Oor Thatcher is daar baie redes hoekom sy met haar afsterwe wêreldnuus geword het. Sy was die eerste, en tot dusver die enigste vroulike Britse premier. Sy het haar spartelende party tot ‘n oorwinning gelei, en dit word graag gesê dat sy die “Great” teruggesit het in “Great Britain.” Sy het die land se ekonomie “bevry” van die verwoestende greep wat radikale vakbonde daarop gehad het, en na haar afsterwe het van die vakbonde ook verklaar dat hulle oor haar afsterwe jubel.
Die les wat uit die belangstelling in die afsterwe van Thatcher, Mandela en Sharon geleer kan word, is dat die mens se reis deur die lewe nie sonder spore agtergelaat word nie.
Of die spore baie diep getrap is, of kwalik ‘n duikie in die sand gelaat het, elke persoon behoort sy lewe so te rig dat die voetspore wat hy of sy nalaat, as kompas in die regte rigting vir ander dien. ‘n Mens hoef hiervoor nie ‘n wêreldleier te geword het, of oud te geword het nie. Dink maar aan die diep spoortjies wat die driejarige Willemientjie Potgieter getrap het, wat saam met haar ouers tydens ‘n plaasaanval vermoor is. Die woorde in ‘n koerantopskrif wat vertel het Willemientjie se ideaal was om eendag by die kinderkrans ‘n lofkleuter te word, het baie diep spore in die regte rigting nagelaat.
Die popster is Sondag in die ouderdom van 69 oorlede nadat hy sy stryd teen kanker verloor het. Lees meer.