Geskryf deur Habeas Corpus - Geskiedenis Podcasts - 2022
Hierdie Grondwet is die hoogste wet van die staat-Behoudens die bepalings van hierdie Grondwet, is enige wet wat in stryd is met hierdie Grondwet ongeldig in die mate van teenstrydigheid. Hierdie Grondwet word gehandhaaf en gerespekteer deur alle Fidjiane en die Staat, insluitend alle persone 'n openbare amp beklee, en die verpligtinge wat deur hierdie Grondwet opgelê word, moet nagekom word. Enige poging om 'n regering te stig anders as om aan hierdie Grondwet te voldoen, is onwettig.
Habeas corpus is afkomstig van die Engelse gemenereg, waar die eerste gebruik in 1305, tydens die bewind van koning Edward I van Engeland, plaasgevind het. Die prosedure vir die uitreiking van geskrifte van habeas corpus is die eerste keer gekodifiseer deur die Habeas Corpus Act 1679, na geregtelike beslissings wat die doeltreffendheid van die bevel beperk het. 'N Vorige wet is in 1640 uitgevaardig om die beslissing dat die bevel van die koningin 'n voldoende antwoord op 'n versoekskrif van habeas corpus. Winston Churchill, in sy hoofstuk oor die English Common Law in Die geboorte van Brittanje, verduidelik die proses so:
Net die koning het die reg om 'n jurie te ontbied. Henry [II] het dit gevolglik nie aan private howe toegestaan ​​nie. Maar dit alles was slegs 'n eerste stap. Henry moes ook middele voorsien waarmee die litigant, gretig na koninklike geregtigheid, sy saak uit die hof van sy heer in die hof van die koning kon verwyder. Die toestel wat Henry gebruik het, was die koninklike geskrif. en elkeen wat deur een of ander fiksie sy eie saak kon pas by die bewoording van een van die koninklike geskrifte, kan die koning se geregtigheid eis.
Die geskrif van habeas corpus is uitgereik deur 'n hoër hof in die naam van die monarg en het die geadresseerde ('n laer hof, balju of privaat onderdaan) beveel om die gevangene voor die koninklike geregshowe te bring. Petisies vir habeas corpus deur die gevangene self of deur 'n derde party namens hom gemaak kan word, en as gevolg van die Habeas Corpus -wette, ongeag of die hof in sitting was, deur die versoekskrif aan 'n regter voor te lê.
Die 1679 -wet bly belangrik in gevalle van die 21ste eeu. Hierdie wet en die historiese liggaam van die Britse praktyk wat daarop staatmaak, is gebruik om die habeas regte verleen deur die Grondwet van die Verenigde State, met inagneming van die begrip van die geskrif wat deur die opstellers van die Grondwet gehou word.
By die konstitusionele konvensie van 1787 is Habeas Corpus op 20 Augustus vir die eerste keer bekendgestel met 'n reeks voorstelle deur Charles Pinckney, 'n afgevaardigde van Suid -Carolina.    Habeas Corpus is op 28 Augustus 1787 substantief bespreek en daaroor gestem,  waar die eerste stemming van die mosie ten gunste van Habeas Corpus eenparig aangeneem is, en die tweede deel met 'n stemming van 7 tot 3,   vir die maak van Habeas Corpus grondwetlik erken.
Die opskortingsklousule van artikel een nie uitdruklik 'n reg tot die bevel van habeas corpus dit verhoed eerder dat die kongres dit beperk. Daar is baie wetenskaplike debatte oor die vraag of die klousule positief 'n reg ingevolge die federale grondwet daarstel, bloot bestaan ​​om te voorkom dat die kongres die staat se howe verbied om die bevel toe te staan, of om 'n bestaande gemenereg wat deur federale regters afdwingbaar is, te beskerm.  In die gevalle van Immigrasie- en naturalisasiediens v. St. Cyr (2001),  en Boumediene v. Bush (2008)  het die Amerikaanse hooggeregshof voorgestel dat die opskortingsklousule "die bevel soos dit in 1789 bestaan ​​het" beskerm, dit wil sê as 'n vonnis wat federale regters kan uitreik tydens die uitoefening van hul gemenereg.
Ongeag of die wet positief deur die grondwet gewaarborg is, habeas corpus is die eerste keer deur die statuut vasgestel in die Wet op die Regspleging van 1789. Hierdie statutêre bevel is slegs van toepassing op diegene wat in hegtenis geneem word deur amptenare van die uitvoerende tak van die federale regering en nie op die wat deur staatsregerings gehou word nie, wat onafhanklik bekostig habeas corpus ooreenkomstig hul onderskeie grondwette en wette. Van 1789 tot 1866 het die federale wet van habeas corpus was grootliks beperk tot gevangenes in federale aanhouding, op 'n tydstip waarin geen direkte beroepe op federale kriminele veroordelings deur die wet bepaal is nie. Habeas corpus was die enigste middel vir geregtelike hersiening van federale kapitaaloortuigings tot 1889, en die enigste middel vir die hersiening van federale veroordelings vir ander "berugte misdade" tot 1891.  Tot 1983 [ verduideliking nodig ] die skrywe van habeas corpus was die enigste manier waarop beslissings van militêre howe deur die Hooggeregshof hersien kon word.
Die bevoegdheid van die federale howe om die eise van gevangenes in staatsbewaring te hersien, is eers duidelik vasgestel totdat die kongres 'n statuut (28 U.S.C. § 2254)  aanvaar het wat die federale howe in 1867 die bevoegdheid verleen as deel van die heropbou na die burgeroorlog. Die Amerikaanse hooggeregshof in die saak van Waley v. Johnson (1942)  het hierdie gesag breedvoerig geïnterpreteer om toe te laat dat die lasbrief gebruik word om skuldigbevindings of vonnisse in stryd met die grondwetlike regte van 'n beskuldigde te bestry waar geen ander regsmiddel beskikbaar was nie.
Die Amerikaanse kongres verleen federale distrikshowe, die Hooggeregshof en alle federale regters van artikel III, wat in eie reg optree, jurisdiksie ingevolge 28 U.S.C. § 2241  om skrywes uit te reik van habeas corpus om gevangenes wat deur enige regeringsentiteit in die land aangehou word, vry te laat van bewaring, onderhewig aan sekere beperkings, indien die gevangene -
Is in aanhouding onder of volgens die kleur van die gesag van die Verenigde State, of word voor die verhoor voor 'n hof of
Is in aanhouding vir 'n daad wat uitgevoer is of weggelaat is uit hoofde van 'n kongreswet, of 'n bevel, proses, uitspraak of besluithof of regter van die Verenigde State of
Is in aanhouding in stryd met die Grondwet of wette of verdrae van die Verenigde State of
Om 'n burger van 'n vreemde staat te wees en daarin gevestig te wees, is in aanhouding vir 'n daad wat uitgevoer of weggelaat is onder enige beweerde reg, titel, gesag, voorreg, beskerming of vrystelling wat geëis word onder die kommissie, bevel of sanksie van 'n vreemde staat, of onder kleur. waarvan die geldigheid en effek afhang van die volkereg of
Dit is nodig om die persone na die hof te bring om te getuig of te verhoor.
In die 1950's en 1960's het die besluite van die Warren Court die gebruik en omvang van die federale wet grootliks uitgebrei, hoofsaaklik as gevolg van die 'konstitusionalisering' van strafregtelike prosedures deur gedeeltelik die handves van regte toe te pas op staatshowe met behulp van die inlywingsleer. Dit het staatsgevangenes baie meer geleenthede gebied om te beweer dat hul skuldigbevindings ongrondwetlik was, wat grond vir verligting van habeas corpus bied. In die afgelope dertig jaar het besluite deur die Burger- en Rehnquist -howe die geskil effens vernou.
Die Antiterrorism and Effective Death Penalty Act van 1996 (AEDPA) het die gebruik van die federale wet nog verder beperk deur 'n verjaring van een jaar op te lê en die eerbied van die federale regbank dramaties te verhoog tot besluite wat voorheen in staatshofverrigtinge geneem is, hetsy in appèl of in 'n staatshof habeas corpus aksie. Een van die mees omstrede veranderinge van AEDPA is die vereiste dat enige grondwetlike reg waarop 'n staatshof skuldig bevind is aan 'n regsfout wat deur die staatshof gewortel is, moet ontbind 'moes lei tot 'n beslissing wat strydig was met of 'n onredelike toepassing van gevestigde federale wet, soos bepaal deur die Hooggeregshof van die Verenigde State"(klem bygevoeg). 'n Amerikaanse appèlhof moet dus sy eie presedente ignoreer en 'n staatshofbeslissing in stryd met sy presedente bevestig,  as die Amerikaanse hooggeregshof nog nooit 'n spesifieke kwessie van federale reg aangespreek het nie. 
Presidensiële opskorting van habeas corpus Edit
Op 27 April 1861 het die reg van habeas corpus is tydens die Amerikaanse burgeroorlog eensydig deur president Abraham Lincoln in Maryland opgeskort. Lincoln het die boodskap gekry dat die teenoorlogse Maryland-amptenare van plan was om die treinspoor tussen Annapolis en Philadelphia te vernietig, wat 'n belangrike toevoerlyn was vir die weermag wat voorberei het om die suide te beveg. Kort daarna sou die Maryland -wetgewer terselfdertyd stem om in die Unie te bly en hierdie spoorlyne te sluit, in 'n oënskynlike poging om oorlog tussen sy noordelike en suidelike bure te voorkom.  Lincoln het nie 'n ingrypende bevel uitgevaardig nie; dit het slegs van toepassing op die Maryland -roete.  Lincoln het gekies om die geskrif op te skort oor 'n voorstel om Baltimore te bombardeer, bevoordeel deur sy generaal-generaal Winfield Scott.  Lincoln is ook gemotiveer deur versoeke van generaals om militêre howe in die lewe te roep om sy politieke teenstanders, "Copperheads", of Vrededemokrate, so genoem omdat hulle nie oorlog toe wou neem om die suidelike state terug te dwing in die Unie, sowel as om diegene in die Unie wat die Konfederale saak ondersteun het, te intimideer. Die kongres was nog nie in sitting om die opskorting van die skrywe te oorweeg nie, maar toe dit in sitting kom, kon hy nie 'n wetsontwerp goedkeur wat Lincoln bevoordeel het om sy skorsings te straf nie.  Gedurende hierdie tydperk is 'n sittende Amerikaanse kongreslid van die opponerende party, sowel as die burgemeester, polisiehoof, die hele polisieraad en die stadsraad van Baltimore sonder aanklag gearresteer en onbepaald sonder verhoor opgesluit. 
Lincoln se optrede is vinnig in die hof betwis en deur die Amerikaanse appèlhof in Maryland (onder leiding van die hoofregter van die Hooggeregshof, Roger B. Taney) omvergewerp in Ex parte Merryman. Hoofregter Taney het die skorsing ongrondwetlik bevind en verklaar dat slegs die kongres habeas corpus kan opskort.  Lincoln en sy prokureur -generaal Edward Bates het nie net die bevel van die hoofregter geïgnoreer nie,  maar toe Lincoln se afdanking van die uitspraak in 'n hoofartikel deur die vooraanstaande koerantredakteur van die Baltimore, Frank Key Howard, gekritiseer is, het hulle die redakteur ook deur die federale in hegtenis geneem. troepe sonder aanklag of verhoor. Die troepe het Howard, die kleinseun van Francis Scott Key, in die gevangenis in Fort McHenry opgesluit, wat, soos hy opgemerk het, dieselfde fort was waar die Star Spangled Banner in die liedjie van sy oupa 'oor die land van die vrye' gewaai het.  In 1863 skryf Howard in sy boek oor sy ervaring as 'politieke gevangene' by Fort McHenry. Veertien maande in die Amerikaanse Bastille  twee van die uitgewers wat die boek verkoop het, is toe gearresteer. 
Toe die kongres in Julie 1861 belê, kon dit Lincoln se eensydige opskorting van habeas corpus nie ondersteun nie. 'N Gesamentlike resolusie is in die senaat ingedien om die president se skorsing van die habeas corpus goed te keur, maar filibustering deur demokrate van die senaat, wat dit nie ondersteun nie, en die opposisie teen sy onnauwkeurige bewoording deur senator Lyman Trumbull verhinder 'n stemming oor die resolusie voor aan die einde van die eerste sitting, en die besluit is nie weer opgeneem nie.  Trumbull het self 'n wetsontwerp ingedien om die habeas corpus op te skort, maar kon nie stem kry voor die einde van die eerste sitting nie. 
Kort daarna, op 17 September 1861, die dag waarop die Maryland-wetgewer weer sou vergader, het Lincoln pro-Konfederale lede van die Maryland Algemene Vergadering gevange geneem sonder aanklagte of verhore in weerwil van die uitspraak van die hoofregter.  Die wetgewende sitting moes dus gekanselleer word. 
Op 14 Februarie 1862 was die oorlog stewig aan die gang en Lincoln het die meeste gevangenes beveel om vrygelaat te word,  wat voorlopig 'n einde maak aan hofuitdagings. Hy het egter in September dieselfde jaar weer habeas corpus op eie gesag opgeskort, in reaksie op weerstand teen die oproeping van die milisie. 
Skorsing van die kongres van habeas corpus Edit
Toe die kongres weer in Desember 1862 vergader, het die Huis van Verteenwoordigers 'n wetsontwerp goedgekeur waarin die president vrygespreek word vir sy skorsing van habeas corpus.  Die senaat het die wetsontwerp gewysig,  en die kompromie wat die konferensiekomitee aangemeld het, het dit verander om die vrywaring te verwyder en om habeas corpus op te skort op eie gesag van die kongres.  Daardie wetsontwerp, die Habeas Corpus Suspension Act, is op 3 Maart 1863 onderteken.  Lincoln oefen sy bevoegdhede daaruit uit in September en stel habeas corpus dwarsdeur die Unie op in elk geval waarin krygsgevangenes, spioene, verraaiers opgeskort word. , of militêre personeel.  Die opskorting van habeas corpus bly van krag totdat Andrew Johnson dit op 1 Desember 1865 herroep het. 
