Die koninklike meesteres: dikwels die sterkste persoon in 'n koningshof - GESKIEDENIS - Inligting - 2021
Diplomate wat in die middel van die 18de eeu by die koning Lodewyk XV wou kom, moes deur Madame de Pompadour gaan, wat met hulle sou vergader terwyl sy haar grimering in die openbaar aanbring. Alhoewel Pompadour se amptelike titel die minnares van die Franse koning was, het sy slegs die eerste paar jaar van hul 20-jarige verhouding by hom geslaap. Vir die res was sy die naaste politieke raadgewer en vertroueling van die koning.
Pompadour was die eerste vrou wat 'n amptelike titel van maîtresse-en-titre, of amptelike minnares vir die koning van Frankryk (en aangesien die monargie met die volgende koning geval het, was sy ook een van die laaste). Tog weerspieël haar titel 'n rol wat minnaresse eeue lank in Europese koninkryke gespeel het as senior politieke figure in die koning se hof. Alhoewel hierdie rol minder formeel was in Engeland as in Frankryk, was die persoon met die grootste invloed op die besluite van die koning in albei monargieë die een wat sy oor gehad het. En wat anders is kussingspraatjies?
"Daar is nie 'n werklike skeiding tussen formele en informele politieke mag in die vroeë Franse hof nie," sê Christine M. Adams, mede -outeur met Tracy Adams van die komende boek, Die skepping van die amptelike Franse koninklike meesteres. 'As u 'n vriend was' - of meer as 'n vriend - 'maak dit u polities invloedryk. U kan gunste vir u vriende kry. Jy kan grond kry. Jy kan geld kry. "
Dit was redelik algemeen dat konings in daardie dae 'n meesteres gehad het, deels omdat huwelike gereël is vir politieke gewin en nie vir persoonlike omgang nie. "Hulle sou dikwels gekoppel wees aan iemand wat hulle miskien nie so goed geken het nie, of wat hulle dalk nie van gehou het nie," sê Danièle Cybulskie, skrywer van die komende boek Lewe in Middeleeuse Europa: Feite en fiksies. Egbreuk is nog steeds afgekeur, en konings kan afgesit word as dit lyk asof hulle te immoreel optree, maar mense het meestal duld dat 'n koning een meesteres op 'n slag het.
Dit beteken egter nie dat die koningin 'n kêrel moet hê nie. Dit is as verraad beskou omdat dit onsekerheid veroorsaak het oor die vraag of enige kinders wat sy gehad het, regmatige erfgename is. Selfs die ongetroude koningin Elizabeth I was meer privaat daaroor om meneer -vryers te hê as wat baie konings oor hul minnaresse was. Sake van dieselfde geslag was selfs meer taboe, en gerugte daarvan het probleme veroorsaak vir die Engelse koninklike koning Edward II en koningin Anne (soos uitgebeeld in Die gunsteling).
LEES MEER: Die werklike wedywering wat 'die gunsteling' geïnspireer het
Die meeste lede van 'n koningshof sou geweet het wie sy minnares was, en was waarskynlik jaloers en agterdogtig oor haar invloed. Tog kan lede van die hof ook hul eie belange bevorder deur 'n meesteres se guns te wen. In die 17de eeu het Barbara Palmer mans soos Henry Bennet, 1ste graaf van Arlington, gehelp om politieke toegang te verkry tot haar metgesel Charles II, koning van Engeland. Sy het ook gehelp om amptelike titels vir sommige van haar buite -egtelike kinders by die koning te bekom.
Afhangende van die land en tydsperiode, weet gewone mense buite die hof ook wie die meesteres van die koning is. Kathleen A. Wellman, skrywer van Queens and Mistresses of Renaissance France, sê dit was algemeen dat die koning in die 15de en 16de eeu deur Frankryk gereis het en hom in openbare seremonies saam met sy minnares in plaas van sy vrou aan die mense voorgedra het.
Daar was verskillende redes waarom die koning dit sou kon doen. "Die koningin kan swanger wees, of die meesteres kan aantrekliker wees, of dit is makliker om sekere dinge oor die koning voor te stel deur die meesteres te gebruik," sê Wellman. Watter soort dinge? Wel, "konings het hulself graag voorgestel ... as allegorieë, wat daarop dui dat hulle soos ander beroemde mense is, of dit nou heiliges of Griekse en Romeinse gode is."
