Die himne (Gr.: humnos: lofsang) is 'n lied met musiekbegeleiding waarin die eer van God (of 'n god) op plegtige wyse tydens godsdienstige byeenkomste besing word. Die himne het dus 'n sekere verwantskap met die ODE.
Dit is te begrype dat ons hierdie godsdienstige liedere in baie beskawings sal teëkom en dat daar voorbeelde sal wees wat baie oud is, soos die mantras van die Veda-literatuur. Wat die Weste betref, moet die wortels van die himne veral gesoek word in die Griekse literatuur en vir die inhoud en aard daarvan, soos ons dit vandag ken, in die Ou Testament, in lofliedere soos dié van Debora en in die psalms, wat 'n ereplek in die Christelike erediens inneem.
In Latyn moet veral die naam genoem word van Horatius (65–8 v.C.) wat tallose lofgedigte o.a. aan gode, hooggeplaastes en vriende gerig het. Van sy gedigte het later in verwerkte gedaante toegang tot die Christelike erediens gekry, bv. die heel besondere "Carmen Saeculare" wat vir 'n feesgeleentheid in opdrag van Augustus geskryf is – byna ŉ gebed vir 'n geseënde toekoms.