Generaal Ambrose E. Burnside het die voormalige kongreslid, Clement Vallandigham, in Mei 1863 gearresteer omdat hy sy medelye met die Konfederale saak betoon het nadat hy gewaarsku is om op te hou om dit te doen. Vallandigham is deur 'n militêre tribunaal verhoor en tot twee jaar gevangenisstraf gevonnis. Lincoln het sy vonnis vinnig na verbanning na die Konfederasie oorgeplaas. Vallandigham het teen sy vonnis geappelleer en aangevoer dat die inskrywingswet nie sy verhoor deur 'n militêre tribunaal magtig nie, eerder as in gewone burgerlike howe, dat hy gewoonlik nie onder krygshof onderwerp is nie en dat genl. Burnside nie die jurisdiksie van militêre howe kan uitbrei nie sy eie gesag. Die Hooggeregshof het nie die inhoud van die appèl van Vallandigham behandel nie, maar ontken dat dit die jurisdiksie het om die verrigtinge van militêre tribunale te hersien sonder uitdruklike kongresmagtiging. 
In 1864 word Lambdin P. Milligan en vier ander daarvan beskuldig dat hulle beplan het om wapens van die Unie te steel en die krygsgevangenekampe van die Unie binne te val en is deur 'n militêre hof gevonnis. Hulle teregstelling was egter eers in Mei 1865 ingestel, sodat hulle die saak kon aanvoer nadat die oorlog geëindig het. In Ex parte Milligan (1866),  het die Amerikaanse hooggeregshof beslis dat die kongres se opskorting van die wet in 1863 nie die president bemagtig het om burgers te probeer skuldig bevind voor militêre tribunale waar die siviele howe oop en operasioneel was nie. Dit was een van die belangrikste hooggeregshofsake van die Amerikaanse burgeroorlog wat handel oor burgerlike vryhede in die oorlog en krygswet.
In die Confederacy Edit
In die Konfederasie het Jefferson Davis ook geskors habeas corpus en krygswet opgelê.  Kort na sy inhuldiging as president van die Konfederasie,  is 'n daad van die Konfederale Kongres van 27 Februarie 1862 aangeneem waarin Davis gemagtig is om die bevel van habeas corpus op te skort en krygswet te verklaar "in sulke dorpe, stede, en militêre distrikte, volgens sy oordeel, die gevaar loop om deur die vyand aangeval te word ".  Die Konfederale Kongres het twee maande 'n beperkende wet aanvaar om die opskorting van die bevel te beperk "tot arrestasies deur die owerhede van die Konfederale Regering, of vir oortredings teen dieselfde" en om 'n sonsondergangsklousule by te voeg wat die toestemming gee om habeas op te skort Die korpus sou 30 dae na die volgende kongresvergadering verval. 
In verskillende proklamasies en bevele wat in 1862 begin, het Davis die bevel opgeskort en krygswet in dele van Virginia (insluitend die Konfederale hoofstad Richmond, Norfolk, Portsmouth, Petersburg en elders) verklaar.  Davis het ook die bevel in Oos -Tennessee  in hierdie streek opgeskort, Thomas A.R. Nelson is deur die Konfederale weermag gearresteer en as politieke gevangene aangehou voordat hy vrygelaat is op voorwaarde dat hy ophou kritiseer oor die Konfederale regering.  Skorsings van die burgerlike proses in die konfederasie is teen vermeende Unioniste gebruik, veral in grensstate.  Historikus Barton A. Myers merk op dat nadat die Konfederasie landswye diensplig opgelê het, die verskil tussen arrestasie weens politieke afwyking en diensplig in die weermag grootliks semanties geword het, aangesien almal wat beskuldig is van unionisme byna altyd eers na 'n oefenkamp geneem is waar hulle is gemonitor en onder bewaking gewas. " 
Davis het ook die bevel in Noord -Carolina (Junie 1862) en in Atlanta (in September 1862) opgeskort.  Die Konfederale Kongres het wetgewing nog twee keer goedgekeur, in Oktober 1862 en Februarie 1864.  Davis het habeas corpus in Arkansas en die Indiese Gebied in Januarie 1863 geskors.   Hoewel Davis aanvanklik weerstandbiedend was op die idee, het hy die bevel opgeskort nadat hy 'n telegram van generaal Theophilus Holmes ontvang het waarin hy kla dat sy streek by ontroue persone en verlate persone ingedien is en dat hy nie diensplig kon afdwing nie. 
Minstens 2 672 burgerlikes was in die loop van sy geskiedenis onderhewig aan militêre arrestasie in die Konfederasie, hoewel dit waarskynlik 'n onderaandeel is, gegewe die onvolledigheid van rekords.  Burgeroorloghistorikus Mark E. Neely Jr. stel voor dat "daar blykbaar geen verskil is in die arrestasietempo in die tydperke waarin die Konfederale Kongres weier om die opdrag van habeas corpus op te skort en die tydperke goedgekeur is nie. gevangenes het in die Konfederale militêre gevangenisse gedrup, of die geskrif van habeas corpus opgeskort is of nie. " 
Die laaste skorsing verval in Augustus 1864, te midde van diep huishoudelike teenkanting teen die skorsing, onder meer van die Konfederale vise -president Alexander H. Stephens, Davis se politieke mededinger.  Met verwysing na "ontevredenheid, ontevredenheid en ontrouheid",  het Davis laat in 1864 en 1865 'n beroep gedoen oor die noodsaaklikheid van skorsing, maar wetsontwerpe om die habeas corpus verder op te skort, misluk in die Konfederale Senaat. 
Na die einde van die Burgeroorlog het talle groepe in die Suide ontstaan ​​om herbouing teë te staan, waaronder die Ku Klux Klan. In reaksie daarop het die kongres die handhawingswette in 1870–71 goedgekeur. Een hiervan, die Civil Rights Act van 1871, het die president toegelaat om habeas corpus op te skort as sameswerings teen die federale owerheid so gewelddadig was dat dit nie met gewone middele nagegaan kon word nie. In dieselfde jaar het president Ulysses S. Grant die bevel van habeas corpus in nege provinsies in Suid -Carolina opgeskort .
In reaksie op voortdurende onrus het die Filippynse Kommissie van 'n opsie gebruik gemaak in die Philippine Organic Act van 1902, 32 Stat. 692, en op 31 Januarie 1905 versoek die goewerneur-generaal Luke Edward Wright die bevel van habeas corpus op te skort. Hy het dit dieselfde dag gedoen, en habeas corpus is opgeskort totdat hy sy proklamasie op 15 Oktober 1905 herroep het.   Die skorsing het aanleiding gegee tot die saak van die Hooggeregshof in die Verenigde State Fisher v. Baker, 203 U.S. 174 (1906).
Onmiddellik na die aanval op Pearl Harbor, het die goewerneur van Hawaii Territory, Joseph Poindexter, op die spesifieke versoek van luitenant -generaal Walter Short, Amerikaanse weermag, 'n beroep op die Hawaiian Organic Act, 31 Stat. 141 (1900), habeas corpus opgeskort en krygswet verklaar. Short is teruggeroep na Washington, DCtwee weke na die aanval en daarna Hawaii vir die res van die oorlog deur die Amerikaanse weermag, luitenant -generaals Delos Emmons en Robert C. Richardson jr. In Duncan v. Kahanamoku, 327 U.S. 304 (1946), het die Hooggeregshof van die Verenigde State beslis dat die verklaring van krygswet nie die verhoor van burgerlikes in militêre tribunale moontlik maak vir misdrywe wat nie met die weermag verband hou nie (in hierdie geval openbare dronkenskap).
In 1942 is agt Duitse saboteurs, waaronder twee Amerikaanse burgers, wat in die geheim die Verenigde State binnegegaan het om sy burgerlike infrastruktuur aan te val as deel van Operasie Pastorius, skuldig bevind deur 'n geheime militêre tribunaal wat deur president Franklin D. Roosevelt ingestel is. In Ex parte Quirin (1942),  het die Amerikaanse hooggeregshof beslis dat die bevel van habeas corpus nie van toepassing was nie, en dat die militêre tribunaal bevoeg was om die saboteurs te verhoor weens hul status as onwettige vegters.
Die tydperk van krygswet in Hawaii eindig in Oktober 1944. Dit is gehou in Duncan v. Kahanamoku (1946)  dat, hoewel die aanvanklike oplegging van krygswet in Desember 1941 moontlik geoorloof was, as gevolg van die Pearl Harbor -aanval en dreigement van dreigende inval, teen 1944 die dreigende dreigement teruggesak het en burgerlike howe weer in Hawaii kon funksioneer . Die Organic Act het die weermag dus nie gemagtig om voort te gaan om burgerlike howe gesluit te hou nie.
Na afloop van die oorlog het verskeie Duitse gevangenes wat in Amerika gehou is, 'n versoekskrif by die distrikshof in die distrik Columbia ingedien vir 'n bevel van habeas corpus. In Johnson v. Eisentrager (1950),  het die Amerikaanse hooggeregshof beslis dat die Amerikaanse hofstelsel geen jurisdiksie het oor Duitse oorlogsmisdadigers wat in Duitsland gevange geneem is en nog nooit in Amerikaanse bodem gekom het nie.
In 1996, na die bomaanval in Oklahoma City, het die kongres geslaag (91–8 in die senaat, 293–133 in die huis) en president Clinton het die Wet op antiterrorisme en effektiewe doodstraf van 1996 (AEDPA) onderteken. Die AEDPA was bedoel om "terrorisme af te skrik, slagoffers reg te laat geskied, effektiewe doodstraf en ander doeleindes te verseker." Die AEDPA het een van die min beperkings op habeas corpus. Vir die eerste keer het sy artikel 101 'n verjaring bepaal van een jaar na die skuldigbevinding van gevangenes om die vonnis te versoek. Die wet beperk die bevoegdheid van federale regters om verligting te verleen, tensy die staatshof se beoordeling van die eis tot 'n beslissing gelei het
Is in stryd met of het 'n onredelike toepassing van duidelik gevestigde federale wetgewing soos bepaal deur die Hooggeregshof van die Verenigde State behels, of
Het gelei tot 'n besluit wat gebaseer is op 'n onredelike vasstelling van die feite in die lig van die getuienis wat in die staatshofverrigtinge gelewer is.
Dit sluit in die algemeen tweede of opeenvolgende versoekskrifte in die algemeen, maar met verskeie uitsonderings. Besoekers wat reeds 'n federale aansoek gedoen het habeas 'n versoekskrif was eers nodig om toestemming van die toepaslike appèlhof in die Verenigde State te verkry, om te verseker dat so 'n uitsondering ten minste op die oog af was.
Die presidensiële militêre bevel van 13 November 2001 sou die president van die Verenigde State die mag gee om nie-burgers wat verdink word van terrorisme of terrorisme as vyandige vegters, aan te hou. As sodanig kan daardie persoon vir onbepaalde tyd aangehou word sonder dat daar klagtes teen hom of haar aanhangig gemaak word, sonder 'n hofverhoor en sonder regsadviseur. Baie regs- en konstitusionele geleerdes het beweer dat hierdie bepalings in direkte opposisie was habeas corpus, en die Amerikaanse Handves van Regte en inderdaad in Hamdi v. Rumsfeld (2004)  bevestig die Amerikaanse Hooggeregshof die reg van elke Amerikaanse burger om toegang te verkry habeas corpus selfs as hy as 'n vyandige vegter verklaar word. Die Hof bevestig die basiese beginsel dat habeas corpus kon in die geval van 'n burger nie herroep word nie.
In Hamdan v. Rumsfeld (2006)  Salim Ahmed Hamdan het 'n versoek ingedien vir 'n bevel van habeas corpus, waarin hy uitdaag dat die militêre kommissies wat deur die Bush -administrasie ingestel is om gevangenes in Guantanamobaai te verhoor, 'beide die UCMJ en die vier Konvensies van Genève skend'. In 'n uitspraak van 5-3 verwerp die hof die kongres se pogings om die bevoegdheidshof oor appèlle van habeas corpus deur gevangenes in Guantánamobaai te ontneem. Die kongres het voorheen die Wet op die Beskerming van die Departement van Verdediging, 2006, goedgekeur wat in Afdeling 1005 (e), "Prosedures for Status Review of Captains Outside the United States", lui:
(1) Behalwe soos bepaal in artikel 1005 van die Wet op die behandeling van aangehoudenes van 2005, het geen hof, regter of regter bevoegdheid om 'n aansoek om 'n geskrif van habeas corpus wat deur of namens 'n vreemdeling aangehou is, aan te hoor of te oorweeg nie. Departement van Verdediging in Guantanamo Bay, Kuba. (2) Die jurisdiksie van die appèlhof van die Verenigde State vir die District of Columbia Circuit oor enige eise ten opsigte van 'n vreemdeling ingevolge hierdie paragraaf is beperk tot die oorweging of die statusbepaling is. was in ooreenstemming met die standaarde en prosedures wat deur die sekretaris van verdediging vir strydtribunale vir bestrydingsstatus gespesifiseer is (insluitend die vereiste dat die gevolgtrekking van die tribunaal ondersteun word deur 'n oorwig van die getuienis en wat 'n weerlegbare vermoede ten gunste van die bewyse van die regering moontlik maak), en vir sover die Grondwet en wette van die Verenigde State van toepassing is, of die gebruik van sodanige standaarde en prosedures in ooreenstemming is met die Grondwet en wette van die Verenigde State.
