Algemene salamander: habitat en eienskappe - diere Lees Meer
Hoof diere Algemene salamander: habitat en eienskappe
Algemene salamander: habitat en eienskappe
Alhoewel die meeste salamanders aan klein larwes geboorte skenk, behou sommige subspesies kleintjies in hul mae totdat hulle metamorfoseer, wat volwasse individue op die grond baar.
Geskryf en geverifieer deur die bioloog Cesar Paul Gonzalez Gonzalez op 22 September 2021.
Laaste opdatering: 22 September 2021
Die gewone salamander is 'n opvallende amfibie met 'n kleur wat die giftigheid daarvan aandui. Omdat die vel so sensitief is, hou dit nou verband met kristallyne watermassas met warm temperature waar baie vog voorkom. Boonop lyk sy larwes baie soos die axolotl, 'n ander organisme wat bekend is vir sy fisiese voorkoms.
Die wetenskaplike naam van hierdie spesie is Salamandra salamandra, 'n amfibie wat vanweë sy wye verspreiding 'n groot verskeidenheid subspesies bied. Die volgende ruimte dek die algemene kenmerke van almal, dus moenie ophou lees nie.
Die verspreiding van die salamander beslaan 'n groot deel van die westelike Palearktiese gebied, insluitend die Iberiese Skiereiland, Sentraal -Europa en Griekeland. Dit lyk asof dit die bergstelsels volg wat die skiereiland oorsteek, maar sommige subspesies het daarin geslaag om die eilande Ons en San Martiño te verower (waar dit gevrees word vir die kritieke situasie daarvan).
Hierdie urodelo is 'n aardse organisme wat baie afhang van vogtige en skaduryke omgewings. Om hierdie rede benodig hul habitat oorvloedige plantegroei en gematigde klimaat, aangesien humiditeit en ideale temperature op hierdie manier in hul ekosisteem gehandhaaf word. Daarbenewens benodig dit watermassas (soos riviere, strome of plasse) vir die voortplanting daarvan.
Hoe gaan dit met die gewone salamander?
Hierdie amfibie bereik groottes van 15 tot 25 sentimeter lank, hoewel sommige individue 30 sentimeter bereik het. Die kop van hierdie organisme is groot en robuust, met swart oë en bruinerige irisse. Boonop het sy liggaam 'n silindriese en langwerpige vorm, met verminderde ledemate en 'n stert wat wyer is aan die basis as by die punt.
Die opvallendste kenmerk van hierdie spesie is sy vel, want dit is glad, blink en het verskillende kleurpatrone met lyne en kolle. Sy liggaam vertoon swart kleure op die rug, met verskillende vorme van pigmentasie wat wissel in elke subspesie, en 'n buik met dwars groewe.
Die gewone salamander is 'n amfibie skaam wat baie van sy tyd spandeer om homself te beskerm. Boonop word dit beskou as 'n sittende en territoriale dier wat gewoonlik nie maklik migreer of sy huis verlaat nie. Om dieselfde rede vind die periodes van grootste aktiwiteit in die nag plaas, behalwe tye wanneer die temperatuur te laag daal.
Alhoewel dit vriendelik lyk, is die werklikheid dat hierdie organisme geneig is om eensaam en selfs aggressief te wees as baie mense daar naby is. As 'n anti-roofmaatreël kan dit 'n gif afskei wat neurotoksiese effekte op sy slagoffers het. Die gifstof wat geproduseer word, word salamander genoem en word in die parotoïedkliere van hierdie dier aangetref.
Hierdie gifstof is nie 'n rede tot kommer nie, want dit kan skadelik wees vir sommige klein diere, vir mans is dit nie dodelik nie. Die beste aanbeveling is egter dat u nooit 'n salamander hanteer nie, aangesien u 'n taamlik onaangename allergiese reaksie en irritasie kan ervaar.
