Van die chemo en ander behandeling sukkel oom Herrie om weer normale lewe in sy voete te kry. Dis ’n sensasie wat baie moeilik is om te beskryf – dit voel dood, maar ’n mens voel als – soms in oortreffende trap soos as ’n orige brak op ’n mens se voet trap.
Ná harde dinkery het oom Herrie vir Mev. Herrie gevra om vir hom albasters te koop. Dit word in ’n roomysbak se deksel gegooi, en oom Herrie werk sy voete heen en weer oor daai albasters. Te lekker. Mev. Herrie het ook ’n paar superballetjies gekry om die plek van die ghoens in te neem, want dié rol so lekker onder die brug van die voet.