Tendonbeserings in perde - Algemene - 2020
Tendonbeserings in perde
As u perd gereeld aan kreupelheid ly, kan hy 'n geval van tendinitis hê, 'n ontsteking van die senings en die spierspanning. Tendons bestaan ​​uit kollageenvesels wat gerangskik is om die senings elasties te maak. Hierdie elastisiteit bewaar die energie wat tydens die perd se stap gebruik word.
As 'n spier saamtrek, trek dit die senings aan. Tydens oefening kan tendons normaalweg weerstaan ​​met stamme van 3 persent tot 5 persent (soortgelyk aan die vermoë om 3 persent tot 5 persent van die oorspronklike lengte van die pees te rek). Maar as 'n perd homself te veel inspan en 'n stam van 8 persent tot 12 persent plaas, kan die kollageenvesels breek. Die breuk lei tot ontsteking, swelling, pyn en kreupelheid.
Die primêre oorsaak van tendinitis is te veel rek, hetsy as 'n enkele oormatige belastingstam ('n enkele slegte trap op ongelyke grond) of as 'n herhalende stam wat gepaard gaan met gereelde oorbelasting van die ledemaat (soos met 'n galopende perd). Tendinitis kom meer voor as die spier van die perd tydens kompetisies swak en moeg is, wat kan lei tot hiperextensie van die fetlock-gewrig en 'n oorstrekking van die senings.
Ontoereikende oefening en kondisionering kan 'n perd ook geneig hê tot letselbesering. Dit is bekend dat tendons en ligamente krag ontwikkel met toepaslike kondisioneringsoefeninge. Die besering kom meestal voor in die agterste deel van die voorpote, waar die been buig, ongeag die ras of geslag. Ou perde kan tendinitis in beide die voor- en agterpote ontwikkel.
Verlamming. 'N Perd wat aan matige tot ernstige tendinitis ly, sal klaarblyklik lam wees. Minder erge beserings mag slegs lompheid of vinniger veroorsaak. Lamheid kan etlike weke tot maande by die draf aanhou.
Veranderinge in die been. Dit sluit in swelling van die pees of omliggende weefsels, toename in die warmte in die omgewing en 'n toename in sensitiwiteit vir palpasie.
'Buig-pees.' Letsels binne die oppervlakkige digitale flexor-pees veroorsaak die kenmerkende swelling wat "gebuig" lyk as dit van die kant af waargeneem word.
Herstel van tendinitis kan 6 maande tot meer as 'n jaar duur, afhangende van die omvang van die skade. Om hierdie rede is dit belangrik om die beserings vinnig te diagnoseer en te behandel voordat die skade groot is.
Kliniese tekens. Swelling, pyn op hartkloppings en kreupelheid tydens oefening lei dikwels tot 'n akkurate diagnose.
Ligbaarheidsevaluering. Dit kan nodig wees by sommige perde wat nie ooglopende visuele en tasbare bewyse van tendonbesering het nie, of by perde wat meer as een probleem het. Tydens die ondersoek sal die perd geëvalueer word by die gang waarin dit sleg lyk. Sekwensiële narkose-senuwees en gewrigsinspuitings word uitgevoer om die tendon as die bron van die kreupelheid van die perd in te sluit of uit te sluit.
Ultraklank. 'N Ultrasoniese evaluering van die tendinêre struktuur word beskou as die' goue standaard 'in die diagnose van 'n tendonbesering, die bepaling van die erns van die letsel, die monitering van die genesing van 'n besering en die ontwikkeling van 'n voorspelling vir toekomstige gesondheid.
Thermografie. Dit is 'n aanvullende diagnostiese beeldingstegniek wat gebruik kan word om ontstekingsplekke binne 'n pees te identifiseer.
Kernsintigrafie. Hierdie aanvullende diagnostiese beeldingstegniek wat nuttig kan wees in die identifisering van tendinitis.
Die aanvanklike terapie is daarop gemik om die ontsteking wat by 'n akute besering voorkom, te verminder. Rus, koue terapie (water, yspak), verbande en die gebruik van sistemiese anti-inflammatoriese medikasie word aanbeveel. Koue terapie moet gereeld gedurende die dag toegedien word, maar die toediening duur minder as 20 minute op 'n slag.
Stalletjie rus is belangrik totdat die perd gesond kan loop. As u goed begin loop, kan daar met beheerde hand-loop-oefening begin word. Die toename in intensiteit en die duur van die oefening word bepaal deur die vordering van genesing wat gesien word in opeenvolgende ultraklankevaluerings. Tendonsplitsing word aanbeveel in akute oppervlakkige tendense letsels in die digitale flexor, waar die letsel in die middel van die sening geleë is.
Daar is 'n aantal prosedures beskikbaar om tendinitis te behandel:
Superieure kontrole ligament desmotomie. Hierdie chirurgiese prosedure lei tot transeksie van 'n veselagtige band wat die oppervlakkige digitale buigspier-spiereenheid met die onderarm van die perd verbind. Hierdie prosedure kan nuttig wees om die "elastisiteit" van die oppervlakkige digitale flexor-pees na 'n besering te verhoog.
Liggaams desmotomie van die onderliggend kontrole. Dit is 'n chirurgiese prosedure wat lei tot 'n transeksie van die tjekligament tussen die bevestiging aan die agterkant van die kanonbeen en waar dit by die diep digitale flexor-sening aansluit. Die operasie word aanbeveel by sommige perde met minderwaardige ligament desmitis.
Desmotomie van die palmar-ringvormige ligament (ringvormige desmotomie) word aanbeveel vir die perde wat neigings in die onderste 1/3 van die diep digitale buigspier of die oppervlakkige digitale buig-pees het. Transeksie van die ligament verhoed dat die samesmelting daarvan rondom die geswelde of vergrote bene.
Onder-terapie met B-aminoproprionitril, gepolysulgeerde glycosaminoglycan, hyaluronan of kortikosteroïede kan ook onder sekere omstandighede uitgevoer word.
'N Veeartsenykundige konsultasie word aanbeveel vir alle perde wat swelling ontwikkel in die streek van die senings of binne die digitale buigspier-omhulsel, ongeag die duur van die swelling of die mate van die dier se gesondheid.
Die beseerde pees genees aanvanklik met littekenweefsel wat later weer opgemaak word vir seningkollageen. Die kollageenvesels is nie in die oorspronklike lyn nie, wat lei tot 'n minder elastiese pees. Prognose vir herstel en terugkeer na gebruik hang af van die erns van die besering en die besetting van die perd. Perde wat na minder moeite gedoen word, het gewoonlik 'n gunstiger uitkoms.
Perde moet noodgeval gesien word as hulle akute swelling van die sening en kreupelheid ontwikkel. Vroeë intervensie kan die progressie van die letsel tot die minimum beperk. Dit is belangrik dat eienaars die behandelingsplan van die veearts nakom. As u dit nie doen nie, lei dit tot langdurige genesing en onbevredigende resultate op lang termyn.