As voorbeeld wys sy op Henry II, wat in die middel van die 16de eeu die koning van Frankryk was. Die minnares van Henry II het die naam Diane de Poitiers gekry, en hy het haar gereeld op 'n manier voorgestel wat suggereer dat sy die Romeinse godin Diana is en dat hy 'n god langs haar is. As dit 'n bietjie te abstrak klink, dink net aan hoe Jackie Kennedy JFK se presidentskap in 'n Lewe tydskrifprofiel na sy dood: "Daar sal weer groot presidente wees, maar daar sal nooit weer 'n Camelot wees nie."
Wellman sê in werklikheid dat presidentsvroue 'n gepaste analogie bied vir die rol wat koninklike minnares gespeel het. 'Dink aan die invloed wat eerste dames het op die vorming van persepsies van presidente,' sê sy. 'En dink aan al die mense wat deur Nancy Reagan moes gaan om by Ronald Reagan te kom.
Net soos 'n presidentsvrou die politieke skuld kan neem vir aspekte van haar man se presidentskap, so kan 'n meesteres ook die skuld kry vir die besluite van die koning. Dit was veral die geval met Madame de Pompadour, die eerste vrou wat die titel van die meesteres van die koning beklee het (nadat sy gesterf het, het Louis XV die titel aan Madame du Barry gegee). Haar duidelik verhoogde rol het haar oopgemaak vir nog meer kritiek as minnaresse voor haar, sê Adams. Trouens, as Marie-Antoinette se man, Louis XVI, 'n meesteres gehad het, sou sy Marie-Antoinette moontlik beskerm het teen sommige van die aanvalle wat sy ontvang het, veral die beskuldigings van vermeende immoraliteit, wat gewoonlik vir minnaresse voorbehou was.
"Te lank, omdat historici geneig was om na formele politieke strukture te kyk ... het hulle die politieke rol van minnaresse geïgnoreer," sê Adams. '[Die minnares] is heeltemal afhanklik van die koning vir haar mag, en dit beteken dat sy alleen na sy belange sal kyk. En dit is een van die redes waarom sy so kragtig is. "
LEES MEER: Hoe Marie Antoinette se nalatenskap deur kwaai liedjies oor haar dood vermoor is
Engelse en Britse koninklike minnares
In die Engelse hof, a koninklike minnares is 'n vrou wat lief is vir 'n lid van die koninklike familie, spesifiek die koning. Sy kan geneem word voor of na sy troonbestyging. Alhoewel dit oor die algemeen slegs deur vroue gebruik word, kan die verhouding deur ekstrapolasie betrekking hê op elke minnaar van die monarg, hetsy manlik of vroulik. Daar word gesê dat koningin Elizabeth I baie manlike gunstelinge het, hoewel dit nie bekend is of dit seksueel was of nie.
Monarge het 'n aansporing gehad om minnaresse te neem omdat hulle oor die algemeen dinastiese huwelike gemaak het, en daar was dikwels min liefde daarin. 
Behalwe die fisiese verhouding, het die koninklike minnares dikwels 'n diepgaande invloed op die koning uitgeoefen, wat selfs tot staatsaangeleenthede strek. Haar verhouding met die koningin kan gespanne wees, hoewel sommige vroue blykbaar min jaloesie in die saak gehad het. 
Die invloedrykste koninklike meesteres deur die geskiedenis
Koninklike minnaresse - veral diegene wat uit hooggeplaaste gesinne was - het nie net 'n koningsgeselskap in die slaapkamer gehad nie, maar speel ook 'n belangrike rol by die hof, wat dikwels invloed uitoefen op hul eie belange (en die van hul familielede)
Terwyl koning Edward VII bekend was vir sy vele minnaresse - sonder om sy buite -egtelike kinders te verberg - was dit Alice Keppel wat as sy gunsteling beskou is, en hom selfs op sy sterfbed bygewoon het. Sy was 'n bekende gasvrou in die samelewing en ontmoet Edward in 1898 toe sy 29 was en hy was 56. Ten spyte van die ouderdomsverskil, het hulle gou 'n paartjie geword, en Alice se man was gerieflik elders as hy sou kom kuier. Sy was selfs lief vir Edward se vrou, koningin Alexandra, wat haar diskrete geaardheid verkies het in vergelyking met sommige van sy vorige minnaresse. Deur haar invloed kon sy 'n beter betaalde werk vir haar man kry, sowel as 'n pos as bruidegom in die wag vir haar broer, Archie. As een van die vertroulikste vertrouelinge van die koning, was sy perfek geplaas om die standpunte van sy predikante na vore te bring, wat gereeld met die redes na haar toe gekom het. Terselfdertyd het haar vaardigheid as gasvrou haar in staat gestel om die standpunt van die koning ook aan invloedryke samelewingsfigure voor te dra. Opvallend genoeg het die geskiedenis homself ietwat herhaal: Camilla, hertogin van Cornwall is die agterkleindogter van Alice, en was natuurlik in 'n verhouding met prins Charles terwyl hy getroud was met Diana, prinses van Wallis.
