Ports of Call: Boccaccio's Alatiel in die Middeleeuse Middellandse See - Artikels - 2022
Ports of Call: Boccaccio's Alatiel in die Middeleeuse Middellandse See
Deur Sharon Kinoshita en Jason Jacobs
Tydskrif vir Middeleeuse en vroegmoderne studies, Vol. 37: 1 (2007)
Inleiding: Giovanni Boccaccio's Decameron II.7 vertel van die avonture van Alatiël, die pragtige dogter van die sultan van Babilon (Kaïro). Uit Alexandrië gestuur om met die Moslem-koning van Algarve (suidelike deel van die huidige Portugal) te trou, word sy skipbreuk gely op die eiland Mallorca. Daar word sy gered deur 'n edelman, Pericone van Visalgo, wat haar met haar skoonheid vinnig verlei. Pericone word egter gou gesteek deur sy eie broer, wat Alatiel vir homself wil hê. Hierin word 'n reeks avonture ingewy waarin Alatiël van die een man na die ander oorgaan - waaronder twee Genoese reders, die prins van Achaea, die hertog van Athene, die prins van Konstantinopel, die Turkse emir van Smyrna en 'n Ciprus-handelaar - die vreemde mag van haar skoonheid wat elkeen tot moord dryf of ander dade van wangedrag om haar te besit. Uiteindelik, in Famagusta, word sy herken deur een van haar vader se voormalige aanhouders, wat haar terugbring na die sultan en haar 'n voorbladverhaal verskaf om haar lang afwesigheid weg te verklaar. Alatiel word weer tot haar regmatige rang herstel, en word weer gestuur om met die koning van Algarve te trou, vermoedelik om altyd gelukkig te lewe.
Hierdie verbasende verhaal word gewoonlik gelees vir die manier waarop dit die tema van die Decameron's Tweede dag (diegene wat onverwagte geluk bereik nadat hulle 'n reeks ongelukke gely het); vir die tematiek van stilte (die manier waarop Alatiël, nie in staat is om met haar Christen-gevangenes te kommunikeer nie, haar identiteit verberg om haar reputasie te beskerm); en, onlangs, vir die verteenwoordiging van vroulike agentskap (veral rondom seksualiteitsvrae) of die gebrek daaraan.
Hierdie opstel poog daarenteen om Alatiël se avonture in die Middeleeuse Middellandse See te herkontekstualiseer. Historiese lesings van die Decameron is geneig om dit te kontekstualiseer in die Swart Dood van 1348 en, in die breë, "die handelswêreld van die veertiende-eeuse Toskane." Tog, soos bekend, het Boccaccio 'n vormende deel van sy jeug in Angevin Napels deurgebring: 'sonder Boccaccio se ervaring van Napels', soos David Wallace opgemerk het, die Decameron
sou beslis 'n meer beperkte en somber saak gewees het, sonder die aspekte van romanse en hoflike fantasie wat die negentiende-eeuse lesers gehad het. so gemoedelik gevind. Dit sou ook die merkwaardige verbeeldingryke openheid vir die groter Mediterreense (Griekse en Arabiese) wêreld gemis het, wat in Napels deel uitgemaak het van die alledaagse lewe.
Op grond van hierdie insig begin ons vanuit die aanname dat die plekname en historiese akteurs wat die verhaal van Alatiël bevolk het, vir Boccaccio se gehoor kragtige politieke, ekonomiese en kulturele verenigings sou hê, maar ons het dit vandag net verloor.