8 maniere waarop Amerikaanse presidente die vreedsame magsoordrag hanteer het - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die vreedsame oordrag van mag van een president na die volgende is 'n kenmerk van Amerikaanse demokrasie. Nadat John Adams in 1797 as tweede president van die Verenigde State ingehuldig is, skryf hy aan sy vrou, Abigail, en beskryf die optrede van George Washington: 'Toe die seremonie verby was, het hy 'n besoek afgelê en my hartlik gelukgewens en gewens dat my administrasie wees gelukkig Suksesvol en eerbaar. "
Washington se voorbeeld het die weg gebaan vir toekomstige Amerikaanse presidente om hierdie tradisie te volg. Tog beteken dit nie dat die werklike proses altyd vlot verloop het nie. Baie presidensiële oorgange was eintlik baie ongemaklike aangeleenthede, wat begin het met die eerste magsoordrag tussen politieke teenstanders in 1801. Maar daar was ook genadige oomblikke—insluitend 'n opregte steunbrief van George H.W. Bush aan sy opvolger, Bill Clinton, wat 'n nuwe tradisie begin het, gevolg deur die mees onlangse presidente van die land.
John Adams het verkies om nie die inhuldigingseremonie van Thomas Jefferson by te woon nie, aan wie hy die wrede verkiesing van 1800 verloor het. In plaas daarvan het Adams die oggend van die inhuldiging van Jefferson uit Washington geglip. Die oorwinning van Jefferson was 'n volledige magsverskuiwing in die jong land van die federaliste na die Demokratiese-Republikeine van Jefferson, wat Jefferson 'die revolusie van 1800' genoem het.
LEES MEER: Hoe John Adams die vreedsame magsoordrag tot stand gebring het
Vier jaar nadat hy die gewilde stem gewen het, maar die Withuis verloor het danksy die 'korrupte winskopie', verslaan Andrew Jackson John Quincy Adams in 'n veldtog van 1828 wat deur moddergooiery aan beide kante bederf is; Jackson blameer selfs die aanvalle van die Adams -kamp omdat hy bygedra het tot die dood van sy vrou, Rachel.
Op die inhuldigingsdag volg Adams sy pa se voorbeeld en verlaat die stad voor die seremonie. 'N Menigte van ongeveer 20 000 mense het die Withuis ingestroom om die nuwe "Frontier President" se hand te skud, wat sulke chaos veroorsaak het dat Jackson self deur 'n sydeur moes vlug.
Jackson en sy opvolger, Martin Van Buren, het in dieselfde perdekar na die Capitol gery vir die inhuldiging van Van Buren, wat 'n nuwe voorbeeld vir vreedsame oorgange was. Die meeste uittredende presidente na Jackson sou dieselfde gebruik volg - maar daar was uitsonderings. Andrew Johnson wou selfs nie die inhuldiging van sy opvolger, Ulysses S. Grant, bywoon nie, maar besluit om in die Withuis te bly en 'n laaste vergadering van sy kabinet te hou.
Die verkiesing van 1932 het plaasgevind tydens die ergste ekonomiese insinking in die land se geskiedenis. FDR verslaan Herbert Hoover in 'n grondverskuiwing en beloof ''n nuwe ooreenkoms vir die Amerikaanse bevolking'. Na die verkiesing het Hoover herhaaldelik probeer om Roosevelt te laat saamwerk om die ekonomiese krisis die hoof te bied, maar Roosevelt het geweier, aangesien die aanvaarding van Hoover se omstandighede sy beplande New Deal noodwendig sou verswak het voordat dit begin het. Roosevelt sou die laaste inkomende president wees met 'n oorgang wat tot Maart geduur het: Die 20ste wysiging, wat bekragtig is kort nadat hy die amp aangeneem het, het die inhuldigingsdag na Januarie verskuif.
KYK: Amerika 101: Waarom het ons presidensiële termyne?
Die twee mans het saamgewerk in die laaste maande van die Tweede Wêreldoorlog, sowel as tydens die stigting van die NAVO, maar hul verhouding het agteruitgegaan tydens die verkiesing van 1952, waarin Eisenhower Adlai Stevenson verslaan het. Truman was geskok oor Eisenhower se gebruik van hardnekkige anti-kommunistiese retoriek in sy veldtog, veral sy weiering om Joseph McCarthy aan die kaak te stel. Op die inhuldigingsdag het Eisenhower geweier om die Withuis binne te gaan en buite vir Truman in die motor gewag voordat hulle saam na die Capitol gery het. Volgens die presidensiële adviseur Clark Clifford, "was die haat tussen die twee mans daardie dag soos 'n moesson."
Tydens die onstuimige verkiesing van 1968 het die land se verdeeldheid—oor burgerregte en die voortslepende Viëtnam -oorlog, onder vele ander kwessies—in groot verligting afgespeel. Kort voor die verkiesing het Johnson verneem dat Nixon se veldtog geheime onderhandelinge gevoer het, deur middel van tussengangers, om die Suid -Viëtnamese regering te ontmoedig om deel te neem aan vredesgesprekke wat die Johnson -administrasie bevoordeel. Alhoewel Johnson sulke optrede as verraad beskou het, wou hy nie Nixon se betrokkenheid by die skandaal blootlê nie. Hy ontbreek nie net 'n definitiewe bewys van Nixon se direkte betrokkenheid nie (alhoewel sulke bewyse uiteindelik na vore kom), maar hy het geglo dat die nasie sou ly as 'n president-president sou optree, en hy beskou die nasionale veiligheid as die belangrikste gegewe voortdurende spanning met die Soviet Unie.
Ekonomiese ellende en die gyselaarskrisis in Iran het Jimmy Carter se hoop op herverkiesing in 1980 gedoem. Op 20 Januarie 1981, minute nadat Ronald Reagan in die amp ingehuldig is, is 52 Amerikaanse diplomate en burgers vrygelaat uit die Amerikaanse ambassade in Teheran, waar Iraanse studente -revolusionêre het hulle 444 dae lank gyselaar gehou. Volgens die Reagan-biograaf Richard Reeves, teen die tyd dat Carter en Reagan op die inhuldigingsdag 'n limousine-rit na die Capitol gedeel het, het Carter nie in 48 uur geslaap nie as gevolg van onderhandelinge oor die vrylating op die laaste oomblik. Later word bewerings gemaak oor 'n ooreenkoms tussen die Reagan -veldtog en die Iraanse regering om die vrylating van die gyselaars tot na sy verkiesing en inhuldiging te vertraag, maar dit is nie gestaaf nie.
Sommige vorige presidente het briewe aan hul opvolgers nagelaat, maar die een wat deur George H.W. Bush vir Bill Clinton het as een van die genadigste in die geskiedenis begin en 'n nuwe tradisie van stapel gestuur vir uittredende Amerikaanse presidente. Alhoewel Clinton sy bod vir herverkiesing in 1992 verslaan het, wou Bush in 'n wedloop wat ook die derdeparty-kandidaat Ross Perot bevat, oor partydige afdelings uitreik en 'n boodskap van ondersteuning aan sy opvolger bied.
'U sukses is nou die sukses van ons land. Ek wortel hard vir u, "het Bush geskryf aan die einde van die brief, wat op sosiale media versprei het rondom die tyd van Bush se dood in 2018. Clinton sou die tradisie voortsit, net soos Bush se oudste seun, George W. Bush, en Barack Obama.
KYK: Die Presidents -versameling op GESKIEDENISKluis
Dit is opwindende tye, en oh – terloops, en sal daar 'n vreedsame magsoordrag plaasvind?
Dit is opwindende tye. Minder as twee weke voor die verkiesing in November dui die meeste meningspeilings en kenners op 'n Obama -oorwinning. Dink daaraan en ons is op die punt om die eerste Afro-Amerikaanse president in die Amerikaanse geskiedenis te kies. Dit is 'n stemming wat 400 jaar geneem het vanaf die koms van 'n ras -gebaseerde slawerny vir Afrikaners in Amerika in die vroeë 1600's tot vandag toe -tot Barack Obama – die Demokratiese kandidaat, wie se vader uit Afrika was. As dit waar is, is dit werklik 'n historiese geleentheid en tyd.
Dit is opwindende tye, selfs al is dit polities, Obama is nie so progressief of so liberaal soos ons sou wou nie. Tog moet ons die hoop en betrokkenheid wat hy gegenereer het, waardeer wat oor rasse-, klas-, geslags-, ouderdoms- en ideologiese grense strek. Dit is opwindende tye, aangesien ons waarskynlik op die punt staan ​​van 'n groot nuwe era van liberalisme, aangesien die Reagan -era uiteindelik begrawe word en die Withuis teruggeneem word. Die sosiale kontrak, vakbonde, openbare werksprojekte, positiewe populêre kultuur, gevoel van geregtigheid, verdraagsaamheid en diplomasie kan versterk word. En ja, dit is opwindende tye, selfs al sal ons nog steeds druk moet uitoefen op die Obama -administrasie rondom 'n aantal wêreldwye en binnelandse aangeleenthede.
Maar wie ook al wen, George W. Bush, die onderwerp van 'n nuwe Oliver Stone -fliek, sal nog tien weke lank president wees. En daarom is dit ook gevaarlike tye.
George Bush sal steeds op 5 November president wees
Die dag na die verkiesing, 5 November, sal George Bush steeds president wees, en hy sal tot die derde week in Januarie van die nuwe jaar president wees. En die mense wat hom omring en lei, sal ook steeds daar wees. Hierdie mense noem hulle neo-nadele, Bush & amp Company, die Bush-misdaad-familie, wat ook al die Bush-administrasie en die uitvoerende tak van ons regering, hulle is steeds aan die bewind. En omdat hulle nog steeds aan die bewind is, moet ons die vraag stel en 'n vraag wat al meer as 'n jaar oor die blogosfeer versprei word:
Sal Bush krygswet begin voor of rondom die verkiesing in November 2008??
Hierdie vraag, in al sy verskillende vorme, het die internet in die gedrang gebring, veral omdat daar verlede maand rustig aangekondig is dat 'n Amerikaanse weermagbrigade vir die eerste keer vir huishoudelike gebruik ontplooi sou word. in die moderne geskiedenis. Daardie eenheid, die 1ste brigade van die Derde Amerikaanse infanteriedivisie, staan ​​sedert 1 Oktober gereed, was dit bloot toevallig dat dit 'n maand voor die verkiesing ontplooi is?
Laat ons dus weer vra: as dit lyk asof Barack Obama sou wen, sou die Bush -administrasie enigiets doen om die vreedsame oordrag van mag te ontwrig? Sou die neo-konserwatiewes, as gevolg van hul onlangse geskiedenis van bedrog en as gevolg van hul wêreldbeskouing, Obama eenvoudig kategories verhinder om die mag oor te neem? Dit is nie 'n teoretiese vraag nie, en dit is 'n praktiese vraag: sal die neo-nadele en hul bondgenote probeer om te verhoed dat Obama die presidentskantoor inneem of na die Withuis verhuis? Of sal hy intussen iets plaasvind as gevolg van konserwatiewe yweraars in die regering wat die proses ontwrig as hy die amp wil inneem?
Sal daar 'n vreedsame magsoordrag plaasvind as Barack Obama wen?
Is dit so 'n verregaande vraag? Lyk dit nie verregaande om hier op 'n sonnige dag in 'n paradys in Suid -Kalifornië te sit nie? Hoe kan ons hierdie vraag selfs stel?
Net op die oog af lyk hierdie vraag belaglik. Krygswet sou egter opgelê moes word as iemand Obama op 'n manier verhinder om sy amp te aanvaar. Of as die verkiesing gesteel word, en genoeg afgeskeepte mense wakker is en optree. Maar is krygswet nie sleg vir sake nie? Die oplegging van krygswet of heerskappy en militêre heerskappy oor die burgerlike lewe is nie ernstig vir die alledaagse vryemark -kapitalistiese stelsel nie. Letterlike en figuurlike blokkades word ingestel wat handel en krediet tot stilstand bring. Mense kon nie eet of werk nie. Dit is alles sleg vir die besigheid, is dit nie?
Waarom sou die regerende elites huweliksreg hê?
Dit kan as 'n tydelike maatreël gebruik word om protes, meningsverskil en vryheid om 'n stabiliteit in te stel as burgerlike onrus, onluste, massiewe burgerlike ongehoorsaamheid plaasvind in reaksie op 'n gesteelde verkiesing – of selfs, ons moet byvoeg – tot verdere ineenstorting van die ekonomiese en finansiële wêreld. Massademonstrasies, boikotte, voortgesette protesaksies is immers ook sleg vir die onderneming. Wat as betogers Washington, DC of New York City vir die saak weer afsluit in reaksie op die verkiesing of die ekonomie en die regering en handel aan die ooskus is aansienlik beïnvloed? Die federale regering sou optree. Veral met die neo-nadele aan die stuur.
