Ervaringen van anderen (6)
Spreidvoet (Pes plano transversus), Holvoet (Pes cavus) en Genu valgus (knieklacht) Volume 2011, Issue 4, 2011 Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg - Volume 2011, Issue 4, January 2011 Navigate this Journal About Previous issues Volumes & issues
Volume 2015 (2015) Volume 2014 (2014) Volume 2013 (2013) Volume 2012 (2012) Volume 2011 (2011) Volume 2010 (2010) Volume 2009 (2009) Volume 2008 (2008) Volume 2007 (2007) Volume 2006 (2006) Volume 2005 (2005) Volume 2004 (2004) Volume 2003 (2003) Volume 2011, Issue 4, January 2011 (0)
Prof Dr S.W.J. Van Der Merwe : 26-01-1940 - 08-09-2011 : in memoriam
Dit is met leedwese dat die redaksie kennis gee van die heengaan van Schalk van der Merwe. Schalk was nie alleen een van die grondleggers en hoekstene van die fakulteit regsgeleerdheid van die Randse Afrikaanse Universiteit nie, maar ook een van die befaamde driemanskap (met JC van der Walt en IM Rautenbach) wat die behoefte aan en plek vir &apos;n eersteliga regstydskrif naas die destyds bestaande regstydskrifte erken het vóór daar sprake van &apos;n subsidiebedeling was en ook die eerste redaksie van TSAR gevorm het. Schalk was dus van meet af nou betrokke by TSAR en het jaloers help koester aan die publikasie van wat sy vroeëre kollega aan UNISA en latere leermeester prof WA Joubert na verwys het as stewig deurwrogte akademiese bydraes in &apos;n publikasie wat enige tyd sy plek in die eerste rang van internasionale regstydskrifte kan volstaan.
Eiendomsverwerwing of -verlies onder &apos;n tydsbepaling of &apos;n voorwaarde en die privaatregtelike implikasies vir onteiening (deel 2)
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2011, pp 601 –625 (2011)
Ownership as mother right has the unique qualification that in principle it has an unlimited duration. Limited real rights (eg servitudes or real security rights such as mortgages or pledges) are per definition always limited in duration. No legal system should provide for a mortgage bond of undefined and unlimited duration; that is also the position with a usufruct or habitatio that will come to an end - at the latest - with the demise of the holder of the limited right. The qualification "limited" does not merely apply to the limited entitlements of the holder of the right but also to the fact that sometime in future the consequential limitation placed by this right on the entitlements of the owner should end and the owner as holder of the mother right should automatically once more enjoy the unlimited entitlements of this real right. This principle is perceived to be covered by the "holy principle" known as perpetuum et simplex. As a consequence of the principle that ownership can by its nature not be transferred for a limited period only, the judicial value of the often encountered term in agreements of sale that is perceived to provide for an automatic reversion of the ownership to the transferor should a particular condition be fulfilled, is highly suspect. Within an abstract system of acquisition of property rights, as is the case in the South African law, the ownership cannot on fulfilment of a resolutive condition that is only encompassed in the obligatory agreement automatically as per magic wand revert to the estate of the original transferor. At most the original transferor may acquire a personal right to demand transfer of the real right, but until the demand is met, the ownership remains in the estate of the transferee. This is the position even if insolvency of any of the parties&apos; estates intervenes. In the light of the fact that any form of expropriation is an extraordinary intervention in the normal legal sphere concerning the property to be expropriated, any expropriation by the state should be restrictively interpreted in a legal system that abides by the rule of law. In such a legal system expropriation may never be used as an excuse to arbitrarily impoverish the citizen by a diminution of his total assets. The payment of adequate compensation for the expropriated asset should consequently seamlessly coincide with the expropriation as a quid pro quo, otherwise the erstwhile owner is unjustly impoverished. A mere spes of possible future compensation with an uncertain content does not rectify the illegal result because a spes does not alter the already diminished total assets of the expropriated owner with a single cent. Unless the proclaimed public purpose that was used as the basis for the expropriation is in reality attained within a reasonable period after the expropriation, the rei vindicatio of the perceived expropriated owner should revive and he should be entitled to reclaim possession of his property from the expropriating authority. The principle "cessante ratione cessat lexí" applies to expropriation also and a crooked governmental official cannot hide behind expropriation to acquire a priced farm under the pretext that it will be used for public schooling just to have a sudden change of heart and donate it to his mistress. The example of aborted expropriation is not an instance where the expropriated ownership was, in contrast to the stated perpetuum principle, "only transferred" for a limited period to the expropriating authority. By the very nature of expropriation the expropriated or seized object should cease to be classified as res alicuius within the broader category of res in commercio, and is supposed to become res publicae (for the public purpose) forming part of the res extra commercium where there is no room for the private law concept of private ownership. If the perceived public purpose that was supposed to underlie the expropriation does not materialise (ie the farm is donated to the mistress), the expropriation and consequential suspension of the rei vindicatio of the owner were conditional, and the ownership was never transferred from the owner to the state. Transfer of ownership presupposes a real agreement and fulfilment of the requirements of Act 47 of 1937. These requirements are never met in expropriation circumstances. In the same manner that the suspended rei vindicatio can be relied on once the pledge comes to an end without the need to retransfer anything to the owner to entitle him to rely on his rei vindicatio, the owner who is the victim of an aborted expropriation where the published public purpose has not been accomplished can reclaim possession of his property.
