DIE SONDE EN DIE STRAF (1) – ALMAL SKULDIG!
Rom 1:18-23 – "God openbaar vanuit die hemel sy toorn oor al die goddeloosheid en ongeregtigheid van die mense wat die waarheid deur hulle ongeregtigheid probeer onderdruk. Wat 'n mens van God kan weet, was immers binne hulle bereik, want God het dit binne hulle bereik gebring. Van die skepping van die wêreld af kan 'n mens uit die werke van God duidelik aflei dat sy krag ewigdurend is en dat Hy waarlik God is, hoewel dit dinge is wat 'n mens nie met die oog kan sien nie. Vir hierdie mense is daar dus geen verontskuldiging nie, omdat, al weet hulle van God, hulle Hom nie as God eer en dank nie. Met hulle redenasies bereik hulle niks nie, en deur hulle gebrek aan insig bly hulle in die duister. Hulle gee voor dat hulle verstandig is, maar hulle is dwaas. In die plek van die heerlikheid van die onverganklike God stel hulle beelde wat lyk soos 'n verganklike mens of soos voëls of diere of slange."
Paulus toon nou aan dat daar 'n diepe nood is waaruit mense verlos moet word. Hy voel gedwonge om sy boodskap van genade in Rome te gaan verkondig, aangesien dit 'n krag tot saligheid is en die geregtigheid van God daarin geopenbaar word. So min as wat die moderne mens 'n besef van sonde het, so min het die antieke mens in Paulus se tyd dit gehad. Daarby het die mens van alle tye geen besef van die toorn van God oor die sonde, as dit nie uitdruklik deur die prediking uitgespel word nie. Paulus begin dus deur te verklaar dat die "toorn van God" uit die hemel oor al die goddeloosheid en ongeregtigheid van die mense openbaar word.
God se toorn is Sy heilige reaksie op die opstand teen en verwerping van Sy wil. Dat God oor die sonde toornig is, is nie in stryd met Sy liefde nie, inteendeel, dit is die teenkant van Sy liefde. Mense wat in ongeregtigheid leef, verontagsaam die waarheid aangaande God en Sy wil vir die mens, en die waarheid speel geen rol in sy lewe nie. Dat die mens goddeloos is, is nie die gevolg van onskuldige onkunde nie, maar van opsetlike oortreding. Dit geld nie net vir die heidene nie, al het hulle niks van die Tien Gebooie geweet of oor die openbaringsboeke van die Ou Testament beskik nie, maar álmal wat aan God ongehoorsaam is. Mense kan nie sê dat hulle by God verby gelewe het nie, trouens, wat 'n mens van God kan weet, was binne sy bereik, hulle het die "pragboek" van God se skepping gehad.
Dat die mense God nie ken nie, is dus nie die skuld van God nie. Paulus sê nie dat 'n mens ook sonder die besondere openbaring in Christus gered kan word, as hy maar net gehoorsaam is aan die Lig wat hy het nie. Die strekking van sy argument is dat die mense nie van die Lig wat hulle wel gehad het, gebruik gemaak het nie, en daarom skuldig is, daarom kan niemand sê dat hy/sy nie geweet het nie, "en deur hulle gebrek aan insig bly hulle in die duister."
Die Lig is dáár vir almal, Jesus sê self so, maar die mens het die duisternis méér lief as die lig (Joh. 3:19). Onbegryplik, maar dit is wat die sonde aan die mens gedoen het. Hy haat die duisternis, maar in plaas van na die lig te kom, vlug hy dieper die duisternis in. Dít terwyl Jesus se belofte die oplossing is: "Ek is die lig vir die wêreld. Wie My volg, sal nooit in die duisternis lewe nie, maar sal die lig hê wat lewe gee" (Joh. 8:12).
Die oplossing vir die chaotiese duisternis is nie iets nie, dit is Iemand! Dit is 'n Persoon! Dit is Christus! En Hy is aan die beweeg. Hy is nie 'n lig wat stilstaan op een plek nie. Net soos die vuurkolom voor die volk Israel uit beweeg het en hulle dit gevolg het, beweeg die Here Jesus – dag en nag. Die mens wat Hom volg, moet ook bereid wees om te beweeg en te volg waar Hy lei. En as jy Hom volg, sal jy nóóit weer in die duisternis leef soos die tyd voordat jy 'n volgeling van Jesus geword het nie – nóóit weer nie. Dit is Sy belofte, inteendeel, jy sal léwe hê. Die duisternis is vir ewig verby. Sy lig is die lig van die léwe. Wat 'n verskil!