JY LEES NOU Leeslus
Ek kan dit nie help nie. Elke keer as ek dit hoor, moet ek op my lip byt om nie ’n knorrige antwoord kwyt te raak nie.
Meestal kom dit van liewe mense met goeie bedoelings. Dikwels word dit met ’n verskonende laggie na my kant toe aangebied. Ek is immers veronderstel om ’n skrywer te wees - en as mense ophou lees, moet ek seker ook ophou skryf.
Omdat lees so onontbeerlik soos suurstof is - en so verslawend soos sjokolade - sal ’n ware leser altyd tyd vind om te lees. Tyd máák, tyd steel, tyd afknyp, tyd optower. Ek ken ’n vrou wat sweer sy kan lees terwyl sy haar maskara aanwend. (Nie aan te beveel vir amateurs nie. Laas toe ek probeer het, het ek amper my oog uitgesteek en oordadig baie trane op ’n geleende boek gestort.)
Dis hoe ons lesers oorleef. Nee, ek bedoel nie lieg-lieg nie (behalwe miskien soms ’n klein witleuentjie), ek praat van skik en kompromieë aangaan en drie balle gelyk in die lug hou. Want om ure lank te lê en lees bly ’n onbereikbare droom vir die meeste van ons. Behalwe as ons siek word - en só desperaat is ons nou ook nie om te lees nie. Dus lees ons wat ons kan, wanneer ons kan, waar ons kan.
My ma, by wie ek waarskynlik my verterende leeslus geërf het, moes drie orrelpyp-kleuters sonder huishulp of wasmasjien grootmaak, wat haar jare lank bitter min tyd gegee het vir die historiese romans waarvoor sy so lief was. Maar soos ’n veelsydige atleet het sy eenvoudig van langafstande na naellope oorgeskakel. Terwyl die kinders klein en tydrowend was, het sy haar toegespits op kortverhale en tydskrifverhale, so tussen koskook en bottelvoedings deur. Later, het sy geweet, sou daar weer tyd wees vir langafstand-romans, lywige boeke, stories wat ’n duisend-en-een nagte duur ...