Ondersoort van die gewone salamander
Danksy die verskeidenheid habitatte waarin die gewone salamander voorkom, kan die fisiese en pigmentasie -eienskappe daarvan tussen gebiede verander. Hier is 'n paar van die erkende variante van hierdie spesie, sowel as die belangrikste eienskappe daarvan:
Salamander salamandra almanzoris: bewoon gewoonlik ekosisteme met 'n hoogte van meer as 1800 meter, gevind in die Sierras de Gredos, Guadarrama en San Vicente. Die kleur van hierdie organisme word gekenmerk deur die teenwoordigheid van onreëlmatige geel kolle oor die rug en 'n paar rooierige kleure op die kop. Hulle is ovovivipare amfibieë.
Salamander salamandra bajarae: dit word versprei deur die Montes de Toledo, die bergagtige gebiede van Cáceres, Badajoz en Castilla y León. Sy voorkoms is effens wyer en het 'n patroon van onreëlmatige geel kolle. Dit is 'n ovovivipêre subspesie.
Salamander salamandra bermardezi: die kleurpatroon van hierdie monster het lyne op sy rug met geel, swart of bruin kleure. Dit kan gevind word in die provinsies La Coruña, Lugo en Asturië. Hulle is lewendige salamanders.
Salamander salamandra crespoi: hierdie subspesie is slegs geleë in die Sierra de Monchique en suidwes van Alentejo, tussen 200 en 600 meter hoog. Hulle is groot salamanders, wat 25 sentimeter lank word, maar hul kop is sigbaar kleiner. Kleurpatrone bestaan ​​uit kolle en dwarslyne.
Salamander salamandra fastuosa: word versprei deur die westelike en sentrale Pireneë, Cantabrië en die Baskeland. Die agterkant is gevoer met lyne van veranderlike dikte (in sommige gevalle onafgebroke). Die groottes is klein en het lang sterte en tone. Hierdie salamanders kan voortplant deur vivipariteit en ovovivipariteit.
Salamander salamandra gallaica: gevind in Galicië en Portugal, dit is 'n groot ondersoort (12-25 sentimeter) met 'n puntige snoet. Die kleur van hierdie individue is baie uiteenlopend, aangesien hul pigmentasie rooi, swart, geel en grys in lyne of kolle kan wees. Hulle is ovovivipare amfibieë.
Salamander salamandra longirostris: dit is geleë in die Ronda- en Grazalema -berge en wes van Sierra Nevada. Die grootte bereik 23 sentimeter in lengte en dit word getoon met patrone van vierkantige geel kolle deur die hele liggaam. Hulle is ovovivipare amfibieë.
Salamander salamandra morenica: kan gevind word van Sierra Morena tot Sierra Segura, Alcaraz en Cazorla. Die grootte van hierdie individue is 21 sentimeter lank, hulle het 'n afgeronde kop en amorfe kolle op die rug. Daarbenewens vertoon hulle gewoonlik rooi-geel kleure in hul parotoïedkliere.
Salamander salamandra terrestris: versprei oor die Iberiese Skiereiland, bereik hierdie subspesie Katalonië en die Sierra del Montsant-Prades. Die kleurpatrone is baie uiteenlopend en dit toon geel kolle in die vorm van twee sylyne om die ruggraat. Dit is 'n ovovivipêre amfibie.
Wat eet die gewone salamander?
Die volwasse eksemplare van hierdie amfibie hulle voed op verskillende ongewerweldes, en in sommige gevalle van die larwes van ander urodelos. Boonop is die verteringsproses baie stadig en duur dit 6 tot 7 dae, dieselfde tyd wat die spesie spandeer sonder om te eet (aangesien dit nie meer nodig is nie). Die dieet van die larwes is soortgelyk, hoewel hulle geneig is om minder selektief te wees en aan te pas by wat beskikbaar is.
Salamanders is aktiewe jagters wat hul prooi kan volg deur sig en reuk. Trouens, hulle probeer om so stil as moontlik te wees om hul slagoffers te kan bekruip en die kos van die dag te verseker. Net soos hul familielede (paddas en paddas), kan hulle hul tong uitsteek om kos op te vang.