Op 29 September het die Amerikaanse Huis en Senaat die Wet op Militêre Kommissies van 2006 goedgekeur, 'n wetsontwerp wat habeas corpus opgeskort het vir 'n vreemdeling wat vasbeslote is om 'n "onwettige vyandige vegter te wees wat vyandigheid onderneem of vyandighede teen die Verenigde State ondersteun het"  [ 53] met 'n stem van 65-34. (Dit was die gevolg van die wetsontwerp om die militêre verhore teen gevangenes goed te keur, 'n wysiging om die skorsing van die habeas corpus misluk 48-51. ) President Bush onderteken die Wet op Militêre Kommissies van 2006 (MCA) op 17 Oktober 2006. Met die verloop van die MCA het die wet die taal verander van "alien detained. At Guantanamo Bay":
Behalwe soos bepaal in artikel 1005 van die Wet op die behandeling van aangehoudenes van 2005, sal geen hof, justisie of regter bevoegd wees om 'n aansoek om 'n geskrif van habeas corpus aan te hoor of te oorweeg deur of namens 'n vreemdeling wat deur die Verenigde State aangehou is wat is deur die Verenigde State vasgestel dat hy behoorlik aangehou is as 'n vyandige vegter of wag op so 'n vasstelling. "§1005 (e) (1), 119 Stat. 2742.
Die hooggeregshof het beslis Boumediene v. Bush dat die MCA neerkom op 'n ongrondwetlike inbreuk op habeas corpus regte en gevestigde jurisdiksie vir federale howe om versoekskrifte aan te hoor habeas corpus uit Guantanamo aangehoudenes wat kragtens die wet verhoor is.  Kragtens die MCA is die wet beperk habeas doen slegs 'n beroep op die vreemdelinge wat as vyandige vegters aangehou word, of wag op so 'n besluit. Die bepaling is onveranderd gelaat dat dit, nadat sodanige beslissing gemaak is, in die federale howe appèl aangeteken kan word, insluitend 'n hersiening of die getuienis die vasstelling regverdig. As die status gehandhaaf word, word hul gevangenisstraf as wettig geag, indien nie, dan kan die regering die status van die gevangene na iets anders verander, waarna die habeas beperkings geld nie meer nie.
Daar is egter geen wettige tydsbeperking wat die regering sal dwing om 'n verhoor oor die status van 'n bestrydingstatus te lewer nie. Gevangenes is, maar is nie meer, wetlik verbied om om enige rede 'n versoekskrif aan 'n hof te rig voordat 'n CSRT -verhoor plaasvind nie.
In Januarie 2007 het die prokureur -generaal, Alberto Gonzales, aan die regterlike komitee van die senaat gesê: "Daar is geen uitdruklike toestemming van habeas in die Grondwet. Daar is 'n verbod om dit weg te neem. ' Sentinel:
As u Gonzales se redenasie toepas, kan u argumenteer dat die eerste wysiging nie uitdruklik sê dat Amerikaners die reg het om te aanbid soos hulle wil, praat soos hulle wil of vreedsaam vergader nie. Ironies genoeg kan Gonzales op 'n ander manier verkeerd wees oor die gebrek aan spesifisiteit in die toekenning van die Grondwet habeas corpus regte. Baie van die regskenmerke word toegeskryf aan habeas corpus word positief in die sesde wysiging uiteengesit. 
Die departement van justisie in die George W. Bush -administrasie het in litigasie die standpunt ingeneem dat die Wet op Militêre Kommissies van 2006 nie neerkom op 'n opskorting van die bevel van habeas corpus nie. Die Amerikaanse appèlhof vir die DC Circuit het ooreengekom in 'n 2-1-beslissing  op 20 Februarie 2007  wat die Amerikaanse hooggeregshof aanvanklik geweier het om te hersien. Die Amerikaanse hooggeregshof het toe sy besluit om die hersiening te weier, omgekeer en het die saak in Junie 2007 aangeneem. In Junie 2008 het die hof 5-4 beslis dat die daad wel geskors is habeas en dit ongrondwetlik gevind. 
Op 11 Junie 2007 het 'n federale appèlhof beslis dat Ali Saleh Kahlah al-Marri, 'n wettige inwoner van die Verenigde State, nie onbepaald sonder aanklag aangehou kan word nie. In 'n twee-tot-een-uitspraak van die Amerikaanse appèlhof vir die vierde kring, het die hof bevind dat die president van die Verenigde State geen regsbevoegdheid het om Al-Marri sonder aanklag aan te hou nie, het al drie regters beslis dat al-Marri geregtig is op tradisionele habeas corpus -beskerming wat hom die reg gee om sy aanhouding in die Amerikaanse hof te betwis. In Julie 2008 het die Amerikaanse appèlhof vir die vierde kring beslis dat "as 'n vyandige vegter behoorlik aangewys word ingevolge die wetlike gesag van die president, sulke persone vir die duur van die betrokke vyandelikhede sonder aanklag of strafregtelike aanhouding aangehou kan word." 
Die Habeas Corpus Restoration Act van 2007 kon 'n Republikeinse filibuster in die Amerikaanse senaat in September 2007 nie oorkom nie.
Op 7 Oktober 2008 beslis die Amerikaanse distriksregter Ricardo M. Urbina dat 17 Uyghurs, Moslems uit die noordwestelike Xinjiang -streek van China, drie dae later in sy hof in Washington, DC moet verskyn: "Omdat die Grondwet onbepaalde aanhouding verbied sonder Die aanhoudende aanhouding is onwettig. " 
Op 21 Januarie 2009 het president Barack Obama 'n uitvoerende bevel uitgevaardig rakende die vlootbasis Guantanamo Bay en die persone wat daar aangehou is. In hierdie bevel word gesê dat die aangehoudenes 'die grondwetlike voorreg van die bevel van habeas corpus' het. 
Na die stemming deur die Amerikaanse senaat op 1 Desember 2011 om 'n NDAA -wysiging te verwerp wat die onbepaalde aanhouding van Amerikaanse burgers voorskryf, het die ACLU aangevoer dat die legitimiteit van Habeas corpus word bedreig: "Die senaat het met 38-60 gestem om 'n belangrike wysiging te verwerp [dat] skadelike bepalings sou verwyder het wat die Amerikaanse weermag gemagtig het om burgerlikes, insluitend Amerikaanse burgers, op te laai en in die gevangenis te sit. teleurgesteld dat, ten spyte van sterk teenkanting teen die skadelike aanhoudingswetgewing deur feitlik die hele nasionale veiligheidsleierskap van die regering, die senaat 'nee' gesê het vir die Udall -wysiging en 'ja' vir onbepaalde aanhouding sonder aanklag of verhoor. "  Die New York Times het gesê dat die stemming die grondwetlike regte van Amerikaanse burgers "dubbelsinnig" laat, en sommige senatore, waaronder Carl Levin en Lindsey Graham, voer aan dat die Hooggeregshof reeds goedgekeur het dat Amerikaners vyandelike vegters is, en ander senatore, waaronder Dianne Feinstein en Richard Durbin, die teenoorgestelde beweer. 
Op 20 Maart 2015 het 'n regter van die hooggeregshof in New York 'n bevel uitgevaardig om 'oorsaak en beskrywing van die saak aan te toon' habeas corpus" in 'n proses namens twee sjimpansees wat in navorsing aan die Stony Brook -universiteit gebruik is. Die justisie, Barbara Jaffe, het haar bevel later die dag gewysig deur die verwysing na te slaan habeas corpus. 
Habeas corpus is 'n aksie wat dikwels uitgevoer word na die vonnis van 'n beskuldigde wat verligting soek vir 'n vermeende fout in sy strafverhoor. Daar is 'n aantal sulke na-verhoor-optrede en -verrigtinge, die verskille daarvan kan verwarrend wees, wat 'n mate van verduideliking bevat. Sommige van die algemeenste is 'n beroep waarop die verweerder 'n reg het, 'n lasbrief van certiorari, 'n lasbrief van coram nobis en 'n bevel van habeas corpus.
'N Appèl waarop die verweerder 'n reg het, kan nie deur die hof verkort word nie, wat by benoeming van sy jurisdiksie verplig is om die appèl aan te hoor. In so 'n appèl voel die appellant dat daar 'n fout gemaak is in sy verhoor, wat 'n appèl noodsaak. 'N Belangrike saak is die grondslag waarop so 'n appèl aangeteken kan word: in die algemeen kan appèlle met reg slegs betrekking hê op kwessies wat oorspronklik tydens die verhoor geopper is (soos blyk uit die dokumentasie in die amptelike rekord). Enige kwessies wat nie in die oorspronklike verhoor ter sprake gekom het nie, word moontlik nie in appèl oorweeg nie, en dit sal as estoppel beskou word. 'N Handige toets of 'n versoekskrif op grond van 'n fout waarskynlik sal slaag, bevestig dit
daar is inderdaad 'n fout gemaak
'n beswaar teen die fout is deur advokaat en
daardie fout het die verweerder se verhoor negatief beïnvloed.
'N Akte van certiorari, andersins eenvoudig bekend as cert, is 'n bevel van 'n hoër hof wat 'n laer hof beveel om 'n rekord van 'n saak te hersien, en is die volgende logiese stap in die naverhoorprosedure. Alhoewel state soortgelyke prosesse kan ondergaan, word 'n sertifikaat gewoonlik slegs in die Verenigde State deur die Hooggeregshof uitgereik, hoewel sommige state hierdie prosedure behou. Anders as die voormelde appèl, is 'n sertifikaat nie 'n kwessie van reg nie. Daar moet 'n aansoek om 'n sertifikaat ingedien word, en die hoër hof sal op beperkte grondslag sulke skriftes uitreik volgens beperkings soos tyd. In 'n ander opsig is 'n sertifikaat soos 'n appèl in sy beperkings, en dit kan ook slegs verligting soek op grond van die oorspronklike verhoor.
'N Petisie vir 'n regsgeding coram nobis of error coram vobis daag 'n finale vonnis in 'n strafregtelike prosedure uit. Die gebruik van hierdie tipe versoekskrif wissel van jurisdiksie tot jurisdiksie, maar is gewoonlik beperk tot situasies waarin dit nie moontlik was om hierdie kwessie vroeër op direkte appèl aan die orde te stel nie. Hierdie versoekskrifte fokus op kwessies buite die oorspronklike perseel van die verhoor, dit wil sê aangeleenthede wat nuwe getuienis vereis of die wat andersins nie deur middel van 'n regstreekse appèl of skriftelike verklaring geopper kon word nie.  Dit val dikwels in twee logiese kategorieë: (1) dat die verhooradvokaat ondoeltreffend of onbevoeg was of (2) dat 'n grondwetlike reg geskend is.
Aantal gevalle Wysig
In 2004 is daar ongeveer 19 000 petisies van die federale habeas corpus van nie-kapitaal ingedien, en daar is ongeveer 210 federale habeas corpus-versoekskrifte by die Amerikaanse distrikshof ingedien. Die oorgrote meerderheid hiervan was van staatsgevangenes, nie van diegene wat in federale gevangenisse aangehou is nie. Daar is jaarliks ​​ongeveer 60 habeas corpus -sake in die oorspronklike jurisdiksie van die Amerikaanse hooggeregshof aanhangig gemaak. Die Amerikaanse howe het nie oorspronklike jurisdiksie oor petisies van habeas corpus nie.
Tipes gevalle waarin petisies ingedien word Wysig
In 1992 behels minder as 1% van die federale petisies van die habeas corpus doodstraf, hoewel 21% lewenslange vonnisse behels. Op daardie stadium was ongeveer 23% skuldig bevind aan manslag, ongeveer 39% aan ander ernstige geweldsmisdade, ongeveer 27% aan ernstige nie-geweldsmisdade en ongeveer 12% aan ander oortredings. Dit is feitlik uitsluitlik staatsoortredings en dus petisies wat deur staatsgevangenes ingedien word.
Die uitputting van staatsgerigte middels neem dikwels vyf tot tien jaar na 'n skuldigbevinding, sodat slegs staatsgevangenes wat langer gevangenisstraf opgelê word, van die federale habeas corpus-regte gebruik kan maak sonder om 'n summiere ontslag in die gesig te staar weens die versuim om staatsmaatreëls uit te put. Die gebrek aan staatsmaatreëls om uit te put, beteken ook dat die tydlyn vir die hersiening van die federale doodstraf baie korter is as die tydlyn vir die hersiening van die doodstraf (wat dekades letterlik kan voortduur).
In 2004 was die persentasie federale petisies van die habeas corpus wat die doodstraf van die staat insluit nog steeds ongeveer 1% van die totaal.
Ongeveer 63% van die kwessies wat in die petisies van habeas corpus deur staatshofgevangenes aan die orde gestel word, word op procedurele gronde op die Amerikaanse distrikshof van die hand gewys, en ongeveer 35% van die kwessies word van die hand gewys op grond van die bewerings in die petisie oor die meriete (op meriete 'n ander betekenis as waarvoor dit hier gebruik word). Ongeveer 2% word óf na 'n staatshof teruggebring vir verdere verrigtinge (wat 'n interessante probleem van federalisme veroorsaak - die federale hof rig gewoonlik 'n lasbrief aan die staatsgevangenis uit om die gevangene vry te laat, maar slegs as die staatshof nie 'n sekere verloop binne 'n sekere tyd), of, veel minder gereeld, reguit op gunstige wyse vir die gevangene opgelos. Ongeveer 57% van die habeas corpus -kwessies wat in 1992 om prosedurele gronde afgemaak is, is van die hand gewys weens die versuim om staatsmaatreëls uit te put.
Suksessyfers is egter nie eenvormig nie. James Liebman, professor in die regte aan die Columbia Law School, het in 1996 verklaar dat sy studie bevind het dat wanneer habeas corpus -versoekskrifte in doodstrafgevalle opgespoor is van skuldigbevinding tot voltooiing van die saak dat daar 'n suksespersentasie van 40 persent in alle kapitaalsake was 1978 tot 1995. "  Net so stel 'n studie deur Ronald Tabek in 'n artikel in die wetsoorsig die sukseskoers in habeas corpus -gevalle met gevangenes in die doodstraf nog hoër, en bevind dat tussen "1976 en 1991 ongeveer 47% van die habeas -versoekskrifte wat deur gevangenes uit die dood ingedien is. toegestaan ​​is. "  Die meeste habeas corpus-versoekers in gevalle van doodstraf word deur prokureurs verteenwoordig, maar die meeste habeas corpus-versoekers in gevalle van nie-doodstraf verteenwoordig hulself. Dit is omdat federale fondse nie beskikbaar is vir versoekers van die nie-kapitaalstaat om advokate te betaal nie, tensy daar goeie redes is, en daar is geen federale reg om in sulke aangeleenthede raad te gee nie. In gevalle van staatshoofde verskaf die federale regering egter befondsing vir die verteenwoordiging van alle versoekers van kapitaal.
