Terwyl ons alles in ons vermoë doen om die verspreiding van koronavirus te stop, word ons gedwing om ou gewoontes en daaglikse handelinge te verander, soos om te vermy skud hande en raak mekaar. Grense is afgedwing om te probeer om 'n "Vyand" omdat ons voor 'n "Oorlog". Militêre metafore word gereeld gebruik om die huidige situasie te beskryf.
Die reaksie op die virus is baie emosioneel gelaai en gevoelens van angs en hartseer sirkuleer. Emosionele gevolge sal gepaard gaan met ander langdurige gevolge, soos ekonomiese. Dit sal selfs na die einde van die mediese noodgeval bly, die lewensduur van die virus oorskry en ons gemeenskapsgevoel beïnvloed.
Emosies, kultuur en gemeenskap
Soos die feministiese skrywer en geleerde Sara Ahmed verduidelik haar werk op die kulturele politiek van emosie, word ons reaksies op situasies “gevorm deur kulturele geskiedenis en herinneringe”. 'N Kind kan bang voel as hulle 'n beer sien, selfs al het hulle nog nooit vantevore een gesien nie, omdat hulle die beeld van 'n beer as 'n dier het om te vrees.
Binne ons gemeenskappe - ons gesinne, woonbuurte, nasies en enige ander omgewing waarin ons ons lewens met ander deel. Ons het geleer hoe om in sekere situasies te voel. Deur ervarings uit die verlede (selfs indirekte), verstaan ​​ons hoe ons veronderstel is om te reageer as ons byvoorbeeld bedreig voel. Ons gaan voort om dit wat ons geleer het in nuwe situasies toe te pas.
Etnografiese studies in Griekeland en Suid-Italië het getoon dat krisisse uit die verlede onthou word as mense nuwe krisisse ervaar. In Trikala (in die streek Thessalië, Griekeland) het die finansiële krisis in 2008 herinneringe en gevoelens van die land ontlok Groot hongersnood van 1941-1943. Mense was bang vir die terugkeer van armoede en ontbering en het vinnig voedsel begin opgaar.
In Suid-Italië het dieselfde finansiële krisis herinneringe aan die 1950's gebring toe baie mense deur natuurrampe verplaas is en min steun van die regering gekry het. hierdie pynlike herinneringe Daar is selde in die openbare lewe gepraat tot die 2008-ongeluk. Maar toe mense skielik gedwing word om in tweedehandse kleremarkte te gaan koop en weer swaarkry ervaar, begin hulle skielik weer oor die vyftigerjare praat.
Die antropoloog wat die navorsing uitgevoer het, het bevind dat haar onderhoude 'n emosionele verband tussen beide gebeure het. Hulle voel verleë en skaam dat hulle in albei gevalle as “tweedeklasburgers” behandel word, wat blykbaar deur die staat vergeet is.
In die volgende navorsing natuurrampe in Nieu-Seeland en Australië, het onderhoude gesê dat hulle emosionele herinneringe het aan die MIV / vigs-krisis in hul lande. 'N Veral iemand wat in die nadraai van die natuurramp gedemonstreer is, het met gebrokenheid gevoel tydens die demonstrasie van solidariteit in die samelewing, en sy ervarings van isolasie en eensaamheid tydens die MIV / VIGS-epidemie onthou.
COVID-19 het al herinneringe aan die Sars-uitbraak in Hong Kongwat gevoelens van angs en hartseer bring. Diegene met ervaring van die MIV / VIGS-epidemie het gepraat oor die COVID-19-pandemie wat gevoelens van “onopgeloste smart en woede” ontlok.
Emosies wat met die koronavirus verband hou, word reeds in ons kulturele geskiedenis en herinneringe ingeskryf. Daar kan van hierdie emosies verwag word dat ons ons toekomstige reaksies op waargenome bedreigings deurdring.
Baie lande het hul grense effektief gesluit tydens hierdie krisis en daar is kommer dat Asiatiese mense besig is om te word teikens van COVID-19-verwante rassisme bloot omdat die siekte uit China ontstaan ​​het. Hoe sal ons dan reageer as die grense weer oopgemaak word en ons internasionale lewensstyl opnuut begin? Sal ons 'n blywende wrok hê teenoor waargenome buitestaanders? Wat sal gebeur as ons weer 'n krisis ondervind? Emosionele verbande tussen gebeure word op onverwagse en onvoorspelbare maniere gemaak en word in baie verskillende vorme uitgedruk.
Die emosies van hierdie huidige krisis kan die manier waarop ons op toekomstige situasies reageer, voed, selfs wanneer ons dink dat ons herstel het. Die gevoelens wat ons nou ervaar, en wat self gekoppel is aan ervarings en herinneringe uit die verlede, kan deel uitmaak van die 'emosionele woordeskat' waardeur ons dreigende of gevaarlike situasies verstaan ​​en ervaar.
In die toekoms kan ons byvoorbeeld deur 'n soortgelyke vrees gedrewe word en begin met die voorraad van voedsel of toiletpapier by die eerste teken dat 'n nuwe siekte ontdek word, selfs al is die situasie nie regverdigbaar nie.
Of en hoe sterk dit sal voorkom, verskil grootliks tussen verskillende gemeenskappe. Minderhede en mense met gesondheidsprobleme reageer moontlik anders op ander, byvoorbeeld as gevolg van verskillende ervarings wat hulle nou het.
Ons het in die verlede gesien hoe negatiewe emosies kan opduik en weer na vore kan kom, en dit is belangrik dat ons teen-emosies kweek en bevorder. Hierdie krisis het reeds opgegooi dade van solidariteit en idees oor hoe ons dit kan gebruik positiewe veranderinge. Dit kan 'n alternatiewe vertelling bied vir ons gemeenskappe, alternatiewe herinneringe en 'n bron van krag om toekomstige krisisse die hoof te bied.
Elena Miltiadis, PhD-kandidaat in sosiale antropologie, Durham Universiteit
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > Kan emosionele herinneringe aan hierdie Coronavirus-krisis ons toekomstige gedrag beïnvloed?