Dit is verblydend om te sien dat daar weer in ons tyd ‘n oplewing blyk te wees in die viering van hierdie dag. Maar tog is daar ‘n baie groot deel van die Afrikanervolk wat homself hiervan distansieer. En dan praat ons van mense wat hulself as gelowige Afrikaners beskou. Daar word aangevoer dat ons voorouers die Gelofte afgelê het en dat die verpligting nie op ons rus om dit na te kom nie. Ek verstaan egter met die lees van hierdie Gelofte dat ons voorsate ook daarin onderneem het om dit met die nageslag te deel sodat die opkomende geslagte hierdie verbintenis met God sou voortsit.
U sien, die moderne mens met sy individualistiese en selfsugtige lewensbeskouing sal hierdie Gelofte beskou as ‘n swaar las. Hy probeer om hierdie las van homself af te werp met allerhande verskonings, maar wil tog kla oor die feit dat dit met ons volk so sleg gaan. Hy wil kla en moedeloos raak oor die feit dat dit blyk asof ons nie in ons tyd die wa deur die drif getrek gaan kry nie, maar is nie bereid om saam te trek in ons volk se juk nie. Hierdie mens beskou die verbintenis van die Gelofte van ons voorouers as iets “onverskillig” wat hulle gedoen het en daarmee ‘n verpligting op ons geplaas het wat ons “vryheid sal inperk”. En hoe ironies dat die geskiedenis bewys lewer daarvan dat daardie mense juis nie onverskillig was nie. Inteendeel, hulle het verantwoordelikheid vir die voortbestaan van ons volk en opkomende nageslagte aanvaar en hulle juis daarom tot God gewend het. Hulle het dit beskou as ‘n eer om hulself en ook hul nageslag aan God te verbind in die wete dat geen geslag sonder Hom kan oorleef nie. En hulle het sekerlik die verwagting gekoester dat hulle nageslag dit ook as ‘n voorreg sou beskou om aan God verbind te wees as ‘n volk eerder as wat dit vir hulle ‘n las sou wees. . .
Ons is vinnig om te bid vir reën op ons plase. Ons is vinnig om te bid vir die ekonomie. Ons is vinnig om te kla – “O, Here! Waarom word ons mense so wreedaardig vermoor?” Ons wonder waarom God wat Almagtig is nie hierdie situasie omkeer nie? Luister Hy dan nie na ons gebede nie? Wel, die woorde uit Prediker 5 laat ons nogal hieroor besin. “As jy ‘n gelofte aan God gedoen het, stel nie uit om dit te betaal nie, want daar is geen welgevalle in dwase nie. Betaal wat jy belowe. Dit is beter dat jy nie belowe nie as dat jy belowe en nie betaal nie. Laat jou mond nie toe om op jou liggaam ‘n sondeskuld te laai nie, en sê nie voor die gesant van God: Dit was ‘n vergissing nie. Waarom moet God toornig word oor jou stem en die werk van jou hande verwoes?” (Pred. 5:3-5).
Ons kan met ons eie oë sien hoedat dinge rondom ons verwoes word. Dit behoort ons tog sekerlik te laat wonder of die Here dan toornig op ons is? “Toornig op ons stem?” – hoe kan dit wees? Is alle gebede dan nie goed en reg nie? Verseker nie. Daar is mense wie se gebede vir die Here ‘n gruwel is. (Spr. 28:9:“Wie sy oor wegdraai om nie na die wet te luister nie, selfs sy gebed is ’n gruwel.”) Dit kan wees dat die gebed en stem van ‘n mens wat sy woord aan God nie hou nie en aan God nie gehoorsaam is nie God se grimmigheid wek eerder as dat dit in genade aangesien word. Die geklank van so ‘n persoon se stem is die geklank van ‘n mens wat God bedrieg. Dit is die geklank van ‘n mens wat die lankmoedigheid van God misverstaan en Hom vir ‘n gek probeer hou.
Indien ons in die komende jaar beplan om allerhande biddae te hou waar daar tot die lewende God van hemel en aarde gebid sal word oor al die verskillende probleme en plae wat ons omring moet ons dalk eers vir ‘n oomblik stil raak. Ons moet stil raak om te besin oor hoe ons lewens voor Hom lyk. Ons moet stil raak om te besin daaroor of my gebede vir Hom aanneemlik is. Ons moet stil raak om te besin oor hoeveel beloftes ons al aan God gemaak het en hoe die nakoming en onderhouding hiervan daar uitsien. Ons moet besin of ons voorsate onverskillig was in die aanroep van God vir die behoud van ons volk en of ons geslag dalk onverskillig is in die nie-nakoming van dit wat ons aan God beloof het.