DIE NALATENSKAP VAN DIE LAASTE NP REGERING, BEDREIG NOU OOK DIE NALATENSKAP VAN OUD PRESIDENT PAUL KRUGER. - Afrikanervolksparty
DIE NALATENSKAP VAN DIE LAASTE NP REGERING, BEDREIG NOU OOK DIE NALATENSKAP VAN OUD PRESIDENT PAUL KRUGER.
Gepubliseer op 08 Desember 2021 | Geskryf deur Danie Varkevisser | | | Trefslae: 108
Aan die Noordgrens van die Kruger wildtuin, het verval, swak bestuur, geldjagterry en Etniese twis, ongebrydelde wildstropery deur middel van draadstrike waarin diere op barbaarse en wreedaardige wyse aan hulle einde kom, in die hand gewerk.
Die AVP plaas enkele fotos uit Daly Maverick se artikel wat die area besoek het, om aan te toon waartoe enersyds die de Klerkregering se politieke misvattings en andersyds, ons Afrikanervolk se onge-ergdheid oor wie die leisels vat en waarheen dit sou lei, selfs nadat kundige leiers by herhaling daaroor gewaarsku het!
Nie net ons volk word daardeur benadeel nie, maar die hele res van die wêreld wat hulle kon kom vergewis van die oorblywende natuurlewe in Afrika wat onder beskerming van ons voorsate bewaar en instand gehou is tot voordeel van die ganse wêreld!
Die Noordgrens van die Wildtuin is in alle waarskynlikheid nie die enigste verwaarloosde grens nie. Beweging van dier en mens oor die stukkende en verwaarloosde grense van Suid Afrika, het een van die grootste bedreigings vir ons infrastruktuur geword waarvoor die regime geen oplossings het nie.
Gemeenskappe, korrupsie en karkasse: wanneer die Krugerwildtuin, die bosvleishandel en die Mthimkulu se komplekse geskiedenis bots
By Kevin Bloom 02 Dec 2021
Op die westelike grens van die Groter Kruger-bewarea, waar die heining ernstig verval het, staar 'n gemeenskap van 26 000 mense 'n uitsettingsbevel van die nasionale regering in die gesig. Hoekom wil die owerhede hulle van die grond af hê? Die antwoord op hierdie vraag neem ons in 'n oënskynlike bedrogspul wat deur jaguitrustings, provinsiale amptenare en 'n tradisionele hoofman bestuur word. Dit neem ons ook in die desperaatheid en armoede wat die bosvleishandel dryf.
Heining, selfstandige naamwoord: "'n Versperring, reling of ander regop struktuur, tipies van hout of draad, wat 'n grondgebied omsluit om toegang of ontsnapping te voorkom of te beheer."
WAARSKUWING: Grafiese prente hieronder kan sensitiewe lesers steur.
Die Oxford English Dictionary is redelik duidelik op hierdie punt: om as 'n heining te kwalifiseer, is daar sekere eienskappe wat 'n struktuur verplig is om te demonstreer. Dit is ooglopende eienskappe, deursigtig en ongekompliseerd, wat enige skoolkind as vanselfsprekend sal aanvaar. En tog is Daily Maverick op 'n Donderdagoggend vroeg in Oktober 2021, op 'n rit deur die beskermde Limpopo-bosveld iewers noord van Phalaborwa, gekonfronteer met 'n struktuur wat aan geen van die OED se standaarde voldoen het nie.
Donderdagoggend vroeg in Oktober 2021, op 'n rit deur die beskermde Limpopo-bosveld iewers noord van Phalaborwa, is Daily Maverick gekonfronteer met 'n struktuur wat aan geen van die OED se standaarde voldoen het nie.
Daar was 'n versperring, seker, maar op baie plekke was dit nie regop nie. Op daardie plekke waar dit regop was, was daar gate in die gaas van verskillende vorms en groottes. Gegewe dat dit veronderstel was om 'n geëlektrifiseerde heining te wees, 'n struktuur waarvan die uitsluitlike doel was om die ontsnapping van wilde en gevaarlike diere te "voorkom of beheer", was die gebied wat dit omhein het dubbeld blootgestel aan breuk. Die elektriese stroom was lank gelede gedeaktiveer, die draadgeleiers deur stropers gesteel en in strikke verander.
