Pres. Donald Trump se bombardement van ’n Siriese lughawe ná ’n gifgas-aanval op burgerlikes het oor die wêreld weergalm, maar in Noord-Korea het dit ’n paranoïese reaksie tot gevolg wat die moontlikheid van konflik in die Verre Ooste nader aan breekpunt bring.
Is die wêreldspanning rondom Noord-Korea die gevolg van Noord-Korea se dreigende houding in die wêreld met veral ’n obsessie teen die VSA, of van veral pres. Donald Trump se jongste reaksie daarop?
Dit sal interessant wees om soortgelyke data onder mense buite die VSA oor Trump te kry. Trump het groot steun gekry onder mense wat niks slegs van die Russiese president, Wladimir Poetin, wil hoor nie, en dit het baie tot die onverdraagsaamheid teenoor kritiek of bedenkinge teenoor Trump bygedra. In hierdie kringe was daar ’n groot verwagting van spoedige noue bande tussen Rusland en die VSA, verwagtinge wat gou geknou is oor ’n rits verwikkelinge waaronder ’n algemene Amerikaanse opvatting dat Rusland ’n groter bedreiging vir die VSA inhou as China. Bewerings oor Russiese inmenging in die VSA se verkiesingsproses het die vertroue ook geskaad.
’n Groot keerpunt bly egter Trump se besluit om die Siriese lughawe te gaan bombardeer. Uit die berigte blyk dit dat Trump weinig strategiese oorweging aan die dag gelê het, maar byna instinktief die gifgasaanvalle (op onder andere kinders) gaan straf het.
’n Nederlandse kommentator het ’n dekade gelede geskryf dat Nederland se politiek heeltemal te skisofrenies is vir ’n buitelander om te verstaan. Iemand wat meen hy verstaan die binnewerking van politiek en konflik in Sirië praat gewoon bog. In so ’n etniese en godsdienstig heterogene land soos Sirië, wat boonop deur ’n kliek van ’n minderheid in ’n minderheid regeer word, is elke aspek van konflik iets met sy eie stel diep, diep wortels, en die verskuiwingslyne loop boonop ook na die buurlande. Boonop is Turkye erg vyandig teenoor die Koerde in Sirië (en elders), wat weer deur die geallieerde magte in Sirië en Irak as die “goeie” voetsoldate ingespan word.
En toe kom die gifgasaanval (nie die eerste nie, en dit sou sekerlik ook nie die laaste wees nie) en die VSA slaan toe. Rusland is verstaanbaar erg ontsteld.
Noord-Korea het oor die jare in sy relatiewe isolasie net een soort reaksie op gebeure wat hy as bedreigend vir sy eie veiligheid ontwikkel, naamlik om te dreig. En net om die daad by die woord te voeg, sal ’n missiel gelanseer word, of in besondere gevalle, ’n kernbom ondergronds ontplof laat word.
Die VSA se ongebreidelde dreigemente die afgelope weke laat die ou China egter tande wys. Hieruit is dit duidelik dat eensydige militêre optrede teen Noord-Korea deur die VSA, ongeag die slaankrag van so ’n aanval, geen eenvoudige saak is nie.
Dit plaas die VSA in ’n redelike dilemma. Noord-Korea dreig al ’n geruime tyd om langafstandmissiele te ontwikkel waarmee die VSA getref kan word, en om daardie missiele met kernplofkoppe toe te rus. Die een of ander tyd gaan Noord-Korea tegnologies hierin slaag. Intussen bly Japan en Suid-Korea die kwesbaarste met Seoel, die hoofstad van Suid-Korea met ’n bevolking van 10 miljoen mense, wat minder as 60 kilometer van die gedemilitariseerde sone is. Noord-Korea het al verskeie kere gedreig: Sou die land aangeval word, omskep hy Seoel in ’n see van vuur.
’n Strategiese realiteit is dat Japan erg gevoelig is oor die moontlikheid dat ’n missiel wat vir die VSA of Amerikaanse belange bestem is, en wat bo-oor Japan afgevuur word, per ongeluk in Japan kan val. Veral die moontlikheid van ’n kernplofkop staan Japan nie aan nie. Japan dreig om enige missiel wat deur sy lugruim trek af te skiet.
Objektief is ’n oorlog op die duur onafwendbaar, tensy die Kim-dinastie met sy ystergreep op die land op ’n ander manier tot ’n val gebring kan word, en ’n meer gematigde leierskap, wat al onder meer gesien het hoe ’n vermoedelik dislojale persoon met ’n lugafweerkanon tereggestel is, as’t ware uit die gate kan kruip.
Daar is talle aanduidings dat Trump se aanvanklike storm-en-drangfase afgeplat het, en China is byvoorbeeld hoog in sy skik met nuwe Trump-standpunte, soos die erkenning van slegs een China. Die teenoorgestelde geld egter in Noord-Korea, en op ’n dag gaan ’n irrasionele leier ’n noodlottige besluit neem wat ’n bloedbad van ongekende proporsies kan oplewer.