Die Trung -susters en hul volgelinge (illustrasie) - Inligting
Die Trung -susters en hul volgelinge
Vietnam onder Chinese bewind
Die geskiedenis van die Viëtnamese mense gedurende meer as 'n millennium onder Chinese bewind onthul 'n evolusie na nasionale identiteit, wat blykbaar ontstaan ​​het as gevolg van twee verwante ontwikkelings. Die eerste hiervan was die bekendstelling van die meer gevorderde beskawing van China in die Red River -delta, insluitend tegniese en administratiewe innovasies en die meer gesofistikeerde Chinese leer, wat die Viëtnamese tot die mees gevorderde mense op die vasteland van Suidoos -Asië gemaak het. Hierdie proses is ondersteun deur die pogings van Chinese goewerneurs om volledige sinisering te bewerkstellig deur die instelling van Chinese taal, kultuur, gebruike en politieke instellings. Die tweede ontwikkeling gedurende hierdie tydperk was die Viëtnamese volk se weerstand teen totale assimilasie en terselfdertyd die voordele van die Chinese beskawing in hul stryd teen die Chinese politieke heerskappy.
Kort nadat hulle hul heerskappy oor die huidige noordelike Viëtnam uitgebrei het, het die Chinese paaie, waterweë en hawens aangelê om die toegang tot die streek te verbeter en om te verseker dat hulle administratiewe en militêre beheer daaroor handhaaf. Hulle het die plaaslike landbou verbeter deur beter besproeiingsmetodes, metaalploeë en trekdiere bekend te stel. Hulle het nuwe gereedskap en wapens, gevorderde vorms van aardewerk en nuwe myntegnieke saamgebring. Maar meer as 'n eeu nadat Nam Viet geannekseer is, het die Chinese hulle daarvan weerhou om die plaaslike administrasie in te meng. In die provinsie Giao Chau, een van die administratiewe eenhede waarin die Han -Chinese heersers die Viëtnamese koninkryk ingedeel het, het plaaslike erfgename beheer uitgeoefen oor die boerebevolking, net soos hulle in Nam Viet was. Alhoewel die Viëtnamese gebied verdeel was in militêre distrikte onder leiding van Chinese goewerneurs, was dit in werklikheid 'n saggeaarde Chinese protektoraat.
Hierdie regeringsvorm het verander in die 1ste eeu, toe 'n energieke goewerneur besef dat die voortgesette heerskappy van die plaaslike Viëtnam -heersers oor die bevolking 'n struikelblok was vir sinisering. Die begeerte om die vrugbare Rooi Rivier -delta en sy bergagtige agterland te benut, was beslis een van die redes waarom die ekspansionistiese Han -dinastie Vietnam wou vasbyt: daar was uitgestrekte woude en edelmetale in die berge, pêrels in die see, olifante met ivoentande. , en 'n boerdery wat vir dwangarbeid belas en gewerf kon word. China se grootste belang by die beheer van die Rooi Rivier-delta was egter om dit te gebruik as 'n tussenstop vir skepe wat besig was met die ontluikende maritieme handel van die Han-dinastie met Oos-Indië (dit wil sê die huidige Indonesië), Indië en selfs die Midde-Ooste. Vaartuie uit baie lande waarmee China kommersiële betrekkinge ontwikkel het, lê by die hawens langs die Viëtnamese kus aan, wat nie net nuwe goedere bring nie, maar ook kontak maak met 'n wyer wêreld en sodoende die ontwikkeling van die land bevorder. In hierdie proses, wat vroeg in die 1ste eeu begin het, het ekonomiese, politieke en kulturele funksies na vore gekom wat die erflike plaaslike here nie kon ontslaan nie - nog 'n rede waarom direkte heerskappy deur Chinese amptenare toenemend belangrik geword het.
Soos in alle streke wat tydens die Han -dinastie deur die Chinese verower is (206 v.C. -211 n.C., met 'n kort onderbreking in 8-23 n.C.), het die totstandkoming van 'n direkte Chinese bewind gepaard gegaan met pogings om die mense van die Rooi Rivier -delta te omskep in Chinees. Plaaslike gebruike is onderdruk, en Chinese gebruike, rites en instellings is met geweld ingestel. Die plaaslike bevolking het daoïstiese en konfuciaanse leerstellings ingedruk, tesame met onderrig in die Chinese taal, het selfs Chinese klere en haarstyle verpligtend geword. Baie van hierdie elemente van die Chinese beskawing was maklik geïntegreer in die inheemse plaaslike kultuur en het uiteindelik die Viëtnamese bevolking bevoordeel, maar sinisasie het nooit daarin geslaag om hulle, veral hul leiers, met Chinese politieke oorheersing te versoen nie. Selfs die opgeleide Viëtnamese wat Chinees geken het en slegs in Chinees geskryf het, het die plaaslike spreektaal steeds gebruik.
Die eerste groot opstand teen die Chinese bewind het in 40 eeu uitgebreek, gelei deur die Trung -susters. Trung Trac was 'n edelvrou wie se man, 'n stamheer, deur die Chinese tereggestel is. Sy en haar suster, Trung Nhi, het die stamhoofde en hul gewapende volgelinge bymekaargekom, die Chinese vestings aangeval en oorweldig en self koninginne van 'n onafhanklike Viëtnamese koninkryk uitgeroep. Drie jaar later het 'n magtige leër wat deur die Han -keiser gestuur is, Chinese heerskappy herstel, die plaaslike aristokrasie is alle mag ontneem, Vietnam het 'n gesentraliseerde Chinese administrasie gekry, en die sinisasie is met groter intensiteit hervat. Die Trung -susters is blykbaar deur hul oorwinnaars doodgemaak.
Chinese bewind, alhoewel dit nog 'n paar keer uitgedaag is, het veilig gebly solank China self effektief deur sy eie keisers beheer is. Toe die T'ang -dinastie (618–907) vroeg in die 10de eeu agteruitgaan, het 'n reeks opstande in Vietnam ontstaan, wat in 939 gelei het tot die herstel van die Viëtnamese onafhanklikheid.
Olive, gebore in die gesin van Royce en Mary Ann Oatman in Illinois in 1837, was een van sewe kinders wat in die Mormoonse godsdiens grootgeword het. In 1850 besluit die Oatman -gesin om by 'n waentrein aan te lei onder leiding van James Brewster, wie se volgelinge Brewsterites genoem is. Brewster het nie saamgestem met die Mormoonse leierskap in Salt Lake City, Utah nie, wat veroorsaak het dat hy met die volgelinge van Brigham Young gebreek het.
'N Wa -trein van ongeveer 90 Brewsteriete het op 5 Augustus 1850 uit Independence, Missouri, vertrek na die Colorado -rivier, nou in die suide van Kalifornië, wat volgens hom die "beoogde bymekaarkomplek" vir die Mormone was. Onenigheid het veroorsaak dat die groep naby Santa Fe in New Mexico Territiry met Brewster die noordelike roete verdeel het. Die Oatmans en verskeie ander gesinne het die suidelike roete via Socorro en Tucson gekies.
Naby Socorro neem Royce Oatman die bevel oor die oorblywende waens. Hulle het die gebied New Mexico vroeg in 1851 bereik net om te sien dat die terrein en die klimaat nie was wat hulle verwag het nie, en hulle laat vaar die idee om die monding van die Colorado -rivier te bereik.
Toe hulle Maricopa Wells bereik, het hulle verneem dat die pad vorentoe rof was en die Indiane vyandig was. Die ander gesinne het besluit om by Maricopa Wells te bly, maar dit was nie wat Royce Oatman vir sy gesin voorgestel het nie. Hy was vasbeslote om 'n plek te vind waar hy 'n toekoms kon bou vir sy sewe kinders, wat van een tot sewentien jaar oud was. Op die vierde dag van hul solo -reise het 'n groep inheemse Amerikaners hulle genader om tabak, gewere en kos te vra.
Op 18 Februarie 1851 val 'n groep Yavapai -stamlede hulle Oatmans aan op die oewer van die Gila -rivier oos van die huidige Yuma, Arizona. Royce, Mary en vier van hul kinders is op die toneel dood, en hul seun Lorenzo is ernstig beseer. Lorenzo het sy bewussyn herwin toe sy gesin vermoor is en Olive en Mary Ann vermis was. Hy het uiteindelik 'n skikking bereik waar hy vir sy wonde behandel is. Drie dae later het Lorenzo die lyke van sy vermoorde ouers en broers en susters gevind.
Lorenzo en die manne wat hom vergesel het, kon nie behoorlike grafte in die klipperige grond grawe nie, en hulle het die lyke bymekaargemaak en 'n rots oor hulle gevorm. Daar is berig dat die oorskot in die daaropvolgende jare verskeie kere herbegrawe is, en Charles Poston, pionier in Arizona, het dit na die rivier geskuif vir 'n laaste herinterment.
Olive, 14 en Mary Ann, 7, is gevange geneem en as slawe aangehou in 'n dorpie naby die plek van die moderne kongres, Arizona. Nadat hulle by die Yavapai -dorpie aangekom het, is die meisies op 'n manier wat bedreigend behandel is, behandel en Olive was bang dat hulle vermoor sou word. Hulle is egter as slawe gebruik, gedwing om kos te soek, water en brandhout te dra, en ander take wat hulle gereeld geslaan en mishandel het.
'N Jaar later het 'n groep Mojave -Indiane die dorpie Yavapai besoek en twee perde, groente, komberse en ander snuisterye vir die meisies verruil, waarna hulle gedwing is om 'n paar honderd kilometer na 'n Mojave -dorp te stap waar die Gila -rivier die Colorado ontmoet River, naby wat nou Needles, Kalifornië is.
Lewe saam met die Mojave
Stamleier Espianola en sy gesin het Mary Ann en Olive Oatman onmiddellik aangeneem. Die Mojave was welvarender as die Yavapai, en beide Espianola se vrou Aespaneo en dogter Topeka het in die Oatman -meisies belang gestel. Aespaneo het gereël dat die Oatman -meisies stukke grond kry om te boer. Olive het deur die jare talle kere haar diep liefde vir hierdie twee vroue uitgespreek.
Of Olive en Mary Ann werklik in die familie en die Mojave -mense aangeneem is, is onbekend. Olive beweer later dat sy en Mary Ann gevange was en dat sy bang was om te vertrek. Sy het nie probeer om kontak te maak met 'n groot groep blankes wat die Mojaves tydens haar periode met hulle besoek het nie, en jare later ontmoet sy 'n Mojave -leier in New York en praat met hom oor die ou tyd.
Die Mojave het albei die Oatman -meisies op hul kante gemerk met onuitwisbare blou kaktus -tatoeëermerke, in ooreenstemming met die stamgebruik. Volgens die Mojave -tradisie is sulke merke slegs aan hul eie mense gegee om te verseker dat hulle 'n goeie hiernamaals sal hê.
Volgens die hedendaagse weerberigte het die stam in 1855 'n ernstige droogte en 'n gepaardgaande tekort aan voedsel ondervind. Mary Ann Oatman is op elfjarige ouderdom aan hongersnood dood, saam met baie Mojave -mense.
Lorenzo Oatman was nog steeds op soek na sy susters. Op 'n stadium gedurende die winter van 1855-56 het die Amerikaanse weermag die boodskap gekry dat Olive by die Mojave woon.
Toe Olive Oatman 19 jaar oud was, het 'n Indiese boodskapper van die Yuma genaamd Francisco by die dorp aangekom met 'n boodskap van die owerhede by Fort Yuma, in die Imperial County, Kalifornië, oorkant die Colorado -rivier van Yuma, Arizona. Gerugte doen die ronde dat 'n wit meisie by die Mojave woon en dat die posbevelvoerder haar versoek om terug te keer - of om te weet waarom sy besluit het om nie terug te keer nie.
Die Mojave het Olive aanvanklik gesekwestreer en die versoek weerstaan ​​en eers ontken dat Olive wit was. In die loop van die onderhandelinge het hulle ook hul liefde vir Olive uitgespreek. Kort daarna het Francisco 'n tweede vurige poging aangewend om die Mojave te oorreed om met Olive te skei en vir hulle komberse en 'n wit perd te bied, en hy dreig dat die blankes die Mojave sal vernietig as hulle nie Olive los nie.
Na 'n bespreking waarin Olive ingesluit is, het die Mojave besluit om hierdie voorwaardes te aanvaar. Op 28 Februarie 1856 is Olive Oatman losgekoop en begelei op 'n reis van twintig dae na Fort Yuma. Topeka (dogter van Espianola en Aespaneo) het saam met Olive op reis gegaan.
Voordat Olive Fort Yuma binnegegaan het, het Olive daarop aangedring dat sy die regte klere gekry het, aangesien sy geklee was in 'n tradisionele Mojave -romp sonder omhulsel bo haar middel. Binne -in die fort was Olive omring deur juigende mense. Binne 'n paar dae het sy ontdek haar broer Lorenzo leef en het haar gesoek. Hulle herontmoeting het oor die hele Weste opslae gemaak.
In 1857 het eerwaarde Royal Stratton die verhaal van Olive geskryf: Lewe onder die Indiane: gevangenskap van die Oatman -meisies , een van die min gepubliseerde verslae van Indiese ballingskap in daardie tyd. Dit was ongelooflik suksesvol en het drie uitgawes in een jaar uitverkoop, 'n topverkoper in daardie era.
Lewe onder die blankes
In 1858 het die Oatmans saam met Stratton na New York verhuis, en Olive het op die lesingbaan gegaan om sy boek te bevorder. Hierdie verskynings was een van die min geleenthede waarin sy in die openbaar verskyn het sonder om 'n sluier te dra om haar getatoeëerde gesig te bedek. Olive het gesê dat die Mojave hul gevangenes getatoeëer het om te verseker dat hulle herken sou word as hulle sou ontsnap. 'U sien dat ek die merk onuitwisbaar op my ken geplaas het,' het sy gesê en het nagelaat om te noem dat die meeste Mojave -vroue ken -tatoeëermerke gedra het.
Baie van wat eintlik met Olive Oatman gebeur het tydens haar tyd saam met inheemse Amerikaners, is onbekend. In reaksie op gerugte van die teendeel, ontken Olive dat sy met 'n Mojave getroud was of ooit deur een van die twee stamme verkrag of seksueel mishandel is. In Stratton se boek verklaar sy dat "ter ere van hierdie wilde mense gesê word, hulle het my nooit die minste onkuise mishandeling gebied nie."
Image: Olive Oatman nadat hy teruggekeer het na die blanke samelewing
Krediet: University of Nebraska Press
Bewyse dui wel daarop dat sy gelukkig was by die Mojave, dat sy die tatoeëermerk gewillig aanvaar het en dat sy 'n paar geleenthede nagelaat het om haar situasie bekend te maak aan wit mense wat die stam teëgekom het. Terwyl Olive soms met liefde vir die Mojave gepraat het, het sy mettertyd minder positief geraak oor haar ervaring wat sy moontlik aan die Stockholm -sindroom gely het.
Tantieme uit Stratton se boek betaal vir die opleiding van Lorenzo en Olive aan die Universiteit van die Stille Oseaan.
In November 1865 trou Olive met die veeboer John Fairchild. Hulle het sewe jaar in Detroit, Michigan, gewoon voordat hulle na Sherman, Texas, verhuis het, waar Fairchild president van die City Bank was. Hy het sy fortuin daar verdien in die bankwese en vaste eiendom. Fairchild het gesê dat hy alle eksemplare van Stratton se boek wat hy kon vind, verbrand het.
In 1876 het Olive en John 'n dogtertjie met die naam Mamie aangeneem. Olive was skaam en met pensioen en was geïnteresseerd in die welsyn van weeskinders, maar het selde haar eie jeug bespreek as 'n wees en 'n Indiese gevangene. Sy het altyd 'n pot haselneute gehou, 'n stapelvoedsel van Mojave.
Olive Oatman Fairchild sterf op 20 Maart 1903 aan 'n hartaanval op 65 -jarige ouderdom. Sy word begrawe in die West Hill -begraafplaas in Sherman, Texas.
Die stad Oatman, Arizona, 'n spookdorp wat deur toeriste uit 'n nabygeleë dobbelstad vernuwe word, word ter ere van haar genoem. 'N Historiese merker in Texas is in 1969 by haar graf geplaas.
Die eerste wetenskaplike biografie van Olive Oatman, The Blue Tattoo: The Life of Olive Oatman (2009), ontlont 'n aantal mites wat die afgelope anderhalf eeu oor haar versprei het.
4 Beroemde stelle susters wat die geskiedenis verander het
Vroeër hierdie maand was dit National Sisters Day, wat my aan die dink gesit het oor beroemde broers en susters. Ek het gedink dit sal lekker wees om 'n lys van die bekendste van hierdie susterspaar te deel, maar om eerlik te wees, daar is soveel beroemde pare susters daar buite dat dit onmoontlik sou wees om hulle almal te noem. Dit is waarom ek besluit het om die meeste hedendaagse voorbeelde wat u waarskynlik al ken, uit te laat, soos Paris en Nikki Hilton en Venus en Serena Williams. Ek het ook al die gewilde sustersanggroepe van die afgelope honderd jaar weggelaat, want daar is baie tussen die Pointer Sisters, The Andrews Sisters en die gals from Heart. Dit gesê, hier is 'n paar susters wat die geskiedenis beïnvloed het.
Hierdie nie so aantreklike dames is waarskynlik 'n paar van die vroegste voorbeelde van beroemde sustergroepe, selfs al is dit nie presies waar nie. Die Graeae was drie ou godinne uit die Griekse mitologie wat een oog en een tand onder die groep gedeel het. Terwyl hulle eintlik argaïese godinne was, het hulle gewoonlik in die vorm van ou hekse as mens met mense omgegaan het. Perseus het die oog van die hekse gesteel toe hulle dit onder mekaar verbysteek en dit gebruik om die Graeae te dwing om hom te vertel waar die drie voorwerpe wat hy nodig gehad het om Medusa dood te maak, weggesteek was. Die Graeae was dus 'n belangrike rol in die moord op Medusa, een van hul susters. Selfs as hierdie broers en susters nie werklik is nie, was die verhaal so lank dat dit moeilik is om te dink dat dit in 'n mate geen invloed op die Europese geskiedenis het nie. Bron
Ongeveer dieselfde tyd toe verhale oor Jesus deur die Midde -Ooste begin versprei het, het twee Viëtnamese susters 'n skop geskop en 'n opstand gelei teen die Chinese onderdrukking van hul land. Dit het alles begin toe Trung Trac verlief geraak het en met 'n man met die naam Thi Sach getroud is. Die Chinese heersers van Viëtnam maak assimilasie van hul lewenswyse verpligtend en toe Thi Sach standpunt inneem teen die onderdrukking van sy kultuur, is hy tereggestel. Sy dood was veronderstel om 'n waarskuwing te wees teen almal wat dit sou oorweeg om te rebelleer, maar dit het sy vrou en skoonsuster, Trung Nhi, aangespoor om sy saak aan te pak en teen die Chinese te veg. Die twee susters is grootgemaak om vechtkunsten te leer en oorlogskuns te bestudeer, en toe dit tyd was om 'n opstand te begin, was hulle gereed. In 39 nC het die twee vroue 'n klein Chinese eenheid van hul dorp afgeweer en 'n groot leër van rebelle en veral vroue begin bymekaarmaak volgens populêre legendes. Binne 'n paar maande het hulle reeds meer as 60 sitadels van die Chinese teruggeneem en die koninkryk Nam Viet bevry. Die twee is as koninginne van hul vrye land aangewys en hulle kon die gebied langer as twee jaar vry van die Chinese hou.