Ongeveer 20% van die suksesvolle petisies van habeas corpus behels dus doodsvonnis.
Hierdie suksessyfers was vóór groot hersienings in die habeas corpus -wet wat die beskikbaarheid van federale habeas corpus -verligting beperk het toe AEDPA meer as 'n dekade gelede in 1996 aangeneem is.Na AEDPA bly die groot ongelykheid in suksessyfers, maar die federale howe se kanteling van staatshoofsake is 'n belangrike rede dat baie state nie die meerderheid van die opgelegde vonnisse kon uitvoer nie en lang agterstandlyste gehad het.
Die tyd wat dit nodig het om die petisies van habeas corpus te beoordeel, wissel baie, afhangende van faktore, insluitend die aantal aangeleenthede wat ter sprake is, of die beslissing op grond van prosedure of op grond van die meriete is, en die aard van die eise.
In 1992 het die Amerikaanse distrikshowe gemiddeld twee en 'n half jaar geneem om die petisies van habeas corpus te oordeel in gevalle van doodstraf, wat verskeie kwessies aan die orde stel, ongeveer die helfte van die tydsduur vir ander saak met veelvuldige moord, en ongeveer nege maande in sake wat om prosedurele gronde opgelos is.
AEDPA is ontwerp om die beskikkingstye van federale habeas corpus -versoekskrifte te verminder. Maar AEDPA het 'n geringe impak in nie-kapitaalsake, waar 'n meerderheid van die sake afgehandel word om prosedurele gronde, maar baie min gevangenes seëvier en die meeste gevangenes nie deur prokureurs verteenwoordig word nie. Die tydsbesteding in hoofsake het in werklikheid met 250% toegeneem sedert AEDPA oorgegaan het tot 2004.
In 1991 was die gemiddelde aantal federale habeas corpus -versoekskrifte wat in die Verenigde State ingedien is 14 per 1 000 mense in die gevangenis, maar dit wissel baie van staat tot staat, van 'n laagtepunt van 4 per 1 000 in Rhode Island tot 'n hoogtepunt van 37 per 1 000 in Missouri.
Die Anti-Terrorism and Effective Death Penalty Act van 1996 (AEDPA) het 'n kort styging in die aantal habeas corpus-aansoeke deur staatsgevangenes veroorsaak, aangesien spertye wat deur die wet opgelê is, gevangenes aangemoedig het om vroeër in te dien as wat hulle andersins sou kon doen, maar dit het teen 2000 sy gang geloop, en teen 2004 was die aansoekers om aansoek te doen vir habeas corpus per 1,000 gevangenes soortgelyk aan die aansoekers voor AEDPA.
Op 'n lui middag in Februarie 1961 het Wilbert Rideau besluit om 'n bank in Lake Charles, Louisiana, te beroof. Rideau, 'n slim, maar impulsiewe uitval van die agtste klas uit 'n gewelddadige huis, het daarop gereken om 'n vinnige, skoon wegbreek te maak, net soos dié wat hy in die flieks gesien het, maar sy planne het tydens die oproer ontrafel toe 'n telefoonoproep na die die bank het onthul dat die polisie besig was om toe te gaan. Rideau het drie gyselaars geneem, 'n motor bevel gegee en, soos donker geword het, op die agterpaaie buite die stad verdwaal. By 'n baai wat die passasier oorsteek, het die passasiers vasgebout en Rideau het losgebrand. Twee het oorleef en in die nag verdwyn, maar die derde, 'n teller genaamd Julia Ferguson, is deur die skietery gewond en daarna deur Rideau met 'n jagmes doodgesteek. 'N 19-jarige swart man het 'n wit vrou vermoor. Binnekort was Rideau in hegtenis geneem.
In die plek van geregtigheid
'N Verhaal van straf en bevryding.
Deur Wilbert Rideau.
Koop hierdie boek.
Van Engeland tot Ryk.
Deur Paul D. Halliday.
Buite die tronk het 'n skare ontstaan. & quotHeng die neger, & quot roep 'n stem. Maar die beamptes het hul man vasgehou, vol vertroue dat geregtigheid vinnig en streng sou wees. "Dit was destyds 'n goeie dorpie," het 'n adjunk -balju later aan 'n verslaggewer verduidelik. Elke keer het almal hul werk gedoen. Die aanklaers, die wetstoepassing …. U hoef nie bekommerd te wees oor lynch nie, want hulle het vir u 'n lynch gemaak. & Quot
Die verhoor, soos Rideau in sy aangrypende herinnering onthou In die plek van geregtigheid, was 'n formaliteit, 'wat wit prokureurs voor 'n wit regter en 'n all-white jurie gespeel het. "Ek was die enigste swart in sig, 'n vlieg in 'n bak melk," skryf hy. Die plek was Calcasieu Parish, op die hoogtepunt van die terugslag teen die burgerregtebeweging, toe wetgewers in Louisiana gestem het om die staat se openbare skole te sluit eerder as om hulle te integreer. Rideau was skuldig aan verskriklike misdade en roof, ontvoering en moord, maar die distriksprokureur het getuienis gestrek en onderdruk om voorbedagtheid te bewys, 'n noodsaaklike voorwaarde vir 'n skuldigbevinding. Julia Ferguson se steekwonde het 'n poging tot onthoofding geword, 'n versiering wat later deur patologiese foto's ondermyn is. 'N Kronkelende mondelinge bekentenis is vervang deur 'n netjieser weergawe, geskryf deur 'n FBI -agent, wat die planne bevat om elke getuie te vermoor. Fisiese bewyse van die misdaadtoneel het verdwyn. Die uitspraak was seker: dood.
Die Amerikaanse hooggeregshof het die saak in die appèl ondersoek en die skuldigbevinding omgedraai. Maar 'n tweede verhoor voor 'n ander all-white jurie in dieselfde lokaal het dieselfde uitspraak gelewer. Op daardie stadium sou die beskuldigde sonder opsies gewees het as dit nie was vir 'n ou regsinstrument wat ten minste uit die sestiende eeu dateer nie, en indirek na die Magna Carta: habeas corpus. Letterlik 'n bevel om die liggaam van 'n aangehoudene in die hof te bring om die wettigheid van sy of haar bevalling te beoordeel, word die geskrif van habeas corpus lank gevier in Anglo-Amerikaanse regspraak as 'n fundamentele beskerming teen onwettige bewaring en kwotakritieke kontrole op die uitvoerend. & quot Namate die geskrif sterk geword het in die dekades rondom die glorieryke rewolusie in Engeland, het dit gehelp om die absolutisme te oorwin en die grondslag gelê vir die moderne era se beskerming van individuele regte. Argitekte van die vroeë Amerikaanse Republiek het habeas corpus as so onontbeerlik beskou dat hulle dit voor die Handves van Menseregte in die Grondwet vasgelê het en 'n buitengewoon hoë maatstaf vir die skorsing daarvan gestel het, slegs & quot; in gevalle van opstand of inval kan die openbare veiligheid dit vereis . "Gegrawe deur William Blackstone as 'n 'stabiele skans van ons vryhede', het die geskrif prominent, indien inkonsekwent, daarin gedien om ongunstige minderhede te beskerm en onderdrukking in die gemenereg te versag. In die legendariese Somersett -saak van 1772 het 'n habeas -petisie gelei tot die afskaffing van slawerny in Engeland, hoewel dit nog nie sy kolonies was nie. In 2004 het die Hooggeregshof beslis Hamdi v. Rumsfeld dat die Bush -administrasie se onbepaalde aanhouding van vermeende terroriste wat Amerikaanse burgers is sonder geregtelike hersiening, grondwetlik onverdedigbaar was. Selfs tydens die "mees uitdagende en onseker oomblikke", "het die meerderheid gehou," bly die Great Writ of habeas corpus van krag, wat burgers, vreemdelinge en selfs aangewese vyandelike vegters in staat stel om onwillekeurige bevalling en eis en 'n regsproses te eis. "
In die geval van Rideau, het habeas corpus 'n tweede toetrede tot die federale hof gebied, wat nog 'n verhoor gelas het. Louisiana het daarna 'n derde doodsvonnis gesoek en gewen, maar die vertragings het Rideau in staat gestel om te oorleef tot 1972, toe die Hooggeregshof in Furman teen Georgië, elke skuldigbevinding in die land ontruim. Na Furman Rideau is tot lewenslange gevangenisstraf gevonnis, en sy prokureurs wat deur die hof aangestel is neem afskeid van hom en sê dat hulle alles vir hom gedoen het. Hy is gestuur na Angola, 'n voormalige slawe -aanplanting wat teen die sewentigerjare 'die gewelddadigste gevangenis in Amerika was', maar hy het laat verrot, maar 'n buitengewone loopbaan opgebou. Hy begin lees, dan skryf, en word uiteindelik 'n gerespekteerde, bekroonde joernalis agter die mure van Angola. Lewe Die tydskrif het hom die mees gerehabiliteerde gevangene in Amerika genoem, maar deels omdat een van sy voormalige gyselaars hard geprobeer het vir sy voortdurende bevalling, het sy herhaaldelike beroepe op genade niks geloop nie.
Dit wil sê totdat habeas corpus weer tot sy redding gekom het. 'N Literatuurwetenskaplike met die naam Linda LaBranche het in sy saak geïnteresseerd geraak en begin kyk na ou rekords van die jurie. Sy het onbetwisbare bewyse van rassediskriminasie in Rideau se verhore gevind, en deur die buigsame, oop bepalings wat toe in die federale habeas-praktyk toegelaat is, kon sy Rideau help om 'n vierde skoot op geregtigheid in 2005 te kry. Hierdie keer, behoorlik verteenwoordig deur 'n span pro bono -prokureurs, is Rideau skuldig bevind aan moord eerder as opsetlike moord. Nadat hy reeds vier en veertig jaar opgesluit was, 'n tydperk van drie en twintig jaar langer as die maksimum vonnis vir manslag, het Rideau vrygelaat. Hy woon nou in Baton Rouge, waar hy hom by LaBranche en 'n broeie katte gevestig het. "Ek is vandag net hier as gevolg van habeas corpus," het hy in 'n onlangse onderhoud gesê. "Dit het my lewe gered."
Die kommutasie en uiteindelike vrystelling van Rideau dui op die blywende sterkte van habeas corpus, maar ook die praktiese impotensie daarvan. Wat regsgeleerdes al lank 'die Groot Writ of Liberty' noem, het sy werk gedoen, maar teen 'n ontsaglike tempo. Die saak van Rideau wat ontvou het gedurende 'n tydperk van relatiewe lewenskragtigheid in die habeas -regspraak, maak sy verhaal nog meer kommerwekkend. Sedert die negentigerjare het wetgewers die wet steeds meer omskryf, streng tydsbeperkings opgelê en formidabele hindernisse tussen staats- en federale howe opgerig. In die huidige regsklimaat van vandag sou 'n beskuldigde soos Rideau byna geen kans hê om na vryheid terug te keer of selfs tereg te kom nie. Habeas word 'n illusoriese geskrif, 'sê George Kendall, een van Rideau se prokureurs en 'n kenner van habeas en doodstraf. In die oorlog teen misdaad, die oorlog teen terreur en die nuwe oorlog teen ongedokumenteerde immigrasie word die Great Writ vernietig.
Paul Halliday vee, noukeurig nagevors Habeas Corpus: Van Engeland tot Ryk ondersoek die vermoëns en teenstrydighede van hierdie merkwaardige regstelsel. 'N Historikus aan die Universiteit van Virginia en af ​​en toe 'n bydraer tot amicus -opdragte in noemenswaardige habeas -gevalle, verwerp Halliday konvensionele paeans tot die geskrif. Hy fokus minder op belangrike besluite as op duisende quotidian -gevalle uit die sestiende tot die agtiende eeu, wat op perkament aangeteken is en met leerstringe vasgemaak is, en vorm 'n ambivalente verhaal met onverwagte oorsprong. In plaas daarvan om habeas corpus as 'n "palladium van vryheid" aan te dui, wys hy hoe habeas in die loop van eeue die staatsmag uitgebrei het, sowel as om dit te beperk, die ryk vergemaklik het, en hoe dit in krisistye en demagogie, prinse en parlementariërs het die & quotsighs van gevangenes gedemp, ondanks die eerbiedwaardige skrif en belofte om dit te hoor.
In die vroeë moderne Engeland was die regbank nie 'n aparte regering nie, maar 'n uitbreiding van die soewereine wet, verduidelik Halliday. Geskrifte van habeas corpus het gevolglik minder gefunksioneer om die individuele vryheid te beskerm en 'n embrioniese konsep te beskerm en om die gedrag van tronkbewaarders te reguleer. Gekonfronteer met 'n veelhoekige regslandskap waarin talle entiteite, van kerklike howe tot vrederegters, die tronkstraf van gevangenisstraf gekry het, het magtige juriste, veral op King's Bank, die gemeenregtelike hof waarop die monarg teoreties gesit het, habeas corpus om die besluite van mindere landdroste te hersien om te verseker dat sy majesteit onderdane wettiglik aangehou word. Op hierdie manier, voer Halliday aan, het ondernemende regters naby die kroon hulself in 'n hoër hof gemaak en hulself in die hart van die staat gestel. & Quot
Deur in die naam van die soewerein op te tree en die bevoegdheid te gee om die werk van alle ander jurisdiksies te monitor, het King's Bench (Queen's Bench toe die monarg 'n vrou was) die bevel in 'n buitengewone reeks sake ontplooi en dit hervorm die proses. Onder die indruk dat soldate, asielgevangenes, slawe en krygsgevangenes vrygelaat is deur middel van habeas -verrigtinge, soms suksesvol. Lank voor die ontwikkeling van die moderne familiereg, het vroue 'n beroep op die lasbrief gedoen om aan beledigende mans te ontsnap, hoewel hulle die hof moes oortuig dat 'n man se geweld die wettige regering van sy vrou oorskry. geskrifte van habeas corpus, in die hande van vasberade regters, kon byna elke aangehoudene bereik, onder alle omstandighede, onder enige Britse beheer.
