Shutter / PopTika
Ek vra vooraf verskoning, maar ek hoop dat die lees hiervan u sal help om depressief te wees - oor die verlies van biodiversiteit en ons gebrek aan vordering tydens die klimaatkrisis. Die ding is: in hierdie uiterste omstandighede kan 'n bietjie depressie oor die omgewing presies wees wat ons nodig het - dit is die enigste heilsame antwoord.
Dat mense 'n onvolhoubare impak op die Aarde het, kan 'n bekende boodskap word - maar dit is steeds 'n moeilike boodskap om te hoor. Dit bied 'n ingewikkelde uitdaging aan ons omdat ons onwillig is om verandering te ondervind.
Omgewingskampvegter Gus Speth het eenkeer gesê Hy het gedink dat die grootste probleme wat die planeet in die gesig staar, verlies is aan biodiversiteit, ineenstorting van die ekosisteem en klimaatsverandering. Hy het geglo dat goeie wetenskap binne dertig jaar hierdie probleme kan aanspreek. Maar hy het voortgegaan:
Ek was verkeerd. Die belangrikste omgewingsprobleme is selfsug, gierigheid en apatie, en om 'n geestelike en kulturele transformasie te hanteer. En ons wetenskaplikes weet nie hoe om dit te doen nie.
Wie weet dus hoe om dit te doen? Politici? Ekonome? Die probleem met hul oplossings is dieselfde probleem as wat wetenskaplikes in die gesig staar - hulle aanvaar rasionele optrede van redelike mense.
Maar mense kan grootliks irrasioneel wees. Wat die omgewing betref, funksioneer ons dikwels soos goedbedoelende verslaafdes en belowe ons om op te hou om die seë te besoedel, die lug te vergiftig, die natuurlike wêreld te benut - en dan gaan voort om presies dit te doen.
'N Psigoterapeutiese benadering
As ons dus verder uitkyk na praktiese oplossings, sal ons aanhou misluk. Ons moet ook na binne kyk, na onsself. En dit is die taak van psigoterapie - om die emosionele en relasionele kaarte te bied om ons van katastrofe na transformasie te neem.
As 'n lid van die Klimaat Sielkunde Alliansie ('n groep akademici, terapeute, skrywers en kunstenaars) Ek glo dat sielkundige begrip kan help met die wye verskeidenheid ingewikkelde individuele en kulturele reaksies op die omgewingskrisis.
Gevoelens soos woede, skuld, hartseer, skrik, skaamte, angs, wanhoop en hulpeloosheid is almal gepaste reaksies. Maar verdediging teen hierdie gevoelens - ontkenning en loochening - beteken dat ons vermy het om die nodige stappe te neem om die saak aan te spreek.
"Klimatsielkunde" is 'n ander soort sielkunde. Eerder as om hierdie gevoelens te beskou as iets wat 'reggemaak' of 'genees' moet word, beskou ons dit as gesonde verstaanbare reaksies - menslike reaksies wat direk met die planeet empatie is.
Daar is ook waarde in die begrip van hoe verdriet, verlies en rou kan wees vorm ons reaksies op klimaatsverandering. Want as ons ons emosies blokkeer, dan is ons dit nie in staat om aan te sluit nie met die dringendheid van die krisis - wat miskien een van die redes is waarom ons tot dusver versuim het om vinnig genoeg op te tree.
In die praktyk lyk dit wat ons in klimaatsielkunde doen nie so anders as ander sielkundige benaderings op die oppervlak nie. Wat anders is, is wat daaronder lê - hoe ons dink, sien, reflekteer en reageer.
Dit sluit in om die onbewuste dinamika te ondersoek wat ons in die pad van die klimaatverandering realiseer, en ons ontkenning konfronteer en apatie.
Deur ons begrip van psigiese pyn te gebruik om mense te help met die ekologiese verlies wat reeds plaasvind, legitimeer ons hul smart. En deur 'n "lens vir klimaatsverandering" aan te neem waardeur ons kan sien hoe die krisis die wêreld toenemend vorm, en mense terapie kan bring, help ons mense om hul nood te verstaan.
Die resultaat is, as ons bereid is om betrokke te raak, die kundigheid van volhoubaarheid Jem Bendell bel "Diep aanpassing". Ons kan die manier waarop ons oor die krisisse voel, verander, 'n nuwe konneksie bewerkstellig - en dan optree.
In ons werk sien ons toenemend verhoudingsbreuke en persoonlike nood wat direk voortspruit uit die omgewingskrisis. Tieners, byvoorbeeld, wat van hul ouers vervreem voel omdat hulle nie die een deel nie dieselfde kommer oor biodiversiteitsverlies.
Ek het met kinders gepraat wat sê dat hulle nie hul ouers kan vertrou nie as gevolg van die gebrek aan optrede deur die ouer geslag. Ek hoor dat paartjies praat van huwelike wat nie die spanning kan dra van een maat wat in die toekoms vrees nie, terwyl die ander hul vertroue in tegnologie plaas.
Deur gebruik te maak van 'n klimaatsielkunde-lens, bou u dialoog tussen hierdie verskillende posisies. En deur begrip en empatie met elke posisie, kan mense mekaar begin verstaan. Na 'n klimaksielkunde-bespreking wat ek onlangs gehou het, het 'n vrou wat saam met haar tienerdogter bygewoon is, my daarna gekontak om te sê dat hulle op pad huis toe hul beste gesprek in jare gehad het.
Die ouer het gepraat oor haar hartseer, skuldgevoelens en vrees dat sy nie haar kinders kon beskerm nie. Die dogter het geantwoord dat sy die ondersteuning van haar ma nodig het om aan die staking van skoolklimaat deel te neem. Hulle het 'n gemeenskaplike grondslag gevind en 'n nuwe verhouding gebaseer op hul vrees en hul behoefte om saam op te tree.
In gevalle van mense ly aan eko-angs en soortgelyke kwessies, is die hoop om paaie te vind na 'n nuwe wêreld wat gevorm word deur 'n verdiepende begrip van ons verhouding met die planeet en hoe ons toekoms uiteindelik vervleg is met die voortbestaan ​​van ander wesens.
Dan kan ons hierdie begrip gebruik om verwarrende, vreemde en angswekkende gebiede te navigeer. Deur pynlike gevoelens te erken, kan ons hulle as transformasionele potensiaal beskou. Dit is hierdie emosionele groei wat ons kan red. Depressie is eintlik 'n stap op die pad wat na die oppervlak kan lei.
Soos die Amerikaanse sielkundige James Hillman meer as twee dekades gelede gesê het:
Die sielkunde, wat so toegewy is om die menslike bewussyn te wek, moet homself wakker maak tot een van die oudste menslike waarhede: ons kan nie van die planeet af bestudeer of genees word nie.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Berading > Wat psigoterapie kan doen vir die klimaat- en biodiversiteitskrisisse