N die katedraal in Pisa luister ’n weetgierige jong Italiaan na ’n kerkdiens toe sy aandag deur ’n swaaiende kroonkandelaar van die preek afgelei word. Die lamp hang aan ’n lang ketting van die plafon af. ’n Windvlagie moet dit aan die swaai gesit het.
Die tydsduur van elke swaai—merk Galileo op—is dieselfde, al raak die beweging minder. Hy doen daarna verskeie eksperimente en ontdek dat die tyd vir elke volledige ossillasie (slingering tussen twee punte) altyd dieselfde is vir pendules met dieselfde lengte. Sy ontdekking sou die Wet van die Isochronisme van ’n Pendule genoem word (afgelei van die Grieks isos, wat “dieselfde”, en chronos, wat “tyd” beteken).
Vroeg in sy geskiedenis reeds het die mens op verskillende maniere die tyd met sonwysers, waterklokke en uurglase probeer meet —wel oorspronklike en vindingryke uitvindsels, maar toestelle wat die tyd nie juis baie noukeurig kon aantoon nie. Die eerste meganiese klokke is in die veertiende en vyftiende eeu vervaardig, maar ’n klok wat presies kon tyd hou, kon eers gebou word nadat die wette van die pendule ontdek was. Die pendule met sy reëlmatige swaai reguleer ’n tandrat, wat gedraai word deur ’n gewig wat met verdrag ondertoe afsak, terwyl wysers wat met die rat gekoppel is die tydsverloop aandui (kyk illustrasie heel onderaan hierdie artikel).
Die vervolmaking van die slingerklok (penduleklok) teen die sewentiende eeu het ’n hele omwenteling in tydmeting veroorsaak, en staanhorlosies met swaaiende pendules soos die een REGS was lank ’n integrerende deel van die ameublement in baie voorhuise, ook in Suid-Afrika.