Koning Charles II was beroemd om sy vroulikheid, met meer minnaresse as enige ander monarg tydens sy bewind. Terwyl die aktrise Nell Gwynn die bekendste was, was die sterkste ongetwyfeld die opvallend mooi Barbara Villiers, later die gravin van Castlemaine. Saam met haar man, Roger Palmer, was sy een van die gesinne wat na Holland gegaan het om ondersteuning te betoon vir Charles II, waar sy sy minnares geword het. Die Palmers is deur die koning die titel van graaf en gravin van Castlemaine toegeken om te verseker dat enige van Barbara se kinders deur die koning ook 'n titel en erfenis het (sy sou vyf amptelik deur hom erken). Haar invloed op Charles was so groot dat sy posisies in die Privy Council kon kry vir haar vriende en familie, en selfs polities ingemeng het in 'n vrede tussen Engeland en die Nederlandse Republiek, en staan ​​bekend as die 'Uncrowned Queen'.
Miskien is een van die bekendste koninklike minnaresse, Madame de Pompadour, versorg vir die rol, nadat 'n waarsêer aan haar ma gesê het dat sy 'oor die hart van 'n koning' sou heers. As jong getroude vrou het sy intellektuele salonne in Parys bygewoon, vermeng met sleutelfigure van die Verligting, soos Voltaire. Terwyl sy naby die koninklike jag was, het sy probeer om haarself bekend te maak aan koning Lodewyk XV deur daar voor hom in helderblou en pienk te ry. Dit werk: hy stuur haar wildsvleis en nooi haar na 'n gemaskerde bal in Versailles, waar hy sy belangstelling in haar verklaar. Sy het vinnig opgestaan ​​om die hoofmeesteres van die koning te word, terwyl sy selfs die koningin aan haar kant gehou het, en was so belangrik dat 'n Oostenrykse diplomaat haar gevra het om in te gryp in 'n verdrag tussen Frankryk en Oostenryk. Selfs toe haar seksuele verhouding met die koning opgehou het, was sy steeds 'n vriend van die koning ', as een van sy betroubaarste raadgewers en een van die min wat die ewig verveelde monarg kon vermaak. Sy was ook invloedryk in die kunste, het die rokokostyl gewild gemaak en was die sleutel tot die maak van Parys die kulturele hoofstad van die wêreld.
Diane de Poitiers, 'n Franse edelvrou wat gehelp het om die fortuin van haar gesin te verhoog deur haar verhouding met koning Henry II, was bekend daarvoor dat sy meer as 'n wedstryd vir haar manlike tydgenote was, atleties fiks was as 'n kranige swemmer en perdvrou, en ook baie intelligent, te danke aan die bestudering van Latyn, Grieks, etiket, retoriek en rekenkunde. Dit was inderdaad haar kennis van die wet en finansies wat die eerste keer die aandag van koning Francis I getrek het, wat beïndruk was deur haar hantering van die dood van haar man en die konvensie dat sy sy grond moet teruggee, suksesvol uitgedaag het. As gevolg hiervan is sy toegelaat om die lande sonder 'n manlike voog te bestuur, en het dit 'n groot sukses gemaak. As dame wat op koningin Claude van Frankryk gewag het, het sy bekend geword by die toekomstige koning Henry II toe hy 'n seuntjie was, en hulle het na bewering hul verhouding begin toe hy net 15 was en sy was 35. Teen die tyd dat hy op die troon bestyg het , haar krag was onmeetbaar, en hy het haar die titels van hertogin van Valentinois en hertogin d 'Étampes toegeken, asook 'n kasteel, Château de Chenonceau. Dit was haar invloed, 'n besoekende pous het nie net 'n geskenk vir die koningin gebring nie, maar ook vir Diane. Sy was so suksesvol om ryk te word, en het daarin geslaag om self die bou van verskeie kastele te finansier, saam met die beroemde argitek van die Renaissance -periode, Philibert de l 'Orme.
