C vir genesing? Mawardi Bahar
Vir dekades het sommige mense die idee aangeneem dat daar groot gesondheidsvoordele kan wees om vitamiene in hoeveelhede wat verby is, te neem aanbeveel daaglikse vereiste. Die konsep was 'n rukkie baie gewild in die media, maar navorsingsbevindinge tot die teendeel het dit geleidelik feitlik onaantasbaar gemaak vir wetenskaplikes.
Tog is dit nou 'n soort terugkeer, dankie deels aan nuwe bevindings toon dat hoë dosisse vitamien C kanker kan behandel. Soos ons sal sien, is daar egter 'n paar belangrike voorbehoud hier - asook struikelblokke om verskillende potensiële gesondheidsvoordele te ontsluit uit ander vitamienbehandelings. Dit is 'n versigtige verhaal oor die gevare van swart en wit denke, en hoe dinge selde so eenvoudig is soos wat hulle gemaak kan word om te verskyn.
Dit is ongeveer honderd jaar sedert vitamiene die eerste keer tot prominensie gekom het. beskryf In die vroeë dae as "vital-amines", belangrik vir "vitaliteit" (lewe), was die publiek se kennis oorspronklik gebaseer op soliede wetenskap. maar van die 1940s, die inligting het konflik geword as voedselvervaardigers en later het die dieetaanvullingsbedryf baie van die onderwys oor voeding oorgeneem.
Een voorbeeld van hierdie advies wat tot op hede verduur het, is die idee dat ons ons dieet met ekstra vitamiene en minerale moet versterk. Dit is fenomenaal winsgewend vir almal in hierdie besigheid, van produsente van ontbytgraan tot vitamienpille. Die dieet aanvullings sektor was die moeite werd VSA $ 205 miljard (£ 160 miljard) verlede jaar en word voorspel om teen 280 tot byna $ 2024 miljard te styg.
Die rollercoaster remedy
Die idee van wonderbaarlike genesingseienskappe om vitamiene in baie groter hoeveelhede te neem, is lank reeds deel van hierdie denke - hoofsaaklik danksy 'n vooraanstaande Amerikaanse wetenskaplike met die naam Linus Pauling.
ek het geskryf voorheen in die gesprek oor hoe Pauling, 'n dubbele Nobelpryswenner in chemie en vrede, besondere toegewyd was in die 1960s en 1970s na die idee dat megadose van vitamien C siektes van die verkoue tot kanker kan behandel. Pauling stoot hierdie eise deur 'n kombinasie van oordrywing en die keuse van slegs studies wat positiewe effekte toon - met 'n helpende hand van die vervaardigers. Die storie word baie goed beskryf hier afgelaai word.
Ander wetenskaplikes begin debunking hierdie eise so ver terug as die laat 1970s, te demonstreer Nie net dat Pauling verkeerd was nie, maar ook dat die neem van orale vitamien- of mineraalaanvullings dikwels meer skade kan doen as goed - insluitend by die behandeling van sekere kankers. Dit het gou tot die punt gekom dat enige idee van voordele van vitamienmegaadoses in die navorsingsgemeenskap as twyfelagtig beskou is.
Party hiervan was absoluut reg, maar miskien het die terugslag te ver gegaan. Dit het dit oor die hoof gesien 'n paar deeglike wetenskap wat in geselekteerde gevalle aangedui het dat megadose van vitamiene soms sekere siektes kan behandel.
Dit blyk uit die nuwe studie wat ek vroeër genoem het het dit gewys hoë dosisse vitamien C kan help om longkanker te behandel sekere breingewasse. Dit volg op van vorige werk stel voor om die gebruik van vitamien C in die behandeling van eierstokkanker te toets.
Die nuwe bevindings kom uit navorsing gelei deur dr Joshua Schoenfeld van die Universiteit van Iowa. Die koerant is verlede maand in die tydskrif Cancer Cell gepubliseer, en het getoon dat vitamien C nie kanker direk as 'n dwelm beveg nie, maar deur radioterapie en sekere chemoterapiebehandelings doeltreffender te maak.