Who needs a park or a city square? The notion of public real estate as res publicae
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2011, pp 626 –649 (2011)
Die doel van hierdie artikel is om te bepaal hoe die Romeinse verskynsel van res publicae, naamlik sake wat aan die staat behoort maar bestem is om die publiek te dien, vandag aangewend word in die moderne regstelsels van Frankryk, Duitsland en Pole. Grond is deur die eeue gebruik om meer as een doel te verwesenlik en nie net om die private behoeftes van enkele individue te bevredig nie. Die Grieke en Romeine het reeds die waarde en voordele wat publieke paaie, markpleine, teaters en publieke parke vir private eiendomsreg inhou, beklemtoon en hierdie opvatting het die verloop van tyd oorleef. In die moderne tyd verdien die verskynsel van ruimtes wat vir publieke gebruik afgesonder word, noukeurige ondersoek op verskeie vlakke. Dit is nodig om te bepaal watter kenmerke aan &apos;n bepaalde grondstuk &apos;n publieke karakter verleen. Hierdie artikel gee &apos;n uitvoerige uiteensetting van die funksie en kenmerke van die Romeinse begrip res publicae (publieke ruimtes) en hoe die verskynsel in die middeleeue voortgeleef het en uiteindelik in die moderne Franse, Duitse en Poolse regstelsels neerslag gevind het. Hierdie regstelsels is vir die regsvergelykende ondersoek gekies vanweë die verskillende benaderings wat in elkeen ten opsigte van hierdie verskynsel gevolg word. Die Poolse reg is veral interessant omdat dit kenmerke van sowel die Franse en Duitse begrip oorgeneem het en &apos;n voorbeeld is van &apos;n regstelsel van &apos;n gemeenskap wat sigself van &apos;n kommunistiese ideologie en staatsbeplande ekonomie bevry het om &apos;n aanhanger te word van &apos;n Westerse liberale ideologie en &apos;n kapitalistiese vryemark stelsel. Die outeur kom tot die slotsom dat grond wat vir publieke gebruik bestem is en die publieke eiendomsreg van sodanige grond, nie beskou moet word as &apos;n verskynsel wat daarop gerig is om private eiendomsreg van grond uit te sluit nie, maar eerder &apos;n verskynsel is wat poog om private eiendomsreg van grond aan te vul en te verryk in &apos;n regstelsel wat gebaseer is op private eiendomsreg en &apos;n liberale samelewing. Die Romeinse verskynsel van grond wat die publiek dien wat later verbind is met die verskynsel van publieke eiendomsreg, was nie &apos;n toevallige verskynsel nie, maar veranker in &apos;n noukeurige waarneming van hoe &apos;n samelewing en sosiale gemeenskappe funksioneer. Die begrip private grond en private eiendomsreg kan nie behoorlik funksioneer indien daar nie in sommige gevalle stappe gedoen word om die estetiese en sosiale behoeftes van die publiek aan toeganklike ruimtes te bevredig nie. Daarom is daar selfs in post-kommunistiese state wat moeg is vir staatseiendom nog ruimte vir en &apos;n behoefte aan grond wat vir publieke gebruik geoormerk word onderhewig aan die voorwaarde dat die balans tussen private en publieke eiendomsreg steeds versigtig beheer moet word.