Hierdie punt stel egter die vraag: waarom sou die regering en die elite 'n scenario skep waarin hulle weet dat massiewe demonstrasies die reaksie van die mense sou wees? Waarom sou hulle opsetlik die verloop van die land ontstel, in die wete dat hulle dan massiewe uitstallings van polisie en weermag sou moes gebruik om die daaropvolgende protesoptredes neer te sit? Dit gee die heersers natuurlik die verskoning om krygswet op te lê – as dit hul doel is. Of miskien speel hulle saam met die res 'n hoendertjie. Hulle hou aan om vooraf te kyk wat ons sal doen. En hulle bank dat ons niks doen nie. Maar as ons iets doen, is hulle gereed vir ons en is dit die scenario?
Dit neem ons by die sentrale vraag hier oor die vreedsame oordrag van mag hierdie keer, en is dit so 'n verregaande vraag?
Dit sou 'n verregaande vraag wees as daar nooit vrae ontstaan ​​het oor die laaste magsoordragte waarby die Bush -administrasie betrokke was nie. Maar daar bly vrae oor die verkiesing in 2000 en 2004. In die een van 2000 bestaan ​​daar baie bewyse wat aantoon dat die verkiesing uit die hande van demokraat Al Gore geruk is deur 'n Republikeinse leunende hooggeregshof. Al Gore het die gewilde stem met 'n halfmiljoen stemme gewen, maar in 'n ongekende stap in die moderne era het die Amerikaanse hooggeregshof dit op hom geneem om hom 'n herhaling te ontken en sodoende ten minste vier jaar van Republikeinse bewind te versterk. 'N Hof wat oorheers is deur die Republikeinse aanstellings.
Die afgelope paar jaar was daar toenemende bewyse wat daarop dui dat die verkiesing in 2004 ook vir Bush 'n oorwinning gemaak word.
Vrae oor die 2004 -verkiesing
Navorsing hier teen die bewering dat Bush 's 'sictory ' uit die groot stede kom, want die getalle tel nie op nie. Een navorser, professor Mark Crispin Miller, beweer John Kerry het in 2005 aan hom gesê dat hy – Kerry – geglo het dat die verkiesing in 2004 gesteel is. Sien hierdie. Professor Miller was onlangs op die program van die demokrasie -program van Amy Goodman, en het die name van twee konserwatiewe Republikeine wat betrokke is by rekenaar- en verkiesingsbedrog na vore gebring: Stephen Spoonamore en Mike Connell. Hier is 'n gedeeltelike transkripsie:
AMY GOODMAN: Mark Crispin Miller, professor in media, kultuur en kommunikasie aan die Universiteit van New York, is ons gas. … Wie is Stephen Spoonamore?
MARK CRISPIN MILLER: Stephen Spoonamore is 'n konserwatiewe Republikein, 'n voormalige ondersteuner van McCain en, bowenal, 'n bekende en uiters suksesvolle kenner in die opsporing van rekenaarbedrog. Dit is sy beroep. Hy werk vir groot banke, buitelandse regerings en die geheime diens. Dit is sy kliënte.
Hy ken persoonlik die belangrikste spelers in die sameswering van Bush-Cheney om ons verkiesings sedert 2000 elektronies te ondermyn, en hy het die belangrikste spelers genoem. Hy het spesifiek 'n man met die naam Mike Connell genoem. Mike Connell, volgens Spoonamore, is die rekenaarguru van Karl Rove. Dit is die man wat Bush-Cheney gehelp het om verkiesingsuitslae deur middel van rekenaars te herstel sedert Florida 2000, in Ohio in 2004, en#8230.
AMY GOODMAN: Hoe?
MARK CRISPIN MILLER: Wel, basies gebruik hulle 'n soort argitektuur wat Man in the Middle genoem word, en dit behels dat data oor verkiesingsopbrengste deur 'n aparte rekenaar êrens anders afgewissel word. Dit is iets wat rekenaarmisdadigers altyd met banke doen. Spoonamore verduidelik dat die Man in the Middle -opset uiters effektief en basies onopspoorbaar is as 'n manier om verkiesingsuitslae te verander.
Miller het verduidelik dat Mike Connell 'n belangrike rol gespeel het in die bedrieglike pogings van Bush-Cheney om die verkiesing die afgelope agt jaar te steel omdat hy die babas wou red, en dat hy 'n godsdienstige fanatikus is, wat die meerderheid as ongelowiges omdat hulle pro-keuse is, en daarom is hulle korrup, boos en moet gestop word. Miller is oortuig dat die verkiesing in 2004 onwettig plaasgevind het.
AMY GOODMAN: U sê steeds dat die verkiesing in 2004 duidelik gesteel is. Dit is nie 'n algemene opvatting nie. Waarom dink u is daar nie meer inligting hieroor bekend nie?
MARK CRISPIN MILLER: Omdat die pers en die Demokratiese Party vasbeslote geweier het om bloot die getuienis te noem, nog minder te bespreek.
AMY GOODMAN: Jy het met John Kerry gepraat.
MARK CRISPIN MILLER: Ek het met John Kerry gesels. …. Op 28 Oktober 2005 ontmoet ons mekaar. Ek het vir hom 'n afskrif van my boek gegee Weer geflous, en ons het die laaste verkiesing bespreek, en hy het met 'n mate van gewelddadigheid vir my gesê dat hy glo dat dit gesteel is.
AMY GOODMAN: In Ohio in 2004 - en Ohio, tans die belangrikste slagveldstaat -
MARK CRISPIN MILLER: Reg.
AMY GOODMAN: En ons onthou byvoorbeeld by Kenyon die lang, lang rye in 2004, mense wat ure lank gewag het.
AMY GOODMAN: Verduidelik verder as u praat oor die rekenaaropstelling vir 2004.
MARK CRISPIN MILLER: Wat gebeur het, was met die verkiesingsuitslae wat op Ken Blackwell se webwerf gekom het, in reële tyd -
AMY GOODMAN: Die voormalige minister van buitelandse sake van Ohio.
MARK CRISPIN MILLER: Die voormalige minister van buitelandse sake.
AMY GOODMAN: Die voormalige voorsitter van die Bush-Cheney-veldtog daar.
MARK CRISPIN MILLER: En terloops medevoorsitter van Bush-Cheney en 'n groot verkiesingsdief en 'n vurige teokraat. Die verkiesingsopbrengste het basies van sy webwerf gegaan na 'n ander rekenaar wat in 'n kelder in Chattanooga, Tennessee, onder die beheer van Spoonamore was, en 'n man by 'n ander private onderneming, 'n ander evangelis. Die data is deur die rekenaar gestuur en daarna terug na die minister van buitelandse sake.
Miller het gesê dat Spoonamore hierdie Man in the Middle -opset slegs met een doel beskryf het: bedrog.
MILLER: "Daar is geen ander rede om dit te doen nie. En (Spoonamore) is van mening dat so 'n stelsel nog steeds in Ohio bestaan, dit is in 'n aantal ander state van toepassing. En die belangrikste feit om hier in gedagte te hou, aangesien ons praat oor John McCain wat ACORN aanval, ensovoorts, is dat Mike Connell nou vir John McCain werk.
Of Miller ons oortuig het of nie, daar is egte vrae oor die geldigheid van die presidentsverkiesing in 2004. Die meeste wat in die groot ideologiese skeiding na links gesny het, glo dat die verkiesing in 2000 'n afskuwelike saak was, 'n ramp vir demokrasie. Nou herinner hierdie eggo's van 2004 ons ook aan die twyfel van die verkiesing, maar ons is nie seker nie. Laat ons dus die vraag oor die verkiesing in 2004 vir eers opsy sit en nog 'n meer algemene vraag stel.
Watter belangriker en meer belangrike bevoegdhede en verantwoordelikhede het 'n regering en 'n demokratiese regering daarby as om die vreedsame oordrag van mag te verseker en oorlog te voer? 'N Administrasie se geloofwaardigheid wat albei hierdie groot verantwoordelikhede behels, is dan onderhewig aan 'n beoordeling van sy rekord. Hoe anders oordeel jy 'n regering? U kyk na wat dit doen, vergelyk dit met wat dit sê, neem 'n historiese perspektief en kom tot 'n redelike oordeel. Het die regering geloofwaardigheid?
Laat ons kyk na hierdie administrasie se rekord van die groot verantwoordelikheid van oorlogvoering. Om die oortreders van die aanvalle van 11 September te straf, het die U.S.het Afghanistan binnegeval om al-Qaeda – na te gaan ondanks aanbiedings deur die Taliban om Bin Laden oor te gee. In die proses is die Taliban slegs tydelik van die mag verwyder, terwyl hulle tans rondom Kaboel naby is, het die hoofstad Bin Laden weggekom, en ons installeer 'n oliebestuurder, wat nou die burgemeester van Kabul genoem word. en dan val die VSA Irak binne. Dit is einde 2008. Teen hierdie tyd is dit 'n historiese feit en word algemeen geglo dat hierdie administrasie vir die Amerikaanse volk, vir die Kongres, vir die Verenigde Nasies gelieg het om sy redes wat ons gedwing het om Irak binne te val en te beset.
Die inval en besetting van Irak, die skok en ontsag, en die daaropvolgende bloedbad, gee ons ook die gruwels van Abu Ghriab, kontrakte sonder aanbod vir Halliburton en Blackwater, marteling, Guantanamo-gevangenis, aflegging, marteling. En die bron hiervan, die Bush -administrasie, het ook 'n groot aanslag op ons huislike omstandighede gemaak: die spioenasie en toesig van gewone burgers, die ontkenning van habeas corpus, die afdankings van die Amerikaanse prokureurs, die uitstappie van die CIA -agent Valerie Plame ter weerwraak van haar man se kritiek, die politisering van die departement van justisie en ander regeringsapparate, is die lys aanhoudend en boeke geskryf.
Dit is 'n growwe understatement om te sê dat die verslag van die Bush -administrasie oor die groot vrae oor oorlog en die oordrag van mag nie positief is nie. Dit het 'n ongelooflike verregaande rekord. Historici beskou Bush reeds as een van die ergste Amerikaanse presidente in die geskiedenis. Daar word reeds gepraat oor hoe ons baie van die dinge wat die Bush -administrasie tot stand gebring het met betrekking tot ons burgerlike vryhede en huishoudelike lewe ongedaan kan maak. George Bush se graderings is te alle tye laag. Vir die grootste deel van die land het Bush en sy adviseurs hul geloofwaardigheid verloor. Maar hulle het steeds die leisels van die uitvoerende gesag in hul hande. Cheney is nog steeds daar. Karl Rove is net 'n e -pos weg.
Die scenario bemoeilik: die ekonomie, kiesmanipulasie en stewels op die grond in Amerika
So waar bring dit ons? Dit plaas ons op 'n baie ongemaklike plek. Om te probeer om nie te paranoïes te wees nie en aan die een kant versot op Bush, met vertroostende gedagtes wat ons die Amerikaanse ervaring en eksperiment vertel, sou nie so eindig nie, dat die Amerikaanse volk nooit sal toelaat dat iets van die onuitspreeklike werklik plaasvind nie, dat dit kan nie hier gebeur nie. En dan, aan die ander kant, na die rekord van die Bush -administrasie, en hoe het hy homself hanteer oor hierdie groot vrae, die verkiesing in 2000, die oorlog in Irak, tesame met 'n verslag van die Bush -aanvalle op ons vryhede by huis, sorg vir die ongemak op hierdie oomblik in die geskiedenis – die vooraand van die groot verkiesing in 2008.
Gewoonlik sou ons hierdie gedagtes verwerp, hierdie vrae of mag tydens die verkiesingstyd sonder probleme oorgedra sal word. Maar dit is nie gewone tye nie. Bush is nie u gewone president nie. Sy administrasie het nie die gewone dinge gedoen nie.
Huidige pogings om stemme te onderdruk
Drie ander ontwikkelings versterk die sentrale vraag wat ons ondersoek: een: die toenemende pogings om die verkiesing in 2008 te blokkeer of te manipuleer met masjiene, onderdrukking van kiesers, hokke en talle ander taktieke wat tans aan die gang is. Thuiseienaars word deurmekaar geraak in hul registrasie, word die tendense van vroeë stemming tans gewys kiesersintimidasie en masjienprobleme, en die gevare van die GOP -veldtog om kiesers afskrik en demokratiese stembriewe weggooi werklik is. Die gevolge kan verwoestend wees.
Troepe gestasioneer vir huishoudelike ontplooiing
Twee, die posisionering van troepe in Amerika is nog 'n ontwikkeling. Die blogosfeer is lewendig oor die onlangse ontplooiing van troepe wat pas uit Irak teruggekeer het. Hul ontplooiing vir noodgevalle en rampe en natuurlike en mensgemaakte mense het allerhande kommer uitgespreek oor die weermag wat betrokke is by binnelandse wetstoepassing, 'n skending van die Posse Comitatus en Insurrection Acts. En tog, vreemd genoeg, het die hoofstroom media -hawe selfs die probleem aangeraak. (Sien ons vorige plasings, gaan hiernatoe.)
Oor die algemeen verbied die Posse Comitatus Act, wat in 1878 aangeneem is, die gebruik van Amerikaanse federale troepe om binnelands vir wetstoepassingsdoeleindes gebruik te word. Die wet weerspieël, alhoewel dit 'n twyfelagtige oorsprong het, 'n jarelange Amerikaanse vrees vir staande leërs, ten minste solank hulle nie in ons land staan ​​nie, van die Revolusionêre Oorlog tot die hede. Boonop staan ​​dit vir 'n ander jarelange beginsel: burgerlike beheer van die weermag.
