Waarom staan ​​die Republikeinse Party bekend as die GOP? - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Waarom staan ​​die Republikeinse Party bekend as die GOP?
Die voorletters sinoniem met die Republikeinse Party - "GOP" - staan ​​vir "groot ou party." Reeds in die 1870's het politici en koerante na die Republikeinse Party verwys as die 'groot ou party' en die 'galante ou party' om sy rol in die behoud van die Unie tydens die burgeroorlog te beklemtoon. Die Republikeinse Party van Minnesota het byvoorbeeld in 1874 'n platform aangeneem wat sê: "waarborg dat die ou party wat die land gered het, steeds getrou is aan die beginsels wat dit gebore het."
Ten spyte van sy bynaam, was die 'groot ou party' egter slegs 'n tiener in die vroeë 1870's sedert die Republikeinse Party in 1854 deur voormalige Whig Party -lede gestig is om die uitbreiding van slawerny na westelike gebiede teë te staan.
Die naam van die "groot ou party" is eintlik die eerste keer aangeneem deur die oud -mededinger van die Republikeine - die Demokratiese Party - wat sy wortels teruggevoer het na Thomas Jefferson en Andrew Jackson. In sy inhuldigingstoespraak van 1859 het die Demokratiese goewerneur van Kentucky, Beriah Magoffin, in Kentucky verklaar: "Die groot ou party het nog nooit sy naam, sy doel of beginsels verander nie, en het ook nooit sy beloftes verbreek nie." Die jaar daarna het 'n Demokratiese koerant in New Haven, Connecticut, vorentoe gekyk na die presidentsverkiesing van 1860 en gewaarsku dat 'hierdie groot ou party verdeeld is en gevaar loop om te verslaan'.
Safire se politieke woordeboek berig dat die Republikein se GOP -akroniem in druk in 1884 begin verskyn het. Koerante in 1936 skryf T.B. Dowden, a Cincinnati Gazette tikskrywer, met die ontwerp van die voorletters nadat hy 'n verhaal ontvang het oor die Republikeinse presidensiële genomineerde James Blaine uit 1884, kort voor druktyd wat te lank was. 'My kopie eindig met' Grand Old Party ', en ek het twee woorde oor nadat ek die tien reëls gestel het. Wat sal ek doen?" Vra Dowden sy voorman. "Verkort hulle, gebruik voorletters, doen enigiets, maar maak gou!" kom die antwoord. In 'n gejaag het Dowden die naam van Blaine se beplande toespraak verkort van "Prestasies van die Grand Old Party" na "Prestasies van die GOP."
LEES MEER: Hoe die Republikeinse en Demokratiese Partye hul dieresimbole gekry het
Waar het die GOP -akroniem vir die Republikeinse Party ontstaan?
Die GOP -akroniem staan ​​vir Grand Old Party en word gebruik as 'n bynaam vir die Republikeinse Party, alhoewel die Demokratiese Party al langer bestaan.
Die Republikeinse Party het die GOP -akroniem omhels nadat hy dekades lank met die Demokrate geveg het oor die gebruik daarvan. Die webwerf van die Republikeinse Nasionale Komitee is GOP.com.
Beledigers het ander byname gekry met behulp van die GOP -akroniem, waaronder Grumpy Old People en Grandiose Old Party.
Vorige weergawes van die GOP -akroniem is gebruik vir Gallant Old Party en selfs die Go Party. Maar lank voordat die Republikeine die Grand Old Party as hul eie aangeneem het, word die afkorting algemeen toegepas op Demokrate, veral Suid -Demokrate.
Die Republikeinse Party is nou in sy eindstadium
Die GOP het, in vorm, indien nie inhoudelik nie, die Kommunistiese Party van die Sowjetunie van die laat 1970's geword.
Oor die skrywer: Tom Nichols is 'n bydraende skrywer by Die Atlantiese Oseaan en die skrywer van die komende boek Ons eie ergste vyand: die aanslag van binne op die moderne demokrasie.
Ons leef in 'n tyd van slegte metafore. Alles is fascisme, of sosialisme, Hitler se Duitsland, of Stalin se Sowjetunie. Republikeine wil veral hê dat hul volgelinge moet glo dat Amerika op die punt staan ​​van 'n dramatiese tyd, 'n oomblik van groot konflik soos 1968 - of miskien nog erger, 1860. (Die drama is natuurlik die punt. Niemand ooit nie sê, "Ons leef deur 1955.")
Ironies genoeg repliseer die GOP inderdaad 'n ander politieke party in 'n ander tyd, maar nie soos die helde wat hulle hulself voorstel nie. Die Republikeinse Party het, in vorm, indien nie inhoudelik nie, die Kommunistiese Party van die Sowjetunie van die laat 1970's geword.
Ek kan al die gehuil hoor oor indringende vergelykings. Ek bedoel nie dat moderne Amerikaanse Republikeine kommuniste is nie. Ek bedoel eerder dat die Republikeine hul eie soort bolsjewisme in die eindfase betree het, as lede van 'n party wat nou uitgeput is deur sy mislukkings, sinies oor sy eie ideologie, outoritêr deur refleks, beheer as 'n persoonlikheidskultus deur 'n mislukte ou man, en op soek na nuwe avonture om sy lot te verjong.
Niemand dink baie aan die Sowjetunie aan die einde van die sewentigerjare nie, en niemand moet dit regtig doen nie. Dit was 'n tyd waarna die laaste Sowjet -leier, Mikhail Gorbatsjof, verwys het as die vremia zastoia- "die era van stagnasie." Op daardie stadium was die Sowjet -Kommunistiese Party 'n uitgeoefende mag, en ideologiese oortuiging was meestal vir skurke en fanatici. 'N Handjie vol partyideoloë en die senior amptenare van die Sowjet-weermag het moontlik nog steeds geglo in' Marxisme-Leninisme '-die vermenging van aspirasie-kommunisme met eenpartydiktatuur-maar in die algemeen het Sowjet-burgers geweet dat die party se formulerings oor die regte van alle mense was net 'n vensterkleed vir 'n heerskappy deur 'n klein kring ou mans in die Kremlin.
"Die party" self was nie 'n party in enige Westerse sin nie, maar 'n voertuig vir 'n kabaal van elite, met 'n persoonlikheidskultus in die middel. Die Sowjet -leier Leonid Brezjnef was 'n volkome middelmatige man, maar teen die laat sewentigerjare het hy sy greep op die Kommunistiese Party vasgehou deur kansvatters en makkers om hom op te lig, wat in die openbaar en privaat aangedring het dat Brezjnef 'n heldhaftige genie is. Fabrieke en strate en selfs 'n stad is na hom vernoem, en hy bevorder homself tot die hoogste militêre rang van "Marshal van die Sowjetunie." Hy het homself soveel eerbewyse en medaljes toegeken dat daar in 'n algemene Sowjet-grap van destyds 'n klein aardbewing in Moskou veroorsaak is deur Brezhnev se militêre oorjas met medaljes wat van sy hanger afgeval het.
Die elite -leiers van hierdie sogenaamde klaslose samelewing was korrupte plutokrate, 'n mafia geklee in marxisme. Die party was geteister deur loopbaanspelers, en sy greep op mag is verdedig deur propagandiste wat so gereeld frases soos 'werklike sosialisme' en 'Westerse imperialisme' gebruik het dat byna almal 'n hoofartikel in Pravda of Rooi Ster bloot deur 'n soort Sowjet -weergawe van Mad Libs te speel. Nuus is streng beheer. Sowjet -radio-, televisie- en koerantfigure het geploeg deur verhale wat heeltemal van die werklikheid losgemaak is, en het gereeld die suksesse van die Sowjet -landbou uitgebrei, selfs al moes die land voedsel koop van die kapitaliste (insluitend die gehate Amerikaners).
Lede van die Kommunistiese Party wat enigiets bevraagteken het, of 'n teken van onortodoksie uitgespreek het, kan met die naam aan die kaak gestel word, of meer waarskynlik, bloot afgedank word. Hulle sou nie tereggestel word nie-dit was immers nie Stalinisme nie-maar sommige moes in die duisternis verrot in 'n werk in ballingskap, en uiteindelik uittree as 'n vergete 'kameraad-pensioenaris'. Die ooreenkoms was duidelik: pomp die partytjie se nonsens en geniet die goeie lewe, of knars en word gestuur om 'n biblioteek in Kazakstan te bestuur.
Dit behoort alles bekend te klink.
Die Republikeinse Party het jare lank die idees en beginsels wat hy eens voorgehou het, geïgnoreer tot op die punt dat die GOP -konvensie in 2020 eenvoudig die fiksie van 'n platform afgehandel het en in plaas daarvan die party as 'n kameraad verklaar het - verskoon my, president - Donald Trump gesê dit was.
Soos Brezjnev, het Trump in status gegroei tot 'n heldhaftige figuur onder sy ondersteuners. As die Republikeine die rang van "marskalk van die Amerikaanse republiek" sou kon kry en 'n medalje vir 'n 'Held van die Amerikaanse kultuur' sou kry, sou Trump hulle altwee nou gekry het.
'N GOP wat eers trots was op sy intellektuele debatte, word nou beheer deur die onstuimige formulerings van wat die Sowjets hul' leidende kaders 'sou noem, insluitend ideologiese waghonde soos Tucker Carlson en Mark Levin. Net soos hul voorgangers van die Sowjetunie, maak 'n magdom dof en dogmatiese kabelafsetpunte, skreeusnaakse radiosprekers en swak geskrewe tydskrifte dieselfde soort vullisblaaie vol wanbeskuldigings, wat 'NAVO' en 'revanchisme' vervang met 'Antifa' en 'radikalisme'.
Om in die ry te val, net soos in die ou Kommunistiese Party, word beloon en onafhanklikheid word gestraf. Die woede wat op Liz Cheney en Adam Kinzinger gerig is, laat die stil ideologiese kritiek van die Sowjet -propagandiste van die vorige eeu byna skraal lyk in vergelyking. (Ten minste Sowjet-gesinne onder Brezjnev het nie handgeskrewe aankondigings van drie bladsye by amptelike party-teregwysings gevoeg nie.)
Hierdie vergelyking is meer as 'n metafoor, dit is 'n waarskuwing. 'N Sterwende party kan steeds 'n gevaarlike partytjie wees. Die Kommunistiese leiers in die laaste jare van politieke sklerose het 'n nuwe generasie kernmissiele teen die NAVO ingerig, Afghanistan binnegeval, die skroewe op Jode en ander dissidente vasgedraai, gelieg waarom hulle 'n burgerlike 747 -vliegtuig neergeskiet het, en kom uiteindelik aan die einde naby die begin van die derde wêreldoorlog uit pure paranoia.
Die Republikeinse Party is vir nou meer 'n gevaar vir die Verenigde State as vir die wêreld. Maar net soos die laaste standpunte in die Sowjet-era in die Kremlin, word die kaders meer aggressief en paranoïes. Hulle blameer spioene en provokateurs vir die oproer in die Capitol, en hulle is versot op die protesoptrede van verlede somer (dit is inderdaad gefiks op alle misdadigers en oproeriges behalwe hul eie) tot 'n punt wat nou die ou Sowjet -lingo oor "antisosiale elemente" en "Hooligans." Hulle blameer hul mislukkings by die stembus nie op hul eie tekortkominge nie, maar op bedrog en sabotasie as die regverdiging vir 'n verdubbelde onderdrukking van demokrasie.
Nog 'n les uit al hierdie geskiedenis is dat die Republikeine geen pad na hervorming het nie. Net soos hul Sowjet -eweknieë, is hul party te ver. Gorbatsjof het probeer om die Sowjet -Kommunistiese Party te hervorm, en hy bly tot vandag toe nog onder die Sowjet -getroues uitgeskel. Soortgelyke pogings deur die oorblywende handjievol redelike Republikeine sal waarskynlik nie beter vaar nie. Die Republikeinse Party, om 'n frase te neem van die vroeë Sowjet -leier Leon Trotsky, moet nou neergesit word waar dit hoort: in die 'asblik van die geskiedenis'.
Die Republikeinse Party van vandag is 'n politieke misdaadgesin - en ons weet wie die peetvader is
Deur Chauncey DeVega
Gepubliseer 25 Mei 2021 15:30 (EDT)
Die Amerikaanse president Donald Trump neem op 29 September 2020 in Cleveland, Ohio, deel aan die eerste presidensiële debat teen die Demokratiese presidensiële genomineerde Joe Biden op die Health Education Campus van Case Western Reserve University. Dit is die eerste van drie beplande debatte tussen die twee kandidate in die aanloop tot die verkiesing op 3 November (Foto deur (Win McNamee/Getty Images)
Op 6 Januarie het Donald Trump se volgelinge 'n aanval op die Amerikaanse hoofstad geloods. Dit was deel van 'n groter staatsgreeppoging om die uitslae van die presidentsverkiesing in 2020 omver te werp en Amerika se veelrassige demokrasie te beëindig. Trump se magte het Konfederale vlae en 'n Christelike fascistiese kruis gedra, en was versier met neo-Nazi's, KKK en ander wit supremacistiese regalia. Baie was gelowiges in die antisemitiese samesweringsteorie van QAnon. Die magte wat die Capitol daardie dag oorheers het, het verskillende wapens gehad - hoewel gelukkig relatief min vuurwapens. 'N Wapenkas wat tuisgemaakte plofstof bevat, is ook naby gevind.
Die terroriste -mag van Trump was van plan om die sertifisering van Joe Biden as wenner van die presidentsverkiesing in 2020 te stop. 'N Deel van hul komplot was die "arrestasie" van die destydse vise-president Mike Pence sowel as senior Demokratiese kongreslede, en miskien ook die Republikeine wat deur die Trump-beweging as' verraaiers 'of' vyande 'beskou word. Die skare sou na alle waarskynlikheid sy dreigemente om die mense tereg te stel, opgevolg het, miskien met behulp van die funksionele galg wat op die Capitol -terrein gebou is.
Verlede Woensdag het die Huis van Verteenwoordigers gestem om 'n onafhanklike kommissie in te stel om hierdie gebeure, 252-175, te ondersoek, met slegs 35 Republikeine wat die wetsontwerp ondersteun. Senior Republikeine in die Senaat het aangekondig dat hulle teen die oprigting van so 'n kommissie gekant is en beskik oor die mag om die wetgewing met 'n filibuster te blokkeer. Dit blyk hoogs onwaarskynlik dat so 'n kommissie ooit deur die kongres belê sal word.
Deur te weier om Donald Trump se staatsgreeppoging en die Capitol -aanval te ondersoek, het die Republikeinse Party van vandag bewys (weer) 'n terroriste -organisasie.
In 'n onlangse publikasie vir USA Today roep David Mastio die gruwelike terreuraanvalle van 11 September 2001 op om 'n kragtige vergelyking te tref met die gebeure van 6 Januarie-en by implikasie Donald Trump en die verraad van die Republikeinse Party teen die Verenigde State:
Na 9/11 het die leiers, finansiers en ondersteuners van die terroriste 'n kans gehad om Amerika af te breek. Hulle enigste hoop was om in grotte weg te kruip en te bid dat ons hulle nie kry nie. Na 6 Januarie voel die leiers, finansiers en ondersteuners van die opstand nie so 'n vrees nie. Trump beplan sy terugkeer in Mar-a-Lago. Fox News is besig om die geskiedenis van 6 Januarie herskryf. Die lede van die Huis en die Senaat wat gestem het om die uitslag van die verkiesing in 2020 om te sit, beplan om die kongres oor te neem sodat hulle die uitslag volgende keer kan beheer.
So seker as wat die terroriste van 9/11 die Amerikaanse demokrasie in 2001 wou afbreek, wil die terroriste van 6 Januarie ons demokrasie ook afbreek, selfs al is dit hul verdedigers. En anders as die aanvallers van 11 September, kry hulle nog 'n kans.
Ek hoop dat daar 'n paar Trump -ondersteuners is wat geskok kan word uit hul vernietigende trou aan 'n man wat sy ego voor Amerikaanse demokrasie sou stel, selfs al kos sy agenda mense hul lewens.
Ja, 9/11 het baie meer lewens gekos as wat 6 Januarie tot dusver gedoen het, maar dit is redelik om die twee aanvalle te vergelyk, want die groot leuen is gevaarliker vir ons lewenswyse as wat die Middeleeuse ideologie van 2001 ooit was.
Talle mense binne die Republikeinse Party het die poging tot aanval en aanval op die Capitol van 6 Januarie ondersteun en ondersteun. As deel van 'n veel groter patroon van stogastiese terrorisme, het vooraanstaande Republikeine en hul bondgenote in die regse media die geweld van daardie dag aangehits en aangemoedig. Dit lyk meer waarskynlik dat Republikeinse lede van die kongres mede-samesweerders was in Trump se poging tot staatsgreep en aanval op die Capitol.
Dit is die mees basiese en fundamentele rede waarom Republikeine nie wil hê dat 'n onafhanklike kommissie die gebeure van 6 Januarie moet ondersoek nie: So 'n ondersoek sou die omvang van hul skuld bewys.
In totaal is dit die gedrag van 'n politieke misdaadgesin, met Donald Trump as die regerende baas wat absolute getrouheid eis. Verlede Dinsdag het Trump die volgende bevel aan sy soldate in die kongres uitgereik:
Republikeine in die Huis en Senaat moet nie die demokrate se lokval van die 6 Januarie -kommissie goedkeur nie. Dit is net meer partydige onregverdigheid, en tensy die moorde, onluste en brandbomaanvalle in Portland, Minneapolis, Seattle, Chicago en New York ook bestudeer word, moet hierdie bespreking onmiddellik beëindig word. Republikeine moet baie harder en baie slimmer word en ophou om deur die Radikale Links gebruik te word. Hopelik luister Mitch McConnell en Kevin McCarthy!
Tot dusver volg Trump se Republikeine pligsgetrou sy bevele op.
Kriminele organisasies waardeer lojaliteit bo alle ander dinge. Dit verklaar waarom 'snitches' soos rep. Liz Cheney gesuiwer word, saam met ander Republikeine wat weier om stil te bly oor Donald Trump en sy party se misdade teen demokrasie.
Die Republikeine se desperate poging tot 'n Orwelliaanse herskrywing van 6 Januarie bied verdere bewyse dat hul party demokrasie en die oppergesag van die reg teenstaan.
Fascisties-outoritêre organisasies soos die Republikeinse Party moedig en neem deel aan wat bekend staan ​​as 'kriminogene politiek'. In sy opstel "Criminogenic Politics as a Form of Psychosis in the Age of Trump," bied filosoof Henry A. Giroux hierdie verduideliking aan van die verhouding tussen hierdie verskynsel en Trumpisme:
In sy laat stadium verander kapitalisme in 'n vorm van neoliberale fascisme. In hierdie geval smelt die strukturele ellende wat deur kapitalisme geproduseer word deur die vernietiging van die welsynstaat, veiligheidsnet en die groeiende belegging daarvan om ongelykheid te versnel en alle sosiale probleme te kriminaliseer, saam met die teater van rassisme, rasse-suiwering, hipermanlikheid, ultra-nasionalisme , militarisme, sondebepaling van die kwesbares en die politiek van besteebareheid. Wreedheid en haat word nou 'n eerbewys onder die finansiële, politieke en korporatiewe elite. Een gevolg is nie net 'n kriminogeniese politieke en ekonomiese stelsel nie, maar 'n toestand van barbaarsheid wat 'n doodsverwante psigose weerspieël onder politieke leiers soos Trump en [Brasiliaanse president] Bolsonaro. Ons het sulke dinge gesien in die vorm van korrupsie, wettige diefstal en ander kriminele gedrag van die Trump-regime, deur Trump self, sy binnekring, ander Republikeine en lede van die regse beweging.
Republikeinse kriminogene politiek word ook beliggaam in die misdade wat deur leidende Republikeinse amptenare gepleeg is, en die party se breë verdraagsaamheid, indien nie viering nie, van sulke gedrag. Hierdie oortredings het onder meer seksuele aanranding en verkragting, terreurbedreigings en straatgeweld, finansiële korrupsie, stemdiefstal en ander verkiesingsmisdade, oënskynlike verraad en afpersing, onder vele ander werklike of waarskynlike voorbeelde ingesluit.
Behalwe dat dit 'n misdaadgesin is, kan die hedendaagse Republikeinse Party ook as 'n politieke kultus beskryf word. Destruktiewe kultusgroepe pleeg dikwels misdade teen hul eie lede, sowel as buitestaanders en die samelewing in die algemeen.
Joe Biden is moontlik nou president, maar Trump se volgelinge verwerp die feit en bly vasberade aan hom.
Uiteindelik verteenwoordig die Trump-beheerde Republikeinse Party die omhelsing van terrorisme, blanke oppergesag, misdaad en korrupsie en ander antisosiale en anti-menslike gedrag die normalisering van afwykings in die Amerikaanse samelewing. Vir ten minste vier jaar het die Trump -regime en die groter neofascistiese beweging die ergste aspekte van menslike gedrag toegelaat of aangemoedig.
Biden en die Demokrate het 'n wonderlike taak verrig om die koronaviruspandemie en die ekonomiese ondergang en menslike ellende wat dit veroorsaak het, die hoof te bied. Biden werk ook daaraan om 'n verrassend progressiewe ekonomiese agenda te bevorder, wat lankal te laat was. Maar maak geen fout nie: Trumpisme bly bestaan ​​en groei steeds as 'n bedreiging vir die Amerikaanse demokrasie.
