Ek kan nie ophou nie
Ek lees nou so die ander mense se groot bieg (wat is die meervoud van bieg?) en dag toe laat ek ook maar skoonkom. Deur my lewe het ek baie geheime gehad, maar so een na die ander het hulle uitgekom en moes ek hard werk om my geskade beeld te herstel, of het ek maar eerder verdwyn vanaf die plek waar ek die misstap begaan het. My arme vrou en kinders moes elke keer maar huis en vriende agterlaat sonder om te groet en ons het naderhand gesoute nagtrekkers geword. (Dis eintlik nou oornagtrekkers.)
Ek het in die laerskool �n spie�ltjie op my skoen geplak om onder die meisies en onderwyseresse se rokke in te kyk. Toe ek gevang word, moes ek voor die hele skool vir almal verskoning vra. Daar was ook die keer op skool toe ek net voor die halfjaareksamen by die skoolkantoor ingebreek het om die wiskunde, wetenskap en biologie vraestelle te steel. Nadat ek volpunte gekry het vir al drie, het die ding op die lappe gekom en is ek geskors. Ek het by die ko�perasie gaan werk en het toe met �n jong dominees se vrou �n verhouding gehad. Die koster het ons egter in die konsistorie betrap, besig op die tafel, altwee hoog gekoring op nagmaalwyn. By �n ander geleentheid het ek vir die laerskoolatlete van �n gesiene laerskool stero�des voorsien vir beter prestasie. En daar was ook �n keer dat ek vir ses maande in die tronk was vir openbare ontbloting, en my vrou en kinders gedink het ek is oorsee. Maar hulle het uitgevind toe die gevangenisdiens se maatskaplike werker opdaag om te kom vra of alles nog goed gaan.
Die bieg wat ek egter vandag wil bieg, is sekerlik die ergste en is ek bly om dit van my hart af te kry, sonder dat iemand my naam gaan sien. Die skande sal net te groot wees want hierdie keer sal my arme gesin en familie my seersekerlik nie weer vergewe nie.
Ek hoop die lesers van LitNet sal my nie veroordeel nie want ek is maar net mens, in sonde gemaak, gebore en ontvang en grootgemaak, en probeer ook maar, al is dit nie maklik nie. Maar ek kan myself nie keer nie. Die ergste is dat ek nog van die bietjie geld wat ek en my vrou kan inbring gebruik om hierdie skande van my te finansier. Ek neem dus kos uit my kinders se monde om dit te doen. Ek sit nou hier en sweet waar ek sit en skryf, as gevolg van �n skuldaanval. Dis iets wat ek sedert die dae in die tronk kry. Maar nou ja, hier is my groot bieg.
Ek lees Huisgenoot.
LitNet: 19 Januarie 2006