie ontleed. Jy kan na die acting en die tegniese aspekte kyk. Jy kan dit vergelyk met die boek (nie n opsie in hierdie geval nie). Of jy kan terugsit en dit geniet. Ek verkies om puntenerig te wees en alle detail uitmekaar te trek. Foute dui vir my op n onderskatting van jou kyker se intelligensie. En foute is daar wel. Meestal kleine irritasies, soos die spelfout in die opening credits. Net soos spietkops kens raak as jy oor n rooi lig jaag, haak skrywers uit oor spelfoute. Okei, om in Engels 1870s in plaas van 1870s te skryf, is weliswaar nie grammatiese selfmoord nie, maar dit pis my af. Dis klein, maar s� baie van professionaliteit en afronding. Lisa rol net haar o� toe ek haar stamp en dit uitwys. Fotograwe worry mos net oor die prentjies. Die storie loop so: Lyndall en Em is wees niggies. Hulle bly by Em se mislike stiefma, tant Sannie, op n godsverlate Karoo-plaas. Lyndall is slim en Em is dom. Dinge is redelik cut and dried hier innie Karoo. Tant Sannie mag nie trou tot Em 17 is nie, anders verloor sy die plaas. Sy is oordonnerend en gefrustreerd. Die ou Duitser Otto is n loser. Sy slim kind Waldo is vasgevang in n bastervel. Op n snikhete dag strompel n voos Ingelsman daar aan, stel homself voor as Bonaparte Blenkins, en wurm homself in. The Story of an African Farm is by tye te blatant na my sin. Die klankbaan probeer vir jou die storie voer, soos die komiese sound effects as tant Sannie heel onoortuigend neerdonner. Vir iemand wat nie die storie ken nie (het net vlugtig die blurb beetgekry na die tyd), is die ontknoping van die verhaal en die karakterontwikkeling nogal belangrik. Met Bonaparte (Richard E Grant) se eerste verskyning op die skerm speel eerie musiek wat dit duidelik uitspel dat hy die baddie is. Ek het dit nie geweet nie, en was hoogs de bliksem in dat die punchline daarmee heen is. Geeneen van die kinders kan toneel speel om hulle lewens te red nie. Dis te geoefen, te vals. Hoeveel jong plaaskinders het perfek-geronde uitspraak, 100 persent van die tyd? En perfekte timing en emphasis? Lyk my die arme goed is te hard gedril, want dis heeltemal onnatuurlik. Die 12-jarige Kasha Kropinski speel Lyndall, en sys blykbaar n gesoute kinderakteur met rolle op Broadway agter haar (imposante) naam. Mens sal dit nooit s� nie. Sys blikkerig, obvious en grensloos irriterend. Terug na my analiteit: hoe kan Lyndall al vir jare op n Karoo-plaas rondhardloop, maar n spierwit porseleinvelletjie h�? Dit terwyl Bonaparte na n paar dae se omswerwinge te voet soos n ou stuk biltong lyk?
Daar is wel vele goeie punte ook. Tant Sannie het die fliek vir my gemaak. Karin van der Laag (Maggie van Isidingo) lewer uitmuntende spel, en is ook die trotse eienaar van die Eerste Geloofwaardige Afrikaanse Aksent op die Groot Skerm. (Sys ook die eienaar van die enigste paar perfek-geplukte wenkbroue in die 19de eeu, maar dit daar gelaat.) Richard E Grant is in sy element. Sy Bonaparte is by tye comic relief, en dan weer yskoue, berekende euwel. My tone het gekrul. By tye het ek kliphard gelag (twee dik tannies wat in n ysterbed l� en skinner; tant Sannie wat Bonaparte pap voer) en ek wou ook amper n traan pik. Die kinematografie is goed, met geen van die Film Studies 101-trieks wat Promised Land so gekelder het nie.
Toe ons uitstap, merk Adriaan Basson droogweg op dat dit Oh Schuks Im Gatvol n run vir sy money sal gee. Dis nou wel nie die beste fliek wat ek in my lewe gesien het nie (come back Dirty Dancing, alls forgiven!), maar vir n gratis movie op n Maandagaand is dit nie te bad nie. Steeds hartseer dat dit nie met Suid-Afrikaanse geld gemaak is nie.