Early warning of gross human rights violations : an international law perspective
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2011, pp 650 –663 (2011)
Vroeë waarskuwing van growwe menseregteskendings: &apos;n perspektief vanuit die internasionale reg
Growwe menseregteskendings vind nie oornag plaas nie: waarskuwingstekens van &apos;n dreigende katastrofe kan lank vóór die uitvoering daarvan bespeur word. Die internasionale gemeenskap bejeën egter vroeë waarskuwingstekens met ongeloof, minimaliseer dit, of ontken dit uitdruklik. Elke volksmoord en misdaad teen die mensdom is uniek, maar daar bestaan ook sterk ooreenkomste. Growwe menseregteskendings wat in die artikel vergelyk word, is die volkslagting van die Jode, die Kambodjaanse volksmoord, volksmoord en misdade teen die mensdom in die destydse Federale Republiek van Joego-Slawië, die Rwandese volksmoord en die volksmoord in Darfur in Soedan. Die ooreenkomste tussen vroeë waarskuwingstekens van die growwe menseregteskendings dui aan dat &apos;n patroon gevolg word wat onder drie fases gegroepeer kan word. Die eerste fase is wanneer die staat politieke onstabiliteit ervaar, gewoonlik gepaardgaande met &apos;n gewapende konflik. &apos;n Verandering in regering of politieke leierskap vind plaas en geen politieke opposisie word geduld nie. Die uiterste rassistiese ideologie van die oortreders word tydens die tweede fase geformuleer, waartydens lede van &apos;n spesifieke groep geteiken en geviktimiseer word. Die ideologie bestaan uit die ontwikkeling van &apos;n hoër doelstelling, en die geteikende groep staan in die pad van die bereiking daarvan. Die ontmensliking en uitwissing van die groep word as "noodsaaklik" beskou ten einde die doelstelling te bereik. Die finale fase is wanneer die hoër doelstelling uitgevoer word deur die pleging van volksmoord of &apos;n misdaad teen die mensdom. Kriminele dade word geleidelik teen &apos;n reeds getraumatiseerde en gediskrimineerde groep bekendgestel wat met die eerste oogopslag sporadies blyk te wees, maar wat later geopenbaar word as &apos;n sistematiese uitwissingsplan. Dit is dus van kardinale belang dat die internasionale gemeenskap ag slaan op vroeë waarskuwingstekens ten einde te voldoen aan die erga omnes-verpligting om growwe menseregteskendings te voorkom én te vervolg. Die nienakoming van erga omnes-verpligtinge kan tot die sivielregtelike aanspreeklikheid van die staat of state in versuim lei. Gevolglik is dit raadsaam dat state voorkomingsmaatreëls tydens elk van die drie fases implementeer, spesifiek tydens die polities onstabiele en ideologiese fases ten einde die operasionele fase te vermy.
The Chinese real estate industry with special reference to urban housing and land reform initiatives (part 1)
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2011, pp 664 –683 (2011)
The National Bureau of Statistics shows that in 2008 the value added by China&apos;s real estate industry accounted for more than 5% of China&apos;s gross domestic product. The statistics also show that there were approximately 6 300 real estate development enterprises across the country, employing roughly 1,72 million people. Following the global financial crisis of 2008, the state embarked on numerous policies to stimulate the real estate industry, including tax breaks and interest rate cuts.
While some praise the real estate industry for its positive contribution to the economy, others fear the dangers of overreliance on real estate. The Chinese government worries that rapid growth of the property market in major cities like Beijing, Shanghai and Shenzhen may cause the market to peak and crash very quickly. In a speech Jiabao warned: "Property prices have risen too quickly which deserves great attention." The central government is seeking ways to keep soaring house prices in check in order to keep the real estate market stable and healthy. While the rapid appreciation of real estate yielded extraordinary returns to investors and developers, consumers are bearing the consequences of developer malpractice and high prices. The state is striving to allocate land more efficiently and protect agricultural land from conversion.
Corporate criminal liability in South Africa : time for change? (part 2)
Vicky-Louise Borg-Jorgensen and
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2011, pp 684 –702 (2011)
Korporatiewe strafregtelike aanspreeklikheid in Suid-Afrika: tyd vir verandering?
