Koffie met Bedoeïene, Jordanië - Diverse
Koffie met Bedoeïene, Jordanië
Ek vind stilte op die dak van Feynan Ecolodge, in die middel van die Dana Biosphere Reserve, verlig deur kerslig en miljoene sterre. Ons gids Ali wys ons die sterrestelsels en die sterre wat deur die Grieke genoem word. Stier en Vis. Die Sewe Susters het hul stalker en hul beskermer omring. Polaris in die middel van alles, wat oor 15,000 jaar vervang sal word deur Iota Cephei.
Ali se broer, Suleiman, gaan sit om vir ons soet tee te skink en maak ons ​​lekker omdat ons hom nie in die donker kan sien nie. Hy is aantreklik en 24, met bruin of groen oë, afhangende van die ligte, en lang, swart wimpers. Ons vra eindelose vrae.
'Waar slaap u gesin?'
'Die lug is ons kombers, en die aarde is ons matras.'
'Hoe ontmoet jy meisies?'
Sy gesin is nomadies, en hang van die seisoen af ​​van skuiling na skuiling in die berge. Hy het ses broers en vier susters.
'En een baie moeë ma,' sê Penny.
'En een baie moeë pa,' sê Suleiman. 'Hy het drie vroue.'
Ons vra of hy met 'n mooi Kanadese meisie wil trou. Hy sê: 'Die gras is altyd groener.' Sommige kulturele uitdrukkings is transendent.
Die volgende oggend lei Suleiman ons om sy gesin te ontmoet vir middagete. Hy verduidelik dat as u 'n Bedoeïentent nader, u moet hoes om hulle te laat weet dat u kom. As u weet, hulle doen iets onsedeliks.
Die tent is soos die gemeenskaplike area, 'n kamer. Die doeke wat die dak bedek, is met die hand geweef van bokhaar. Suleiman vertel dat 'n vreemdeling in die Bedoeïense kultuur drie dae kan bly en die gasheer geen vrae sal stel nie.
'Wat gebeur as hy of sy nie op die derde dag vertrek nie?'
'Daarom het ons hierdie stok,' sê hy terwyl hy na die hout beweeg mihbaj, 'n Bedoeïne koffiemolen, met sy voetlange stamper.
Iemand anders vra hoe 'n besoeker sy waardering vir die gasvryheid toon.
'Jy gaan net weg,' sê Suleiman.
Die koffiebone kom van Jemen of Brasilië en is groen tot gebraai. Ons sit almal op die kussings en pas op dat ons nie ons bene in die middel uitsteek nie, sodat ons nie as onbeskof beskou word nie. Suleiman se vroubelaaide vader, Mohammed Abu-Khaleel, begin die vuur deur 'n ou deur teen twee rotse te plaas om die vuurput teen die wind te beskerm. Hy praat nie Engels nie, maar hy gee nie om dat ons sy foto neem terwyl hy die koffie voorberei nie.
Suleiman gaan rondom die boontjies sodat ons hul aardse mengsel kan ruik, en dan begin die kuns om te maal. U kan die proses musikaal maak deur die kante van die mihbaj met die stamper. Dit is 'n uitnodiging vir bure om saam met u koffie te drink.
'As u nie van u bure hou nie, doen dit rustig.'
As die koffie gereed is, neem Suleiman se pa die eerste voorsprong om aan ons te bewys dat dit nie giftig is nie.
'Nou wag ons 'n halfuur om te sien of my pa reg is,' grap Suleiman.
Ons gebruik ons ​​regterhand om die beker te neem, nooit die linkerkant nie. Die oudste neem die eerste drankie, en dan word die beker na regs deurgegee. Suleiman wag terwyl elke persoon sy mond vol is en dan die beker verbygaan. Daar is hoogstens drie bekers toegelaat, maar nie meer nie. Ek skud my koppie om aan te dui dat ek klaar is. As die vaartuig aan die vloer raak, beteken dit dat u 'n versoek moet doen, soos 'n huweliksvoorstel. Die gasvryheid van Suleiman laat my dink dat 'n huweliksvoorstel miskien nie so sleg is nie.
Die vrouens bly elders besig, en Suleiman se ma maak vir ons brood in die grond gebak. As dit klaar is, slaan sy die as af met 'n stok en hou dit op om te sien. Ons mag nie foto's van haar gesig hê nie - net haar hande.
Terug in die gemeenskaplike tent eet ons die brood, Abud, met 'n tamatie-, aartappel- en ui-dip. Dit is waarskynlik die lekkerste ding wat ons op die reis geëet het, viersterrestaurante en al.
Ek dink aan die eenvoud van dit alles, want Mohammed Abu-Khaleel is geneig tot die vuur. Die blote doel in die lewe om daaglikse take uit te voer, om jou hande te gebruik en jou vaardigheid om die dag te leef. En dan lui 'n selfoon, en Mohammed Abu-Khaleel haal 'n flipfoon uit sy sak. Die moderne Bedoeïene.