Pakslae of nie?Argieffoto Ek hou nie van die konsep van “straf” vir kinders nie en wanneer daar van lyfstraf of pakslae gepraat word is ek onmiddelik ontsteld. Ek glo eenvoudig nie daaraan dat ŉ mens aan kinders of diere – of enigiemand moet slaan nie. Daar is te veel ouers wat nog deesdae glo dat ŉ pakslae goed is, ten spyte daarvan dat tonne navorsing al die teendeel bewys het. Dissipline is baie belangrik – en gevolge vir verkeerde gedrag is net so belangrik, maar daar is baie beter en meer effektiewe maniere om te dissiplineer. Vir my gaan dit in essensie oor leer, opvoeding en motiveer. Dit is eintlik wat ons eerste plig teenoor ons kinders is. Ons moet hulle grootmaak om gelukkige, goed-funksionerende en goed aangepaste individue in die samelewing te wees. Hulle moet selfdissipline en selfvertroue hê. Daar is GEEN verband nog ooit gevind tussen pakslae en enige van die positiewe uitkomste wat ek hierbo genoem het nie. En ek weet dat baie mense gaan stry en sê dat ŉ goeie pakslae die beste medisyne is, maar dit is dood eenvoudig nie waar nie. Hoekom nie? ŉ Pakslae is gebaseer op die beginsel van vrees. ŉ Kind is bang vir die pyn – eintlik meer vir die vernedering – en daarom hoop ouers sal dit die gewenste uitwerking sal hê. Ons as ouers wil ons kinders leer en motiveer om die regte keuses te maak en reg op te tree. Dit is opbouend, positief en effektief. ŉ Pakslae is destruktief en negatief. Dis ŉ bangmaakmeganisme en nie ŉ leermeganisme nie. Volgens navorsing hou dit geen langtermyn goeie gevolge in nie. Dis beslis ook nie ŉ lekker gevoel vir ouers nie. Baie keer gee ouers ŉ pakslae wanneer hulleself kwaad of gefrustreerd is. Dit is ŉ baie slegte beginpunt of fondasie vir enige leer, dissipline of motivering. Dink daaraan vanuit ŉ kind se wêreld. Jy as ouer is hulle beskermer, die een wat hulle liefhet en omgee vir hulle. Met ŉ pakslae word hulle letterlik fisies pyn toegedien. Die feit dat jy sê dat jy dit uit liefde doen, is ŉ begrip wat totaal onverstaanbaar vir enige kind is. Dink daaroor, dit maak nie sin nie. Wat is die boodskap wat ŉ pakslae aan kinders oordra? Behalwe vir die feit dat hulle die voorbeeld sien dat volwasse mense probleme met aggressie wil uitsorteer, skep dit gevoelens van vernedering, skaamte, verwyt, onsekerheid, frustrasie en vrees by kinders. Geen van hierdie emosies dra by tot enige konstruktiewe leer of positiewe gedrag nie. Hoe ontvanklik en openlik sal jy wees as iemand jou wil leer deur jou te slaan of seer te maak. Hoekom doen ouers dit dan? Ouers doen dit omdat hulle so groot geword het, en omdat hulle nie weet wat anders om te doen nie. Ouers moet vroegtydig oor ŉ dissipline-strategie dink en lees. Jy kan nie tydens ŉ probleemsituasie ewe skielik aan ŉ ander manier dink om ŉ kind te dissiplineer nie. Daar is al so baie navorsing hieroor gedoen. Daar is wonderlike kreatiewe maniere om kinders te dissiplineer. Ek glo absoluut daarin dat alle kinders dissipline en riglyne nodig het. Dit gee aan hulle sekuriteit omdat hulle weet dat daar ŉ bepaalde raamwerk met bepaalde reëls is waarbinne hulle kan optree. Gedissiplineerde kinders is gelukkige kinders. As ouers ŉ kind konstruktief en in liefde dissiplineer, dra dit die boodskap oor dat ouers vir hulle omgee. Ek kan nie in hierdie beperkte spasie ŉ paar kitsstappe vir dissipline opnoem nie. Alle ouers wil die beste vir hulle kinders hê en daarom moet hulle gaan lees en leer hoe om kinders toepaslik vir elke ouderdomsfase te dissiplineer. Ek kan wel ŉ paar aspekte noem waaraan ouers moet dink. Definieer baie duidelik en presies wat jy van ŉ kind verwag, wat hulle mag en nie mag of moet en nie moet nie en verduidelik dit vir hulle op hulle vlak. Dit help nie om aanhoudend te sê wat hulle nie mag doen nie. Verduidelik presies wat hulle eerder moet doen en hoekom. As jy gedrag wil verander moet daar ŉ beloning en ŉ negatiewe gevolg in plek wees. Om dit te kan doen moet jy jou kind ken. Jy moet weet watter tipe beloning of gevolge vir hulle sal werk. Dit moet binne perke en konstruktief wees en natuurlik moet dit leer en motivering bevorder. Maar wees versigtig met belonings. Jy wil hê dat ŉ kind die gewenste gedrag aanleer, bv om sy skoolwerk gedissiplineerd en goed te doen. Dit opsigself moet die beloning bring, met ander woorde dat hulle voel hoe dit voel om beter punte te behaal, en dat hulle nie harder werk vir die speelding en niks anders in die proses aanleer nie. ŉ Beloning is goed en lekker, maar dit is nie al waaroor dit moet gaan nie. Een van die heel grootste belonings vir kinders is die aanvaarding en goedkeuring van hulle ouers. Goeie kommunikasie is die volgende stap van goeie dissipline. Deur met ons kinders te praat kan ons hulle beïnvloed, motiveer en leer. Ons kan met hulle onderhandel en hulle oorreed. ŉ Pakslae is ŉ vorm van negatiewe eenrigting kommunikasie. Gaan lees verder oor negatiewe gevolge wat pas by elke ouderdom en ontwikkelingsfase. Gewoonlik is die basis daarvan dat ŉ kind ŉ voorreg van een of ander aard moet prysgee. Dissipline moet positief, konstruktief en opbouend en nooit vernederend, destruktief of aggressief wees nie. As ons verwag dat ons kinders na ons moet luister en respek vir ons moet hê, moet ons na hulle ook luister en ook respek vir hulle hê.