Die geskiedenis is wyd onthou deur 'n baie duidelike voorkoms, hoewel 'n vinnige en intelligente, standvastige koninklike Arabella Churchill, maar het daarin geslaag om die hart van koning James II te wen en sy minnares te word in 1665. Sy het vir hom vier kinders gebaar en daarin geslaag om edele titels te bekom. vir haar twee seuns, wat die eerste hertog van Berwick en die eerste hertog van Albemarle geword het, met die graaf Spencer en Diana, prinses van Wallis, stam almal af van haar FitzJames -kinders.
Toe koning George I in 1698 opklim na die Britse troon, het hy sy minnares openlik uit Duitsland, Mesuline von der Schulenberg, saamgebring, aangesien hy op daardie stadium vir vier jaar van sy vrou, Sophia, geskei was. Die dogter van 'n baron, sy was 'n Maid of Honor van George se ma, elektris Sophia van Hanover. Toe sy in Engeland was, het sy vir hom drie kinders gebaar en word dit grotendeels beskou as die vrou van George, met gerugte dat hulle selfs in die geheim getroud is. Sy het verskeie titels gekry, waaronder hertogin van Kendal en Munster, en kon 'n aansienlike fortuin verdien deur openbare ampte en titels te verkoop. Sy het ook by geleentheid vir die koning opgetree en van hom is £ 10 000 toegeken vir die terugkeer van die verbanne Viscount Bolingbroke, wat hy begenadig het.
Maria Fitzherbert was twee keer getroud en twee keer weduwee toe sy die Londense hoë samelewing betree, toe sy die liefde van die prins van Wallis, wat ses jaar jonger was, aantrek. Daar word gesê dat hy verlief was op haar en haar eindeloos agtervolg totdat sy ingestem het om met hom te trou, maar omdat sy pa nie tot die huwelik ingestem het nie, word dit ongeldig geag. Die verhouding tussen die egpaar het slegs geëindig weens finansiële kommer: die prins skuld 'n bedrag van £ 60 000, en daar is ooreengekom dat die bedrag betaal sou word as hy die bande met Maria verbreek. Maar op sy sterfbed was dit Maria waaraan hy gedink het en 'n brief wat sy aan hom gestuur het, koester in die hoop dat hy gou gesond sou word.
Glansryk en pragtig, Virginia de Castiglione was van die klein Italiaanse adel, maar het opgevaar om die berugste van die Franse keiser Napoleon III se minnaresse te word. Sy het die laaste Franse monarg ontmoet toe sy gestuur is om die saak vir die eenwording van Italië aan hom te pleit deur haar neef, 'n minister van Victor Emmanuel II, koning van Sardinië. Sy het gou sy minnares geword, wat 'n skandaal veroorsaak het wat daartoe gelei het dat haar man van haar skei, terwyl sy gereeld in die samelewingskringe was, en vermeng het met Europese koninklikes, waaronder Augusta van Saxe-Weimar, Otto von Bismarck en Adolphe Thiers. Sy was 'n flambojante karakter en was bekend vir haar mode -gevoel, sowel as 'n voorstander van vroeë fotografie, en spandeer haar hele fortuin aan 'n projek om haar lewe te dokumenteer. Haar invloed het voortgeduur, selfs nadat haar verhouding met Napoleon verby was, aangesien die eenwording van Italië vier jaar na hul afskeid aangekondig is.
Hoe 'n koninklike meesteres Frankryk se magtigste politikus geword het
Agter elke groot man is 'n wonderlike vrou. En soms is die vrou 'n minnares. Alhoewel die gesegde moontlik nie van toepassing is op elke buite -egtelike verhouding nie, vir koning Henri IV van Frankryk was 'n minnares dalk net die slimste politieke stap van sy regering. Alhoewel dit geen geheim is dat historiese staatshoofde dikwels 'n heuning (of twee of drie) aan die kant gehou het nie, moet hierdie vroue nie almal as 'n bimbo uitgemaak word nie. In die 16de en 17de eeuse Europa was minnaresse meer 'n koninklike modeverklaring- 'n manier om die goeie smaak van die koning te weerspieël. Hulle was intelligent. Hulle was talentvol. En, in die geval van die minnares van Henri IV, Gabrielle d'Estrees, sterk genoeg om 'n nasie uit die stryd van die burgeroorlog te lig en die gang van die Europese politiek te verander.
