My ontdekking van CHSLDs - Chronicles - 2020
My ontdekking van CHSLDs
"Laastens is alles fyn oral!" Hierdie ironiese kommentaar, ek het op Twitter gelees in reaksie op verrassingsbesoeke wat Marguerite Blais, minister verantwoordelik vir ouderlinge en versorgers vermenigvuldig, sedert sy in die kantoor was.
Ter plaatse, voor die minister, ryp mens sy hemp veel minder as in die verslae en die kommentaar op die sosiale netwerke. Maar soos die seun van 'n inwoner van 'n besoekende fasiliteit terecht opgemerk het, is mense met Alzheimer of selfs effens verwarde mense nie altyd die beste gids om die stand van sake te bepaal nie.
Dit is waar. Maar ek besef vandag dat die ware tragedie die lotery van die stelsel is: sal ons die regte nommer vind?
In my familie was ons net vrese en vermoedens toe ons verlede herfs geleer het dat die gesondheid van ons ma, weke lank in die hospitaal opgeneem het, soveel versleg het dat sy nie huis toe kon gaan nie. Maak nie saak hoeveel sy by my suster gebly het nie, wat 'n gesoute versorger geword het, die sorg wat nou benodig word, het dit ondenkbaar gemaak.
Die bestemming was duidelik: die CHSLD, met deurgang in "intermediêre hulpbron" tot 'n plek vrygestel word. En as ons die keuse van die finale vestiging gehad het, het ons nie 'n antwoord gehad op die "RI" nie, hierdie gedeelte "intussen" waar ons ma 'n paar uur kennisgewing sou wees. Welkom by 'n parallelle heelal waarvan ons nie alles geweet het nie!
So het ek 'n nuwe belangstelling vir mense rondom my ontdek wat 'n familielid gehad het of gehad het wat in IR of CHSLD geplaas is. En dit het my nie gerusgestel nie!
Vir baie was die oorgang na 'n intermediêre hulpbron besonder stresvol: twee kamers te klein, minimum sorg, geen ontspanning of ondersteuning, alles op plekke aan die ander kant van die stad! Net om dit te hoor, het ek alreeds besig om te storm.
Moet ons in wonderwerke glo? Sodra haar hospitaalverblyf voltooi is, is my ma gerig na 'n intermediêre hulpbron wat op 'n hoek van die CHSLD geleë is wat sy verkies het en nie ver van wat dit al dekades lank haar "tuis" was nie. Verligting, sy het in haar buurt gebly!
Hierdie IR is ook in 'n vleuel van 'n klein hospitaal geleë, waar 'n akkommodasie-eenheid - ongeveer die ekwivalent van 'n CHLSD - ingestel is, wat beide tydelike as permanente inwoners huisves.
Wat het ons gevind? Breë gange gelukkig versier, vensters wat in die lig bring, groot kamers, selfs al word hulle gedeel en veral die wêreld! Aandagbare personeel, selfs as besig, vrywilligers en bestuurders van verskeie aktiwiteite. Kortom, alles wat 'n leraar glimlag maak!
Sedertdien het ons net een wens: daardie ma bly daar vir goed! Nog geen antwoord (burokrasie is een van die plae van die gesondheidstelsel), maar ten minste waardeer ons elke dag die dienste wat dit ontvang.
Trouens, ek kyk weer na die bestaan ​​van CHSLD's. Ek kan nie byt in die cliché van die plek wat ouer verlaat word deur families sonder hart, in die hande van 'n sorgelose personeel.
Inteendeel, ek sien meestal baie, baie ou mense (selfs as hulle baie jonger individue in die steek gelaat het) en hulle het 'n groot verlies aan outonomie. Tensy die hospitaal by die huis opgerig word, sal selfs die mees toegewyde gesin misluk. Die uiterste afhanklikheid is die eweknie - wat ons weier om te sien - ons groeiende lewensverwagting. Dit is 'n skok vir die bejaarde en diegene om hom om skielik met hierdie taboe gekonfronteer te word.
Ek sien ook dat, waar my ma is, die kern van die span baie stabiel is, alhoewel daar ook agentskapspersoneel is. En dit is ontspannend na twee maande hospitaal waar ons geregtig was op die konstante rotasie van die spanne van dokters en verpleegsters - met wie dit ook nodig was om elke keer alles van die begin af te hervat, omdat hierdie mense oorweldig het het nie tyd gehad om ons ma se dik mediese lêer oop te maak nie. (Hoe meer ek hulle sien, hoe langer gaan my lys van griewe teen hospitale groei!)
Om ook te lees: Moet ryk wees om die hospitaal by te woon!
Maar hier, Chantal, Julie, Talia, Mohamed ..., so baie landmerke vir my ma en vir ons. Die sorg word gegee, skakels word geskep. Ek het verlede week die twee dwarsbegunstigde-bediendes in gedagte gehad, terwyl ek die ma se bed gelos het. Hulle gaan haar net sien, liedjies van Edith Piaf in die sakke, omdat my ma daarvan hou om te sing. Ons was ver van horror ...
En dan het ek nuwe helde: die "belaglike" bingo, die dame met die honde, die delikate haarkapper, die sangers, die musikante - almal wat almal die dae van inwoners wat met pyn beweeg, versag , praat nie veel nie, is nie "toutte there" nie.
Voorheen, ek erken, ek sou hul pitlike pogings gevind het om die idees van 'n gehoor wat min aandag gee, te verander. Ek sou sagte loopbaan CHSLD-sanger gelag het. Nie meer nou nie
Ek sal eerder diegene wat wonder wat die kunstenaars is, nooi. Wanneer die lewe strek of stadig gaan, is 'n pianis, 'n sangeres belangriker as alle ingenieurs, prokureurs, dokters en die res saam. Die glimlag wat skets, die klein vonk wat skielik 'n verlore blik oorsteek ... natuurlik, kuns is die grondslag van die lewe!
En ek sê vir myself dat my ma se kans om in so 'n plek te wees, aan almal gewaarborg moet word eerder as willekeurig afgelewer. Kwaliteit vroeë kinderjare sentrums kan regdeur Québec getel word; Die ekwivalent moet nou voorsien word vir almal wat volgens ouderdom, siekte of gestremdheid in 'n CHSLD of sy ekwivalente moet woon. Soveel hoe beter as Marguerite Blais dit persoonlik sien.
Om ook te lees: Ons eet wat om 100 jaar te leef?
Joernalis vir meer as 30 jaar, het Josée Boileau gewerk in die belangrikste media in Quebec, insluitend daagliks Die Plig waar sy redaksioneel en hoofredakteur was. Vandag kroniek, skryf sy op, maak animasies en teken boeke.
Video: Book review - De Ontdekking van de Hemel by Harry Mulisch (Februarie 2020).
Japannese tofu kerrie
Copyright 2020 \ none \ My ontdekking van CHSLDs