"Om jou te herinner," het Daily Maverick se bron gesê, "dit is effektief die grens van die Krugerwildtuin."
Dit was 'n maklike feit vir die verstand om te vergeet, veral in die lig van die bord wat by die ingang van die grondpad verskyn het: "Mthimkhulu Privaat Wildreservaat, geen toegang sonder vooraf reëling."
Soos Daily Maverick net begin leer het, het die tradisionele Mthimkhulu-gemeenskap, bestaande uit sowat 26 000 inwoners van die tweelingnedersettings Mbaula en Phalaubeni op die oewer van die Letaba-rivier, 'n lang en komplekse verhouding met sy naamgenoot-reservaat gehad. Volgens die jongste interpretasie het die grond nie aan hulle behoort nie, maar aan die Suid-Afrikaanse regering, wat dit in 1985 by die Letaba Ranch-natuurreservaat ingelyf het. Die oorspronklike interpretasie, wat blykbaar by post-apartheid grondregtewetgewing pas – spesifiek artikel 25(7) van die Suid-Afrikaanse Grondwet en die Wet op die Tussentydse Beskerming van Informele Grondregte (IPILRA) – het aangevoer dat die regering die grond in hou in vertrou namens die gemeenskap.
In die weke wat voorlê, sal Daily Maverick, deur die antwoordende beëdigde verklarings wat voortspruit uit die regering se poging om die gemeenskap van die grond te verdryf, uit te werk tot 'n meer genuanseerde begrip van Mthimkhulu-geskiedenis. Vir die oomblik het dit egter gegaan oor die feit dat die Krugerwildtuin blykbaar minstens 27 kilometer se heining ontbreek.
Die probleem, wat nou implikasies gehad het wat gestrek het van stropery en onwettige trofeejag tot mens-wild-konflik en die altyd teenwoordige waarskynlikheid van 'n bek-en-klouseer-uitbraak, het behoorlik in 2002 begin, toe die bestuur van die Krugerwildtuin besluit om sy grens met Letaba Ranch te laat vaar en laasgenoemde by die Groter Kruger-bewarea in te sluit. Destyds het dit na 'n geïnspireerde idee gelyk - dit sou nie net die druk op die Kruger se plantegroei verminder nie, dit sou die wild in staat stel om volgens historiese migrasiepatrone rond te loop.
En tog is die dorpenaars van Mbaula en Phalaubeni volgens die verslag van gemeenskapslede niks van die Kruger se planne vertel nie. Daily Maverick is ingelig dat die ooreenkoms om die heining te laat val gesluit is tussen SANParke, die Limpopo provinsiale regering se departement van ekonomiese ontwikkeling, omgewing en toerisme (LEDET) en 'n tradisionele hoof met die naam van Pheni Cyprian Ngove, wat meer as 50 km verder woon en is nie deur die plaaslike inwoners as hul regmatige leier erken nie.
Volgens Daily Maverick se bronne was daar geen interaksie met die Mthimkhulu-gemeenskap soos vereis deur die beginsels van IPILRA nie - geen verbintenis, geen ondertekende resolusies en dus geen "voorafgaande en ingeligte toestemming". Eendag, is ons vertel, het die inwoners van Mbaula en Phalaubeni wakker geword en gevind dat hulle 'n hanetreetjie van die Groter Krugerwildtuin af woon.
Solank die heining behoorlik onderhou is, het hierdie wetgewende oortreding blykbaar nie die lewens van die gemeenskapslede geraak nie. Maar in ongeveer 2015, toe LEDET en die Departement van Landbou, Bosbou en Visserye hul instandhoudingspligte begin versuim het, het die gevolge van die onwettige kortpaaie al hoe duideliker op die grond geword.
Daar was drie voorbeelde van die uitval wat Daily Maverick tydens ons besoek aan die streek teëgekom het. Die eerste was die buffelspoor wat ons bron op die gruisbaan uitgewys het, wat langs die omtrek van die heining aan die menslike nedersettingskant geloop het. Die spoor, aangesien buffels die primêre draers van die bek-en-klouseer-virus in Afrika-savanne-ekosisteme is, het daar gesit soos 'n huilende alarm - nie net kon 'n uitbraak die gemeenskap se beeskuddes vernietig nie, dit kan ook moontlik deur die provinsie versprei, Suid-Afrika se vee-uitvoer te sluit en ongekende ekonomiese verlies te veroorsaak.