Die Trung & rsquos-oorwinning was egter van korte duur. Dit was nie lank nie, voordat die Chinese 'n massiewe leër bymekaargemaak het en die vroue -magte vernietig het. Een legende beweer dat die Chinese die stryd kon wen deur naak te veg en die vroulike krygers in die verleentheid te stel sodat hulle gewillig die slagveld verlaat. 'N Ander verhaal vertel dat 'n swanger vrou in die voorste linies, Phung Thi Chinh, haar baba in die wêreld gebring het, dit in een arm opgetel het en met die swaard in haar ander hand bly veg het. Ten spyte van hul dapperste pogings, was die vroulike vegters in die minderheid. Om hul eer te beskerm en om nie deur die Chinese gevange geneem te word nie, het die Trung -susters selfmoord gepleeg deur hulself in die Hat River te verdrink. Hulle oorblywende vegters het die geveg voortgesit totdat hulle doodgemaak is of totdat hulle hulself doodgemaak het. Alhoewel 'n groot deel van die verhaal meer legende as waarheid is, word die Trung -susters in Vietnam nog steeds vereer as helde van die eerste versetbeweging in hul onafhanklikheid van China. Daar is selfs 'n vakansiedag ter ere van die dag waarop hulle selfmoord gepleeg het en tempels in die hele land word aan hul nagedagtenis gewy. Bron
Die Grimke -susters
Die Grimke Sisters was van die eerste vroue wat in die openbaar in Amerikaanse sosiale hervormingsbewegings opgetree het. Terwyl baie rewolusionêres grootgemaak is deur progressiewe ouers wat hulle geleer het om te twyfel hoe dinge is, was Angelina en Sarah Grimke die teenoorgestelde. Hulle vader, die hoofregter van die Hooggeregshof van Suid -Carolina, was 'n sterk voorstander van slawerny en ondergeskiktheid van vroue.Die meisies is grootgemaak op 'n massiewe plantasie, waar hulle gereeld die ergste dele van slawerny gesien het. Toe Sarah net vyf was, het sy probeer weghardloop sodat sy êrens sonder slawerny kon ontsnap. Sy het haar persoonlike slaaf later geleer om te lees, hoewel dit destyds teen die wet was. Sarah was 'n blink meisie wat voortdurend studeer en 'n prokureur wou word. Ongelukkig, toe haar ouers verneem dat sy die kollege wou bywoon, het hulle haar verbied om verder te studeer. Aangesien sy nie meer haar opleiding kon voortsit nie, het Sarah gesmeek om peetmoeder te word vir haar jongste suster Angelina. Van toe af was die twee uiters naby. Die twee het in 1835 vir die afskaffingsbeweging begin werk en gou agtergekom hoe magteloos vroue was wat politiek betref. Angelina het 'n skandaal veroorsaak toe sy haar eerste afskaffingswerk geskryf het, aangesien dit suidelike vroue aangemoedig het om slawerny te verwerp omdat dit hul mans die geleentheid gebied het om hulle met hul swart slawe te bedrieg. Dit was destyds as verregaande beskou om so 'n sensitiewe onderwerp op so 'n brutale manier te bespreek. Asof dit genoeg was, het die paar rasse -aanvaarding aangespoor, nie net die verbod op slawerny nie, en selfs teen baie afskaffingstryders. Elke brief wat hulle geskryf het en elke toespraak wat hulle gelewer het, is deur kritiek bestry, maar die susters het sterk gestaan. Hulle het aangehou en uiteindelik het hulle die eerste vroue geword wat die Massachusetts -wetgewer in 1838 toegespreek het. Hulle voorkoms het 'n skandaal veroorsaak, maar het 'n aantal jong vroue geïnspireer om hulle te volg. Uiteindelik het hulle duisende vroue in New England aangetrek om by die afskaffingsbeweging aan te sluit, en duisende mans en vroue sou kilometers ver reis om die meisies in openbare toespraak te hou. In 1838 trou Angelina met die afskaffingster en die ondersteuner van die regte vir vroue, Theodore Weld. Terwyl die egpaar aanvanklik van plan was dat Angelina aktief in die politiek sou bly, het sy, toe sy 'n baba gebaar het, te besig om nog 'n openbare spreker te wees. Sarah het by die egpaar ingetrek en ook gekies om uit die openbare sfeer te tree. Terwyl hulle nie meer in die openbaar daaroor gepraat het nie, het die meisies voortgegaan om afskaffingskoerante en pamflette te skryf en te redigeer. Op 'n stadium het die meisies 'n kosskool begin en baie afskaffingskenners het hul kinders daarheen gestuur om te leer oor politiek en slawerny sonder die destydse rassevooroordele van ander skole. Na die Burgeroorlog het die Grimke-meisies verneem dat hul oorlede broer drie seuns van 'n gemengde ras by een van sy slawe gehad het. Die meisies het die oudste twee van die kinders opgeneem en hulle onderrig en ondersteuning gebied. Na jare se ondersteuning vir die afskaffings- en feministiese bewegings, het die meisies lank genoeg gelewe om die slawe vry te sien en die 15de wysiging te sien verbygaan. Byna 80 jaar oud kon Sarah en haar suster vir die eerste keer stem in 1870. Bron
Die Podgorski -susters
U kan die wêreld op verskillende maniere verander, en hoewel Stefania en Helena Podgorska slegs die lewens van 13 individue gered het, is dit steeds helde wat heel moontlik ander groepe dapper rebelle kan inspireer. Die meisie se pa is in 1938 oorlede, en Stefania moes begin werk in 'n kruidenierswinkel in die besit van 'n Joodse gesin, die Diamants, toe sy net 15 was. Przemysl was reg by die skeidslyn tussen die twee nasies. Die Duitsers het die meisie en haar ma en hul broer na 'n dwangarbeidskamp geneem om die Derde Ryk te ondersteun, en 'n 16-jarige Stefania het haar 6-jarige kleinsus agtergelaat. Hulle het ook die Diamants na 'n nuutgestigte ghetto geneem. Stefania het 'n pos as masjienwerktuigkundige geneem en huur betaal vir die woonstel waar sy en Helena gewoon het. In 1942 begin die Duitsers om die Przemsyl -getto te likwideer en stuur die Joodse inwoners na konsentrasiekampe. Gelukkig het twee seuns van die Diamants ontsnap uit die trein wat hulle na die vernietigingskamp Belzec sou neem en na die Podgorska & rsquos -huis gegaan het. Terwyl die twee meisies bang was, het hulle geweet dat hulle moes help, sodat hulle die seuns op die solder laat bly het. Die ouer seuntjie, Max, het Stefania gevra of hy sy gesin na die solder kan bring, en sy het ja gesê. Omdat die solder te klein was vir soveel mense, het Stefania gou 'n losstaande kothuis met 'n groter solder gehuur. Sy en Helena het eerste ingetrek en die res van die gesin en hul vriende het gevolg. Binnekort woon daar 13 mense op die meisie en rsquos -solder. Dit was nie verbasend nie dat die jong meisies vinnig geld op het om al hul besoekers te voed en te huisves, sodat die meisies truie begin brei en Stefania vir almal wat sy ken, bestellings vir hulle neem. Sy sou selfs klere verruil vir kos as sy nie genoeg geld bymekaar kon kry nie. Die gesin het lank langs 'n SS -offisier gewoon, maar almal het hard gewerk om stil te bly en nie agterdogtig te wees nie. Tog was die meisies verskrik en geskok toe 'n Duitse offisier eendag aan hul deur klop en hulle beveel om hul huis binne die volgende twee uur te ontruim. Hulle vlugtige huurders het hulle gesmeek om weg te hardloop, maar Stefania het geweier en die beampte het gou teruggekeer en die meisies meegedeel dat hy van plan verander het en aan die ander kant van die huis sou tuisgaan. 'N Paar maande later het die Sowjetleër Przemysl oorgeneem en die Joodse solderbewoners was vry. Stefania trou met een van die Diamant & rsquos seuns en emigreer na die VSA. Helena het in Pole gebly, getroud en uiteindelik 'n dokter geword. In 1979 is die twee na Jerusalem gevlieg en deur Yad Vashem as die Regverdige Onder die Nasies vereer vir hul heldhaftigheid tydens die oorlog. Bron Soos ek in die begin gesê het, het ek besluit om die meeste hedendaagse beroemde susters en enige musiekoptrede uit die weg te ruim, so as u die tyd wil neem om oor u gunsteling beroemde vroulike broers en susters te praat, gaan dan gerus. As u ook aangename staaltjies met u susters het, deel dit gerus hier.
The Trung Sisters & Their Followers - Geskiedenis
Sedert die sestigerjare, toe historici ernstig probeer om stem te gee aan vroue en ander 'mense sonder 'n geskiedenis', het ondersoeke na vroue in die wêreldgeskiedenis verskillende maniere gevolg. 'N Paar dekades gelede was die rolle van vroue in die gesin of as deelnemer/waarnemers van imperialisme gewilde studie -onderwerpe. Meer onlangs het geleerdes die lewens ondersoek van vroue wat die wapens aangeneem het of andersins krygsrolle aangeneem het wat die meeste aan mans toegeskryf word. Vroue Samoerai, Nigeriese vrouestryders, Apache -heldinne en vrouesoldate, beide in vermomming en in openbare diens in die leërs van baie nasies, word nou aanbeveel as studievakke vir studente in die wêreldgeskiedenis. 1 Daar is gevare verbonde aan so 'n benadering, want al te dikwels weerspieël die "valorisering van vrouestryders" 'n neiging om vroue in 'n groter historiese verhaal te plaas wat deur die optrede en oortuigings van mans geskrywe is. 2 Die lewens van vrouestryders is egter van belang, juis omdat dit die geleentheid bied om die geskiedenis van vrouestryders te bestudeer, verteenwoordig deur akademici, digters, rewolusionêres en geleerdes wie se siening van die 'tweede geslag' gevorm is deur veranderende kragte, soos stygende patriargale of feministiese skryfwerk. In hierdie konteks, die lewens van drie Viëtnamese soldaatvroue, die twee Tr ưng-susters (Tr ưng Trac en Tr ưng Nhi) en Tri ệu Th ị Trinh het baie om te bied. Hierdie vak is bekend vir studente uit die Viëtnamese geskiedenis, hoewel die betekenis daarvan steeds betwis word. 3 Beide die onderwerp en die omstrede betekenisse daarvan verdedig aandag as deel van 'n groter bespreking van die maniere waarop vrouestryders se lewens verteenwoordig is deur geslagte geleerdes wat vasgevang is in die kake van wêreldhistoriese prosesse wat oor tyd en grense werk.
The Two Tr ưng Sisters (Hai B & ouml Tr ưng)
Diegene wat bekend is met die geskiedenis van Viëtnam, is bewus van 1000 jaar se weerstand teen die Chinese besetting van hul lande (111 vC tot 939 nC). Hierdie tradisionele tradisie van weerstand teen buitelandse heerskappy was sentraal in die stryd om onafhanklikheid van die moderne Viëtnam en het 'n groot politieke sterkte gehad toe dit in diens was van die moderne Vietnam-antikolonialistiese leiers, veral kommunistiese skrywers. Geleerdes van alle politieke oortuigings weet egter lankal dat die Vietnamese heersersklas van ouds af baat gevind het by die Chinese kultuur, insluitend sy taalkundige en literêre modelle en sy voortreflike militêre tegnologie. 4 Aangesien die middelpunt van die Han -Chinese owerheid so ver van die Vi ệt -tuisland in die Red River Delta was, was 'n paar ondertrouery, kulturele uitruil en politieke samewerking net so onvermydelik as wat dit nuttig was vir die toenemend gelokaliseerde Chinese heersers en die Viëtnamese elite. Met die eb en vloed van die latere Chinese geskiedenis, het Chinese amptenare, met of sonder opdragte van ver, begin om die balans tussen assimilasie en onderwerping te ontwrig. Teen 39 nC was Chinese amptenare aktief besig om Viëtnamese grond van sy aristokrate in beslag te neem en het moontlik die vestiging van Chinese immigrante op daardie land aangemoedig om die mag van die plaaslike adel te bekamp. 5
Hierdie afwykings het dieselfde jaar waarskynlik die bekendste opstand in die Viëtnamese geskiedenis veroorsaak, een wat nou verbonde was aan die twee Tr ưng-susters, Tr ưng Trac en Tr ưng Nhi (ongeveer 20-43 nC). Hierdie jong vroue het daarna bekend gestaan ​​as die Two Sisters Tr ưng of Hai B & ouml Tr ưng. Albei het die erkenning gekry dat hulle tientalle stamme ter ondersteuning van die opstand georganiseer het. Volgens die legende is Tr ưng Trac kortliks erken as soewereine heerser (met Tr ưng Thi genoem dat hy moontlik as mede-koningin regeer het) totdat 'n massiewe, goed geleide Chinese mag die opstand in 43 nC verpletter het. Chinese bronne spog met die feit dat hulle die twee vroue gevang en tereggestel het, maar Viëtnamese sê dat hulle selfmoord gepleeg het deur hulself in 'n rivier te gooi eerder as om gevange geneem te word. 6
Die Viëtnamese het spoedig heiligdomme gebou ter nagedagtenis aan die Tr ưng -susters. Hulle lewens is en bly gevier tydens 'n jaarlikse nasionaal gevierde vakansie en het 'n kosbare plek in die Viëtnamese geskiedenis beklee. 7 Sommige studente uit die geskiedenis beskou hierdie vieringe as 'n eerbetoon aan die unieke en sterk matriargale invloede wat hulle sien ingebed in die ou Vi ệt en die naburige Cham -samelewing. Hulle voer aan dat Viëtnam 'n matriargale staat was voor die Chinese verowering en beskou die Tr ưng -susters as die verpersoonliking van die relatiewe vryheid en gelykheid wat vroue in die vroeë Suidoos -Asiatiese samelewings geniet. Ander geleerdes waarsku egter teen die gevare van die beperking van die geskiedenis van Viëtnamese vroue tot "gereformeerde vorms" soos "Confuciaanse onderdrukking", Viëtnamese eksepsionalisme of "Suidoos -Asiatiese permissiwiteit" wat vroue tot "merkers van tradisie" bring en "vroue verlaag" ervarings tot hul bydrae tot die meta-verhaal van die Viëtnamese geskiedenis. " 8 Dit is ook nie duidelik hoe bevryde vroue van Viëtnam moontlik was voor die Chinese verowering nie. Hierdie produktiewe toespraak verryk ons ​​begrip van die oorsprong en ontwikkeling van die plek en rol van vroue in die Viëtnamese samelewing, maar dit verander nie die feit dat die aktiwiteite van die Tr ưng -susters as vrouestryders met die verloop van tyd die doelwit geword het van verguising binne die konteks van 'n Chinese, of Siniese, kulturele seeverandering.
Die formele Chinese politieke oorheersing van Viëtnam het in 939 nC geëindig, maar die politieke invloed daarvan het eeue daarna toegeneem en afgeneem. Vietnamees se leiers was gretig om 'n sosiale stelsel en 'n politieke administrasie te vestig, so sterk soos hul toekomstige heersers in die noorde, en wou Chinese politieke en sosiale norme aanneem, insluitend Chinese vorme van patriargie. Hierdie proses het begin lank voordat die laaste Chinese poging om die Viëtnamese aangeleenthede te beheer in 1427 verslaan is. In 1070 is die eerste Tempel van Letterkunde gebou en het Confuciaanse geleerdes begin om Boeddhistiese offisiere te vervang. Aangesien Boeddhisme en leke-Boeddhistiese instellings vir vroue geleenthede in die openbare gebied gebied het, het die groeiende Confuciaans-Boeddhistiese kloof nie goed voorspel vir die status van vroue nie. Reeds in die 13de eeu, toe die Confucianisme 'tot uitnemendheid gestyg het', het 9 Viëtnamese skrywers dit moeilik gevind om die konsep van vrouestryders wat deel was van die Vietnamese folklore, te eerbiedig. In 'n poging om die betekenis van sulke legendes te ondermyn, het hulle die Hai B & ouml Tr ưng verantwoordelik gehou vir die mislukking van die opstand waaraan die vroue deelgeneem het. Hulle het aangevoer dat Vietnamese rebelle op die deurslaggewende oomblik gevlug het toe hulle ontdek het dat hul leiers vroue is. Aangesien Viëtnamese magte 'n geruime tyd voor hul finale nederlaag deur hierdie vroue onder bevel was, was hierdie toevlug waarskynlik die gevolg van die superieure leër wat deur die bekwame Chinese generaal Ma Yuan (In Viëtnamees, M & Uuml Vi ện) teen hulle gebring is. Sulke logika het egter ongemerk verbygegaan deur skrifgeleerdes wat ter verdediging van die patriargie, uit die buiteland of tuisgemaak, skryf ter ondersteuning van 'n ontwikkelende Sino-Viëtnamese sosiale orde wat die manlike geleerde-administrateur bevoorreg was. 10
Die patriotiese verhale wat rondom die rebellie van 39-43 deur latere geslagte Vietnamese digters en historici gebou is, wou die Hai B & ouml Tr ưng verder skaam maak. Hierdie werke het hulle gekritiseer omdat hulle manlike rolle beklee het en probeer om hul dapperheid te ondermyn deur hulle te feminiseer deur verwysings na hul skoonheid: hoe kan hierdie aantreklike jong vroue krygers wees? Hofgeskiedkundiges het die rol van die susters verder verkleineer deur te beweer dat die deelname van hierdie vroue aan die opstand "bloot" een van eggenote was, d.w.s. e. die vroue het wraak geneem op die dood van hul rebelle -mans deur die Chinese as pligsgetroue eggenote, eerder as om op hul eie as politieke leiers op te tree, soos blyk uit 'n testament wat aan Tr ưng Trac toegeskryf word:
Eerstens sal ek my land wreek,
Tweedens sal ek die Hung koninklik geslag,
Derdens sal ek die dood van my man wreek,
Laastens, ek belowe dat hierdie doelwitte bereik sal word. 11
Dit lyk asof hierdie siening bevestig word deur 'n gedig uit die 15de eeu, een van 300 wat in 'n bloemlesing opgeneem is (Die Hong-duc Anthology of Poems in the National Language) geregtig "Hulde aan die Trung Queens."
Om die mense se vyand dood te maak en wraak te neem,
Twee susters het die wapen opgeneem vir hul regverdige doel,
Een stryd het Su Ting se skrikwekkende verstand laat sak:
Honderd stamme het opgestaan ​​om Lingnan (suid van die berge) te bewaak
Hulle het op die troon geklim en die groot oorvloed wat hulle gegee het.
Hulle het hul krone opgedra " soete seëninge wat hulle verleen het.
