Vandaar, miskien, sy intimiteit, met daardie dikwels geterroriseerde, legendariese inwoners van Spanje, die sigeuners. Die sigeuners van sy tuisomgewing en die Sacromonte-grotte by Granada was vir hom inspirasie – hulle flamenco-musiek, hulle aardsheid soos ‘n eggo van ‘n baie ou Spanje, hulle status as buitestaanders en Antjie Somers vir die burgery van Andalusië. ’n Ander krag was die vertroosting en inspirasie wat die opbloei van die Afrikaanse letterkunde gebied het, met name die Afrikaanse poësie van mense soos Eugène Marais, Jan F.E. Celliers, Louis Leipoldt en Totius. Nuwe Vert.: Maar oor die koningshuis van Dawid en oor die inwoners van Jerusalem bring Ek 'n gees van welwillendheid en van berou: hulle sal na hom kyk vir wie hulle doodgesteek het. Hier is dus, soos in die meeste van De Lange se kwatryne, ‘n kombinasie van klank- en woordspel, met ‘n ritmiese vloei wat uitmond in ‘n treffende visuele voorstelling. ‘n Mens dink hier onwillekeurig aan Eybers se gedig “Jong seun” waar die druipnat jongeling “gaaf en glad” uit die bad klim, en “waar blink haarrankies reeds ontluik”.