Die unieke eienskappe van regspersone noodsaak die aanpassing van sekere tradisionele beginsels van die strafreg, byvoorbeeld ten opsigte van handeling en skuld, ten einde toepassing in die korporatiewe konteks moontlik te maak. Korporatiewe strafregtelike aanspreeklikheid word in Suid-Afrika hoofsaaklik deur artikel 332 van die Strafproseswet 51 van 1977 gereguleer. Artikel 332(1) bepaal dat &apos;n regspersoon middellik aanspreeklik gehou kan word vir misdrywe wat deur hul direkteure of dienaars gepleeg word by die uitoefening van hul bevoegdhede of uitvoering van hul pligte of ter bevordering of beoogde bevordering van die belange van die regspersoon. Voordat hierdie bepaling in oënskou geneem word, word die hoofbenaderings tot korporatiewe strafregtelike aanspreeklikheid teen die agtergrond van teorieë van regspersoonlikheid uiteengesit. Afgeleide aanspreeklikheid, hetsy gegrond op die identifikasieleerstuk of op middellike aanspreeklikheid, word aan die fiksieteorie ontleen terwyl die realiteitsteorie regverdiging bied vir die organisatoriese benadering tot korporatiewe skuld. &apos;n Organisatoriese benadering hou in dat &apos;n regspersoon se beleid, prosedures en praktyke, of die gebrek daaraan, in ag geneem word ten einde egte organisatoriese skuld daar te stel. Die teoretiese samehang tussen die beskouing van regspersoonlikheid en die benadering tot strafregtelike aanspreeklikheid sluit egter nie die pragmatiese kombinasie van afgeleide en organisatoriese aanspreeklikheid in &apos;n enkele jurisdiksie uit nie. &apos;n Ontleding van artikel 332(1) wys verskeie onsekerhede en tekortkominge uit, aanduidend van praktiese probleme sowel as die moontlike ongrondwetlikheid van die bepaling. Ten einde &apos;n moontlike grondslag vir die hervorming van artikel 332(1) te identifiseer, word &apos;n vergelykende oorsig van die benaderings in die Verenigde Koninkryk van Groot-Brittanje, die Verenigde State van Amerika en Australië ingesluit. Hoewel afgeleide aanspreeklikheid ingevolge die identifikasieleerstuk as uitgangspunt gebruik word in die Verenigde Koninkryk, berus aanspreeklikheid ingevolge die Corporate Manslaughter and Corporate Homicide Act op organisatoriese skuld en die Bribery Act erken verwere gegrond op korporatiewe noulettendheid. In die VSA, waar middellike aanspreeklikheid die grondslag is, word korporatiewe kultuur nogtans ingevolge federale riglyne as &apos;n faktor by vonnisoplegging in ag geneem. In Australië word strafregtelike aanspreeklikheid van regspersone op "egte" korporatiewe skuld gebaseer. Hierdie holistiese organisatoriese benadering bied die beste voorbeeld vir die hervorming van die Suid-Afrikaanse reg. Dit kan vrugbaar aangevul word deur die formulering van riglyne waarvolgens regspersone effektiewe nakomings- en etiese programme kan implementeer. Die idee van goeie korporatiewe burgerskap en korporatiewe kultuur kom reeds in King III na vore en word pertinent ondersteun deur die vereistes ten opsigte van sosiale en etiese komitees in die Maatskappywet.
The prosecuting discretion : a power under administrative law or criminal law?
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2011, pp 703 –729 (2011)
Diskresie om te vervolg al dan nie: &apos;n bevoegdheid ingevolge die administratiefreg of die strafreg?
Twintig jaar gelede sou die vraag of staatsaanklaers se diskresie om strafregtelik te vervolg deur die administratiefreg reguleer word, regsgeleerdes waarskynlik verstom het. Hoewel staatsaanklaers as staatsorgaan binne die Westminster stelsel se skeiding van magte deel van die uitvoerende gesag was, het die leerstuk van funksionele onafhanklikheid dit binne daardie paradigma moontlik gemaak dat hulle steeds strafreg kon aanwend, terwyl die administratiefreg handelinge van die uitvoerende gesag reguleer het. Dit was moontlik omdat die sistematisering van publiekreg nie besondere voorrang geniet in die Westminster sisteem nie aangesien die konstitusionele stelsel primêr daarop gerig is om magsdeling tussen verskillende klasse te akkommodeer en nie soseer om &apos;n regstaatlike skeiding van staatsmagte te skep nie. Die regstaat paradigma berus op vaste reëls, soos die oppergesag van die grondwet, die gebondenheid van alle staatsorgane aan die handves van menseregte met beperkings op die uitoefening van staatsmag en &apos;n skeiding van magte volgens funksies wat aan &apos;n spesifieke staatsorgaan gekoppel word as sistematiserende faktor in die staatsreg. Met die oorgang na &apos;n ander konstitusionele model ontstaan die dilemma dat die konstitusionele hof in die Certification-saak die stelling gemaak het dat staatsaanklaers deel is van die uitvoerende gesag. Dit impliseer dat persone wat strafregtelik vervolg word, aanspraak kan maak op administratiewe geregtigheid ingevolge artikel 33 van die grondwet. Die konstitusionele hof het in S v Basson eenstemmig beslis dat die toepaslike artikel in die handves van menseregte artikel 35 is. Die teenstrydige uitsprake van die hof het intussen taamlike verwarring veroorsaak. In hierdie bydrae kontekstualiseer die outeur waarom die grondwet die staatsaanklaers in hoofstuk 8 struktureel as &apos;n staatsorgaan in eie reg binne die derde staatsmag klassifiseer en nie as deel van die uitvoerende gesag nie.
