Dit het verander in een van daardie te bekende dae. Vereistes en ontwrigtings het die skedule verlaat. Teen die tyd dat ek my loopskoene vasgemaak het, het die vroeë skemer van 'n wintermiddag op die horison gesweef. Dit sou donker wees voordat ek die hoek by die middelpunt van my gewone buurtlus afrond.
Sodra ek die straat getref het, het ek begin om aandete en skanderingskaste te beplan, wat stamp om fiksheid en kos in 'n stewige tydgleuf te druk. Ek is hier en ek loop, Het ek my geestelik herinner, my aandag gevestig op die hede en tot 'n vinnige ritmiese loop tempo. Ek is hier en ek asemhaal.
Twintig minute uit, ek het die hoek afgerond en na die huis toe gedraai. Nou het die wind wat my voetstappe gevolg het my met my kop gekry, aan my gesig geklap en my met 'n spettering van reën gesoek. Nee, my brein het geskree. Geen! Nie nou nie! Geen reën nie! Geen wind nie! Ek is moeg. Ek moes nie begin het nie. My stappe vertraag. Die ritme het gefluister. Klagte swirled deur my kop: my skouer maak seer. My rug is styf. Ek wil by die huis kom.
Terwyl ek in die wind en reën vorentoe was, het ek die stryd meer gevoel as dit gehoor het. Dit het my soos 'n gewig in my bene gevestig. Toe het bewustheid my skouers teruggetrek. Ek het die bevestiging in my gedagtes gehoor. Ek is hier en ek loop. Ek is hier en ek kan dit doen. Ja ek kan. Ja ek kan.
Die woorde het protes en klagtes opsy gesit. Hulle het die trance van sinnelose baba gebreek. Die koor het begin om die ritme van my trappe te pas totdat dit in 'n enkele woord ingeduik het: Ja! Ek het met elke voetstaaf bevestig. Ja. . . Ja ja. Teen die tyd dat ek by die huis gekom het, het ek 'n grens oorgesteek. Ek het 'n nuwe gemoedstoestand ingeskryf.
Dag na dag keer ek terug na die grens. Ek stap buite die huis van my huis en konfronteer die hekkies op my looppad: ek het nie tyd nie. Dit is koud. Dit is warm. Ek is moeg.
Enigeen wat gereeld loop, is bekend met die reis. Maak nie saak of jy alleen of in 'n groep, op treadmills of sypaadjies of roetes loop nie, jy het oor geestelike struikelblokke in jou pad gestruikel. Jy het die hecklers gehoor wat die roete reël. Somer, winter, reën of skyn, hulle wag langs die pad. Hulle gooi "to-dos" en "should-have-dones" in tande wat jou stap vertraag. Soms keer hulle jou selfs terug. Maar wandelaars wat leer om hierdie afleidings te stil, reis na verfrissende uitsigte. Hulle bereik inspirerende hoogtes. Die pieke voor ons is versteek van uitsig tot ons die mis in ons eie koppe skoonmaak.
Al te dikwels benader ons oefening as net nog 'n taak - miskien selfs 'n las. Ons doen dit omdat ons weet dat ons moet. 'Streswandel', sommige mense het dit aangedui as hulle begin om kalorieë te veg en jare vooruit te gaan met waansinnige naellope. Miskien ken u die patroon. U gaan outomaties deur deur die oefeninge te beweeg terwyl u aan ander dinge dink. U kom terug van dertig minute se stap met dringende memorandums wat in u kop draai.
Selfs Henry David Thoreau, wat in die 1800's in 'n retraite by Walden Pond gewoon het, het die gevaar erken. 'Ek is bekommerd as ek liggaamlik 'n kilometer die bos in geloop het, sonder om in die gees daarheen te kom,' het hy geskryf. "Die gedagte aan een of ander werk sal in my kop loop, en ek is nie waar my liggaam is nie - ek is nie verstandig nie. In my loop sal ek weer tot my sinne terugkeer."
Die vreugdevolle verbintenis wat ons tot ons sintuie oplewer, kom voor wanneer die liggaam en verstand in mekaar tree. Dit is asof ons skielik twee oë in plaas van een gebruik om op 'n doel te fokus. Fokus herstel perspektief. Dit omskep fiksheidstoele in retreats van hernuwing en aanpassing. Fokus lei ons veilig verby die afleidings wat ons omkeer van 'n pad van welsyn vir liggaam, verstand en siel.