Tog is dit deur die dekades verswak deur presidente wat hul uitvoerende bevoegdhede wou uitbrei. Onlangs, in die nasleep van Katrina, was president Bush aanvanklik suksesvol met die afbreek van die belangrikste bepalings van die wet, wat hom sou toelaat om meer gesag uit te oefen om die troepe vir orkane, terreuraanvalle en oproerige betogers te beveel. Net hierdie jaar is die taal wat Bush geplaas het om hom meer gesag te gee om die Posse Comitatus -wet te oorkom, herroep. Maar deur middel van een van sy beroemde ondertekeningsverklarings, het hy beweer dat hy kan kies om hom nie aan die nuwe taal te hou nie- wat beteken dat hy, indien hy wil, die verbod op sy mag om die weermag oor burgerlike owerhede te installeer, kan ignoreer.
Maar hoekom gee ons selfs om? En wat as die troepe daar is om die plaaslike polisie te help wat oorweldig kan word deur noodgevalle, natuurlik of deur die mens gemaakte? Die weermag beskik oor die vermoëns, tegnologie, kennis en voorrade vir noodoperasies, waarom gebruik u dit nie? As ons die lae loon van die grunts kan betaal in plaas van al die oortyd en voordele en pensioene wat burgerlike polisiemanne en professionele eerste reageerders kry en steeds die wette laat toepas en noodgevalle laat oplos, is dit nie goedkoper en beter nie?
Eerstens praat ons nie van troepe wat gebruik word vir noodgevalle en natuurrampe, vloede, aardbewings, brande nie. Hierdie rol vir die weermag word nie deur die Posse Comitatus -wet verbied nie. Waaroor ons bekommerd is, is die gebruik van federale troepe vir wetstoepassingsdoeleindes en operasies.
Soldate is soldate en polisie is polisie. Soldate, troepe, word opgelei om die vyand dood te maak. Polisie handhaaf die wette. Soldaatskap is heelwat anders as wetstoepassers, aangesien polisiemanne inhegtenisnemings doen, soektogte en beslagleggings doen, stilhou en fris, probleme oplos, aan deure klop en huise gaan, verkeersongelukke hanteer. Soldate soek en maak die vyand dood. Dit is twee verskillende stelle "skills ". Die brigade wat nou gestasioneer is om in Amerika ontplooi te word, is vars van die slagveld, die moordvelde en stegies van Irak.
Maar meer fundamenteel is die konsep van burgerlike beheer van die weermag. Die skeiding van burgerlike en militêre owerhede was die basis van ons Amerikaanse demokratiese neigings. En die gebruik van die weermag vir wetstoepassing is 'n kenmerk van 'n militêre diktatuur. Die Posse Comitatus Act beliggaam dus die tradisie van die burgerlike gesag oor die weermag.
Hoofstroom -media -verduistering by die ontplooiing van troepe
Een van die meer frustrerende dele van hierdie ontwikkeling is die algemene media -verduistering van hierdie nuus. Die korporatiewe media wil om een ​​of ander rede nie dat die Amerikaanse volk weet van die stasionering van hierdie gevegsbrigade vir huishoudelike doeleindes nie. Ons moet ook vra, waarom gaan die weermag nou terug oor wat die doel van die ontplooide eenheid is, en ontken sy opleiding in nie-dodelike wapens iets te doen met sy binnelandse missie? (Eintlik is daar 'n kort hoofstroomverslag van Larry Shaughnessy, 'n vervaardiger van die Pentagon in CNN, wat op 3 Oktober 'n verslag gedoen het. gaan hier na die artikel.)
Ekonomiese ineenstorting verhoog sosiale spanning
Die derde ontwikkeling wat ons verkiesingscenario beïnvloed, is natuurlik die finansiële en ekonomiese ineenstorting wat Oktober vir ons meegebring het. Is dit die gevreesde 'Oktober -verrassing '? Die val van Wall Street, en die krediet- en behuisingskrisisse met die groeiende lyste van korporasies wat duisende mense afdank, met afskermings en pensioene wat die Amerikaanse droom in 'n nagmerrie verander, dra by tot die historiese oomblik wat hierdie land deurmaak , en help om die sosiale spanning en angs op te skerp. Hoe beïnvloed dit die vreedsame oordrag van mag? As die ineenstorting mense sonder huise of werk die strate in die straat gooi, sal iets kraak. Die sosiale weefsel sal skeur en sosiale ontevredenheid sal uitgespreek word.
Ten spyte van hierdie verwikkelinge, het Amerika sterk instellings, wat dit nie sal doen nie, wat enige beëindiging van tydelike al dan nie – van die burgerlike regering sal weerstaan. Eerstens het dit die ander takke van die regering en die kongres en die Hooggeregshof wat 'n militêre afsluiting van die Amerikaanse samelewing in die weg kan staan. Boonop is dit baie belangrik dat ons 'n vrye pers het wat ons vryhede en lewenswyse beskerm.
Daar is geen manier waarop George Bush en die neo-nadele hul wil aan ons kan afdwing en 'n polisiestaat kan stig nie. Dit sal net nie gebeur nie. As dit die geval was, sou ons bondgenote en die internasionale nasie -gemeenskap dit ten sterkste veroordeel. Sommige boikot selfs Amerikaanse goedere en krediet. Ons sou die Paria van die wêreld word.
Miljoene stem vir Obama – die veiligheidswaarde
Nie net dit nie, en kyk ook na die groot aantal mense wat by die byeenkoms van 100 000 in St. Louis, 75 000 in Kansas City en#8211, almal onlangs gekom het. En dink aan al die miljoene wat vir hom gaan stem. Dink aan die generaals, die admiraals, Colin Powell, die soldate, die polisiebeamptes, die regters, die aanklaers, en dink aan al die mense wat die versperrings van die burgerlike samelewing beman en wat die weermag bestuur wat vir Barack gaan stem. Obama. Buiten die instellings, het ons ook die mense wat hierdie instellings uitmaak wat Obama ondersteun, en dit is diegene wat die res van ons burgerlikes nie sal toelaat nie. Dit is vertroostende gedagtes. Die miljoene wat vir Obama stem, sal die veiligheidswaarde vir enige optog van die weermag op ons strate wees.
Dit is beter, want daar is 'n teen -neiging wat ongemaklike gedagtes veroorsaak.
Bush se Amerika in 'n fascistiese verskuiwing '
Die teenoorgestelde neiging is dat die Bush -administrasie besig was om al die stappe te neem wat die skrywer Naomi Wolf in haar tydige boek uiteengesit het, " The End of America ", stappe wat regimes wat oorskakel na fascisme, neem terwyl hulle hul samelewings afsluit: beperkings oor die pers, geheime gevangenisse, kriminalisering van meningsverskil, toesig, eksterne dreigemente, ondergrawing van die wet, ens. (Sien ons resensie van haar boek " The End of America " hier. Gaan hier vir haar webwerf MyAmericaProject.com en video.)
Dit is die administrasie wat die Amerikaanse volk bedrieg het toe dit die oorlogsmasjien na Irak gestuur het. Massavernietigingswapens het die Tonkin -golf van hierdie generasie geword. Albei was leuens om die Amerikaanse volk oorloë te ondersteun. Dit was die mense wat beplan het om al die Amerikaanse prokureurs -generaals regoor die land te ontslaan en hul kantore te voorsien van getroue voetsoldate van die neocon -agenda. Presies wat wou hulle met hierdie prokureur -generaals doen? Dit is slegs 'n paar van die basiese dinge wat hierdie administrasie gedoen het. Dit is nie die plek om deur elkeen van die stappe te gaan nie, maar as u die punte van Wolf 's verstaan ​​en in wese saamstem, is Bush 's America goed op pad om dit te voltooi, alhoewel u dit nog nie voltooi het nie, dan is u stem saam met haar dat Amerika nou op die punt staan ​​wat sy 'n fascistiese verskuiwing noem. ' (As u haar nie gelees het nie en nie met haar uitgangspunt kan saamstem nie, stel ek voor dat u na haar boek/ video kyk.)
Dit is opwindende en gevaarlike tye. Terwyl ons op die rand staan ​​van 'n nuwe era van liberalisme met Obama as kaptein van die staatsskip, kan ons heel moontlik aan die rand van 'n Bush-geïnspireerde fascistiese verskuiwing stukkend wees. Obama kan 'n nuwe era van humanitarisme inlui waar progressiewe en vryhede floreer. (Progressiewe en radikale vaar baie beter onder liberale regimes as onder repressiewe.)
Maar as ons oor ons skouer kyk, sien ons 'n lelike scenario en 'n werklikheid wat ons moet erken bestaan. George Bush en sy neo-nadele bestuur steeds die land. Hulle verslag oor die groot verantwoordelikhede van oorlogvoering en die vreedsame oordrag van mag is een van die ergste in die geskiedenis. Hulle het alle geloofwaardigheid verloor en dit lyk asof hulle binnekort uit die kantoor gevee sal word.
Sal hulle rustig en stil gaan? Die slegte nuus is dat hierdie neo-nadele van die begin af 'n baie meer permanente teenwoordigheid in die Amerikaanse politieke landskap beplan het as hulle kyk na alles wat hulle bereik en ongedaan gemaak het. die afgelope agt jaar. Dit is soos die Amerikaanse ambassade in Bagdad, gebou om 'n lang tyd te hou.
Gaan hulle hul mag prysgee?
Daar is baie ontstellende faktore rondom ons. Ons moet waaksaam en bereid wees om op te tree indien nodig, as die laaste spore van ons demokrasie voor ons oë afloop. Dit is heel moontlik die tyd om gebeurlikheidsplanne te maak.
Ten spyte van dit alles, is daar baie meer van ons as hulle, en hierdie faktor alleen kan die beslissende en reddende element wees in die opwindende en gevaarlike verkiesingscenario wat ons nou in die gesig staar. Ons moet ons oë en ore oop hou. Die geskiedenis is op ons. Uiteindelik is dit ons taak om 'n vreedsame magsoordrag te verseker, tensy die verkiesing gesteel word, en dan is alle weddenskappe af.
Vorige bestrede verkiesings is opgelos op maniere wat moontlik nie nou werk nie, sê die historikus van Stanford
'N Bereidwilligheid om toe te gee en 'n kompromie aan te gaan, het gehelp om geskille oor vorige verkiesings op te los, maar hierdie opsie is moontlik nie vanjaar beskikbaar nie, sê die historikus van Stanford, Jonathan Gienapp.
Hierdie jaar, terwyl kiesers in die Verenigde State begin stem, hang die werklike vooruitsig van 'n bestrede verkiesing oor die presidensiële wedloop. Anders as sy moderne voorgangers, wat ingestem het om die uitslag van die verkiesing te aanvaar, het president Donald Trump herhaaldelik gesê dat hy dit nie mag doen nie. Sy kommentaar het baie mense laat wonder wat sal gebeur in die geval van 'n sterk betwiste verkiesing en of een van ons land se demokratiese pilare, die vreedsame oordrag van mag, kan val.
Jonathan Gienapp (Beeldkrediet: Elizabeth Hoard Photography)
'Baie het beweer dat niks meer noodsaaklik is vir ons demokrasie as die vreedsame oordrag van mag nie. Demokrasieë put krag uit hierdie fundamentele praktyk - as die een kant verloor, erken dit 'n nederlaag en legitimeer dit die wenkant, 'sê Jonathan Gienapp, assistent -professor in geskiedenis aan die Skool vir Geesteswetenskappe.
"As ons ooit gedwing word om die weiering van een party te verduur om die mag vreedsaam aan hul mededinger oor te dra, is dit moeilik om te glo dat so 'n gebeurtenis geen blywende skade sal aanrig nie," voeg Gienapp by, 'n geleerde van die vroeë Amerikaanse republiek en die politieke kultuur wat ons begrip van ons Grondwet gevorm het. 'Om hierdie redes en vele ander is dit begryplik waarom soveel Amerikaners so versigtig is vir wat die komende maande kan inhou.'
Ons het met Gienapp gesels, wat ons lesse gedeel het oor omstrede verkiesings uit ons geskiedenis en ons Grondwet en bespreek het wat die gevolge van 'n nuwe betwiste verkiesing vir ons land en demokrasie sou wees.
Hoe sou u die geskiedenis van bestrede verkiesings in hierdie land beskryf?
Gelukkig het ons nie baie omstrede presidentsverkiesings gehad nie, en dié wat ons gehad het, is opgelos sonder om tot bloedvergieting te gaan. Afgesien van die aanloop tot die Amerikaanse burgeroorlog (duidelik 'n groot voorbehoud), het Amerikaners nog altyd daarin geslaag om van die een presidentskap na die volgende te beweeg sonder dat die grondwetlike stelsel onderbreek het. Daar was tye dat dit onseker was, mees onlangs in 2000, toe die Hooggeregshof in wese gedwing was om 'n wenner te verklaar, maar dit het ook in 1800 en 1876 plaasgevind.
Maar elke keer as 'n spesifieke kandidaat die amp van die presidensie ontvang, is die uitslag aanvaar. Ons het nog nooit in die nagmerriescenario gestaan ​​dat twee verskillende individue beweer dat hulle president is nie.
