Dagboek van 'n depressievegter: Destigmatiseer depressie en selfdood só | Alta Cloete
← Lig wankelend – Gerard Scholtz
Dagboek van 'n depressievegter: As jy aanhou gly →
Sleutelwoordw: Afrikaans, Alta Cloete, depressie, depression, gesondheid, Lindie Stander, Lizette Rabe, selfmoord
6 responses to "Dagboek van 'n depressievegter: Destigmatiseer depressie en selfdood só"
09/07/2012 at 14:42
dis baie waar – het nog nie so daaraan gedink nie. dis net soos ek nie van "stiefma" en "stiefkinders" hou nie … 😦
dankie vir deel …
Ja, daar is eintlik baie terme wat al vir jare (eeue?) gebruik word en eintlik baie onsensitief is.
09/07/2012 at 15:42
Dankie dat jy dit hier geplaas het. Ek het ook die brief in die koerant gelees en so daarmee saamgestem. Ek was ook al op daardie punt dat ek 'n handvol pille gesluk het. My suster, wat 'n verpleegster is, het lang my bed gesit toe ek wakker word en onmiddellik met my begin raas. Seker maar van blydskap. Vir dae lank daarna, het ek nie geweet of ek dankbaar moes wees dat ek wakker geword het nie want niks het verander nie. Na behandeling kon ek weer die wêreld in die oë kyk en aangaan al het die oorsaak nie weggegaan nie. Ek kon dit net beter hanteer.
Ja, 'n mens kan eers regtig verstaan as jy al daar was. Dankie vir die deel, Lidia!
Dankie hiervoor Alta. Ek ly self, nes Lindie, aan Bipolere Gemoeds Versteuring. Wat ek nou al agtergekom het is dat almal wat dit het dit anders ervaar, maar dit is hel en ek wens dit niemand toe nie. Ook dat mense soms vir rukke aaneen cope en dan terugslae beleef. Dat die stigma daarom enorm is. Dat die mense wat veronderstel is om te verstaan glad nie doen nie. Dat familie baie kan seermaak, juis oor hulle nie verstaan nie. Dat dit ongelooflik moed verg om dag vir dag te veg. Dat jy jou familie ontsettend liefhet en nodig het want hulle doen hul bes al verstaan hulle nie en al maak hulle jou seer. Dat God jou dra. Dat jy sterker is as wat jy dink. En dat daar hoop is. Ek skryf die nou terwyl ek ok voel. 'n Ander keer voel ek miserabel en wil ek sterf. Maar vir nou hou ek vas. Bid vir my en ons!
Dankie dat jy daaroor praat, Colette – dit dra by tot die destigmatisering van hierdie dinge. Baie, baie sterkte vir jou!