Die skarlaken -ambassadeur
Gabrielle d'Estrees was in 1891 net 18 jaar oud, die jaar toe sy die amptelike minnares van Henri IV geword het. Nie toevallig nie, dit was dieselfde jaar toe dinge besig was om op te warm in die voortdurende konflik tussen Frankryk se Katolieke en Protestantse burgers.
Intussen het 'n soortgelyke geveg in die koning se huwelik gewoed. Ondanks die feit dat hy 'n toegewyde protestant was, het Henri op 18 Augustus 1572 met die Katoliek getroude Marguerite De Valois getrou in 'n poging om 'n voorbeeld van godsdienstige harmonie vir sy mense te skep. Maar die plan misluk (op 'n redelik skouspelagtige manier) toe die familie van sy bruid die meeste Protestantse trougaste van die koning laat doodmaak het. Die gebeurtenis het die St. Bartholomew's Day Massacre (wat uiteindelik 70 000 mense in Frankryk sou laat sterf) moontlik aangeval en het waarskynlik die verhouding tussen Henri en sy koningin gespanne.
Gee Gabrielle in. Hoewel sy ook 'n Katoliek was, was sy heelwat beter in diplomasie as Marguerite. D'Estrees het byvoorbeeld geweet dat die Vatikaan- en Spaanse magte op Franse grense saamtrek. Maar sy het ook geweet dat Henri 'n nederlaag kon vermy deur hom tot Katolisisme te bekeer. Deur 'n groot hoeveelheid pragmatisme en oorreding te gebruik, het sy die koning oortuig om die toegewing te maak - al was dit net vir die vrede van sy geliefde land.
Henri het later erken: "Parys was 'n mis werd." Hy sou egter nooit hierdie besef bereik het nie, was dit nie vir d'Estrees se politiek agter die skerms met die pous en die hoofde van edele Katolieke families nie. Trouens, Henri erken d'Estrees se ambassadeursvermoëns in 1596 deur haar 'n setel in sy Council of National Policy te gee. In haar nuwe rol het sy gehelp om die baanbrekende Edik van Nantes uit 1598 te vorm, wat Frankryk tot 'n Katolieke nasie verklaar het, maar ook aan Protestante ongekende burgerregte verleen het. Die dokument het Frankryk gered van burgeroorlog en buitelandse oorheersing, en dit het die land 'n model van verdraagsaamheid vir die res van die Westerse wêreld gemaak.
Mevrou of nie, Gabrielle d'Estrees is een van die invloedrykste Franse vroue in die geskiedenis. Ongelukkig is sy ook een van die tragiesste. Aangesien koningin Marguerite fisiek en emosioneel van koning Henri geskei is, het Gabrielle in wese die rol van koningin in die hof vervul. En in die vroeë maande van 1599 het Henri begin om Gabrielle se plek amptelik te maak deur die drie kinders wat sy vir hom gebaar het, te legitimeer, haar sy kroning te gee en aansoek te doen om sy huwelik te vernietig. Maar kort voor die seremonie wat haar koningin van Frankryk sou kroon, het die vyf maande swanger Gabrielle voortydig kraam en is op 26-jarige ouderdom oorlede. Twee jaar later trou die koning met iemand anders, en Gabrielle het allesbehalwe weggegaan historiese geheue.Eleanor Herman is die skrywer van Sex with Kings: 500 Years of Adultery, Power, Rivalry and Revenge (HarperCollins, 2004).
Charles II was 'n kompulsiewe vrouemaker
Charles se ervarings met vroue het redelik vroeg in die lewe begin toe hy op 15 toe verlei is deur sy voormalige natverpleegster, Christabella Wyndham, die vrou van die royalistiese goewerneur van Bridgewater.
Dit was vermoedelik 'n een-nag-staanplek, maar dit was 'n begin van 'n lang lys minnaresse van Frankryk na Engeland. 'N Jaar later verlei hy Margaret de Carteret, die dogter van 'n plaaslike aristokraat in Frankryk wat vir hom 'n kind baar. Hy was Charles se eerste baster.
Later, tydens sy uitgebreide reise in Holland, Duitsland en Spanje, het Charles talle sake gehad met vroue met onbevestigde berigte wat selfs op daardie tydstip tot 17-18 minnaresse was.
Charles verplig elke vrou gelukkig omdat die verhale van sy hoerery, dronkenskap en egbreuk blatant deur sy vyande geadverteer word. Teen die tyd dat hy as koning teruggekeer het na Engeland, het hy ten minste drie bevestigde koninklike bastards gehad, alles deur die dogters van die ballingskap van ondersteuners van Charles I.
