'N Inleiding tot die Sielkunde Navorsingsmetodes
Soorte navorsing, eksperimentele ontwerp en verhoudings tussen veranderlikes
As jy 'n sielkunde-student is of net die basiese beginsels van sielkundige eksperimente wil verstaan, is hier 'n oorsig van navorsingsmetodes, wat hulle bedoel, en hoe hulle werk.
Die Drie Tipes Sielkunde Navorsing
Sielkunde Navorsing. Stevecoleimages Getty Images
Sielkunde-navorsing kan gewoonlik as een van drie hoofsoorte geklassifiseer word:
1. Oorsaaklike of eksperimentele navorsing
Wanneer meeste mense aan wetenskaplike eksperimente dink, word navorsing oor oorsaak en gevolg meestal in gedagte gehou. Eksperimente oor kousale verhoudings ondersoek die effek van een of meer veranderlikes op een of meer uitkomsveranderlikes. Hierdie soort navorsing bepaal ook of een veranderlike veroorsaak dat 'n ander veranderlike voorkom of verander. 'N Voorbeeld van hierdie soort navorsing sou die hoeveelheid van 'n spesifieke behandeling verander en die effek op die deelnemers aan die studie meet.
2. Beskrywende Navorsing
Beskrywende navorsing poog om uit te beeld wat reeds in 'n groep of bevolking bestaan. 'N Voorbeeld van hierdie tipe navorsing sou 'n meningspeiling wees om vas te stel watter presidensiële kandidaat mense in die volgende verkiesing beplan om te stem. Beskrywende studies probeer nie die effek van 'n veranderlike meet nie; hulle soek net om dit te beskryf.
3. Relasionele of Korrelasie Navorsing
'N Studie wat die verband tussen twee of meer veranderlikes ondersoek, word beskou as verhoudingsnavorsing. Die veranderlikes wat vergelyk word, is gewoonlik reeds in die groep of populasie teenwoordig. Byvoorbeeld, 'n studie wat kyk na die verhouding manne en vroue wat 'n klassieke CD of 'n jazz-CD sou koop, sou die verhouding tussen geslag en musiekvoorkeur bestudeer.
Teorie en hipotese
Mense verwar dikwels die terme teorie en hipotese of is nie heeltemal seker van die onderskeid tussen die twee konsepte nie. As jy 'n sielkunde-student is, is dit noodsaaklik om te verstaan ​​wat elke term beteken, hoe dit verskil en hoe dit gebruik word in sielkundige navorsing.
'N Teorie is 'n gevestigde beginsel wat ontwikkel is om sommige aspekte van die natuurlike wêreld te verduidelik. 'N Teorie kom voort uit herhaalde waarneming en toetsing en bevat feite, wette, voorspellings en getoetste hipoteses wat algemeen aanvaar word.
'N Hipotese is 'n spesifieke, toetsbare voorspelling oor wat jy in jou studie sal verwag. Byvoorbeeld, 'n eksperiment wat ontwerp is om te kyk na die verband tussen studiegewoontes en toetsangs, kan 'n hipotese hê wat sê: "Ons voorspel dat studente met beter studiegewoontes minder toetseangs sal ly." Tensy jou studie ondersoekend van aard is, moet jou hipotese altyd verduidelik wat jy in die loop van jou eksperiment of navorsing verwag.
Terwyl die terme soms in wisselende gebruik in alledaagse gebruik gebruik word, is die verskil tussen 'n teorie en 'n hipotese belangrik wanneer eksperimentele ontwerp bestudeer word.
Sommige ander belangrike onderskeidings om te let, is:
'N Teorie voorspel algemene gebeurtenisse, terwyl 'n hipotese 'n spesifieke voorspelling oor 'n bepaalde stel omstandighede maak.
'N Teorie is omvattend getoets en word algemeen aanvaar, terwyl 'n hipotese 'n spekulatiewe raaiskoot is wat nog nie getoets moet word nie.
Die effek van tyd in die sielkunde-navorsing
Daar is twee tipes tydsdimensies wat gebruik kan word in die ontwerp van 'n navorsingsstudie:
Dwarsdeursnitnavorsing vind plaas op 'n enkele tydstip.
Alle toetse, maatstawwe of veranderlikes word by een geleentheid aan deelnemers toegedien.
Hierdie soort navorsing poog om data oor huidige omstandighede in te samel in plaas daarvan om die effekte van 'n veranderlike oor 'n tydperk te ondersoek.
Longitudinale navorsing is 'n studie wat oor 'n tydperk plaasvind.
Data word eers aan die begin van die studie versamel, en kan dan herhaaldelik deur die lengte van die studie versamel word.
Sekere longitudinale studies kan oor 'n kort tydperk voorkom, soos 'n paar dae, terwyl ander oor 'n tydperk van maande, jaar of selfs dekades plaasvind.
Die gevolge van veroudering word dikwels ondersoek deur middel van longitudinale navorsing.
Oorsaaklike verwantskappe tussen veranderlikes
Wat bedoel ons as ons praat oor 'n "verhouding" tussen veranderlikes? In sielkundige navorsing verwys ons na 'n verband tussen twee of meer faktore wat ons kan meet of stelselmatig wissel.
Een van die belangrikste onderskeidings om te maak wanneer die verhouding tussen veranderlikes bespreek word, is die betekenis van oorsaak .
'N Kousale verhouding is wanneer een veranderlike ' n verandering in 'n ander veranderlike veroorsaak. Hierdie tipe verhoudings word ondersoek deur eksperimentele navorsing om te bepaal of veranderinge in een veranderlike eintlik lei tot veranderinge in 'n ander veranderlike.
Korrelasieverwantskappe tussen veranderlikes
'N Korrelasie is die meting van die verhouding tussen twee veranderlikes. Hierdie veranderlikes kom reeds voor in die groep of populasie en word nie deur die eksperiment beheer nie.
'N Positiewe korrelasie is 'n direkte verhouding waar, soos die hoeveelheid een veranderlike toeneem, die hoeveelheid van 'n tweede veranderlike ook toeneem.
In 'n negatiewe korrelasie , as die hoeveelheid een veranderlike styg, gaan die vlakke van 'n ander veranderlike af.
In beide tipes korrelasie is daar geen bewyse of bewys dat veranderinge in een veranderlike oorsaak verander in die ander veranderlike nie. 'N Korrelasie dui eenvoudig aan dat daar 'n verband tussen die twee veranderlikes is.
Die belangrikste konsep hiervan is dat korrelasie nie gelyke oorsaak is nie . Baie populêre media bronne maak die fout om te aanvaar dat bloot omdat twee veranderlikes verwant is, daar 'n oorsaaklike verband bestaan.
> Universiteit van Minnesota Biblioteke Uitgewers. Sielkundiges gebruik beskrywende, korrelasie- en eksperimentele navorsingsontwerpe om gedrag te verstaan. In: Inleiding tot die Sielkunde . 2010.