Neofascisme en outoritarisme is kulturele kragte, miskien meer as streng politieke bewegings. In die sin is die Amerikaanse kultuur siek, en dit sal 'n groot afrekening verg om ten volle te genees.Die korrekte identifisering, konfrontering en verslaan van die Republikeinse Party en groter regse beweging as 'n korrupte, kriminele en eksistensieel gevaarlike bedreiging vir Amerikaanse demokrasie en vryheid, is die eerste stap op die lang reis van nasionale herstel. Ons raak min tyd om die reis te begin.
Chauncey DeVega is 'n politiespersoneelskrywer vir Salon. Sy essays kan ook gevind word op Chaunceydevega.com. Hy bied ook 'n weeklikse podcast, The Chauncey DeVega Show, aan. Chauncey kan op Twitter en Facebook gevolg word.
MEER VAN Chauncey DeVega • VOLG chaunceydevega • SOOS Chauncey DeVega
Noam Chomsky: Republikeinse Party is die gevaarlikste organisasie in die menslike geskiedenis
Noam Chomsky het aangevoer dat die Republikeinse Party die 'gevaarlikste organisasie in die menslike geskiedenis' is, en die wêreld het nog nooit 'n organisasie meer daartoe verbind om die aarde te vernietig nie.
Die vooraanstaande intellektueel, wat bekend is vir sy radikale standpunte, het gesê dat die Trump -administrasie totale en totale minagting vir die toekoms van die planeet getoon het en blykbaar toegewyd was aan die aftakeling van vorige nalatenskappe om klimaatsverandering aan te pak.
Chomsky, emeritus -professor aan die Massachusetts Institute of Technology, het aangevoer dat die administrasie 'wins en mag' prioritiseer en 'stelselmatig' staatsinstellings vernietig, soos die Environmental Protection Agency en die Department of Energy, wat die aardverwarming aanspreek.
"Was daar ooit 'n organisasie in die mensegeskiedenis wat met sulke toewyding toegewy is aan die vernietiging van die georganiseerde menslike lewe op aarde?" vra hy die gehoor by 'n demokrasie nou! gebeurtenis.
'Nie waarvan ek bewus is nie. Is die Republikeinse organisasie - ek huiwer om dit 'n party te noem - daartoe verbind? Oorweldigend. Daar is nie eens twyfel daaroor nie. "
Chomsky het aangevoer dat Amerika homself isoleer as een van die enigste lande om nie pogings aan te pak om klimaatsverandering aan te pak nie.
Die omstrede bevele wat Donald Trump reeds uitgereik het
1 /9 Die omstrede bevele wat Donald Trump reeds uitgereik het
Trump en die media
Trump en die Trans-Stille Oseaan-vennootskap
Trump en die muur van Mexiko
Trump en aborsie
Trump en die Dakota Access -pyplyn
Trump en 'Obamacare '
Donald Trump en 'sanctuary stede '
Trump en die reisverbod
Trump en klimaatsverandering
'Daar is dus die hele wêreld aan die een kant, letterlik, ten minste probeer om een ​​of ander ding te doen, miskien nie genoeg nie, hoewel sommige plekke redelik ver gaan, soos Denemarke, 'n paar ander en aan die ander kant, in uitstekende isolasie, die land gelei deur die gevaarlikste organisasie in die geskiedenis van die mensdom, wat sê: 'Ons is nie deel hiervan nie. Trouens, ons gaan probeer om dit te ondermyn. '
"Ons gaan die gebruik van fossielbrandstowwe maksimaliseer - ons kan verby die kantelpunt kom. Ons gaan nie - soos toegewy in Parys - befondsing verskaf aan ontwikkelende lande wat iets aan die klimaatprobleme probeer doen nie. Ons gaan regulasies afbreek wat die impak, die verwoestende impak, die produksie van koolstofdioksied en, in werklikheid, ander gevaarlike gasse - metaan, ander, vertraag. "
Verlede maand het Trump, wat klimaatsverandering voorheen 'n hoax genoem het deur die Chinese genoem, 'n uitvoerende bevel onderteken wat die reëls van die Obama-era hersien wat daarop gemik is om klimaatsverandering aan te pak. Die omstrede bevel is daarop gemik om meer as 'n halfdosyn maatreëls op te skort, op te skort of te hersien in 'n poging om huishoudelike energieproduksie in die vorm van fossielbrandstowwe 'n hupstoot te gee.
Dit is nie die eerste keer dat Chomsky, wat dikwels beskryf word as "die vader van die moderne taalkunde", gewaarsku het oor die gevaar wat die Republikeinse Party inhou nie. In Januarie het hy gewaarsku dat die party so ekstrem geraak het in die beleid wat hy voorgestel het, en die retoriek wat dit voorgehou het dat dit 'n 'ernstige gevaar vir menslike voortbestaan' inhou.
Die akademikus het verlede maand ook 'n uitwerking op Trump gehad en gesê dat die administrasie 'n terreuraanval met 'n vlag kan doen om steun van Trump-kiesers vas te hou nadat hulle bewus geword het dat sy 'beloftes op sand gebou is'.
Hoe die Republikeinse Party die party van rassisme geword het
Volgens Pew Research is 83 persent van die geregistreerde kiesers wat hulle as Republikein identifiseer, nie-Spaanse blankes. Die Republikeinse Party is witter as Tilda Swinton wat 'n ysbeer in 'n sneeustorm ry na 'n Taylor Swift -konsert.
Hoekom lag niemand nie? Is hierdie ding aan?
En nie net is die Grand Ole -party onverskillig wit nie, maar dit het onlangs sy hondefluitjies weggedoen ten gunste van bullhorns, en word elke dag meer onbeskaamd rassisties. Afgesien daarvan dat sy leier 'n blanke supremacistiese moord verskoon, Mexikane 'verkragters' noem, met verwysing na 'shithole -lande' en verskeie diskriminasiegedinge besleg, is daar 'n oorvloed bewyse wat die party se rassisme toon.
Byna die helfte van die land (49 persent) glo dat Donald Trump rassisties is, maar 86 persent van die Republikeine sê dat hy dit nie is nie, volgens 'n onlangse peiling aan die Universiteit van Quinnipiac. Dieselfde opname toon dat 79 persent van die Republikeine die manier waarop die president ras hanteer hanteer goed. Ander datapunte sluit in:
Volgens navorsers van die Kellog School of Management het 52 persent van die kiesers wat Donald Trump ondersteun het tydens die presidensiële verkiesing in 2016, geglo swartes is "minder ontwikkel" as blankes.
In 'n YouGov -peiling van 2018 was 59 persent van die Republikeine dit eens: 'As swartes net harder sou probeer, sou hulle net so goed as blankes wees.'
Dieselfde peiling van YouGov het aan die lig gebring dat 59 persent van die self-geïdentifiseerde Republikeine meen swart mense word regverdig behandel deur die strafregstelsel.
70 persent van die Republikeine was dit eens dat groter diversiteit blankes seermaak.
Volgens 'n Republikeinse regter gee swart beskuldigdes langer tronkstraf, volgens 'n Harvard-studie wat in Mei vrygestel is.
55 persent van die blanke Republikeine was dit eens "swartes het slegter werk, inkomste en huisvesting as wit mense" omdat "die meeste net nie die motivering of wilskrag het om hulself uit armoede te onttrek nie" volgens die Washington Post se oorsig van data van die Universiteit van Chicago se National Opinion Research Center.
Byna twee keer soveel Republikeine as Demokrate (42 persent teenoor 24 persent) glo dat swartes lui is as blankes, volgens dieselfde NORC -peiling.
Volgens die Republikeine is swart mense dom en lui
In die nuutste ronde van 'studies wat dinge bevestig wat ons alreeds geweet het', het nuut gegewens van die meningspeiling verskyn
Sommige sou beweer dat 'n rassis as hoof van 'n party nie noodwendig die een is nie hele partytjie rassisties, wat waar is. Maar daar is nie 'n enkele belangrike peiling wat toon dat Republikeinse kiesers met 'n laer negatiewe gevoelens oor nie-blanke bevolkings teenoor Demokrate of onafhanklikes is nie. Hulle het die party van rassisme geword.
Maar hoe het die party so gekom?
Stop my as u hierdie een voorheen gehoor het: Die Demokrate is die regte rassiste omdat die GOP die party van Lincoln en Martin Luther King, Jr. die belangrikste is om te veg vir die aanvaarding van die Wet op Burgerregte.
Hulle sê die beste grappies is gebaseer op die werklikheid. As beskuldigings van rassisme in 'n politieke debat aangaan, kom konserwatiewes egter altyd terug na die voorheen genoemde kolpunte uit die herhalende, goed ingeoefende Republikeinse komedie-roetine.
Wat hulle egter nie noem nie, is dat die party waarna hulle verwys nie meer bestaan ​​nie. Die enigste ding wat oorbly van die oorspronklike Republikeinse kunstenaar, is die naam. En hoe die Grand Ole-party homself van die Lincoln-party in die huidige weergawe verander het-'n wit, suidelike party vol rasse-wrok-het 'n vergete verhaal geword wat voordeel trek uit Amerika se gebrek aan historiese kennis en oorvloed aan korttermyngeheue wanneer dit kom by ras.
Dit is waar dat die Republikeinse kuns gegrond was op die beginsels van slawerny. Hulle was so ten gunste daarvan om die eienaardige instelling van Amerika te beëindig dat hulle dikwels 'Swart Republikeine' genoem word. Hulle het ook geglo daarin om immigrante met ope arms te verwelkom, die eerste vrou tot die kongres verkies en swart stemreg ondersteun.
Trouens, die meeste swartes identifiseer met die GOP van heropbou tot die verkiesing van Franklin Roosevelt. Tot die verkiesing van Carol Mosely Braun in 1992, behoort elke Afro -Amerikaner wat in die Amerikaanse senaat gedien het tot die Republikeinse P arty. Een en twintig swart mans het in die Huis van Verteenwoordigers gedien voordat 'n swart demokraat verkies is. Dit was die party van progressiewe waardes.
Die Demokratiese Party, aan die ander kant, was die party van die Suide. Dit was die party van sosiale konserwatisme. Dit wou slawerny en segregasie behou. Dit het die burgerregtewet en die stemregwet gekant. Dit was die party van die regte van die staat, die klein regering en Jim Crow.
Die Demokrate sou eers in 1924 swartes by die byeenkoms toelaat, meestal om die suidelike basis van die party te kalmeer, maar hulle was nog steeds bekommerd oor die verlies van die burgeroorlog (hulle het nog steeds nie daarin geslaag nie). Na die Burgeroorlog het die Demokrate in die "Solid South" die Republikeine die skuld gegee dat hulle slawerny beëindig het en geweier om vir hulle te stem.
Dat iets rassisme was.
Nadat die demokratiese president Harry Truman die weermag en die Demokratiese Party gedesegregeer het, gesê het dat hulle wette sou ondersteun wat Jim Crow beëindig het, het 35 afgevaardigdes uit die diepe suide uit die Demokratiese Nasionale Konvensie van 1948 gestap en die Dixiecrat Party gevorm. Hulle het Strom Thurmond as hul leier gekies, wat nooit weer as 'n demokraat sou identifiseer nie.
In 1957 het die Republikeinse president Dwight Eisenhower federale troepe na Arkansas gestuur om die Little Rock Central High School te verwyder. In 1963 het John F. Kennedy, 'n demokraat, met die party -ideologie gebreek en Eisenhower se speelboek gebruik om die Alabama National Guard te federaliseer en die desegregasie aan die Universiteit van Alabama te dwing.
Toe kom die breekpunt wat die partyverband van die suidelike kiesers basies sou verander. Kort voor die verkiesing van 1964 onderteken die demokraat Lyndon B. Johnson die Wet op Burgerregte.
Die 'Solid South' sou nooit weer vir 'n Demokraat -inwoner stem nie.
Sou Ku-Klux Klan-lede Black Lives Matter T-hemde begin dra, sou dit dan outomaties 'n burgerregte-organisasie wees? Gestel Donald Trump het sy naam verander na Malcolm X. Sou hy onmiddellik 'n menseregte -aktivis word?
Dit is wat met die Republikeinse kunstenaar gebeur het.
Republikeine wil hê dat u moet glo dat Republikeine die Wet op Burgerregte van 1964 ondersteun en dat Demokrate dit teëgestaan ​​het gedeeltelik waar. Om die verandering in die ideologie van beide partye te verstaan, hoef u net die stemme te tel.
Daar was 94 Suid -Demokrate in die Huis van Verteenwoordigers. 7 het vir die wetsontwerp gestem.
Daar was 10 Suid -Republikeine in die Huis van Verteenwoordigers. Zero het vir die wetsontwerp gestem.
Demokrate in die Noordelike Huis het ten gunste van die wetsontwerp 145-9 gestem
Republikeine van die Noordelike Huis het die wetsontwerp 138-24 voorgestaan
Van die 21 suidelike senatore (demokraat of republikein) het slegs 1 ten gunste van die Civil Rights Act ('n Texas -demokraat) gestem.
Soos u kan sien, was dit nie die Demokrate wat die Wet op Burgerregte en die Republikeine teëgestaan ​​het nie. Almal het die Wet op Burgerregte behalwe die Suide ondersteun. Dit was Suidelike politici van beide partye wat teen die wet gestem het. Die rede waarom Republikeine sê dat hulle die wetsontwerp ondersteun het, is dit daar was nie baie nie Suid -Republikeine in die kongres in 1964.
Die Burgerregte -wet is onderteken op 2 Julie 1964. Tydens die presidentsverkiesing daardie jaar het 94 persent van die nie -blanke kiesers vir Johnson gestem, wat hom tot 'n oorwinning oor Barry Goldwater laat stoot het.
Maar Goldwater, 'n Republikein, het daarin geslaag om vyf suidelike state te wen tydens die verkiesing, wat ongehoord was vir 'n Republikein. Hoe het Goldwater dit gedoen? Hy het daardie state gewen deur die Burgerregtewet teë te staan.
Nadat die wetsontwerp goedgekeur is, verlaat Strom Thurmond die Democratic P arty, net soos baie suidelike state. In 1968 werk hy saam met Richard Nixon, die 1968 Republikeinse kandidaat vir woonhuise, en oortuig Nixon dat 'n Republikein die Suide kan wen as hy bereid is om rassisme aan die suidelike kiesers te fluit.
Saam met H.R. Haldeman het hulle die 'Suiderstrategie' ontwikkel deur aan wit kiesers in die Suide te beklemtoon dat 'die hele probleem eintlik die swartes is. Die sleutel is om 'n stelsel op te stel wat dit erken het terwyl dit nie lyk nie. "
Nixon het die verkiesing van 1968 gewen deur sewe suidelike state te dra, 'n merkwaardige prestasie vir 'n Republikein. In die verkiesing in 1972 het hy die rassistiese retoriek verdubbel en elke staat in die Suide gewen.
Sedert daardie verkiesing het geen Demokratiese kandidaat 'n meerderheid van die ou Konfederale state gewen nie, voorheen bekend as die 'Solid South'. Die ou Konfederale state het saamgesmelt in 'n Republikeinse stemblok wat min Demokrate kon deurdring.
In 1981 beskryf Lee Atwater, die politieke veldtogargitek wat die suidelike strategie vir Ronald Reagan en George H. W. Bush verfyn het, die wensjabloon van die Republikeinse party:
U begin in 1954 deur te sê: "Nier, neger, neger." Teen 1968 kan jy nie sê "neger" nie - dit maak jou seer, agteruitgang. U sê dus dinge soos gedwonge busse, regte van state en al die dinge, en u word so abstrak. U praat nou van belastingverlaging, en al hierdie dinge waarvan u praat, is heeltemal ekonomiese dinge, en 'n byproduk daarvan is dat swartes erger word as blankes. . 'Ons wil dit sny', is baie meer abstrak as selfs die besige ding, en baie meer abstrak as 'Nigger, nigger'.
Nie net het die pro-segregasie, die anti-swart Suidlanders van kant verander nie, maar hulle het hul politieke ideologie saamgebring. Die Demokratiese Republiek is nou die progressiewe party wat immigrante verwelkom, en die Republikeinse regering het die party geword van klein regering, wet en orde en konserwatisme. In 2016 het 73 persent van die blanke kiesers in die Suide Republikein gestem.
Dit is nou die party van die alt-regs. Dit is die partytjie van die Willie Horton -advertensie en birtherisme. Dit is die party van Donald Trump, die 'Moslemverbod', die grensmuur, David Duke en al die ander blanke oppergesagters wat op die Republikeinse kaartjie in die middeltermynverkiesing verkiesbaar is.
Republikeine het 'n droom: die einde van demokrasie en die terugkeer van Jim Crow
Gepubliseer 2 April 2021 05:50 (EDT)
Ron DeSantis, Greg Abbott, Brian Kemp en Doug Ducey (Getty Images/Salon)
In Georgië en 46 ander state regoor die land probeer die Republikeinse Party dat swart en bruin mense en ander lede van die Demokratiese Party se basis nie stem nie. Die doel is om die Republikeinse Party onbepaald aan bewind te hou deur 'n pseudo-demokratiese stelsel wat politieke wetenskaplikes 'mededingende outoritarisme' noem.
In wese wil die huidige Republikeine die geskiedenis van die klok terugdraai na die Jim Crow -era.
Maar die rookskerm is deursigtig.
Gov. Brian Kemp, goewerneur van Georgië, erken die waarheid oor die Republikeinse komplot teen demokrasie en sê aan WABE radio: "Baie van hierdie wetsontwerpe handel oor die meganika van die verkiesing. Dit het niks te doen met moontlike bedrog nie."
Kemp se verklaring weerspieël ander openbare erkennings deur prominente Republikeine en lede van die wit regs: Hulle wat weet dat hulle nie mededingende verkiesings in 'n werklike demokrasie kan wen nie, omdat hul beleid en voorstelle in die algemeen ongewild is by die Amerikaanse volk. Dit is veral waar, gegewe die veranderende rassedemografie van die land, en die feit dat die kern -aantrekkingskrag van die Republikeinse Party feitlik uitsluitlik gebaseer is op wit identiteitspolitiek, rassisme en blanke oppergesag. Donald Trump se neofascistiese presidentskap het die dinamika net versnel.
Die voormalige sekretaris van arbeid en politieke rubriekskrywer Robert Reich het onlangs geskryf dat hoewel "Trump nie eiehandig verantwoordelik is" vir die Republikeinse wending na openlike rassisme nie, hy aan die GOP die politieke sterkte van hardkoppigheid gedemonstreer het, en die GOP hom aangeneem het Hierdie transformasie in een van Amerika se twee vooraanstaande politieke partye het skokkende implikasies, nie net vir die toekoms van die Amerikaanse demokrasie nie, maar vir die toekoms van demokrasie oral. "
Daar is baie uitstekende geskryf oor die wetlike, wetgewende en prosedurele besonderhede van die oorlog van die Republikeinse Party teen swart en bruin kiesers en Amerikaanse demokrasie.
Hierdie wette teen demokrasie laat Republikeine letterlik toe om die uitslag van verkiesings in hul guns te rig deur hul beheer oor die plaaslike stemrade uit te brei.
In totaal is dit de jure voorbeelde - in die wet geskryf - van hoe Republikeine en die blanke regs Amerika se veelrassige demokrasie probeer omverwerp met die doel om 'n nuwe Amerikaanse apartheidstaat in die suide en elders te skep.
Maar veel minder is geskryf oor hoe hierdie Jim Crow Republikeinse aanvalle ook 'n de facto aanslag op die daaglikse lewens, waardigheid, vryheid, veiligheid en menslikheid van swart en bruin Amerikaners is. Die lang boog van die Swart vryheidstryd is een waar die de jure Die realiteite van institusionele rassisme en blanke oppergesag kan nie behoorlik geskei word van die sosiale ongelykheid en onreg nie. Hierdie nuwe pogings van Republikeine en die wit reg om Amerika se veelrassige demokrasie te ondermyn, is 'n openlike verklaring dat Amerikaanse demokrasie in die eerste plek 'n blanke demokrasie moet wees. Die Jim Crow -republikeine se komplot teen die regte van swart en bruin mense is ook 'n poging om die burgerlike lewe en verteenwoordigende politiek 'n "slegs blank" ruimte te maak. Omdat die Republikeine en hul bondgenote letterlik die demokrasie -reëls in hul guns herskryf, staan ​​hulle ten minste vir eers 'n goeie kans om te slaag.
Wit oppergesag, op 'n fundamentele en basiese vlak, is 'n verklaring dat wit mense kan optree soos hulle wil teenoor nie -blanke mense, tot en met maksimum wreedheid en geweld, sonder gevolge. Hoekom? Omdat witheid witmense per definisie as dominant oor ander groepe konstrueer. Dit is die logika van Trumpisme en ander vorme van rasse-outoritarisme wat die Republikeinse Party na die burgerregte so entoesiasties aangeneem het.
Die Jim Crow-republikeine het hierdie beginsel in die wet vasgelê: die wetsontwerp op die anti-demokrasie in Georgië maak dit onwettig om mense wat in die ry wag, kos of water te gee. President Biden het sulke wette as 'on-Amerikaans' en 'gruwelik' beskryf, en ander prominente stemme het dit ook veroordeel. Maar hierdie kritici dans na 'n meer basiese en fundamentele waarheid oor wat deur die Jim Crow -republikeine en hul bondgenote gekommunikeer word.
Die ware waarheid en konnotatiewe betekenis van die Jim Crow Republikeine se verbod om kos en water te gee aan kiesers wat in die ry wag, is dat swart en bruin mense nie heeltemal menslik is nie - die ander, wat nie dieselfde respek en ordentlikheid verdien as 'regte' nie Amerikaners, "word standaard as wit beskou. As die Republikeine en ander lede van die wit regs wat hierdie wetsontwerpe teen demokrasie skryf, eerlik was, sou hulle eenvoudig sê: "Moenie die diere voed nie."
