In die 1970's het die Suid-Afrikaanse regering vier van die tuislande as onafhanklik verklaar. Dit was die Transkei in 1976, Bophuthatswana in 1977, Venda in 1979 en Ciskei in 1981. Die oorblywende tuislande het selfregerend gebly, met geen onafhanklike regte nie, maar die doel was dat dit eindelik onafhanklik van Suid-Afrika moet word.
Die verskoning is aangebied en word steeds op gehammer dat die plaaslike tuisland-ekonomieë nie ontwikkel was nie. Dit neem my natuurlik terug na die vrae:
Na die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog het baie Engelse weer na Engeland teruggekeer. 'n Tekort aan geskoolde arbeid het op die myne ontstaan. Afrikaners wat bereid was om te leer, in Engels, het vir die poste in aanmerking gekom, maar hul salarisse was baie laer as dié van die Engelse. Die toestande vir werkers was nie bevredigend nie. Mynverwante siektes, soos myntering, het algemeen voorgekom. Daar was geen mediese versekering en ander voordele nie. Benewens hul slegte werks- en lewensomstandighede was hul werk permanent in die gedrang, omdat die mynbase die Afrikaners teen goedkoop Swart werkers afgespeel het, alhoewel die swartes net die ongeskoolde werk gedoen het.
Toe die goudprys na die Eerste Wêreldoorlog verswak, is voorgestel om die helfte van die wit (Afrikaanse) werkers deur goedkoop swart arbeid te vervang. Die lone van die oorblywende wit werkers sou ook verlaag word. Afdankings en ’n loonverlaging was egter vir die werkers onaanvaarbaar omdat die lewenskoste weens die oorlog en sy nagevolge met 50% gestyg het.
Die leier van die opposisie J.B.M. Hertzog het Smuts in die parlement beskryf as die Suid-Afrikaanse premier wat deur die geskiedenis onthou sal word as die man met bloed aan sy hande. Vandag is daardie lysie langer gemaak al van leiers wat met die volk se bloed aan hul hande sit. Hertzog en Cresswell het toe ’n alliansieooreenkoms (die Pakt-regering) gesluit en in die verkiesing van 1924 ’n beslissende oorwinning oor die Suid-Afrikaanse Party van Smuts behaal. Smuts het hom tydelik aan die politiek onttrek na sy huis op Irene.
Die nuwe pakt-regering, het ’n baie werkersvriendelike beleid vir almal gevolg. Hertzog, die nuwe premier, het met staatshulp nywerhede op die been gebring soos Yskor, wat onder beheer van die staat was. Uiteindelik ‘n effense blaaskans vir Afrikaanssprekendes.
Op die vooraand van die Eerste Wêreldoorlog (1914 – 1918) het premier Botha aangekondig dat die Unie van Suid-Afrika (as deel van die Britse Ryk) teen die Duitse Ryk moet veg. Hierdie besluit was teen die wil van die Boere, wat geen rede gehad het om Groot-Brittanje te ondersteun nie. Hul simpatie was met Duitsland, wat met Groot-Brittanje as 'n kragtige land kon meeding. Besonderhede oor die situasie in Europa bereik skaars die geïsoleerde gemeenskappe in Suid-Afrika. Die Unie het soldate na lande soos Frankryk en Noord-Afrika gestuur. Troepe is ook na naburige Suidwes-Afrika gestuur. Ná die oorlog het hierdie land die mandaat geword van die Volkebond wat deur die Unie van Suid-Afrika beheer word. In 1934 het die Suid-Afrikaanse Party en Nasionale Party 'n regering van nasionale eenheid gevorm.
Daar word gesê dat die gebiede, die tuislande, egter nie geskik was vir die vorming van volwaardige state nie en dat finansiering deur die Apartheidsregering onvoldoende was om die Apartheid-visie te verwesenlik.
In 1910 het hierdie vier gebiede saamgekom—onder die Britse vlag, die sogenaamde "Union Jack"—om die Unie van Suid-Afrika te vorm. En waar daar enersyds ’n sterk gevoel by Afrikaansprekendes was dat die nuwe land sy eie vlag moes hê, het die Engelse die laaste sê gehad.
Eers drie jaar later, in Mei 1928, het die Unievlag amptelik vir die eerste keer bo die Parlementsgebou in die Kaap gewapper, maar natuurlik moes die Union Jack saam met hierdie vlag wapper vir soveel jare tot en met 1957.
Die Suid-Afrikaanse Tuislande het ook op 27 April 1994 opgehou bestaan en is in die nuwe nege provinsies van 'n demokratiese, ja hulle roep dit ‘n demokratiese Suid-Afrika, opgeneem.