Nell Gwyn was 'n aktrise wat nog 'n gunsteling van Charles II geword het en is bevorder tot die titel 'koninklike minnares'
Seks met 'n koning het 'n suksesvolle meesteres geëis
Elke vrou is gebore met die ambisie om die gunsteling van die koning te word, en Primi Visconti, 'n Italiaanse waarsêer wat in die middel van die 17de eeu by die Franse hof van Louis XIV gewoon het. En in hierdie wêreld van glinsterende ambisie en kwikdrifte, het dit gelyk asof hy reg was. Terwyl prinsesse geteel is om behoorlik en blywend te wees, is die minnaresse van konings op 'n heel ander vlak opgebou. Die gekose minnaar, wat gewoond was aan die ego en die onderste streke, het gereeld na magtige mans gestreel. maîtresse-en-titre van die koning laat haar werk vir haar uitsny. As prostitusie eintlik die oudste beroep in die geskiedenis was, moes die posisie as die hoofvrou van 'n monarg sekerlik die tweede gewees het.
Omdat die koning lustig die rokke van feitlik enige vrou (of man) in die hof kon lig, moes die vrou wat sy aandag getrek het meer as net skoonheid besit - sy het sjarme, verstand, intelligensie, grasie en die vermoë gehad om te voorsien wat sy petulante minnaar wil dalk volgende hê. Terwyl konings hulself met ander vroue vermaak het, moes daar van minnares rustig in hul woonstelle gewag word, borduur of 'n galadinee beplan om hul geliefde te vermaak. Anders as die koningin wie se posisie in klip gegooi is, was die meestereswêreld gemaak van kleiner dinge - daar sou geen vrede, geen rus wees as sy hoop om haar status, rykdom en invloed te behou nie. En gegewe die grootheid van haar posisie, was daar baie min wat sy nie sou doen om die blink prys van die aandag van die koning vas te hou nie.
As dit kom by die titel van maîtresse-en-titre, daar was niemand meer onderskei as Madame de Pompadour, die hoofmeesteres van Lodewyk XV van Frankryk van 1745-1751 nie. Sy was die volmaakte voorbeeld van 'n vrou wat deur die verskillende onaangenaamhede van haar rol geleidelik gely het - om haar impulsiewe minnaar in alle opsigte te bederf en haar bestaan ​​aan te pas om sy plesier te verseker. In privaatheid het sy dikwels beweer dat sy te goed gebruik is deur die koning wat 'n gretige seksuele aptyt gehad het en 'n paar keer per dag in die satynblaaie wou rol. Maar terwyl sy die aandag van die hof en die koning liefgehad het, was Madame de Pompadour meestal ywerig, wankel dikwels tussen siekte en gesondheid. Haar posisie was fisiek, emosioneel en geestelik veeleisend, en sy was dikwels uitgeput deur Louis ' se verwagtinge.
Koning Lodewyk XV van Frankryk
In die hoop om haar eie libido te stimuleer om tred te hou met die energieke koning, het Madame de Pompadour 'n vaste dieet van seldery, truffels en vanielje begin eet wat haar net siek gemaak het. Haar begeerte om die bloed op minder konvensionele maniere te verhit, was in daardie dae algemeen, aangesien baie vroue byna alles sou doen om aangenaam te bly in die oë van hul magtige minnaars. Anders as baie ander minnaresse wat opsy gesit is nadat die aanvanklike belofte van seks en romanse verdwyn het, kon Madame de Pompadour haar verhouding met Lodewyk XV omskakel in vriendskap en diep vertroue.
Lodewyk XV se Franse hof uit die 18de eeu in Versailles was anders as die ander in die geskiedenis, met 'n uitstekende luuksheid en skandalige aangeleenthede. Almal se aandag was op die koning gerig, en elke vrou by die hof het gedink om sy erkenning op enige manier moontlik te vang. Madame de Pompadour het Louis gelukkig gehou tydens hul tyd saam deur hom te ontsnap uit die nuuskierige oë van die hof en 'n plek om van sy gunsteling dinge te geniet. Sy versier haar weelderige woonstelle met heerlike weefsels, bedwelmende blomme en die beste wyngeld wat hulle kon koop. Sy het 'n student geword van sy buie en kon elke gesigsuitdrukking lees, insluitend die kadens van sy woorde. En die belangrikste, sy het geweet wanneer hy woede of frustrasie agter sy masker van koninklike kalmte wegsteek en presies hoe om hom daaroor te kalmeer of te kalmeer. Kortom, sy het haarself gevorm tot sy perfekte maat, selfs ten koste van haar eie vreugde en troos.