Om die omvang van die Republikeinse Party en die aanval van sy magte op veelrassige demokrasie behoorlik te verstaan, moet u hierdie pogings vind as deel van 'n groter regse veldtog om swartmense en ander nie-blankes te ontmenslik. By implikasie word stemme deur sulke ontmenslike mense as onwettig beskou en word dit dus nie toegelaat nie.
Ons bereik dus 'n leerbare oomblik: Wat is wit voorreg? Dit is duidelik dat 'n mens se basiese menslikheid - as lid van 'n groep mense wat in Amerika as 'wit' beskou word - nie uitgedaag sal word nie. Soos ons sien met die oorlog van die Republikeinse Party teen veelrassige demokrasie, word vryheid per definisie aan swart en bruin mense in die Verenigde State ontken.
In sy ingrypende en noodsaaklike boek "Trouble in Mind" beskryf die historikus Leon Litwack die informele reëls en die gevolglike ontmensliking van swart mense tydens die vroeëre Jim Crow -regime op hierdie manier:
Die verontwaardighede wat swart jongmense besoek het, was bedoel om 'n nuwe generasie die sterkte van rasse en die onbetwisbare gesag en meerderwaardigheid van die dominante ras te beïndruk. … Jong swartes het op verskillende maniere die rite van rasse -deurgaan ondergaan. Maar die spook en dreigement van fisieke geweld - "die wit dood" - het byna elke ontmoeting opgeduik. As hulle self nie die slagoffers was nie, het die geweld by familielede, vriende en bure geval, byna altyd met dieselfde bedoeling - om swart mans en vroue aan hul 'plek' te herinner, om hul ambisies ernstig te beperk, en om enige waargenome tekens van "onbeskoftheid", "onbetaamlikheid" of onafhanklikheid te straf.
Jim Crow was 'n vorm van terrorisme, so wydverspreid dat miljoene swart mense (wat akkuraat as interne vlugtelinge beskryf kan word) tydens twee groot migrasies uit die suide gevlug het. Jim Crow het informele reëls betrek: Swart mense kon nie oogkontak met wit mense maak nie, want dit was 'oneerbiedig'. Daar word van swart mense verwag om van die sypaadjie af te stap en die straat in te gaan om wit mense te laat verbygaan. Swart mense kon nie protesteer of andersins weerstaan ​​as hulle nie betaal word vir werk wat hulle op hul werk voltooi het nie. Swart en bruin volwassenes sou soos kinders behandel word en as "seuntjie" of "meisie", "tannie" of "oom" aangespreek word. Daar word ook verwag dat swart volwassenes afwykend teenoor wit kinders sou wees. Ongeag hul inkomste, moet swart mense nie mooier klere, motors, huise of persoonlike eiendom hê as wit mense nie. By vierrigtingkruisings word verwag dat 'n swart bestuurder wit bestuurders eerste sou laat gaan.
Hierdie sosiale reëls is toegepas deur geweld - en al te dikwels deur die dood.
Die informele kodes en reëls van die lewe van Jim Crow is op baie maniere verslaan deur die swart vryheidstryd in die 20ste eeu. Maar soos herhaaldelik deur sosiale wetenskaplikes en ander kundiges gedokumenteer, bly die logika en verwagting van die respek van swartmense teenoor wit mense en wit gesag steeds. Dit is die verwagtinge wat die Tea Party, die opkoms van Trump en ander onlangse manifestasies van valse regse populisme in die Verenigde State aangevuur het. Dit is die verwagting wat die Republikeinse Party se voortgesette aanvalle op veelrassige demokrasie in Georgië en regoor die land dryf. Hierdie verwagtinge van wit mag was ook die kern van Donald Trump se poging tot staatsgreep, die Capitol-aanval en die breër regse terroristebeweging.
Sal Amerika vorentoe beweeg as 'n welvarende en vrye veelrassige demokrasie, of sal dit in plaas daarvan die projek in die wiele ry en agtertoe gedryf word in 'n blanke supremacistiese pseudo-demokrasie. Dit is die spel. Ons staan ​​voor 'n stryd om die siel van Amerika.
Hoe het die GOP die party van idees geword?
Lawrence B. Glickman is Stephen en Evalyn Milman professor in Amerikaanse studies in die Departement Geskiedenis aan die Cornell Universiteit. Hy is die skrywer, mees onlangs, van Free Enterprise: 'n Amerikaanse geskiedenis en Koopkrag: 'n Geskiedenis van verbruikersaktivisme in Amerika.
Vir baie konserwatiewe kenners was die verkiesing van Donald Trump die oomblik toe die Republikeinse Party sy jarelange aanspraak dat sy die idee van idees is, laat vaar het. party laat vaar idees. & rdquo Vir Bartlett was dit egter 'n lang afname, wat dekades terug dateer. Net so, Washington Post rubriekskrywer Catherine Rampell het aangevoer dat & ldquosomehow die Party of Ideas opgehou het om hulle te kom, omstreeks 1987. & rdquo
Soos albei hierdie opmerkings suggereer, was die oortuiging dat die Republikeinse Party sy status as die idee van idees verloor en lank gelede die opkoms van Trump. Dit het teruggekeer na die presidensiële veldtog van 1988, toe kritici bekommerd was dat George HW Bush, opvolger van Reagan en rsquos, nie het wat Bush die 'ldquovision -ding' genoem het nie. langer geïdentifiseer as die party van idees & rdquo & mdashdat dit binne 'n dekade geword het, soos 'n ander rubriekskrywer beweer het, & ldquointellectually bestee, doelloos en uitgeput. spitsvondigheid.
Alhoewel ons die dramatiese kontraste tussen die Republikeine in die tagtigerjare en dié van ons huidige tyd erken, bestaan ​​daar nog verskeie redes om die idee van die idee en die verhaal te verwerp. Eerstens was baie van die GOP & rsquos -idees en rdquo's van die 1970's en 80's nie 'n nuweling nie, maar standaardelemente van 'n voorheen ongewilde, anti -ndash New Deal -ideologie wat toe besig was om dominant te word. Tweedens ontlok die verhaal van devolusie kontinuïteit in GOP -retoriek. By sy kronkelende veldtogbyeenkomste kon selfs Trump en die verpersoonliking van die transformasie van die GOP van 'n groep idees na kultus en mdashnever nie sy teenstander, Joe Biden, aan die kaak stel as 'n ldquososialistiese en 'n redelike verhoging in belasting nie. Uiteindelik was die aanwysing van die GOP as 'n party idees nie eens iets wat Republikeine vir hulself bedink het nie.
Hoe het die GOP dan in die eerste plek bekend gestaan ​​as die ideeparty? En wat was daardie idees?
Dit blyk dat die term eintlik nie van binne die GOP gekom het nie, maar van 'n leidende Demokratiese figuur, Daniel Patrick Moynihan, wat, as deel van 'n intrapartydebat, die nomenklatuur van die idee van idees en rdquo opgeroep het as deel van sy negatiewe herevaluering van sy eie party en rsquos volgehoue ​​toewyding tot liberalisme van New Deal en Great Society. Daarom is die geskiedenis van die idee van die & ldquoparty of ideas & rdquo bied ons nie net waardevolle insig in die twintigste-eeuse geskiedenis van die regses nie, maar ook die intellektuele krisis wat die liberalisme sedert die sewentigerjare geteister het.
President Lincoln se Republikeinse Party was die oorspronklike party van die groot regering
Republikeine is gefiks oor die idee dat hul party verbind is met die party van president Lincoln, wie se party ook die naam Republikein gedra het. Gedurende hierdie verkiesingsseisoen roep hulle steeds die heilige verbinding op en sê "die Republikeinse Party is die party van Lincoln." Republikeine wil hulle voorstel dat daar 'n groot tradisie bestaan ​​tussen die Republikeinse Party van die Reagan -era en Abraham Lincoln se federale intervensionistiese party van 1861.
Die Republikeinse Party het dekades lank onder ander hol slagspreuke geskreeu dat die groot regering sleg is en die klein regering goed is. Hulle beweer dat klein regering moreel deugsaam is en goed is vir vryheid en vryheid - byskrifte uit Barry Goldwater se 1960 Gewete van 'n konserwatief, Bewegingskonserwatief se manifes. En 'n mens moet vra: wie se vryheid? Maar as die Republikeine verstaan ​​dat Lincoln se party die oorsprong van die moderne, intervensionistiese, administratiewe staat is, sou hulle dit as sosialisties veroordeel.
Groot regering het begin met president Lincoln se Republikeinse Party, wat op fundamentele maniere die stamvader is van die moderne Demokratiese Party van president Franklin D. Roosevelt. Lincoln se party was nie een van klein, nie-indringende regering nie, minimale belasting, tradisionele sosiale sedes en blanke oppergesag. Dit was die party van sterk federale ingryping en morele voorskrifte teen die instelling van slawerny en suidelike afstigting, die party van federaal gefinansierde hoër onderwys, federaal gefinansierde nasionale vervoer en maatskaplike welsyn. Die radikale Republikeine van Lincoln's Party met hul hervormingsywer en morele intervensionistiese visie sou links van Bernie Sanders en Elizabeth Warren wees.
Lincoln se administrasie het ons groot regering gegee: eerste inkomstebelasting, eerste nasionale bankstelsel, groot buro's soos die Departement van Landbou, Buro vir Pensioene, 'n ontploffing van die regering wat vir die oorlog kontrakteer, Pacific Railroad Act vir federaal gefinansierde interkontinentale spoorweë, die Morrill Act vir federale befondsde hoër onderwys (die universiteite vir grondtoelae wat Amerika verander het).
Lincoln se administrasie en die nalatenskap daarvan het welstand by 'n vervolgde en benadeelde minderheid gebring. Dit het ook die Emancipation Proclamation, die dertiende wysiging van die afskaffing van slawerny, die veertiende wysiging wat grondwetlike regte vir elke burger gewaarborg het, die vyftiende wysiging wat stemreg verseker, Freedman's Bureau gehelp om pas bevryde Afro -Amerikaners te help.
President Trump se versuim om die geskiedenis van die rol van die federale regering in krisistye te verstaan, het die land baie gekos.
Die hedendaagse Republikeine, met hul passie vir die regte van state, hul beskerming van die blanke supremacistiese segmente van die Amerikaanse samelewing, hul afkeer van etiese federale pro -aksie, het meer ideologiese verbintenisse met die suidelike demokrate van die 1860's as met Lincoln se party.
President Franklin Roosevelt het die Lincoln-tradisie voortgesit omdat hy besef het dat 'n goed georganiseerde federale burokrasie noodsaaklik was om die land te red van 'n buitengewone krisis in 1932. Ongereguleerde en korrupte kapitalisme het die ekonomiese en finansiële infrastruktuur in die grond laat beland. FDR se New Deal het die mag van federale leierskap en die administratiewe staat na 'n nuwe plek gebring. Sy finansiële regulasies en openbare werkprojekte het die ekonomie gestabiliseer en vir miljoene werk en verligting gebied.
Die Works Progress Administration, Social Security en die Fair Labor Standards Act was slegs enkele van die innoverende en landsbesparende programme wat FDR geskep het. Die New Deal het mense weer aan die werk gesit, kapitalisme gered en geloof op die Amerikaanse manier herstel.
Toe 'n ander nasionale krisis in die sestigerjare ontplof, het president Lyndon B. Johnson federale leierskap uitgeoefen om die moderne administratiewe staat te mobiliseer vir etiese en regsintervensie. Alhoewel die burgeroorlog 'n eeu tevore die ongelykheid vir Afro -Amerikaners uit die weg geruim het, het swartmense nog onder Jim Crow se apartheid geleef en was hulle onderhewig aan lynch, ontevredenheid en rassevooroordeel wat die sosiale en ekonomiese strukture van die land bepaal het.
Die Afro -Amerikaanse burgerregtebeweging het daartoe gelei dat die Demokratiese Party van President Johnson die belangrikste wetgewing goedgekeur het: die Civil Rights Act van 1964 en die stemregwet van 1965 het Amerika verander en die Democratic Party as die tuiste van burgerregte gestig. Johnson het die vaardigheid gehad om hierdie wetgewing deur die woedende wit supremacistiese suidelike wetgewers te dryf, wat nou na die Republikeinse Party gevlug het. Sedert die Republikeinse Party van Barry Goldwater in 1964 teen burgerwetgewing gekant is, het ongeveer 90 persent van die Afro -Amerikaners vir presidente van die Demokratiese Party gestem. Wat kan ons meer vertel oor waarom die Republikeinse Party Amerika se wit party is?
Vinnig vorentoe na ons huidige nasionale toestand van chaos. President Trump se versuim om die geskiedenis van die rol van die federale regering in krisistye te verstaan, het die land baie gekos. Die hoeveelheid onnodige dood en verwante lyding was verwoestend en ontvou steeds. Waarom moet die mees kragtige ekonomie ter wêreld die meeste gevalle en die meeste sterftes van Covid-19 ter wêreld hê?
Die Verenigde State is op hierdie oomblik blootgestel as die mees disfunksionele geïndustrialiseerde land ter wêreld. Nieteenstaande dat Trump onbevoeg is vir die pos van president (konserwatiewe Republikeine wat saam met hom gewerk het, soos John Bolton en Rex Tillerson saamstem), is dit ook duidelik dat Trump se anti-groot regeringsgesindheid tot hierdie krisis bygedra het.
Diegene wat meen dat die komplekse moderne samelewing sonder 'n hoë professionele, administratiewe federale regering kan werk, leef in 'n fantasie. Obsessies teen die regering is omhels deur individue en instellings wat voorrang wil geniet aan rykdom bo die algemene welvaart van die nasie, bevorder deur 'n kultuur van oningeligte romantici wat cowboy-individualisme en libertarianisme van die agtergrond idealiseer, aangevuur deur onlangse emigres wat uit totalitêre regerings gevlug het en verstaanbaar is vrees oor totalitarisme, maar wat dikwels min konteks het om die Amerikaanse geskiedenis en sy politieke instellings te verstaan.
Die idee om 'die regering van ons rug af te haal' (die retoriek van Goldwater) is net so eties misleidend as gevaarlik uit voeling met hoe samelewings werk. 'Trek aan die stewels' kan goed wees vir die privaat lewe, maar as dit toegepas word op die oplossing van komplekse sosiale probleme, is dit absurd en vernietigend.
Dit is onmoontlik om die skynheiligheid van hierdie idees te vermy. Republikeine haat die regering as dit kom by die bevordering van dele van die bevolking in 'n menslike krisis en infrastruktuur, as dit te doen het met morele dringings, soos om segregasie te beëindig, 'n stemreg op te stel om 'n eeu onderdrukking van kiesers reg te stel, as dit te make het met die uitbreiding van die minimum loon, of die skep van nasionale gesondheidsorg.
Want wie gee om vir 30 tot 40 miljoen mense wat geen gesondheidsorg het nie? Maar hulle hou van groot regering as dit kom by die finansiering van korporasies, agrasake en die weermag. In sy fluitjieblaas boek Dit was alles 'n leuen: hoe die Republikeinse Party Donald Trump geword het, Noem Stuart Stevens, byna 40 jaar 'n republikeinse strateeg op hoë vlak, dit korporatiewe welsyn:
Soos die tydskrif Die Amerikaanse konserwatief merk op: " Landbousubsidies is een van die belangrikste voorbeelde van korporatiewe welsyn-gelduitdeel aan ondernemings op grond van politieke verbande. " Daar is 'n taaloorlog hier wat Republikeine al dekades lank wen. "Welsyn " is wat die armes kry omdat hulle, wel, arm is, en om arm te wees, is 'n keuse, want in Amerika kan almal slaag. Of iets naby daaraan.
Maar " subsidies, " " belastingpauzes, " en " aansporings, " is die taal wat ondernemings gebruik om die korporatiewe welsyn wat hulle eis te beskryf in ruil om te doen wat hulle gewoonlik moet doen of wil doen in elk geval "(IAL, 68)
Dat Republikeinse administrasies die nasionale skuld die afgelope 50 jaar hoër as die demokrate gedryf het, beklemtoon die verdere skynheiligheid van retoriek teen groot regering en beweerde waardes van fiskale verantwoordelikheid. Die veldtog om groot regering te haat, is wat dit is: 'n retoriese slenter om die kragsektore van groot geld en weermag te stoot, en die verbitterde segment van Amerikaanse wit mense op te wek wat bedreig word deur die idee van demokratiese gelykheid met Afro -Amerikaners en ander nie -Amerikaanse -wit minderhede. Republikeine kan ten minste hul slagspreuk oor anti-groot regering uit die weg ruim, dit sal eerlik en nuttig wees vir dele van ons burgers wat daardeur bedrieg word.
Ons moet onthou dat 'n ander Republikeinse Party in 'n ander era die noodsaaklikheid van groot regeringsinmenging vir menslike welstand en morele krisis besef het. President Eisenhower het die sosiale sekerheid uitgebrei, die minimum loon verhoog en die Departement van Gesondheid, Onderwys en Welsyn, en die Interstate Highway Program (41 000 myl paaie) geskep. Hy het ook federale troepe gebruik om wit oppergesagters wat Afro -Amerikaners in die strate van suidelike stede verslaan en geslaan het, terug te slaan.
President Nixon het die Environmental Protection Agency gestig, 'n reeks omgewingswetgewing goedgekeur, die Occupational Safety and Health Administration gestig, verskeie uitbreidings van gesondheidsorg ondersteun wat verband hou met federale befondsing, en groot verhogings gemaak aan Social Security, Medicare en Medicaid.
Die geskiedenis van die Verenigde State toon dat daar sonder proaktiewe, etiese, federale regering weinig sosiale geregtigheid en verandering is. Die clichés van vryheid en vryheid wat konserwatiewes omring het, het selde iets te doen met regte mense wat werklike vryhede ontken is. Wat sou die Verenigde State wees sonder liberale bewegings vir hervorming: sou vroue stem en die Amerikaanse regering vorm soos hulle nou is?
Sou Afro -Amerikaners steeds onder 'n apartheidstelsel leef? Hoeveel meer sou die omgewing verwoes word? Sou kinders nog steeds onder slaafagtige omstandighede werk? Sou arbeid die kapitalistiese uitbuiting regstel? Sou die LGBTQ -gemeenskap nog steeds in vrees skuil?
Die kolossale mislukking van Trump se hantering van die Covid-19 pandemiese krisis maak dit duidelik dat ons dringend behoefte het aan proaktiewe, federale, wetenskaplik verankerde regering. Dit is nie te laat vir die Republikeinse Party om iets uit Lincoln se konsep te leer nie.Die Demokratiese Party is nie perfek nie, dit het nie die antwoorde vir al die probleme van die wêreld nie, maar dit is nie betrokke by magshonger misleiding en beleid wat wreed is vir burgers wat onregverdig in die koue weggelaat is nie.
Die idee dat komplekse sosiale en politieke probleme wat lewens en dood dikwels behels, vir miljoene mense wat gemarginaliseer en benadeel is - dikwels sonder hul eie dade - saak moet maak van die nietigheid van burgers wat so beïndruk is met hul eie persoonlike vooruitgang of so selftevrede met die geluk om rykdom te erf, is 'n absurditeit van konserwatiewe ideologie wat reggestel moet word om 'n regverdige en menslike demokrasie te laat vorder.
Om die oneerlikheid van die retoriek van die Republikeinse Party oor die regering te ontmasker, kan mense in nood help om te sien wat in hul beste belang is en kan die land in 'n haglike tyd vorentoe beweeg.
Hoe die GOP die party van samesweringsteoretici geword het
As kenners bevraagteken het wat die Republikeine vir Trump laat stem het, was daar geen tekort aan deurlopende idees nie. Hy het 'n beroep gedoen op diegene wat die moderne wêreld agtergelaat het. Hy het grootkoppe en rassiste in sy basis aangevuur. Hy swaai heiningsitters met populistiese beloftes wat hy dadelik laat vaar het toe hy in die amp was. Die basis het vernietigend geraak en wil net kyk hoe die wêreld brand. Ons sien die doodsnikke van die politieke oorheersing van die Baby Boomers, en hulle wou hê dat een van hulle eie die tyd vir hulle sou probeer terugdraai. Al hierdie is teorieë met bewyse agter die rug, en alles is sekerlik deel van die groter prentjie.
Maar een verduideliking wat eers onlangs gereeld begin word en slegs tydens die veldtog kortliks opgemerk is, bied moontlik die beste manier om te verstaan ​​waarom die GOP sy pad verloor het, dan sy verstand, en geen van die invloedryke Never Trump se teregwysings het blykbaar geen invloed op hul voorheen betroubare gehoor nie. Stel jou voor dat die Republikeinse Party nie die stem van konserwatiewes is nie, maar as 'n losbandige samesweringsteoretici verenig deur spanmentaliteit en tradisie.
Rantt is advertensievry en ondersteun onafhanklike joernalistiek
Omdat hulle geregtig is op voortdurende ekonomiese en kulturele oppergesag, en woedend dat hulle nie meer die enigste stemme of mense is wat saak maak nie, het hulle allerhande uitgebreide teorieë oor waarom en sondebokke die skuld gekry. Bewyse hiervoor kan gevind word in 'n studie deur Die ekonoom gebaseer op 'n idee genaamd 'crank magnetism' in wetenskaplike blogkringe. Krukmagnetisme is die idee dat samesweringsteorieë soos aartappelskyfies is wat u nie net een kan hê nie. As u eers die drumpel na Tinfoil Land oorgesteek het, is dit meer waarskynlik dat u ander samesweringsteorieë glo. Dus, op 'n manier, is dit 'n maatstaf van hoe geneig iemand is tot 'n sameswering.