In die onrus van die sewentiende eeu het die regbank verder gegaan. As Habeas begin het as 'n skrywer van die voorreg waarmee die koning rekenskap van sy onderwerp eis, skryf Halliday, het die regters van King's Bench toenemend aanspraak gemaak op die magte van soewereine prerogatief vir hul eie gebruik en sodoende hulself die son gemaak wat die hemel. & quot Terwyl die kroon verswak het, het regters hul onafhanklikheid beweer, met verbysterende resultate. In die nasleep van die rewolusie in die laat 1680's & mdash & kwota tydperk van hewige vrees, & quot met oorlog wat in Ierland woed en 'n inval uit Katolieke Frankryk dreigend & mdashKing 's Bench het die rekords hersien van 147 gevangenes wat aangekla word van verraad en ander & quotquongongs teen die staat & beveel & quotbailed of ontslaan 80 persent, & quot in 'n tyd toe die voortbestaan ​​van die regering in die weegskaal was. Wat begin het as 'n manier om krag te konsolideer, het 'n tjek op die magtiges geword.
Dit was die goue era van habeas corpus, meen Halliday. Alhoewel Whiggish -geskiedenisse die Groot Skrif uitgebeeld het terwyl dit vorentoe marsjeer en vryheid versprei, toon Halliday aan dat aan die einde van die agtiende eeu, toe die Verligtingsrevolusies aan weerskante van die Atlantiese Oseaan uitbreek, Habeas corpus terugtrek. Die oprukkende mag was ryk. Terwyl die sentraliserende gesag wat uitgeoefen is deur die habeas -hersiening, gestandaardiseer en sodoende die keiserlike bereik van die Britse reg vergemaklik het, beloof die wet om die wet eenvormig toe te pas voor die ongelykhede en ongeregtighede van kolonialisme. Habeas corpus & quottraveled the globe, & quot Halliday constates, but & quotsuspension followed, like a shadow. & Quot
Tydens die Amerikaanse Revolusie het die Parlement die bevel opgeskort en vir die eerste keer onderskeid getref tussen aangehoudenes wat aangekla word van misdrywe in die buiteland en in die buiteland, met die gevolg dat 'n groot aantal Amerikaanse matrose & quot wat op see gevang is, geweier is op 'n onbepaalde tyd en nie as 'n krygsgevangene aangehou word nie, maar as verraaiers of seerowers. & quot In Suid -Asië het habeas corpus met die Oos -Indiese Kompanjie aangekom, maar Halliday toon aan hoe statutêre beperkings op habeas & mdasha -onderwerp te dikwels in die literatuur geïgnoreer word, beweer hy dat Indiërs buite die grense van onderdaan "en koloniale goewerneurs bemagtig het om" kriminele "te definieer stamme & quot en hele groepe sonder verhoor in die tronk sit of deporteer. In reaksie op die Mau Mau -rebellie van die vyftigerjare, is honderdduisende Keniane, waaronder Barack Obama se grootvader, afgerond, gemartel of in konsentrasiekampe geplaas sonder geregtelike ondersoek. Habeas corpus het geen lig van vryheid daar gewerp nie.
Halliday fokus hoofsaaklik op die sestiende- en sewentiende-eeuse Engeland, maar sy aandag aan die meerjarige teleurstellings van die geskrif en die indringende kruisings daarvan met die ryk sorg vir boeiende leeswerk in die een-en-twintigste-eeuse Verenigde State. Alhoewel habeas corpus in die Grondwet ingebed is en slegs een keer deur die Kongres opgeskort is, het dit tydens 'n saak van opstand in 1863 voor epiese uitdagings te staan ​​gekom in die nasleep van 11 September, toe die Bush -administrasie ongekende magte beweer het om eensydig mense te verklaar en strydende vyande. en hou hulle na willekeur, onbepaald en sonder onafhanklike hersiening van enige aard. Die boek van Halliday dui daarop dat die Withuis ruim, indien selektief en wettig twyfelagtig, 'n presedent was vir sy aggressiewe houding. In reaksie op 'onbeskryflike sameswerings', beide werklik en verbeeld, het verskeie Britse regerings baanbrekerswerk gedoen in allerhande omstredenhede: om gevangenes na ander lande te verwyder, hulle op skepe te hou en spesiale gevangeniskampe te bou op afgeleë eilande, waar, omring deur golwe, & quot aangehoudenes was buite die wet se blik. "Toe administrateurs uitdaag, het administrateurs wetgewing aangevra en dikwels verkry om nie -burgers van regsbeskerming te ontneem, gevangenes te vrywaar" en weerstand daarteen, het toegeneem. In die verdediging van uitlewering, verbeterde ondervraging en onbepaalde aanhouding by Guant & aacutenamo het regsteoretici in die Bush -administrasie dus geleen van onderdrukkende taktieke wat ontwikkel is in koloniale Ierland, Jamaika en Nieu -Seeland en plekke verower het wat die Britse son nooit kon laat sak nie, maar waar die wet te gereeld toegepas is slaap.
Halliday meen dat die geskiedenis van habeas corpus 'n voortdurende spanning tussen die logika van aanhouding en die volgehoue ​​regter spoor. Teen 2004 het dit gelyk asof die regter weer die oorhand kry. In drie sake wat in Junie daardie jaar beslis is, namate afbeeldings van die agteruitgang van gevangenes in Abu Ghraib oor die hele wêreld versprei het, veroordeel die Hooggeregshof die Bush -administrasie se "stelsel van aanhouding" en gee nuwe lewe aan habeas corpus. Smal meerderhede het oor 'n aantal belangrike kwessies beslis: burgers en vreemdelinge behou hul habeas -regte, selfs al word hulle as vyandelike strydlustiges verklaar, isoleer die uitvoerende oorlogsmagte dit nie van geregtelike hersiening nie en geskrifte van habeas corpus het die mag om enige tronkbewaarder oral waar die Amerikaanse wet onderhewig is, selfs in Guant & aacutenamo Bay, wat amptelik Kubaanse gebied is, maar sedert die Spaans-Amerikaanse oorlog deur die Verenigde State beheer word. Terwyl die Bush -administrasie die grootste argumente verwerp het, het die regters opgemerk dat die stigters, nadat hulle Britse despotisme gely het, "onbeperkte mag" as "veral gevaarlik vir vrymanne" beskou het. die president. & quot
Die uitsprake van die hof was nog 'n mylpaal in die geskiedenis van die Great Writ, maar tog het die nadraai van Halliday 'n duidelike benadering. Na die advies van Justice Scalia, wat sy mederegters beskuldig het van "geregtelike avontuur van die ergste soort" (ironies genoeg, net die soort avontuur wat habeas geskep het en dit oor vier eeue volgehou het), het die Kongres in 2005 Guant & aacutenamo -gevangenes van hul habeas -regte ontneem, wat hulle versterk het Halliday se bewering dat wetgewers net so vyandig teenoor burgerlike vryhede kan wees as bestuurders. In twee daaropvolgende gevalle, mees kategories in Boumediene v. Bush (2008), het die hof teruggeslaan en weer die besluit van president Bush teen die regering verwerp sonder regsbeperking en die kongres se bereidwilligheid om hom te laat.Die meerderheid het beslis dat wetgewers ingevolge die Grondwet geen reg het om die bevel selektief op te skort nie en dat militêre tribunale, soos deur die Pentagon ingestel, geen onvolledige, teenstrydige geregtelike hersiening bied nie. Die besluite was steeds groot en het die oorgrote meerderheid aangehoudenes in die wette gelaat: steeds opgesluit en wag nog op hul dag in die hof. Byna 'n dekade na die totstandkoming daarvan, ondanks grondwetlike kritiek en beloftes deur president Obama om dit te sluit en die gevangeniskamp te sluit wat Amnesty International 'gulag van ons tyd' genoem het, bly meestal geïsoleer van die oppergesag van die reg. Op die bladsy het habeas corpus moontlik seëvier oor die vrees -oorlog van die Bush -administrasie, maar op die grond ontvou die & quotlogic of detention & quot.
Hierdie verskil tussen belofte en praktyk word op ander terreine van die moderne Amerikaanse reg ewe veel uitgespreek, indien minder bespreek. Op die gebied van immigrasiehandhawing, waar federale aanhouding die afgelope paar jaar die vinnigste uitgebrei het, het soortgelyke spanning ontstaan ​​tussen die regbank en die politieke takke, en met soortgelyke resultate. In 2001 het die Hooggeregshof beslis INS v. St. Cyr dat immigrante-gevangenes habeas-regte het en dat die deportasieverhore wat deur die departement van justisie, 'n uitvoerende agentskap, bestuur word, nie afgeskrik kan word van geregtelike hersiening nie, soos die statute van die Clinton-era probeer het. In 2005 reageer die Kongres met die Real ID Act, wat, benewens die opstel van die beginsels van 'n omstrede nasionale ID -kaartstelsel, skaars opgemerk bepalings bevat om die bevel van habeas corpus in immigrasiesake te verlam sonder om dit eintlik dood te maak. Deur die federale dertig dae van indiening van sperdatums op te lê en die bevoegdheid van die regbank te beperk tot staatsvrae in plaas van die feitelike rekord van individuele sake, het die statuut behoue ​​naam behou, maar dit het dit jaarliks ​​in werklikheid onduidelik vir duisende aangehoudenes gemaak. "Die regering het in immigrasiesake so baie by habeas afgekom dat dit 'n byna betekenislose reg is," sê Lee Gelernt, 'n ACLU -prokureur wat 'n saak bou om die nuwe wet uit te daag. Hy voeg by dat 'n uitvoerende benadering tot die handhawing van immigrasie voortgesit is onder die Obama-administrasie, wat 380 000 individue in 2009 aangehou het weens immigrasieoortredings.
In die konvensionele strafreg is die Verenigde State uniek in die gebruik van habeas corpus hoofsaaklik as 'n remedie na veroordeling. Dit was nog nooit so maklik om die bevel suksesvol aan te roep nie, soos die geval van Wilbert Rideau duidelik maak. Desondanks het post -skuldigbevinding ontwikkel tot 'n belangrike alternatief vir direkte appèlle en as 'n meganisme om regverdigheid te verlig, veral in gevalle van doodstraf en burgerregte. Gedurende die verdelingsmisdaaddebatte van die negentigerjare het die kongres egter die Antiterrorism and Effective Death Penalty Act (AEDPA) goedgekeur, wat die versoekskrifte van habeas buite die bereik van almal gestel het, behalwe die kriminele aangehoudenes wat die mees verteenwoordigend en ernstig verontreg is. Uit die uitbreiding van wettiese beperkings wat reeds deur die Rehnquist -hof opgelê is, vereis die wet dat gevangenes alle staatsmaatreëls moet uitput voordat hulle na die federale hof gaan, die federale regters se vermoë beperk om die beslissings van verhoorhowe te bevraagteken en verskillende administratiewe laste op versoekers op te lê, insluitend streng sperdatums vir aanvanklike aanmeldings en mdashall dra by tot onoorkomelike struikelblokke vir die meeste gevangenes, wat geneig is om arm, swak opgevoed te wees en nie deur die advokaat voorgestel te word nie. "AEDPA was aaklig vir kriminele beskuldigdes," sê Vanita Gupta, 'n ACLU -prokureur wat onder meer vergewensgesinde staatsreëls gehelp het om 'n klomp onregmatige skuldigbevindings in Tulia, Texas, omver te werp. Sy swaar, prokureurse eise en algemene beperkings het 'n onenigheid van geskille veroorsaak en die reikwydte van die Groot Geskrif ernstig ingekort. wat die land se eerste burgerreg in werklikheid 'n ontoeganklike reg maak. Soos tydens die onderdrukkende opkoms van die Britse Ryk, het wetgewers in die Verenigde State die regter gebind en die gevangenes se versugtinge gedemp.
Halliday se geskiedenis van terugslae en tekortkominge is inderdaad ontstellend. & quot; Begin met koninklike mag & quot en eindig met & quot; aanhouding van mense op 'n skaal wat die oordeel tart sy boek is nie sonder hoop nie. Halliday toon aan hoe vernuwende en volgehoue ​​beoordelaars 'n instrument van die koning se prerogatief in 'n "majestueuse, selfs billike, vee" verander het en daarin slaag om dit in sommige gevalle ten minste te verdedig teen die kwota van wetgewende aanslag op vryhede van elke soort. " Deur die Bush -administrasie se absolutistiese neigings in die wiele te ry, het die Hooggeregshof onlangs skitterings van dieselfde onafhanklikheid getoon, maar die resultate bly onduidelik. In die een-en-twintigste eeu kan habeas corpus net so noodsaaklik wees vir die beskerming van individuele vryhede as in die sewentiende, maar moedige beoordelaars en presies die soort wat deur Scalia en mdash verwerp is, sal dit so moet maak.
Robert Perkinson Robert Perkinson doseer aan die Universiteit van Hawaii in Manoa en is die skrywer van Texas Tough: The Rise of America & rsquos Prison Empire.
III. Landmerk -oordele
A. K. Gopalan v. State of Madras, 1950 
A.K. Gopalan was 'n Indiese kommunistiese leier wat aangehou is ingevolge die Wet op voorkomende aanhouding, 1950. Hy is sedert Desember 1947 sonder verhoor aangehou. AKG, soos hy in die volksmond genoem word, het sy aanhouding uitgedaag en 'n petisie by die hof ingedien.
Die hof het egter in die saak ten gunste van die respondent gehou. In sy uitspraak het hoofregter Kania gesê:
Geen ekstrinsieke hulp is nodig om die woorde van artikel 21 te interpreteer nie, wat na my mening nie dubbelsinnig is nie. Normaalweg gelees en sonder om aan ander grondwette te dink, moet die uitdrukking "prosedure deur die wet" prosedure beteken wat deur die wet van die staat voorgeskryf word ... Om die woord "wet" as reëls van natuurlike geregtigheid te lees, sal dit moeilik wees omdat die reëls van natuurlike geregtigheid, wat prosedure betref, word nêrens gedefinieer nie en na my mening kan die Grondwet nie gelees word as 'n vae standaard nie.