Terwyl stroom en heuwels bly staan, sal hulle heiligdom staan,
'n monument vir eweknielose vrouwees. 12
Tog word opgemerk dat hierdie bloemlesing in opdrag van King L ° Th & agravei T ªng (r. 1433-1432 CE), die jong tweede heerser van die Le-dinastie, wat in 1428 gestig is, gestig is nadat Chinese inmenging in Viëtnam beëindig is . Hierdie digter-koning het geen persoonlike affiniteit met die Confuciaanse waardes wat sy briljante vader L ° L ợi (r. 1428-1433) en sy eie mees bekwame seun, L ° Thanh T ªng (r. 1460-1497), geniet het. ) en moes dus elders soek om steun vir sy nuwe koninkryk te versterk. Hy het ook 'n dodelike aantrekkingskrag vir vroue gehad, in soverre dit tot en met die vroue van sy hofdienaars insluit.  Hy het dus goeie rede gehad om bogenoemde oproeping van royalistiese patriotisme goed te keur, ongeag of dit inheemse of stygende Chinese patriargale waardes oortref het. Hierdie konteks dui op die hoë vlak van sorg wat nodig is by die hantering van die historiese rekord van oorgangstydperke. Die behoefte aan sorg word geïllustreer deur die manier waarop die meeste geleerdes en veels te veel onderrigbronne die volgende koeplet uit die vyftiende eeu noem as 'n voorbeeld van die hoë status wat vrouekrygers destyds gebied het:
Al die manlike helde buig hul kop onderdanig
Net die twee susters het trots opgestaan ​​om die land te wreek. 14
As dit in die groter konteks van die literatuur en gebeure van die tydperk geplaas word, is hierdie gedig waarskynlik 'n weerspieëling van hedendaagse elite -uitdrukkings van afsku dat 'blote meisies' die rol van mans moes speel en, soos verwag kon word, misluk het. die taak wat die regte domein van mans was. 15
Danksy historikus Keith Taylor kan studente hierdie betwiste toespraak naspeur deur 'n stel dokumente wat in 'n kort bylaag tot sy belangrike werk bekendgestel en weergegee is, Die geboorte van Viëtnam (1983, herdruk 1991). Hierdie materiaal, tesame met die hierbo aangehaal, illustreer hoe Chinese-gekultiveerde Viëtnamese historici beide die moed van die Tr ưng-susters geprys het en 'n vertelling saamgestel het wat uiteindelik Thi S & agravech, Tr ưng Trac se oorlede man, as die enigste ware heerser tydens die 'n kort oomblik van onafhanklikheid verseker deur die opstand. In hul weergawe was daar geen rede om te bespiegel of die duisende soldate wat onder die bevel van hierdie vroue gedien het na die dood van Thi S & agravech dit sou gedoen het nie, tensy die Hai B & ouml Tr ưng 'n mate van wettigheid het as heersers soos die volkslegendes voorgestel het. 16
Dat die uiteindelike vermindering van die status van die Tr ưng -susters blykbaar deel was van 'n groter proses van patriargale sinisering van die vroeë moderne Viëtnam, word verder gesuggereer deur die bepalings van die 15de eeuse L ° -kode, wat probeer het, in soverre die Die Vietnamese hof met 'n Chinese kultuur kan 'n gewilde weerstand waag, om die tradisionele eiendomsreg wat Vietnamese vroue tot dusver geniet het, in te kort, was nie net die Tr ưng-susters wat deur die ontwikkelende hof in Chinese styl gemarginaliseer moes word nie, maar alle vroue. Die relevante gedeeltes van die L ° -kode en 'n bespreking van die evolusie daarvan ten opsigte van die regte van vroue in die konteks van Viëtnam en ander kulture word verskaf deur Merry E. Wiesner en ander in Ontdek die wêreldwye verlede: 'n blik op die bewyse (2 de druk 2002), alhoewel die interpretasie van die L ° -kode wat daarin aangebied word, nog nie universeel aanvaar is nie. 17
Die verhaal van die Trung -susters is dikwels in stryd met die van Tri ệu Th ị Trinh, ook bekend as Tri ệu Ẩu of B & ouml Tri ệu (Lady Tri ệu), wat deur sommige as die Viëtnamese ekwivalent beskou word van Joan of Arc. Anders as die Tr ưng Sisters, het Tri ệu Th ị Trinh (ongeveer 222-247) min sosiale status gehad, omdat sy as 'n jong meisie wees gelaat is en gedwing is om saam met haar broer en sy vrou, wat moontlik Chinese was ( simbolies van oorheersing van 'n groeiende Chinese-Viëtnamese gemeenskap). Volgens die legende vermoor Tri ệu Th ị Trinh haar skoonsuster, wat haar moontlik net as 'n bediende behandel het. Sy vlug daarna na die heuwels waar sy 'n leër van minstens duisend mans en vroue teen die Chinese besetters oprig.Hierdie leër het meer as dertig gevegte teen hul Chinese heersers gewen, wat haar in staat gestel het om 'n geruime tyd 'n gebied van onafhanklike gebied te vestig. Historikus David Marr in Vietnamese tradisie op die proef, 1920-1945 (1981) merk op dat haar beeld as kryger so sterk was dat sy in die 18de eeu onthou is as '9 voet lank en 500 ligas op 'n enkele dag kon loop'. 18 Folkloriese illustrasies toon haar voorste troepe in die geveg terwyl sy in 'n goue pantser geklee was, met 'n swaard in elke hand op 'n olifant gery het, en na bewering haar borste van vier voet lank aan haar bolyf vasgemaak om haar swaardspel te help. Die beroemdste aanhaling wat aan haar toegeskryf word, uiteenlopend geïnterpreteer, lui:
Ek wil spoor teen die wind en die gety,
Maak die walvisse in die see dood,
Vee die hele land deur,
Om die mense van slawerny te red,
En ek weier om verslaaf te wees. 19
Ek wil graag storm,
Maak die haaie in die oop see dood,
Verdryf die aggressors,
Verower die land weer,
Maak die bande van die diensbaarheid los,
En buig nooit my rug om die byvrou te wees nie
Toe die Chinese die troepe van Trinh in 247 nC verslaan het, word vermoed dat sy, net soos die Trung -susters, selfmoord gepleeg het, hetsy deur haarself vertrap te word deur olifante of deur in 'n rivier te spring. Soos die Trung Sisters, word haar lewe geëer deur vieringe, insluitend die by haar hoof heiligdom by die Na Tri ệu -tempel in die Thanh Hoa -provinsie. Net soos hulle, was haar soldaat die onderwerp van baie revisionistiese skryfwerk deur die historici van die vroeë moderne Viëtnam wat Chinese sosiale norme aangeneem het. Hulle verwys na haar beweerde maagdelikheid, nie as 'n funksie van die armoede van haar huweliksvooruitsigte as 'n weesbediende in haar broer se huis nie, selfs nie as gevolg van 'n gebrek aan skoonheid nie. Haar ongetroude toestand word eerder toegeskryf aan haar vroulike, dierlike en afwykende gedrag. Hulle beskryf haar as 'n bakleiery met haar groot borste wat om haar lyf vlieg, 'n beeld wat net so skrikwekkend as onwaarskynlik was, gegewe haar tweestrydige vegstyl. Hulle beweer dat hierdie ontsnapte bediende so bang was vir die aanskouing van vuil dat sy van die gevegstoneel gevlug het. Hulle het ook beweer dat sy uiteindelik verslaan is omdat haar manlike teenstanders hul geslagsorgane blootgelê het. Dieselfde is gesê oor hoe die Tr ưng -susters 'n nederlaag ondervind het. 21 Hierdie gedrag sou vreemd gewees het vir hierdie veteraanstryders van antieke slagvelde besaai met geskeurde liggaamsdele en organe. So 'n afkeer was egter te verwagte van die gekke, maar pragtige vroue (een, 'n maagd), soos dit gebou is in die gedagtes van manlike historici, afkomstig van 'n elite wat sukkel met die onduidelikhede wat die patriargie sowel as patriotisme onder die bevolking het. het lankal aanvaar dat vroue 'n aktiewe rol in die samelewing en op die slagveld kan speel.
Revolusionêre en post-revolusionêre visioene
Ons huidige siening van die Tr ưng-susters en Tri ệu Th ị Trinh as heldhaftige krygsleiers in hul eie reg, 'n siening van die meeste geleerdes en die meeste beskikbare leergangontwikkelingsmateriaal, 22 spruit uit 'n kombinasie van aktivisme en wêreldgebeure . In die 1920's is baie Viëtnamese blootgestel aan moderne sosiale norme wat deel uitmaak van die Franse opvoeding in Viëtnam, of, net soos Ho Chi Minh, direk via vreemdelinge in Frankryk verkry is. Die meeste was opgewonde oor die egalitêre waardes en sosiale progressivisme wat deur die Franse intellektuele elite voorgehou is. Ho Chi Minh sou sy Franse sosialistiese broers kasty omdat hulle nie hierdie waardes na die Viëtnamese volk uitgebrei het nie, en het hierdie mislukking in 'n anti-kolonialistiese wapen sowel as 'n politieke doelwit verander. 23 Teen die dertigerjare het die gelykheid van die geslagte deel geword van die platform van die Indochinese Kommunistiese Party. 24 Die legende van die Tr ưng-susters, wat hervorm en herleef is deur kommunistiese skryfwerk, is opgeneem in 'n nuwe verhaal van Viëtnamese weerstand teen buitelandse aggressie in die vorm wat vandag erken word. Neil Jameson het aangevoer dat Ho Chi Minh uiteindelik dieselfde eerbiedige status bereik het. 25 Die leierskap, oortuiging en opofferings wat vroue in die poging gemaak het, is belig deur Geen ander pad om in te slaan nie (1976, 1991) 26 'n gedenkskrif van Madame Nguy ễn Th ị Đ ịnh, 'n Vi ệt Minh 27 guerilla en logistieke beampte wat uiteindelik tot die rang van Vi ệt C ộng 28 bataljonbevelvoerder gestyg het tydens die Amerikaanse oorlog in Viëtnam (1959-1975).
Vroue in die stryd om nasionale hereniging en onafhanklikheid bereik nie die leiersvlakke van hul eweknieë in die antieke geskiedenis nie. Madame Nguy ễn Th ị Đ ịnh was 'n afgevaardigde van die National Liberation Front in die VS Æ Vietnamese vredesgesprekke in Parys en ander vroue beklee hoë poste, veral in die buiteland, miskien om hul politieke waarde te maksimeer, maar hulle het ook 'n hoë amp beklee in die Demokratiese Republiek van Viëtnam. Die meeste kommunisties geleide vroulike soldate was hoofsaaklik toegewys aan milisie-eenhede en logistieke, agitprop, kommunikasie, mediese en konstruksiewerk, waar hulle groot bydraes tot die uiteindelike oorwinning van hul saak gelewer het.
Die meeste leiers van nie-kommuniste soos Bui Di ệm, die ambassadeur van die Republiek van Viëtnam in die Verenigde State (1968-1972), het van kleins af die roem van die Trung-suster geken "as deel van die heldhaftige vloei van die Viëtnamese geskiedenis" en ook het die betekenis van hul verhaal begryp as 'n saamtrekgeroep na vryheid. 29 Tog het die Republiek van Viëtnam nie veel meer gedoen as die subsidie ​​van pragtige vroulike rekruteurs in die Bob Hope-USO-styl nie en 'n klein vroulike mag geskep, die onbekende Tiger Battalion, wat nooit gevegte beleef het nie. Hierdie mislukking het in 'n geringe mate bygedra tot die nederlaag van die Republiek Viëtnam, sowel in die veld as op die propaganda -front: die gewapende veteraanvrou Vi ệt C ộng het uitgeblink in werwing, deels deur mans in die skande te bring in 'n geveg waarin vroue was reeds verloof. Dit is egter opmerklik dat Madame Ng ª Đ Ònh Nhu, wat van 1955 tot 1963 as die Eerste Dame van die Republiek Viëtnam beskou is, eens die Hai B & ouml Tr ưng -vakansie was deur op 'n olifant in emulasie te ry van hul diens en opoffering, 'n herinnering daaraan dat geen Viëtnamese politieke faksie monopolie gehad het op die gebruik van die verlede om die hede te dien nie. Hulle invloed as 'n politieke simbool is inderdaad nie beperk tot Viëtnam nie. Hul vergelyking met inheemse weerstand teen aggressie is vandag 'n hoeksteen van Amerikaanse beleidsontledings van die potensiële waarde van Viëtnam as 'n Amerikaanse bondgenoot in 'n konflik met China. 30
Die ontleder en historikus William S. Turley, wat in 1972 geskryf het, het opgemerk dat, hoewel die wortels van Viëtnamese egalitarisme voorafgegaan het tot die stigting van die Viëtnamese kommunisme, en dit nie slegs daaraan toegeskryf kon word nie, dit duidelik was dat die Viëtnamese kommuniste 'sy egalitêre leerstelling' energiek geïmplementeer het ' . " Hulle het 'groot winste behaal wat duidelik aangespoor is deur die eise' wat verband hou met mobilisering vir oorlog. ' mobilisering vir oorlog wat deur Turley opgemerk is, "het die geslagsbewussyn aansienlik verhoog tot soveel mense wat vir die rewolusie werk, die leër verkies bo 'n veiliger, gefeminiseerde oorlogswerkerstatus, soortgelyk aan" Rosie the Riveter ". Haar bronne dui daarop dat "die gevegte eers opgehou het, dat die meeste nie van plan was om terug te keer na hul huis nie." 32
Turley se navorsing dui daarop dat die status van hierdie vroue in die naoorlogse Viëtnam waarskynlik vloeibaar sou wees, aangesien die 'beeld in die party van seksuele gelykheid' nie heeltemal stabiel of onveranderlik was nie, wat dui op twyfel tussen partyleiers en veranderlikheid in die interpretasie en toepassing van ideologie in reaksie op eksterne omstandighede of die rewolusie se binnelandse ontvouing. "33 Hy het moontlik reg gehad. Kommunistiese party-organe het gekla oor die afname in vroue se lidmaatskap in komitees en bestuursagentskappe, wat hulle toegeskryf het aan 'n neiging op elke vlak. "om neer te kyk op vrouekaders." 34 Turley het beslis reg met betrekking tot vrouestryders, hoewel die afname in hul vooruitsigte moontlik plaasgevind het om redes wat soveel struktureel as patriargaal of ideologies was. het die Kommunistiese Party se lyn oor vrouegelykheid gehandhaaf.Veterane en vroue -organisasies wat bedoel was om hulle te help versprei Owever, die outoritêre top-down-benadering wat hulle gevolg het, was ondoeltreffend (ironies genoeg was dit dieselfde model wat in die VSA nagevolg is met ewe swak resultate). 35 Hierdie ondoeltreffendheid word bevestig deur Karen Turner se navorsing oor die lot van vroulike Viëtnamese soldate in die laaste dekades van die 20ste eeu. 36 Sy het gevind dat hoewel die oorwinnaars in die oorlog in die openbaar erken en hul diens geëer is, hulle na-oorlogse lewens vol swaar kry. Turner skryf dat:
Die Viëtnamese regering het nie voldoende welsyn gebied vir hierdie veterane nie, wat enorme probleme ondervind om hul eie gesinne te begin. In reaksie op sulke probleme betaal sommige veterane jong mans om hulle te bevrug en in afgesonderde vroulike gemeenskappe saam met hul kinders te woon. Alhoewel sulke enkelgesinne in stryd is met die tradisionele moraliteit in Viëtnam, was die meeste Viëtnamese bereid om hierdie gesinne te verdra as erkenning vir die groot opofferings wat hierdie veterane vir hul land gemaak het. 37
Die verdraagsaamheid is nie onmiddellik uitgebrei na vroue-oorlogsveterane skrywers nie, soos D ư ơng Do H ư ơng (Paradys van die blindes, 1988), wat uit die Kommunistiese Party geskors is omdat hy, in die lewe sowel as die werk, kritiek uitgespreek het oor die self-soekende en na-oorlogse onderdrukking van onenigheid deur die kommunistiese owerhede in die oorlog. L ° Minh Khu ° (wie se eerste werk in Engels 'n versameling briljante kortverhale uit 1997 was, Die sterre die aarde die rivier) is gekritiseer vir 'n verhaal wat 'n vrou uitbeeld wat simpatie toon met 'n aantreklike gevange Suid-Viëtnamese soldaat en dat sy elders verkeerde opmerkings gemaak het oor die hebsug en eiebelang van die na-oorlogse Viëtnamese samelewing (sien die kortverhaal, Dag op die pad). 38
Die onenigheid uitgespreek deur die eens idealistiese D ư ơng Thu H ư ơng en Minh Khu ° het die belangstelling van Amerikaanse geleerdes getrek, wat in 'n wêreld woon wat verdeeld is tussen diegene wat kritiek op Viëtnamese kommunistiese foute beskou as "die skuld van die slagoffer" "en diegene wat verdere redes of regverdiging soek vir die Amerikaanse oorlog waarin hierdie vroue geveg het. Waar dit ook al in hierdie kontinuum kan pas, toon die beste studie van vroulike Viëtnamese veteraanskrywers oor die oorlog, soos hul Amerikaanse eweknieë, die Viëtnamese soldaatskrywers die na-oorlogse selfsug in die "marxistiese" samelewing. "39 dit interpreteer L ° Minh Khu ° se aanval op verbruikerswese in Dag op die pad as anti-marxisties en gee nie voldoende aandag aan die parallelle kritiek van Amerikaanse veteraanskrywers op hul eie na-oorlogse 'kapitalistiese' samelewing nie. Die duidelikste algemene faset van fiksie wat deur oorlogsveterane, manlik en vroulik, geskryf is, is dat min mense van die slagveld terugkeer om die samelewings wat hulle verdedig het, waardig te vind. 40 S. Annand, 'n Amerikaanse Vietnam-veteraan en aanlyn-resensent van Die aarde die sterre, die rivier, opgemerk met betrekking tot sy en die skrywer se eie militêre diens, "Ons het albei misplaaste patriotisme getoon en is gebruik. Haar regime was destyds net so korrup soos ons s'n (ek is deur Nixon gestuur)." 41
Met globalisering het die atmosfeer van onderdrukking in Viëtnam ietwat verlig " L ° Minh Khu ° is nou hooffiksie -redakteur by die Vietnam Writers 'Association Publishing House in Hanoi, en die regering het onlangs toekennings begin gee aan dissidente wat dit eens veroordeel het . Tog word die hulpbronne wat beskikbaar is vir veterane en die algemene status van vroue nou bedreig weens die instelling van ekonomiese liberalisering (genoem Đ ổi m ới of opknapping), wat in die middel van die tagtigerjare begin het. Die eerste deeglike studie van geslagsuitkomste in Vietnam na eenwording, deur David Goodkill in 1995, dui daarop dat die afname in die status van vroue na hereniging uitgebreid was en as gevolg van 'n verskeidenheid faktore. Een van hierdie faktore was gekoppel aan die opkoms van markekonomieë in sosialistiese state. Goodkill beweer dat revolusionêre sosialiste uit die 20ste eeu 'beloftes bied oor sosiale vooruitgang van vroue', wie se steun hulle 'openlik gesoek' het en waarvan die ontvangs 'dikwels 'n deurslaggewende rol in die totstandkoming van sulke regimes was'. Hy beweer dat Viëtnam slegs 'n voorbeeld is van die algemene versuim van hierdie beloftes van hierdie regimes. Hy skryf hierdie mislukking toe aan baie oorsake, maar die belangrikste onder hulle was die besluit van die Viëtnamese leierskap, wat nog baie van buite sowel as binne die kommunistiese blok gedeel is. Đ ổi m ới, "sy verbintenis tot sosiale gelykheid vir groter ekonomiese doeltreffendheid te ruil." Hy kom tot die gevolgtrekking dat "namate die sentrale regering geleidelik teruggetrek het om die produksie te organiseer, 'n meer tradisioneel gestratifiseerde arbeidsverdeling teruggekeer het." 42
Die Đ ổi m ới-die onttrekking van die staat aan die openbare sektor help om die afname in veterane -dienste wat deur Karen Turner opgemerk is, te verantwoord, maar dit kan heel moontlik 'n verskuiwing in die persepsie van vroue in die weg bring van hul swaar gewenste rol as akteurs op die nasionale verhoog na objektiewe en 'n gefeminiseerde rol wat die Viëtnamese Confuciaanse geleerdes van die verlede verkies het en wat deur die 20ste eeu Viëtnamese revolusionêre gesukkel het. Stephanie Fahey se navorsing oor voor- en na- Đ ổi m ới Vietnam het beelde van vroue as oorlogshelde gevind "wat saam met nuwe beelde van vroue as skoonheidsvoorwerpe verskyn het om 'moderne' handelsware te verkoop" en dit, 'terwyl aandenkingswinkels muurbehangsels van die beroemde Trung -susters en#8230 en die Women's Museum in Hanoi vertoon steeds foto's van vroulike oorlogshelde in nabygeleë strate, die tydskrif Tien Phong (Pionier) verslae oor komende skoonheidskompetisies wat deur buitelandse ondernemings geborg word, soos Kodak, Singapore Airlines en Samsung. "Op grond van hierdie navorsing merk William Searle op dat" die kontras tussen die twee baie uiteenlopende beelde, dié van selfopoffering teenoor dié van selfopoffering toegewydheid, en die ontwikkelende oorgang tussen die twee "soos uitgedruk deur Viëtnamese vroueskrywers", is fundamenteel vir die begrip van Vietnam se onlangse verlede. 43 Sal die beeld van Viëtnamese vroue op die modebaan die beeld vervang van die heldinne wat die Ho Chi Minh -roete onderhou het? Sal die "tradisionele" siening van Viëtnamese vroue as lojale en gehoorsame huisvroue (wat Koreaanse mans alreeds motiveer om na Viëtnam te kom op soek na eggenote), as die voorspoed van Vietnam meer welvarend word? 44 Of sal nuwe ekonomiese geleenthede die bemagtiging van Viëtnamese vroue aanspoor met die Hai B & ouml Tr ưng wat as ondernemingsgeesgids op korporatiewe moraalplakkate verskyn?