Wat hulle verbasend gevind het, is dat hoewel die meerderheid van die bevolking (ongeveer 60%) in een of ander samesweringsteorie glo, diegene wat die meeste sameswerings toeskryf, geneig was om Trump -ondersteuners te wees. Ons kan anekdotiese bevestiging sien deur in te stem op Fox News, wat 'n platform was vir tallose regse sameswerings oor president Obama wat in Kenia gebore is, 'n skaduryke "Deep State" kabaal wat die Trump-administrasie wou laat val, en ander sinistere komplotte herwin van professionele samesweringsteoretikus en deeltydse Poetin cosplayer, Alex Jones.
Maar dit is niks nuuts nie. Samesweringsteorieë oor bose magte wat Amerika probeer onderdruk het van alles van burgerregte-wetgewing tot hip-hop-musiek en naaktheid in flieks, is sedert die sestigerjare 'n belangrike rol in die regteroorplanting. Baie van die hedendaagse Republikeinse bugaboes word geleen van die paranoïese dekvloede van die John Birch Society, wat kommunistiese spioene en verraaiers om elke hoek en onder elke bed gesien het. Vir meer as 'n halwe eeu het die regses sy kiesers en ideologiese simpatiseerders in 'n ywer geslaan deur hulle op hul vriende, bure en gesinne te lok. Sameswerpe versadig nou die weefsel van Republikanisme.
Verlaat feite almal wat ingaan
'N Publieklid hou 'n vals nuusteken tydens 'n president Donald Trump -veldtogbyeenkoms in Washington Township, Mich., Saterdag 28 April 2018. (AP Photo/Paul Sancya)
As gevolg hiervan het die GOP -basis geword wat politieke wetenskaplikes intuïsioniste noem. In plaas daarvan om deur bewyse en harde logika te gaan, is hulle geneig om deur belangrike gevoelens deur belangrike kwessies te navigeer, en danksy die genoemde lang geskiedenis van sameswering deur hul gunsteling media, is die gevoel altyd verskriklik. Dit is die rede waarom hulle gesinsvakansies verwoes met kranige, paranoïese, outoritêre uitlatings en hul vriende en gesinne as Amerika-haat-verraaiers aanval. Dit is die rede waarom hulle die basiese norme minag, en dit belaglik is om beleefd te wees teenoor die kulturele ekwivalent van vyandige vegters en dat hierdie norme nog 'n sameswering is om dit stil te maak.
Hierdie minagting van feite is groot gemaak tydens die Republikeinse Nasionale Konvensie. Joernaliste en feitekontroleurs het hees probeer om spraak na toespraak reg te stel, wat die presiese teenoorgestelde van elke datapunt wat deur die regering en die industrie versamel is, tevergeefs beskryf. Selfs as die gegewens duidelik letterlik alles weerspreek wat hulle gesê het, voel dit waar en daarom was die Republikeinse sprekende hoofde en partytjie-grootkoppe aan ongelooflike verslaggewers gesê toe hulle om kommentaar gevra is tydens hul meerdaagse kroning van Donald Trump as die Republikeinse Messias.
En dit gee ons 'n ander lens om die King of Elder White Griefance te sien. As ons in ag neem dat Trump sy begin in die politiek begin het met die verspreiding van die geboorte -sameswering op Fox, hoeveel lede van sy kabinet skryf dan aan en bevorder samesweringsteorieë wat uit InfoWars en 4Chan se trollish / pol / board kom, en voeg dit by met sy algemene onvermoë om na vore te kom Met 'n langtermynstrategie vir alles, moet ons die idee dat hy bloot 'n ander regse bedrieër is, weggooi. In plaas daarvan is hy baie die slagoffer van regse mediahistrionics, hoewel ek die term baie, baie losweg gebruik.
Trump is nie 'n charismatiese afwyking vir die GOP nie, maar die partybasis wat tot 'n enkele persoon gedistilleer is. Ouer. Wit. Paranoïes. Hy is nie bang vir verandering nie, en hy verwerp die werklike kundiges wat dit doen, neerbuigend. Versorg talle wrokke. Net soos sy vurige basis, leef hy in 'n wêreld waarin die Verenigde State in duie stort, die grense deur kartels, bendes en terroriste oorskry word, terwyl buitelanders al die werk steel, word Europa in Saoedi -Arabië verander deur die geheime Al Qaeda en ISIS selle wat hulself as vlugtelinge voordoen en no-go-sones skep, en immigrante word massaal ingevoer om te stem vir 'n Illuminati-oorname van Amerika en om die blanke bevolking van die land uit te wis.
In hierdie wêreld sal verraadlike marxistiese demoonkraters hulle na FEMA-heropvoedingskampe stuur en dan al hul gekonfiskeerde geld en eiendom aan immigrante en minderhede wat hulle na die verkiesing stuur, stuur en 'n homoseksuele Moslem MS-13 New World Order teweegbring. Daarom het hulle wapens nodig wat niemand moet kan opspoor nie, sonder papierwerk of agtergrondkontroles wat u sien. Slegs onder die gloed van Fox News saamgedrom, met Alex Jones of Rush Limbaugh wat bloedige moord op die radio skree terwyl hulle wag dat die VN -boewe hul deure binnekom, sal hulle werklik vry wees.
Interessant genoeg lei uiterste konserwatisme tot sulke standpunte volgens navorsing in sowel neurologie as politieke wetenskap. Diegene wat meer konserwatief is, het 'n groter amygdala, die deel van die brein wat verantwoordelik is vir die verwerking van vrees en reaksie op bedreigings. Dit bevestig tangensiaal wat die politieke wetenskaplike Eric Oliver in sy komende boek Enchanted America uitlê, en in 'n kort gesprek met my dat "konserwatisme geneig is om 'n meer vreesaanjaende oortuigingsisteem te wees, sterk gebaseer op vrees vir bedreiging" meer as liberale. Hy het ook opgemerk dat intuïsioniste dikwels uit meer konserwatiewe huise kom en 'meer outoritêre gesindhede het'.
Waarom sameswerings gevolge het
Alex Jones in die middel van 'n stap in 'n InfoWars-uitsending (YouTube-skermkiekie)
Nee, ek weet dat u reaksie op die oomblik is om te lag, te sê dat dit 'n bietjie gek is en aan te gaan met u lewe. Dit sou beslis tot onlangs ook my reaksie gewees het. Maar dink aan die implikasie hier. Die president van die Verenigde State is van mening dat sy land aangeval word deur skaduryke organisasies, en die meerderheid van die land wat sy werkverrigting afkeur, word óf deur hierdie groepe gebreinspoel, die sameswering aangewend, óf daarop gemik dat dit sal slaag. As dit nie absoluut skrikwekkend vir u is nie, moet u uself wakker skud.
Dit is regtig een ding as 'n aanvullende verkoopsman op 'n rondlopende uitsending sy paranoïese volgelinge probeer skrik, sodat hulle meer slangolie en placebo koop. Dit is 'n heel ander balspel wanneer die persoon wat wetsontwerpe kan onderteken en 'n wêreldwye kernaanval kan begin, amper twee derdes van die land wat hy moet regeer, openlik verag en hulle 'my vele vyande' noem terwyl hy 'n oorwinning na die verkiesing behaal skoot.
So durf ons hoop dat Trump en sy basis kan verstaan ​​dat die mense wat hulle hulle voorstel om teen hulle te beplan, waarskynlik nie eers so baie daaraan dink nie, totdat hulle kwaadwillig hul lewens inmeng as vergelding vir denkbeeldige gevare, deur sosiopate wat tientalle miljoene verdien hulle teen hul familie en bure stel, en nog miljoene ander wat slangolie verkoop en geld insamel om hulle te beskerm teen die oneerlike liberale sameswering van die week? Paranoia en woede loop deur hul are soos 'n dwelm, en probeer om hulle los te maak van hul daaglikse druppel jakkals, Breitbart, en Die Daily Caller veroorsaak onmiddellike en gewelddadige onttrekking. Is hulle al te lank so om te herstel en met ten minste vae positiwiteit na die toekoms te kyk?
Totdat hulle besef dat niemand dit eintlik wil hê nie, dat almal probeer om die oorgang na 'n post-industriële samelewing te bestuur en 'n pad vorentoe te vind in 'n wêreld waarin dit lyk asof niemand die groot vrae wil of wil aanpak nie. probleme met enigiets meer as afgewaterde inkrementalisme, is daar weinig gemeenskaplike redes om daarmee te begin. Hulle het hul lewens gevul met giftigheid, somberheid en onheil, en weier nou om die giftige eggokamer te verlaat, en mors enorme sielkundige energie op vrees en haat vir hul medemense.
Kenners, liberale en ja, konserwatiewe elite probeer al jare vir hulle verduidelik dat die wêreld verander het, want dit is hoe entropie en kapitalisme werk, en hul angs kom uit hul weiering om daarby aan te pas. Dat te veel van hulle gestem het vir politici wat hul duime verdraai en sondebokke gevind het as klein dorpies met een werkgewer wat hulle tuis genoem het, het ineengestort sonder dat iemand tot die redding gekom het, en toe besluit dat die verbetering van die lewens van stedelike minderhede en immigrante seker moes wees waar die reddingsgeld en hulpbronne waarop hulle geregtig was, moes verdwyn het. Maar volgens Oliver is argumente oor feite en getalle om aan te toon dat dit 'n doodloopstraat is, want "intuïsioniste gebruik hul oortuigings as emosionele ballas" en hul wêreldbeskouing "is nie een wat die rede, feit of logiese afleiding prioritiseer nie." Tog sluit hy nie redenasie met Trump -ondersteuners uit nie.
Moontlike oorredingsroetes behels die erkenning van hul vrees. 'N Ander manier is om rasionalistiese idees in meer intuïsionistiese terme te vertaal. Intuïsioniste reageer byvoorbeeld tipies nie op die kommer oor aardverwarming nie, maar is baie sensitief vir idees oor gifstowwe in die omgewing. Deur die hersiening van CO2 -uitstoot as besoedeling eerder as bloot 'n kweekhuisgas, kan u kommunikeer in terme waarop intuïsioniste reageer.
Alhoewel dit ironies klink, kan ons nie net feite en syfers gebruik met mense wat gereeld twiet oor "FEITE!" en kla dat "libtards net wil praat oor hul gevoelens" in 'n geval van projeksie wat so klassiek is dat Freud se spook 'n wenkbrou sou lig, soos sosiale media ons meegedeel het, ironie het verlede jaar gesterf, sodat ons die verlies daarvan moet treur en daarvolgens moet voortgaan.
Die kuns van die produktiewe gesprek
Met dit in gedagte, laat my toe om iets te sê wat dalk bisar klink. Die dood van Amerikaanse konsensus oor enigiets, alhoewel hiper-partydigheid baie oordrewe is. En as ek baie oordrewe sê, bedoel ek dat dit uitgevind is deur kundiges wat nie verby die oppervlak van blou teenoor rooi absolutisme van verkiesingskaarte kon kyk nie. Alhoewel dit waar is dat verkiesings minder mededingend geword het en die uitslae van distrik vir distrik nogal skerp lyk, word die demografiese veranderinge, gerrymandering en die massiewe instroming van donker geld in die politiek geïgnoreer. As ons verby die openbare woede kyk wat die nasionale gesprek oorstroom, sal ons Amerikaners gelukkig en bereid wees om oor 'n wye verskeidenheid onderwerpe saam te stem.
Glo dit of nie, u kan voorbeelde hiervan vind op Reddit. Drade wat ongeveer een keer per maand konserwatiewes en liberale vra oor wat hulle op die oppervlak saamstem, en selde van die spoor af gaan. Hoe? Kenners in kognitiewe sielkunde, of die wetenskap van hoe ons dink, sal oor die algemeen vir u sê dat dit baie makliker is om te onderhandel en verhoudings op te bou met iemand met wie u kan skakel, of om ten minste saggies te knik na iets wat hy sê. En dit is presies wat die drade doen as hulle konserwatiewes en liberale uitdruklik vra vir enigiets wat volgens hulle 'n goeie idee is van die ander kant, en produktiewe, burgerlike gesprekke in die proses bevorder.
Gewoonlik sou ek sê dat ek 'n bladsy hieruit geneem het Rantt, wat 'n aantal beleide onderskryf wat dikwels deur konserwatiewes bevoordeel word, maar dit is die helfte van die storie. Die ander helfte behels reise diep in die Trump -land in Florida en Ohio, en praat met Trump -kiesers wat geskok was toe hulle verneem dat hulle nie sit voor iemand wat eis dat hulle migrante sonder dokumentasie huisves of dat die minimum loon tot $ 15 per uur verhoog word nie, maar iemand wat vrae stel oor die toekoms en vra oor hul planne, kritiek lewer in die vorm van beleefde staaltjies en verkies om die onderwerp van Trump of politieke partye heeltemal te vermy. Dit pas baie goed by Oliver se eerste voorstel om aan te toon dat ons hul vrees verstaan.
Vir 'n aantal van hulle was dit 'n ongewone manier om oor politiek te praat. Hulle was gewoond daaraan om skreeuwedstryde te skree met diegene wat hul pro-Trump-weë afkeur of koue, losstaande stenografie deur verslaggewers wat óf 'n sagte fokusverhaal oor 'n verlore en deurmekaar Rooi Amerika sou oordra, óf implisiet hul reaksies in 'n langvormige raam kon omskep. -'n-laai-van-hierdie-freaking-mense ontbloot in Politico. Miskien was die mees algemene tema wat ek gevind het, hul duidelike waarneming dat die wêreld soos ons dit ken, redelik stukkend is en dat hulle nie weet wat om te doen of hoe om dit reg te stel nie, so miskien het 'n buitestander wat genoeg krag het, dit moontlik.
As hulle u egter vertel dat 'n handelsoorlog met die Chinese die geslote fabriek in die straat sou heropen, sal hul vertroue wankel as u in detail verduidelik hoe masjiene die werk van die meeste mense op 'n produksielyn kan verrig en vra of hulle of enigiemand wat hulle ken, is bevoeg om die masjiene te kodeer, te onderhou of reg te stel, want dit is wat 'n handvol werk vir enige moderne fabriek in 'n post-industriële, ontwikkelde land sou wees. Dit is die enigste manier waarop dit winsgewend sal wees in plaas daarvan om 'n nuttelose, deur die regering gesubsidieerde skelm te word in die Sowjet-styl.
"Maar wat doen jy?" vra hulle en weet diep van binne dat niemand hul toekoms baie, indien enigsins, besin het nie, omdat die korporatiewe kultuur wat hulle prys, slegs doeltreffendheid en ROI waardeer. Terselfdertyd sou ondernemings wat bepaal waar hulle moet werk of woon, nog erger wees, aangesien 'n besluit wat nie in u guns is nie, u lewe en toekoms kan verwoes. Besluit hulle om op te staan ​​en na 'n ander stad te verhuis? Jy kom. Wil jy nie? Wel, geniet die ruïnes van wat agtergebly het met u skeidingsondersoek. Op een of ander manier is dit presies wat in die Rust-gordel gebeur het, met dorpe met een werkgewer wat steeds geromantiseer word deur die kwynende bevolking van die inwoners wie se kinders so vinnig as moontlik na die groot stad vlug.
Intellektueel verstaan ​​baie van hulle dat daar geen magiese oplossing is nie en dat tye verander. Dit is deels waarom hulle daarvan hou om nostalgies te raak oor die goeie ou dae, toe die gemiddelde salarisse wat vir inflasie aangepas is, byna $ 19 per uur was, dieselfde as vandag, terwyl die nuutste generasie wat die arbeidsmag betree, 20% minder verdien as hulle, ondanks bykomende opvoeding en robotte en goedkoop uitkontrakteerde arbeid geklop het, en moet meeding met mense wat hul derde of vierde baie duur en te veel opgeknapte beleggingseiendom koop om hul eerste huis te besit. Hulle laat Amerika objektief 'n erger plek as wat hulle dit gevind het, en hulle is deeglik bewus daarvan dat dit voor hul oë gebeur.
Daarom wikkel hulle hulself in die strelende kokon van samesweringsteorieë en verdoof hulle met haat teenoor sondebokke wat gereeld verskyn op Tucker Carlson se White Power Hour tydens kabeltydnuus. Koppel dit met konstante verontwaardiging, werklik en verbeeldingryk, wat die toon stel vir alle regse media vandag, en hulle is selfs gelukkiger om hulself van die verantwoordelikheid vir hul lot en die onsekere lot van toekomstige geslagte vry te spreek. Hulle sal met graagte die Trumpian -trots aanvaar, omdat dit hulle toelaat om voor te gee dat dinge verkeerd geloop het, maar hulle het Amerika weer op dreef gebring, selfs al weet hulle dat dit nie waar is nie.
Hoe om rebelle met 'n slegte oorsaak te hanteer
Kunswerke deur Rantt Media Production Designer Madison Anderson
As dit simpatiek klink, moet dit nie. Daar is niks lofwaardigs daaraan om u politici nie verantwoordelik te hou vir hul gebrek aan visie of goeie idees nie. Daar is niks bewonderenswaardigs oor die val van verkopers en demagoge van slangolie wat die verloop van tyd en die opkoms van nuwe generasies en nuwe idees as boosaardige planne teen u werp nie. Daar is niks wat verband hou met die feit dat rassisme en dwaasheid u reaksie is op meer mense wat vra om 'n stem in die samelewing te hê nie, maar om misbruik neer te lê. En daar is niks prysenswaardigs om die basiese menslike sedes te laat vaar nie, soos om nie 'n beweerde, wettelose pedofiel te ondersteun om 'n politieke party te help wat met sameswerings en sondebokke aan die bewind gekom het nie.
En ons moet dit ook nie met suiker bedek nie. Voorlopige studies het bevind dat die aanval op die denkwyse agter veral afstootlike samesweringsteorieë meer effektief kan wees as om dit te probeer ontbloot, want dit spreek tot die dermvlak, iets wat die beste werk as u weet dat die gelowige nie veel om die feite steur nie, tensy hulle dit kan word kersies gekies om die geestelike angs van kognitiewe dissonansie te vermy. Wys hulle waarheen hul keuses lei en die bespotting waaraan Amerika wêreldwyd onderwerp is vir die verkiesing van Trump.Hoe ironies genoeg het hy en sy kabinet van mede -paranoïese samesweringsteoretici dit tot die lag gemaak wat dit eintlik nooit was nie, deur te weier om met die wêreld om te gaan soos dit is, nie soos hul wanvoorstellings dit stel nie.
Waarom sou iemand wou glo dat hul land voortdurend aangeval word? Waarom weier 'n mens om politici te vra waarom hulle nie hul werk doen nie en dat ander die skuld kan neem? Waarom moet u lojaal wees teenoor 'n politieke party wat sê dat dit vir u omgee, maar weier om u te help met alles behalwe dat u meer woede in die kultuuroorloë voed en simboliese wetsontwerpe en belastingontploffings vir tekortkominge vir die rykes deurgee? Waarom sou iemand toelaat dat hulle voortdurend vrees vir bogeymen wat kwansuis in elke kas, onder elke bed en in denkbeeldige no-go-sones wag? Waarom u in konstante verontwaardiging en hartseer dompel, in plaas daarvan om toe te gee dat miskien nie elke persoon wat u teëkom met 'n ander belastingverlaging of gesondheidsorg 'n verraderlike Illuminati -plant is nie?
Ons kan en behoort beslis te debatteer oor die beste maniere om te kom waar ons wil wees. Om 'n ou militêre gesegde te omskryf, geen plan oorleef die eerste kontak met die werklikheid nie, en ons moet baie verskillende idees aanmoedig om innovasie-moordende, feitmopiese groepsdenke te vermy. (Terloops, diversiteit is so belangrik.) Maar met vurige Trump -ondersteuners is ons nog nie daar nie. Dit sou wees soos om 'n huis op te knap en te praat oor watter styl krane geïnstalleer moet word en die ontwerp op die stortgordyne voordat u eers besluit waarheen die badkamer gaan. Dit is waar ons in hierdie stadium is: kom net ooreen watter kamers in die huis watter funksie sal verrig. Totdat ons op dieselfde bladsy kan kom, sal byna enige bespreking verby mekaar wees tot voordeel van verskillende gehore, nie 'n produktiewe heen en weer nie.
Maar wat van die onberouvolle rassiste en grotes en die patologies paranoïese, kan u vra. Wat as hulle weier om te luister? Wel, ja, hulle sal waarskynlik nie luister nie. Maar die doel is nie om van elke Trump -kieser 'n liberale progressief te maak met 'n dwase speelboek nie. Die doel is om genoeg van hulle te kry om saam te stem oor 'n gedeelde werklikheid, beginsels en nasionale identiteit om die onredelike, onkundige, jammerlik ongekwalifiseerde politici te verwerp wat verby hul beste jare is waarmee ons nou vas is en diegene te maak wat oorbly 'n minderheid so gesonde volwassenes kan oor belangrike kwessies praat. En die belangrikste, net omdat Republikeine besluit het dat enige regeringsagentskap of tak wat nie deur hulle gelei word nie, nie beteken dat ons met dieselfde dwaasheid moet flirt nie. Hoe dit ook al sy, hulle is steeds Amerikaners met wie ons 'n land moet deel.