The Richtersveld and Mabo (no 2) cases : resurrecting the lex loci of British imperial law
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2011, pp 730 –740 (2011)
Die Richtersveld- en Mabo (No 2) -beslissings: die herlewing van die lex loci van die Britse imperiale reg
Die kolonisasie deur Europese state van lande reeds deur inheemse groepe bevolk, het heelwat probleme vir die koloniale magte en hul opvolgers geskep. Hoe moes die verwagtings van die inheemse groepe met die van die koloniale heersers versoen word? Hierdie aangeleentheid is in 1992 deur die hooggeregshof van Australië en in 1993 deur die hoogste hof van appèl van Suid-Afrika met die Mabo (No 2) - en die Richtersveld- beslissings aangespreek. Hierdie twee beslissings is van die mees beduidende en omstrede beslissings in die Australiese en Suid-Afrikaanse regsgeskiedenis. Nie alleen het beide howe die toepassing van die terra nulliusleerstuk op Australië en die Richtersveld verwerp nie, maar het ook bevind dat sg inheemse titel op grond die Britse kroon se soewereiniteitsoorname van Australië en die Britse anneksasie van die Richtersveld (wat later deel van die Kaapkolonie geword het) oorleef het. Beide howe se uitgangspunt was dat as Brittanje &apos;n gebied verower het, dan het die reg van die verowerde gebied bly voortbestaan totdat die veroweraar dit verander het. Hierdie beginsel van die Britse staatsreg is gevestig met die Engelse beslissings Calvin&apos;s Case 7 Coke&apos;s Reports 1 en Campbell v Hall 1774 1 Cowper 204 en albei howe het hul daarmee vereenselwig. Albei howe het egter weinig, indien enige, motivering aangebied vir hul siening dat die beginsels neergelê in Calvin&apos;s Case en Campbell v Hall steeds in die een-en-twintigste eeu toepassing vind. Die howe se benadering wat hierdie punt betref is lukraak en uiters oppervlakkig uiteengesit. Alhoewel met hierdie uitgangspunt van die twee howe saamgestem word, sou &apos;n meer deurdagte en breedvoerige uiteensetting deur die howe van hul siening in die uitsprake verwag word, veral gesien die kontroversiële aard van die twee beslissings en die gevolge wat die twee beslissings vir Australië en Suid-Afrika inhou. Beide uitsprake laat, met respek, &apos;n leemte. Die doel van die artikel is om te poog om hierdie leemte te vul en die howe se uitgangspunt meer breedvoerig te verwoord en juridies &apos;n meer omvangryke basis te gee. Die geskiedenis en ontwikkeling van die Britse staatsregtelike beginsels met betrekking tot die lex loci (plaaslike reg) van verowerde gebiede word aangeraak. Daar word ook gewys op die praktiese toepassing van die lex loci-beginsel in verskeie vorige Britse koloniale gebiede soos die Karibiese Eilande, Wes-Afrika en Indië. Alhoewel Australië en Suid-Afrika konstitusioneel verskillend ontwikkel het, is die juridiese uitgangspunt betreffende sg inheemse titel op grond dieselfde.