Nha Trang Pensinger voer aan dat enige onduidelikheid wat blykbaar bestaan ​​oor die rol van Viëtnamese vroue as krygers/onderdanige vroue, kortstondig is; dit is lankal opgelos ten gunste van die patriargie in die konfuciaanse styl. Met verwysing na die Viëtnamese geskiedenis sedert die Tr ưng -susters en Tri ệu Th ị Trinh, merk sy op dat dit eers is wanneer "oorlog, politieke, ekonomiese en sosiale omwentelinge wat deur mans geskep en voortgesit is, die land gehuur het" en die patriargale staat verswak het dat "Viëtnamese vroue toegelaat is om hul pre-Confuciaanse onafhanklikheidstradisies weer opnuut te vestig en hul aandeel in sosiale verantwoordelikhede te hervat." Die opofferinge van vroue in die onlangse oorloë en heropbou van Viëtnam was so groot dat die samelewing nie anders kon as om "met minder minagting na vroue te kyk en hul bydraes te erken nie, al was dit gretig."
Die houdingsverandering is egter meer op die oppervlak as in wese. Die elite -tradisie het oor 'n tydperk van byna tweeduisend jaar so diep wortels geslaan in die Viëtnamese kollektiewe psige dat die samelewing in die algemeen en mans in die besonder steeds die aktiewe deelname van vroue aan die sosiale sfeer in moeilike tye beskou as deel van hul plig om hul mans. As sodanig word die poging van vroue op sigself nie as beduidend genoeg beskou om 'n radikale verandering in die tradisionele vrouekonsep en haar rol te regverdig nie. Solank hierdie konsep bly, word Vietnam ontneem van 'n magdom nodige talente en bydraes. 45
Wanvoorstelling van Athena in die wyer wêreld
Die verskuiwings in die voorstellings van vegvroue oor tyd deur skrywers wat deur tydperke van groot sosiale verandering en/of politieke omwenteling geleef het, is nie uniek aan Viëtnam nie. Daar is parallelle voorbeelde van sulke ontwikkelings elders en ryk hulpbronne om dit te ondersoek, alhoewel dit versigtig hanteer moet word. Gewilde werke van antropoloë en historici, soos David Jones, Vroue krygers (1997), Linda Grant DePauw, Battle Cries and Lullabies: Women in War from Prehistory to the Present (1998) en Antonia Fraser, Die Warrior Queens (2002) is daartoe verbind om bestaande negatiewe beelde van vrouestryders op te stel of te hersien dat hul werk 'n beter bewys is van die verskuiwing van geslagsbeskouings eerder as ontledings daarvan. Te veel van hierdie studies maak staat op dieselfde soort ongegronde anekdotiese bewyse wat skrywers in die verlede gebruik het om vroue in diskrediet te bring. Lytton Strachey, wat na bewering die moderne biografie uitgevind het, wou die donker onderkant blootlê wat volgens hom onder sy minder boheemse tydgenote moet bestaan. Om dit te doen, het hy ongegronde kritiese staaltjies en volslae leuens aangewend in 'n poging om die reputasie van Florence Nightingale, 'n militêre hervormer, sowel as advokaat vir die moderne belydenis van verpleegkunde te ondermyn. Strachey is nou meer bekend vir sy styl as sy inhoud, maar sy bewerings, veral met betrekking tot Nightingale se verhoudings met mans, word vandag nog op sigwaarde beskou, mees onlangs deur 'n program van British Broadcasting Corporation oor haar lewe. 46 Nightingale was altyd bang dat sy as 'n 'gevaarlike vrou' beskou sou word 47 en sy was reg. Die meeste opnames van vroue "vegkoninginne" en hul verwante kurrikulums 48 word dus die beste aangewend as vurige inleidings tot 'n onderwerp wat noukeuriger en noukeuriger studie verdien.
Gebalanseerde, gebruikersvriendelike internet- en gedrukte bibliografieë bestaan ​​ter ondersteuning van die ondersoek van een van die vrouestryders wat die meeste genoem word in bestaande opnames en kurrikulummateriaal: Lakshmi Bai, die Maharani van Jhansi. 49 Die sogenaamde "rebelse Rani" het in Britse oë oorgegaan van die skurk van die oorlog van 1857 na gerespekteerde vyand.Sy kom dan weer na vore as 'n volwaardige heldin van die Indiese nasionalistiese beweging, wie se leiers selde 'n gemeenskaplike saak met die tradisionele Indiese aristokrasie gemaak het (en gesukkel het met die status van hul eie vroulike aanhangers) behalwe op grond van politieke nut. Daar is ook voldoende materiaal om die vroue van die Indiese Nasionale Weermag te bestudeer, wat uitdagings gestel het vir Hindoe -opvattings oor die vroulike ideaal, net soos Hannah Snell, wat die geslagsveronderstellings van die Royal Marines in Indië uitgedaag het. 51 Geraldine Forbes se opstel oor "Lees en skryf van Indiese vroue: Vyftig jaar sedert onafhanklikheid, 1947-1997," is 'n moet-lees sjabloon vir diegene wat op soek is na verskuiwings in die waargenome rolle van vroueaktiviste en vryheidsvegters, nie net in Indië nie, maar elders. 52 Vir Susan Mann kan baie gesê word 'Myths of Asian Womanhood', gelewer as haar presidensiële toespraak tydens die jaarlikse vergadering van die Association of Asian Studies in 2002. 53
Tydens die Minamoto Shogunate (1182-1204 CE) het Tomoe Gozen en verskeie ander Japannese vroue groot vaardigheid as samurai gebruik. Een, Nakano Takeko, het die naginata, 'n staf met 'n geboë lem. Terwyl min sulke vroue gevegte gesien het, het sommige in 'n gewelddadige tyd as heersers opgetree, en daar word van almal verwag om hul huis en stam te verdedig. As hulle weduwee of afgetrede was, het hulle tradisioneel Boeddhistiese nonne geword. Later het shogunate vroue van samoerai -gesinne gebruik om huweliksverbintenisse te bou. Daarna, in 'n parallelle ontwikkeling met die Vietnamese L °-kode, is hulle van hul eiendoms- en erfenisreg ontneem, hoewel Matsudaira Teru Aizu J ōshitai (1832-1884) 'n bataljongrootte-hulpmag tydens die beleg van Aizuwakamatsu-kasteel gelei het. Hierdie vroulike mag het 'n infanterie -eenheid ingesluit wat tot haar persoonlike verdediging verbind is, die Aizu J ōshitai genoem. Die kategorie van buk, of vroue wat as krygers geveg het, word ondersoek in 'n nuttige vraag-en-antwoord-formaat deur die sosioloog S. Alexander Takeuchi. 54 Daar is 'n klein, maar ryk literatuur oor hierdie onderwerp, ondersteun deur materiaal vir die ontwikkeling van kurrikulum. 55
Om hierdie bespreking in 'n sirkel te bring, moet aandag gegee word aan die parallelle wat bestaan ​​in die veranderende verteenwoordiging van vrouestryders in Viëtnam en hul Amerikaanse eweknieë, beide in gevegte en in hul onderskeie geslagsoorloë tuis. Een beduidende verskil is dat pre-moderne Viëtnamese vrouekrygers (en ook diegene wat as generaals geveg het tydens die T & aumly S ơn Rebellion van 1771-1802) 56 as vroue geveg het, terwyl Amerikaanse vroue wat voor die 20ste eeu gedien het slagveld in vegterrolle verberg hul geslag. Die ooreenkomste weeg egter groter as die verskille. Die groeiende hoeveelheid fiktiewe literatuur deur vroulike Viëtnamese en Amerikaanse oorlogsveterane onthul 'n menigte algemene ervarings onder hulle (en ook onder mans). 57 Sowel die Viëtnamese as die Amerikaanse bevolking kan baat vind by hierdie literatuur. Vir jong Viëtnamese is die oorloë in die 20ste eeu Indochina 'n verre herinnering. Amerikaners moet daaraan herinner word dat die huidige Amerikaanse vroulike byna gelykheid op die slagveld (soos blyk uit die onlangse dood van die eerste Amerikaanse Indiese vrou in 'n geveg in Irak) moeilik gewen is. 58 Die onderskatte Roshamon-styl uit die Golfoorlog Moed onder vuur (1996) herinner ons daaraan dat dit nie nodig is om ver terug in die tyd te kyk om te vind dat sommige gevegte nog nie gewen moet word vir vrouestryders nie.
Biografie: Marc Jason Gilbert is die National Endowment for Humanities toegekende leerstoel in wêreldgeskiedenis aan die Hawaii Pacific University.
1 Sien Nwando Achebe, Boere, handelaars, krygers en konings: vroulike mag en gesag in Noord-Igboland, 1900-1960 (Portsmouth: Heinemann, 2005) Teena Apeles, Women Warriors: Avonture van die grootste vroulike vegters van die geskiedenis (Emeryville, Kalifornië: Seal Press, 2004) Kimberley Buchanan, Apache Women Warriors (Austin: University of Texas Press, 1986) Jeannine Davis-Kimball, Warrior Women: 'n Argeoloog se soeke na geskiedenis se verborge heldinne (New York: Warner Books Reprint edition, 2003) Yamakawa Kikue (vert. Kate Wildman Nakai), Vroue van die Mito -domein: herinneringe aan die Samurai -gesinslewe (Palo Alto: Stanford University Press, 2001): Nina Emma Mba, Nigeriese vroue gemobiliseer: Vroue se politieke aktiwiteit in Suid-Nigerië, 1900-1965 (Research Series (University of California, Berkeley International and Area Studies, 1982) Jessica Salmonson, The Encyclopedia of Amazons: Women Warriors from Aniquity to the Modern Era (New York: Paragon House, 1991) Lyn Webster Wilde, Op die spoor van die vrouekrygers: die Amazones in mite en geskiedenis (Londen: Constable en Robinson, 1999) en Batya Weinbaum, Eilande van vroue en Amazones: voorstellings en realiteite (Austin, Texas: University of Texas Press, 2000). Skakels na baie bronne oor kruisverband in die oorlog, uit die 12de eeu Ballade van Mulan van Disney -bekendheid aan Dorothy Lawrence, 'n soldaat van die Eerste Wêreldoorlog, kan gevind word op http://en.wikipedia.org/wiki/ Crossdressing_during_wartime.
2 Fanguin Du, "Die invloed van navorsingsonderwerpe oor navorsing oor vrouegeskiedenis: 'n oorsig van 'n dekade van publikasies oor die geskiedenis van vroue", in Fanguin Du, Ontdek vrouegeskiedenis: 'n versameling opstelle in die geskiedenis van Chinese vroue (Tianji: Kexueyuan, 1996): 16 (in Chinees) aangehaal in Susan Mann, "Presidensiële toespraak: Myths of Asian Womanhood, " Die Journal of Asian Studies, Vol. 59, nr. 4 (Nov., 2000): 857.
3 Keith Taylor, Die geboorte van Viëtnam (Berkeley: 1983, herdruk 1991) is die klassieke teks, met die van William Duiker Heilige Oorlog Nasionalisme en Revolusie in 'n verdeelde Viëtnam (New York: McGraw-Hill: 1994) is die mees toeganklike inleiding vir nie-spesialiste. Die "Vietnam Women's Studies Bibliography" van die Universiteit van Kalifornië op http://www.lib.berkeley.edu/SSEAL/SoutheastAsia/seaviet.html is veral nuttig oor hierdie onderwerp. Die volgende werke beoordeel die onderwerp soos hul titels dit aandui: Susan Allen, Vroue in Vietnam (Hanoi: Sweedse Instituut vir Ontwikkelingsowerheid, 1996) William Duiker, Ho Chi Minh: 'n Lewe (New York: Hyperion, 2000) Duong Van Mai Elliott, The Sacred Willow: Four Generations in the Life of a Vietnamese Family (New York: Oxford University Press, 1999) Arlene Eisen, Vroue en revolusie in Viëtnam (Londen: Zed Books, 1984) Le Thi Nham Tuyet, "Images of Vietnam in Mass Media", in Enkele navorsing oor geslag in ontwikkeling II (Hanoi: CGFED, 1996) Shawn McHale, "Printing and Power: Vietnamese Debates about Women's Place in Society 1918-1934", in K.W. Taylor, en John K. Whitmore, red., Opstelle in die Viëtnamese verlede (Ithaca, New York: Cornell, 1995) Nha Trang Pensinger, (Cong Huyen Ton Nu Nha Trang), & quot The Makings of the National Heroine, & quot Vietnam Review, Vol. 1 (herfs-winter 1996): 388-435 en "Vroue en Viëtnamese folklore"'n voorlegging gelewer tydens 'n paneelbespreking oor"Suidoos -Asiatiese vroue toe en nou: 'n blik op die folklore van die Filippyne, Thailand en Viëtnam " aan die Universiteit van Hawaii, te Manoa, 12 Maart 1992 (beskikbaar op haar webblad by http://www.geocities.com/chtn_nhatrang/women.html) Christine M. Pothier, "Propagandist Representation of Vietnamese Women: A Comparative Study ," Oorsig van Vietnamese studies, Vol. 3, nr. 1 (2003), 'n artikel wat aanlyn aangebied word as 'n publikasie van die Vietnamese Studies Internet Resource Center en tans beskikbaar by http://hmongstudies.com/PothierPaper2003.pdf. Sandra Taylor, Viëtnamese vroue in oorlog (Kansas: University Press of Kansas, 1999) William Turley, "Women in the Communist Revolution in Vietnam, & quot Asiatiese opname, Vol. 12, nee. 9 (September 1972): 798-805 Karen Gottschang Turner en Phan Thanh Hao, Selfs die vroue moet veg: herinneringe aan oorlog uit Noord -Viëtnam (Toronto: John Wiley and Sons Inc. 1999).
4 Truong Buu Lam (red.), Lenings en aanpassings in die Viëtnamese kultuur (Honolulu: Suidoos -Asiatiese Studiesentrum, Universiteit van Hawaii in Manoa, 1987).
5 Nguyen Khac Vien, Viëtnam: 'n lang geskiedenis (Hanoi: The GIOI Publishers, 1993): 55.
6 'n Uitstekende, goed geïllustreerde inleidende opstel oor die opstand, insluitend die Chinese weergawe van hierdie gebeure, naas die Vietnamese verslae van die tydperk, word verskaf op http://en.wikipedia.org/wiki/Trung_Sisters. Sien http://www.viettouch.com/trungsis vir 'n oortuigende gedetailleerde vertelling wat gewilde hedendaagse Viëtnamese en Amerikaanse sienings van die Tr ưng -susters weerspieël.
7 Neil Jameson, Verstaan ​​Vietnam (Berkeley, Kalifornië, University of California Press, 1995): 8.
8 Vir die onlangse debat oor die plek van vroue in die Viëtnamese samelewing, sien die opsommings van 'n paneel op die jaarvergadering van die Association for Asian Studies in 2003 getiteld "De-mystifying the Woman: Gender in Vietnamese History and Historiography", georganiseer deur Nhung Tuyet Tran en met aanbiedings deur George Dutton, Nhung Tuyet Tran en Wynn Wilcox op http://international.ucla.edu/asia/article.asp?parentid=3469.
9 Nguyen Khac Vien, Viëtnam: 20-26.
10 Nha Trang Pensinger, (Cong Huyen Ton Nu Nha Trang), "The Makings of the National Heroine," Vietnam Resensie 1 (Herfs-Winter 1996): 388-435. Hopelik is die relevante gedeeltes van die "Dai Viet su ky toan thu [Die historiese rekords van Dai Viet deur Le Van Huu van die 13de eeu], wat die bewysbasis van hierdie eise vorm, is een van die dokumente wat in George Dutton, Jayne Werner en John Whitmore ingesluit is, Die Bronne van Viëtnamese tradisie kom van Columbia University Press.
11 Die Viëtnamese teks kom uit 'n 17de eeuse bron, Thein Nam Ngu Luc, aangehaal op http://www.viettouch.com/trungsis/.
12 Aangehaal in Huynh Sanh Th ªng (red. En vert.), An Anthology of Vietnamese Poems (Yale University Press, 1996): 30.
13 Hy het skielik gesterf en vermoedelik vergiftig nadat hy die naaste vriend van sy oorlede vader besoek het, met wie se vrou hy moontlik 'n verhouding gehad het. Die werklike gebeure is onbekend, sy vergiftiging het moontlik nog nooit plaasgevind nie, en die hofdienaar, Nguy ễn Tr & Uumli, was 'n politieke mededinger wat baie mense moontlik wou weggooi, vergiftig of nie.
14 aangehaal in Patrica Pelly, Postkoloniale Viëtnam: Nuwe geskiedenis van die koloniale verlede (Durham en Londen, Duke University Press, 2002): 179.
16 Keith Taylor, Die geboorte van Viëtnam (Berkeley: 1983, herdruk 1991), aanhangsel K: 334-339).
17 Merry E. Wiesner, William Bruce Wheeler, Franklin M. Doeringer, Melvin E, Page, Ontdek die wêreldwye verlede: 'n blik op die bewyse, vol. I en II (New York: Houghton Mifflin, 1ste uitgawe, 1997), Vol. 2: 192-120. [Nou in 'n 2006 -uitgawe].
18 David Marr, Vietnamese tradisie op die proef 1920-1945 (Berkeley: University of California Press, 1981): 198-199.
19 Dit is die vorm wat normaalweg in Amerikaanse teks, pers en webwerwe aangehaal word. Sien George J. Church, Lessons From a Lost War, Tyd (5 April 1985) op http://www.time.com/time/magazine/article/0,9171,966188-1,00.html, p. 8.
20 Nguyen Khac Vien, Viëtnam: 26.
22 Kurrikulummateriaal oor hierdie onderwerp sluit in: "Ek sal nie my kop buig nie", 'n lesplan op die middelbare skool op http://www.womeninworldhistory.com/toc-12.html en "The Trung Sisters", Biografieë in die World History Curriculum reeks by http://www.womeninworldhistory.com/Heroine10.html. Sien ook D ư ơng, Vietnamese multikulturele leereenhede vir gebruik in die klaskamer. Tweetalige Onderwyshulpbronreeks. 1980 [lesplanformaat, bestaande uit gepaste agtergrondinligting, leerdoelwitte, benodigde materiaal, aktiwiteite, evaluering en, in sommige gevalle, meesters op aktiwiteitsbladsye vir duplisering en verspreiding aan die studente. Die vakgebiede van die leereenhede sluit in geskiedenis, aardrykskunde en ander vakke Vietnamese heldinne]. Sien ook Carol Ledley, 'An Annotated Bibliography of Women in Asia', wat gevind kan word op http://www.icsd.k12.ny.us/highschool/library/asiaresources.html. Die University of Hawaii Center for Southeast Asian Studies Outreach Program het sy onontbeerlike gids vir die Viëtnamese geskiedenis met kaarte en oefeninge aanlyn geplaas op http://www.hawaii.edu/cseas/pubs/vietnam/vietnam.html.
23 Sien Patricia Pelley, "History of Resistance and Resistance to History", in Keith Taylor en John K. Whitmore (red.), Opstelle oor Vietnamese paste (Ithaca, New York, Southeast Asia Program, Cornell University, 1995): 237-243. Vir die 'modernisme' wat uitgedruk word in H ª ̀ Chi ́ Minh se geskrifte, sien David Marr se opstel, "H ª ̀ Chi ́ Minh's Declaration of Independence" in K.W. Taylor en John K. Whitmore (reds.), Opstelle oor Vietnamese pasta: 221-231. William J. Duiker spreek die moderniteit en universalisme in ander belangrike Viëtnamese dokumente aan in sy essay & quotWhat Is to Doen? H ª ̀ Chi ́ Minh's Duong Cach Menh, & quot ook in K.W. Taylor en John K. Whitmore (reds.), Opstelle oor Vietnamese pasta: 207-220.