Daar is ook 'n les hier vir lede van die media. Dit kan lekker wees om oor samesweringsteorieë te praat, maar dit is samesweringsteorieë en moet dienooreenkomstig behandel word. 'N Goeie reël om in gedagte te hou wanneer iets uit die mond van 'n Trump -advokaat bedek word, is om te kyk of dit goedgekeur is deur InfoWars of 'n webwerf soos dit. As dit die geval is, behandel dit op dieselfde manier as wat u 9/11 Waarhede sou behandel; mense wat aandring op skoolskietery word opgevoer deur 'krisisakteurs' wat gehuur word deur buitelandse boosdoeners, of dat die land in die geheim deur 'n sataniese kultus bestuur word. . Ons kan eenvoudig nie 'n gesonde, rasionele 21ste-eeuse regering hê met ellendige, ewig kwaai en verskrikte samesweringsteoretici met 'n outoritêre reeks in beheer nie en hulle toelaat om die nasionale diskoers te domineer deur apatie en pseudo-joernalistieke rubbernek.
Die uitgebreide artikels van Rantt Media bevat beriggewing van top nuusorganisasies, maar dit is ook gebou op briljante ontleding van ons span. Ons is in onafhanklike besit en streef na kwaliteit, nie klik nie. Maar die enigste manier om werklik 'n media vir die mense te hê, is deur media deur die mense befonds te word. Ons is trots daarop dat ons deur lesers gefinansier word, sodat ons nie na korporatiewe belange kyk nie. As u van die werk hou wat ons verrig, oorweeg dit om ons te ondersteun deur aan te meld vir 'n maandelikse intekening.
Deur: Greg Fish
Los Angeles se redakteur van Politech, voormalige Sowjet-rekenaarlobotomis. Spesialiseer in, maar nie beperk nie tot, wetenskap, AI, die internet, samesweringsteorieë en statistieke. Sy werk het onder meer verskyn in of genoem deur How Stuff Works, BusinessWeek, Discovery News/Seeker, The Shift With Drex, Le Monde, SEED, Bad Astronomy, Science To The People, i09 en RawStory.
Rantt Media is 'n onafhanklike nuusonderneming wat in Oktober 2016 begin is. Ons ontleed die nuus, werp lig op ongeregtighede en vertel die stories wat vir u saak maak.
Die Republikeinse Party is in 1854 in die noordelike deelstate gestig deur magte wat gekant was teen die uitbreiding van losbandige slawerny, oud-Whigs en voormalige Free Soilers. Die Republikeinse Party het vinnig die belangrikste opposisie geword teen die dominante Demokratiese Party en die kort gewilde Know Nothing Party. Die party het gegroei uit opposisie teen die Kansas - Nebraska Act, wat die Missouri -kompromie herroep het en Kansas Territory en Nebraska Territory oopgemaak het om slawerny en toekomstige toelating as slawelstate te beëindig.   Die Republikeine het 'n beroep op ekonomiese en sosiale modernisering gedoen. Hulle het die uitbreiding van losskut -slawerny as 'n groot euwel veroordeel, maar het nie gevra om dit in die suidelike state te beëindig nie. Die eerste openbare vergadering van die algemene anti-Nebraska-beweging, waarop die naam Republikein voorgestel is, is op 20 Maart 1854 in die Little White Schoolhouse in Ripon, Wisconsin, gehou.  Die naam is deels gekies om hulde te bring aan Thomas Jefferson's Democratic-Republican Party.  Die eerste amptelike partykonvensie is op 6 Julie 1854 in Jackson, Michigan, gehou. 
Die party het ontstaan ​​uit die groot politieke herskikking van die middel van die 1850's. Historikus William Gienapp voer aan dat die groot herskikking van die 1850's begin het voor die ineenstorting van die Whigs, en nie veroorsaak is deur politici nie, maar deur kiesers op plaaslike vlak. Die sentrale magte was etnokultureel en het spanning tussen piëtistiese Protestante teenoor liturgiese Katolieke, Lutherane en Episkopaliste met betrekking tot Katolisisme, verbod en nativisme behels. Afskaffing speel wel 'n rol, maar dit was aanvanklik minder belangrik. Die Know Nothing Party beliggaam die sosiale kragte wat aan die werk is, maar sy swak leierskap kon sy organisasie nie verstewig nie, en die Republikeine het dit uitmekaar gehaal. Nativisme was so kragtig dat die Republikeine dit nie kon vermy nie, maar hulle het dit tot 'n minimum beperk en die kiesers se toorn gekeer teen die dreigement dat slawe -eienaars die goeie plaasgrond sou opkoop waar ook al slawerny toegelaat word. Die herskikking was kragtig omdat dit kiesers gedwing het om van party te verander, soos gekenmerk deur die opkoms en ondergang van die kennis, die opkoms van die Republikeinse Party en die skeuring in die Demokratiese Party.  
Tydens die Republikeinse Nasionale Konvensie van 1856 het die party 'n nasionale platform aangeneem waarin beklemtoon word dat die opposisie teen die uitbreiding van slawerny in Amerikaanse gebiede beklemtoon word.  Terwyl die Republikeinse genomineerde John C. Frémont die presidentsverkiesing van die Verenigde State in 1856 teen die demokrate James Buchanan in 1856 verloor het, het Buchanan dit net reggekry om vier van die veertien noordelike state te wen, en sy tuisstaat Pennsylvania nouliks gewen.  
Die Republikeine was gretig vir die verkiesing van 1860.  Die voormalige verteenwoordiger van Illinois, Abraham Lincoln, het etlike jare lank steun gebou in die party, 'n groot veldtog vir Frémont in 1856 en 'n bod vir die senaat in 1858, en verloor teen die demokraat Stephen A. Douglas maar kry nasionale aandag vir die Lincoln -Douglas -debatte wat dit veroorsaak het.   Tydens die Republikeinse Nasionale Konvensie van 1860 het Lincoln die steun gekonsolideer onder die teenstanders van New York Senator William H. Seward, 'n hewige afskaffer wat sommige Republikeine vrees te radikaal sou wees vir belangrike state soos Pennsylvania en Indiana, sowel as diegene wat sy steun aan Ierse immigrante afkeur.  Lincoln wen met die derde stembrief en word uiteindelik verkies tot president in die algemene verkiesing in 'n herhaling teen Douglas. Lincoln was nie in 'n enkele suidelike staat op die stembrief nie, en selfs al was die stem vir die Demokrate nie tussen Douglas, John C. Breckinridge en John Bell verdeel nie, sou die Republikeine steeds gewen het, maar sonder die gewilde stem.  Hierdie verkiesingsuitslag het die Amerikaanse burgeroorlog wat van 1861 tot 1865 geduur het, gehelp. 
Die verkiesing van 1864 verenig die oorlogs-demokrate met die GOP en sien dat Lincoln en Tennessee se demokratiese senator Andrew Johnson genomineer word op die National Union Party-kaartjie  Lincoln is herkies.  Onder Republikeinse kongres se leierskap het die dertiende wysiging van die grondwet van die Verenigde State - wat slawerny in die Verenigde State verbied het - die Senaat in 1864 geslaag en die Huis in 1865 is dit in Desember 1865 bekragtig. 
Heropbou, die goue standaard en die vergulde tydperk
Radikale Republikeine tydens die presidentskap van Lincoln het gevoel dat hy nie ver genoeg gaan met sy uitroeiing van slawerny nie en het sy plan van tien persent gekant. Radikale Republikeine het die Wade -Davis -wetsontwerp in 1864 goedgekeur, wat daarop gemik was om die aflegging van die ysterkleed vir alle voormalige Konfederate af te dwing. Lincoln het 'n veto teen die wetsontwerp gemaak en geglo dat dit die vreedsame herintegrasie van die Konfederale state in die Verenigde State in die gedrang sou bring. 
Na die sluipmoord op Lincoln, het Johnson opgevaar na die presidentskap en is hy betreur deur Radikale Republikeine. Johnson was vitriolies in sy kritiek op die Radikale Republikeine tydens 'n nasionale toer voor die middeltermynverkiesings van 1866.  Na sy mening het Johnson die radikale republikanisme as dieselfde as sesessionisme beskou, wat beide twee ekstremistiese kante van die politieke spektrum was.  Republikeine van anti-Johnson het 'n meerderheid van twee derdes in albei kamers van die kongres gewen na die verkiesing, wat gehelp het om sy beskuldiging te bereik en byna uit die amp in 1868 te verdryf.  Dieselfde jaar het die voormalige generaal van die Unie-weermag Ulysses S. Grant is verkies as die volgende Republikeinse president.
Grant was 'n radikale republikein wat 'n mate van verdeeldheid in die party geskep het, sommige soos Massachusetts -senator Charles Sumner en Illinois -senator Lyman Trumbull het die meeste van sy rekonstruksionistiese beleid gekant.  Ander het minagting gevind met die grootskaalse korrupsie wat in Grant se administrasie voorkom, terwyl die opkomende Stalwart-faksie Grant en die buitestelsel verdedig, terwyl die Half-Breeds aangedring het op hervorming van die staatsdiens.  Republikeine wat Grant teëgestaan ​​het, vertak na die vorming van die Liberale Republikeinse Party en benoem Horace Greeley in 1872. Die Demokratiese Party het gepoog om hierdie kloof in die GOP te benut deur Greeley onder hul vaandel van die party te benoem. Greeley se standpunte was in stryd met die Liberale Republikeinse Party wat hom benoem het, en Greeley ondersteun hoë tariewe ondanks die opposisie van die party.  Grant is maklik herkies.
Die algemene verkiesing van 1876 het 'n omstrede gevolgtrekking gelewer, aangesien beide partye die oorwinning behaal het, ondanks die feit dat drie suidelike state nog nie amptelik 'n wenner aan die einde van die verkiesingsdag verklaar het nie. Kiesersonderdrukking het in die suide plaasgevind om die swart en wit Republikeinse stemming te onderdruk, wat Republikeinse beheerde offisiere genoeg rede gegee het om bedrog, intimidasie en geweld te verklaar dat die resultate van die state besoedel is. Hulle het genoeg Demokratiese stemme uitgegooi vir die Republikein Rutherford B. Hayes om as die wenner verklaar te word.  Tog het die Demokrate geweier om die uitslag te aanvaar en 'n Verkiesingskommissie wat uit lede van die Kongres bestaan, is ingestel om te besluit aan wie die kiesers van die state toegeken sal word. Nadat die Kommissie langs die partye gestem het ten gunste van Hayes, het die Demokrate gedreig om die telling van die kiesstemme onbepaald uit te stel, sodat geen president op 4 Maart ingehuldig sou word nie. Dit het tot die kompromie van 1877 gelei en Hayes word uiteindelik president. 
Hayes het die goudstandaard, wat deur Grant met die Coinage Act van 1873 onderteken is, verdubbel as 'n oplossing vir die depressiewe Amerikaanse ekonomie in die nadraai van die paniek van 1873. Hy het ook geglo dat greenbacks 'n bedreiging inhou, want geld is geld gedruk tydens die burgeroorlog wat nie deur spesies gesteun word nie, waarteen Hayes beswaar maak as 'n voorstander van harde geld. Hayes wou die goudvoorraad van die land aanvul, wat teen Januarie 1879 daarin geslaag het, aangesien goud meer gereeld vir greenbacks verruil word in vergelyking met greenbacks wat vir goud verruil word.  Voor die algemene verkiesing van 1880 het die Republikein James G. Blaine hom kandidaat gestel vir die partynominasie wat Hayes se goue standaarddruk ondersteun en sy burgerlike hervormings ondersteun. Beide ontbreek die nominasie, Blaine en teenstander John Sherman het die Republikein James A. Garfield gesteun, wat saamgestem het met Hayes se besluit ten gunste van die goue standaard, maar sy pogings tot burgerlike hervorming gekant was.  
Garfield is verkies, maar word vroeg in sy termyn vermoor, maar sy dood het gehelp om ondersteuning te bied vir die Pendleton Civil Service Reform Act, wat in 1883 aangeneem is . Die wetsontwerp is onderteken deur die Republikeinse president Chester A. Arthur, wat Garfield opgevolg het.
Blaine het weer vir die presidentskap gehardloop, die benoeming gewen, maar verloor teen Demokraat Grover Cleveland in 1884, die eerste demokraat wat tot president verkies is sedert Buchanan. Afwykende Republikeine, bekend as Mugwumps, het Blaine oorval weens korrupsie wat sy politieke loopbaan geteister het.   Cleveland het vasgehou aan die goudstandaardbeleid, wat die meeste Republikeine verlig het, , maar hy het in konflik gekom met die party oor ontluikende Amerikaanse imperialisme.  Republikein Benjamin Harrison kon die presidentskap terugneem van Cleveland in 1888. Tydens sy presidentskap onderteken Harrison die Wet op Afhanklike en Gestremde Pensioen, wat pensioene vasstel vir alle veterane van die Unie wat langer as 90 dae diens gedien het en nie kon presteer nie. hande arbeid. 
'N Meerderheid Republikeine het die anneksasie van Hawaii ondersteun, onder die nuwe regering van die Republikeinse Sanford B. Dole, en Harrison, na sy verlies in 1892 aan Cleveland, het probeer om 'n verdrag te sluit wat Hawaii annekteer voordat Cleveland weer ingehuldig sou word.  Cleveland was gekant teen anneksie, alhoewel die demokrate geografies oor die kwessie geskei was, met die meeste noordoostelike demokrate as die sterkste stemme van opposisie. 
In 1896 ondersteun die Republikein William McKinley se platform die goue standaard en hoë tariewe, aangesien hy die skepper en naamgenoot van die McKinley -tarief van 1890 was. Hoewel hy oor die kwessie voor die Republikeinse Nasionale Konvensie van 1896 verdeeld was, het McKinley besluit om die goud sterk te bevoordeel standaard oor gratis silwer in sy veldtogboodskappe, maar beloof om bimetallisme voort te sit om voortdurende skeptisisme oor die goue standaard af te weer, wat sedert die paniek van 1893 bly staan ​​het.   Demokraat William Jennings Bryan was 'n toegewyde aanhanger die gratis silwer beweging, wat Bryan die ondersteuning van Demokratiese instellings soos Tammany Hall, die New York Wêreld en 'n groot meerderheid van die steun van die Demokratiese Party in die hoër- en middelklas.  McKinley het Bryan verslaan en die Withuis tot 1912 in Republikeinse beheer teruggekeer.
Die hervorming van 1896 het die Republikeine as die party van groot ondernemings bevestig, terwyl Theodore Roosevelt meer ondersteuning vir kleinsakeondernemings bygevoeg het deur sy omhelsing van vertroue. Hy het sy opvolger William Howard Taft in 1908 uitgesoek, maar hulle het vyande geword toe die party in die middel verdeel het. Taft verslaan Roosevelt vir die nominasie van 1912 en Roosevelt hardloop op die kaartjie van sy nuwe Progressive ("Bull Moose") Party. Hy het 'n beroep op sosiale hervormings gedoen, waarvan baie later in die dertigerjare deur die New Deal -demokrate bepleit is. Hy het verloor en toe die meeste van sy ondersteuners na die GOP terugkeer, het hulle gevind dat hulle nie saamstem met die nuwe konserwatiewe ekonomiese denke nie, wat gelei het tot 'n ideologiese skuif na regs in die Republikeinse Party.  Die Republikeine het gedurende die 1920's na die Withuis teruggekeer, op platforms van normaliteit, besigheidsgerigte doeltreffendheid en hoë tariewe. Die nasionale partyplatform vermy vermelding van verbod, maar gee 'n vae verbintenis tot wet en orde. 
Warren G. Harding, Calvin Coolidge en Herbert Hoover is beslis in 1920, 1924 en 1928 onderskeidelik verkies. Die Teapot Dome-skandaal dreig om die party seer te maak, maar Harding sterf en die opposisie skeur in 1924. Dit lyk asof die pro-sakebeleid van die dekade 'n ongekende voorspoed oplewer totdat die Wall Street-ineenstorting van 1929 die Groot Depressie ingelui het. 
New Deal -era, die morele meerderheid en die Republikeinse rewolusie
Die New Deal-koalisie van die demokraat Franklin D. Roosevelt beheer die Amerikaanse politiek vir die grootste deel van die volgende drie dekades, uitgesluit die presidentskap van die Republikeinse Dwight D. Eisenhower oor twee termyn. Nadat Roosevelt in 1933 sy amp aangeneem het, het New Deal-wetgewing deur die kongres gevaar en die ekonomie het vroeg in 1933 skerp opwaarts gestyg van sy nadir. Werkloosheid op lang termyn het egter tot 1940 gebly. nederlaag, en die GOP het slegs 25 senatore teen 71 demokrate. Die Huis van Verteenwoordigers het eweneens oorweldigende Demokratiese meerderhede gehad. 
Die Republikeinse Party het in 'n meerderheid 'Old Right' (in die middeweste) ingedeel en 'n liberale vleuel in die noordooste wat 'n groot deel van die New Deal ondersteun het. Die Ou Regs het die 'Tweede New Deal' skerp aangeval en gesê dit verteenwoordig klasoorlogvoering en sosialisme. Roosevelt is in 1936 herkies, maar toe sy tweede termyn begin, het die ekonomie agteruitgegaan, stakings het die hoogte ingeskiet en hy kon nie beheer oor die hooggeregshof neem of die suidelike konserwatiewes van die Demokratiese Party verwyder nie. Republikeine het 'n groot terugkeer gemaak in die 1938 -verkiesings en het nuwe opkomende sterre gehad, soos Robert A. Taft van Ohio aan die regterkant en Thomas E. Dewey van New York aan die linkerkant.  Suidelike konserwatiewes het saam met die meeste Republikeine saamgespan om die konserwatiewe koalisie te vorm, wat die huishoudelike aangeleenthede in die kongres tot 1964 oorheers het. Beide partye het oor buitelandse beleidsvraagstukke geskei, met die anti-oorlogsisolationiste wat oorheers in die Republikeinse Party en die intervensioniste wat wou ophou Adolf Hitler oorheers in die Demokratiese Party. Roosevelt het in 1940 en 1944 'n derde en vierde termyn onderskeidelik gewen. Konserwatiewes het die grootste deel van die New Deal tydens die oorlog afgeskaf, maar hulle het nie probeer om die sosiale sekerheid of die agentskappe wat sake gereguleer het, om te keer nie. 
Anders as die 'gematigde', internasionalistiese, grootliks oostelike blok van Republikeine wat 'n deel van die 'Roosevelt -rewolusie' en die belangrikste uitgangspunte van president Harry S. Truman se buitelandse beleid aanvaar het (of ten minste toegeneem het), was die Republikeinse regterkant teen -revolusionêr.Anti-kollektivisties, anti-kommunisties, anti-New Deal, passievol verbind tot beperkte regering, vryemarkekonomie en kongres (in teenstelling met uitvoerende) voorregte, het die G.O.P. konserwatiewes was van die begin af verplig om 'n konstante tweefrontoorlog te voer: teen liberale Demokrate van buite en "ek-te" Republikeine van binne. 
Na 1945 het die internasionalistiese vleuel van die GOP saamgewerk met Truman se buitelandse beleid van die Koue Oorlog, die Marshall -plan befonds en die NAVO ondersteun, ondanks die volgehoue ​​isolasie van die Ou Regs. 
In die tweede helfte van die 20ste eeu was die verkiesing of opvolging van die Republikeinse presidente Dwight D. Eisenhower, Richard Nixon, Gerald Ford, Ronald Reagan en George H. W. Bush. Eisenhower het die konserwatiewe leier, senator Robert A. Taft vir die nominasie van 1952 verslaan, maar konserwatiewes het die binnelandse beleid van die Eisenhower -administrasie oorheers. Kiesers hou baie meer van Eisenhower as wat hulle van die GOP hou, en hy kon nie die party na 'n meer gematigde posisie verskuif nie. Sedert 1976 het liberalisme feitlik vervaag uit die Republikeinse Party, afgesien van 'n paar noordooste.  Geskiedkundiges noem die Amerikaanse presidentsverkiesing van 1964 en die onderskeie Republikeinse nasionale konvensie van 1964 as 'n beduidende verskuiwing, wat die konserwatiewe vleuel, onder leiding van senator Barry Goldwater van Arizona, die liberale goewerneur van New York, Nelson Rockefeller, en sy gelyknamige Rockefeller Republikein aangevoer het. faksie vir die presidensiële benoeming van die party. Terwyl Goldwater gereed is om te wen, het Rockefeller aangespoor om sy liberale faksie te mobiliseer, en het gesê: "U kyk daarna, vriend. Ek het al wat oor is."   Alhoewel Goldwater in 'n grondverskuiwing verloor het, sou Reagan hom gedurende die hele veldtog as 'n prominente ondersteuner van hom bekend maak en die toespraak 'A Time for Choosing' vir hom lewer. Hy sou twee jaar later goewerneur van Kalifornië word, en in 1980 die presidentskap wen. 
Die presidentskap van Reagan, wat van 1981 tot 1989 duur, vorm die sogenaamde 'Reagan Revolution'.  Dit word beskou as 'n fundamentele verskuiwing van die stagflasie van die 1970's voor dit, met die bekendstelling van Reaganomics wat bedoel was om belasting te verlaag, die deregulering van die regering te prioritiseer en befondsing van die binneland na die weermag te verskuif om die Sowjetunie te bestry deur afskrikking te gebruik teorie. 'N Beslissende oomblik in die ampstermyn van Reagan was sy toespraak in die destydse Wes-Berlyn, waar hy van die Sowjet-generaalsekretaris Mikhail Gorbatsjof geëis het om' hierdie muur af te breek! ', Met verwysing na die Berlynse muur wat gebou is om Wes- en Oos-Berlyn te skei.  