Regsaard van arbitrasieverrigtinge - geen verabsolutering van vertroulikheid nie : aantekeninge
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2011, pp 741 –750 (2011)
Dit staan partye vry om ooreen te kom om &apos;n geskil wat in hul kontraktuele verhouding mag ontstaan by wyse van arbitrasie te besleg en dus uitdruklik te kies om nie van hul reg om toegang tot die howe gebruik te maak nie. Die feit dat arbitrasie dikwels deur partye verkies word omdat dit tot &apos;n snelle en kosteeffektiewe beslegting van geskille lei, is reeds deur die konstitusionele hof erken en daar is bevind dat die howe nie te vinnig met die arbitrasieproses moet inmeng nie aangesien dit maklik die doel van arbitrasie kan ondermyn (Lufuno Mphaphuli & Associates (Pty) Ltd v Andrews 2009 4 SA 529 (KH) 599D-E). Arbitrasie word gewoonlik as &apos;n privaat aangeleentheid beskou, ofte wel &apos;n aangeleentheid wat nie in die openbare oog plaasvind nie. Die hoogste hof van appèl het ook al beslis dat indien partye die keuse ten gunste van arbitrasie uitoefen, hulle gewoonlik afstand doen van hul reg op &apos;n openbare verhoor ("[t]hey usually waive the right to a public hearing" - Telcordia Technologies Inc v Telkom SA Ltd 2007 3 SA 266 (HHA) 291A). Dit is in ooreenstemming met die regspraak van die Europese hof vir menseregte in die verband. (Sien bv Nordström-Janzon and Nordström-Lehtinen v The Netherlands aansoeknr 28101/95 uitspraak van 27 Nov 1996; Briner en Von Schlabrendorff "Article 6 of the European Convention on Human Rights and its bearing upon international arbitration" in Briner, Fortier, Berger en Bredow (reds) Law of International Business and Dispute Settlement in the 21st Century / Recht der Internationalen Wirtschaft und Streiterledigung im 21. Jahrhundert Liber Amicorum Karl-Heinz Böckstiegel (2001) 89 98 en die uitvoerige gesag daar aangehaal.) In North Range Shipping v Seatrans Shipping (2002 EWCA Civ 405; 2002 1 WLR 2397) het die Engelse court of appeal daardie beslissings van die Europese hof bevestig. Die Suid-Afrikaanse konstitusionele hof verskil egter in sy benadering van die voorgaande agterliggende beginsel en is van mening dat die partye bloot gekies het om nie hul reg ingevolge artikel 34 van die grondwet uit te oefen nie.
Criteria for the appointment of an administrator of a sectional title scheme : notes
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2011, pp 750 –761 (2011)
Inefficient governance and maladministration of a sectional title scheme can lead to serious disharmony within a scheme and a major decline in the amount of money invested in units in the scheme. Sectional owners who are part of the management structure of the scheme should take prompt steps in order to avoid its collapse. They can arrange for a special general meeting to be held to discuss the situation; they can replace inefficient, dishonest or autocratic trustees at the next annual general meeting; or they can appoint a managing agent to defuse arguments within the community and to ameliorate the finances of the scheme (see Williams v Nathan 2006 JOL 18414 (W)). Only if these measures are unsuccessful can owners, the body corporate, the local authority, creditors with a claim of at least R500 or the holders of real rights in the scheme (s 46(1) of the Sectional Titles Act 95 of 1986) approach the court for the appointment of an administrator to revive the scheme. In this way the appointment of an administrator is considered a measure of last resort. The rationale underlying this is that the appointment of an administrator is a drastic step because it removes control of the affairs of the body corporate from the trustees elected by its members and places it in the hands of the administrator (see also the recent case of Grundler NO v Rambadursing (13500/2010) 2011 ZAKZDHC 24 (20 May 2011) par 11-12). An administrator should therefore only be appointed when the trustees are not in a position to properly perform the functions assigned to them, when the body corporate has not elected trustees, or where for some other reason the affairs of the body corporate are not being, or are not capable of being, administered in the manner envisaged by the act. The purpose of appointing an administrator is remedial in that the management of the affairs of the scheme should subsequently be restored to the members of the body corporate. The enquiry into the need for the appointment of an administrator will inevitably turn on whether the affairs of the body corporate need to be taken out of the hands of the trustees and members of the body corporate in order to address and resolve the problems giving rise to the application (see also Wallis J in Herald Investments Share Block (Pty) Ltd v Meer; Meer v Body Corporate of Belmont Arcade 2010 6 SA 599 (KZD) par 46).
Some national and regional responses to maritime piracy : notes
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2011, pp 762 –772 (2011)
On May 14, 2010, during the 64th session of the general assembly of the United Nations an informal meeting was held to address the issue of international maritime piracy. Speaking at the occasion, the president of the assembly informed the representatives of member states as follows:
"The challenge posed by maritime piracy, particularly off the coast of Somalia, has assumed serious proportions. Piracy is a complex problem with security, political legal, social, economic and even human rights dimensions and consequences. It has a particularly destabilizing effect on national, regional and international security, stability and trade. Recent statistics from the International Maritime Bureau confirm these concerns. In 2009 alone, pirates attacked 217 ships with 47 successful hijackings and extorted $60 million in ransom. ... The problem off the coast of Somalia is rooted in the insecurity, instability, chaos and lack of governmental authority, which have characterised the situation in Somalia for the last two decades" (http:///www.un.org/ga/president/64/statements/ piracy140510.shtml (29-06-2011)).