Hierdie uitspraak is gekritiseer omdat dit beperkend was in die interpretasie van die regte wat ingevolge die grondwet gewaarborg is. Dit is nietemin 'n belangrike uitspraak in die Indiese habeas corpus jurisprudence.
B Ramachandra Rao v. Staat Orissa 
In B Ramachandra Rao v. Staat Orissa, het die hof beslis: "[A habeas corpus skrift] word nie toegestaan ​​waar 'n persoon deur 'n bevoegde hof tot gevangenisstraf verbind is deur 'n bevel wat prima facie blyk nie sonder jurisdiksie of heeltemal onwettig te wees nie en ons is nie tevrede dat die huidige nie so is nie. " (klem verskaf)
Die hof het in wese verklaar dat habeas corpus -geskrifte slegs in 'n arrestasie uitgereik kan word prima facie sonder jurisdiksie of heeltemal onwettig.
Kanu Sanyal v. Distrikslanddros, 1974 
Kanu Sanyal, die versoeker, was lid van 'n Naxalite -groep wat na bewering by onwettige aktiwiteite betrokke was. Hy is onregmatig aangehou in 'n Darjeeling -gevangenis waarvoor hy die hooggeregshof geskuif het.
In hierdie uitspraak het die Hooggeregshof beslis dat 'n hof die wettigheid van aanhouding kan ondersoek sonder dat die persoon voor hom is.
ADM Jabalpur is miskien die berugste uitspraak van die Hooggeregshof. Die kwessie ter sprake ADM Jabalpur was of versoeke tydens 'n noodgeval ingedien kon word.
Afgelewer op die hoogtepunt van die noodgeval verklaar deur premier Indira Gandhi, die hof in ADM Jabalpur was van mening dat die regte ingevolge artikel 21 - insluitend habeas corpus - tydens 'n noodtoestand opgeskort is.
Die Janata Party-geleide regering wat die Indira Gandhi-regering gevolg het, het die uitspraak omgekeer deur die vier-en-veertigste wysiging van die Grondwet. Hierdie wysiging het verseker dat artikel 21 selfs in geval van noodproklamasie nie opgeskort kon word nie.
Die Hooggeregshof self in KS Puttaswamy het die ADM Jabalpur -besluit verwerp, terwyl regter D Y Chandrachud geskryf het: 'Die uitsprake van al die vier regters wat die meerderheid in ADM Jabalpur uitmaak, is ernstig gebrekkig. "
Sunil Batra v. Delhi Administrasie 
Sunil Batra, die versoeker, was 'n gevangene wat 'n brief aan die hof geskryf het oor die behandeling wat 'n medegevangene van hom in die Tihar -gevangenis ontvang het.
Hierin het die Hooggeregshof toegelaat dat briewe deur die hof aanvaar word en omgeskakel word in habeas corpus (of ander) skriftelike versoekskrifte. Dit word wetlik bestempel as 'epistolêre jurisdiksie'.
Verder het die hof die bepalings van habeas corpus selfs na gevangenes uitgebrei, met die gevolgtrekking dat selfs die regte van gevangenes beskerm moet word deur die bepalings ingevolge die Grondwet.
Getuig as 'n Engelse wettige lenings teen die 1460's, habeas corpus letterlik beteken in Latyn "jy sal die liggaam hê", of persoon, in die hof, en a geskrywe is 'n formele bevel onder seël, uitgereik in die naam van 'n soewerein, regering, hof of ander bevoegde owerheid. Dus, a skrif van habeas corpus is 'n hofbevel om 'n persoon wat in aanhouding is na die hof te bring om te bepaal of hul aanhouding geldig is of nie. Dit is 'n mislukking om te voorkom dat die regering mense sonder rede in die tronk sit.
Die skrif van habeas corpus ontstaan ​​in die Middeleeuse Engelse gemenereg. Dit is moeilik om presies te sê waar dit die eerste keer skriftelik verskyn het, maar dit is veral bekend in die 1215 Magna Carta, wat alle vrye mans beskerming verleen het teen onwettige gevangenisstraf. Hierdie Engelse wet is na die Noord -Amerikaanse Britse kolonies gebring. Die Amerikaanse grondwet, wat deur die Magna Carta beïnvloed is, lui op sy beurt uitdruklik: "The Privilege of the Geskryf deur Habeas Corpus word nie opgeskort nie, tensy die openbare veiligheid dit in gevalle van opstand of inval kan vereis. " Baie ander moderne lande sluit in geskrifte van habeas corpus in hul grondwette.
In 1863 gebruik president Abraham Lincoln 'n uitvoerende bevel tydens die burgeroorlog om die skrif van habeas corpus om Maryland en belangrike treinroetes tussen Washington, DC en die Noorde te voorkom dat dit aan die Konfederale simpatiseerders val. Omdat die Grondwet voorsiening maak vir opskorting in geval van opstand, het Lincoln die reg gehad om dit te doen (Engeland het ook die geskrywe tydens noodgevalle in die verlede). Tog was die besluit omstrede, aangesien dit beteken dat diegene wat vermoedelik met die Konfederasie verbind word, sonder verhoor opgesluit kan word.
Die skrif van habeas corpus is ook in sommige gevalle in die Tweede Wêreldoorlog opgeskort, veral deur die goewerneur van Hawaii na die aanval op Pearl Harbor. In die 2010's het die geskrywe was die onderwerp van baie regsgeskille oor die aanhouding van vermeende terroriste, veral oor die aangehoudenes wat in Guantánamobaai aangehou word. In 2008 het die Hooggeregshof die Wet op Militêre Kommissies van 2006 ongrondwetlik bevind, wat president Bush onderteken het vir die aanhouding van 'onwettige vyandige vegters' teen die VSA.
In die algemene regspraktyk is die skrif van habeas corpus word ingeroep in gevalle waar iemand meen dat hy verkeerdelik aangehou is. Dit geld vir beide mense in gevangenisse en mense wat in geestesinstellings is. In wese kan 'n mens die hof versoek om 'n skrif van habeas corpus, wat hulle, indien dit toegestaan ​​word, 'n hofdatum sou gee om die wettigheid van hul gevangenisstraf te bepaal. So 'n verhoor kan vrygelaat word uit gevangenisstraf of vermindering van vonnis.
Latyn vir "dat jy die liggaam het." In die Amerikaanse stelsel kan federale howe die wet van habeas corpus gebruik om te bepaal of 'n staat se aanhouding van 'n gevangene geldig is. 'N Skrif van habeas corpus word gebruik om 'n gevangene of 'n ander aangehoudene (bv.' N geïnstitusionaliseerde verstandelike pasiënt) voor die hof te bring om te bepaal of die persoon se gevangenisstraf of aanhouding wettig is. A habeas petisie gaan voort as 'n siviele aksie teen die staatsagent (gewoonlik 'n bewaarder) wat die verweerder in aanhouding hou. Dit kan ook gebruik word om enige uitleweringsprosesse wat gebruik is, die bedrag van borgtog en die jurisdiksie van die hof te ondersoek. Sien bv. Knowles v. Mirzayance 556 VS.___ (2009), Felker v. Turpin 518 US 1051 (1996) en McCleskey v.Zant 499 US 467 (1991).
Die Habeas -korpus het die eerste keer in 1215 ontstaan, deur die 39ste klousule van die Magna Carta wat deur koning John onderteken is, wat bepaal: "Niemand mag gearresteer of opgesluit word nie, behalwe deur die wettige oordeel van sy eweknieë en deur die wet van die land,"
Engelse howe het in 1600 aktief begin om petisies vir habeas corpus te oorweeg. Hoewel habeas corpus aanvanklik as 'n instrument in stryd met die koning se 'goddelike reg om mense in die gevangenis' was, ontstaan ​​het, was daar nog baie ander konstabels en ander owerhede wat mense in die gevangenis gevange gehou het verskillende redes. Gevolglik het habeas corpus ook ontwikkel as die rol van die koning om rekenskap te eis van sy onderwerp wat deur ander owerhede van sy vryheid ingehou word.
Die wet van habeas corpus, wat diep gewortel is in die Anglo-Amerikaanse regspraak, is ook in die VSA aangeneem deur die vroeë stigters. James Madison, in 1789, pleit vir die aanneming van die Handves van Regte, insluitend Habeas Corpus. Die eerste hoofregter van die Amerikaanse hooggeregshof, hoofregter Marshall, beklemtoon die belangrikheid van habeas corpus, en skryf in sy beslissing in 1830 dat die 'groot doel' van die geskrif van habeas corpus 'die bevryding is van diegene wat gevange gehou kan word sonder voldoende rede. " Die Amerikaanse hooggeregshof het erken dat die "geskrif van habeas corpus die fundamentele instrument is om die individuele vryheid te beskerm teen arbitrêre en wettelose staatsoptrede" en moet "toegepas word met die inisiatief en buigsaamheid wat noodsaaklik is om te verseker dat miskrame van geregtigheid binne sy bereik verskyn en reggestel.
HABEAS CORPUS VANDAG IN DIE VSA.
Die bronne van habeas corpus kan gevind word in die Grondwet, statutêre reg en regspraak. Die opskortingsklousule van die Grondwet (artikel I, afdeling 9, klousule 2) lui: "Die voorregte van die Writ of Habeas Corpus word nie opgeskort nie, tensy die openbare veiligheid dit in gevalle van rebellie van inval kan vereis." Alhoewel die Grondwet nie spesifiek die reg op habeas corpus -verligting skep nie, gee federale statute federale howe die bevoegdheid om habeas -verligting aan staatsgevangenes te verleen. Slegs die kongres het die bevoegdheid om die bevel van habeas corpus op te skort, hetsy deur eie regstellende aksies of deur middel van 'n uitdruklike afvaardiging aan die uitvoerende gesag. Die uitvoerende gesag het nie die onafhanklike gesag om die bevel op te skort nie.
In die Eerste Regswet van 1789 het die Kongres die federale howe uitdruklik gemagtig om federale gevangenes verligting te verleen. Die kongres het die wet uitgebrei na die burgeroorlog, wat hom toegelaat het om staatsgevangenes te verlig as hulle in stryd was met die federale wet. Federale howe het staatsgevangenes verligting verleen deur te bevind dat die staatshof nie die regte jurisdiksie het nie. Hervormings na die Tweede Wêreldoorlog het die geskrif verder uitgebrei: deur die inlywingsproses waarmee die Handves van Regte op die state toegepas is, het habeas corpus 'n instrument geword waarmee kriminele beskuldigdes hul burgerregte teen onwettige staatsoptrede wou handhaaf. Die Warren -hof het verder die weg gebaan vir breër habeas corpus -regte.
In 1996 het die kongres die bevel van habeas corpus vernou deur die verordening van die Antiterrorism and Effective Death Penalty Act (AEDPA). AEDPA het drie belangrike aspekte: eerstens stel dit 'n voorlopige verjaring van een jaar op habeas-versoekskrifte. Tweedens, tensy 'n appèlhof van die Verenigde State toestemming gegee het, mag 'n versoeker nie opeenvolgende petisies van habeas corpus indien nie. Derdens is habeas -verligting slegs beskikbaar as die staatshof beslis dat dit 'in stryd was met of 'n onredelike toepassing van duidelik gevestigde federale wetgewing, soos bepaal deur die Hooggeregshof van die Verenigde State'.
Die Wet op die behandeling van aangehoudenes van 2005 (DTA) en die Wet op Militêre Kommissies van 2006 (MCA) het die omvang van habeas -verligting verder verklein, mits gevangenes wat in Guantanamobaai aangehou word, moontlik nie toegang tot die federale howe het deur habeas corpus nie; hulle moet deur die militêre kommissies en appelleer dan by die DC Circuit Court. Die Hooggeregshof in Boumediene v. Bush (2008) brei die territoriale reikwydte van habeas corpus uit en beslis dat die opskortingsklousule die reg op habeas -hersiening bevestigend bevestig. Uitheemse gevangenes wat aangewys is as vyandelike vegters wat buite die Verenigde State aangehou is, het dus die konstitusionele reg op habeas corpus.
Federale statute (28 U.S.C. §§ 2241–2256) gee 'n uiteensetting van die prosedurele aspekte van federale habeas -verrigtinge. Daar is twee voorvereistes vir die hersiening van habeas: die versoeker moet in aanhouding wees wanneer die versoekskrif ingedien word, en 'n gevangene wat in die staat se bewaring aangehou word, moet alle staatsmaatreëls, insluitend 'n staatsappèl, uitgeput het. Elke federale hof kan 'n skriftelike aansoek van habeas corpus verleen aan 'n versoeker wat binne sy jurisdiksie is. Die habeas -versoekskrif moet skriftelik wees en onderteken en geverifieer word deur die versoeker wat verligting soek, of deur iemand wat namens hom optree. Die petisie moet die bewaarder as die respondent noem en die feite oor die bewaring van die applikant vermeld en die regsgrondslag vir die versoek bevat. Federale howe hoef nie die versoekskrif te verhoor as 'n vorige petisie dieselfde kwessies aangebied het nie en geen nuwe gronde aangevoer is nie. Uiteindelik kan 'n federale regter die versoekskrif vir die bevel van habeas corpus van die hand wys as dit uit die versoekskrif duidelik is dat daar geen moontlike gronde vir verligting is nie.
SKRYF VAN HABEAS CORPUS EN SY FUNKSIES.
Vandag word habeas corpus hoofsaaklik gebruik as 'n remedie na skuldigbevinding vir staats- of federale gevangenes wat die wettigheid van die toepassing van federale wette wat in die geregtelike verrigtinge wat tot hul aanhouding gelei het, betwis.Ander gebruike van habeas corpus sluit in immigrasie- of deportasiesake en aangeleenthede rakende militêre aanhouding, hofverrigtinge voor militêre kommissies en veroordelings in die militêre hof. Laastens word habeas corpus gebruik om voorlopige aangeleenthede in strafsake te bepaal, soos: (i) 'n voldoende basis vir aanhouding (ii) verwydering na 'n ander federale distrikshof (iii) die ontkenning van borgtog of parool (iv) 'n eis van dubbele gevaar (v) die versuim om voorsiening te maak vir 'n spoedige verhoor of verhoor of (vi) die wettigheid van uitlewering aan 'n vreemde land.