Sedert hy sy amp in 1989 verlaat het, was Reagan 'n ikoniese konserwatiewe Republikeinse en Republikeinse presidentskandidaat wat gereeld beweer dat hy sy standpunte deel en daarop gemik is om hulself en hul beleid te vestig as die meer gepaste erfgenaam van sy nalatenskap. 
Vise -president Bush het in die algemene verkiesing in 1988 'n grondstorting behaal. Sy termyn sou egter 'n skeiding in die Republikeinse Party sien. Bush se visie op ekonomiese liberalisering en internasionale samewerking met buitelandse lande het gelei tot die onderhandeling en ondertekening van die Noord -Amerikaanse Vryhandelsooreenkoms (NAFTA) en die konseptuele begin van die Wêreldhandelsorganisasie.  Onafhanklike politikus en sakeman Ross Perot het NAFTA verwerp en geprofeteer dat dit sou lei tot die uitkontraktering van Amerikaanse werkgeleenthede na Mexiko, terwyl demokraat Bill Clinton ooreenstemming met Bush se beleid vind.  Bush verloor herverkiesing in 1992 met 37 persent van die algemene stemme, met Clinton wat 'n veelheid van 43 persent behaal en Perot in die derde plek met 19 persent. Terwyl dit betwyfel kan word of Perot se kandidatuur Bush herverkiesing gekos het, het Charlie Cook van Die Cook Political Report getuig dat Perot se boodskappe meer gewig het by Republikeinse en konserwatiewe kiesers.  Perot het die Hervormingsparty gestig en diegene wat prominente Republikeine was of sou word, het 'n kort lidmaatskap gehad, soos die voormalige direkteur van kommunikasie in die Withuis, Pat Buchanan en later president Donald Trump. 
Tydens die Republikeinse Revolusie van 1994 het die party - onder leiding van House Minority Whip Newt Gingrich, wat hom beywer het vir die 'Contract with America' - meerderhede in albei kamers van die Kongres gekry, 12 goewerneurskappe gekry en weer beheer oor 20 staatswetgewers gekry. Dit was die eerste keer dat die Republikeinse Party 'n meerderheid in die Huis behaal het sedert 1952.  Gingrich is tot voorsitter van die Huis aangeneem, en binne die eerste 100 dae van die Republikeinse meerderheid is elke voorstel in die Kontrak met Amerika aanvaar, met die uitsondering van termynperke vir lede van die kongres.   Een sleutel tot die sukses van Gingrich in 1994 was die nasionalisering van die verkiesing,  op sy beurt het Gingrich 'n nasionale figuur geword tydens die Huisverkiesings in 1996, en baie Demokratiese leiers verklaar dat Gingrich 'n ywerige radikaal was.   Die Republikeine het hul meerderheid vir die eerste keer sedert 1928 gehandhaaf ondanks die presidensiële kaartjie van Bob Dole-Jack Kemp wat handig verloor het aan president Clinton tydens die algemene verkiesing. Die nasionale profiel van Gingrich was egter 'n nadeel vir die Republikeinse kongres, wat ondanks die relatiewe ongewildheid van Gingrich 'n meerderheidstem onder die kiesers gehad het. 
Nadat Gingrich en die Republikeine 'n ooreenkoms met Clinton aangegaan het oor die Wet op die Gebalanseerde Begroting van 1997 met bykomende belastingverlagings, het die meerderheid van die Republikeinse Huis gesukkel om op 'n nuwe agenda saam te kom voor die middeltermynverkiesing van 1998.  Tydens die voortgesette beskuldiging van Bill Clinton in 1998 het Gingrich besluit om Clinton se wangedrag tot die partydige boodskap in die midterm te bring, en geglo dat dit hul meerderheid sou toeneem. Die strategie was verkeerd en die Republikeine het vyf setels verloor, al word daaroor gedebatteer of dit te wyte was aan swak boodskappe of Clinton se gewildheid.  Gingrich is weens die optrede uit die partykrag verdryf, en besluit uiteindelik heeltemal om uit die kongres te bedank, en vir 'n kort rukkie daarna blyk dit dat die verteenwoordiger van Louisiana, Bob Livingston, sy opvolger sou wees. Hy het egter uit oorweging bedank en ook uit die kongres bedank nadat beskadigde berigte oor sake wat hy gepleeg het, die wetgewende agenda van die Republikeinse Huis bedreig het as president.  Verteenwoordiger van Illinois, Dennis Hastert, is in die plek van Livingston bevorder tot speaker, en dien in die posisie tot 2007. 
'N Republikeinse kaartjie van George W. Bush en Dick Cheney het die presidentsverkiesings in 2000 en 2004 gewen.  Bush het hom in 2000 as 'n "deernisvolle konserwatief" beywer en 'n beter beroep op immigrante en minderheidskiesers gehad.  Die doel was om medisyne -rehabilitasieprogramme en hulp vir gevangenes in die samelewing te prioritiseer, 'n stap wat daarop gemik was om voordeel te trek uit die strenger misdaadinisiatiewe van president Bill Clinton, soos die misdaadwetsontwerp van 1994 wat onder sy administrasie aangeneem is. Die platform het tydens sy presidentskap nie veel trekking onder lede van die party gekry nie. 
Met die inhuldiging van Bush as president, het die Republikeinse Party vir die grootste deel van die 2000's redelik samehangend gebly, aangesien sterk ekonomiese libertariërs en sosiale konserwatiewes die Demokrate teenstaan, wat hulle as die party van opgeblase, sekulêre en liberale regering beskou het.  In hierdie tydperk het die opkoms van 'pro-regering-konserwatiewes'-'n kerndeel van die Bush-basis-'n aansienlike groep Republikeine voorgestaan ​​wat hom beywer vir groter staatsuitgawes en groter regulasies wat sowel die ekonomie as die persoonlike lewens van mense dek. vir 'n aktivistiese, intervensionistiese buitelandse beleid.  Navorsingsgroepe soos die Pew Research Center het bevind dat sosiale konserwatiewes en advokate vir die vrye mark die ander twee hoofgroepe bly in die steunkoalisie van die party, met al drie ongeveer dieselfde aantal.   Libertariërs en liberaal-konserwatiewes konserwatiewes vind egter toenemend fout met wat hulle beskou het as die Republikeine se beperking van lewensbelangrike burgerlike vryhede terwyl korporatiewe welsyn en die nasionale skuld aansienlik gestyg het tydens die ampstermyn van Bush.  Daarteenoor het sommige sosiale konserwatiewes ontevredenheid uitgespreek oor die party se steun vir ekonomiese beleid wat in stryd was met hul morele waardes. 
Die Republikeinse Party het sy meerderheid in die Senaat in 2001 verloor toe die Senaat eweredig verdeeld geraak het, maar die Republikeine het beheer oor die Senaat behou weens die staking van die Republikeinse vise-president Dick Cheney. Demokrate het op 6 Junie 2001 beheer oor die senaat verkry toe die Republikeinse senator Jim Jeffords van Vermont sy partyverband na die demokraat oorgeskakel het. Die Republikeine het tydens die verkiesing in 2002 die meerderheid van die Senaat herwin. Republikeinse meerderhede in die Huis en die Senaat is gehou totdat die Demokrate tydens die middeltermynverkiesings van 2006 weer beheer oor albei kamers gekry het.  
In 2008 is die Republikeinse senator John McCain van Arizona en goewerneur Sarah Palin van Alaska onderskeidelik deur die Demokratiese senatore Barack Obama en Joe Biden van Illinois en Delaware verslaan. 
Die Republikeine het verkiesingsukses behaal tydens die golfverkiesing van 2010, wat saamgeval het met die opkoms van die Tea Party-beweging,     'n anti-Obama-protesbeweging van fiskale konserwatiewes.  Lede van die beweging het gevra vir laer belasting, en vir 'n verlaging van die nasionale skuld van die Verenigde State en 'n federale begrotingstekort deur verminderde staatsuitgawes.   Dit is ook beskryf as 'n gewilde grondwetlike beweging  wat bestaan ​​uit 'n mengsel van libertariese, regse populistiese en konserwatiewe aktivisme. Dié sukses begin met die ontstoke oorwinning van Scott Brown in die spesiale verkiesing van die Senaat in Massachusetts vir 'n setel wat dekades lank deur die Demokratiese Kennedy -broers beklee is.  Tydens die verkiesings in November het Republikeine weer beheer oor die Huis oorgeneem, hul aantal setels in die Senaat vergroot en 'n meerderheid goewerneursposte gekry.  Die Tea Party sou die Republikeinse Party sterk beïnvloed, deels as gevolg van die vervanging van gevestigde Republikeine met Republikeine in die Tea Party-styl. 
Toe Obama en Biden in 2012 herverkiesing wen, met die verslaan van 'n Mitt Romney-Paul Ryan-kaartjie,  verloor die Republikeine sewe setels in die Huis tydens die kongresverkiesings in November, maar behou steeds die beheer oor daardie kamer.  Republikeine kon egter nie beheer oor die senaat verkry nie, en het hul minderheidstatus voortgesit met 'n netto verlies van twee setels.  Na die verlies het 'n paar prominente Republikeine hul eie party uitgespreek.    'n Nadoodse verslag na 2012 deur die Republikeinse Party het tot die gevolgtrekking gekom dat die party meer op nasionale vlak moes doen om stemme van minderhede en jong kiesers te lok.  In Maart 2013 het Reince Priebus, voorsitter van die nasionale komitee, 'n skerp verslag gegee oor die mislukkings in die party in 2012 en 'n beroep op Republikeine gedoen om hulself uit te vind en immigrasiehervorming amptelik te ondersteun. Hy het gesê: "Daar is geen rede waarom ons verloor het nie. Ons boodskap was swak, ons spel was onvoldoende, ons was nie inklusief nie, ons was agter in beide data en digitaal, en ons primêre en debatproses moes verbeter word." Hy het 219 hervormings voorgestel wat 'n bemarkingsveldtog van $ 10 miljoen insluit om vroue, minderhede en gays te bereik, asook om 'n korter, meer beheerde primêre seisoen op te stel en beter data -insamelingsfasiliteite te skep. 
Na die middeltermynverkiesings van 2014 het die Republikeinse Party beheer oor die senaat geneem deur nege setels te verkry.  Met 'n finale totaal van 247 setels (57%) in die Huis en 54 setels in die Senaat, behaal die Republikeine uiteindelik hul grootste meerderheid in die Kongres sedert die 71ste Kongres in 1929. 
Die Trump -era
Die verkiesing van die Republikein Donald Trump tot die presidentskap in 2016 was 'n populistiese verskuiwing in die Republikeinse Party.  Trump se nederlaag teen die Demokratiese kandidaat Hillary Clinton was onverwags, aangesien peilings getoon het dat Clinton die wedloop lei.  Trump se oorwinning is aangevuur deur noue oorwinnings in drie state - Michigan, Pennsylvania en Wisconsin - wat tradisioneel al dekades lank deel was van die Demokratiese blou muur. Volgens NBC News het Trump se mag beroemd gekom van sy 'stille meerderheid'-blanke kiesers uit die werkersklim wat bespot en geïgnoreer voel deur 'n onderneming wat losweg gedefinieer is deur spesiale belange in Washington, nuuswinkels in New York en smaakmakers in Hollywood. vertroue in hierdie basis deur die republikeinse gevestigde ortodoksie te laat vaar oor kwessies soos handel en staatsuitgawes ten gunste van 'n breër nasionalistiese boodskap ".  
Na die 2016 -verkiesing het die Republikeine 'n meerderheid in die senaat, huis en staatsbestuur behou, met die nuut verworwe uitvoerende gesag met Trump se verkiesing as president. Die Republikeinse Party het in 2017 69 van 99 staatswetgewende kamers beheer, die meeste wat dit in die geskiedenis gehad het  en ten minste 33 goewerneurskappe, die meeste wat dit sedert 1922 beklee het.  Die party het totale beheer oor die regering gehad (wetgewende kamers en goewerneurskap) in 25 state,   die meeste sedert 1952 , het die opponerende Demokratiese Party in slegs vyf state volle beheer gehad.  Na die uitslae van die middeltermynverkiesing van 2018, het die Republikeine beheer oor die Huis verloor, maar tog die greep op die Senaat behou. 
In die loop van sy termyn het Trump drie regters in die hooggeregshof aangestel: Neil Gorsuch vervang Antonin Scalia, Brett Kavanaugh vervang Anthony Kennedy en Amy Coney Barrett vervang Ruth Bader Ginsburg - die meeste aanstellings van enige president in 'n enkele termyn sedert mede -Republikein Richard Nixon. Daar word gesien dat Trump 'n 6-3 konserwatiewe meerderheid versterk.   Hy het in totaal 260 regters aangestel, wat 'n algehele meerderheid van die Republiek aangestel het op elke tak van die federale regbank, behalwe die Hof vir Internasionale Handel, teen die tyd dat hy sy amp verlaat het, en die regbank na regs geskuif het. Ander noemenswaardige prestasies tydens sy presidentskap was die goedkeuring van die Tax Cuts and Jobs Act in 2017, die verskuiwing van die Amerikaanse ambassade in Israel na Jerusalem, die skepping van die Amerikaanse ruimtemag - die eerste nuwe onafhanklike militêre diens sedert 1947 - en die bemiddeling van die Abraham Accords, 'n reeks van normaliseringsooreenkomste tussen Israel en verskillende Arabiese state.    
Trump is op 18 Desember 2019 aangekla op aanklagte van magsmisbruik en dwarsboming van die kongres.   Hy is op 5 Februarie 2020 deur die Senaat vrygespreek.  195 van die 197 Republikeine in die Huis het teen die aanklagte gestem sonder dat daar ten gunste gestem is. Die twee onthoudende Republikeine was weens eksterne redes wat nie verband hou met die beskuldiging self.  52 van die 53 Republikeine in die Senaat het ook teen die aanklagte gestem en Trump suksesvol vrygespreek, met slegs senator Mitt Romney van Utah wat daarteen verskil en stem vir een van die aanklagte (magsmisbruik).   Na sy weiering om sy verlies tydens die verkiesing in 2020 toe te gee, wat daartoe gelei het dat die Amerikaanse Capitol op 6 Januarie 2021 deur sy ondersteuners bestorm is, het die Huis Trump vir 'n tweede keer aangekla op aanklagte van aanhitsing tot opstand, wat hom die enigste federale ampsdraer in die geskiedenis van die Verenigde State maak wat twee keer aangekla is.   Hy verlaat sy amp op 20 Januarie 2021, maar die vervolgingverhoor duur voort tot in die vroeë weke van die Biden -administrasie, terwyl Trump uiteindelik op 13 Februarie 2021 'n tweede keer deur die Senaat vrygespreek word.  Sewe Republikeinse senatore het gestem om skuldig te bevind, waaronder Romney, Richard Burr, Bill Cassidy, Susan Collins, Lisa Murkowski, Ben Sasse en Pat Toomey. Die onderskeie Republikeinse partye van hul state het hulle daarvoor veroordeel. Boonop is die Republikeinse verteenwoordiger van die VSA, Liz Cheney, deur haar staatshoof afgeweer vir haar staking in die huis.   In reaksie op Trump se pogings om die verkiesing in 2020 en die daaropvolgende bestorming van die Amerikaanse Capitol omver te werp, het tientalle republikeinse voormalige lede van die Bush -administrasie hul verlating van die party openbaar gemaak en dit die 'kultus van Trump' genoem. "  In 2021 gebruik die party Trump se valse bewerings van 'n gesteelde verkiesing as regverdiging om nuwe stembeperkings in sy guns op te lê en Cheney uit haar leiersposisie van die Republikeinse Huis te verwyder.   
Die stigterslede van die party het die naam Republikeinse Party in die middel van die 1850's gekies as huldeblyk aan die waardes van republikanisme wat deur Thomas Jefferson se Demokratiese-Republikeinse Party bevorder is.  Die idee vir die naam kom uit 'n hoofartikel van die party se voorste publisis, Horace Greeley, wat '' 'n eenvoudige naam soos 'Republikein' [wat] meer gepas sou noem, diegene wat verenig was om die Unie in sy ware toestand te herstel, noem. missie van kampioen en vrylating van vryheid eerder as propagandis van slawerny ".  Die naam weerspieël die 1776 republikeinse waardes van burgerlike deugd en opposisie teen aristokrasie en korrupsie.  Dit is belangrik om daarop te let dat 'republikein' 'n verskeidenheid betekenisse oor die hele wêreld het en dat die Republikeinse Party so ontwikkel het dat die betekenisse nie meer altyd ooreenstem nie.  
Die term 'Grand Old Party' is 'n tradisionele bynaam vir die Republikeinse Party en die afkorting 'GOP' is 'n algemene benaming. Die term het sy oorsprong in 1875 in die Kongresrekordmet verwysing na die party wat verband hou met die suksesvolle militêre verdediging van die Unie as "hierdie dapper ou party". Die volgende jaar in 'n artikel in die Cincinnati kommersieel, is die term verander na 'groot ou partytjie'. Die eerste gebruik van die afkorting is gedateer 1884. 
Die tradisionele gelukbringer van die partytjie is die olifant. 'N Politieke tekenprent deur Thomas Nast, gepubliseer in Harper's Weekly op 7 November 1874 word dit beskou as die eerste belangrike gebruik van die simbool.  'n Alternatiewe simbool van die Republikeinse Party in state soos Indiana, New York en Ohio is die bles-arend in teenstelling met die Demokratiese haan of die Demokratiese vyfpuntster.   In Kentucky is die houthuis 'n simbool van die Republikeinse Party (nie verwant aan die gay Log Cabin Republikeine -organisasie nie). 
Tradisioneel het die party geen konsekwente kleuridentiteit gehad nie.    Na die verkiesing in 2000 het die kleur rooi met Republikeine geassosieer. Tydens en na die verkiesing het die groot uitsaaienetwerke dieselfde kleurskema vir die kieskaart gebruik: state wat deur die Republikeinse genomineerde George W. Bush gewen is, was rooi en state wat gewen is deur die Demokratiese genomineerde Al Gore was blou.As gevolg van die weke lange geskil oor die uitslag van die verkiesing, het hierdie kleurverenigings stewig ingewortel geraak en in die daaropvolgende jare volgehou. Alhoewel die toewysing van kleure aan politieke partye nie -amptelik en informeel is, het die media die onderskeie politieke partye verteenwoordig wat hierdie kleure gebruik. Die party en sy kandidate het ook die kleur rooi aangeneem. 
Republikeine glo dat vrye markte en individuele prestasie die belangrikste faktore agter ekonomiese voorspoed is. Republikeine pleit gereeld ten gunste van fiskale konserwatisme tydens Demokratiese administrasies, maar hulle het hulself gewys om federale skuld te verhoog as hulle in beheer van die regering is (die implementering van die Bush -belastingverlagings, Medicare Deel D en die Wet op belastingverlagings en werkgeleenthede van 2017 is voorbeelde van hierdie bereidwilligheid).    Ondanks die beloftes om staatsuitgawes terug te dra, het die Republikeinse administrasies sedert die laat 1960's die vorige staatsuitgawes behou of verhoog.  
Moderne Republikeine bepleit die teorie van ekonomie aan die aanbodkant, wat meen dat laer belastingkoerse ekonomiese groei verhoog.  Baie Republikeine is gekant teen hoër belastingkoerse vir hoër verdieners, wat volgens hulle onregverdig gerig is op diegene wat werk en rykdom skep. Hulle glo dat private besteding meer doeltreffend is as staatsbesteding. Republikeinse wetgewers het ook gepoog om finansiering vir belastinghandhawing en belastinginvordering te beperk. 
Republikeine meen individue moet verantwoordelikheid neem vir hul eie omstandighede. Hulle glo ook dat die private sektor die armes deur liefdadigheid meer effektief help as wat die regering deur welsynsprogramme het en dat maatskaplike bystandsprogramme dikwels afhanklikheid van die regering veroorsaak. [ aanhaling nodig ]
Republikeine meen dat ondernemings hul eie indiensnemingspraktyke, insluitend voordele en lone, moet kan vasstel, terwyl die vrye mark die prys van werk bepaal. Sedert die 1920's word die Republikeine oor die algemeen gekant deur vakbondorganisasies en lede. Op nasionale vlak ondersteun Republikeine die Taft-Hartley-wet van 1947, wat werkers die reg gee om nie aan vakbonde deel te neem nie. Moderne republikeine op staatsvlak ondersteun oor die algemeen verskillende wette oor werk-op-werk, wat vakbondveiligheidsooreenkomste verbied wat van alle werkers in 'n vakbond vereis dat hulle gelde of 'n billike aandeel betaal, ongeag of hulle lid is van die vakbond of nie. 
Die meeste Republikeine is gekant teen verhogings in die minimum loon, en glo dat sulke verhogings besighede benadeel deur hulle te dwing om werk te besnoei en uit te kontrakteer terwyl dit die koste aan verbruikers oordra. 
Die party is gekant teen 'n enkelbetaler-gesondheidsorgstelsel wat dit as gesosialiseerde medisyne beskryf. Die Republikeinse Party het 'n gemengde rekord om die histories gewilde programme vir sosiale sekerheid, Medicare en Medicaid te ondersteun, , terwyl hy probeer het om die Wet op Bekostigbare Sorg te herroep sedert die bekendstelling daarvan in 2010  en teen uitbreidings van Medicaid gekant was. 