Wat kan 2020 anders maak?
Wat hierdie jaar baie anders kan maak, is dat een van die twee groot party-kandidate aangedui het dat hy nie die uitslae mag aanvaar as hy verloor nie. Ons staan ​​moontlik voor 'n scenario waar een kandidaat in 'n redelike mate gewen het, maar die sittende president weier om die wedloop toe te staan, met verwysing na wydverspreide bedrog en ongerymdhede. Afhangende van wat ander doen, kan dit die land in 'n krisis dompel en spanning op staatsamptenare, die kongres en moontlik die howe plaas. Die situasie sou nuut wees.
Terselfdertyd, as daar vanjaar 'n omstrede verkiesing is, is daar waarskynlik ooreenkomste met vorige geskille. As die stemming in sekere state naby is, sal daar waarskynlik herroepings en verhooroproepe wees. Dit kan, soos in 2000, in die Hooggeregshof beland. Gegewe wydverspreide kiesersonderdrukking, sal daar ook woede wees dat die stembriewe as geldig geag word 'n onakkurate voorstelling van die wettige demokratiese wil is.
Watter grondwetlike voorsorgmaatreëls, indien enige, bestaan ​​om 'n vreedsame oorgang van mag te verseker?
Ons het instellings wat 'n beroep kan doen op geskille of onwettige magsoortredings ontken, maar die voorsorgmaatreëls wat sake sal beslis, is meer polities as grondwetlik. Dit kan die verkose politieke leiers, net soos in 1876-77, toekom om 'n kompromis te bereik. Of, indien nodig, sal die mense hul fundamentele reg moet uitoefen om bymekaar te kom en te protesteer in 'n poging om tot 'n oplossing te kom.
Die naaste wat die land aan die grondwetlike krans gekom het, was in 1876 toe die Republikein Rutherford B. Hayes en die demokraat Samuel Tilden om die presidentskap geveg het. Tilden het die gewilde stem gewen en slegs een van die drie oorblywende state (Florida, Suid -Carolina of Louisiana) nodig om 'n meerderheid van die kiesstemme te behaal. In elke staat het die opgrawingsborde wat deur Republikein beheer is, egter die telling gemanipuleer.
Daardie verkiesing het die gebrek wat nog in die Grondwet bestaan, blootgelê: Die Grondwet swyg nie oor wat hulle moet doen as state teenstrydige sertifikate van verkiesingsstemme na die Kongres stuur nie.
Die Grondwet bepaal dat die president van die senaat, in die teenwoordigheid van die senaat en die huis van verteenwoordigers, alle sertifikate sal open en die stemme word dan getel. " Let op die passiewe stem. Wie tel eintlik? Ons uiteenlopende kiesstelsel, wat onduidelik is oor wie die bevoegdheid het om die kiesstemme wat die state aan die kongres gestuur het, te tel, is nog nooit voldoende stres getoets nie. Dieselfde kan gesê word oor ons Grondwet se vermoë om een ​​party se weiering om mag oor te dra, te hanteer. As dit gebeur, is ons op 'n onbekende gebied.
Watter rol het die kompromie tussen die twee partye gespeel in die oplossing van die cliffhanger van 1876?
In 1876 beweer die Republikeine dat die president van die Senaat ('n Republikein) die reg het om die kiesstemme te tel wat die Demokrate beweer het dat die Huis van Verteenwoordigers (onder beheer van die Demokrate) in daardie geval moet tel, omdat die Huis uiteindelik verkiesings besluit waarin geen kandidaat 'n meerderheid van die kiesstemme ontvang nie.
Gematigdes in elke party het gewerk tot 'n kompromie, en het uiteindelik ingestem om 'n spesiale verkiesingskommissie op te stel wat uit 15 lede (vyf senatore, vyf verteenwoordigers en vyf hooggeregshofregters) sal bestaan. Onverwags het die Republikeine 'n meerderheid in die kommissie gekry (een van die regters wat die Demokrate aanvaar het, sou self uit die oorweging geneem word). Met 'n 8-7 Republikeinse meerderheid het die Kommissie al die betwiste kiesstemme aan Hayes toegeken.
Voordat die kommissie selfs sy werk voltooi het, het die Demokrate in die Huis die gevoel dat die kommissie onregverdig was, beweer dat hulle in werklikheid sou besluit oor die finale telling. Dit het gelei tot 'n laaste reeks onderhandelinge tussen Demokrate en Republikeine en 'n finale resolusie sedert die kompromie van 1877 genoem is.
Demokrate het belowe om die kommissie se uitspraak te respekteer, waardeur Hayes president kon word, terwyl Republikeine ingestem het om die oorblywende federale troepe uit die Suide te onttrek, wat daar was sedert die einde van die Burgeroorlog om Heropbou af te dwing. Die kompromie het wit suidelike inwoners in staat gestel om die beheer in die suide ten volle te herstel en die mag te benut om Afro -Amerikaners van hul politieke en burgerregte te ontneem.
Dit was die naaste wat die land ooit gekom het om twee presidente, of glad nie 'n president nie, op die inhuldigingsdag te kom. Ons kan troos dat koeler koppe die oorhand gekry het, maar die besluit van die kommissie is slegs gerespekteer omdat een party bereid was om die presidentskap toe te ken in ruil vir 'n bedingingsbrief wat volgens hulle van gelyke, indien nie groter waarde was nie: die einde van heropbou en die herstel van die blanke heerskappy in die Suide.
In meer onlangse geskiedenis, die bestrede verkiesing van Bush v.Gore is deur die Hooggeregshof beslis. Wat kan die rol van die Hooggeregshof hierdie keer wees?
As die verkiesing vanjaar betwis word en die Hooggeregshof dit uiteindelik beoordeel soos in 2000, is dit moeilik om te glo dat die uitslag so geredelik aanvaar sal word. Gegewe die huidige diepte van wantroue aan elke kant van die partydige kloof en hoe gepolitiseer die benoemingsproses van die Hooggeregshof in die afgelope vyf jaar is, sal dit vir die Hof moeilik wees om homself te beweer sonder om sy standpunt in te boet.
'N Beduidende deel van die publiek kan eenvoudig weier om hul besluit te aanvaar. Bush v.Gore het die Hof in die oë van baie gerespekteerde waarnemers beskadig. Dit is moeilik om te glo dat 'n soortgelyke besluit hierdie keer nie die gevoel van krisis sou vererger nie.
Watter riglyne gee die Grondwet wat nuttig kan wees as ons deur 'n moontlik nuwe landskap na die verkiesing navigeer?
Een les wat die Grondwet bevat, is dat ons grondwetlike stelsel net so goed en sterk is as ons verbintenis tot sy dieper ideale. As ons instellings vrot is, as ons norme verbreek word, as ons ons gevoel van demokratiese toewyding laat vaar, maak dit nie veel saak wat die Grondwet spesifiseer of watter presedente dit blykbaar tot stand gebring het nie.
Amerikaners eerbiedig dikwels die Grondwet uit 'n wanopvatting van die begeerte om vasbeslote reëls op te spoor wat ons finale antwoorde kan gee op diep omstrede vrae. Maar wat ons moet eerbiedig, is ons langdurige vermoë om binne die raamwerk van die Grondwet te werk om ons republiek in stand te hou. Die Grondwet is nie 'n ding buite ons wat ons van onsself kan red nie; dit is net so goed of nuttig as wat ons dit toelaat. As ons in 'n oomblik van ware krisis verkeer, sal ons die les miskien meer as ooit tevore moet waardeer.
Dateer u intekening op
Telefoon: (650) 723-2558
Meer Stanford -dekking
& copy2020 Stanford Universiteit. Stanford, Kalifornië 94305. (650) 723-2300.
Totsiens en Hallo: 'n Vredige oordrag van mag deur 'n skadu -regering
Kort voor die inhuldiging van president Barack Obama, agt jaar gelede, het ons begin met hierdie eksperiment, bekend as 'Shadow Government', en ons het begin met 'n blog met ingeligte kommentaar op Amerikaanse buitelandse beleid, 'n wonderlike toon, geloofwaardig van inhoud, enkelvoud in perspektief. Ons het 'n stal van bydraers bymekaargemaak wat beleidsposisies in 'n Republikeinse administrasie beklee het en 'n unieke invalshoek kon gee oor kommentaar oor die Obama -administrasie se nasionale veiligheidsbeleid: 'n "lojale opposisie" verenig deur liefde vir die land, ervaring in die beleidsvorming en Republikeinse getrouhede.
In ontwerp en ambisie het Shadow Government teruggekeer na 'n tyd waarin buitelandse beleid kragtig gedebatteer kon word, onder meer deur verskillende partydige lense, maar met 'n vermoede van welwillendheid aan beide kante. Ons wou bereid wees om Obama en sy span te prys as hulle reg was, en as hulle verkeerd was, wou ons seker wees dat ons kritiek 'n gesonde klomp empatie het. Empatie is 'n ondergewaardeerde deug in die hedendaagse politiek en veral politieke kommentaar. Dit beteken waardering vir die eienaardige beperkings wat op beleidmakers werk - beperkings wat dikwels geïgnoreer word deur ander deskundiges wat nie in soortgelyke posisies gedien het nie.
Kort voor die inhuldiging van president Barack Obama, agt jaar gelede, het ons begin met hierdie eksperiment, bekend as 'Shadow Government', en ons het begin met 'n blog met ingeligte kommentaar op Amerikaanse buitelandse beleid, 'n wonderlike toon, geloofwaardig van inhoud, enkelvoud in perspektief. Ons het 'n stal van bydraers bymekaargemaak wat beleidsposisies in 'n Republikeinse administrasie beklee het en 'n unieke invalshoek vir kommentaar oor die Obama -administrasie se nasionale veiligheidsbeleid kon gee: 'n "lojale opposisie" verenig deur liefde vir die land, ervaring in die beleidsvorming en Republikeinse getrouhede.
Die pos "A Proud Moment for America", een van ons (Peter) wat vir die inhuldigingsdag 2009 geskryf is, weerspieël die perspektief. Dit is die moeite werd om breedvoerig aan te haal:
My dominante gevoel is trots in hierdie land - trots dat ons die magtigste amp op aarde vreedsaam kan oordra, en trots dat die nuwe president 'n Amerikaanse suksesverhaal is, wie se sukses 'n hoeksteen is vir die stryd wat die stigting van die Republikeinse Party was. (Ek is ook trots op die werk wat in die Bush -administrasie gedoen is om die oorgang te bestuur en die nuwe span voor te berei op die wonderlike uitdagings, miskien is dit 'n pos vir 'n ander dag, maar vandag is Obama se dag en ons moet op hom fokus .)
Om onder die trots uit te kyk, is nog 'n gevoel: hoop. Ek praat nie van die maanpie -hoop wat Obama tot sy amp gedryf het nie. Ek praat ook nie van die hoop dat Obama al die probleme waarmee ons te kampe het, kan oplos nie, laat staan ​​my gas en verband.
Die hoop wat ek voel, handel eerder oor die geleentheid van Obama om die dekking van partydige politiek te verander, ten minste in soverre dit betrekking het op nasionale veiligheid. Teen die middag is die verantwoordelikheid vir die beskerming van Amerika by die Demokratiese Party. Om seker te wees, is Republikeine verplig om opbouend te wees vanuit hul setels in die lojale opposisie. Maar die geld stop nou by president Obama en die kongres se leierskap.
Kenners het vandag vergelyk met baie ander presidensiële inhuldigings - Lincoln, FDR, Kennedy - maar in nasionale veiligheid is die belangrikste parallel Eisenhower s'n in 1953, toe Republikeine die beheer oor die Withuis en die kongres teruggee. Deur dit te doen, het hulle die Koue Oorlog werklik 'n tweeledige verantwoordelikheid gemaak. Ek glo dat ons die Koue Oorlog gewen het, hoofsaaklik omdat ons ons pogings oor die hele administrasie en oor partye kon volhou.
Vandag is die dag waarop ons dieselfde doen met die stryd teen die gewelddadige ekstremiste wat ons op 9/11 aangeval het en met die militêre gevegte wat steeds in Irak, Afghanistan en elders gevoer word. Of ons ons huidige en koue oorlog wen of nie, hang af van of ons die verantwoordelikheid vir die stryd op dieselfde manier kan deel tussen administrasies en partye.
President Obama is die enigste man met die grootste verantwoordelikheid vir sukses of mislukking in hierdie groter onderneming. Ek is trots om hom my president te noem. Ek hoop hy slaag.