Die belangrikste reproduktiewe strategieë is twee: vivipariteit en ovovivipariteit. Die paringsiklus van hierdie amfibie is jaarliks ​​(en selde tweejaarliks) gedurende die herfs- of lenteseisoen. Om dit te doen, stel die wyfies hormone in die grond vry asof hulle spore is en die mannetjies hul paadjies volg.
Op 'n manier bestaan ​​daar nie iets soos hofmakery van die mannetjie nie, want al wat hy doen, is om sy kleure te vertoon en regop te staan ​​om sy maat te oortuig. Desondanks word die spore in sommige gevalle gevolg deur verskillende mannetjies wat gevind kan word voordat hulle die wyfie bereik.
As hulle ontmoet, begin die mannetjies 'n soort sumo -geveg om te besluit wie met die wyfie gaan paar.
Tydens hierdie gevegte sal die individu wat daarin slaag om die ander een om te draai, wen, wat die weg na verowering vrylaat. Sodra die mannetjie die wyfie opgespoor het, voer albei komponente van die paartjie 'n klein ritueel uit wat bestaan ​​uit snuif en mekaar herken sodat eindig die mannetjie deur 'n spermatofoor op die grond te sit.
Hierdie struktuur is 'n kapsule met sperms, wat deur die wyfie versamel word en in haar cloaca gestoor word. Hoewel die saad in die middel vrygestel word, is bevrugting intern.
Swangerskap van die gewone salamander
Die wyfie word nie swanger as sy die spermpakket stoor nie, dit is net om dit binne te beskerm totdat dit begin ovuleer. Hierdie ovulasie vind die volgende lente plaas, wat veroorsaak dat die spermatofoor vir byna 'n half jaar behoue ​​bly. Alhoewel die swangerskap net 'n paar maande duur, kan die hele proses lank duur.
Hierdie spesie is poligaam, aangesien die wyfies tot 4 verskillende spermatofore stoor. Boonop kan hulle kies wie van hulle hul eiers sal bevrug, deur die vader van hul nageslag aktief te kies. Hierdie bevrugting vind plaas in die lente, terwyl swangerskap die hele somer kan dek (en selfs 'n deel van die daaropvolgende jaar).
Kalwing en kalfontwikkeling
Afhangende van die subspesie, aflewerings vind plaas gedurende September en Oktober van dieselfde jaar of uitgestel tot volgende lente. Nuwe moeders soek 'n watermassa, wat gewoonlik 'n rivier of 'n kristallyne dam is, om binne te baar. By uitbroei vertoon salamanderlarwes goed ontwikkelde ledemate en kieue.
Die kleintjies van hierdie spesie lyk baie soos 'n volwasse axolotl, net kleiner. Anders as hierdie ander amfibieë, sal die larwes 'n metamorfose proses ondergaan wat hulle die tipiese voorkoms van die gewone salamander sal laat aanneem. Hiervoor sal hulle tussen 1 en 5 maande (of maksimum een ​​jaar) moet spandeer totdat hulle die toepaslike grootte bereik het.
Die Internasionale Unie vir die Bewaring van die Natuur klassifiseer die salamander as 'n spesie van die minste kommer. Dit is egter hoofsaaklik te wyte aan die groot verspreiding daarvan en die feit dat dit nie in elk van sy subspesies verdeel is nie. Dit wil sê, die populasie van alle salamanders wat tot die spesie behoort, word in ag geneem, ongeag of hulle van mekaar verskil.
Dit is vanselfsprekend dat dit 'n groot probleem is, aangesien elke salamander as 'n ander individu behandel moet word. Alhoewel alle subspesies in dieselfde groep ingesluit is, kan hul bewaringstatus baie wissel.
Asof dit nie genoeg is nie, het die inval van eksotiese spesies ook hul bevolking verminder. Boonop het die toestand van waterstres en infeksie deur swamme (soos chytrids) veroorsaak dat alle amfibieë wêreldwyd agteruitgaan. Soos u kan sien, is die gevaar op hande: as niks gedoen word nie, kan die spesie binne 'n kort tydjie verdwyn.