Histories ondersteun progressiewe leiers in die Republikeinse Party omgewingsbeskerming. Republikeinse president Theodore Roosevelt was 'n prominente natuurbewaarder wie se beleid uiteindelik gelei het tot die oprigting van die National Park Service.  Terwyl die Republikeinse president Richard Nixon nie 'n omgewingsbewaarder was nie, het hy wetgewing onderteken om die Environmental Protection Agency in 1970 te stig en het hy 'n omvattende omgewingsprogram.  Hierdie standpunt het egter verander sedert die 1980's en die administrasie van president Ronald Reagan, wat omgewingsregulasies as 'n las op die ekonomie bestempel het.  ​​Sedertdien het Republikeine toenemend standpunte geneem teen omgewingsregulering, en sommige Republikeine verwerp die wetenskaplike konsensus oor klimaatsverandering.  ​​  
In 2006 het die destydse goewerneur van Kalifornië, Arnold Schwarzenegger, van die Republikeinse ortodoksie losgemaak om verskeie wetsontwerpe te onderteken wat kappiesvrystellings in Kalifornië beperk. Die destydse president George W. Bush het gekant teen verpligte beperkings op nasionale vlak. Bush se besluit om koolstofdioksied nie as 'n besoedeling te reguleer nie, is in die Hooggeregshof deur  state uitgedaag,  met die hofuitspraak teen die Bush -administrasie in 2007.  Bush is ook in die openbaar gekant teen bekragtiging van die Kyoto -protokolle  ​​[ 189] wat probeer het om kweekhuisgasvrystellings te beperk en sodoende klimaatsverandering te bekamp, ​​is sy posisie hewig gekritiseer deur klimaatwetenskaplikes. 
Die Republikeinse Party verwerp cap-and-trade-beleid om koolstofvrystellings te beperk.  In die 2000's stel senator John McCain wetsontwerpe voor (soos die McCain-Lieberman Climate Stewardship Act) wat koolstofvrystellings sou reguleer, maar sy standpunt oor klimaatsverandering was ongewoon onder hooggeplaaste partylede.  ​​Sommige Republikeinse kandidate ondersteun die ontwikkeling van alternatiewe brandstowwe om energie -onafhanklikheid vir die Verenigde State te bereik. Sommige Republikeine ondersteun groter olieboor in beskermde gebiede, soos die Arctic National Wildlife Refuge, 'n posisie wat kritiek van aktiviste ontlok het. 
Baie Republikeine het tydens die presidentskap van Barack Obama gekant teen die nuwe omgewingsregulasies van sy administrasie, soos dié oor koolstofvrystellings uit steenkool. In die besonder het baie Republikeine die bou van die Keystone -pyplyn ondersteun, hierdie posisie is ondersteun deur besighede, maar teenstaan ​​deur inheemse volksgroepe en omgewingsaktiviste.   
Volgens die Center for American Progress, 'n nie-winsgewende liberale voorspraakgroep, was meer as 55% van die Republikeine in die kongres ontkenners van klimaatsverandering in 2014.   PolitiFact in Mei 2014 het "relatief min Republikeinse kongreslede aanvaar. die heersende wetenskaplike gevolgtrekking dat aardverwarming eg en mensgemaak is. " Die groep het agt lede gevind wat dit erken het, hoewel die groep erken het dat daar meer kan wees en dat nie alle kongreslede 'n standpunt oor die kwessie ingeneem het nie.  
Van 2008 tot 2017 het die Republikeinse Party van 'debatteer oor hoe menslike klimaatsverandering bestry kan word, aangevoer dat dit nie bestaan ​​nie', volgens Die New York Times.  In Januarie 2015 het die Amerikaanse senaat onder leiding van die Republikein 98-1 gestem om 'n resolusie aan te neem waarin erken word dat "klimaatsverandering werklik is en geen bedrog is nie", maar 'n wysiging wat lui dat "menslike aktiwiteite aansienlik bydra tot klimaatsverandering" ondersteun deur slegs vyf Republikeinse senatore. 
In die tydperk 1850–1870 was die Republikeinse Party meer gekant teen immigrasie as Demokrate, deels omdat die Republikeinse Party destyds staatgemaak het op die steun van anti-Katolieke en anti-immigrante partye, soos die weet-niks. In die dekades na die burgeroorlog het die Republikeinse Party immigrasie meer ondersteun, aangesien dit vervaardigers in die noordooste verteenwoordig het (wat ekstra arbeid wou hê), terwyl die Demokratiese Party beskou word as die party van arbeid (wat minder arbeiders wou meeding) met). Vanaf die sewentigerjare het die partye weer van plek verander, aangesien die Demokrate immigrasie meer ondersteun het as Republikeine. 
Republikeine is verdeeld oor hoe om onwettige immigrasie te konfronteer tussen 'n platform wat trekarbeiders moontlik maak en 'n pad na burgerskap vir ongedokumenteerde immigrante (meer ondersteun deur die Republikeinse establishment), teenoor 'n posisie wat fokus op die beveiliging van die grens en die deportasie van onwettige immigrante (ondersteun deur populiste ). In 2006 het die Withuis die Senaat ondersteun en die Republiek onder leiding van die Republikein het uitgebreide immigrasiehervorming aanvaar wat miljoene onwettige immigrante uiteindelik in staat sou stel om burgers te word, maar die Huis (ook gelei deur Republikeine) het nie die wetsontwerp gevorder nie.  Na die nederlaag in die presidentsverkiesing van 2012, veral onder Latino's, het verskeie Republikeine 'n vriendeliker benadering tot immigrante bepleit. In 2016 het die kandidaatveld egter skerp standpunt ingeneem teen onwettige immigrasie, met die voorste kandidaat Donald Trump wat voorgestel het om 'n muur langs die suidelike grens te bou. Voorstelle waarin immigrasiehervorming aangevra word met 'n weg na burgerskap vir immigrante sonder dokumentasie, het in sommige [ watter? ] meningspeilings. In 'n peiling van 2013 het 60% van die Republikeine die padkonsep ondersteun. 
Buitelandse beleid en nasionale verdediging
Sommige, insluitend neokonserwatiewe, [ who? ] in die Republikeinse Party steun unilateralisme oor kwessies van nasionale veiligheid, en glo in die vermoë en die reg van die Verenigde State om op te tree sonder eksterne steun in aangeleenthede van sy nasionale verdediging. Oor die algemeen word Republikeinse denke oor verdediging en internasionale betrekkinge sterk beïnvloed deur die teorieë van neorealisme en realisme, wat konflikte tussen nasies kenmerk as stryd tussen gesiglose kragte van 'n internasionale struktuur, in teenstelling met die gevolg van die idees en optrede van individuele leiers. Die invloed van die realistiese skool blyk uit Reagan se "Evil Empire" standpunt oor die Sowjetunie en George W. Bush se as van die bose houding. [ aanhaling nodig ]
Sommige, insluitend paleokonserwatiewe en regse populiste,    vra vir nie-intervensie en 'n America First-buitelandse beleid. Hierdie faksie het sterk geword vanaf 2016 met die opkoms van Donald Trump.
Sedert die aanvalle van 11 September 2001 het [ who? ] in die party ondersteun die neokonserwatiewe beleid ten opsigte van die oorlog teen terreur, insluitend die oorlog in Afghanistan in 2001 en die inval in 2003 in Irak. Die George W. Bush -administrasie het die standpunt ingeneem dat die Geneefse Konvensies nie van toepassing is op onwettige vegters nie, terwyl ander [ watter? ] prominente Republikeine is sterk gekant teen die gebruik van verbeterde ondervragingstegnieke, wat hulle as marteling beskou. 
Republikeine pleit gereeld vir die beperking van buitelandse hulp as 'n manier om die nasionale veiligheid en immigrasiebelange van die Verenigde State te bevestig.   
Die Republikeinse Party ondersteun oor die algemeen 'n sterk alliansie met Israel en pogings om vrede in die Midde -Ooste tussen Israel en sy Arabiese bure te verseker.   Republikeine het die afgelope jare begin wegbeweeg van die tweestaatoplossingsbenadering om die Israel-Palestynse konflik op te los.   In 'n peiling van 2014 het 59% van die Republikeine dit verkies om minder in die buiteland te doen en eerder op die land se eie probleme te konsentreer. 
Volgens die platform van 2016  is die party se standpunt oor die status van Taiwan: "Ons is gekant teen enige eensydige stappe van weerskante om die status quo in die Straat van Taiwan te verander met die beginsel dat alle kwessies rakende die toekoms van die eiland opgelos moet word. vreedsaam, deur middel van dialoog, en wees aangenaam vir die mense van Taiwan. " Verder, as "China hierdie beginsels sou skend, sal die Verenigde State, in ooreenstemming met die Taiwan Relations Act, Taiwan help om homself te verdedig".
Die Republikeinse Party hou gewoonlik verband met sosiaal -konserwatiewe beleid, alhoewel dit afwykende sentristiese en libertariese faksies het. Die sosiale konserwatiewes ondersteun wette wat hul tradisionele waardes handhaaf, soos teenkanting van huwelike van dieselfde geslag, aborsie en dagga.  Die meeste konserwatiewe Republikeine is ook gekant teen geweerbeheer, regstellende aksie en onwettige immigrasie.  
Aborsie en embrioniese stamselnavorsing
'N Meerderheid van die party se nasionale en staatskandidate is teen-aborsie en is gekant teen elektiewe aborsie op godsdienstige of morele gronde. Alhoewel baie uitsonderings voorstaan ​​in die geval van bloedskande, verkragting of die lewe van die moeder, het die party in 2012 'n platform goedgekeur om aborsies sonder uitsondering te verbied.  Daar was geen sterk gepolariseerde verskille tussen die Demokratiese Party en die Republikeinse Party voor die Roe v. Wade 1973 -uitspraak van die Hooggeregshof (wat verbod op aborsieregte ongrondwetlik gemaak het), maar na die uitspraak van die Hooggeregshof het opposisie teen aborsie 'n toenemend belangrike nasionale platform geword vir die Republikeinse Party.    As gevolg hiervan trek Evangelicals na die Republikeinse Party.  
Die meeste Republikeine is gekant teen die regering se befondsing vir aborsieverskaffers, veral Planned Parenthood.  Dit sluit ondersteuning vir die Hyde -wysiging in.
Tot sy ontbinding in 2018 het die Republikeinse meerderheid vir keuse, 'n PAC vir aborsieregte, gepleit vir die wysiging van die GOP-platform om lede van aborsieregte in te sluit. 
Alhoewel Republikeine gestem het vir verhogings in die regering se befondsing van wetenskaplike navorsing, is lede van die Republikeinse Party aktief teen die federale befondsing van embrioniese stamselnavorsing buite die oorspronklike reëls, omdat dit die vernietiging van menslike embrio's behels.    
Republikeine is oor die algemeen teen regstellende aksie vir vroue en sommige minderhede, en beskryf dit dikwels as 'n "kwotastelsel" en glo dat dit nie meritokraties is nie en sosiaal teenproduktief is deur slegs diskriminasie verder te bevorder.  Die amptelike standpunt van die GOP ondersteun ras-neutrale toelatingsbeleid in universiteite, maar ondersteun die inagneming van die sosio-ekonomiese status van die student. Die platform van die Republikeinse Nasionale Komitee van 2012 lui: "Ons ondersteun pogings om individue met 'n lae inkomste te help om 'n regverdige kans te kry op grond van hul potensiaal en individuele verdienste, maar ons verwerp voorkeure, kwotas en bepalings as die beste of enigste metodes waardeur billikheid bereik kan word, hetsy in die regering, onderwys of korporatiewe raadsale ... Verdienste, bekwaamheid, aanleg en resultate behoort die faktore te wees wat die vordering in ons samelewing bepaal. "   
Republikeine ondersteun in die algemeen wapenbesitregte en is gekant teen wette wat gewere reguleer. Party lede en onafhanklike onafhanklikes van Republikein is twee keer meer geneig om 'n geweer te besit as demokrate en onafhanklikes wat demokraties leun. 
Die National Rifle Association, 'n spesiale belangegroep ter ondersteuning van die besit van wapens, het hom konsekwent met die Republikeinse Party verbind. Na aanleiding van die wapenbeheermaatreëls onder die Clinton -administrasie, soos die Wet op die Bestryding van Geweldsmisdaad en Wetstoepassing van 1994, het die Republikeine tydens die Republikeinse Revolusie in 1994 met die NRA saamgespan.  Sedertdien het die NRA konsekwent steun aan Republikeinse kandidate gelewer en bygedra finansiële steun, soos in die herroepingsverkiesing in Colorado in 2013, wat gelei het tot die verdrywing van twee demokrate teen geweerbeheer vir twee Republikeine teen geweerbeheer. 
In teenstelling hiermee was George H. W. Bush, voorheen 'n lewenslange NRA -lid, baie krities teenoor die organisasie na hul reaksie op die bomaanval in Oklahoma City wat deur Wayne LaPierre, uitvoerende hoof, geskryf is en in die openbaar bedank uit protes. 
Republikeine het die oorlog teen dwelms histories ondersteun, sowel as teen legalisering of dekriminalisering van dwelms, insluitend dagga.   Die opposisie teen die wettiging van dagga het mettertyd versag.  
Republikeine het histories teenoor dieselfde geslag huwelike gekant, terwyl hulle verdeeld was oor burgerlike vakbonde en huishoudelike vennootskappe. Tydens die verkiesing in 2004 het George W. Bush 'n prominente veldtog gevoer oor 'n grondwetlike wysiging om huwelike van dieselfde geslag te verbied, wat baie meen dat dit gehelp het dat George W. Bush herverkiesing in 2004 kon wen.   In 2004  en 2006 ,  President Bush, Bill Frist, leier van die meerderheid in die senaat, en John Boehner, leier van die meerderheid in die huis, het die federale huwelikswysiging voorgestel, 'n voorgestelde grondwetlike wysiging wat die definisie van huwelik wettiglik beperk tot heteroseksuele paartjies.    In albei pogings het die wysiging nie genoeg stemme gekry om 'n beroep te bewerkstellig nie en is dit uiteindelik nooit aanvaar nie. Namate meer state in die 2010's huwelike van dieselfde geslag wettig gemaak het, het Republikeine toenemend ondersteun dat elke staat sy eie huweliksbeleid kon besluit.  Vanaf 2014 het die meeste GOP-platforms van die staat teenkanting teenoor dieselfde geslag uitgespreek.  Die GOP-platform van 2016 het die huwelik gedefinieer as '' natuurlike huwelik, die vereniging van een man en een vrou ', en het die uitspraak van die Hooggeregshof veroordeel wat huwelike van dieselfde geslag wettig maak.   Die 2020-platform behou die taal van 2016 teen huwelike van dieselfde geslag.   
Die openbare mening oor hierdie kwessie binne die party het egter verander.   Na sy verkiesing as president in 2016, verklaar Donald Trump dat hy geen beswaar het teen die huwelik van dieselfde geslag of teen die uitspraak van die Hooggeregshof in Obergefell v. Hodges, maar terselfdertyd beloof om 'n hooggeregshofregter aan te stel om die grondwetlike reg terug te dra.   In sy amp was Trump die eerste sittende Republikeinse president wat LGBT Pride -maand erken het.  Omgekeerd het die Trump -administrasie transgenderpersone verbied om diens te doen in die Amerikaanse weermag en ander beskerming teen transgender wat tydens die vorige Demokratiese presidentskap ingestel is, terug te trek. 
Die Republikeinse Party-platform was voorheen gekant teen die insluiting van gay mense in die weermag en het sedert 1992 gekant teen die toevoeging van seksuele oriëntasie tot die lys van beskermde klasse.    Die Republikeinse Party was gekant teen die insluiting van seksuele voorkeur by anti-diskriminasie. statute van 1992 tot 2004.  Die platform van die Republikeinse Party van 2008 en 2012 ondersteun antidiskrimineringswette wat gebaseer is op geslag, ras, ouderdom, godsdiens, geloof, gestremdheid of nasionale oorsprong, maar beide platforms was stil oor seksuele oriëntasie en geslagsidentiteit .   Die platform van 2016 was gekant teen geslagsdiskriminasie -statute wat die frase 'seksuele oriëntasie' insluit.  
The Log Cabin Republikeine is 'n groep binne die Republikeinse Party wat LGBT -konserwatiewes en bondgenote verteenwoordig en pleit vir LGBT -regte en gelykheid. 
Feitlik alle stembeperkings is die afgelope jaar deur Republikeine toegepas. Republikeine, veral op staatsvlak, voer aan dat die beperkings (soos die verwydering van kiesers, die beperking van stemplekke en die beperking van vroeë stem en posstemme) noodsaaklik is om kiesersbedrog te voorkom, en beweer dat kiesersbedrog 'n onderskatte kwessie by verkiesings is. Peiling het meerderheidsondersteuning gevind vir vroeë stemming, outomatiese kiesersregistrasie en kieser -ID -wette onder die algemene bevolking.   Navorsing het aangedui dat kiesersbedrog baie ongewoon is, en burgerlike en stemregte -organisasies beskuldig Republikeine dikwels daarvan dat hulle beperkings opstel om verkiesings in die party se guns te beïnvloed. Baie wette of regulasies wat deur die Republikeine uitgevaardig is om stemming te beperk, is suksesvol in die hof betwis, met hofuitsprake wat sodanige regulasies uitskakel en Republikeine daarvan beskuldig dat hulle dit met 'n partydige doel ingestel het.  
Na die uitspraak van die Hooggeregshof in Shelby County v. Houer het die aspekte van die Wet op Stemreg van 1965 teruggevoer, die Republikeine het snitte in die vroeë stemming, die verwydering van kiesersrolle en die instelling van streng kieserwetgewing ingestel.  By die verdediging van hul beperkings op stemreg, het Republikeine vals en oordrewe bewerings gemaak oor die omvang van kiesersbedrog in die Verenigde State, dui alle bestaande navorsing daarop dat dit uiters skaars is.   Nadat Joe Biden die presidentsverkiesing in 2020 gewen het en Donald Trump geweier het om toe te gee terwyl hy en sy Republikeinse bondgenote vals bewerings van bedrog gemaak het, het die Republikeine 'n landwye poging aangewend om stemreg op staatsvlak te beperk.   
Die 2016 Republikeinse platform bepleit bewys van burgerskap as 'n voorvereiste vir die registrasie om te stem en 'n foto -ID as 'n voorvereiste by die stemming. 
In die vroeë dekades van die party het die basis bestaan ​​uit noordelike wit protestante en Afro -Amerikaners landwyd. Sy eerste presidentskandidaat, John C. Frémont, het byna geen stemme in die Suide gekry nie. Hierdie neiging het tot in die 20ste eeu voortgeduur. Na die aanvaarding van die Wet op Burgerregte van 1964 en die Wet op Stemreg van 1965, het die suidelike state meer betroubaar Republikein geword in die presidensiële politiek, terwyl noordoostelike state meer betroubaar demokraties geword het.         Studies toon dat suidelike blankes verskuif het na die Republikeinse Party weens rasse -konserwatisme.   
Terwyl geleerdes dit eens is dat 'n rasse-terugslag 'n sentrale rol gespeel het in die rasseherrangskikking van die twee partye, is daar 'n geskil oor die mate waarin die rasse-aanpassing 'n topgedrewe elite-proses of 'n bottom-up-proses was.  Die 'Suidelike strategie' verwys hoofsaaklik na 'top-down' vertellings van die politieke herskikking van die Suide, wat daarop dui dat Republikeinse leiers bewustelik 'n beroep op baie wit suidelike rasse-griewe gedoen het om hul steun te verkry. Daar word algemeen geglo dat hierdie top-down-verhaal van die Suidelike Strategie die primêre krag is wat die Suider-politiek na die burgerregte-era verander het. Geleerde Matthew Lassiter voer aan dat "demografiese verandering 'n belangriker rol gespeel het as rassedemagogie in die ontstaan ​​van 'n tweepartstelsel in die Amerikaanse Suide".   Geskiedkundiges soos Matthew Lassiter, Kevin M. Kruse en Joseph Crespino, het 'n alternatiewe, 'bottom-up'-vertelling aangebied, wat Lassiter die' voorstedelike strategie 'genoem het. Hierdie vertelling erken die sentraliteit van rasse -terugslag in die politieke herskikking van die Suide, , maar dui daarop dat hierdie terugslag die vorm aanneem van 'n verdediging van de facto segregasie in die voorstede eerder as openlike weerstand teen rasse -integrasie en dat die verhaal van hierdie terugslag 'n nasionale eerder as 'n streng suidelike is.    
Die party se 21ste-eeuse basis bestaan ​​uit groepe soos ouer blanke mans, getroude Protestante plattelandse inwoners en nie-vakbondwerkers sonder universiteitsgrade, met stedelike inwoners, etniese minderhede, die ongetroude en vakbondwerkers wat na die Demokratiese Party verhuis het. Die voorstede het 'n groot slagveld geword.  Volgens 'n Gallup -peiling in 2015 identifiseer 25% van die Amerikaners as Republikein en 16% identifiseer as leunende Republikein. Ter vergelyking identifiseer 30% as demokraties en 16% identifiseer as leunend demokraties. Die Demokratiese Party het tipies 'n algehele voorsprong in die identifikasie van partye gehad sedert Gallup in 1991 oor die kwessie begin stem het.  In 2016 het Die New York Times het opgemerk dat die Republikeinse Party sterk was in die Suide, die Groot Vlaktes en die Bergstate.  Die 21ste eeuse Republikeinse Party put ook krag uit landelike gebiede van die Verenigde State. 
Teen die einde van die negentigerjare en in die vroeë 21ste eeu het die Republikeinse Party toenemend tot "konstitusionele hardbal" -praktyke gewerk.   