Maar waar Pauling en sy volgelinge aanvullings aanvul, stel Schoenfeld et al voor om vitamien C direk in die pasiënt se bloedstroom in te vul. Dit bou voort op vorige bevindinge wat het getoon dat tablette wat mondelings ingeneem word, sal nie genoeg vitamien C in die liggaam lewer om doeltreffend te wees nie.
Die navorsing het 'n eerste fase voltooi wat bevind dat die behandeling die oorlewingsvooruitsigte in muise verbeter en dat die vitamien C veilig en verdraagsaam is vir pasiënte met radiochemoterapie. Maar om te stres, as daar 'n suksesvolle finale uitkoms vir hierdie proewe is, sal enige behandeling nooit vitamien C-pille van die plaaslike apteek betrek nie. Dit sal 'n goed beheerde intraveneuse infusie benodig.
Hierdie navorsing is 'n voorbeeld van die noukeurige wetenskap wat vitamienfaktor uit fiksie dissekteer. Ek is optimisties dat nuwe ontdekkings met megadose in die toekoms gemaak sal word. Hoë dosisse vitamien C kan ook gebruik word om die pyn te behandel van postherpetiese neuralgie, 'n senuweeverwante toestand gekoppel aan gordelroos; terwyl voorlopige resultate daarop dui dat dit ook kan help om te behandel bloedvergiftiging (Sepsis).
Megadoses van ander wateroplosbare vitamiene is ook voorgestel, insluitende die toediening van vitamien B3 as 'n behandeling vir beskadigde senuwee-eindpunte (perifere neuropatie) na 'n belowende studie op rotte.
Daar is waarskynlik ook onontdekte potensiaal onder die vetoplosbare vitamiene - A, D, E en K - maar megadose van hulle kan gevaarlik wees. Te veel vitamien A kan beskadig die lewer, byvoorbeeld; terwyl te veel vitamien D kan veroorsaak alles van moegheid en tinnitus tot hart-aritmieë van te veel kalsium in die bloed.
In sulke gevalle kan die antwoord wees om molekules te ontwerp wat die ekwivalent van 'n hiperdose vitamiene voorsien, maar op 'n baie geteikende manier om die newe-effekte te verminder. Dit is waaroor ek saam met kollegas aan die universiteite van Aberdeen en Durham gewerk het, soos verduidelik die clip onder.
Ons ontwerp nuwe verbindings wat slegs een deel van die vitamien A-respons reguleer via die retinoïensuurreseptor, sonder om ander reseptore te aktiveer. Dit moet moontlik wees om soortgelyke resultate vir ander vitamiene met reseptore te bereik, natuurlik vitamien D.
Ten slotte lyk dit asof die slinger in die ander rigting te ver in die reaksie op Pauling swaai. Schoenfeld et al het gewys hoe baie akkurate en versigtige wetenskap die voordele van vitamienaanvulling kan onttrek. Dit is beslis nie 'n nuwe argument vir die neem van orale aanvullings nie, maar dit is die moeite werd om hierdie spasie te kyk om te sien wat volgende na vore kom.
Peter McCaffery, Professor in Biochemie, Universiteit van Aberdeen. Hy studeer in Biochemie aan die Victoria-universiteit van Wellington, Nieu-Seeland en het 'n PhD in Patologie aan die Otago-universiteit, Nieu-Seeland, in 1987 behaal. Na postdoktorale navorsing by Harvard Mediese Skool het hy Instrukteur en dan Assistent Professor in die Departement Psigiatrie, Harvard Mediese Skool, waar hy sy belangstelling in retinoësuur in die ontwikkelende sentrale senuweestelsel ontwikkel het. Na sy werk by die Universiteit van Massachusetts Mediese Skool, Worcester, MA en medeprofessor in Selbiologie, het hy na die Universiteit van Aberdeen in 2006 verhuis.
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Food & Voeding > Kruie en aanvullings > Kan vitamiene in groot dosisse 'n gesondheidsmirakel hê?