Die hoogste hof van appèl smoor heilsame regsontwikkeling : regspraak
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2011, pp 773 –787 (2011)
Die drukkersink was skaars droog op die bladsye van die eerste band van die 2011-uitgawe van hierdie regstydskrif waarin twee uitermate gunstige kommentare oor die uitspraak van die Wes-Kaapse hoë hof in F v Minister of Safety and Security (2010 1 SA 606 (WKK)) verskyn het (Scott "Middellike aanspreeklikheid van die staat vir misdadige polisie-optrede: die heilsame ontwikkeling duur voort" 2011 TSAR 135-147 en Neethling "Vicarious liability of the state for rape by a police official" 2011 TSAR 186-191), of die hoogste hof van appèl verras met &apos;n uitspraak waarin die betrokke minister se appèl teen die uitspraak van die hoë hof deur die meerderheid appèlregters gehandhaaf word. Die wyse waarop die hof verdeel was (&apos;n skrale meerderheid van drie teen twee), verskaf &apos;n aanduiding dat die tersake onderwerp een is waaroor omstredenheid steeds heers. Die konstitusionele hof het duidelike leiding in die veelbesproke K v Minister of Safety and Security (2005 6 SA 419 (KH)) verskaf aangaande die strekwydte van die minister van veiligheid en sekuriteit se middellike aanspreeklikheid vir die delikte deur polisiebeamptes gepleeg, bepaaldelik wat betref gevalle waar misdadige lede van die polisiediens hulle aan verkragting (dit wil sê &apos;n opsetsmisdaad en -delik) skuldig gemaak het. Die reaksie op die K-saak was sowel positief (sien bv Du Plessis en Penfold "Bill of rights jurisprudence" 2005 Annual Survey of SA Law 48-51; Scott 2006 De Jure 471; Neethling "Risk-creation and the vicarious liability of employers" 2007 THRHR 527 535) as negatief (sien bv Fagan "The confusions of K" 2009 SALJ 156; Wagener "K v Minister of Safety and Security and the increasingly blurred line between personal and vicarious liability" 2008 SALJ 673).
Verbeurdverklaring van voordele - welke voordele? : regspraak
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2011, pp 787 –800 (2011)
Verbeurdverklaring van voordele binne die huweliksvermoënsreg kom by egskeiding, op uitsondering van huwelike met koue uitsluiting, ter sprake ten aansien van elke huweliksvermoënsregtelike bedeling want by elke ander huweliksvermoënsregtelike bedeling bestaan die moontlikheid dat die een party danksy die huweliksbedeling by beëindiging van die huwelik voordele mag geniet wat in der waarheid deur die ander party bygedra is. Trouens, juis omdat huweliksluiting met uitsondering van koue uitsluiting onder elke ander vermoënsregtelike bedeling dié element van &apos;n kanskontrak het dat een party meer as die ander mag bydra, word vir verbeurdverklaring voorsiening gemaak in daardie uitsonderlike omstandighede waar binne die raamwerk van die wet die bevoordeling van die nie-bydraer as dermate onbehoorlik geag word dat die egskeidingshof behoort in te gryp. Huweliksluiting en die gepaardgaande vermoënsregtelike gevolge daarvan is dus nooit &apos;n gewaarborgde wenkaartjie vir net een party soos by &apos;n kermis se tombolatafel nie (sien Pleysier "Iets over de natuurlijke verbintenis en de redelijkheid en billijkheid bij verdeling na echtscheiding" 1990 De Notarisklerk 30-33).
Switching Christmas lights on - source of nuisance? : regspraak
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2011, pp 800 –808 (2011)
Neighbours will be neighbours, and not even the spirit of Christmas can instil in them a sense of reasonableness. I teach my students that the underlying principle of neighbour law is reasonableness - a quality which neighbours generally do not seem to have. The latter view finds support in the facts of Wingaardt v Grobler, but Alkema J in this judgment rejected reasonableness as the foundation of neighbour law. He categorically stated that
"many judgments, and some of our legal writers, have lost the focus on unlawfulness and have taken reasonableness as the test for wrongfulness out of context, and describe the test for the abuse of property-ownership rights, or for the infringement of property rights, as reasonableness, without any reference to wrongfulness" (par 70).