Haar kennis strek verder as net slaapkuns - sy waardeer argitektuur, verstaan ​​plantkunde en die tuine van Versailles, en sy is selfs besig met die kuns om juweel te sny. Madame de Pompadour het die waarde daarvan geken om die koning ten alle tye verloof te hou, aangesien verveling die speelplek van die duiwel was. Haar voltydse werk sou ten alle koste fantasties wees, en sy het dit goed gedoen. Sy het nooit haar woonstelle verlaat nie uit vrees dat hy sou verskyn en kos, gesprek of seks nodig het. Sy kon nie moegheid, siekte, woede of verveling toon nie. Toe haar jong 10-jarige dogter en haar pa albei binne dieselfde week sterf, het sy nie toegelaat om pyn of rou te toon as dit die koning sou ontstel nie. Diegene wat haar waargeneem het, het gesê dat sy "na alle waarskynlikheid net so ongelukkig was binne as wat sy gelukkig van buite gelyk het".
Ten spyte van sy glans en weelde, het die Franse hofdienaars verrassend versuim met persoonlike versorging, wat dikwels weke lank sonder bad was. Baie vroue in die hof ly aan pokke littekens en bedek hul verwoeste gelaatstrekke en korsige vuilheid met 'n oorvloed fluweel, kant en 'n sterk parfuum. Hulle versierde uitrustings sal dikwels baie jeuk en ongemaklik word, wat die vroue dwing om kopkrappers in hul kap en lyfies te plaas om die irritasie van vlooibitte en vetterige kopvel te verlig.
In die besonder 'n meesteres, veral Madame du Barry, wat Madame de Pompadour gevolg het na haar dood as Louis VX se grootste druk, was bekend vir haar besondere aandag aan persoonlike higiëne - iets wat die meerderheid van die koning se vroue altyd oor die hoof gesien het. Soos die hof opgemerk het, het sy een keer per dag 'n roos-bad gebad en het sy haar buitensporig duur rokke van fyn wit materiaal gedek om haar geskrapte nek te beklemtoon en selfs haar dekor met egte diamante te beklemtoon om haar skoonheid te beklemtoon. gloeiende wit bors.
/> Madame du Barry
In die jaar 1542 was Diane de Poitiers, wat die hoofmeesteres van Henri II van Frankryk was, dikwels bekommerd oor hoe sy fisies sowel as intellektueel vir 'n koning kan geskik wees. Die kompetisie om uiteindelike aantrekkingskrag in die Franse hof was lamlendig, en elke vrou wat die koning wou betower, moes 'n geheime skoonheidsregime hê.
Mevrou Diane de Poitiers
Elke oggend sou Diane drie uur perdry om haar bloed en krag op te hou, terwyl sy 'n swart fluweelmasker dra om haar melkwit gelaat te beskerm. Sy drink 'n daaglikse mengsel met goud en bad in donkiesmelk en koue water om haar vel sag en soepel te hou. Vreesbevange vir plooie slaap sy regop op sykussings en laat haar gesig nooit aan die lakens raak nie. En dit het gewerk - die koning het elke aand saam met haar deurgebring, sonder om sy vrou, Catherine de Medici, se bedkamer te besoek. Catherine was so verbaas oor die hartstogtelike passie wat die egpaar gedeel het, dat sy twee gate in die vloer bo die slaapkamer van Diana geboor het om presies te sien hoe hulle liefde gemaak het. Toe sy sien hoe hulle van die bed afrol en hul passie op die vloer uitput, was sy verstom oor die sagmoedigheid van die koning en het in afwagting aan haar dame gesê dat sy "nog nooit so goed gebruik is nie".
Die raafhaar Lola Montez was in die middel van die 19de eeu bekend vir haar skakeling met koning Ludwig van Beiere en die manier waarop sy die verhouding kon gebruik om liberale hervormings in te voer voor die Revolusie van 1848 in die Duitse state. Sy was 'n Ierse danser en aktrise wat die koning (wat 34 jaar oud was) nie die minste aantreklik gevind het nie, maar sy rykdom en invloed was uiters aanloklik vir die werkersklas Montez. Koning Ludwig fetiseer haar dansers se voete en suig graag aan haar tone terwyl hy homself geniet, en skryf gereeld haar briewe oor sy begeerte om aan haar voete te lek nadat sy 'n lang reis geneem het.