24 Sien H ồ Ch Õ Minh se "H ồ Ch Õ Minh, & quotAppeal Made on the Occasion of the Foundation of the Communist Party of Indochina," 18 Februarie 1930, in Bernard Fall, red., Ho Chi Minh oor revolusie: geselekteerde geskrifte, 1920-1966 (New York, 1967): 129-131. Ook beskikbaar by http://www.fordham.edu/halsall/mod/1930hochiminh.html.
25 Jameson, Verstaan ​​Vietnam: 359.
26 Madame Nguy ễn Th ị Đ ịnh, vert. Mai Elliot, Geen ander pad om in te neem nie: Memoir van mevrou Nguyen Thi Dinh, (Ithaca, New York, Cornell University, Data Paper Number 102, Southeast Asia Program, Dept. of Asian Studies, 1976, 2 e druk, 1991).
27 Die term Vi ệt Minh is 'n afkorting van Vi ệt Nam Æ ộc L ập Æ ồng Minh H ội— & quot; Liga vir die onafhanklikheid van Viëtnam & quot; 'n kommunisties geleide nasionale frontorganisasie wat gekant was teen die Franse kolonialisme.
28 Vi ệt C ộng is 'n afkorting vir die National Front for the Liberation of South Vietnam (tr ận D & aumln t ộc Gi ải ph "ng mi ền Nam Vi ệt Nam), 'n breë, kommunistiese organisasie wat bestaan ​​uit teenstanders van die Amerikaanse Republiek Viëtnam.
29 Sien Jameson, Verstaan ​​Vietnam: 187.
30 Aangehaal in Henry J. Kenny, Shadow of the Dragon: Vietnam se voortgesette stryd met China en die implikasies vir die Amerikaanse buitelandse beleid (Dulles, Virginia: Brassey's, 2002): 26.
31 William s. Turley, Vroue in die Kommunistiese Revolusie in Viëtnam," Asiatiese opname, Vol. 12, nr. 9 (Sep., 1972): 793.
32 Christine M. Pothier, "Propagandist Representation of Vietnamese Women: A Comparative Study," Oorsig van Vietnamese studies, Vol. 3, nr. 1 (2003), 'n artikel wat aanlyn aangebied word as 'n publikasie van die Vietnamese Studies Internet Resource Center en tans beskikbaar is op http://hmongstudies.com/PothierPaper2003.pdf, bladsy 15.
33 William s. Turley, "Vroue in die Kommunistiese Revolusie in Viëtnam: " 793
34 Dit is nie hier moontlik om oor die kompleksiteit van naoorlogse geslagskwessies in Viëtnam te onderhandel nie. Sien egter die bespreking wat volg op David Goodkill, Stygende geslagsongelykheid in Viëtnam sedert hereniging (Pacific Affairs, Vol. 68, nr. 3 (herfs, 1995): 342-359.
35 Gilbert, Marc Jason. "Lost Warriors: The Plight of Homeless Vietnam Veterans." In Robert Slabey, (red.), Viëtnam: Van oorlog tot vrede. Jefferson, NC: McFarland Press, 1996: 91-112.
36 Aangesien die verslane Republiek Viëtnam nie 'n groot aantal vroulike soldate gehad het nie, is die bydraes tot die oorlogspoging deur vroue grootliks geïgnoreer, net soos die lotgevalle van die manlike magte van die Republiek, wie se begraafplase verwoes is en lewens op baie maniere in die wiele gery is deur die oorwinnende kommuniste. Anekdotiese bewyse dui daarop dat baie dorpsvroue in die suide gedwing is om aan die H ồ Ch Õ Minh -roete te werk, waar baie in Amerikaanse aanvalle gesterf het. Alhoewel dit nie in hierdie opstel aangespreek word nie, moet hulle opofferings vir hul land nie vergeet word nie. Daar is diegene wat beweer dat die "Suid weer sal opstaan" in Viëtnam, maar versoening is volgens hierdie skrywer se voorkeur bo nog 'n ronde triomfalisme, 'n standpunt ingeneem deur verskeie van die voormalige leiers van die Republiek van Viëtnam, soos sy flambojante lugmag bevelvoerder en premier, Nguy ễn Cao K ỳ.
37 Karen Turner, "Oorlog en die regte van moederskap: Viëtnamese vroue in die 1990's," Kwartaalliks in Asië, Vol. 5, nee. 2 (lente 2001) aanlyn by http://www.asiaquarterly.com/content/view/157/40/.
39 Sien William Searle, "Women, Vietnamese, Other: The Depiction of Women in Vietnamese Short Fiction", in Oorlogsliteratuur en die kunste, Vol. 13, nrs. 1-2 (2001): 314-326. Aanlyn beskikbaar by http://www.wlajournal.com/13_1-2/contents.htm.
40 D ư ơng Do H ư ơng's Paradys van die blindes en ewe vooraanstaande manlike veteraan-skrywer Bao Ninh's Die hartseer van die oorlog vergelyk nou met W. D. Ehrhart s'n Tyd wat verbygaan (1968) en David Connolly's Verlore in Amerika (1994 in hul vervreemding van hul onderskeie nasionale leierskap. Ninh se werk deel baie met Larry Heinemann Paco se verhaal: 'n roman (herdruk 2005).
42 Goodkill, Stygende geslagsongelykheid in Viëtnam sedert hereniging: 342-358.
43 Searle, "Women, Vietnamese, Other": 326, verwys hier na Vietnamese vroueliteratuur as 'n barometer van verandering. My dank aan hom vir die verwysing na Stephanie Fahey, "Vietnam's Women in the Renovation Era", in Krishna Sen en Maila Stivens (red.), Geslag en mag in welvarende Asië. Krishna Sen en Maila Stivens (New York: Routledge, 1998), waarmee hy sy eie opstel afsluit.
44 Norimitsu Onishi, "Koreaanse mans gebruik makelaars om bruide in Viëtnam te vind," Die New York Times, 22 Februarie 2007, sek, A, 1: 1. Beskikbaar by http://www.nytimes.com/2007/02/22/world/asia/22brides.
45 Nha Trang Pensinger (Nguyen Phuoc Cong Huyen Ton Nu Nha Trang). 'Women and Vietnamese Folklore', 'n voorlegging gelewer tydens 'n paneelbespreking oor 'Southeast Asian Women Then and Now: A View from the Folklore of the Philippines, Thailand and Vietnam', aan die Universiteit van Hawaii in Manoa, 12 Maart 1992. Beskikbaar by http://www.geocities.com/chtn_nhatrang/women.html. Pensinger, Nha Trang (Nguyen Phuoc Cong Huyen Ton Nu Nha Trang), "The Makings of the National Heroine." Vietnam Resensie 1 (Herfs-Winter 1996): 388-435.
46 Strachey het ook getwyfel oor Charles "Chinese" Gordon se seksualiteit deur sy onskuldige klein borgskap van 'n instelling vir hawelose seuns (wat hy selde besoek het) aan te dui as bewys dat Gordon 'n pederast was, ondanks sy selfbelaaide en wyd getuie van maniese godsdiens. -gedrewe toewyding aan kuisheid. Sien Vooraanstaande Victoriaanse (Londen: Oxford, 2003). Sien ook "The BBC vs. Florence Nightingale ('Reputations: Florence Nightingale, Iron Maiden, BBC2, 17 July 2001')," op http://www.florence-nightingale-avenging-angel.co.uk/bbc.htm .
47 Florence Nightingale aan Louis Mallet, 16 November 1877 en n.d. 1878, The British Library, Additional Manuscripts, 45779, ev. 145-6. .
48 Sien hierbo, noot 1. Die skrywer moedig die leser aan om die uiteenlopende resensies van hierdie werke te ondersoek, wat geen twyfel laat oor die akkuraatheid en geleerdheid daarvan nie. Amazon.com -resensies van hierdie werke maak goeie leesstof in vergelyking met formele akademiese resensies. Sommige van die laasgenoemde beoordelaars is heeltemal onkrities oor hierdie werke, terwyl akademiese beoordelaars onkenbaar openlik is oor hul kommer, wat hulle almal uitstekende hulpbronne maak vir 'n seminaar in tekstuele dekonstruksie.
49 Tapti Roy, Raj van die Rani (New Delhi, Penguin, 2006 en Joyce Lebra-Chapman, Die Rani van Jhansi (Honolulu: University of Hawaii Press, 1986) is een van die beste ontledings van veranderende voorstellings van die Rani. Vir 'n indrukwekkende aanlyn geannoteerde bibliografie en stel dokumente, sien http://www.copsey-family.org/
50 Carol Hills en Daniel C. Silverman, "Nasionalisme en feminisme in die laat koloniale Indië: The Rani of Jhansi Regiment, 1943-1945," Moderne Asiatiese Studies, Vol. 27, nr. 4 (Okt., 1993): 741-760 en Satosh Singh, Combatant Women: the Ultimate Krygers (Jaipur, Indië: RBSA Publishers, 2005. Sien ook profiele by http://www.s1942.org.sg/s1942/Indian__national_army/freedom.htm.
51 Matthew Stephens, Hannah Snell: The Secret Life of a Female Marine, 1723-1792 (Londen: Ship Street Press, 1997).
52 Geraldine Forbes, "Lees en skryf Indiese vroue: vyftig jaar sedert onafhanklikheid, 1947-1997," Onderrig oor Suid -Asië, vol. 2, no.1 (Spring 2002) aanlyn by http://www.mssu.edu/projectsouthasia/TSA/VIIN1/Forbes.htm. Sien ook Chandra Talpade Mohanty, & quotUnder Western Eyes: Feminist Scholarship and Colonial Discours, & quot Feministiese resensie, 30 (Herfs 1988): 61-89.
53 Susan Mann, "Mites van die Asiatiese vroulikheid, " Die Journal of Asian Studies, Vol. 59, nr. 4 (Nov., 2000): 835-862.
'N Kort maar onvergeetlike bewind
Nadat sy die Chinese suksesvol uitgedryf het, is Tr ưng Tr 𞫼 uitgeroep tot koningin van 'n nuutgeskepte onafhanklike land in die voorheen besette gebied, en het dit saam met haar suster bestuur. " Vir twee jaar was hulle min of meer die hoof daar, en word hulle as koninginne beskou, ", sê Taylor en merk op dat hulle hul land regeer het met min inmenging van ander.
Alles sou verander in 41 nC, toe Han -keiser Guang Wu Di vasbeslote was om Viëtnam vir sy ryk terug te neem. Guang het sy generaal Ma Yuan en sy troepe suid gestuur om die Trung -susters omver te werp. Anders as hul vorige stryd, was die susters onvoorbereid om Chinese magte af te weer en het baie van hul aristokratiese ondersteuners begin verloor. Die paar is in 43 nC verslaan, naby die plek van die stad Hanoi.
Vroeë geskiedenis en Chinese bewind Redigeer
Volgens William S. Turley, "is die rol van vroue in die tradisionele Viëtnamese kultuur [deels] bepaal deur. Inheemse gebruike wat spore van matriargie dra",  wat "verskillende sosiale klasse"  tot ying grade beïnvloed ". [9 ] Volgens Chiricosta word gesê dat die legende van Âu Cơ 'n bewys is van 'die teenwoordigheid van 'n oorspronklike' matriargie 'in Noord -Viëtnam en [dit] het gelei tot die dubbele verwantskapstelsel, wat daar ontwikkel het. [en wat] matrilineêre en patrilineaire patrone van die gesinsstruktuur gekombineer het en aan beide reëls ewe veel aandag gegee het. " [a] [b]
In 111 v.C. het Chinese leërs die gebied genaamd Nam Viet opgeëis en probeer om dit in die Han -ryk te integreer. Gedurende hierdie tyd was Confucianisme die amptelike ideologie, die Chinese taal was hoofsaaklik gepraat en die Chinese besetting het 'n enorme invloed op literatuur en kunsskeppings gehad.  Daar was egter weerstand teen die Chinese bewind. Volgens Peter C. Phan, was die vrou "die eerste drie persone wat die opstand teen China gelei het. Suggereer dat antieke Viëtnam 'n matriargale samelewing was"  en "die ou Vietnamese gesinsisteem was waarskynlik matriargaal, met vroue heers oor die stam of stam " totdat die Viëtnamese" die patriargale stelsel wat deur die Chinese ingevoer is "aanneem,  alhoewel" hierdie patriargale stelsel. nie in staat was om die Viëtnamese vroue uit hul relatief hoë posisie te onttrek nie. in die gesin en die samelewing, veral onder die kleinboere en die laer klasse ",  met moderne" kultuur en regskodes. [bevorder meer] regte en voorregte "vir vroue as in die Chinese kultuur. 
Chiricosta het gesê dat ander geleerdes staatmaak op "hierdie 'matriargale' aspek van die mite om die Viëtnamese samelewing te onderskei van die deurdringende verspreiding van die Chinese Confuciaanse patriargie"  [c] en dat "weerstand teen China se kolonisering van Vietnam. [Gekombineer met] die Die mening was dat Viëtnam oorspronklik 'n matriargie was. [het daartoe gelei dat] vroue se stryd om bevryding van (Chinese) patriargie as 'n metafoor vir die hele land se stryd om Viëtnamese onafhanklikheid te sien is. "  Volgens Karen G. Turner lyk dit of Lady Triệu in die 3de eeu nC die matriargale kultuur verpersoonlik wat die konfucianiseerde patriargale norme versag het. . woeste, gewelddadige streep. "  'n Vroulike militêre leier wat 'n tyd lank daarin geslaag het om die Chinese staat Oos -Wu suksesvol te weerstaan ​​tydens die besetting van Viëtnam, het sy gesê: 'Ek wil storm storm, haaie in die oop see doodmaak, die aanvallers verdryf, die land weer verower, die bande van die diens onttrek en nooit my rug buig om die byvrou van enige mens te wees nie."  
As die vyand by die hek is, gaan die vrou uit en veg. is voorgehou as bewys van vroue se gestalte.  (Giac den nha dan ba phai danh) - 'n ou Vietnamese gesegde. Die aanhaling is "giac den nha, dan ba cung danh" in Viëtnamees, en die aanhaling beteken eintlik dat oorlogsoorlog onvanpas is vir vroue, en dit is slegs as die situasie so wanhopig is dat die oorlog na hul huis versprei het, dat vroue die oorlog.  
Trưng sisters Edit
In 40 nC het die Trưng Sisters Trưng Trắc en Trưng Nhị 'n opstand gelei om van Tô Định, die korrupte Chinese goewerneur wat Viëtnam beset het, ontslae te raak. Hulle was dogters van 'n Lạc -heer in Giao Chỉ (nou Noord -Viëtnam) en weduwees van aristokrate. Hulle het hul eie koninkryk suksesvol gevorm in Mê Linh, waar Trưng Trắc as koningin uitgeroep is, en 'n hoofstad vir haar gebou is. " is in 43 nC verslaan deur Ma Yuan, 'n Chinese generaal, maar word steeds beskou as vroulike militêre helde en nasionale heldinne. 
Volgens Donald M. Seekins was 'n aanduiding van "die sterkte van matriargale waardes"  dat 'n vrou, Trưng Trắc, saam met haar jonger suster Trưng Nhị, 'n leër van "meer as 80 000 soldate." haar offisiere was vroue ",  waarmee hulle die Chinese verslaan het.  Volgens Keith Weller Taylor word "die matriargale geur van die tyd getuig van die feit dat Trưng Trắc se moeder se graf en geestelike tempel oorleef het, hoewel niks van haar vader oorbly nie",  en die "samelewing van die Trung -susters "was" sterk matrilineel ".  Aan die ander kant, al word die Trưng -susters onthou vir hul militêre vaardighede en dapperheid, is hulle ook gebruik om die samelewingsrol van vroue op 'n ander manier te bevestig. Sommige historici het gefokus op hul fisiese skoonheid en beklemtoon hul toegewydheid aan die gesin sowel as die romantiese verhouding van Trưng Trắc met haar man, lord Lord Thi Sach.  As 'n ikoniese simbool van Viëtnamese patriotisme, is dit gebruik om aan te toon hoe swak Viëtnamese mans is, selfs in vergelyking met Viëtnamese vroue, aangesien die Viëtnamese mans onder Tô Định 'hul koppe gebuig het, hul arms gevou het en die noordelinge gedien het hoe skandelik is dit in vergelyking met die twee Trung -susters, wat vroue was! " 
Na Ma Yuan se nederlaag van die Trưng -susters, het die Chinese meer as duisend jaar lank oorheersing oor Vietnam behou. Hulle het 'n burokrasie gevestig wat die konfucianisme beklemtoon, en hulle het gefokus op die opvoeding van die heersende klas van Viëtnam met Chinese literatuur en idees.  Chinese bewind eindig in 939 nC toe die Viëtnamese weermag, onder leiding van Ngô Quyền, die Chinese leër verslaan het, wat reeds deur chaos in China versteur was.  Die Lý -dinastie is in 1010 gestig en het tot 1225 geheers. Die Ly -dinastie het baie van die politieke, sosiale en ekonomiese instellings voortgesit wat deur die voormalige Chinese heersers van die land opgelê is. Byvoorbeeld, slegs mans uit die edele klas kon skoolgaan en lede van die staatsdiens word. Die Viëtnamese het steeds teen die Chinese invloed geveg, maar in 1407 was die land weer onder die Chinese heerskappy. Hulle herwin onafhanklikheid in 1428, toe die Viëtnamese Lê-dinastie geskep is. 
Champa koning Po Rome was Cru en het 'n Maleise vrou, 'n Viëtnamese vrou, 'n Ra-Nde vrou en Cham Awal vrou gehad. Hos Vietnamese vrou was Nguyễn Thị Ngọc Khoa (阮福玉 誇), dogter van Nguyễn Lord Nguyễn Phúc Nguyên. Hy was so in sy seksuele omgang met haar dat hy Champa se heilige Kraik -boom laat kap het om haar van siekte te genees. Dit het die Viëtnamese in staat gestel om die Cham te verslaan, wat tot sy selfmoord gelei het nadat die Viëtnamese hom in 'n metaalhok gehou het toe die Viëtnamese weermag die Chams verslaan het weens die vernietiging van die Kraik -boom wat Champa se mag laat afsak het. 
Die Kambodjaanse koning Chey Chettha II trou in 1618 met die Vietnamese Nguyễn -heer prinses Nguyễn Thị Ngọc Vạn, 'n dogter van Lord Nguyễn Phúc Nguyên.   In ruil daarvoor verleen die koning die Vietnamese die reg om nedersettings in Mô Xoài te vestig (nou Bà Rịa), in die omgewing van Prey Nokor - waarna hulle in die volksmond verwys het Sài Gòn, en wat later Ho Chi Minh -stad geword het.   
Die Ming -lojale Chinese seerower Yang Yandi  en sy vloot vaar in Maart 1682 na Vietnam om die Qing -dinastie te verlaat, wat eers aan die kus van Tonkin in Noord -Viëtnam verskyn het. Volgens die Viëtnamese verslag het Vũ Duy Chí 武 惟 志, 'n minister van die Viëtnamese Lê -dinastie 'n plan bedink om die Chinese seerowers te verslaan deur meer as 300 Viëtnamese meisies wat pragtige singende meisies was en prostitute met rooi sakdoeke, na die Chinese te stuur seerowerjunkies op klein bootjies. Die Chinese seerowers en Noord -Viëtnamese meisies het seks gehad, maar die Viëtnamese vroue het die geweervate van die Chinese seerowers skepe natgemaak met hul sakdoeke wat hulle natgemaak het. Hulle vertrek toe in dieselfde bote. Die Viëtnamese vloot val toe die Chinese seerowervloot aan wat nie met hul geweer kan terugskiet nie. Die Chinese seerowervloot, oorspronklik 206 junk, is verminder tot 50-80 junkies teen die tyd dat dit Quang Nam en die Mekong-delta in Suid-Viëtnam bereik het. Die Chinese seerowers wat seks met Noord -Viëtnamese vroue gehad het, het moontlik ook 'n dodelike epidemie van China na die Viëtnamese oorgedra wat die Tonkin -regime van Noord -Viëtnam verwoes het. Franse en Chinese bronne sê 'n tifoon het bygedra tot die verlies van skepe saam met die siekte.    