Die tweede was 'n storie wat pas in die Far North Bulletin gepubliseer is, onder die opskrif, "Is dit 'n gratis vir almal op olifantbulle?" Die olifante, blyk dit, het almal uit die Kruger ontsnap, na aanleiding van die geur van Maroela-vrugte. Sewe bulle is deur LEDET-veldwagters in die strate en buitewyke van Phalaborwa doodgeskiet, wat die woede ontlok het van dieselfde plaaslike inwoners wat die veldwagters beweer het hulle beskerm. Vir die nabygeleë inwoners van Mbaula en Phalaubeni, is ons meegedeel, sulke ontmoetings was 'n gereelde gebeurtenis, hoewel hul ongewenste besoekers, wat seekoeie, buffels en die vreemde roofkat ingesluit het, baie minder geneig was om deur 'n LEDET-koeël afgeneem te word.
Dan was daar die derde voorbeeld van die uitval, wat miskien die mees verwoestende was. Op sy foon het Daily Maverick se primêre bron - wie nie genoem kon word nie weens die bedreiging vir sy persoonlike veiligheid - 'n versameling foto's gehou wat die plaaslike handel in bosvleis illustreer: 'n afgesnyde baba-olifantkop; 'n baba seekoei wat deur 'n strik verwurg is; 'n reeks klein diere vasgevang in ondraaglike doodshoudings in die gate van die Groter Kruger-heining
Bewyse van handel in bosvleis, Mthimkhulu-gemeenskap, Limpopo. (Foto: Verskaf)
Soos die buffelspoor en die ontsnapte wild, was die tragedie inherent aan die handel in bosvleis dat dit op die oog af 'n direkte gevolg was van die owerhede se weiering om die heining in stand te hou. Onder die oppervlak het egter 'n draad van bewyse en getuienis gelê wat 'n baie donkerder oorsprong van die foto's op ons bron se foon voorstel. Die draad het alles te doen gehad met die grondregte van die Mthimkhulu-gemeenskap en die feit dat die inwoners van Mbaula en Phalaubeni tot 2015 nie naastenby desperaat genoeg was om die Kruger se diere te stroop nie.
Hoekom? Want tot in daardie noodlottige jaar het die gemeenskap 'n bestendige inkomste uit wettige en goedgekeurde trofeejag verdien.
"Ons het lank gelede begin jag," het Kotlani Elvis Mavunda aan Daily Maverick gesê. "Die outfitters het geld in ons trustrekening gesit en ons het daardie geld gebruik om die gemeenskap op te hef. Ons het 'n crèche gebou en baie boorgate geboor. Ons het ook aan die inloopsentrums geskenk. Dit was tot 2015, toe die voordele deur LEDET gestaak is en aan die Mabunda Tradisionele Owerheid gegee is."
Alhoewel Mavunda die van gehad het wat die beste by die tradisionele owerheid strook, het hy bygevoeg, die handtekening op die 2015-ooreenkoms met LEDET was dié van Pheni Cyprian Ngove.
"'n Amptenaar van die regering het 'n brief aan ons geskryf en gesê dat enigiets wat ons doen, ons Ngove moet raadpleeg, want daar staan ​​skriftelik dat hy die hoof van Mthimkhulu is. Dit het net eendag so gebeur, alhoewel die jagregte heeltyd aan ons gegee is. Ons weet nie wat verander het nie."
Soos Daily Maverick sou vasstel, terwyl daar 'n bitter en voortdurende tradisionele leierskapgeskil tussen Mavunda en Ngove was, is eersgenoemde jare lank deur die inwoners van Mbaula en Phalaubeni as hul de facto-hoof erken. Deur aan ons 'n agtergrond tot die dispuut te verskaf, het dit geblyk dat Mavunda die sterk verwysde en voetnootwerk van professor CC Boonzaaier van die Universiteit van Suid-Afrika, wat onlangs 'n geskiedenis van die Mthimkhulu-gemeenskap saamgestel het, weerspieël.