Fokus verhoog gewone wandelaars na die vlak van geestelike "saunters", soos Thoreau op sy meditatiewe wandelings deur die Massachusetts-platteland gevind het. Hy krediteer die godsdienstige pelgrims van die Middeleeue om aanleiding te gee tot die woord. Wandelaars wat pelgrimstogte onderneem het aan die Heilige Land, la Sainte Terre, het as Sainte-Terrers bekend gestaan. Nie elke walker bereik heilige lande nie, het Thoreau gewaarsku. Diegene wat doen is saunterers - nie ledigwanderers, soos die moderne woord stel nie, maar doelgerigte reisigers met 'n duidelike doel in gedagte. Reisigers wat bekende roetes en roetines verlaat om 'n groter doelwit na te streef.
Sekerlik, enige ekspedisie wat tot 'n groter sin van heelheid lei, moet 'n bedevaart wees tot heilige lande. Enigeen wat na geestelike en fisiese welsyn reis, verdien die naam van Sainte-Terrer. Die pelgrimstog waarop ek as 'n wandelaar opgetree het, het my op 'n vinnige aërobiese tempo aangespoor. Dit het my verlede vrees geskiet. Ek het lank gelede aangeneem dat ek seergemaak het, vuil geword het of in die moeilikheid gekom het deur my lyf wild te laat loop. Toe, as die ritme van loop saamgespan het, het ek 'n eenheid van beweging gevind wat my almal versterk het. Ek het 'n "geestelike walker" geword.
'N stap in die regte rigting
Miljoene mense loop al vir fiksheid en gesondheid. Die getal styg met elke studie wat nuwe bewyse lewer van die gesonde bydrae van stap tot alles, van gewigsverlies tot geheueverbetering. Ons koop loopbande, stappentellers en hartmonitors. Ons memoriseer cholesterolvlakke en aërobiese hartslag. Dit is alles 'n stap in die regte rigting, maar sonder fokus verloor oefenloop baie van sy krag.
Deur die energie van spiere en verstand in lyn te bring, maak u oefening lekkerder, doeltreffender en effektiewer.
Herdruk met toestemming van HarperSanFrancisco,
'n afdruk van HarperCollins, Inc. © 1998.
The Spirited Walker: Fitness Walking For Clarity, Balance en Spiritual Connection
deur Carolyn Scott Kortge.
Maak nie saak hoe vinnig of ver jy loop, maak nie saak wat jy doelwitte of fiksheidsvlakke het nie, of jy op 'n trapmeul of in 'n bos loop, alleen of met metgeselle, hierdie gids sal jou lei op 'n pad van geestelike en fisiese oefening wat van alleen tot siel. Skrywer Carolyn Scott Kortge, 'n bekroonde joernalis en meester-raswalker, bied 'n rykdom aan maklik om te doen asemhalingsoefeninge, visualisasies en aktiewe affirmasies wat fiksheid omskakel in 'n meditatiewe praktyk - bewustheid, geestelike vernuwing en fisiese vitaliteit. "Wat jou motivering om te loop - ontspanning, aërobiese fiksheid, gewigsverlies, 'n gesonde hart of interaksie met die natuur - 'n geesdriftige lewenswandel kan die eerste stap in 'n geestelike reis word," sê Kortge. Met humor, anekdotes en praktiese advies wys sy jou hoe om die eerste stap te neem en motiveer jou om vir die lewe te gaan met 'n benadering vir fiksheid wat die siel op gelyke voet met sorg van die liggaam omsien.
Carolyn Scott Kortge is 'n skrywer, koerantjoernalis en voormalige mededingende renwandelaar. As motiveringspreker het sy by oorde in die Verenigde State verskyn en programme aangebied wat fiksheidswandelings in aktiewe meditasies verander. Haar Walking Well®-program is op nasionale vlak by kankerherstelgeleenthede en mediese sentrums aangebied.
Carolyn se koerantrubriek, "Not the Retiring Type", deel die lopende stappe in 'n lewenslange reis van fisiese en geestelike verkenning.
Besoek haar webwerf by www.spiritedwalker.com
Ons nuutste navorsing het 'n ander voordeel getoon dat u lewenslank fisies aktief is. Ons het gevind dat in die VSA mense wat meer fisiek aktief was as tieners en deur die volwassenheid ...
Vir die meeste mense is loop 'n aktiwiteit wat geen gedagtes of bedoeling vereis nie - dit is selde selfs 'n bewuste handeling. Wat meer is, aangesien stap so 'n natuurlike daad is, kan ons ...