My reis na ouerskap deur surrogacy - ivbbble
Die beste manier om oor alles in die lewe te leer, is om met iemand te praat wat daar was, en daarom sit ons in ontsag terwyl Anna Buxton met ons gesels oor haar surrogaatreis. Haar verhaal is so fassinerend en leersaam, en 'n absolute moet lees as u surrogaatskap oorweeg.
In deel 1 van haar reis vertel Anna ons van haar liggaamlike en geestelik uitmergelende vrugbaarheidsreis, wat daartoe gelei het dat sy en haar man Ed besluit het om die surrogaatroete te volg.
Wat het daartoe gelei dat u surrogaatskap as opsie ondersoek het?
Soos alle vroue wat hulself tot surrogaatskap wend, was dit na 'n lang, pynlike en ingewikkelde ginekologiese en verloskundige geskiedenis. Nadat ek en Ed getroud is, het ons dadelik 'n baba probeer kry, en drie maande later was ek swanger. Ons was baie opgewonde, maar op agt weke het ek 'n miskraam gehad, spesifiek 'n miskraam wat mis is, omdat my liggaam nie die swangerskap mishandel het nie. Ek moes 'n ERPC (Evacuation of Retained Products of Conception) onder algemene narkose gebruik. Die prosedure was pynlik en ontstellend, maar dit was vinnig verby en ek kon terugkeer huis toe met die wete dat ek kon uitsien.
'N Week later het ek nog steeds pyn gehad en geweet dat iets nie reg is nie
Ek is terug na die hospitaal en 'n skandering het aan die lig gebring dat die chirurgiese prosedure nie al die swangerskapweefsel verwyder het nie en dat dit herhaal moes word. Nog 'n algemene narkose, nog 'n ontstellende prosedure, maar uiteindelik is dit gedoen. Ons is meegedeel dat sodra ek my periode begin, ons weer kon probeer. Die volgende maand was ons swanger. Ons kon nie glo hoe gelukkig ons was nie, maar ek het op 8 weke weer 'n miskraam gemis, gevolg deur dieselfde operasie. 'N Week later het ek dieselfde pyn gehad as wat ek voorheen gehad het, en weer was 'n operasie nodig. In slegs vier maande het ek twee swangerskappe ontvang, twee miskrame ondergaan en vier chirurgiese prosedures ondergaan.
Ed en ek was uitgeput
'N Paar maande na die miskrame en operasies het ek geweet dat iets nie reg is nie, want my periodes het nooit weer teruggekom nie en ek het baie pyn gehad. Ek is met Asherman-sindroom gediagnoseer - hechtings of littekens in die baarmoeder - wat veroorsaak is deur die slypproses van die ERPC's. As dit nie behandel word nie, kan dit baie moeilik wees om swanger te raak omdat 'n embrio nie 'n gesonde voering het om in te plant nie.
In die loop van 16 maande het ek nog vyf operasies onderneem om die littekens uit my baarmoeder te verwyder. Na elke operasie sou die littekens hervorm word en na die vyfde prosedure het my chirurg gesê dat hy nie weer kon opereer nie. Die skade aan die voering van my baarmoeder was te ernstig en hy het gevoel dat dit verkeerd was om my deur nog meer operasies te gebruik.
Ons enigste hoop was om 'n rondte IVF te doen
Die teorie is dat die ekstra hormone van die IVF my voering kan stimuleer om te ontwikkel en as dit die geval is, kan ons 'n embrio na my baarmoeder oordra met die hoop dat ek 'n swangerskap sou kon dra. Ons het IVF begin, maar my voering het nooit tot meer as 1 mm gegroei nie (dokters wil graag 'n minimum van 7/8 mm sien) en ons is meegedeel dat dit 'n vermorsing van 'n embrio sal wees om dit na my oor te dra. Die embrio's was gevries en die dokter het ons vertel dat die enigste manier om ons embrio's te gebruik, met die hulp van 'n surrogaat gebruik is.
Nadat u meegedeel is dat u nooit 'n swangerskap sou dra nie, het u dadelik op surrogaatskap besluit?