Kortliks, van hul oorsprong in Mosambiek was die Mavunda- en Mthimkhulu-stamme nou met mekaar verbind, hoewel hulle hulle in 1839 in die gebied van Modjadji die Reënkoningin as afsonderlike entiteite gevestig het. As vlugtelinge het hulle geen amptelike status gehad nie; hul interne opvolggevegte en die verskillende verskuiwings wat gevolg het, was van min betekenis vir die hof van Modjadji en hul primêre getrouheid sou dus aan die oorspronklike stamme behoue ​​bly.
Toe in 1967, toe die apartheidsregering 'n verdere verskuiwing van die Mthimkhulu-stam na die nedersetting Mbaula in die tuisland Gazankulu afgedwing het, het dit net so gebeur dat hulle "arbitrêr" onder die jurisdiksie van die Mabunda-stamowerheid en hoof Ngove geplaas is. Soos Boonzaaier duidelik gemaak het, terwyl die hoofman van die Mthimkhulu-stam sy status behou het, is hy as raadslid by die stamowerheid aangestel "sonder sy toestemming en teen sy wil".
Boonzaaier het ook opgemerk dat twee regentes agtereenvolgens getrou aan Ngove beloof het "sonder die toestemming van die Mthimkhulu-koninklike familie", wat hy vertolk het as "onhoudbaar" in terme van inheemse grondwetlike wette – hierdie een regsfeit, het hy bygevoeg, "regverdig nie [Kotlani Elvis Mavunda] se ontneming van die hoofmanskap". Hy het verder opgemerk dat "die Mthimkhulu-gemeenskap nie deur die Mavunda van Ngove geregeer wil word nie" en dat sou Kotlani Mavunda van die Mthimkhulu nie wetlik tot die pos van hoof verhef word nie, dit "moeilik sou wees om te dink hoe gesonde administrasie en vrede in die betrokke gebied in stand gehou sal word".
En tog het hierdie laaste paar punte, so oortuigend as wat dit ook was, nie verskyn in die antwoordende beëdigde verklaring wat Mavunda se advokate in Februarie 2021 by die hooggeregshof in Polokwane sou indien nie. Soos hierbo, het hierdie spesifieke saak alles gegaan oor die regering se poging om die Mthimkhulu uit te sit. gemeenskap van hul naamgenoot van 9 000 hektaar natuurreservaat, met die aansoekers gelys as die nasionale minister van die Departement van Landbou, Landelike Ontwikkeling en Grondhervorming (DARDLR), die LUR van LEDET en die Mabunda Tradisionele Owerheid.
Wat wel in die beëdigde verklaring verskyn het, was die gemeenskap se oorsprong en die feit dat hulle vir die eerste 18 jaar ná hul gedwonge verskuiwing na Mbaula, soos getuig deur gemeenskapsouderlinge, die 9 000 ha erf as weiveld gebruik het. In terme van IPILRA en die Suid-Afrikaanse Grondwet, lui die beëdigde verklaring, was die wet duidelik - die Mthimkhulu-gemeenskap was die "voordelige bewoners" van die natuurreservaat soos omskryf deur die regstellingstelsel wat deur die post-apartheidstaat ingestel is om gemeenskaplike grondregte aan voormalige inwoners van die Bantoestans toe te ken. In hierdie konteks het die onderwerp van Mavunda se verheffing tot hoof "niks te doen met" die verligting wat die gemeenskap in die breë gesoek het nie.
Van die begin van Mavunda se reageer beëdigde verklaring, die toon was hard. Nadat daar verwys is na dokumente in die bylaes wat onaanvegbaar bewys het hoe vorige regeringsamptenare die gemeenskap se grondregte erken het – en hoe Mavunda genader is om gemeenskapsresolusies vir jagregte "so laat as 2013" ​​te verseker – is beweer dat die huidige regering , in plaas daarvan om sy grondwetlike pligte na te kom, het hy "'n teenstandersposisie aangeneem wat soortgelyk is aan 'n litigant in 'n kommersiële aangeleentheid".