Hoe anders was die wêreld in Januarie 2009. In vergelyking met die probleme van die huidige tyd, lyk 2009 op baie maniere 'n halcyon -tyd, selfs al was dit nie op die oomblik nie. Om seker te wees dat daar toe baie uitdagings was. Ons nasie en 'n groot deel van die wêreld het die dieptes van die finansiële krisis in die wiele gery en die polities duur pogings wat laat in die herfs van 2008 gedoen is om 'n nog erger krisis te voorkom, het eers vrugte afgewerp. Alhoewel Al Qaeda baie aan die gang was en 'n ligte skaduwee van wat dit was, het Osama bin Laden nog geleef en was die hoofstuk baie oop. Ons het pas 'n ernstige krisis in die Amerikaanse en Russiese betrekkinge deurstaan, maar met die baie onbevredigende uitkoms van Rusland wat Abchazië en Suid-Ossetië beset het en die mees ambisieuse planne vir die uitbreiding van die NAVO as onwerkbaar beskou. Kernverspreiding was 'n groeiende probleem, met Noord -Korea in besit van 'n klein aantal kerntoestelle en Iran het sy eie kernambisies nagestreef in weerwil van die sanksies en multilaterale diplomatieke koalisie daarteen. Afghanistan was in 'n benarde toestand, alhoewel met 'n belangrike instrument van staatskaping, die oplewing, wat nog beskikbaar is om in die teater te ontplooi. En die strategiese vennootskap met Indië en die strategiese dialoog in China was belowend, maar het minder as hul volle belofte gelewer.
Wat opvallend is oor 2017, is dat baie van die probleme vandag nog by ons is, al is dit in 'n ander en dikwels erger vorm. Al -Kaïda is verduister deur die Islamitiese Staat, wat nie in 2009 bestaan ​​het nie. Die kern- en missielprogramme van Noord -Korea was minder gevorderd en minder bedreigend as tans. Oekraïne was 'n veilige en onafhanklike land. Libië en Sirië was ongeskonde nasies. Irak was stabiel en het geleidelike vordering gemaak na vrede en politieke versoening. Iran het gesukkel onder die gewig van multilaterale sanksies en internasionale verstrooiing. Die Suid -Chinese See het nog geen kunsmatige eilande gehad wat Chinese militêre installasies huisves nie. Die Europese Unie was ongeskonde, en Amerika het positiewe betrekkinge met ons Europese bondgenote geniet.
Ons hoef nie al die maniere waarop die wêreld vandag anders is as 2009 te noem nie, en dikwels nie ten goede nie. Ons slim lesers weet dit reeds. Ons beskeie hoop is dat ons gesamentlike stem, en miskien ook 'n paar van ons individuele poste, op een of ander manier gehelp het om beleid in 'n beter rigting te stoot, of ten minste te verhoed dat gebeurtenisse erger word as wat dit was. Intussen hoop ons dat die argief van poste wat ons agterlaat, wat 'n paar boekvolumes kan vul en beskikbaar sal bly, van belang sal wees vir toekomstige geleerdes en beleidmakers wat 'n blik wil hê op wat Republikeine dink en sê oor die vele gevolglike nasionale veiligheidskwessies tydens die Obama -presidentskap.
As ek terugkyk op die afgelope agt jaar van ons eksperiment in Shadow Government, val 'n paar insigte en indrukke op:
1. Dit is moontlik om 'n kragtige kritikus te wees sonder om tweeparty op te offer.
2. Beleidmakers, selfs op senior vlakke, maak tyd om kommentaar van buite te lees.
3. Dikwels sal beleidmakers aan weerskante van die paadjie meer met mekaar saamstem as wat hulle met akademiese kritici (ongeag partydige affiliasie) saamstem wat argumente voorhou wat die beleidsrealiteite ignoreer.
4. Wat ons juig, kan net so belangrik wees as wat ons kritiseer.
5. In die vroeë dae sal die administrasie 'n retoriek van verandering aanhef, maar neig na 'n beleid van kontinuïteit teen die einde van agt jaar; die een- of tweegraadse vektorverskuiwing, as dit volgehou word, kan beteken dat beleid en uitkomste eindig op 'n heel ander plek.
6. Bush-afwyking-sindroom-die patologie wat 'n gebalanseerde en afgemete evaluering van sy rekord verhoed-beïnvloed steeds kommentaar op buitelandse beleid
Maar miskien is die dominante les op Inauguration Day 2017 die een wat deur hierdie eenvoudige feit geïllustreer word: Dit sou skokkend wees vir iemand wat Donald Trump in die verkiesing gekant het om 'n stuk oor die inkomende president vandag te skryf in die trant van wat ons oor Obama geskryf het 2009. Na agt jaar oorhandig Obama 'n Amerika wat nog bitterder verdeeld is as die een wat hy geërf het, aan sy opvolger. Ons moet almal weer leer hoe om oor beleid te debatteer en daaroor te verskil, sonder om die stof te skeur van wat ons bymekaar hou.
Aangaande ons bymekaar te hou, bly ons Chris Brose ewig dankbaar dat hy eers Shadow Government voorgestel en geloods het, en vir Susan Glasser dat sy die visie ondersteun en glo, en die risiko loop om 'n prominente platform te bied aan ons vrolike Bush -administrasie. alumni. Chris en Susan was nie net by ons skepping nie, hulle was ook die skeppers. Ons is eweneens baie dankbaar vir David Rothkopf, Ben Pauker, en hul uiters bekwame personeellede in die verlede en hede, wat ons aan die gang gehou het, ons eerlik gehou het en ons vertroue gebly het toe ons hul geduld beproef en hul handelsmerk getoets het. Ons bedank 'n spesiale dankie aan ons lesers. U belangstelling en vraag het ons in die sak gehou, u deurdagte terugvoer het ons verbeter en u waardering het ons gemotiveer.
Natuurlik is ons veral dankbaar vir die vele bydraers van die Shadow Government wat die ware talent was terwyl ons twee net rondbeweeg en voorgegee het dat hulle in beheer was.
Terwyl ons land 'n nuwe Republikeinse president inhuldig, verskuif die mantel van lojale opposisie natuurlik na die Demokratiese Party. En daarom is dit gepas dat namate die Trump -administrasie die uitvoerende gesag oorneem, ons op sy beurt die stuur van Shadow Government aan ons vriende van die ander kant van die gang oorhandig. Volgende week begin Shadow Government weer met nuwe mede-redakteurs met 'n indrukwekkende rekord van staatsdiens tussen hulle. Ons is vol vertroue dat hulle 'n ewe indrukwekkende stal van bydraers sal saamstel en dat die skadu-regering 'n noodsaaklike bestemming vir alle ernstige waarnemers van die buitelandse beleid sal bly. Ons is vol vertroue dat die nuwe span sal voortgaan in die beste tradisie van die regering om kundige kommentaar te lewer vanuit die unieke perspektief van onlangse beleidmakers, en te dien as die stem van die getroue opposisie van die party sonder krag. Ons is ook vol vertroue dat hulle die foute, tekortkominge en misstappe wat ons tydens ons tyd as mede-redakteur gemaak het, sal vermy en die skadu-regering op innoverende maniere sal verbeter.
Vir ons toegewyde lesers en ons ewe toegewyde afvalliges, moenie bang wees nie, ons afstanddoening van die skadu -regering aan die demokrate beteken nie dat ons die Republikeinse megafoon van buitelandse beleid prysgee nie. Maandag maak ons ​​'n nuwe kanaal hier op ForeignPolicy.com bekend: "Olifante in die kamer."
'Olifante' - die afkortingstitel voel alreeds onvermydelik - sal baie van die eienskappe behou wat ons lesers by Shadow Government geniet het, naamlik ingeligte kommentaar oor buitelandse en verdedigingsbeleid vanuit 'n Republikeinse perspektief. Ons sal volgende week meer te sê hê oor die manifes en missie van die nuwe blog tydens ons debuut.
Fotokrediet: SAUL LOEB/AFP/Getty Images
Peter D. Feaver is professor in politieke wetenskap en openbare beleid aan die Duke University, waar hy die program in American Grand Strategy bestuur.
Sal Inboden is die uitvoerende direkteur van die William P. Clements, Jr. Center for History, Strategy, and Statecraft aan die Universiteit van Texas-Austin. Hy dien ook as medeprofessor aan die LBJ School of Public Affairs en as 'n vooraanstaande geleerde by die Robert S. Strauss Sentrum vir Internasionale Veiligheid en Regte.
oor Trumpisme en die naskokke daarvan
Die kontemporêre kuns om te lieg
'N Trump -fout of 'n fundamentele fout in die Amerikaanse demokrasie
Fragmente uit 'n stukkende spieël
Die rakleeftyd van demokrasieë
'N Onderhoud met George Blecher oor Amerikaanse politiek in die tyd van Trump
Die huidige nar van narre
Die grapjas, die slenter en die grapmaker
Die idee dat Trump op een of ander manier met die plegtige plig voor hom oorkom sou word en op enige manier 'n morele mens sou word, was so naïef dat dit my hart breek. Miskien was dit 'n manier om onsself sielkundig te verdedig, solank ons ​​kon, teen die komende katastrofe.
Ons het gekyk hoe Trump immigrantkinders in hokke pak, waar hulle siek word en troosloos huil oor hul ouers. Ons het geluister hoe Trump haarbehandelde middels vir COVID-19 voorstel terwyl ons groot, maskerlose byeenkomste gehou het en daarop aangedring het dat al die aanbevelings vir openbare gesondheid onbedagsaam was.
Wat Woensdag gebeur het, was onvermydelik en het tot dusver tot minstens vyf sterftes gelei, waarvan een 'n polisiebeampte in die Capitol was wat deur die MAGA -opstandelinge geslaan is. Daar is 'n video wat op Twitter versprei word, wat blykbaar 'n tentparty na die tydren toon waar Trump en sy bondgenote partytjie hou terwyl die oproeriges die kongres binnedring: vergelyk dit nou met die president se eie weergawe van sy optrede.
Die poging om die verkiesing in 2020 met 'n stortvloed leuens omver te werp en deur 'n gewapende, woedende en gewelddadige skare byeen te kom om die kongres binne te val, lyk so voorspelbaar. Waarom het ons ons al jare lank nie hierop voorberei nie?
Ons is 'n getraumatiseerde, maar uiteindelik 'n wyser nasie. Na vier jaar van leuens en dreigemente, het Twitter, Facebook en Instagram Donald Trump se rekeninge in die middel van die opstand gesluit sodat hy nie meer kon kommunikeer met die misdadigers wat deur die kongres rondloop nie. Twitter het hom herstel, die ander sal dit eers doen as hy nie sy amp is nie.
Gister is aktief gedebatteer oor die vraag hoe om Trump onmiddellik te verwyder. Simon en Schuster het die boekkontrak van die aansteller Josh Hawley gekanselleer, wat hom sal dwing om wat waarskynlik sy veldtogboek is, met 'n regse pers, eerder as 'n hoofstroom, te publiseer.
Maar wat van die res van hulle, die Republikeinse senatore en kongreslede wat die rit meegemaak het, wat ook die skare aangehits het deur te beweer dat die verkiesing gesteel is, iets waarvan hulle weet dat dit nie waar is nie? Wat doen ons omtrent hulle?
Soos Zachary Carter in die Huffington Post, hoewel die meeste Republikeine 'nie fakkeldraende fasciste is nie' (is dit nou ons standaard?), was feitlik alle Republikeine bereid om met die Trump-trein te ry tot 'n paar weke, of selfs dae gelede. Selfs dan verhef te min hul stem.
Hierdie afgryslike aanval op die regering is net soveel as Trump se skuld. Soos Carter skryf:
Ons het meer as vier jaar bewyse wat onthul wat Trump is en wie sy idees aantrek; niemand in die Amerikaanse politiek is verward oor die gevaar wat hy vir demokrasie verteenwoordig nie. Die opgehoopte bewyse sluit in 'n moorddadige Charlottesville, Virginia, neo-Nazi-oproer in 2017, en 'n uitroep na 'n fascistiese straatbende uit die presidensiële debat verlede herfs.
Die meerderheidsleier van die senaat, Mitch McConnell, wat Joe Biden vir vyf weke nadat die verkiesing besluit is, nie as president verkies het nie, het sy meerderheid verloor net ure voordat hy die bevel van die senaat geneem het om die kieskollege se stemme te tel. Skielik, ná vier jaar, was hy bekommerd oor demokrasie. 'As hierdie verkiesing omgekeer word deur blote bewerings van die verloorkant,' het McConnell sy kollegas gedoseer, 'sou ons demokrasie 'n doodspiraal binnegaan. Ons sou nooit weer sien dat die hele nasie die verkiesing aanvaar nie. '
Was McConnell uiteindelik bang? Hy moes gewees het. Die MAGA -skare was reeds op pad, gereed om alles in sy pad af te breek, insluitend Mitch McConnell, wat hulle verafsku. Terwyl hy in 'n bunker saamgedrom het terwyl die opstandelinge deur die hart van die regering getrek het, het McConnell uiteindelik verstaan ​​dat Donald Trump 'n politieke kryptoniet is en nog altyd was?
Nadat hy bygestaan ​​het toe Trump die Republikeinse party vernietig het (by wie se hoofkwartier, MAGA -opstandelinge bedagsaam een ​​van die verskeie bomme gelos het wat daardie dag ontlont is), kon McConnell nou geen manier hê om Josh Hawley, Ted Cruz en die ander presidensiële aspirante wat - teen sy uitdruklike voorskrifte - verklaar (sonder om dit vir 'n minuut te glo!) Dat hulle die verkiesing in 2020 sal omverwerp en die presidentskap aan Trump sal teruggee.
Van gister af het McConnell, wat meer as enigiemand by die Trump Train baat gevind het, niks en niemand beheer nie. Hy was 'n teiken, net soos die res van ons.