Europese reël Redigeer
Frankryk verlang handelsvryheid in Viëtnam. Hulle wou ook meer sendelinge die land inbring. Die Nguyen -dinastie hou nie van die Franse betrokkenheid by Viëtnam nie, en voer verskeie sendelinge en Viëtnamese dekvere uit. Dit het die Franse keiser, Napoleon III, aangespoor om Viëtnam aan te val en die hof te probeer dwing om die titel "Franse protektoraat" te aanvaar. Die Franse was suksesvol ondanks die weerstand wat hulle teëgekom het, en teen die 1880's was Viëtnam amptelik 'n Franse protektoraat. 
Viëtnamese vroue was dikwels getroud met Europese mans. Dit was veral die geval in die hoër klas, waar die huwelik met 'n Europese man as 'n geleentheid vir bevordering beskou is. Dikwels was hierdie huwelik 'n tydelike reëling. 'N Viëtnamese vrou trou 'n tyd lank met 'n Europese man. Aangesien voorwerpe soos klere, muntstukke of juweliersware in ruil vir seks gegee is, kan vroue op hierdie manier wins maak. Toe hul Europese man weg is, is die vrou dikwels weer getroud. Dit is beskou as 'n winsgewende reëling vir die meeste partye. Trouens, Viëtnamese edeles het dit "geen skaamte of skande gedink nie" om hul dogters met Engelse en Nederlandse seelui te trou, terwyl hulle in Tonquin sou bly, en het dikwels hul skoonseun met die hand aangebied, veral as hulle vertrek hulle het hul vrouens met kind agtergelaat. "  Op hierdie manier word die huwelik en die daaropvolgende vertrek van 'n buitelandse man as 'n geleentheid vir sosiale vooruitgang beskou, en daar was geen stigma rondom die 'verlate vrou' nie. Daar was amper 'n aura rondom 'n vrou wat met 'n vreemde man getrou het, eerder as 'n stigma. Daar word geglo dat "As ['n handelaar] wil vertrek, gee hy alles wat belowe is, en daarom verlaat hulle mekaar in vriendskap en kan sy na 'n ander man soek soos sy wil in alle eerlikheid, sonder skandaal." 
Volgens baie historici het Europese mans Suidoos -Asiatiese vroue as mooi, maar onbeskeie beskou en nie gemoeid met kuisheid nie.  Dit vergemaklik 'n omgewing wat meer oop is vir verkragting en ontvoering. Europese godsdienstige leiers het die Oos -Asiatiese vroue begin blameer omdat hulle prostituut was, en die tydelike huwelike was skandelik in plaas van eerbaar. Hulle is bestempel as 'prostitute' en word aangeneem dat hulle van die laer klasse is. Historikus Barbara Andaya het gesê dat hoewel "Europeërs tot in die negentiende eeu steeds byvroue geneem het, die neiging om byvroue soos prostitute te sien, beteken het dat die status van die tydelike vrou fundamenteel afgebreek is." 
Kantoneuse bandiete seerowers in die maritieme grens van Guangdong met Viëtnam in die 17de, 18de en 19de eeu het gereeld Viëtnamese vroue en Viëtnamese seuns verkrag. 
Viëtnamese vroue en meisies is tydens die Franse koloniale bewind deur Chinese en Viëtnamese seerowers en agentskappe massahandel van Viëtnam na China. Die Franse kaptein Louis de Grandmaison het beweer dat hierdie Viëtnamese vroue nie na Vietnam wou teruggaan nie, en dat hulle gesinne in China gehad het en dat hulle beter in China was. Viëtnamese vroue was in aanvraag weens 'n laer aantal Chinese vroue wat in China beskikbaar was en langs die grenslande van China was daar baie Chinese mans wat geen vroue gehad het nie en Vietnamese vroue nodig gehad het. Viëtnamese vroue in die Rooi Rivier -delta is na China geneem deur Chinese werwingsagentskappe sowel as Viëtnamese vroue wat ontvoer is uit dorpe wat deur Viëtnamese en Chinese seerowers aangeval is. Die Viëtnamese vroue het vroue, prostitute of slawe geword.  
Viëtnamese vroue word in China beskou as 'in swaarkry, het hul lot bedank, en benewens 'n baie sagte karakter', is hulle gesoek as byvroue en bediendes in China, en die massiewe handel van Tongkinese (Noord -Viëtnamese) vroue na China begin in 1875. Daar was 'n groot vraag na Viëtnamese vroue in China.  Suid -Chinese hawens was die bestemming van die kinders en vroue wat deur Chinese seerowers ontvoer is uit die gebied rondom Haiphong in Viëtnam.  Kinders en mooi vroue is deur die seerowers geneem tydens hul aanvalle op Viëtnamese dorpe.  'n Belangrike sentrum vir mensehandel met slawe was Hai Phong. Die Viëtnamese kinders en vroue is ontvoer en na China gebring om slawe te word deur beide Chinese en Viëtnamese seerowers. 
Minderheidsvroue Mung, Meo, Thai en Nung in die berge van Tonkin is ontvoer deur Viëtnamese seerowers en Chinese seerowers om na China te bring. Die anti-Franse Can Vuong-rebelle was die bron van die Viëtnamese bandiete, terwyl voormalige Taiping-rebelle die bron van die Chinese rebelle was. Hierdie Viëtnamese en Chinese seerowers het geveg teen die Franse koloniale weermag en 'n hinderlaag gelê op Franse troepe en hulp van gereelde Chinese soldate ontvang om teen die Franse te veg.  Chinese en Nung -seerowers het teen Meo geveg.  ​​Die T'ai het die Viet Minh gehaat en in 1947 teen hulle geveg.  Daar word gesê dat Nung geskik is vir bandietery en seerowery. 
Vietnamese nasionalistiese beweging Redigeer
In 1930 het stedelike intellektuele elite begin praat oor die vermoë van vroue om uit hul beperkte sosiale sfeer te ontsnap deur romans soos Nhat Linh se Noan Tuyet, waarin die heldin ontsnap uit 'n huwelik waarin sy gedwing is en sosiale goedkeuring daarvoor kry. Die ware liefde van die heldin was 'n lid van die nasionalistiese party. Volgens hierdie boek en ander skrywers soos Phan Boi Chau, was daar 'n duidelike verband tussen die nasionalistiese beweging en 'n toename in vroueregte. Na die nasionalistiese militêre leierskap van die Trung-susters, het ander vroue sterk betrokke geraak by nie-kommunistiese nasionalistiese bewegings, veral by die Vietnam Nationalist Party. Teen die einde van die dertigerjare het vrouebevryding 'n algemene onderwerp geword in die literatuur wat deur stedelike intellektuele elite geskryf is, en vroue het die politieke lewe aangegaan. 
Die Lao Dong -party (Vietnam Worker's Party) is in 1945 gestig nadat die Indochinese Party ontbind is. Dit is gelei deur Ho Chi Minh tot sy dood en het die Demokratiese Republiek van Viëtnam beheer. Die Lao Dong -party beweer dat hulle gevorderde vroueregte het deur die bekendmaking van die prestasies van Viëtnamese vroue en om vroue in die regering en kommunistiese afvaardigings te laat dien. Die party bepleit en dring aan op groter gelykheid tussen die geslagte, en sê dat die vorige golf van vrouebevrydingsbewegings in die bo -bourgeoisie gedurende die dertigerjare eerder 'n voorspraak vir vinnige egskeiding was, en nie gepoog het om vroue as 'n geheel te bevry nie.  Daar word gesê:
"klein-burgerlike feministe verminder die oorsaak van die ongelykheid van die geslagte en die gebondenheid van vroue tot ekonomiese afhanklikheid. Hulle het skugter voorgestel dat die vrou opgelei word in sekere ambagte in ooreenstemming met haar vroulikheid en nie nadelig is vir haar missie as moeder nie. ' (Dam Phuong, The Woman and the Family, 1929). Hierdie 'heilige missie' was eintlik maar huishoudelike slawerny, die droewigheid wat die lot van vroue in patriargale gesinne was, waarteen die feministe dit nie durf opponeer het nie. om hierdie 'riskante' vraag te noem: die van bevryding van vreemde heerskappy. " 
Nasionalistiese bewegings, soos die Lao Dong -party, het die bevryding van vroue gebruik om aan te toon waar hulle van plan is om die land te lei en beklemtoon die swak regte vir vroue tydens koloniale bewind en onder Franse invloed. Hierdie nasionalistiese bewegings beklemtoon die idee dat vroue onder die Franse besetting onderdruk word en het die idee aanvaar dat bevryding vir vroue slegs deur 'n nasionalistiese revolusie kan kom.Hulle het erken dat geslagsgelykheid 'n kwessie is wat oor sosiale grense heen strek en kan gebruik word om nasionalistiese steun op te bou. Toe die Sentrale Komitee van die Party egter gevra is om die tien "wesenlike take van die rewolusie" te rangskik, het hy die gelyke regte vir vroue as negende gerangskik en was sy standpunt oor vroueregte doelbewus vaag. 
Tog het vroue wel deelgeneem aan die revolusie teen die Franse wat Viëtnam beset het. Hulle het gedien as verpleegsters, gidse, koeriers en propagandiste. Alhoewel hulle nie in die gewone weermag toegelaat is nie, het hulle in militia en guerrilla -eenhede aan die tuisfront geveg. Die slagspreuk vir vroue in die verset was "Laat vroue mans vervang in alle take aan die agterkant, wat 'n akkurate beskrywing was van hul hoofrol in die revolusie in die landbousektor, terwyl Viëtnamese mans veg vir die onafhanklikheid van Viëtnam van die Franse. Revolusie het nie onmiddellike bemagtiging tot gevolg gehad nie, aangesien slegs 10 van die 403 setels in die Nasionalistiese Vergaderings van 1946 -1960 deur vroue beset was, maar dit het wel feministiese ideologie versprei. 
Die Franse verlaat Viëtnam in 1954, na 'n oorlog van agt jaar wat Viëtnam op die sewentiende parallel in die helfte verdeel het. Die Vietminh was in die noorde, en die Franse en diegene wat hulle ondersteun het, was in die suide. Die Noorde het 'n kommunistiese samelewing geword, terwyl die Suide anti-kommunisties was en steun van die Verenigde State ontvang het. Stygende onrus in die Suide, as gevolg van godsdienstige en sosiale onverdraagsaamheid deur president Ngo Dinh Diem, het 'n geleentheid vir Noord -Viëtnam geskep om die Suide te herwin. Dit het gelei tot 'n lang en bloedige konflik, waarin Amerikaanse troepe baie betrokke geraak het. In 1975 kon die Kommunistiese regering Suid -Viëtnam oorneem, ondanks die Amerikaanse bombardement van noordelike stede. Hierdie verdeling het egter nie lank gebly nie en die twee partye is in 1976 verenig in die Sosialistiese Republiek Viëtnam. 
Geslagsverhoudinge voor die Viëtnam -oorlog Wysig
Die Woman's Union van die dertigerjare het vroue se belange beywer en daarin geslaag om betaalde kraamverlof vir staatsamptenare uit te brei. Die Vroue -unie het ook 'n regeringswaarborg ontvang dat hulle geraadpleeg sal word voordat die regering enige beleid implementeer wat die gesondheid van vroue kan beïnvloed.  The Woman's Union is een van die min organisasies wat so 'n verandering aangepak het, en hulle het hul pogings teruggeslaan. Die betaalde kraamverlof vir staatsamptenare, wat van drie tot ses maande verleng is, is 'n paar jaar na sy afsterwe na drie maande verander. Viëtnam brei stadig groter regte uit vir vroue. In 1949 is die staat Vietnam tydens die eerste Indochina -oorlog geskep, waarin Viëtnam probeer het om onafhanklikheid van Frankryk te verkry. 'N Beweging na gelykheid was duidelik in die oorspronklike grondwet van die 1949 Demokratiese Republiek van Viëtnam, wat verklaar dat' vroue in alle opsigte gelyk is aan mans '. Die Grondwet bevat ook klousules wat vereis dat betaalde kraamverlof en gelyke betaling vir gelyke werk. Die huweliks- en gesinsreg van 1959 het verdere vordering gemaak toe dit gewerk het aan die beëindiging van stelsels van byvroue, kinderhuwelike en gedwonge huwelike. Alhoewel hierdie veranderinge grootliks plaasgevind het omdat sosialistiese leiers wou hê dat vroue in die industriële en landbousektor kon werk, het dit 'n vinnige verandering in die tradisionele rolle van vroue bevorder. Onder die sosialistiese regime het beide manlike en vroulike geletterdheid toegeneem. 
Vroue in oorlog Redigeer
Vroue het 'n beduidende rol gespeel in die verdediging van Viëtnam tydens die Indochina -oorloë van 1945 tot 1975. Hulle het rolle vervul soos dorpswagters, intelligensie -agente, propagandiste en militêre werwers. Histories het vroue 'aktiewe deelnemers' geword in stryd om hul land te bevry van buitelandse besetting, van Chinese tot Franse kolonialiste. Hierdie karakter en gees van Viëtnamese vroue word eers geïllustreer deur die gedrag van die Trung -susters, een van die 'eerste historiese figure' in die geskiedenis van Viëtnam wat in opstand gekom het teen Chinese beheer.
Noord -Viëtnamese vroue is ingeroep en in die gevegsgebied geveg en het hande -arbeid verskaf om die Ho Chi Minh -roete oop te hou. Hulle het ook gewerk in die ryslande in Noord-Viëtnam en boerderygebiede in die Viëtnam-kongres in die Mekong Delta-streek in Suid-Viëtnam om voedsel vir hul gesinne en die kommunistiese oorlogspoging te voorsien. Vroue is by die Noord -Viëtnamese weermag (NVA) en die Viet Cong -guerrilla -opstandsmag in Suid -Viëtnam aangewys. Sommige vroue het ook vir die Noord -Viëtnamese en Viet Cong -intelligensiedienste gedien. In Suid -Viëtnam dien baie vroue vrywillig in die ARVN's Women's Armed Force Corps (WAFC) en verskeie ander vrouekorps in die weermag. Sommige, soos in die WAFC, het geveg in stryd met ander soldate. Ander het as verpleegsters en dokters op die slagveld en in militêre hospitale gedien, of in Suid -Viëtnam of in Amerika se intelligensie -agentskappe gedien. Tydens Diệm se presidentskap was Madame Nhu die bevelvoerder van die WAFC. Om die moraal onder manlike soldate te versterk, is Noord -Viëtnamese vroue uit vrywilligersgroepe gewerf om vragmotors soldate op en af ​​te ry op die Ho Chi Minh -roete, terwyl Amerikaanse vlieëniers bomaanvalle uitgevoer het. Die doel hiervan was om aan die manlike soldate te wys dat as vroue dit kan doen, hulle ook kan. 
Tydens die Sino-Viëtnamese Oorlog is Viëtnamese vroue gebruik vir propagandabeelde aan beide kante, aangesien die Viëtnamese foto's van Viëtnamese vrouemilisie met gevange Chinese manlike troepe vrygestel het, terwyl die Chinese foto's van beseerde Viëtnamese gevangenes vrygestel het wat deur Chinese goed behandel is. Die Chinese het 1636 Viëtnamese gevangenes aangehou en die Viëtnamese het 238 Chinese gevangenes aangehou wat hulle in Mei -Junie 1979 uitgeruil het.   
Die 238 Chinese manlike soldate het oorgegee nadat hulle tydens die terugtrekking uit Viëtnam van hul hoofeenheid geskei is en omring is deur Viëtnamese. Nadat hulle oorgegee het, is hulle deur die Viëtnamese soldate na 'n gevangenis oorgeplaas. Die Chinese gevangenes het berig dat hulle aan martelende en onmenslike behandeling blootgestel is, soos om geblinddoek te word en hul liggame vasgebind en met metaaldraad vas te hou. Viëtnamese vrouesoldate was 'n derde van die wagte wat die Chinese manlike gevangenes in die gevangenis aangehou het.  Die Viëtnamese het gereël dat buitelandse joernaliste foto's neem van Chinese manlike soldate wat deur die Viëtnamese vrouemilisie met Type-56-gewere gevange gehou word.  Vietnam Pictorial het 'n collage gepubliseer waarin 'n foto van 'n Viëtnamese vroulike vegter en 'n Chinese gevangene in kontras was met 'n vorige foto van 'n Viëtnamese vroulike vegter en Amerikaanse manlike gevangene vir propagandadoeleindes. 
Sommige van die Viëtnamese soldate wat deur China gevange geneem is, was vroue, en hulle is verruil vir die gevange Chinese mans. 
Die Suid -Viëtnamese het Southwest Cay uit die Filippyne gevang deur Viëtnamese prostitute te stuur om die Filippynse soldate op 'n partytjie af te lei.
Vroue se rolle tydens die Viëtnam -oorlog Wysig
Viëtnam verdeel in twee dele, Noord- en Suid -Viëtnam, in 1954. Die revolusionêre sosialistiese regering in die Noorde wou sosiale billikheid versterk, soms deur die verbetering van vroueregte. Die huweliks- en familiereg van 1960 verbied byvoorbeeld gedwonge huwelike, kinderhuwelike, vroueslaan en byvrou.  Die regime het ook gefokus op die verskuiwing van vroue buite die huis. Hulle het dit gedoen met die oog op industriële ontwikkeling. Hulle het die mag van die Vroue -unie bevorder, wat die regte van vroue bevorder het, maar ook steun vir die nuwe wette van die Kommunistiese regering opgelewer het. Die regering van Noord-Viëtnam het die rol van vroue tydens die herenigingsoorlog gedurende die middel-sestigerjare beïnvloed, toe die mobilisering van vroue as van kardinale belang beskou word om die oorlog te wen. Gedurende hierdie tyd het die Vroue -unie vroue aangemoedig om drie hoofverantwoordelikhede na te kom. Dit was: hulle manlike familielede aanmoedig om in die oorlog te veg, alle huishoudelike laste op hulself te neem en werk in die industriële en landbou -arbeidsmag te neem.  In 1967 het die Sentrale Komitee van die Kommunistiese Party gevra vir formele kwotas in diens.  Die kommissie het gevra dat vroue ten minste 35 persent van alle poste en 50-70 persent van die poste in die onderwys moet beklee. Die meeste van hierdie kwotas is teen die sewentigerjare gevul. 
Die Viëtnam -oorlog het van 1956 tot 1975 geduur. In 1967, met die Viëtnam -oorlog, het die Sentrale Komitee van die Kommunistiese Party in Noord -Viëtnam resolusie 153 aanvaar. werk en 50–70% van die werk in die onderwyssektor. Hulle het hierdie resolusie aangeneem omdat hulle, met soveel Vietnamese mans wat in die oorlog was, meer vroue nodig gehad het om die ekonomie te ondersteun.  'n Soortgelyke infiltrasie het plaasgevind in die politieke arena, waar die "persentasie vroue in volksrade, die belangrikste administratiewe liggame, op provinsiale, distriks- en gemeentevlakke toegeneem het van 22,8, 20,8 en 16,5 persent in 1965 tot 34,8, 40,0 en 40,9 persent teen 1972. " Alhoewel dit die grootste betrokkenheid van vroue op die politieke gebied in die geskiedenis van Viëtnam was, het mans hul pos op leiersposisies oor die hele linie behou, nie net op die politieke terrein nie. Toe die oorlog geëindig het, het die vroulike betrokkenheid afgeneem en eintlik onder die vooroorlogse betrokkenheidskoers gedaal. 