Die post-apartheid-staat, het Mavunda getuig, het gelyk asof hy "gewillig is" om die "arbitrêre besluite" van die voormalige Bantoe-inboorlingsake-kommissaris te beskerm, wat "toe hy besig was om maniere te bedink om die inboorlinge te beheer," besluit het "met 'n slag van 'n pen" dat die Mthimkhulu-gemeenskap onder die werkingsgebied van die Mabunda Tradisionele Owerheid sou val.
Volgens Daily Maverick se berekening, gebaseer op die wetgewing en die dokumentêre bewyse, was die aanspraak van die Mthimkhulu-gemeenskap op die grond waterdig. Dit het ook geblyk dat die gemeenskap gekwalifiseer het vir sekuriteit van grondbesit ingevolge die Wet op die Opgradering van Grondbesitregte, 'n regskursus wat hulle gevolg het. Die kwessie, blyk dit, was wie by die jagregte baat gevind het. "Die doel van die uitsettingsaansoek," lui Mavunda se beëdigde verklaring, "[is] om te verseker dat alle voordele wat met die eiendom verband hou, aan [die Mabunda Tradisionele Owerheid] toekom."
Wat LEDET betref, het Mavunda ontken dat die provinsiale departement verantwoordelik was vir die bewaring en toerismebestuur van die wildtuin. In die betwisting van die uitsettingsbevel het Mavunda opgemerk dat die medebestuursooreenkoms wat in 2015 tussen LEDET en die Mabunda Tradisionele Owerheid gesluit is, onwettig was – om die eenvoudige rede dat die Mthimkhulu-gemeenskap nie geraadpleeg is nie. Op hierdie punt was artikel 2(1) van IPILRA omtrent so ondubbelsinnig as wat dit moontlik is om te kry: "geen persoon mag van enige informele reg op grond ontneem word sonder sy of haar toestemming nie".
En dit was hierdie kwessie van toestemming waarna Mavunda heeltyd teruggekeer het in sy onderhoud met Daily Maverick.
"As Ngove hierheen kom soek het na 'n gemeenskapsresolusie vir jagregte," het hy vir ons gesê, "sal niemand hom herken nie. Hulle weet nie hoe hy lyk nie."
Die jag-broederskap in Suid-Afrika, soos Daily Maverick tydens die loop van hierdie ondersoek ontdek het, word beheer deur 'n stel wette en regulasies wat ontwerp is om twee uitkomste te verseker: eerstens moet alle opbrengs na die regmatige begunstigdes vloei; tweedens moet dierebevolkings in 'n gegewe gebied gesond en volhoubaar bly. Maar in die dokument getiteld "Toewysing van wildkwota aan 'n tradisionele owerheid vir 2021/2022 finansiële jaar," onderteken deur LEDET se adjunk-direkteur-generaal van omgewing en toerisme op 23 Maart 2021, was dit duidelik dat beide hierdie uitkomste gekompromitteer is.
Om mee te begin, anders as die vorige jaar, is die jagkwotas vir die Letaba Ranch Natuurreservaat gesamentlik uitgereik aan die Mabunda Tradisionele Owerheid en die Majeje Tradisionele Owerheid, wat die proses namens die inheemse gemeenskap in die noorde gefasiliteer het. Met ander woorde, waar LEDET se toegekende jagkwotas vir die 2020/2021-boekjaar gespesifiseer het hoe die wild verdeel sou word - byvoorbeeld sewe buffels vir Mabunda, sewe vir Majeje en 13 vir "die staat" - in die jongste iterasie daar was nie so 'n ineenstorting nie.
Dan was daar ook die feit dat die getalle self met 'n kommerwekkende tempo gespring het, veral wat die mees winsgewende dier betref: vir die 2020/2021-boekjaar het LEDET altesaam 11 olifante vir "vermindering" toegeken; nou, in 2021/2022, was daar skielik 23 olifante op die spel.
Daily Maverick het op 'n Donderdagmiddag vroeg in November 2021 in Pretoria die eienaars van twee kommersiële jagbedrywighede ontmoet wat weens bogenoemde afwykings 'n onmoontlike situasie in die gesig gestaar het. Alhoewel nie een van die mans ingestem het om genoem te word nie, met verwysing na die potensiële skade aan hul reputasie in die oë van hul internasionale kliënte, was hulle meer as gewillig om ons deur die papierspoor te lei.