Aangesien ons lewensvatbare embrio's van die IVF gehad het en dat ek kategorieë meegedeel is dat ek nie 'n swangerskap kon dra nie, was surrogaatskap die volgende natuurlike stap vir ons. Vir enige vroue is surrogaatskap nie 'n keuse, 'n luukse of die maklike opsie nie, maar dit kan die lig wees aan die einde van 'n baie lang en pynlike tonnel. Ons het gelukkig gevoel om in 'n tyd en 'n land te woon waar surrogaatskap 'n opsie is en dat daar vroue in die wêreld is wat surrogaat wil wees.
Dit klink vreemd, maar ons was gelukkig omdat ons 100% gesê het ek kan nie dra nie. Vir baie paartjies kan dit 'n baie langer en moeiliker besluit wees om na surrogaatskap te wend. As daar nie definitief aan u gesê word dat u nie 'n swangerskap kan dra nie, maar dat u dit dalk nie kan doen nie, en aangesien die surrogaatskap nog steeds gehul is in verkeerde inligting, kan dit 'n baie moeiliker besluit wees. Die rede waarom ek so openlik oor my ervaring praat, is om die besluitnemingsproses vir ander net 'n bietjie makliker te maak
Kan u ons van u IVF-ervaring vertel?
IVF is moeilik. Ed en ek het ses rondes IVF gedoen om ons drie kinders te hê. Ons het weer rondtes gedoen in Londen, Indië, Londen en embrio's na Kanada en dan uiteindelik die VSA gestuur. Die naalde, afsprake, bloedtoetse, interne skanderings is almal onaangenaam, maar vir my was die eensaamheid van IVF die moeilikste. Ek het elke ronde gedoen sonder om vir my kollegas by die werk te vertel. Vir twee weke sou ek moes voorgee dat alles normaal was ten spyte van die daaglikse oplewing van hormone wat deur my deurgedring het. Na die versameling spring ek elke keer as die telefoon lui en dink dat dit die embroloog is met nuus van my kosbare embrio's.
Ek dink een van die wreedste, maar ewe merkwaardige dele van onvrugbaarheid en IVF, is dat hoe meer negatiewe u het, hoe meer mislukte IVF-rondes, hoe meer negatiewe swangerskapstoetsresultate of miskrame, hoe minder kan u ooit glo dat dit gaan gebeur vir u vind u tog die krag om aan te hou probeer. Ek koester die krag en die reserwe wat ek tydens hierdie reis gevind het, en as iets nie nou reg verloop nie, kan ek onthou dat ek meer as ek dink.
Hoe het u geestelike en liggaamlike gesondheid gedurende hierdie tyd gevaar?
Fisies was dit 'n baie uitdagende tyd. Die eindelose prosedures en hormone het beteken dat ek nooit soos ek gevoel het nie. Geestelik was dit 'n stryd. Party dae voel ek of ek wen, maar ander verloor ek. Ek het vir 'n tydperk aan paniekaanvalle gely. Ek het net nie geweet hoe ek kon voortgaan om elke dag op te staan ​​en 'n vrou, 'n vriend, 'n kollega, 'n suster, 'n dogter te wees as ek soveel pyn en teleurstelling gehad het nie.
Wat my aan die gang gehou het, was my verhouding met Ed. Onvrugbaarheid van enige aard verander u as 'n paartjie. Daardie vlak van pyn en angs kan nooit vergeet word nie, maar die veerkragtigheid, die geduld en die krag wat u bymekaar vind, definieer u verhouding.
In deel twee van Anna se verhaal praat sy ons deur die ervaring van surrogaatskap, en hoe dit was om haar kinders vir die heel eerste keer te hou
Anna het haar 20-jaar loopbaan in beleggingsbestuur opgehou om ander op hul reis na ouerskap te help. Werk met San Diego-vrugbaarheidsentrum, die kliniek waar haar tweeling verwek is, ondersteun Anna paartjies wat surrogaatskap navigeer. Vir meer inligting, kan u Anna op Instagram @ anna3buxton bereik of direk per abuxton@sdfertiity.com e-pos.