Die geskrif van habeas corpus tree hoofsaaklik op as 'n ondersoek, uitgevaardig om die redes of gronde vir terughouding en aanhouding te toets. Die bevel is dus 'n beskerming teen die gevangenisstraf van diegene wat in stryd met die wet is, deur die verantwoordelike handhawingsowerhede te beveel om geldige redes vir die aanhouding te verskaf. Die bevel is dus bedoel om onmiddellike verligting van onwettige beskuldiging te verkry, deur onmiddellike vrylating te beveel, tensy met genoegsame regsredes en gronde.
As 'n fundamentele instrument om die vryheid van die individu te beskerm teen arbitrêre en wettelose staatsoptrede, dien die bevel van habeas corpus as 'n prosedurele instrument waarmee uitvoerende, geregtelike of ander regeringsbeperkings op persoonlike vryheid onderhewig is aan geregtelike ondersoek. Die doel van die geskrif van habeas corpus is nie om die skuld of onskuld van 'n gevangene te bepaal nie, maar slegs om die wettigheid van 'n gevangene se huidige aanhouding te toets. Met ander woorde, die geskrif van habeas corpus funksioneer slegs om jurisdiksiegebreke te toets wat die regsbevoegdheid om die persoon in hegtenis te neem ongeldig maak, en die beoordelingshof ondersoek slegs die bevoegdheid en gesag van die regeringsgesag om die persoon aan te hou, en hersien nie die die korrektheid van die owerheid se gevolgtrekking om die persoon in hegtenis te neem.
Die habeas corpus is nie 'n smal, statiese en formalistiese middel nie, en moet die buigsaamheid behou om verskillende struikelblokke van vorms en prosedurele kompleksiteite te vermy waardeur 'n persoon gevange gehou kan word of aangehou kan word. Gevolglik is die opdrag van habeas corpus 'n buigsame geskrif wat met inisiatief en buigsaamheid toegepas kan word om vrylating uit onwettige bewaring te verkry. Alhoewel die bevel van habeas corpus dus 'n buigsame opdrag is om vrylating uit aanhouding te verkry wanneer iemand onwettig aangehou word, is daar 'n paar beperkings op die heerskappy van habeas corpus.
Kringpresedent kan byvoorbeeld nie 'n algemene beginsel van die Hooggeregshof habeas corpus jurisprudensie verfyn of verskerp tot 'n spesifieke regsreël wat die Hooggeregshof nog nie bekend gemaak het nie.
Skryf van habeas corpus
"Habeas corpus " is deel van 'n breër Latynse frase: habeas corpus ad subiiciendum et recipiendum. Die letterlike vertaling daarvan sou wees dat die liggaam dit in die hand hou (met die wet) en dit weer kan neem.
Gewoonlik word die sin vertaal as & ldquobring die liggaam hierheen& rdquo, & quotjy kan jou liggaam hê& quot, & ldquoJy besit jou liggaam& rdquo byna onverstaanbare sinne juis omdat dit duidelik is.
Gegewe die Latynse vorm, dink u miskien dat u oorsprong hiervan is Romeinse reg, so belangrik vir die Wes, maar eintlik het dit min of niks direk te doen met die Romeinse reg, waarin dit nie so 'n frase is nie, maar daarin kan ons 'n afgeleë en verre presedent opspoor.
Habeas corpus is eintlik die naam van 'n bekende Engelse reg, Habeas Corpus Act van 26 Mei 1679 uitgereik deur Karel II, en dan die Wysigingswet op Habeas Corpus dit is spesifiek vir die Engelse gemenereg, en dit is ook 'n noodsaaklike pilaar ter verdediging van die Engels burgerlike vryhede en lande waarin die & quotalgemene wet. & quot Presedente is 'n paar bepalings van die Magna charta libertatum van 1215.
In Spanje daar is 'n presedent in die Aragonese wet, met die Manifestasie van mense wat goedgekeur is deur Alonso III in 1287. Die manifestasie van mense was 'n waarborg van persoonlike vryheid met 'n prosedure wat voor die Regter van Aragon, jurisdiksie baie soortgelyk aan die huidige Konstitusionele Hof. Die bestaan ​​daarvan is gedateer in die Jurisdiksie van Aragon sedert 1428, maar toe verdwyn dit toe die absolutisme van konings ingeplant is.
Die frase word in die wet toegepas om te eis dat die gevangene se reg onmiddellik voor 'n regter of in die hof gebring moet word om te besluit of die aanhouding geskik is. Daarom is dit 'n instrument of meganisme om die vryheid van individue teen die optrede van openbare owerhede te verseker, dit was 'n instrument om die onreg van die feodale here teen hul onderdane te vermy.
Dit reguleer dus die reg om nie sonder rede willekeurig aangehou te word nie, en daarom het elkeen wat gearresteer is die reg om te weet waarom hy gearresteer is en wat hy beskuldig word.
Eintlik die frase & quothabeas corpus ad subiiciendum& quot is 'n bevel of opdrag waarna gerig is tronkbewaarder of gesag wat 'n persoon gearresteer het om hom voor te lê aan die bevoegde owerheid, voor 'n regter of in die hof gebring word, maar dit word nie aan die gevangene gerig nie, soos dikwels geïnterpreteer word.
In hierdie sin is die frase volledig verstaanbaar en die verklarende vertaling van die frase sou wees: & quotTvra die liggaam van die aangehoudene om hom in die hof te bring en hom terug te kry.& quot
Die ver en geen absoluut ekwivalent nie Roman presedent word gevind in die beroemde & quot interdictum de homine libero exhibendo& quot, wat 'n man wat 'n vry man as 'n slaaf onwettig hou, beveel om hierdie man voor die hof te bring.
Dit word gebore uit die feit dat 'n skuldeiserskuld deur die skuldenaar gehef is deur dit terug te bring tot die status van slaaf voor die eis van die skuldenaar of sy gesin.Indien& quot die skuldenaar voor die praetor want hy besluit of aanhouding wettig is of nie. Die interdiktum of opdrag lui deur die Praetor, & quotas jy die man het, wys my, dien hom in, en ek kan besluit of hy die vryheid ontneem moet word of nie& quot.
Digest, 43.29.0 Oor die wys van 'n vry man
Grawe. 43,29. 1pr. … Praetor het gesê: wys my die vry man wat u met 'n slegte opset aanhou
Grawe. 43.29.1.1 … Hierdie opdrag is daarop gemik om die vryheid te verdedig, dit wil sê dat vrye mense deur niemand gehou word nie.
Grawe. 43.29.0. De homine libero exhibendo.
Grawe. 43.29.1pr. & hellip Ait praetor: & quot quem liberum dolo malo retines, exhibeas & quot.
Grawe. 43.29.1.1 & hellip Hoc interdictum proponitur tuendae libertatis causa, videlicet ne homines liberi retineantur a quoquam:
En dit verduidelik wat die betekenis van & ldquo isuitstallers& rdquo Voorsien die publiek (dws in die hof) sodat u hom kan sien en aanraak. & quot
Grawe. 43.29.3.8 & hellip Die praetor het gesê: wys my hom. Om te wys beteken om hom aan die publiek voor te stel en die man 'n geleentheid te bied om raakgesien en aangeraak te word: uitstalling beteken om hom te verberg.
Ait praetor & quot exhibeaseas & quot. Dit kan in die openbaar geproduseer word en 'n belangrike deel van die fakulteit:
Soos u sien, is dit nie presies soos die konsep van Angelsaksies & quothabeas corpus& quot, maar die ooreenkoms daarvan word toegelaat Niceto Alcal en aacute Zamora sê dat die & quothabeas corpus& quot is 'n Anglo-Romeins skepping.
Daar is ook ander frases in die wet met die komponent 'habeas corpus. & quotthus:
Habeas corpus ad respondendum: bring hom in die hof om te antwoord
Habeas corpus ad testificandum: bring hom in die hof om te getuig
Habeas corpus ad prosequendum: bring hom in die hof om voort te gaan
Hy is gebore in Januarie 1949, hoogleraar in Latyn aan verskeie institute, en hy het nou genoeg tyd in sy aftrede om die Grieks-Latynse klassieke te herlees, hul geskiedenis en kultuur te hersien en inligting wat tans van direkte belang is, te onttrek.
The Candid Review: 'n blog oor appèlle
Enige gesprek oor burgerlike vryheid en staatsreg is onvolledig sonder om die konsep van habeas corpus te bespreek. Hierdie Latynse term beteken dat u die liggaam het, maar wat beteken dit in terme van die wet, en waarom is dit belangrik? Lees verder om die antwoorde op hierdie vrae en meer te ken.
Habeas corpus is 'n gemenereg wat deur die hof uitgereik is, wat 'n openbare amptenaar beveel om 'n persoon wat in aanhouding is, voor die hof te stel. Die beginsel agter die bevel is dat niemand in die gevangenis of in toom gehou moet word voordat hy voor die hof gebring word en sonder om die regte proses te volg nie. Dit is die hof se taak om te besluit of daar 'n geldige rede is om die persoon aan te hou.
Die geskiedenis agter Habeas Corpus
Alhoewel daar nie veel bekend is oor die oorsprong van die konsep nie, glo historici dat dit moontlik tydens die regering van koning Charles I in die 17de eeu vasgestel is. Dit was waarskynlik bedoel om seker te maak dat Katolieke nie onwettig in die laer howe opgesluit is nie. Die wet van habeas corpus is deur die Judicial Act van 1789 as 'n statuut in die Verenigde State ingestel.
Hoe werk die skrif?
'N Handeling van habeas corpus kan deur die beperkte of ingehoue ​​persoon of iemand namens hulle ingedien word. Die hof kan eis dat die openbare amptenaar die persoon voor die hof lewer en bepaal of sodanige opsluiting wettig is.
'N Persoon wat in die tronk is en nie 'n verband kan sluit nie, het die reg om habeas corpus in te dien. Soms het mense wat borgtog voorverhoor het, maar onderhewig is aan verbandvoorwaardes soos bestuursbeperkings of aandklokreg, ook die reg om 'n lasbrief in te dien. As 'n persoon skuld beken het in 'n pleitooreenkoms en 'n opgeskorte proeftydperk opgelê is met spesifieke voorwaardes, is dit ook beperk.
Vandag word die habeas corpus-skrif meestal gebruik vir staats- en federale gevangenes na veroordeling, wat die toepassing van federale wette wat tydens 'n geregtelike prosedure gebruik word, uitdaag. Dit word ook gebruik om immigrasie- en deportasiesake, militêre aanhouding en veroordelings in 'n militêre hof uit te daag.
Waarom is die Habeas Corpus belangrik?
In 'n uitspraak van die hooggeregshof van 1992 word die bevel beskou as 'n fundamentele instrument wat individuele vryheid beskerm. " Dit beskerm burgers teen willekeurige en onwettige staatsoptrede. Dit is in die eerste plek 'n ondersoek wat die redes vir opsluiting en terughouding toets en onmiddellike vrylating beveel as daar nie genoegsame regsrede vir so 'n bevalling is nie.
Maar dit ondersoek nie of die eiser skuldig of onskuldig is nie. In plaas daarvan beperk die geskrif sy bereik tot die hersiening van die korrektheid van die besluit van die openbare amptenaar om die persoon aan te hou.
As u 'n habeas corpus -versoekskrif vir u of namens iemand anders beplan, benodig u verteenwoordiging deur bekwame appèlprokureurs. Ons het die ervaring om u te help.
Bel 888-233-8895 om met 'n federale appèladvokaat te praat vir 'n gratis, sonder verpligting.
Artikel 32 van die Indiese Grondwet bied grondwetlike remedies teen die skending van die fundamentele regte van individue. 'N Besluit is 'n soort spesiale bevel wat aan enige owerheid, regering of soewereine liggaam verseël word ter bevordering van onthouding of uitvoering van 'n bepaalde handeling. om geskrifte soos Habeas Corpus, Quo Warranto, Prohibition, Mandamus en Certiorari uit te reik om die ware essensie van ons Grondwet te handhaaf. Hierdie geskrifte het hul oorsprong in Engeland, waar dit 'n baie lang ontwikkelingsgeskiedenis het.
Thomas Jefferson, derde president van die Verenigde State, het met reg gesê:
" Die Habeas Corpus verseker elke mens, vreemdeling of burger, teen alles wat nie wet is nie, watter vorm dit ook al mag aanneem. "
Habeas corpus is 'n Latynse term wat beteken: 'jy moet die liggaam hê.' Geskryf. ' Ingevolge hierdie bevel kan geen regering 'n persoon sonder 'n regverdige rede in hegtenis neem nie en moet die aangehoudene voor die hof verskyn en bevredigende gronde vir sy/haar aanhouding noem. Hierdie bevel lê nie net teen die uitvoerende gesag nie, maar ook teen privaat individue.  Dit is van groot belang, aangesien die aangehoudene die reg kry om sy/haar vryheid te behou. Die geskrif van habeas corpus cum causa of die habeas corpus ad subjiciendum is nie die hof se diskresionêre bevoegdheid nie, maar die reg wat aan individue verleen word. Voor 1973 het die ou artikel 491 van die Strafkodeprosedure 'n bevel van habeas corpus.
Om jurisdiksie ingevolge artikel 32 van die Grondwet aan te wend sonder om die onderskeie hooggeregshof ingevolge artikel 226 te nader, moet 'n bevredigende rede gegee word waarom die hooggeregshof nie genader is nie of hoekom dit nie ter sake is nie.  Dit was omdat baie oneerlike versoekers die Hooggeregshof ingevolge artikel 32 van die Indiese Grondwet genader het sonder om eers 'n remedie by die hooggeregshof te soek. 'N Ex-part-las kan uitgereik word na behoorlike ondersoek en sekerheid dat die aanhouding onwettig is.  'N Onvolmaakte pleit is ook geen grond vir die ontslag nie habeas corpus petisie.
