Februarie 20, 2011 in Sonder kategorie
Hier in die Oos-Kaap kan ons nogal lekker bierief. Sommer die hele naweek lank. En dis omtrent 'n industrie: daar moet tafels en stoele en tente gehuur word, en dan mamas wat kos kook, en sommer 'n paar ekstra toilette, en iemand om die voertuie op te pas (of te rangeer). Kort-kort gebeur dit dat ek by die huis kom, en dan is my geliefde ook tuis. Dan vra ek maar wat gaan vandag aan. Nee, ons bierief. Dan ruk die hele kantoor op na waar die bieriefmint dan nou ook al plaasvind, en daar word geen werk gedoen nie. 'n Tydjie later kom daar 'n briefie om vir donasies vir so-en-so se antie se skoonma se broer se begrafnis, en dan moet daar uitgedeel word. En dan nog 'n tydjie later is dit tyd vir die begrafnis en dan kom die hele kantoor weer tot stilstand, want almal moet gaan begrafnis hou.
By my werk gaan dit net so. Omtrent elke week is daar 'n e-pos van hierdie student wat ons skielik ontval het, of Bongi Baso wat in Mthatha werk wie se broer skielik dood is, of na 'n lang siekbed, of wat nou ook al die geval is. En dan word daar eers 'n diens gehou op die toepaslike kampus en vervoer na die bieriefmint georganiseer. Daarna is dit die kollektebrief, en dan nog later weer eens die vervoer wat georganiseer word om na die begrafnis te gaan. So kan 'n mens in een week tien e-posse kry net om die reëlings van een bieriefmint te organiseer en te bevestig.
Ons bure oorkant die pad, die Jongolos, het vandag gebierief. Hulle het al drie dae terug begin om saans boomtakke af te saag, tot my geliefde se ergernis. Daai gezoem van 'n boomkerwer dryf hom tot raserny. Gister het hulle toe die wit tent in die voortuin opgeslaan met twee plastiektoilette op die sypaadjie. En vanoggend, toe ek so net na sewe mark toe ry, was die eerste voertuie al op die sypaadjie. Teen die tyd wat ek teruggekom het, het ons hele straat gelyk soos 'n supermarkparkeerterrein, en die begrafnisgangers, of die bieriewers, want 'n begrafnis en 'n bieriefmint is nie noodwendig dieselfde nie, het in 'n tou gestaan om by die hek ingelaat te word. Nou weet ek nie of hulle kaartjies moes ingee nie, maar ons is mos nou nie genooi nie. En gewoonlik laat weet hulle vir ons as daar 'n groot partytjie gehou gaan word (anders as ons ander bure wat doodeenvoudig net partytjie tot die oggendure).
Ek was nogal angstig oor die bieriefmint wat so op ons voorstoep plaasvind, want dit kan 'n lawaaiery afgee, en veral ook toe daai groot karre so knap teen ons inrit begin parkeer. Maar dinge het heel stigtelik afgeloop. Teen vanmiddag sesuur was hier nog net 'n paar voertuie oor in die straat. Die ergste lawaai was die deure wat toegeklap het, en 'n alarm of twee wat afgegaan het.
Nou's daar nog net 'n klompie bierbottels oor in die straat. My man sal die later sommer oor hulle tuinmuur gaan gooi…
Viva vir die Jongolos en hulle gaste.
Jare gelede, toe ek nog vars in die Oos-Kaap was, gee ek vir een van my kollegas 'n "hike" ( 'n "lift" het daardie tyd nie bestaan nie). So is ek mos nou 'n vriendelike persoon en ek vra mooi vrae oor die familie. Waar's jou pa en waar bly jy en so aan. Nee, pappie klink na 'n man wat hoog op is in die politiek en sy bly op daardie plek in haar eie huisie. En jou ma? Nee, seg sy, my mother is late. Nou woer die ratte in my kop eers, want hoekom sal sy nou vir my vertel dat haar ma laat is? Wat het dit nou met die gesprek te doen? Tot sy sê: She passed away two years ago. Toe kliek ek: moeder is nie laat nie, maar sy is laat. Her late mother, met ander woorde.
Nou praat ons ook al so. Sê vandag vir 'n vriendin ons bure bierief. Antwoord sy: somebody is probably late. Ja, baie!