Verskeie wette het die regte van vroue beïnvloed gedurende die tydperk na die oorlog in Vietnam en hereniging. Die Familiereg van 1986 het die lengte van kraamverlof van drie tot ses maande verdubbel, terwyl die besluit van die Raad van Ministers nr. 163 van 1988 aan die Vroue -unie die reg gegee het om betrokke te wees by enige besluit wat van belang is vir die welsyn van vroue of kinders. Die begeerte na ekonomiese doeltreffendheid onder die vryemarkhervormings van die nuwe regime het veroorsaak dat sommige van hierdie hervormings teruggeskaal is. Kraamverlof is byvoorbeeld verkort tot vier maande toe werkgewers begin kla dat hulle geld verloor deur vroue aan te stel. Daar is geen ander organisasies soos die Vroue -unie nie, aangesien die Viëtnamese regering baie versigtig is oor die nie -regeringsorganisasies wat hulle toelaat om te bestaan. Die Viëtnamese Vrouevereniging bestaan ​​grootliks om die mag van die Kommunistiese Party te vergroot, sodat dit nie altyd die belange van vroue ten volle kan ondersteun nie. 
Geslagsverhoudinge in die naoorlogse Vietnam Edit
In Vietnam gedurende die 1960's en 1970's het die nuutmagtige sosialiste gelyke toegang tot onderwys vir mans en vroue bevorder. Die hereniging van Noord- en Suid -Viëtnam na die Viëtnam -oorlog, in 1976, het vroue ook in staat gestel om leiersrolle in die politiek aan te neem.  Een skrywer het gesê dat Viëtnam gedurende die tagtigerjare '' 'n plek was waar vroue na uitputtende werk en woedende stryd vol vertroue kan wees dat hulle die pad volg wat eendag tot hul bevryding sal kom '. 
Sommige historici het egter aangevoer dat vroue-advokate in Viëtnam "verswak is in die era na hereniging, deels as gevolg van die implementering van vryemarkhervormings in 'n nie-demokratiese politieke konteks."  Die hulpbronbeperkings was nadelig vir vroueregte, net soos die politieke atmosfeer na die oorlog. Die nuwe staat het vryemarkekonomie geïmplementeer, maar politieke deelname is nie uitgebrei nie. Die stywe politieke atmosfeer en hulpbronbeperkings het die Vietnamese Vroue-unie verswak, wat gewoond was om namens vroue onder die eenparty-bewind van Vietnam te praat. Nadat die oorlog verby was, word die regering dit nie meer as 'n belangrike organisasie beskou nie.  Politieke hereniging het ook gelei tot die einde van die kwotastelsel en die daaropvolgende afname van vroue in die Nasionale Vergadering. Daar was ook 'n toename in beroeps segregasie namate vroue terugkeer na meer rolle binne die huis en mans terugkeer uit die oorlog.  Vryemarkbeleid, bekend as die Đổi Mới, het huishoudings met vroulike hoofde in landelike gebiede in die gedrang gebring deur hul toegang tot krediet te beperk. 
Vrou vlugtelinge Edit
Bordele in Bangkok het ontvoerde Viëtnamese vroue gekoop wat na die Viëtnam -oorlog uit Suid -Viëtnam gevlug het, wat deur seerowers geneem is. 
Vroue beklee sowel die binnelandse as die buitensektor in die hedendaagse Viëtnam. Vroue se deelname aan die ekonomie, die regering en die samelewing het toegeneem.  In die huishoudelike sfeer is daar min vordering gemaak om geslagsverhoudinge te verbeter. Tradisionele Confuciaanse patriargale waardes bly aanhou, asook die klem op die gesinseenheid. Dit bevat die belangrikste kritiek van Vietnam Women's Union, 'n organisasie wat hom beywer vir die bevordering van vroueregte.  Boonop toon onlangse verskuiwings in die geslagsverhouding in Viëtnam 'n groter aantal mans as vroue, wat volgens baie navorsers deels te wyte is aan die tweekinderbeleid in Viëtnam. 
Na hul kolonisasie deur Europese moondhede, het baie hul status verloor en is hulle in die huishoudelike sfeer geplaas. In plaas van om betrokke te wees by hul samelewing, het vroue as handelsbemiddelaars gewerk en van hulle verwag om te trou en huisvroue te word.  Hierdie verskuiwing in geslagsrolle het 'n nuwe kulturele praktyk geword en het jare geduur tot die Viëtnam -oorlog, toe vroue in die plattelandse Viëtnam ontmoedig het om te trou en vroulike enkellopendheid 'n groeiende neiging geword het. 'N Algemene opvatting was dat vroue na die middel van die twintigerjare as ongewens beskou word en dat die huwelik 'n lewenswyse is. Die kap vir die huwelik was op hierdie ouderdom, want na hierdie tyd kon vroue nie meer kinders baar nie, 'n noodsaaklikheid vir die voortbestaan ​​van die familienaam. Daarbenewens was die idee van ''n eenpersoons, selfonderhoudende huishouding nie baie aanvaarbaar nie'  en word dit as selfsugtig en eensaam beskou. Na die ouderdom van vyf en twintig gaan enkellopende vroue 'n tydperk binne waarin hulle 'die oorgang maak van tydelik na permanent nie-huwelik'.  Terwyl hulle deur hierdie tydperk gaan, het die samelewing hulle as 'wenslik' of selfs 'betreurenswaardig' beskou.  Toe vroue ondervra is, het byna almal egter geen teken van berou getoon omdat hulle huweliksvoorstelle tydens hul eerste ouderdom vir die huwelik verwerp het nie. Hulle was tevrede met hul besluit om uit die moontlike 'ellendige' lewe saam met 'n man te besluit. 
Gesinsverpligtinge, veral tydens die Viëtnam -oorlog, het baie vroue genoop om die huwelik te beëindig totdat hulle 'n ongunstige ouderdom bereik het. Van jongs af het die oudste kind van 'n Viëtnamese gesin 'n verskeidenheid pligte nagekom. Een daarvan was om vir hul jonger broers en susters te sorg. Tydens oorlog was dit vir die ouers moeilik om landbouarbeid te miskyk terwyl hulle na al hul kinders omsien.  As die oudste dogter sou trou, sou die gesin 'n handjie se arbeid verloor. Vanweë hierdie verpligting het vroue die huweliksoffer verwerp. Na die oorlog het vroue voortgegaan om te help in die huishouding en die mans wat hulle in die geveg verloor het, vervang. Alhoewel baie nog voorstelle vir 'n huwelik het, het hulle geglo dat dit die noodlot was dat hulle so lank enkellopend was en dat hulle bedoel was om alleen te wees. Die geslagswanbalans wat gevolg het op die Viëtnam -oorlog was ook 'n oorsaak van die opkoms van alleenstaande vroue. Dit was vir hulle moeilik, want mans wat in landelike gebiede woon, huiwer om met hulle te trou. Daarbenewens was diegene wat op staatsplase en bosboustasies werk, in afgeleë gebiede gestasioneer. Dit het vroue beperk om sosialiseer met die teenoorgestelde geslag.
Studies het getoon dat daar vandag huweliksverskille is tussen landelike en stedelike gebiede in Viëtnam. Volgens Nguyen et al., Het vroue van plattelandse gebiede getoon dat hulle op 'n jonger ouderdom as vroue uit stedelike gebiede trou.  Verder het bewyse getoon dat daar 'n verskil is in huweliks- en gesinswaardes tussen Noord- en Suid -Viëtnam.   Volgens een studie is hierdie verskille tussen die noordelike en suidelike streke waarskynlik te wyte aan hul skeiding gedurende die middel van die 20ste eeu, sowel as die mate van sosialistiese of westerse invloede in die noorde en suide. Die kulturele verskille tussen Noord- en Suid -Viëtnam sluit in "huweliksrituele, gesinslewe, huishoudelike samestelling en seksuele gedrag voor die huwelik" volgens 'n studie deur Teerawichitchainan et al. 
Binnelandse rol Wysig
Die klem van Confucianisme op die gesin beïnvloed steeds die lewens van Viëtnamese vroue, veral op die platteland, waar dit die belangrikheid van vroulike maagdelikheid voorstaan ​​en aborsie en egskeiding veroordeel.  Volgens 'n studie uit 2006 is die afgelope dekades min vordering in geslagsverhoudinge gemaak. Huishoudelike take en arbeid word steeds hoofsaaklik deur Viëtnamese vroue uitgevoer, maar vroue in Viëtnam het 'n groter invloed getoon op gesinsbesluite, soos huishoudelike begrotings en die opvoeding van kinders. Wat die verantwoordelikheid vir kindersorg betref, het mans op die vroeë ouderdomme van kindersorg 'n groter deelname getoon, hoewel vroue in die algemeen steeds die hoofverantwoordelikheid dra.  Vroue word hoofsaaklik as moeders beskou en word beskou as 'respek' aan die geslag van hul man as hulle 'n seuntjie baar.  Terwyl patrilineêre voorvaderaanbidding meisies as "buite afstamming" toon (họ ngoại), beskou dit seuns as 'binne -geslag' (họ nội). Die Viëtnamese samelewing is geneig om die voorvaderlyn deur mans te volg, en vroue na die periferie te stoot. Viëtnam het 'n beleid vir twee kinders. Sommige gesinne wil minstens een seuntjie hê, maar verkies twee seuns bo twee meisies, en gebruik dus ultraklankmasjiene om die baba se geslag te bepaal om later die vroulike nageslag te aborteer. 
Die belangrikste godsdiens in Viëtnam is tradisionele volksoortuigings (sien Viëtnamese volksgodsdiens). Dit is nie 'n georganiseerde godsdiens nie, maar dit neem baie Confuciaanse opvattings aan. Een van die belangrikste standpunte wat dit van Confucius inneem, is die Patrilineal Society. Mans is die hoof van die gesin en meer, hulle afstammelinge moet beskerm word. Wat moederskap betref, word vroue in Viëtnam veral as moeders beskou en gebruik. Maagdelikheid vir vroue is uiters belangrik, veral op die platteland, en die genootskap veroordeel aborsie en egskeiding. As 'n vrou respek aan haar man wil betoon, is dit die beste manier om vir hom 'n seun te baar. 
Daar is verskillende patrone in geboortesyfers onder Viëtnamese vroue. In een studie uit 2008 deur Nguyen et al., Is bevind dat die meeste vroue geboorte geskenk het teen die ouderdom van 20 jaar. geboorte van haar eerste kind. 
Die kwessie van gesinsgeweld word in Vietnam onder die loep geneem. In 2007 het die Viëtnamese wetgewing die Wet op die Voorkoming en Beheer van Gesinsgeweld goedgekeur, wat berig dat 32% van die Viëtnamese vroue seksueel geweld deur hul eggenote gely het, terwyl 54% van die vroue in Viëtnam emosionele geweld ondergaan het. Spekulasie het gestyg oor die lewensvatbaarheid van egskeiding as 'n oplossing vir diegene in gesinsgeweld. Dit is te wyte aan die heersende plaaslike houdings en maatreëls wat getref is om egskeiding te voorkom om die gesinseenheid te behou, eerder as om slagoffers te help om aan huishoudelike mishandeling te ontsnap. Daarbenewens het opnames getoon dat 87% van die slagoffers van gesinsgeweld in Viëtnam nie ondersteuning soek vir hul situasie nie. 
In 'n studie wat Chinese en Viëtnamese houdings teenoor vroue vergelyk het, het meer Viëtnamese as Chinese gesê dat die man die gesin moet oorheers en dat 'n vrou seksueel aan haar man moet voorsien.  Geweld teen vroue is ondersteun deur meer Viëtnamese as Chinese.  Gesinsgeweld is meer aanvaar deur Viëtnamese vroue as Chinese vroue. 
Internasionale huwelik Redigeer
Sommige Viëtnamese vroue uit Lào Cai wat met Chinese mans getroud is, het gesê dat een van die redes daarvoor was dat Viëtnamese mans hul vrouens geslaan het, sake met minnaresse aangegaan het en geweier het om hul vrouens met take te help, terwyl Chinese mans hul vrouens aktief gehelp het om hul vroue uit te voer take en sorg daarvoor.  Viëtnamese vroue reis na China as posorderbruide vir Chinese mans op die platteland om geld vir hul gesinne te verdien en 'n styging in die lewenstandaard, die pasmaats tussen Chinese mans en Viëtnamese vroue het toegeneem en is nie bewerkstellig deur onrustige betrekkinge tussen Viëtnam en China.      Viëtnamese posbestellings het ook na Taiwan  en Suid -Korea  gegaan om te trou.
Verskeie gevalle het voorgekom waar Viëtnamese vroue ontvoer of bedrieg is om aan Chinese mans verkoop te word.   Totaal etlike duisende, in 'n aansienlike aantal gevalle was die slagoffers minderjarig.  
Onlangse studies het 'n verskuiwing in die geslagsverhouding van Viëtnam getoon wat ooreenstem met dié van ander lande in die streek, waar die verhouding ongelyk is en mans meer as die aantal vroue is. In 2006 was die geslagsverhouding 110 mans per 100 vroue in Viëtnam, hoër as die normale geslagsverhouding van 106 mans per 100 vroue. Navorsers het gewys op die voorkeur vir 'n klein gesinsgrootte, wat spruit uit die beleid van twee kinders oor Viëtnam, die voorkeur vir seuns en die toename in die gebruik van ultraklank en aborsie vir die oorsaak van die geslagsverhouding. 
Seks-selektiewe aborsies Wysig
In 1988 het Viëtnam sy 'tweekinderbeleid' ingestel. Hierdie beleid is ingestel as gevolg van die bevolkingsgrootte van Viëtnam. As gevolg van die beleid, as 'n vrou eers 'n seun gebaar het, het die kans dat sy 'n tweede kind sou kry, egter drasties verminder, selfs al wou sy meer kinders hê. As 'n vrou eers 'n dogter gebaar het, het sy waarskynlik 'n tweede kind gehad, selfs al wou sy nie meer kinders hê nie. Dit is omdat gesinne in die meeste gevalle verkies om ten minste een seun te hê. Om die geslag van kinders in die afgelope jaar te verseker, gebruik Viëtnamese gesinne toenemend ultraklanktegnologie en verbeter en ontwikkel die vervaardigde beelde. Dit lei dikwels tot die aborsie van vroulike nageslag.  Teen die laat 20ste eeu het ekonoom Amartya Sen kennis geneem van die onlangse koms van seks-selektiewe aborsies om die verskynsel van "vermiste vroue" wêreldwyd verder te verhoog. Hierdie idee dui op die verslegting van die verhouding tussen vroue en mans, terwyl mans steeds meer as vroue is. 
Vroulike sterfte Redigeer
Sedert 1970 het die algehele kindersterftesyfers afgeneem. In teenstelling met die nabygeleë lande soos Indië en China, het die sterftesyfers by mans egter die meeste jare van 1970 tot 2000 hoër as die vroulike kindersterftesyfer gestaan. In 'n studie deur Pham et al. meisies sterf voor 'n bepaalde ouderdom. 
Die algehele geletterdheidskoerse in Viëtnam is hoog, met toegang tot onderwys wat relatief gelyk is tussen mans en vroue. Streeksverskille is egter steeds duidelik, veral in die bergagtige noordelike streke. Byvoorbeeld, in een studie is bevind dat die streek Lai Chau 'n geletterdheidskoers vir mans het wat dubbel die van die geletterdheidskoers vir vroue in die streek is. 
Daar is 'n geslagsgaping in die onderwys, en mans is meer geneig om skool te gaan en hul opleiding te onderhou as vroue.  Vroue en mans is geneig om in verskillende werkgeleenthede te skei, met meer vroue wat onderrig, kommunikasie en openbare dienste as mans doen.
In die hedendaagse Viëtnam was daar aansienlike ekonomiese vooruitgang vir vroue, veral vir middelklas-Viëtnamese vroue. Middelklas-vroue raak al hoe meer betrokke by die arbeidsmag buite die huis, met 83% van die vroue in die "werkende ouderdom" wat by die arbeidsmag betrokke is.  Hierdie vroue het beroepe aangeneem wat oor verskillende terreine handel, soos verkope, bemarking en advertensies. Verder ondervind vroue in die hedendaagse arbeidsmag en ekonomie baie hoër lone as die generasies voor hulle.  Navorsing het egter getoon dat daar nog baie ongelykhede vir vroue bestaan, en dat vroue steeds ongelyke arbeidsvoordeel in vergelyking met hul manlike eweknieë kry.  Volgens een studie is 76% van die vroue in die arbeidsmag in die landbousektor gekonsentreer. En hoewel minder as 10% van die vroue in die arbeidsmag in die tekstielbedryf werk, is 80% van die werknemers in die tekstielbedryf vroue. 
Plaaslike kredietverenigings voel nie veilig om lenings aan enkelma's te gee nie, wat gelei het tot 'n toename in armoede vir huishoudings wat deur 'n vrou gelei word. 
Die gemiddelde loon in die land Viëtnam was $ 1,540 in 2012.  In 2011 het studies getoon "dat vroue 13% minder verdien as mans."  Die opname in 2012 oor werkersalarisse wat deur die Viëtnamese Algemene Konfederasie van Arbeid (VGCL) in ondernemings landswyd uitgevoer is, het aan die lig gebring dat die salaris van vroue slegs 70-80% van hul manlike kollegas is.  Die wêreldwye gemiddelde geslagsloonverskil hang rondom sewentien persent  Volgens Nguyen Kim Lan, nasionale projekkoördineerder van die IAO, is die enigste twee beroepsvelde waar die salaris gelyk is in logistiek en huishoudelike sorg.  Een rede vir die verskil is dat ondernemings vroue beskou as tuis wil bly en meer geslagspligte wil vervul. Meer as sewentig persent van die arbeiders in Viëtnam is vroue. Die Internasionale Arbeidsorganisasies het onlangs verklaar dat die loongaping tussen geslagte begin toeneem, volgens die ILO Global Wage Report gedurende die tydperk 2012-13, vergeleke met 1999-2007.  In die periode is 'n toename van twee persent in die gaping aangeteken. 
Vroue se deelname aan die Nasionale Vergadering is op sy laagste sedert 1997.  Min vordering is gemaak om die 30% -gemiddelde van vroueverteenwoordiging in Viëtnam te bereik. Binne die Viëtnam -kommunistiese party het vroue se ledetal stadig gestyg, en in 2010 was dit 33%. Dit is 'n aansienlike toename van 2005 toe vroue se lidmaatskap slegs 21,9%was. Ondanks hierdie toename is die ledetal van vroue in die party steeds minder as mans. Boonop bly die aantal vroueleiers in sleutelposisies soos in die Politburo, die sentrale komitee en die sekretariaat laag.  Op streeksvlak beklee vroue 23% van die distriksposte, sowel as 23% van die munisipale posisies.  Net soos die Verenigde Nasies se millenniumdoelwitte, het die Viëtnamese regering ook hul eie doelwitte ontwikkel om die persentasie vroue in die regering te verhoog, wat in 2011 nog op 30%was.   Een voorbeeld van Viëtnam se pogings om die vroueverteenwoordiging te verbeter, is in die National Strategy for the Advancement of Women, wat doelwitte stel wat teen 2010 bereik moet word.  Vietnam het egter baie van sy verklaarde doelwitte nagekom . Daar is verskeie redes waarom die regering nie sy kwota kon haal om meer vroue in die regering te hê nie. Die redes sluit faktore in soos "onvoldoende regeringsregulasies, gebrek aan implementering van bestaande beleid, kulturele faktore en inherente sistemiese vooroordeel teenoor mans."  Baie vroue wat aan die politiek wil deelneem, word dikwels ontmoedig weens ouderdomsverwante kriteria vir opleiding en 'n aftree-ouderdom wat vyf jaar vroeër is as mans, met mans wat 'n aftree-ouderdom van 60 het en vroue met 'n aftree-ouderdom van 55 .   Houdings op die werkplek is 'n uitdaging vir vroue om hul strewe na leiersposisies te bereik. Anders as mans, word vroue baie meer geteister in hul beroepe, en bevordering hang af van die diskresie van die toesighouers en hoe hy voel oor geslagsbevordering. Daar is min vroue se rolmodelle om te volg of om geïnspireer te word deur jong vroue. Baie vroue in Viëtnam beskou hulself nie as leiers nie, want daar is 'n gebrek aan vroulike leiers om na op te kyk. Dit gebeur as gevolg van boodskappe wat sosiaal tot uiting kom in media, huis en onderwys. 