In 'n habeas corpus petisie, kan die aangehoudene of sy/haar vriend of enige familielid van hom/haar aansoek doen. Terselfdertyd kan die teëverklaring ingedien word deur die distrikslanddros, wat die aanhouding beveel het, en as die landdros nie teenwoordig is nie, kan 'n senior beampte wat met die aangehoudenes handel, dieselfde doen.  In die ou Engelse wet kan 'n nuwe versoekskrif by 'n ander regter van dieselfde hof ingedien word wanneer 'n versoekskrif geweier word. Tans word 'n tweede versoekskrif egter nie in dieselfde hof toegelaat nie. Ook die reg om 'n skriftelike versoekskrif van habeas corpus word nie verleen aan vyandige vreemdelinge en krygsgevangenes nie. Habeas Corpus -skorsingswette is in Engeland aangeneem, maar hierdie geskrifte kon tydens die oorloë nie opgeskort word nie.
Die navorsingsprojek fokus op die volgende kwessies:
1. Oorsprong en ontwikkeling van die geskrif van Habeas Corpus.
2. Afmetings van Writ of Habeas Corpus deur verskeie belangrike oordele.
OORSPRONG EN ONTWIKKELING VAN SKRYF VAN HABEAS CORPUS
Die geskrif van habeas corpus het sy oorsprong in Engeland, en daar word geglo dat dit die eerste keer in 1305 gebruik is. Daarom kan gesê word dat dit Magna Carta van 1215 voorafgaan. Gedurende die Middeleeue is sake van die laer tribunale na die King's Court gebring habeas corpus. Aanvanklik is dit bloot as 'n opdrag gebruik om gevangenes in die hof te bring om in die verhoor te getuig. Toe word dit gebruik as 'n maatreël teen arbitrêre aanhouding. Dit is ook in Magna Carta, 1215, as gemenereg genoem. Artikel 39 van Magna Carta lui: 'Geen vryman mag gevange geneem of opgesluit of uit die weg geruim of op enige manier vernietig word nie, en ons sal ook nie op hom afkom nie, en ons sal hom ook nie stuur nie, behalwe die oordeel van sy eweknieë of die wet van die land. "  Om uit die bevoegdheid van die Kings ' grillige aard te kom, is hierdie bevel in 1679 in die wet vasgelê. Tydens die bewind van Henry VII (1485-1509) is hierdie bevel gebruik om die vryheid te beskerm van diegene wat deur die Privy Council opgesluit was. In die 17de eeu, tydens Charles, het ek regeer, die bevel van habeas corpus is meer ontwikkel om die onwettige aanhouding deur die howe en openbare amptenare na te gaan.  Toe is 'n wet genaamd Habeas Corpus Act in 1679 aangeneem om die vryheid en vryheid van sy onderdane te beveilig, om onwettige en beledigende aanhouding van persone na te gaan en om oorsese gevangenisstraf te voorkom. 
Die geskrif van habeas corpus is in 1772 opgeroep toe James Somersett hierdie opdrag eis omdat hy 'n slaaf was, teruggebring uit Jamaika na die Verenigde Koninkryk 'n Emeritus -professor in die regte aan die London School of Economics, het Michael Zander QC gesê, " In werklikheid is dit nie meer van groot belang nie praktiese betekenis aangesien daar vandag baie min is habeas corpus aansoeke, maar dit verteenwoordig steeds die fundamentele beginsel dat onwettige aanhouding uitgedaag kan word deur onmiddellike toegang tot 'n regter, selfs telefonies in die middel van die nag. " Daar is ook baie gevalle waar die Britse parlement die geskrif van habeas corpus. Om parlementêre hervormers in hegtenis te neem, het William Pitt dit in 1793 opgeskort nadat Frankryk oorlog teen Brittanje verklaar het. Die Realm Act 1914 is deur die minister van binnelandse sake gebruik as 'n verweer vir die internering van inwoners. Tydens die Tweede Wêreldoorlog is ook baie Duitse agtergrondmense geïnterneer.  Die destydse president van die Verenigde State, Abraham Lincoln, het die bevel van habeas corpus tydens die uitbreek van die burgeroorlog in 1861. Paragraaf 2 van artikel 9 van artikel 1 van die Amerikaanse grondwet noem dat die voorreg van die habeas corpus " word nie opgeskort nie, tensy dit in opstand of inbreuk op die openbare veiligheid vereis word. "  Indië het die konsep van geskrifte uit Engeland geleen. Dit is nie die prosedure om te besluit of 'n aangehoudene skuldig of onskuldig is nie, maar bloot of die aanhouding wettig is of nie. Deesdae is die skrywe van habeas corpus word selde gebruik, maar is beskikbaar vir almal wat glo dat hulle onwettig aangehou is.
LANDMARK VARDE WAT DIE AFMETINGS VAN SKRYF VAN HABEAS CORPUS DEFINieer
Bykomende distrikslanddros van Jabalpur teen ShivKant Shukla  - algemeen bekend as die Habeas Corpus -saak, het gepraat oor die uitreiking en geldigheid van die habeas corpus. Dit het gesê dat selfs die reg op lewe tydens noodgevalle beperk kan word, so ook die reg om 'n vonnis in te dien en die hof te nader.
Sheela Barse v. Die staat Maharashtra  – Met afwyking van die tradisionele konsep van locus standi, bevestig hierdie saak dat indien die aangehoudene nie 'n lasbrief kan indien nie habeas corpus self, kan dit namens iemand deur hom ingedien word.
Sunil Batra v. Delhi Administration - Hierdie saak het die beskerming van habeas corpus uitgebrei tot diegene wat mishandel is in geregtelike of polisieaanhouding. Dit noem die wettige regte van gevangenes en die sanksies wat opgelê moet word as die gevangenes mishandel word tydens aanhouding.
Kanu Sanyal v. Landdros Darjeeling en Ors.  - Fokus op die werklike omvang en betekenis van die skrywe van habeas corpus, hierdie saak verklaar dat die bevel van habeas corpus is prosedureel eerder as omvangryk.
R. v. Pell - Die geskrif van habeas corpus kan geweier word as die regte rede vir die indiening van die petisie nie genoem word nie. Maar dit kan nie net geweier word nie, omdat alternatiewe middels beskikbaar is.
Ranjit Singh teen die staat Pepsu - Daar word gekyk na die impak van onbehoorlike pleitstukke op die versoekskrif. Daar is besluit dat die hoofdoel van die skriftelike versoekskrif van habeas corpus is om dit weg te hou van die tegniese aspekte.
Ram Singh v. Die staat Delhi  – In hierdie geval is besluit dat die bewyslas op die aangehoudende owerhede lê om te bewys dat hulle geregverdigde gronde vir aanhouding het. Die las verskuif egter na die aangehoudene as laasgenoemde beweer dat die bevel van aanhouding mala fide was.
Narayan v. Ishwarlal - Met betrekking tot die aard van habeas corpus siviele of strafregtelike verrigtinge, dit hang af van die aard van die verrigtinge vir die uitvoering van jurisdiksie.
Arun Kumar v. State of W.B.  In hierdie geval is besluit dat, anders as in ander versoekskrifte, nuwe kwessies ter sprake kan kom in die geval van 'n bevel van habeas corpus. Maar dit kan slegs gedoen word as die respondent die geleentheid kry om te weerlê.
Lallubhai Jogibhai v. Union of India - Met betrekking tot die beginselverhouding van res judicata met die bevel van habeas corpus, het die hof, in hierdie saak, bevind: " Wat Indiese reg betref, is dit redelik goed vasgestel dat geen tweede versoekskrif vir 'n bevel van habeas corpus op dieselfde gronde kan onderhou word as 'n vroeëre versoekskrif deur die hof van die hand gewys word. "
Vroeër tye is 'n bevel deur 'n administratiewe en geregtelike liggaam uitgereik. Maar vandag het howe hierdie standpunt ingeneem. Habeas Corpus kan as 'n tweeledige proses verstaan ​​word. Versoek vir Habeas Corpus word ingedien deur of namens die aangehoudene wat sy aanhoudingsgronde betwis. 'N Ander is Writ of Habeas Corpus, wat deur die hof uitgereik is om die gevangene voor die hof voor te lê vir ondersoek. Skryf van habeas corpus is ook genoem as 'The Great Writ ' omdat dit gebaseer is op die een se reg op vryheid, wat die hart en siel van die Indiese Grondwet is. Hierdie bevel kan selfs in die tye van nasionale en staatsgevalle gehandhaaf word. Die hoofdoel en doel van hierdie skrywe is nie om die gevangene te straf nie, maar om die persoon wat onwettig aangehou is, vry te laat. Soms hef die howe ook koste en vergoeding na goeddunke. Die howe moet ook sorg dat geen onskuldige persoon onder aanhoudingswette gestraf word nie. Die howe moet ook die feite en omstandighede van die sake behoorlik ondersoek. Die geskrif van habeas corpus kan nie toegestaan ​​word in die afwesigheid van een van die twee partye nie, behalwe in gevalle waar geregtigheid en omstandighede dit vereis. As hierdie opset opsetlik en opsetlik ongehoorsaam is, kan 'n individu aangekla word van die misdryf van minagting van die hof, met die oplegging van die straf van beslag op eiendom en gevangenisstraf. 
Daar is 'n lang geskiedenis van die evolusie van hierdie geskrif. Dit het sy oorsprong in Engeland en was ook algemeen in Amerika. Indië het hierdie konsep van geskrifte geleen van Engelse wette en het hierdie konsep onder artikels 32 en 226 van die Indiese Grondwet ingesluit. Daar was sekere gevalle in die verlede toe hierdie bevel opgeskort is. Elke aanhouding wat die fundamentele regte van 'n persoon skend, wat nie volgens die wet en die prosedure wat deur die wet bepaal is nie, oortree of die wette van die wetgewer oorskry, kan as onwettige aanhouding beskou word. Volgens die Indiese Grondwet sal die howe beslis oor die sake van habeas corpus deur artikel 20 (beskerming teen skuldigbevinding), artikel 21 (reg op lewe en persoonlike vryheid) en artikel 22 (beskerming teen aanhouding en aanhouding) van die Indiese grondwet in ag te neem. In 1992 het die regters van die Hooggeregshof uitgebrei oor die belangrikheid van die bevel van habeas corpus deur te verklaar dat hierdie bevel die belangrikste instrument is om individuele vryheid te beskerm teen willekeurige en wettelose staatsoptrede. "
Aangesien 'n muntstuk twee gesigte het, het die skrywe van habeas corpus het sekere beperkings. Die reg om hierdie dokument in te dien, is nie in elke situasie beskikbaar nie. Dit is omdat daar baie gevalle is waarin die gevangenes voorberei habeas corpus versoekskrifte sonder om hulp van 'n prokureur te soek.  Dit is ook beperk tot herhalende versoekskrifte in dieselfde aangeleentheid. As die Hooggeregshof van mening is dat die bevel van die Hooggeregshof vir skuldigbevinding aan 'n persoon onregverdig is, beveel hy die vrylating van die persoon. Hierdie geskrif fokus ook slegs op die aspek van aanhouding en ignoreer ander aspekte soos 'n billike verhoor, ens.
Shriniwas Gupta, 1. Kommentaar op die Grondwet van Indië (1 uitg. 2016).
Trimbak Krishna Tope & amp; Sujata V. Manohar, 1 T.K. Boonop die grondwetlike reg van Indië (3 uitg. 2010).
Erwin Chemerinsky, Dink aan Habeas Corpus, 37 Saak W. Res. L. Eerwaarde 748 (1986).
Saloni Devpura, Writ van Habeas Corpus en Hooggeregshof, 1 "Udgam Vigyati "- The Origin of Knowledge (2015), http://www.udgamvigyati.org/admin/images/Writ of Habeas Corpus en Supreme Court- Saloni Devpura, Nirma University, Ahmedabad.pdf (laas besoek op 26 Jan 2020).
Clark, Joshua Warner, "Habeas Corpus: die belangrikheid daarvan, geskiedenis en moontlike huidige bedreigings " (2007). Universiteit van Tennessee vereer proefskrifprojekte. https://trace.tennessee.edu/utk_chanhonoproj/1057
Habeas Corpus Act 1679, Legislation.gov.uk (1979), http://www.legislation.gov.uk/aep/Cha2/31/2/contents (laas besoek op 26 Januarie 2020).
Die redakteurs van Encyclopaedia Britannica, Habeas corpus Encyclopædia Britannica (2019), https://www.britannica.com/topic/habeas-corpus (laas besoek op 26 Jan 2020).
Die redakteurs van Encyclopaedia Britannica, Johnson v. Eisentrager Encyclopædia Britannica (2015), https://www.britannica.com/event/Johnson-v-Eisentrager (laas besoek op 26 Jan 2020).
The Magna Carta Project, Magna Carta Project – 1215 Magna Carta – Clause 39, http://magnacarta.cmp.uea.ac.uk/read/magna_carta_1215/Clause_39 (laas besoek 26 Januarie 2020).
VK | Tydskrif | 'N Kort geskiedenis van habeas corpus, BBC News (2005), http://news.bbc.co.uk/2/hi/uk_news/magazine/4329839.stm (laas besoek op 26 Januarie 2020).
Writ of Habeas Corpus, Findlaw (2019), https://criminal.findlaw.com/criminal-procedure/writ-of-habeas-corpus.html (laas besoek op 26 Jan 2020).
1 Saloni Devpura, skrywer van Habeas Corpus en hooggeregshof, 1 "Udgam Vigyati" - die oorsprong van
Kennis (2015), http://www.udgamvigyati.org/admin/images/Writ van Habeas Corpus en die Hooggeregshof-
Saloni Devpura, Nirma University, Ahmedabad.pdf (laas besoek op 26 Jan 2020).
3 Trimbak Krishna Tope & amp; Sujata V. Manohar, 1 T.K. Boonop die grondwetlike reg van Indië (3 uitg. 2010).