Staan ons aanstons huis se kant toe, stap ons tussen tant Wiesie se geskuurde ware weerskante van die paadjie. Waarom het sy panne, kastrolle en roomafskeieronderdele so laat blink op stompe en ’n klip in die son?
Ek onthou nie die vyf-en-veertigjarige kaal man nie. Dria was seker by tant Wiesie. Ek was meer geïnteresseerd in die geraamde prentjies van die lig op Jesus in Getsemane en die rooi en bruin portretjies van geboue en kamele in Egipteland. Ek en Pa het op die bedrand gesit.
Oom Kosie maak mens aan die lag as hý lag. Gewoonlik so kortliks, behalwe wanneer hy drank agter die blad het. Dan begin hy laag en sag, dan harder en harder, en die lag maak so twee keer ’n draai, hy snak na hoë note. Met elke aanhef lag ons van voor af saam.
Wanneer sy ’n vreemde perdekar sien indraai by die hek onderkant die garsland, sit sy haar swart kappie op en begin hardloop. Die mond val oop om asem te kry. Verby die kleinhuisie, die hoenderhok, agter die perdestal hardloop sy. Dan begin die veldpad oor die rant. Wanneer sy anderkant afgaan, tussen plate tjienkerientjees en gousblomme deur, is sy nog nie gerus nie. Eers wanneer sy by die ysterhoutbosse en die wildeals kom langs die spruit, begin sy stap.
Lank dwaal sy met die rivier op, tussen die suikerbosse, totdat sy dink die kuiergaste behoort al vort te wees. Dan stap sy huis toe, kop geboë. Sy kyk aanhoudend op die grond.
Oom Hans het baie maal vir Kosie geslaan. Een keer met ’n stuk doringdraad toe hy nog klein was en nie wou ophou skree agter sy ma aan nie. Oom Hans het hom eers gevloek, maar hy wou nie luister nie.
Hans en Elize is op Wolseley getroud sonder dat hulle mekaar baie lank geken het. Die middag het hulle met die trein vertrek Touwsrivier toe, waar hulle in die spoorweghotel sou slaap en die volgende dag gehaal word om op Wolwekop te gaan kuier vir ’n week.