Strikte aanspreeklikheid vir defekte produkte : regspraak
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2011, pp 808 –815 (2011)
Gemeenregtelik plaas die regspraak die aanspreeklikheid van vervaardigers vir defekte produkte binne die trefgebied van die Aquiliese aksie (sien bv Wagener and Cuttings v Pharmacare Ltd 2003 4 SA 285 (HHA) 300; Ciba-Geigy (Pty) Ltd v Lushof Farms (Pty) Ltd 2002 2 SA 447 (HHA) 470-471; Bayer South Africa (Pty) Ltd v Viljoen 1990 2 SA 647 (A); A Gibb and Son (Pty) Ltd v Taylor and Mitchell Timber Supply Co (Pty) Ltd 1975 2 SA 457 (W)). Al die elemente van &apos;n delik, maar veral onregmatigheid en nalatigheid, moet dus aanwesig wees om die vervaardiger aanspreeklik te stel.
Is the Protected Disclosures Act 26 of 2000 applicable to members of parliament? : regspraak
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2011, pp 815 –829 (2011)
The Protected Disclosures Act 26 of 2000 was enacted to provide protection to employees against "occupational detriments" for blowing the whistle on corrupt activities. The act forms part of the whistle-blowing framework, which includes the Constitution of the Republic of South Africa, 1996, the Labour Relations Act 66 of 1995 and the Companies Act 71 of 2008. The purpose of Act 26 of 2000 is to create a culture which will facilitate the disclosure of information by employees relating to criminal and other irregular conduct that they encounter in the workplace (preamble to Act 26 of 2000; Grieve v Denel (Pty) Ltd 2003 4 BLLR 366 (LC) 368g). In both Charlton v Parliament of the Republic of South Africa and Parliament of the Republic of South Africa v Charlton the labour and labour appeal courts were faced with the question whether members of parliament are employees and employers, and whether Act 26 of 2000 is applicable to members of parliament. The answer to this question would impact on whether or not there was an automatically unfair dismissal in casu (s 187(1)(h) of the Labour Relations Act). An investigation must therefore be undertaken into whether members of parliament are in fact employers and employees for purposes of Act 26 of 2000, which is a prerequisite for section 187(1)(h) of the Labour Relations Act to be applicable.
Shipping Law & Admiralty Jurisdiction in South Africa, John Hare : book review
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2011, pp 830 –831 (2011)
This second edition of John Hare&apos;s book on shipping law and admiralty jurisdiction in South Africa comes ten years after the first edition and has been long overdue. It deals with a number of topics relating to shipping and admiralty jurisdiction and is broader in scope than the first edition. In this edition the author deals with admiralty jurisdiction and practice; maritime law; carriage of goods by sea; marine insurance and general average. The fact that so many topics are dealt with places an enormous task on the author to ensure that the final product is well researched, properly edited and up to date.
A Guide to Intellectual Property, Peter Ramsden : book review
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2011, pp 831 –834 (2011)
On the back cover of the book it is stated that "[w]hile the layout of the book is aimed particularly at students and young professionals in that it includes questions and logic diagrams, more senior lawyers should find it useful as a consolidated quick reference handbook." It is also said that the book deals with the three fields of intellectual property a legal practitioner is most likely to encounter, being copyright, trade marks and patents (1). This book is to be examined against this background.
Sectional Titles and Other Fragmented Property Schemes, G.J. Pienaar : book review
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2011, pp 834 –836 (2011)
This book is one of two books launched at the end of 2010 as part of Juta&apos;s new Property Law Library, with AJ van der Walt as series editor. The aim of this Juta series is to "[revisit] and [reassess] the whole of South African property law, including uncodified common law [...] in order to establish how each aspect of property law was influenced by apartheid law, how it responds to the new constitutional dispensation [...] and whether it could make a contribution towards the transformation of South African law and society". This book, in particular, is not intended to be a "comprehensive manual" on sectional titles, share-blocks, time-shares and retirement schemes, but is instead an in-depth study of the idea of fragmented property schemes, and the modern social and economic needs that necessitate the desire for fragmented property holding.
Tax Administration, Beric Croome and Lynette Olivier : book review
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2011, pp 836 –838 (2011)
The introduction of the Tax Administration Bill [B11 - 2011] into parliament in June 2011 underlines the need for a book devoted to the topic. Ironically it also signals that the content of Tax Administration may soon become substantially dated, as Vorster also notes in his review of this book (April 2011 De Rebus 50). The first version of a draft tax administration bill was released by SARS for public comment on 30 October 2009 while the manuscript was in preparation and the authors decided not to deal with the proposals it contained (vi).