Brangelina se wyn 'n wenner | Nuus24
Brangelina se wyn 'n wenner
Angie en Brad se wyne aanlyn te koop
Los Angeles – Die eerste 6 000 bottels Miraval Rosé van die Franse wingerd wat die akteurspaar Brad Pitt en Angelina Jolie besit, is Donderdag binne etlike ure verkoop.Vitabella, ‘n openbare betrekkinge maatskappy wat die wingerd verteenwoordig, het bevestig dat die 6 000 bottels binne vyf ure uitverkoop het.Die wingerd se webtuiste het ook gesê dat bestellings vir die wyn gesluit is.Pitt en Jolie het met die Perrin-familie saamgespan om die Miraval Cotes de Provence-wyn te vervaardig en te bemark.Die wyn is vernoem na die Chateau Miraval-landgoed wat deur Pitt en Jolie besit word.Die Miraval Rosé was aanlyn te koop teen sowat R1 250 vir ses bottels wyn.Sowat 100 000 bottels gaan by onafhanklike winkels en restaurant verkoop word.– Volg Nuus24 op Twitter Augustus | 2017 | Slaai Sonder Blare
Vir meer as dertig jaar was Suid-Afrika my huis. Ek het hier leer kruip, leer loop, leer lees en leer skryf. Onder die eikeboom tydens ‘n skoolvriendin se partytjie het ek my eerste soen gepleeg. Vir dae lank was daar vlinders in my maag en allerhande ongure gedagtes in my kop. Ek het skelm Konsalik se “Nag in die Woestyn” en Marita van der Vyver se “Griet skryf ‘n Sprokie” gelees, lank voor my ouderdom dit wettig gemaak het. In die huis van Moeder Afrika het ek my eerste sigaret probeer rook… agter die houthuisie in my biologiese ouers se erf. Dis ook hier waar ek aan wyn gewoond geraak het, waar ek graag skool gebank het en waar ek ‘n stukkie aartappel begrawe het sodat ek nie vratte kon kry nie.
In die kombuis van Suid-Afrika het ek verlief geraak op Afrikaans. Op die stoep het ek leer braai. In die sitkamer het ek geleer hoe ‘n bank ‘n skip kan word, terwyl Siembamba oor die draadloos vertel word. In die gang het ek leer sokkie, in die slaapkamer my dagboek begin en in die badkamer het ek geleer dat peppermintgroen eens op ‘n tyd hoogmode was. Van die bad en wasbak, tot die gordyntjies en matjies, tot die pop se rok wat die toiletrol versteek… alles het soos gesmelte roomys gelyk.
In die erf van ons Afrika huis, het ek in die Suidkus se see geswem, die laeveldson sien sak, Tafelberg se karretjie gery en kreef gebraai teen die Weskus. Ek het hier leer fietsry sonder oefenwieletjies, my knieë stukkend geval en my bydrae aan die Tandmuis geoffer. Onder die boom het ek saam met Emily, ons bediende, gesit en tee drink, uit blikbekers wat spesiaal eintlik hare was. My hart is in hierdie huis gebreek, maar ek het ook my “Vir Altyd” hier gevind. Ons kinders is hier verwek, gebore, geregistreer.
Vanoggend verlang ek egter na my huis op ‘n ander kontinent. Die vakansie was/is heerlik. Ons siele word gevoed met kerrie kuieraande, koffiekroeg afsprake, rugby kyk, tjoppies braai, kombuis skindersessies, laatnag pajama geselsies en Amarula uit blikbekers, wat nie meer eksklusief aan Emily behoort nie. Maar hierdie is nie meer my huis nie. Iemand het ingebreek en al my vryheid gesteel. Die Tandemuis is vermoor, die kombuistafel lê nou vol vensterkoeverte en die deure is begrens met staalhekke. Die houthuisie in die agtererf is afgebrand saam met universiteite, biblioteke en stadsale. In die sitkamer sug die mans wat die werk kry nie, in die kombuis wonder die vrouens wat van hul kinders gaan word. In die televisiekamer lê al die kinders, want dis te onveilig om buite te speel. Sokkie is nou kommin, nes Crocs, Konsalik en peppermintgroen teëls in badkamers. Die toiletrol onder die gebreide poprok is vervang met onwettige ammunisie en ‘n Bybelversie. Die Huisgenoot is dun en vol advertensies. Ek verlang na my eie bed, my diefweringlose vensters, my klein kombuis, my vinnige internet…
Elke huis het sy kruis. Abu Dhabi se kruis praat nie Afrikaans nie. Australië se kruis is duur. Kanada se kruis is koud. Afrika se kruis kry my onder. Miskien is dit dan so: jou huis is waar jou hart is. En my hart is nie meer in Afrika nie, al sal my voetspore ewig hier lê.
Tyd gaan staan stil die oomblik wat jou vyfjarige seun uit die boom val. Minute hou op tik die oomblik wat die leeu op die bakkie afstorm. Sekondes gaan slaap as jou sewejarige dogter uit haar maag lag as die koedoe en kameelperd mekaar laat struikel. Dae vleg in en om mekaar onder die son wat warm skyn oor die vlaktes. Die lammers gaan soek lêplek in die watervoor, die kalfies kou rustig aan nog gras en die vulletjie staan vir die eerste keer op sy eie vier bene.
My kinders is net skoon vir die twaalf minute nadat hulle uit die bad klim. Ek skrop stof uit elke gleuf in die oor en naeltjie, maar dit is asof die grond van ons aarde nie net in die hart nie, maar ook aan jou vel vasklou. 24 honde rol in die gras en kom lê dan lepel agter jou rug. Nina, die eland wat dink sy is ‘n bees, kou die tamatie uit jou hand, sodat die speg sulke drade trek tussen jou vingers. Dieselfde tamatie wat jy vanoggend in die land gaan haal het. Jou hande word groen van die soetrissies wat gesorteer word. Die vars koedoelewer word in uie gebraai. Uie, wat jy met sorg uitgesoek en gepluk het.
Selfone en rekenaars en tablette word vergete in die laai gebêre, sonder herlaaiers en fênsie kragbanke. Ligte word met behulp van sonkrag en batterye aangeskakel en die warm stort is net te danke aan Willem die Boesman wat voor sonop al die donkie aan die brand kom stook het. Die gasstoof laat die water borrel vir moerkoffie en as die son sak, knetter die bosveldtelevisie as die hout deur die vlamme gevreet word. Niemand weet eintlik hoe laat ons eindelik gaan slaap nie, want dis nie regtig belangrik nie.
Duine word oorwin, oesters word afgesluk, vis word gevang en koue bier word gedrink. Ons los die wêreld se probleme op. Ons skep ‘n plek waar die weer altyd perfek is en geld nie ‘n kwessie van kommer geword het nie. Ons droom van ware vryheid, grensloos en onbeperk. Sonder terme en voorwaardes.
Namibië verstom my jaarliks. Ek is bevoorreg om die kinders te wys hoe lyk renosters wat nog hul horings het. Olifante groet ons met ‘n trompetter en die kameelperde gee nie eers pad as ons die plaashek laat toeklap nie. Die gemsbokke se spiere bult as hulle oor die pad jaag, die klein duikers en steenbokkies is rats tussen die takke, die luiperd beloer ons uit die boom en die blouwildebeeste kyk skaars op as ons hulle by die watergat gewaar. Was dit net voor middagete wat ons die hiënas gesien het? En is dit regtig al Sondag vandag?
Die horlosie het lankal moed opgegee in Afrika.
En wat ‘n kosbare koestering van tyd is dit nie…