Koning Ludwig van Beiere
Terwyl die meeste vroue deur hierdie vreemde begeerte afgeweer sou word, was sy dankbaar vir sy besorgdheid oor haar voete, omdat sy fisies nie aangetrokke tot hom was nie. Sy kon hom tevrede hou sonder veel fisieke inspanning, 'n welkome feit, veral omdat hy 'n ongelukkige knop in die middel van sy voorkop gehad het. Elke keer as hy die behoefte aan meer gevoel het, sou sy haarself dikwels verskoon omdat sy siek was of menstrueer. Maar dit lyk nie asof hy so vreeslik erg was nie - dit was bekend dat hy 'n vreemde smaak gehad het - soms gevra dat sy 'n stuk flanel teen haar onderste streke sou dra, sodat hy dit later saam met hom kon neem wanneer hulle geskei was.
Kragtige mans het nooit toegelaat dat 'n klein dingetjie soos die huwelik of selfs politiek hul sake belemmer nie en het dikwels meesteres geneem wat reeds mans gehad het. In die geval van Napoleon Bonaparte het sy minnaar van drie jaar, Maria Walewska, uiteindelik sy vooruitgang ingestem omdat haar man, wat 58 jaar ouer as sy was, dit geëis het. Sy was 'n patriotiese jong vrou uit Pole wat aan Napoleon se sjarme toegegee het toe sy besef het dat die magtige monarg hulle waarskynlik sou bevry van buitelandse besetting en Pole as 'n vrye en soewereine nasie sou herskep. Letterlik, sy het dit vir haar land gedoen.
Na 'n geruime tyd het hulle baie verlief geraak en sy het haar ambisieuse ouer man verlaat wat haar net as 'n pion in sy politieke spel gebruik het. Toe die wispelturige Napoleon egter moeg was vir Maria, trou hy met 'n 18-jarige Oostenrykse prinses en gee af van enige belofte om Pole te herstel, en dring daarop aan dat dit die res van die geskiedenis in die skadu sal bly.
Een koninklike minnares, wat die grootste moeite gedoen het om die aandag van Lodewyk XIV te trek, was die verruklike en listige Madame de Montespan. Sy het vasbeslote geword om hom te hê. Die Franse koning het ongelukkig reeds 'n minnares gehad wat hom gelukkig gemaak het en oor die algemeen nie geïnteresseerd in haar vordering gelyk het nie. In 1667, in die hoop om die verhouding te verbreek, het Madame de Montespan die hulp van 'n plaaslike heks gesoek wat in 'n donker en verbrokkelde huis aan die buitewyke van Parys gewoon het.
Terselfdertyd sou sy handpalms lees, met die dooies praat, lotions vir skoonheid aanbied, aborsies doen of betowerings maak om 'n vyand te vermy of dood te maak. Madame de Montespan, wat aan die Franse hof gewoon het, sou elke geleentheid gebruik om saam met die koning te eet, liefdesdrankies in sy wyn te gooi en afskuwelike mengsels van dooie baba se bloed, bene en ingewande op sy vleis te smeer in 'n poging om hom op te spoor. En dit het gewerk. Hy het uiteindelik diep verlief geraak op haar en sy destydse swanger minnares, Louise de La Vallière, weggegooi.
Omdat Franse kos baie ryk was en minnaresse dikwels buite die slaapkamer min oefening gevind het, sou Madame de Montespan in die hof van Louis XIV haarself twee ure op 'n keer, verskeie dae per week, met pomade laat vryf terwyl sy kaal lê. Sy sou ook van die hof verdwyn na 'n kuuroord waar sy haarself verhonger het voordat sy teruggekeer het om die koning te verdoof met haar wonderlike nuwe figuur.
Die koninklike minnares, in teenstelling met die vrou, kon te eniger tyd ontslaan word, sonder enige finansiële skikking. Alhoewel sy in die skoot van weelde geleef het terwyl sy saam met die koning in die bed was, was dit onderhewig aan verandering in ooreenstemming met sy guns. 'N Mevrou se kragtige vriende by die hof het haar ondersteun solank sy die mag behou en in ruil daarvoor gunste verwag. Op enige oomblik kan sy in 'n oogwink van die hoogtepunt na die dieptes van armoede en skande gestuur word. 'N Slimme meesteres het begin versamel vir haar aftrede sodra sy in die koning se omhelsing was, en verseker dat 'n weelderige leefstyl haar onvermydelike val sou versag. A coveted title—countess, marquise, dutchess—was also a desired part of the bargain.