Die Proud Boys -optog vir Trump in Washington DC in Desember 2020. Foto deur Elvert Barnes via Wikimedia Commons.
So hier is ons. Trump se bondgenote in Washington plaas soveel afstand as moontlik tussen hulself en 'n president wat nou algemeen as mal en gevaarlik beskou word: vervoersekretaris Elaine Chao en sekretaris van onderwys, Betsy DeVos, het gister uit die kabinet bedank, net soos talle funksionarisse in die Withuis. Die konserwatiewe ekspert Ann Coulter het Trump (weer) onder die bus gegooi. Die konserwatiewe Wall Street Journal het gevra dat Trump moet bedank of aangekla word. USA Today het 'n hoofblad gepubliseer wat Donald Trump beskryf as 'verstandelik ongeskik' en 'in 'n fantasiewêreld leef.' Eerstejaars-demokratiese kongresvrou Cori Bush het wetgewing ingestel om huislede wat Trump se samesweringsteorie met hul stemme ondersteun, te verdryf.
En dit is net die begin, vriende.
Oor twaalf dae is vier jaar van nie weet watter verskriklike ding in Washington volgende gaan gebeur nie, verby. Niemand weet hoe ons daar sal uitkom nie. Ons kan net van een ding seker wees: dat geen Amerikaanse politikus ooit weer kan sê dat wat die demokrasie in die Verenigde State uniek maak, ons historiese en blywende verbintenis tot die vreedsame oordrag van mag is nie.
Ek hoop dit is die laaste ding wat Trump breek op pad by die deur uit. Maar ek glo nie dit sal wees nie.
Vorige omstrede verkiesings is opgelos op maniere wat moontlik nie nou werk nie
"As ons ooit gedwing word om die weiering van een party om die mag vreedsaam aan hul mededinger oor te dra, te verduur, is dit moeilik om te glo dat so 'n gebeurtenis geen blywende skade sal berokken nie," het Gienapp bygevoeg, 'n geleerde van die vroeë Amerikaanse republiek en die politieke kultuur wat ons begrip van ons Grondwet gevorm het. 'Om hierdie redes en vele ander is dit begryplik waarom soveel Amerikaners so versigtig is vir wat die komende maande kan inhou.'
Die Grondwet bepaal dat "die president van die senaat, in die teenwoordigheid van die senaat en die huis van verteenwoordigers, al die sertifikate open en die stemme word dan getel." Let op die passiewe stem. Wie tel eintlik? Ons uiteenlopende kiesstelsel, wat onduidelik is oor wie die bevoegdheid het om die kiesstemme wat die state aan die kongres gestuur het, te tel, is nog nooit voldoende stres getoets nie. Dieselfde kan gesê word oor die vermoë van ons Grondwet om die weiering van een party om mag oor te dra, te hanteer. As dit gebeur, is ons op 'n onbekende gebied.
Demokrate het belowe om die uitspraak van die kommissie te respekteer, waardeur Hayes president kon word, terwyl Republikeine ingestem het om die oorblywende federale troepe uit die Suide te onttrek, wat daar was sedert die einde van die Burgeroorlog om Heropbou af te dwing. Die kompromie het wit suidelike inwoners in staat gestel om die beheer in die suide ten volle te herstel en die mag te benut om Afro -Amerikaners van hul politieke en burgerregte te ontneem.
Dit was die naaste wat die land ooit gekom het om twee presidente, of glad nie 'n president nie, op die inhuldigingsdag te kom. Ons kan troos dat koeler koppe die oorhand gekry het, maar die besluit van die kommissie is slegs gerespekteer omdat een party bereid was om die presidensie toe te gee in ruil vir 'n bedingingsbrief wat hulle van gelyke, indien nie groter waarde beskou nie: die einde van heropbou en die herstel van wit heerskappy in die Suide.
Die gebruik van die term "presidensiële oorgang" om die tydperk tussen die verkiesing van 'n president en die aanvaarding van sy amp te beskryf, blyk eers in 1948 algemeen gebruik te word.  Die term "interregnum" is ook hierop toegepas periode van tyd.  Vir 'n groot deel van die Amerikaanse geskiedenis was dit baie minder ingewikkelde operasies en is dit uitgevoer sonder baie voorafbeplanning of selfs samewerking van die uittredende president.  Wetlik hoef 'n uitverkore president nie eers na die inhuldiging na die hoofstad te kom nie en hoef hy nie wesenlike beleids- of prosedurele besprekings met die uittredende administrasie te voer nie.
Eers in die vyftigerjare is baie aandag aan die idee van presidensiële oorgange gebring.  President Harry S. Truman het die weg gebaan vir moderne presidensiële oorgange deur aan te bied om intelligensie-inligtingsessies aan die kandidaat van die Republikeinse Party, Dwight D. Eisenhower, te bied en dan deur die uitverkore president Eisenhower na die Withuis te nooi na sy oorwinning in die 1952-verkiesing. Eisenhower, wat bedag was op 'n belediging wat Truman tydens die veldtog op hom gerig het ("Die generaal weet nie meer van politiek as wat 'n vark van Sondag weet nie."), Wou nie voor die verkiesing 'n direkte inligtingsessie van Truman ontvang nie.  Truman het ook federale agentskappe beveel om te help met die oorgang. Agt jaar later was John F. Kennedy besig met uitgebreide oorgangsbeplanning oor binnelandse en buitelandse beleidskwessies, maar ontmoet Eisenhower eers op 6 Desember 1960, vier weke na die verkiesing. 
Die Presidential Transition Act van 1963 (Pub.L. 88–277) het die meganismes ingestel om 'n ordelike en vreedsame oorgang van mag te vergemaklik,   en is verskeie kere gewysig: deur die Presidential Transitions Effectiveness Act of 1998 ( Pub.L. 100–398), die Wet op Presidensiële Oorgang van 2000 (Pub.L. 106–293 (teks) (pdf)), die Voorverkiesingswet op Presidensiële Oorgang van 2010 (Pub.L. 111–283 (teks ) (pdf)), die Wet op die verbetering van presidensiële oorgange van 2015 (Pub.L. 114–136 (teks) (pdf)) en die Presidential Transition Act van 2019.
Die Wet op Presidensiële Oorgang voor 2010 vir die verkiesing vereis dat die Algemene Dienste-administrasie potensiële presidensiële oorgangspanne kantoorruimte, fasiliteite, befondsing vir oorgangspersoneel en toegang tot regeringsdienste moet voorsien.    Byvoorbeeld, die besteding aan Mitt Romney se oorgangspan in 2012 sou $ 8,9 miljoen beloop, alle fondse wat deur die federale regering bewillig is. 
Die presidensiële oorgangswet van 2019 vereis dat die sittende president teen Junie van 'n verkiesingsjaar 'oorgangsrade' moet stig om 'n moontlike oorhandiging van mag moontlik te maak.   
Die oorgangsproses begin as vooraanstaande presidentskandidate 'n oorgangspan vorm om voorlopige planne te begin maak vir die bou van 'n administrasie en die presidentskap te aanvaar indien hulle verkies word. Dit kan op enige tydstip van die kandidaat se keuse plaasvind. In 2008 het die presidensiële veldtog van die genomineerde Demokratiese Party, Barack Obama, 'n paar maande voor die verkiesingsdag informeel begin beplan vir 'n moontlike presidensiële oorgang. Obama se oorgangspan, genaamd die 'Obama-Biden Transition Project', ontleed vorige oorgangspogings, die werking van federale regeringsagentskappe en watter prioriteitsposisies eers deur die inkomende administrasie gevul moes word.  In April 2012, voordat Mitt Romney die genomineerde van die Republikeinse Party geword het, het die presidensiële veldtog in Romney begin beplan vir 'n moontlike oorgang. Die oorgangspan van Romney het uitgebreide planne gemaak vir die oordrag van mag, genaamd die 'Romney Readiness Project', wat ook 'n wetgewende agenda vir die eerste 200 dae van 'n Romney -administrasie insluit.  
Tydens die presidensiële verkiesingsiklus van 2016 het Donald Trump in Mei begin om sy oorgangspan saam te stel, nadat hy die vermoedelike Republikeinse genomineerde geword het. Sy teenstander in die herfsveldtog, Hillary Clinton, het in hierdie opsig agterweë gebly en eers in Augustus 'n span gevorm, nadat sy die Demokratiese genomineerde geword het.  Belangrike aktiwiteite in hierdie voorverkiesingsfase sluit in: doelwitte opstel vir die byeenkoms en die organisering van die belangrikste personeel van die oorgangspan wat verantwoordelikhede onder die span toewys en hulpbronne en personeel toewys vir elke kernwerkstroom en die ontwikkeling van 'n algehele bestuurswerkplan om die span deur die hele oorgangsproses en vestig verhoudings met die Kongres, die uittredende administrasie, Algemene Dienste -administrasie, die Kantoor vir Regeringsetiek, die FBI en die Kantoor van Personeelbestuur om inligting uit te deel en om die proses vir die uitklaring van sekuriteit vir geselekteerde personeel te begin. 
Die GSA -administrateur bepaal amptelik die 'oënskynlike wenner' van 'n presidentsverkiesing. As dit nie die huidige president is nie, kan die wenner toegang verkry tot federale agentskappe en oorgangsfondse.  Om die regering se geld te bevry, moet die GSA-administrateur 'n 'vasstellingsbrief' uitreik waarin 'n nie-gevestigde kandidaat die 'oënskynlike wenner' van 'n verkiesing word. Die verklaring is die amptelike begin van die oorgang, waarsonder die oorgangspan van die wenkandidaat nie geregtig is op staatsfinansiering, veilige kantoorruimte, toerusting en toegang tot agentskappe nie.    Die reg op eienaarskap en vertroulikheid van e -posse en telefoonrekords wat deur die oorgangspan vervaardig word, is egter nie veilig teenoor die GSA en die regering nie. 
Daar is geen vaste reëls oor hoe die GSA die president verkies nie. Gewoonlik kan die GSA -hoof die besluit neem nadat betroubare nuusorganisasies die wenner verklaar het of na 'n toegewing deur die verloorder.  In die verklaring van die GSA -administrateur word ongeveer $ 9,9 miljoen aan oorgangsfondse vir salaris-, ondersteuning- en rekenaarstelsels vrygestel, sodat oorgangsbeamptes e -posadresse van die regering kan opstel en federale kantoorruimte kan ontvang en die oorgangspan kan laat werk met die Office of Government Ethics vereiste finansiële openbaarmaking en vorms van belangebotsing vir inkomende genomineerdes. 
Die werklike oorgangsfase begin onmiddellik na die presidentsverkiesing (met uitsluiting van enige verkiesingsgeskille) wanneer 'n sittende president nie herkies word nie of 'n tweede termyn sluit.In die geval van die Obama-Trump-oorgang, die dag na die verkiesing, 9 November 2016, het uittredende president Barack Obama 'n verklaring afgelê uit die Rose Garden van die Withuis waarin hy aangekondig het dat hy die vorige aand met ( oënskynlike verkiesingswenner) Donald Trump en nooi hom formeel uit na die Withuis vir besprekings om te verseker "dat daar 'n suksesvolle oorgang tussen ons presidente is." Obama het gesê dat hy sy personeel opdrag gegee het om 'die voorbeeld' van die administrasie van George W. Bush in 2008 te volg, wat volgens hom 'nie meer professioneel of genadiger kon gewees het om seker te maak dat ons 'n gladde oorgang kry nie'.  Hierdie fase van die proses duur tussen 72 en 78 dae en eindig op die inhuldigingsdag. Gedurende hierdie tyd moet die oorgangspan die instroming van veldtogpersoneel en ekstra personeel in die daaglikse bedrywighede hanteer en voorberei om die funksies van die regering oor te neem. Die belangrikste aktiwiteite in hierdie fase sluit in die bemanning van die kantoor van die president-gekose ontplooiingsagentskapspanne wat die bestuur en beleidsagenda en -programme van die uitverkore president opstel en die belangrikste talent identifiseer wat nodig is om die nuwe president se prioriteite uit te voer. 
Dit is die gewoonte dat kabinetsekretarisse en politieke aanstellings op hoë vlak hul bedanking aanbied op die inhuldigingsdag (20 Januarie) van 'n nuwe president. Daar word ook van die adjunk -sekretarisse verwag om hul bedanking af te lê, maar word gewoonlik versoek om in 'n waarnemende hoedanigheid aan te bly totdat die senaat die nuwe sekretaris bevestig. [ aanhaling nodig ]
Presidensiële oorgange bestaan ​​in die een of ander vorm sedert 1797, toe die uittredende president George Washington die presidentskap aan John Adams, wenner van die Amerikaanse presidentsverkiesing in 1796, oorgedra het. Ten spyte daarvan dat die meeste vlot verloop het, was baie stamperig en 'n paar het katastrofies geraak. 
Buchanan – Lincoln Edit
Tydens die oorgang van 1860–61 van James Buchanan na Abraham Lincoln (6 November 1860 tot 4 Maart 1861) het sewe state in Februarie afgeskei. Buchanan was van mening dat state nie die reg het om af te skei nie, maar dat dit ook onwettig was vir die federale regering om oorlog te voer om hulle te keer. Buchanan het die mag vreedsaam oorgedra aan Lincoln op 4 Maart 1861. Die Amerikaanse burgeroorlog het op 12 April 1861 begin, net 'n maand nadat Lincoln sy amp aangeneem het.
