Ysland | Seagull
Linde se ervaringe in Ysland:
My eerste indruk, van Ysland, is dat dit werklik ’n vulkaniese eiland is, met meer wind as Jeffreysbaai. Dit is ook definitief anders as Alaska en Skandinawië. Al drie die bestemmings is moet-sien bestemmings na eie reg.
Ons Reykjavik hotel, die Radisson, is baie goed gele.. Dit is in die middel van die prentjiemooi stad se hoofstraat. Die kerk is werklik iets anders. Hulle kan opreg trots wees daarop. In ŉ klein restaurant, langs die hawe, eet ek die heerlikste kreefsop en ŉ vis-kebab. Ek sit sommer op ŉ bierdrom met ŉ kussing!
Die volgende dag begin ek ons roete verken, want Seagull verkoop nooit ŉ produk voor ons dit nie beproef het nie. Ek ry na Pingvelir, ŉ groot meer, wat belangrik was vir die eerste setlaars; die Vikings uit Noorweë. Hulle het hier vergader om besluite te neem oor belangrike sake soos oorloë. My eerste belewenis van ŉ geiser is op die program.
Dit lyk soos ŉ pot wat begin prut. Die borrel word al groter, totdat dit naderhand lyk soos ŉ ronde, blou ballon wat met een asemteug opgeblaas word. Die ballon bars en ŉ ho. spuit rook vaar die lug in. Party van die geisers is net “potte” wat prut, maar ander stuur sulke klein stoomwolkies na bo. Nog ŉ eerste; ŉ foss. Dit is ŉ waterval. Gullfoss is ŉ bre. waterval met verskeie vlakke. Ons groepe gaan hier heerlik slaap. Ons bly in ŉ pragtige kontrei-hotel en beleef die gasvryheid van die Yslanders.
Nou die volgende lekkerte! Voor ek die gletsers, in die Thorsmork area, gaan verken, loop ek agter die Seljalandfoss.
Ek word vergesel deur ŉ kundige oor gletsers, vulkane en geisers. Salie vertel ook sommer van die alledaagse lewe.
Hier loop baie bre. riviere deur vulkaniese sand, klippe en rotse, so ons ry met ŉ 4×4 met ekstra groot wiele. Dis lelike goed! Ons kruis lopende riviere en ry tot digby die gletsers en die hange van die vulkanieseberge. Die verskillende bruine, van die berge, is met kakiegroen mos bedek. Tussen die wolkies sien ons die monde van die vulkane. So ŉ landskap het ek nog nooit gesien nie. Dis iets waaroor meeste mense sal “ou en aa!” Later geniet ons ŉ tipiese middagete in ŉ houthut! Nog is dit die einde niet. Die volgende foss is Skoganfoss. Hier gaan ons na die museum waar ons meer leer van die Yslanders se kultuur. Ons sien die tipiese houthuise, met hul spitsdakke, waarop mos groei. Hulle word skoon deel van die omgewing. Die mense haal die mos af van die vulkaniese rotse, waar dit baie dig groei. Hierdie rotse lyk soos paddastoele met ŉ dik boskasie!
Ek maak ook kennis met die grootste gletser, Vatnajokul. Sover ek ry, sekerlik vir meer as 100km, is die gletser links en die see regs. Ek draai af, op Roete 218, na die swart strande en die rotse waar ŉ kolonie Puffins bly! Sulke vet, wit voëls met die allermooiste gesigte, veral hul snawels. Puffin-voorgeregte, gerookte vleisies, is op party spyskaarte. Dit is sleg!
Al die mooi is nog nie verby nie. Volgende is die blou meer, by Skaftanell, waar groot stukke ys of ysberge na die see dryf. Mens hou regtig nie op foto’s neem nie. Vanaand laai ek verseker my kamera se batterye. M.re gaan die lekkerte voort, wanneer ek na die ooste van Ysland, wat bekend is vir sy Fjorde, reis.
Dit is heeltemal anders as di. van Noorwe.. Die fjorde hier is uitgestrek of dalk moet ek s. plat. Elkeen spog met sy eie klein hawe en hier lê die hart en die lewe van die dorpies. Ou pakhuise is nou heerlike restaurante. Die keer eet ek nie ŉ Puffin nie, maar eerder heerlike lamsvleis.
Hulle skape lyk soos groot bolle wol met vier tandestokkies vir bene! Wanneer die wind waai staan hulle woljasse soos spookasem in die lug. Orals sien ek perde en nogmaals perde. Die tipiese Yslandperde is nie so groot soos ons perde nie. Hulle is tog lekker vet en word plaaslik gebruik en ook uitgevoer na Duitsland.
By ŉ fjord stop ek vir ŉ koppie tee en ŉ sny heerlike, Yslandse koek. Hierna reis ek verder na die binneland. Wanneer jy oor die berge is, dink jy jy is in Namakwaland, maar die blomme is tog anders. Dit bly steeds ŉ skouspel van kleur.
Seydisfjordur is prentjiemooi, met gekleurde huise en ŉ diep fjord waar groot bote aandoen. Ek slaap in Eglistadir, ŉ kommersiële dorp is, geleë in ŉ mooi vallei.
Nou lê Myvatn voor. Heel eerste is die Detifoss –waterval. Met 500 kubieke meter per sekonde is dit, wat volume aan betref, die grootste waterval in Europa. Skielik voel dit vir jou of jy op ŉ ander planeet is. Dit lyk soos teerpaaie wat omgeploeg is. Die plate van Amerika en Europa skuif elke jaar een cm weg van mekaar en gee die lawa kans om op te stoot na die oppervlak. Orals is “potte” vol water (80 tot 100 grade C) wat prut, rook en stink. Oor die volgende bult word ek verras deur die potblou meer. Vanmiddag is daar tyd om die warm potte te geniet of te kyk na die menigte watervoëls. Hier is ŉ pestilensie van muggies; kos vir voëls en vis en ŉ irritasie vir die mens.
Ek ry verder na Hsavik, die Walvis-hoofstad van Europa en sien ag van dié groot soogdiere. Die dorpie se geboue is geverf in al die helder kleure; sekerlik om die grys winter op te helder. Oor berge en dale, verby mere en sneeu en ek is in Akureri, die tweede grootsste stad van Ysland. Dames, hier is winkels met mooi goeters en here, hier is restaurante met die heerlikste kos en Ysland bier!
ŉ Sneeustorm veroorsaak dat ek terug moet vlieg na Reykjavik en nie die weste kon verken nie. Ek spandeer ŉ bietjie meer tyd in Reykjavik en by die blou meer. Dié meer is ysblou en bekend vir sy minerale baddens. Die winkels lok, maar my sak is plat en my tas is vol!
Ek is op pad na my Turkye, om Professor Henk Stoker en sy groep, te ontvang. As julle lanklaas in die land was, kom kyk gerus wat hulle in die laaste vyf jaar verrig het.
Navraag omtrent Ysland