Tans word die pos van die vise -president van Viëtnam beklee deur ịng Thị Ngọc Thịnh, en dit is die hoogste amp wat 'n vrou in Viëtnam beklee het. Die meeste gegewens dui egter daarop dat 'n meerderheid posisies in die afgelope ampstermyn deur mans beklee is. Byvoorbeeld, gedurende die termyn van 2002 tot 2007 is al die ministerposte wat uit die regeringskabinet bestaan, deur mans beklee. Hierdie statistieke vorm baie leiers wat pleit vir groter verteenwoordiging van vroue in leiersposisies. Om hierdie doelwit te implementeer, is 'n nasionale strategie vir geslagsgelykheid onlangs in 2011 tot 2020 geïmplementeer. 
Sedert die 1980's het sommige vroue uit Viëtnam slagoffers geword van ontvoering, die koop van bruide, en mensehandel en prostitusie in China.,  Taiwan, Suid-Korea, en in die geval van mensehandel, prostitusie en seksuele slawerny, Kambodja. Die huidige stryd van die Viëtnamese vroulike slagoffers van "bruid-makelaars" kan saamgevat word in die gedig wat groter is as die lewe, bekend as "The Tale of Kieu", wat die verhaal vertel van 'n vroulike protagonis van Viëtnam wat gekoop is deur buitelanders en is geskend, maar het steeds aanhou veg teen haar gevangenes en oortreders.  Vroue en meisies van alle etniese groepe en buitelanders was slagoffers van sekshandel in Viëtnam.  
Die belangrikste menseregtekwessie in Suidoos -Asië is mensehandel. Volgens een studie is Suidoos -Asië 'n groot bron van mensehandel, en baie mense wat die slagoffer word van mensehandel word na Australië gestuur.  Viëtnam, sowel as ander lande soos Kambodja, Laos en die Filippyne, is belangrike bronlande vir mensehandel.  Suidoos -Asiatiese lande se voorkeur vir seuns bo meisies laat die balans tussen die geslagte in die streek verder val, wat alreeds skeefgetrek is deur 'n sterk vooroordeel vir seuns.  Die neiging het gelei tot toenemende handel in vroue. Terwyl baie van die slagoffers wat deel uitmaak van mensehandel gedwing/ontvoer/verslaaf is, is ander gelok onder die veronderstelling dat hulle 'n beter werk kry.  Volgens 'n beleidsopdrag oor mensehandel in Suidoos -Asië, hoewel slagoffers meisies, vroue, seuns en mans insluit, is die meerderheid vroue. Vroue is geneig om meer deur die handelaars geteiken te word, omdat hulle op soek is na geleenthede in 'n gebied van die wêreld waar beperkte ekonomiese geleenthede vir hulle beskikbaar is. Ongeskoolde en swak opgeleide vroue word algemeen in mensehandel gelei. Volgens die UNODC -verslag kan die getalle vir vroue en mans in dwangarbeid skeef wees omdat slegs 'n paar lande die getalle vir volwasse mans bekend gemaak het.  Maar wat bekend is, is dat vroue die meeste handel dryf. Die hoofoorsake van mensehandel in Suidoos -Asië is universele faktore soos armoede en globalisering. Industrialisering is waarskynlik ook 'n ander faktor van mensehandel. Baie geleerdes beweer dat industrialisering van bloeiende ekonomieë, soos dié van Thailand en Singapoer, 'n trekking vir arm migrante veroorsaak wat opwaartse mobiliteit soek en individue wat oorlogsgeteisterde lande wil verlaat. Hierdie migrante was 'n onontginde bron in groeiende ekonomieë wat die goedkoop arbeid reeds binne sy grense uitgeput het. 'N Groot aanbod trekarbeiders wat werk soek en 'n groot vraag uit 'n ekonomie wat goedkoop arbeid soek, skep 'n perfekte kombinasie vir mensehandelaars. Die seksbedryf het in die middel van die 20ste eeu in Suidoos -Asië ontstaan ​​as 'n manier vir vroue om meer inkomste te genereer vir sukkelende migrante en inwoners wat gesinne of hulself probeer onderhou. Seksbedrywe het eers met verlof van basisse gesorg vir militêre personeel, maar toe militêre installasies begin terugtrek, het die bedryf sy aandag gevestig op groeiende toerisme. Selfs soos daar vandag op die bedryf neergesien word, is daar steeds 'n groot ondergrondse mark wat van handelaars vereis word. 
Tussen 2005 en 2009 is bevind dat 6 000 vroue, sowel as jonger meisies, in die statistiek van mensehandel is. Die meerderheid van die vroue en meisies word na China verhandel, 30% word na Kambodja verhandel, en die oorblywende 10% word na die bestemmings regoor die wêreld verhandel. 
Vietnam Women's Union Wysig
In die afgelope dekades het Viëtnam die belangrikheid van geslagsgelykheid beklemtoon. Om hierdie doel te bereik, het die Vietnam Women's Union, 'n organisasie wat in 1930 gestig is onder die Vietnamese Kommunistiese Party, die bevordering van vroue op baie terreine nagestreef, maar dit beklemtoon ook baie aspekte van die Confuciaanse leerstelling wat 'n deur mans gedomineerde hiërargie in plek hou. Sedert 2000 het hul ledetal uitgebrei tot 11 miljoen, wat 'n kompromie is vir 60% van die vroulike bevolking in Viëtnam ouer as 18 jaar. . Daarom gee die VWU gereeld advies tydens die beleidneming van geslagsverwante of vrouekwessies.  Hulle rol is egter betwis weens die tekortkominge daarvan om vrouereg effektief te bevorder. 
In die tagtigerjare het die Vietnam Women's Union  die betaalde kraamverlof verhoog en 'n belofte ontvang dat hulle gevra sou word voordat die regering beleid sou implementeer wat die welsyn van vroue moontlik kan beïnvloed. Die verhoogde kraamverlof is egter 'n paar jaar later in sy oorspronklike lengte herstel. Alhoewel daar beperkinge in die Vroue -vroue -unie is wat geslagsverandering op sekere gebiede verbied, lyk dit asof daar nie ander georganiseerde groepe van die burgerlike samelewing is wat veg vir vroueregte nie. Twee gebiede wat die afgelope dekades min verander het, is die rolle wat vroue in die gesin speel, veral moederskap, en die menseregteprobleme wat vroue tradisioneel in die streek ondervind. 
In 2001 is die Vietnam Women's Union aangestel om die beplanning van 'n nuwe wetgewing, 'n wet op geslagsgelykheid, aan die hoof van die beplanning van die voorwaardes tussen beide geslagte te stel.  Die wetgewing bevat verskeie bepalings, insluitend wette met betrekking tot aftree -ouderdom vir mans en vroue. Die wet was in 2006 in sy finale wetgewingprosesse, en dit tree middel 2007 in werking.  
Hulle fokus op Confuciaanse waardes wat 'n deur mans gedomineerde hiërargie handhaaf, het kritiek ontvang.  In talle studies is die VWU gekritiseer vanweë die gebrek aan optrede teen geslagsnorme, terwyl dit te veel klem lê op die gesinsstruktuur.   Terwyl hul pogings tot die verbetering van vrouestatus gewerk het, word die VWU ook gekritiseer oor hul gebrek aan voorspraak teenoor vroulike mag. 
'N Erfenis van openheid en ekumenisme
Die dissipels het 'n lang erfenis van openheid vir ander Christelike tradisies wat ontstaan ​​het as 'n 19de -eeuse protesbeweging teen konfessionele eksklusiwiteit. Op plaaslike vlak en daarna is dissipels gereeld betrokke by samewerkende en ekumeniese werk.
In 1910 het die Dissipels die Council on Christian Unity gestig, die eerste kerkgenootskap ter wêreld met 'n organisasie wat toegewy is aan die strewe na Christelike eenheid. Dissipels het gehelp om die Nasionale en Wêreldrade van Kerke te organiseer. Die voormalige minister en president Sharon Watkins was 'n lid van die WCC-beheerliggaam en ook 'n beampte in die NCC-direksie (2013-17). Die benaming het ook 'n bydrae gelewer tot die eerste leke-president van die National Council (1960-63), die industriële industrieel J. Irwin Miller van Indiana.
Ds Paul A. Crow Jr., afgetrede president van die Council on Christian Unity, eerwaarde Michael K. Kinnamon, wat nou afgetree het by die fakulteit aan die Universiteit van Seattle, en ds Patrice Rosner is dissipels wat as hoofbestuurders van die die Konsultasie oor Kerkunie - nou Kerke wat in Christus verenig (CUIC) - wat streef na sigbare eenheid.
In 1977 is die dissipels van Christus (deur middel van die dissipels ekumeniese raadplegende raad) met die Rooms -Katolieke Kerk in 'n amptelike internasionale dialoog betrokke, wat jaarlikse vergaderings gehou het om die moontlikheid te ondersoek om volle sigbare eenheid in Christus te verwesenlik. Die huidige fase van hierdie dialoog, wat in 2013 begin is, fokus op die tema "Christene wat deur die nagmaal gevorm en getransformeer is".
Dissipels het leiding gegee aan die stigting van Christelike Kerke Saam in die V.S.A. (KTT) wat Katolieke, Protestante, Ortodokse, Evangelies en Pinkster -Christene byeenbring om 'n gemeenskaplike getuie in die Verenigde State te probeer maak. Ds Richard L. Hamm, voormalige minister en president, was die eerste voltydse uitvoerende gesag van CCT.
In 1989 verklaar die Dissipels en die Verenigde Kerk van Christus dat "daar nou' n verhouding van volle gemeenskap tussen ons twee kerke bestaan ​​". Die ekumeniese vennootskap berus op vyf pilare van aanvaarding en samewerking: 'n gemeenskaplike belydenis van Christus wedersydse erkenning van lede gemeenskaplike viering van die Nagmaal/Nagmaal wedersydse erkenning en versoening van geordende bedieninge en gemeenskaplike verbintenis tot sending.
Gesamentlike werk tussen die Disciples 'Division of Overseas Ministries en die UCC's Wider Church Ministries (voorheen bekend as United Church Board for World Ministries) dateer uit 1967. Wêreldmissie vir beide kerke word nou uitgevoer deur die Common Global Ministries Board, gestig in 1995.
In 1999 is 'n amptelike dialoog tussen die Christelike Kerk (Dissipels van Christus), die Christelike Kerk/Kerke van Christus en die Kerke van Christus begin om groter begrip te ondersoek en groter vertroue te ontwikkel tussen hierdie drie "strome" van die Stone-Campbell Beweging.
In 2013 het sleutelbestuurders van beide denominasies die nodige opleiding gevolg om onderlinge ministeriële posisie in beide denominasies te hê.
In die groter ekumeniese beweging het dissipels teologiese gesprekke gevoer met die Rooms -Katolieke Kerk en met die Wêreldgemeenskap van Gereformeerde Kerke.
Planeet van oorsprong
Datum van ineenstorting
Die Sith, ook na verwys as die Sith Order, was 'n antieke godsdienstige orde van Force-wielders wat gewy is aan die donker kant van die Force.Gedryf deur hul emosies, insluitend haat, woede en hebsug, was die Sith bedrieglik en obsessief oor die verkryging van krag, ongeag die koste. Die orde bereik die toppunt van sy mag onder Darth Sidious, die Donker Heer van die Sith, wat sy orde se doel van galaktiese verowering bereik het na 'n millennium van planne. Binne 'n generasie sou die dood van Sidious en Darth Vader egter die einde van die orde van Sith Lords wees.
Duisende jare voor die kloonoorloë is die Jedi -orde gebreek deur 'n skeuring wat begin het toe 'n skelm en sy volgelinge van die ligte kant van die Force af weggedraai het, en geglo dat die donker kant die weg na ware mag was. Nadat hulle na die planeet Korriban in die buitenste randgebiede verhuis het, het hul beweging uiteindelik tot die Sith -orde ontwikkel, wat gelei het tot 'n oorlog tussen die voormalige broers en susters in die Force, terwyl die Jedi Knights byeengekom het ter verdediging van die Ou Republiek. Alhoewel die Sith deur 5000 BBY uit die Core World Coruscant verdryf is, het eeue konflik tussen die twee ordes ontstaan, wat uitgeloop het op die ineenstorting van die Ou Republiek. Ondermyn deur voortdurende binnegevegte en verwoes deur die laaste oorlog teen die Jedi, is die Sith alles behalwe uitgesterf, behalwe dat Darth Bane die vernietiging van die ou orde oorleef en sy kennis aan 'n enkele leerling, Darth Zannah, oorgedra het voordat hy op Korriban begrawe is. , wat as Moraband bekend geword het. Voortaan word die Sith beheer deur die Rule of Two, 'n nuwe filosofie wat bepaal dat slegs twee Sith Lords en 'n Sith -leerling op 'n gegewe tydstip kon bestaan. As gevolg hiervan was die Sith allesbehalwe vergete terwyl die Jedi hul pogings toegespits het op die behoud van die nuwe era van vrede onder die moderne Galaktiese Republiek.
Die Sith het 'n millennium lank weggekruip tot die opkoms van Darth Sidious en Darth Maul in 32 BBY. Sidious, opgelei deur Darth Plagueis, skuil voor die oog as senator Sheev Palpatine van Naboo. Deur die blokkade en die inval van sy tuiswêreld deur die Handelsfederasie te beplan, het Sidious die Galaktiese Senaat gemanoeuvreer om hom tot die amp van Hoogste Kanselier te verkies. Sy hele kanselary sou die laaste jare van die Republiek insluit. In die volgende dekade het Sidious die saad van ontevredenheid in die galaktiese bevolking gesaai met die hulp van sy nuwe leerling, die voormalige Jedi-meester graaf Dooku, wat die naam Darth Tyranus aangeneem het en die openbare gesig van die Independent Movement for Self-Determination geword het. Die Separatistiese Krisis het uitgeloop op die vorming van die Konfederasie van Onafhanklike Stelsels en die skepping van die Separatistiese Droid -leër, wat op sy beurt die Senaat genoop het om die stigting van die Groot Leër van die Republiek te ondersteun.
Die kloonoorloë het begin met die eerste geveg van Geonosis in 22 BBY, waarna hele leërs van gevegsdroïede en kloontroepe regoor die sterrestelsel ontplooi is, wat oorlog en verwoesting vir die eerste keer sedert die stigting van die Republiek alledaags gemaak het. In die laaste maande van die Clone Wars het Sidious Tyranus opgeoffer as deel van sy komplot om Anakin Skywalker, die geprofeteerde uitverkorene van die Jedi -orde, na die donker kant te draai. Terwyl hy speel uit die vrees van Skywalker om sy geheime vrou, senator Padmé Amidala, te verloor, onthul Palpatine sy ware identiteit terwyl hy beweer dat die donker kant die pad na onsterflikheid is. Lede van die Jedi High Council, nadat hulle uit die verslag van Skywalker verneem het dat die kanselier in werklikheid 'n Sith Lord was, het probeer om Palpatine in hegtenis te neem, maar die kanselier het teëgestaan. Geskeur tussen sy geloof in die Jedi en die lot wat hy vir sy vrou voorsien het, het Skywalker uiteindelik die Sith gekies deur Mace Windu te verraai, sodat Sidious die groot kampioen van die Jedi Order kon doodmaak.
Deur die voorval in die kanselier se kantoor te gebruik om die Jedi -bevel vir verraad op te stel, het Sidious verklaar dat bevel 66 van krag was, wat alle Jedi as vyande van die staat gemerk het. Die programmering van die kloontroepe keer hulle teen hul Jedi -generaals, wat verraai en tereggestel is oor die hele sterrestelsel. Aangesien die meerderheid van die bevel die slagoffer word van die Great Jedi Purge, kondig Sidious die oprigting van 'n nuwe regime aan, wat die Republiek in 19 BBY in die Eerste Galaktiese Ryk verander. Met die voormalige Anakin Skywalker, herdoop tot Darth Vader, aan sy sy, was die selfverklaarde Galactic Emperor se bewind aan die bewind voltooi, en die Sith is na eeue se planne herower.
Die beheer van die Sith oor die sterrestelsel bly 'n generasie lank relatief onbetwisbaar tot die geboorte van die Alliansie om die Republiek te herstel, wat weer gelei het tot die Galaktiese Burgeroorlog in 0 BBY. Die keiser, wat 'n versteuring in die mag ervaar het, het ontdek dat sy leerling se verlore seun, Luke Skywalker, besig was om opleiding te word om Jedi te word. Die keiser was bewus van die potensiaal wat Luke van sy vader geërf het, en het die moontlikheid van sy eie vernietiging voorsien, maar besluit om die jongman na die donker kant te draai soos met Vader. Tydens die Slag van Endor in 4 ABY, dwing die keiser vader en seun in 'n tweegeveg, wat eindig met Luke wat Vader ontwapen het. Hy verwar egter die keiser met sy weiering om Vader se plek in te neem as die volgende leerling van Sidious. Omdat die keiser geweet het dat hy Luke aan die Jedi verloor het, het hy Luke gemartel met strome van Force -weerlig. Op daardie oomblik het Vader, oorweldig deur sy seun se deernis vir hom, gekies om Luke te red deur sy meester te vermoor.
Die dood van Darth Vader, wat aan sy beserings beswyk het, het die einde van die Sith gemerk en die krag in balans gebring. Hoewel die profesie van die Uitverkore Een die vernietiging van die Sith voorspel het, het dit nooit die einde van die donker kant voorspel nie. Ongeveer dertig jaar na die laaste geveg in die Galaktiese Burgeroorlog, kom die Eerste Orde uit die Onbekende Streke, met die doel om die nalatenskap van die Ryk terug te kry deur die Nuwe Republiek omver te werp. Op hierdie tydstip het 'n nuwe generasie donker kantwagters na vore gekom met die hoogste leier Snoke en sy donker leerling Kylo Ren, wat die kleinseun van wyle Darth Vader was, onder leiding van die leërs van die Eerste Orde sowel as by die Knights of Ren. Uiteindelik het Ren daarin geslaag om Snoke se troon tydens die oorlog teen die Weerstand. As die nuwe opperhoof het hy belowe om 'n nuwe galaktiese orde te bewerkstellig deur die nalatenskap van Sith en Jedi te vernietig.
Ren was egter nie daarvan bewus nie, maar Snoke was in werklikheid slegs 'n skepping en 'n hulpmiddel van 'n wedergebore Darth Sidious. Ondersteun deur die Sith -kultiste van die Sith Eternal op Exegol, die legendariese verborge wêreld van die Sith, het Sidious sy terugkeer na die sterrestelsel aangekondig en die Finale Orde onthul. Sidious se verskyning uit die wegkruip het gelei tot 'n wanhopige finale stryd met die Resistance, wat die Jedi Rey -band saam met 'n verloste Ben Solo gesien het om Sidious te vernietig en die wedergeboorte van die Sith te voorkom.
Die Manson Girls verteenwoordig onskuld het boos geword
Die brutaliteit van die moorde en misdade wat deur die Manson -meisies gepleeg is, het gehelp om die krag van 'n charismatiese leier in die kollig te plaas om mense te lok om dinge te doen wat hulle gewoonlik nooit sou doen nie. Manson kon sy groep jong volgelinge swaai en breinspoel na sy denkwyse. Vir baie verteenwoordig die Manson -meisies die vermoë van 'n bose kultusleier om die gedagtes van indrukwekkende jong volwassenes te manipuleer en te beheer.