Grant – Hayes Edit
In die verkiesing van 1876 om Ulysses S. Grant op te volg, was daar geskille oor 20 verkiesingsstemme in vier state - genoeg om 'n meerderheid te waarborg vir óf Rutherford B. Hayes óf Samuel J. Tilden - saam met verskeie bewerings van verkiesingsbedrog. Dit het dit onduidelik gemaak wie die president se kantoor op die inhuldigingsdag sou inneem. Hierdie grondwetlike krisis is slegs twee dae voor die geskeduleerde inhuldiging opgelos deur die kompromie van 1877 waaronder federale troepe uit die suide onttrek is en die heropbou -era tot 'n einde gekom het.
Hoover – Roosevelt Edit
Die oorgang van 1932–33 (8 November 1932 tot 4 Maart 1933) van Herbert Hoover na Franklin D. Roosevelt was tydens die Groot Depressie.
Na die verkiesing het Roosevelt Hoover se versoeke vir 'n vergadering geweier om 'n gesamentlike program op te stel om die krisis te stop en beleggers te kalmeer, en beweer dat dit sy opsies sou beperk, en omdat dit "sou verseker dat Roosevelt die eed afgelê het te midde van so 'n atmosfeer van die krisis dat Hoover die mees gehate man in Amerika geword het ".  Gedurende hierdie tydperk het die Amerikaanse ekonomie gely nadat duisende banke misluk het.  Die verhouding tussen Hoover en Roosevelt was een van die mees gespanne tussen presidente: hoewel Hoover min te sê het oor sy opvolger, was daar min wat hy kon doen. Roosevelt sou egter vermoedelik - en wel - betrokke kon wees by verskeie beledigende amptelike dade wat op sy voorganger gemik was, van om hom uit die boodskaplys uit die Withuis te laat val tot Hoover se naam van die Hooverdam langs die grens van die Colorado -rivier geskrap word. amptelik tot 1947 slegs as Boulderdam bekend gestaan.
Clinton – Bush Edit
Die oorgang van 2000–01 van Bill Clinton na George W. Bush is met etlike weke verkort as gevolg van die herhalingskrisis in Florida wat geëindig het nadat die Hooggeregshof sy uitspraak in Bush v.Gore wat Bush die uitverkore president gemaak het.
As gevolg van die herhaalde pogings en die litigasie tussen Bush en sy presidensiële opponent Al Gore wat die verkiesing tot 12 Desember 2000 onbeslis gelaat het, was Bush se amptelike oorgang die kortste in die geskiedenis van die Verenigde State, op slegs 39 dae. 
Bush - Obama Edit
Die oorgang van 2008–09 van Bush na Barack Obama is as naadloos beskou, met Bush wat Obama se versoek toegestaan ​​het om die Kongres te vra om $ 350 miljard se reddingsfondse vir die bank vry te stel.  Aan die begin van sy intreerede het Obama Bush geprys "vir sy diens aan ons land, sowel as die vrygewigheid en samewerking wat hy tydens hierdie oorgang getoon het".  Die Withuis se webwerf is presies om 12:01 op 20 Januarie 2009 herontwerp en omgesny. Dit is deur sommige beskryf as 'n "nuwe inhuldigingstradisie wat deur die internet-tydperk ontstaan ​​het".  Boonop is die inligtingstelsel aan die Obama -administrasie verskaf sonder 'n enkele elektroniese rekord van die vorige administrasie. E -posse en foto's is nie net om 12:01 uit die omgewing verwyder nie, maar data -elemente soos telefoonnommers van individuele kantore en komende vergaderings vir senior personeel is ook verwyder.
Tog, teen April 2012, het die Bush -administrasie elektroniese rekords vir die presidensiële komponente in die uitvoerende kantoor van die president na die National Archives and Records Administration oorgedra. In hierdie rekords was meer as 80 terabyte data, meer as 200 miljoen e -posse en 4 miljoen foto's ingesluit. 
Obama - Trump Edit
Op die aand van 8 November 2016, die dag van die presidentsverkiesing, het uittredende president Barack Obama met die vermoedelike wenner, Donald Trump, gepraat en hom formeel na die Withuis uitgenooi vir 10 November vir besprekings om te verseker dat 'n suksesvolle oorgang tussen ons presidensies ".
Vroeg op 9 November het media verwag dat Trump genoeg stemme in die kieskollege sou kry om die presidentsverkiesing te wen, en die genomineerde van die Demokratiese Party, Hillary Clinton, het die verkiesing later die dag aan hom toegegee.  Ook op 9 November het die GSA-administrateur, Denise Turner Roth  die "bevestigingsbrief" uitgereik om Trump as uitverkore president amptelik aan te wys,  en die oorgangspan het kantoorruimte gekry en was ook in aanmerking vir staatsfinansiering vir personeel Ook op 9 November is Trump en Mike Pence, verkiesde vise-president, die volledige President's Daily Brief aangebied, met die eerste inligtingsessie op 15 November.   Die Trump-oorgangwebwerf is op 9 November bekendgestel.  ]
Die Trump-oorgangspan is gelei deur Mike Pence en het ses ondervoorsitters gehad: die voormalige oorgangshoof Chris Christie, Ben Carson, Newt Gingrich, Michael Flynn, Rudy Giuliani en Jeff Sessions. 
Trump – Biden Edit
Die huidige president, Donald Trump, het op verkiesingsdag, 3 November, voortydig die oorwinning in die presidensiële verkiesing geëis en geëis dat alle stemmetellings ophou. Die president beweer ook wydverspreide bedrog, korrupsie en ander wangedrag, en begin verskeie regsgedinge in verskeie state om te stop met tel, verwerping van stemme, die voorkoming van sertifisering van uitslae, behalwe ander remedies.  Trump het ongegrond beweer dat 2,7 miljoen stemme deur die digitale stemstelsel wat in sommige state gebruik word, 'uitgevee' is, en gesê dat stemme van hom na Joe Biden oorgeskakel is. Amptenare noem die verkiesing in 2020 die veiligste in die geskiedenis en amptenare uit al vyftig state weier bewerings van bedrog.  
Demokratiese presidentskandidaat Joe Biden word algemeen erken as die president wat verkies is op 7 November 2020.     Die GSA-administrateur, Emily Murphy, 'n aangestelde Trump, het aanvanklik geweier om die 'vasstelling' uit te reik 'n brief waarin Biden as die 'oënskynlike wenner' verklaar word, op grond daarvan dat die verkiesingsuitslag betwis word. Die verklaring sou die amptelike begin van die oorgang aandui: dit weerhou die Biden -oorgangspan volle geld, veilige kantoorruimte en toegang tot agentskappe.    (Na die presidentsverkiesing van 2016 het die waarnemende GSA -administrateur die volgende dag, op 9 November 2016, die "bevestigingsbrief" uitgereik. ) Biden is ook daagliks geklassifiseerde inligtingsessies oor nasionale veiligheid geweier .  Verder het die staatsdepartement toegang tot kommunikasie van buitelandse leiers geweier, sodat die Biden -span via ander nie -amptelike kanale kon kommunikeer.  Volgens CBS News, "het die staatsdepartement in die afgelope oorgange die logistiek van die oproepe vergemaklik en vertalingsdienste, moontlike gesprekspunte en selfs notas gelewer". 
Op 23 November het Murphy die bevestigingsbrief uitgereik waarin hy Biden as die 'oënskynlike wenner' genoem het, en vir hom geld beskikbaar gestel vir die oorgang, hoewel Trump nog nie toegegee het nie. 
Nadat pro-Trump-betogers op 6 Januarie 2021 die Amerikaanse Capitol binnegestorm het, het Trump 'n verklaring aangebied dat 'my fokus nou draai na 'n gladde, ordelike en naatlose oorgang van mag', hoewel hy steeds sy valse bewerings van wydverspreide bedrog en onreëlmatighede herhaal .
President Trump het nie die inhuldiging van Joe Biden bygewoon nie, wat hom die eerste president gemaak het om nie die inhuldiging van sy verkose opvolger by te woon nie, aangesien Andrew Johnson afwesig was by die eerste inhuldiging van Ulysses S. Grant in 1869. Vise -president Mike Pence het Joe wel bygewoon Biden se inhuldiging.  
Hoe John Adams 'n vreedsame oorgang van presidensiële mag bestuur het
President John Adams jaag die dagbreek uit Washington, DC, en vertrek die halfgeboude stad kort ná vieruur die oggend op Inauguration Day, 4 Maart 1801. Hy weet dat dit tyd is om te gaan. In 'n harde verkiesing wat die huidige Adams teen sy vriend, Thomas Jefferson, getref het, het die New England Federalist 'n vernederende en lewensveranderende nederlaag gely. Sy gewilde voorganger, George Washington, swaai maklik in 'n tweede termyn. Maar die spelreëls het verander: Adams het te kampe gehad met gewelddadige faksionalisme vanuit sy administrasie, 'n kwaai pers, hewige verkiesing en die uitbarsting van partypolitiek.
Vir baie was die rekord van Adams in die amp op sy beste omstrede, danksy die aanvaarding van die Wet op vreemdeling en sedisie wat die vryheid van spraak en die pers baie beperk het, asook 'n ongewilde benadering tot die beskerming van 'n erg gespanne vrede met die nuwe republiek in Frankryk. Terwyl Adams die somer van 1800 op sy plaas in Quincy, Massachusetts, deurgebring het en die hangende herfsverkiesing grotendeels geïgnoreer het, het die vurige politikus Alexander Hamilton en 'n nuut gemengde korps kampvegters na stemme getrek. Hulle waai uit oor stede en dorpe en steek politieke brande aan in die plaaslike pers wat in die state wat Adams nodig het om te wen, aansteek, en dit sou nie gebeur nie. Hy kyk van ver af en haat die veldtogtaktiek wat wortel skiet. As my administrasie nie deur die intrinsieke verdienste van my maatreëls verdedig kan word nie en deur my eie gesag, mag dit verdoem word, het hy laat in Augustus aan sy seun Thomas Boylston Adams geskryf. Die oudste Adams het sterk opinies oor verkiesings, ingelig deur sy noukeurige studie van klassieke republieke en die stigting van die Renaissance. Hy het gehoop dat hy bekend sou staan ​​as die 18de-eeuse ideaal van 'n belangelose staatsamptenaar, en die daaropvolgende harde verlies by die stembusse het een ding beteken: dra die mag vreedsaam oor aan 'n nuwe president, en beskerm sodoende die amp en die land wat hy gedien het.
Vir baie oë het die proses om 'n president te kies baie anders gelyk vanaf 1800. Vir die eerste keer het beide politieke partye, Adams ' Federalist Party en Jefferson's & Democrates-Republicans, koukusse gebruik om hul kandidate aan te wys. Adams en Charles Cotesworth Pinckney, 'n politikus in Suid -Carolina, het teen Jefferson en Aaron Burr, 'n voormalige senator in New York, 'n vierkant gekry. Gedurende die val het die twee kante in die pers met mekaar verstrengel geraak. Destyds kon meestal wit, manlike grondeienaars ouer as 21 jaar stem, en die gewilde stem het toenemend belangrik geword naas die optrede van presidentsverkiesers.
Die rol van kiesers was veel meer as net performatief. Presidentsverkiesers belowe oënskynlik om die belange van die state te verteenwoordig (dit wil sê die volksstem), maar die manier waarop kiesers self in 1800 gekies is, het verskil, en in sommige state het die wetgewers kiesers gekies wat van plan was om 'n openlik partydige uitkoms te bereik. Jefferson en die Demokratiese-Republikeine het die dubbelsinnigheid tot groot voordeel aangegryp deur die kiesers in hul guns te stapel en hul plaaslike agendas te kweek.
Vir baie het die keuse soos 'n ware vurk in die pad gevoel, aangesien die kandidate wyd uiteenlopend was oor die binnelandse en buitelandse beleid. Federalistiese bevoordeling vir Britse handel het sommige gelok, terwyl die demokraties-Republikeine se simpatie met Frankryk ook belowe het. Die belastingstelsel van die Federaliste, die handhawing van die Wet op vreemdelinge en sedisie, en 'n skeuring in partyleierskap was ook die sleutel. Die verkiesing het voortgegaan en op. Die stemming het in April begin en in Desember geëindig. Die uitslae onder die kiesers was knap: 64 stemme vir Pinckney, 65 vir Adams en 73 stukke vir Jefferson en Burr. Federaliste het hul gewone vestings in New England gevee, maar toe swaai New York na die Demokratiese Republikeine, net soos die tuisstaat van Pickney. Jou angs vir die kwessie van die verkiesing is teen hierdie tyd verdwyn. Hoe sterk is die gees van partytjie! Hoe beslissend en eenparig is dit nie! " gooi leë stembriewe uit. Hierdie stap het verseker dat Jefferson die minimum aantal state sou verseker wat nodig was om die presidentskap te wen. Met die demokratiese masjinerie ongeskonde, het wetgewers hulle tot verkiesingshervorming gewend.