'N Aantal geleerdes het beweer dat die huisspreker van die Republikeinse Newt Gingrich 'n sleutelrol gespeel het om demokratiese norme in die Verenigde State te ondermyn, politieke polarisasie te bespoedig en partydige vooroordeel te verhoog.      Volgens Harvard -universiteit se politieke wetenskaplikes Daniel Ziblatt en Steven Levitsky het Gingrich se spreker 'n diepgaande en blywende impak op die Amerikaanse politiek en die gesondheid van die Amerikaanse demokrasie. Hulle voer aan dat Gingrich 'n "strydlustige" benadering by die Republikeinse Party ingeboesem het, waar haatlike taal en hiper-partydigheid algemeen geword het, en waar demokratiese norme laat vaar is. Gingrich bevraagteken gereeld die patriotisme van Demokrate, noem hulle korrup, vergelyk hulle met fasciste en beskuldig hulle daarvan dat hulle die Verenigde State wil vernietig. Gingrich was ook betrokke by verskeie groot staking van die regering.    
Geleerdes het ook die ampstermyn van Mitch McConnell as minderheidsleier in die senaat en leier van die meerderheid van die senaat tydens die Obama-presidentskap gekenmerk as 'n plek waar obstruksionisme die hoogste hoogtepunte bereik het.  Politieke wetenskaplikes het na McConnell se gebruik van die filibuster verwys as 'konstitusionele hardebal', met verwysing na die misbruik van prosedurele instrumente op 'n manier wat demokrasie ondermyn.     McConnell het die hervorming van die gesondheidsorg en bankhervorming vertraag en belemmer, wat twee belangrike wetgewings was wat die Demokrate vroeg in die ampstermyn wou aanvaar (en inderdaad wel  geslaag het).   Deur die wetgewing van die demokratiese prioriteit te vertraag, het McConnell die uitset van die kongres gestrem. Politieke wetenskaplikes Eric Schickler en Gregory J. Wawro skryf: "Deur die aksie te vertraag, selfs op maatreëls wat deur baie Republikeine gesteun word, het McConnell die tekort aan vloeityd benut, wat die demokratiese leiers gedwing het tot moeilike afwykings oor watter maatreëls die moeite werd was om te volg. Dit wil sê, Aangesien die Demokrate net twee jaar met 'n aansienlike meerderheid gehad het om soveel as moontlik van hul agenda vas te stel, het die senaat se vermoë om selfs roetine -maatreëls te verwerk, vertraag, en die beperkte hoeveelheid liberale wetsontwerpe wat kan aanvaar word, word vertraag. " 
McConnell se weiering om verhore te hou oor die genomineerde hooggeregshof Merrick Garland gedurende die laaste jaar van Obama se presidentskap, is deur politieke wetenskaplikes en regsgeleerdes beskryf as 'ongekend',   'n 'hoogtepunt van hierdie konfronterende styl',  a "blatante misbruik van grondwetlike norme",  en 'n 'klassieke voorbeeld van konstitusionele hardebal'. 
Nadat die Amerikaanse presidentsverkiesing in 2020 vir Biden verklaar is, word president Donald Trump se weiering om toe te gee en die eise van die Republikeinse staatswetgewers en amptenare om die volksstem van die state te ignoreer, beskryf as "ongeëwenaard" in die Amerikaanse geskiedenis  en "uiters antidemokraties" ".  Sommige joernaliste en buitelandse amptenare het ook na Trump verwys as 'n fascis in die nasleep van die storm van die Verenigde State van Amerika in 2021.   
Na die storm van die Capitol, het 'n opname deur die American Enterprise Institute bevind dat 56% van die Republikeine saamstem met die stelling: "Die tradisionele Amerikaanse lewenswyse verdwyn so vinnig dat ons moontlik geweld moet gebruik om dit te red," vergeleke tot 36% van die respondente in die algemeen. Sestig persent van die blanke evangeliese Republikeine was dit eens met die stelling.   
Ideologie en faksies
In 2018 het Gallup se peiling bevind dat 69% van die Republikeine hulself as 'konserwatief' beskryf, terwyl 25% die term 'gematig' gekies het, en nog 5% wat hulself as 'liberaal' geïdentifiseer het. 
As ideologie in sosiale en ekonomiese kwessies geskei word, het 'n Gallup-peiling in 2020 bevind dat 61% van die Republikeine en onafhanklike Republikeine wat hulself noem "sosiaal konserwatief" noem, 28% die etiket "sosiaal gematig" kies en 10% hulself "sosiaal liberaal" ".  Oor ekonomiese aangeleenthede het dieselfde peiling in 2020 aan die lig gebring dat 65% van die Republikeine (en Republikeinse leuners) die etiket "ekonomies konserwatief" gekies het om hul siening oor die fiskale beleid te beskryf, terwyl 26% die etiket "ekonomiese gematigde" gekies het, en 7 % het gekies vir die "ekonomiese liberale" etiket. 
Benewens die verdeeldheid oor ideologie, kan die 21ste-eeuse Republikeinse Party breedweg verdeel word in vestigings- en anti-establishment-vleuels.   Landelike peilings onder Republikeinse kiesers in 2014 deur die Pew Center het 'n groeiende skeuring in die Republikeinse koalisie geïdentifiseer, tussen "sakekonserwatiewes" of "establishment -konserwatiewes" aan die een kant en "standvastige konserwatiewes" of "populistiese konserwatiewes" aan die ander. 
In die 21ste eeu het konserwatiewes op praatradio en Fox News, sowel as aanlynmedia soos die Daily Caller en Breitbart News, 'n kragtige invloed op die vorming van die ontvangde inligting en uitsprake gemaak deur hooggeplaaste Republikeine.   Dit sluit in Rush Limbaugh, Sean Hannity, Larry Elder, Glenn Beck, Mark Levin, Dana Loesch, Hugh Hewitt, Mike Gallagher, Neal Boortz, Laura Ingraham, Dennis Prager, Michael Reagan, Howie Carr en Michael Savage, sowel as baie plaaslike kommentators wat Republikeinse sake ondersteun terwyl hulle die linkerkant hardop teenstaan.     vise -president Mike Pence het ook 'n vroeë loopbaan in konserwatiewe praatradio gehad Die Mike Pence Show aan die einde van die negentigerjare voordat hy in 2000 suksesvol vir die kongres sou wees. 
In onlangse jare het kenners deur middel van podcasts en radioprogramme soos Ben Shapiro en Steven Crowder ook bekendheid verwerf met 'n konsekwent jonger gehoor deur middel van afsetpunte soos The Daily Wire en Blaze Media. [ aanhaling nodig ]
Die Republikeinse Party was tradisioneel 'n pro-sakeparty. Dit bied groot steun van 'n wye verskeidenheid nywerhede, van die finansiële sektor tot klein ondernemings. Republikeine is ongeveer 50 persent meer geneig om selfstandig te wees en werk meer in bestuur.  [ beter bron nodig ]
'N Opname wat aangehaal is deur Die Washington Post in 2012 verklaar dat 61 persent van die klein sake -eienaars beplan om vir die Republikeinse presidentskandidaat Mitt Romney te stem. Klein ondernemings het 'n hooftema van die Republikeinse Nasionale Konvensie van 2012 geword. 
In 2006 het die Republikeine 38% van die kiesers tussen 18 en 29 jaar gewen.  In 'n studie van 2018 was lede van die Silent- en Baby Boomer -generasies meer geneig om Trump se presidentskap goed te keur as dié van Generation X en Millennials. 
Laer inkomste kiesers is meer geneig om hulle as Demokrate te identifiseer, terwyl kiesers met 'n hoë inkomste meer as Republikeine identifiseer.  In 2012 het Obama 60% van die kiesers gewen met 'n inkomste onder $ 50,000 en 45% van diegene met 'n hoër inkomste as dit.  Bush wen 41% van die armste 20% van die kiesers in 2004, 55% van die rykste twintig persent en 53% van die tussenin. In die Huiswedrenne van 2006 was die kiesers met 'n inkomste van meer as $ 50,000 49% Republikein, terwyl diegene met 'n inkomste onder die bedrag 38% Republikein was. 
Sedert 1980 het die Republikeinse Party 'n 'geslagsgaping' onder mans meer as onder vroue ondersteun. Ongetroude en geskeide vroue het baie meer geneig om vir die demokraat John Kerry te stem as vir die Republikein George W. Bush tydens die presidentsverkiesing in 2004.  In 2006 Huisrenne het 43% van die vroue Republikein gestem terwyl 47% van die mans dit gedoen het.  In die middeltermyn van 2010 is die 'geslagsgaping' verminder, met vroue wat Republikeinse en Demokratiese kandidate gelyk ondersteun (49%–49%).   Uitgangspeilings van die 2012 -verkiesing toon 'n voortdurende swakheid onder ongetroude vroue vir die GOP, 'n groot en groeiende deel van die kiesers.  Alhoewel vroue Obama in 2012 met 55-44% oor Mitt Romney ondersteun het, het Romney die oorhand gekry onder getroude vroue, 53-46%.  Obama wen ongetroude vroue 67–31%.  Volgens 'n studie van Desember 2019, "is wit vroue die enigste groep vroulike kiesers wat die Republikeinse Party se kandidate vir president ondersteun. Hulle het dit met 'n meerderheid gedoen in alle, behalwe 2 van die afgelope 18 verkiesings". 
In 2012 het die Pew Research Center 'n studie gedoen van geregistreerde kiesers met 'n gaping van 35 tot 28 Demokrate tot Republikeine. Hulle het bevind dat selfbeskrywe Demokrate 'n voorsprong van agt punte bo Republikeine onder kollege-gegradueerdes en 'n veertien-punt-voordeel onder alle post-gegradueerdes ondervra het. Republikeine het 'n voordeel van elf punte onder wit mans met 'n universiteitsgraad. Demokrate het 'n voordeel van tien punte onder vroue met grade. Demokrate was verantwoordelik vir 36% van alle respondente met 'n hoërskoolopleiding of minder Republikeine vir 28%. By die isolasie van net wit geregistreerde kiesers, het die Republikeine 'n voordeel van ses punte in die algemeen en 'n nege-punt-voordeel onder diegene met 'n hoërskoolopleiding of minder.  Na die presidentsverkiesing in 2016 het uitgangspeilings aangedui dat "Donald Trump 'n groot deel van die stemme van blankes sonder 'n universiteitsgraad aangetrek het, en 72 persent van die blanke manlike stemme en 62 % van die blanke nie-kollege gekry het vroulike stem. " Oor die algemeen het 52% van die kiesers met universiteitsgrade in 2016 vir Hillary Clinton gestem, terwyl 52% van die kiesers sonder universiteitsgrade vir Trump gestem het. 
Republikeine het in die afgelope nasionale verkiesings (1980 tot 2016) onder 15% van die swart stemme gewen. Die party skaf slawerny onder Abraham Lincoln af, verslaan die slawemag en gee swartes die wettige stemreg tydens heropbou aan die einde van die 1860's. Tot die New Deal van die dertigerjare ondersteun swartes die Republikeinse Party met groot marges.  Swart afgevaardigdes was 'n aansienlike deel van die suidelike afgevaardigdes van die nasionale Republikeinse konvensie vanaf heropbou tot aan die begin van die 20ste eeu toe hul aandeel begin daal het.  Swart kiesers het begin wegbeweeg van die Republikeinse Party na die heropbou deur die vroeë 20ste eeu, met die opkoms van die suid-republikeinse lelie-wit beweging.  Swartes het in die dertigerjare in groot marges verskuif na die Demokratiese Party, toe groot Demokratiese figure soos Eleanor Roosevelt burgerregte begin ondersteun het en die New Deal hulle werkgeleenthede gebied het. Hulle het een van die kernkomponente van die New Deal -koalisie geword. In die Suide, nadat die Wet op Stemreg om rassediskriminasie in die verkiesing te verbied in 1965 deur 'n tweeledige koalisie goedgekeur is, kon swartes weer stem en het sedertdien 'n aansienlike deel (20-50%) van die Demokratiese stemme daarin gevorm streek. 
In die 2010-verkiesing is twee Afro-Amerikaanse Republikeine-Tim Scott en Allen West-verkies tot die Huis van Verteenwoordigers. 
In die afgelope dekades was Republikeine matig suksesvol om steun te kry van Spaanse en Asiatiese Amerikaanse kiesers. George W. Bush, wat hom sterk beywer het vir Spaanse stemme, het 35% van hul stemme in 2000 en 39% in 2004 gekry.  Die sterk anti-kommunistiese standpunt van die party het dit gewild gemaak onder sommige minderheidsgroepe uit huidige en voormalige kommunistiese state. , veral Kubaanse Amerikaners, Koreaanse Amerikaners, Chinese Amerikaners en Viëtnamese Amerikaners. Die verkiesing van Bobby Jindal as goewerneur van Louisiana in 2007 word as 'n baanbreker beskou.  Jindal word die eerste verkose minderheidsgoewerneur in Louisiana en die eerste staatsgoewerneur van Indiese afkoms.  Volgens John Avlon, in 2013, was die Republikeinse party meer etnies uiteenlopend op die staatswye amptelike vlak as die Demokratiese Party, insluitend die GOP in die staat, insluitend die goewerneur van Latino Nevada, Brian Sandoval en die Afro-Amerikaanse senator Tim Scott van Suid-Carolina . 
In 2012 was 88% van die Romney -kiesers wit terwyl 56% van die Obama -kiesers wit was.  In die presidensiële verkiesing van 2008 het John McCain 55% van die wit stemme, 35% van die Asiatiese stemme, 31% van die Spaanse stemme en 4% van die Afro -Amerikaanse stemme gekry.  In die Huisverkiesing in 2010 het die Republikeine 60% van die wit stemme, 38% van die Spaanse stemme en 9% van die Afro -Amerikaanse stemme gekry. 
Vanaf 2020 het Republikeinse kandidate die gewilde stem verloor in sewe uit die laaste agt presidentsverkiesings.  Sedert 1992, die enigste keer dat hulle die gewilde stem in 'n presidentsverkiesing gewen het, is die Amerikaanse presidentsverkiesing in 2004. Demograwe het gewys op die bestendige afname (as 'n persentasie van die stemgeregtigdes) van die kernbasis van ouer, plattelandse wit mans.     Donald Trump het egter daarin geslaag om nie -blanke steun te verhoog tot 26% van sy totale stemme in die verkiesing in 2020 - die hoogste persentasie vir 'n GOP -presidentskandidaat sedert 1960.  
Godsdiens het nog altyd 'n groot rol gespeel vir beide partye, maar in die loop van 'n eeu het die partye se godsdienstige komposisies verander. Godsdiens was 'n groot skeidslyn tussen die partye voor 1960, met Katolieke, Jode en suidelike Protestante wat sterk Demokrate en Noordoostelike Protestante erg Republikein was. Die meeste ou verskille het verdwyn na die herskikking van die 1970's en 1980's wat die New Deal -koalisie onderbreek het.  Kiesers wat weekliks die kerk bygewoon het, het in 2004 61% van hul stemme aan Bush gegee. Nege-en-vyftig persent van die Protestante het vir Bush gestem, saam met 52% van die Katolieke (alhoewel John Kerry Katoliek was). Sedert 1980 het 'n groot meerderheid evangeliste Republikein 70–80% gestem vir Bush in 2000 en 2004 en 70% vir kandidate in die Republikeinse Huis in 2006. Jode stem steeds 70–80% Demokrate. Demokrate het noue bande met die Afro -Amerikaanse kerke, veral die National Baptists, terwyl hul historiese oorheersing onder Katolieke kiesers in die middeltermyn van 2010 tot 54–46 geërodeer het. Die belangrikste tradisionele Protestante (Metodiste, Lutherane, Presbiteriane, Episkopaliërs en Dissipels) het gedaal tot ongeveer 55% Republikein (in teenstelling met 75% voor 1968).
Lede van die Church of Jesus Christ of Latter-day Saints in Utah en buurstate het in 2000 75% of meer vir George W. Bush gestem.  Lede van die Mormoonse geloof het tydens sy ampstermyn 'n gemengde verhouding met Donald Trump gehad, ten spyte daarvan 67% van hulle stem vir hom in 2016 en 56% van hulle ondersteun sy presidentskap in 2018, en verwerp sy persoonlike gedrag, soos wat tydens die Kry toegang tot Hollywood omstredenheid.  Hulle mening oor Trump het egter nie hul partyverband beïnvloed nie, aangesien 76% van die Mormone in 2018 die voorkeur uitgespreek het vir generiese Republikeinse kongreskandidate. 
Terwyl Katolieke Republikeinse leiers in ooreenstemming met die leer van die Katolieke Kerk probeer bly oor onderwerpe soos aborsie, genadedood, embrioniese stamselnavorsing en huwelik van dieselfde geslag, verskil die doodstraf en voorbehoeding.  Pous Francis se ensikliek van 2015 Laudato si ' het 'n bespreking ontstaan ​​oor die standpunte van Katolieke Republikeine met betrekking tot die standpunte van die Kerk. Die pous se ensikliek namens die Katolieke Kerk erken amptelik 'n mensgemaakte klimaatsverandering wat veroorsaak word deur die verbranding van fossielbrandstowwe.  Die pous sê dat die opwarming van die planeet gewortel is in 'n weggooikultuur en in die ontwikkelde wêreld se onverskilligheid teenoor die vernietiging van die planeet in die strewe na ekonomiese winste op kort termyn. Volgens Die New York Times, Laudato si ' druk op die Katolieke kandidate in die 2016 -verkiesing geplaas het: Jeb Bush, Bobby Jindal, Marco Rubio en Rick Santorum.  Terwyl vooraanstaande Demokrate die ensikliek geprys het, het James Bretzke, 'n professor in morele teologie aan die Boston College, gesê dat beide partye onbetwisbaar was: 'Ek dink dit toon aan dat sowel die Republikeine as die Demokrate graag godsdienstige gesag gebruik en , in hierdie geval, die pous om posisies te ondersteun waarna hulle onafhanklik gekom het. Daar is 'n sekere opregtheid, skynheiligheid, dink ek, aan beide kante ".  Terwyl 'n Pew Research-peiling aandui dat Katolieke meer geneig is om te glo dat die aarde opwarm as nie-Katolieke, glo 51% van die Katolieke Republikeine aan aardverwarming (minder as die algemene bevolking) en slegs 24% van die Katolieke Republikeine glo aardverwarming word veroorsaak deur menslike aktiwiteite. 
In 2016 het 'n geringe meerderheid Ortodokse Jode vir die Republikeinse Party gestem, na jare van toenemende Ortodokse Joodse steun vir die party as gevolg van sy sosiale konserwatisme en toenemend pro-Israeliese houding van buitelandse beleid.  'n Uitgangspeiling wat die Associated Press vir 2020 gedoen het, het bevind dat 35% van die Moslems vir Donald Trump gestem het. 
Vanaf 2021 was daar altesaam 19 Republikeinse presidente.
Tyd in die kantoor
16 Abraham Lincoln (1809–1865) Illinois 4 Maart 1861 15 April 1865 [b] 4 jaar, 42 dae
18 Ulysses S. Grant (1822–1885) Illinois 4 Maart 1869 4 Maart 1877 8 jaar, 0 dae
19 Rutherford B. Hayes (1822–1893) Ohio 4 Maart 1877 4 Maart 1881 4 jaar, 0 dae
20 James A. Garfield (1831–1881) Ohio 4 Maart 1881 19 September 1881 [b] 199 dae
21 Chester A. Arthur (1829–1886) New York 19 September 1881 4 Maart 1885 3 jaar, 166 dae
23 Benjamin Harrison (1833–1901) Indiana 4 Maart 1889 4 Maart 1893 4 jaar, 0 dae
25 William McKinley (1843–1901) Ohio 4 Maart 1897 14 September 1901 [b] 4 jaar, 194 dae
26 Theodore Roosevelt (1858–1919) New York 14 September 1901 4 Maart 1909 7 jaar, 171 dae
27 William Howard Taft (1857–1930) Ohio 4 Maart 1909 4 Maart 1913 4 jaar, 0 dae
29 Warren G. Harding (1865–1923) Ohio 4 Maart 1921 2 Augustus 1923 [b] 2 jaar, 151 dae
30 Calvin Coolidge (1872–1933) Massachusetts 2 Augustus 1923 4 Maart 1929 5 jaar, 214 dae
31 Herbert Hoover (1874–1964) Kalifornië 4 Maart 1929 4 Maart 1933 4 jaar, 0 dae
34 Dwight D. Eisenhower (1890–1969) Kansas 20 Januarie 1953 20 Januarie 1961 8 jaar, 0 dae
37 Richard Nixon (1913–1994) Kalifornië 20 Januarie 1969 9 Augustus 1974 [c] 5 jaar, 201 dae
38 Gerald Ford (1913–2006) Michigan 9 Augustus 1974 20 Januarie 1977 2 jaar, 164 dae
40 Ronald Reagan (1911–2004) Kalifornië 20 Januarie 1981 20 Januarie 1989 8 jaar, 0 dae
41 George H. W. Bush (1924–2018) Texas 20 Januarie 1989 20 Januarie 1993 4 jaar, 0 dae
43 George W. Bush (gebore 1946) Texas 20 Januarie 2001 20 Januarie 2009 8 jaar, 0 dae
45 Donald Trump (gebore 1946) New York 20 Januarie 2017 20 Januarie 2021 4 jaar, 0 dae
Vanaf Januarie 2021 [update] word ses van die nege setels gevul deur regters wat deur die Republikeinse presidente George H. W. Bush, George W. Bush en Donald Trump aangestel is.
Mederegter van die Hooggeregshof van die Verenigde State
Hoofregter van die Hooggeregshof van die Verenigde State
Kyk die video: Красная Поляна. Роза Хутор. Горки Город. Газпром. Как все начиналось. Красная Поляна 2021 (November 2021).