Met die tienerverhouding wat gesneuwel het wou ek graag troos en het ek vir Oom Google ‘n paar vrae gaan vra oor verlies. Gister bring die seun sy vriendinnetjie se afskeidsbrief wat hy nou na drie maande ontvang het en vra raad oor hoe hy die brief moet hanteer en kon ek daardie navorsing gebruik om hom te help. En skielik verstaan ek sy gedrag van die afgelope paar maande en nog meer toe hy verder oopmaak oor ander probleme in sy huis gedurende ‘n opvolg-gesprek in my klas. Ek kon hom help om te verstaan waarom sy hom vir gejok het deur te sê dat sy OK was toe hy met haar gepraat het na die ongeluk, terwyl die dokter vir haar gesê het sy het dae om te leef en moet afskeid neem. Hy het nog nie eers met sy ma hieroor gepraat nie.
Facebook- en bloginskrywings vertel van alleenheid, dat jy voel niemand ken jou nie. Dat dit voel mense vergeet van jou seer. En dis alles gedeeltelik waar. Om enige trauma te verwerk moet jy delf tot daar in jou eie dieptes waar dit net jy alleen is, waar net jy alleen kan berusting en troos vind oor jou verlies. Mense vergeet nie van jou seer nie, maar dis nie vir hulle so op die oppervlak soos vir jou nie.
So jy mag vrae hê. Jy mag kwaad wees. Jy mag voel jy wil dalk weer probeer. Jy mag depressief en alleen voel. Jy mag hartseer wees en huil… Want dit alles gebeur sodat jy jou verlies kan verwerk, maar dis belangrik dat jy moet sorg on nie vasgevang te word in een van die stappe nie. Belangrik dat jy mense om jou moet hê wat jou kan help om nie vasgevang te word nie.
En al moet jy in die dieptes van jou alleenheid delf om jou verlies te verwerk, jy is nie alleen nie, elkeen van jou vriende en familie gee om vir jou. Treur oor jou verlore eerste liefde. Wees kwaad oor ‘n leuen. Jy mag. Maar jy mag ook onthou dat daar baie mooi oomblikke was wat jou gelukkig gemaak het en dinge waaroor jy gelag het. Jy hoef dit nie te vergeet nie, al is die verhouding verby.
Ek glo dat ‘n mens jou lewe moet lewe. Ek glo dat jy moet hanteer wat op jou pad kom. Ek glo dat die Vader mens onbewustelik voorberei vir die slegte goed. Oor ons eie trauma kan ek sê dat ek nie deur al die stappe gegaan nie. Ek sien die rouproses in my gesin se lewe, elkeen van ons op ‘n ander stadium van rou oor wat ons verloor het. Ek sien die woede by ‘n kind. Ek sien die ontkenning. Ek sien die depressie. Ek sien aanvaarding.
Die donker kol net links van die 'luiperd' is waar sy heeltyd piepie. Kyk die paadjie wat sy al daar getrap het. Arme vrou.
Die meeste kinders se oplossing was om jou ouers of iemand te bel om jou te kom haal. Baie het gesê hulle ouers laat hulle nie toe om op so wyse uit te gaan nie, hulle laai hulle af en kom haal hulle in elk geval weer. Baie het gesê hulle ouers sal kwaad wees oor die situasie en gaan raas, maar sal hulle nogtans sal kom haal en bly wees dat hulle gebel is. Een het gesê jy moet in die eerste plek sorg dat jy jou vriende beter kies en nie in so situasie beland nie. ‘n Paar het gesê dat hulle sal huistoe bestuur want hulle kan en het dit al in die verlede gedoen (graad 10 met gemiddelde ouderdom van 16). ‘n Paar het gesê hulle sal eerder saam partytjie hou want dis onveilig om in die aand huistoe te stap, dis beter om in die oggend te stap. Twee sal ook saam partyjie hou en maar kyk wat bring die volgende dag want dis hoe hulle dit in elk geval doen.
Dis net vir sommiges vir wie een-teen-die oor-en-een-teen-die teer dalk ‘n moontlike opsie moes wees, want die nuwe basiese regte storie beteken vir hulle dat ongeregtigheid reg is.
Daar is ‘n paar staproetes in en om die oord en ons kon die meeste daarvan doen. Hoe heerlik was dit nie om nuwe bome te leer ken nie! Skoonseun verstaan nog nie heeltemal die opgewondenheid oor die ge-oe en ge-aa oor al die bome nie, dis vir hom nog bietjie nuut. ‘n Boom is mos ‘n boom…
‘n Kollega van my maak die MOOISTE pastelle van wild. Ons gesin was vir die eerste keer in ‘n lang tyd almal by die huis met die oog op ‘n kort vakansie saam. Verlede Sondag het ons twee skilderye gaan uitkies vir my nuwe huis, ‘n luiperd en ‘n leeu. Ek kon dit alleen doen, maar dis ons almal se huis; en ek voel net dat elkeen sy sê moes sê oor duur items waarin ons almal moet vaskyk en wat die kinders eendag gaan erf.
Hanskalf kom stamp vir Lalie om sy melk te bring. Enigste ma wat hy ken. Hy kon darem uit, ten koste van sy eie ma.