Die verkiesing van 1800 het nie die idee bedink van 'n vreedsame oorgang van mag van een stel ideale na 'n ander nie, maar dit het die Verenigde State wel as 'n demokrasie in die geskiedenis gegraveer. Beide mans wat om die presidentskap wedywer, sou die versigtigheid van Plato geken het: Demokrasieë floreer op die rand van oligargie, en die uitvoerende mag word deur president óf koning gevolg deur hoe langer sy ampstermyn in tirannie verander. Wanneer het John Adams geweet sy presidentskap is verby, en wat het hy daaraan gedoen? In die mees tegniese sin het hy (ongemaklik) geleef met die dreigende verlies van mag vanaf Desember 1800, toe belangrike kiesstemme nie sy kant kon kry nie. Hy was nie gretig om vas te hou en na die volgende inhuldiging te kyk nie.
Sy familie ook nie. Vrou Abigail Adams, die mees betroubare adviseur van die president, dien dekades lank as sy kabinet vir een vrou. Haar siening van die Adams -administrasie soos dit in die geskiedenis vervaag het, bied geleerdes 'n nuwe blik op die magspolitiek van die tyd. Sy was deur die jare gasheer vir presidente, politieke teëstanders en buitelandse hooggeplaastes. Sy het gedurende die 1780's met Jefferson gekorrespondeer en gemeenskaplike ooreenkomste gevind oor politieke, kulturele en intellektuele aangeleenthede. Party -wedywering trek hulle nou uitmekaar. Abigail Adams gaan sit by haar laaste aandete saam met Thomas Jefferson in Januarie 1801, op 'n aand toe nie een van hulle weet of hy daarna as president of vise -president sal dien nie. Hulle het 'n vreemde gesprek gedeel. Jefferson was wanhoop van 'n partydige kongres en het bygevoeg dat hy meer eerlikheid en vryheid aan die een kant [die Demokraties-Republikeine] gevind het as aan die ander kant. " Abigail het teruggedruk , waarnemend dat, " Sommige is maar net Brutes, ander is here — maar partytjie Gees, is 'n blinde gees. "
Toe Jefferson later visvang vir 'n opmerking oor die politieke verlies van haar man, het Abigail verdwyn. Hulle lag 'n laggie. Privaat, het Abigail haar sombere siening van die komende administrasie van Jefferson met gewone eerlikheid gegee: Sy vooruitsig is nie 'n somersee nie. Net soos John, het sy begin pak huis toe.
Geskiedkundiges kan baie ingrypende lesse lees tydens die presidentsverkiesing van 1800. Dit is die rewolusie na die rewolusie. Dit dui op die geboorte van 'n partystelsel en die sigbare verval van die federalistiese mag. Dit toon 'n kritiese uitoefening van grondwetlike krag deur elke regeringstak, wat onder die loep geneem is en wat die brose demokrasie vir ewig verander het met sy drama, verkiesing en politieke partydigheid. Amerikaners sou nooit weer hul president op dieselfde manier kies nie. Dit is 'n verbasend onbeskaamde bakleiery tussen twee verouderde revolusionêre, hul lang vriendskap wat deur partypolitiek veroorsaak is.
Maar vir burgers soos Margaret Bayard Smith, die 18de-eeuse skrywer en politieke kommentator, het die dag van Jefferson se inhuldiging die duursaamheid van die Amerikaanse demokrasie beklemtoon. Smith is grootgemaak in 'n federalistiese huishouding en getroud met 'n demokraties-republikeinse koerantredakteur, en geniet die verskuiwing. Ek het vanoggend gesien hoe een van die interessantste tonele wat 'n gratis mense ooit kan aanskou, skryf sy aan haar skoonsuster. Die veranderings in die administrasie, wat in elke regering en in elke eeu die algemeenste tydperke van verwarring, skurk en bloedvergieting was, vind plaas in hierdie gelukkige land sonder enige afleiding of wanorde. " Vir Adams en Jefferson ook die dringende behoefte om die nuutste demokrasie te handhaaf en die vakbond te behou, het party -eise oorskry.
Die belangrikste betekenis van die verkiesing van 1800, soos Bayard Smith dit tereg geïdentifiseer het, was die vreedsame oordrag van mag tussen twee partye. Terwyl Adams in 1800 en 1801 deur persoonlike en professionele nederlae gesukkel het, met behulp van " middernag -afsprake " om 'n federalistiese regbank as sy nalatenskap te vorm, weerspieël die president dat die verkiesing van 1800 ongeveer meer as twee mans handel dryf, of weet wanneer om te laat gaan. 'N Verkiesing was eerder die beste spieël in die land. Kortom, die helfte van die nasie het homself binne 18 maande in die verlede ontleed en die ander sal hom binne 18 maande meer ontleed, en hy skryf aan Abigail op 15 November 1800, namate die verkiesingsiklus aanloop. Teen daardie tyd sal die Nasie homself in 'n glas sien as dit 'n oog het. Ek hoop dat dit geen rede sal hê om te veel te walg oor sy eie gesig nie. "
In sy laaste kyk in die presidensiële kantoor het Adams die uitdagings van Jefferson met unieke waardering opgeweeg. Toe het hy rustig die krag teruggegee na die plek waar dit met reg by die mense rus.
Dit is aangepas uit 'n opstel waarvoor geskryf is Perspektiewe, die nuusblad van die American Historical Association.
Redakteursnota, 8 Desember 2020: Hierdie verhaal is geredigeer om te verduidelik dat sommige state vroue, vrye swartes en ander Amerikaners wat nie aan die kriteria van manlike grondeienaars voldoen nie, toegelaat het.
Sedert Maart het Covid-19 die grootste deel van die wêreld in hul huise in kwarantyn vereis.Die meerderheid mense het amper vyf maande van die huis af gewerk. Dit het beteken dat troeteldiereienaars voortdurend aandag gee aan hul troeteldiere, met hulle speel, hulle uitlaat, ens. Toe die wêreld stadig weer begin oopgaan en eienaars van troeteldiere begin terugkeer na normale lewensroetes, weg van die huis, het troeteldier eienaars begin sien 'n verskil in die manier waarop hul troeteldier optree. Baie troeteldiere ontwikkel skeidingsangs veral gedurende hierdie mal tyd toe die meeste mense vasgekeer het en skaars die huis verlaat het.
'N Aantal dinge kan skeidingsangs by troeteldiere veroorsaak. 'N Duidelike rede is tans die gevolg van covid-19 wat vereis dat individue vir lang tyd tuis moet bly. Dan kon hierdie individue vir 'n lang tydperk terugkeer na hul daaglikse lewe en troeteldiere verlaat. 'N Ander rede is dat aanneembare honde skeidingsangs kan hê wanneer hulle eers aangeneem word omdat hulle bang is dat hul voog kan vertrek. 'N Ander oorsaak is dat as 'n troeteldier 'n skielike verandering in sy normale roetine ondervind, byvoorbeeld covid-19, dit in ruil daarvoor skeidingsangs kan veroorsaak. Hou in gedagte dat beweging ook skeidingsangs kan veroorsaak, so as u hond en u baie rondbeweeg, kan dit u skeidingsangs by u troeteldier veroorsaak.
As u troeteldier 'n ligte geval van skeidingsangs het, probeer dan omdraai as u iets opwindends vir u troeteldier verlaat. Dit kan beteken dat hulle vir hulle lekkernye moet bied voordat u vertrek, sodat hulle u vertrek kan assosieer met 'n bederf. Dit kan ook nuttig wees om hulle te laat raaisel soos speelgoed soos die merk KONG speelgoed bied waarin jy lekkernye kan sit of kos soos grondboontjiebotter of kaas in kan sit. Hierdie speelding sal jou troeteldier 'n rukkie aflei, en hulle kry beloning as hulle speel met die speelding. Hierdie speelgoed probeer slegs aan u troeteldier bied as u die huis verlaat. Dit sal u troeteldier leer om die tyd te geniet wanneer u vertrek, want hulle weet dat hulle 'n beloning sal kry.
As u troeteldier 'n matige geval van skeidingsangs het, kan dit meer tyd neem om hulle daaraan gewoond te maak. Dit beteken dat u die proses stadiger moet neem. Begin net om u troeteldier op 'n slag te verlaat en beloon dit steeds. As hulle daaraan begin gewoond raak, verhoog u die tydperk waarin u weg is. Met verloop van tyd sal u troeteldier begin besef dat u nie weg is nie, want hy ontvang belonings. Vir honde wat ernstige angs het, veral as hulle agterkom dat jy skoene aantrek of jou sleutels gryp. Vir hierdie troeteldiere probeer om hierdie items te assosieer dat u nie altyd vertrek nie. Probeer om hierdie items te gebruik, maar moenie aan u troeteldier wys dat dit nie vir u bang is nie. As u 'n troeteldier het wat u gewoonlik volg, probeer om dinge te doen soos om vir u hond te sê om buite 'n badkamerdeur te bly terwyl u die kamer binnekom. Verhoog geleidelik die tyd wat u u troeteldier aan die ander kant van die deur laat. Dit lei 'n troeteldier op wat hulle self kan wees en dit sal goed gaan. Hierdie proses sal 'n rukkie neem, so bly kalm en geduldig met u troeteldier. Hierdie proses moet in 'n kamer begin, maar oortyd behoort tot u in staat is om u huis te verlaat en buite te gaan sonder dat u troeteldier volg. Hou aan om te kyk vir tekens van spanning in u troeteldier, soos pas, bewing, hyg, ens. As een van hierdie tekens en ander verskyn, neem 'n tree terug en beweeg stadiger. Tydens hierdie algemene proses is dit belangrik dat u dit stadig neem, dus probeer om u troeteldier glad nie te verlaat nie, wat baie moeilik kan wees. Probeer om te reël of iemand soos 'n vriend by u troeteldier kan kom en by u troeteldier kan wees, of probeer om 'n doggy -dagsorgdiens te gebruik, sodat u troeteldier nie alleen is nie.
As u u troeteldier groet nadat u weg is, moet u op 'n rustige manier hallo sê en dit dan ignoreer totdat hulle kalm begin bly. Dieselfde met afskeid bly kalm en moenie toelaat dat hulle wild en gek is nie. Om hulle te kalmeer, laat hulle 'n taak verrig wat hulle ken, soos sit of sit. Nog 'n wenk is om u troeteldier in 'n krat op te lei. As u troeteldier hul krat verbind met 'n veilige plek, kan dit hul angs verlig as u vertrek. Dit kan ook handig wees as u u troeteldier nie in 'n hok hou om 'n veilige kamer te bied waar u troeteldier gewoonlik die gemaklikste is nie. Probeer ook om u hond te oefen voordat u elke dag vertrek. Deur versteekte lekkernye en kos vir u troeteldier deur die dag te laat, sal u dit ook besig hou en vermaak. As geen van die bogenoemde wenke help nie, probeer om hulp van 'n professionele persoon in troeteldiergedrag te soek. Hulle sal 'n metode kan bepaal om u en u troeteldier te verbeter. Medikasie kan ook nodig wees in ernstige gevalle, om met 'n veearts te praat oor die verskillende opsies vir u troeteldier.
Onlangs in die geskiedenis
Toe Lincoln ingehuldig is, het dit dus beïnvloed wat hy tydens sy inhuldiging gesê het. Hy het rede gehad om te dink dat die boonste Suide by hom sal bly. Dit blyk nie waar te wees nie, maar dit beteken dat hy in die toespraak kom en dit baie duidelik maak dat hy geen mag het om slawerny te beïnvloed waar dit bestaan ​​nie, maar ook dat afstigting in sy woorde 'anargie' was - nie net onwettig nie , maar onmoontlik.
So interessant om aan die woorde te dink wat tussen die twee golwe kom.
Reg! Hy het dit laat rus: 'Dit is vir eers verby.' Maar vir baie Suid -Afrikaners het hulle na die toespraak geluister en dit beskou as uitlokkend en vyandiggesind, ondanks die versoenende gevolgtrekking - die beroemde gedeelte "beter engele van ons aard", wat Seward hom gehelp het om te skryf van iets kragtiger. Maar natuurlik, nou weet ons - selfs die gevolgtrekking was nie genoeg om die diep suide terug te bring of om te stop wat daarna gebeur het nie.
Van nou af tot op die verkiesingsdag bied ons 'n reeks vasvrae aan om u politieke kennis te toets. Vrae is meerkeusig, en tyd is van kardinale belang: beantwoord vinniger vir meer punte. Kyk na al ons Slate News -vasvrae hier.
Regstelling, 29 Oktober 2020: Hierdie artikel het oorspronklik 'n verkeerde indruk gemaak dat Lincoln William Seward nie voor 1861 persoonlik ontmoet het nie. Trouens, hulle het die eerste keer in 1848 ontmoet.
Regstelling, 28 Oktober 2020: As gevolg van 'n redigeringsfout, het hierdie stuk Georgië oorspronklik uit die lys van state gelaat wat vroeg in 1861 afgeskei het.
Kyk die video: Ambassadors, Attorneys, Accountants, Democratic and Republican Party Officials 1950s Interviews (Julie 2022).
Na my mening is jy nie reg nie. Ek is verseker. Kom ons bespreek. Skryf aan my in PM, ons sal kommunikeer.