Wat om te doen met geregverdigde woede: verander dit in gewelddadige mag
As Leymah Gbowee staan ​​voor 'n skare vrou by haar kerk in Monrovia, en bid vir 'n einde aan die burgeroorlog wat in Liberië gewoed het. Sy het geen idee gehad van die gevolge wat op die punt staan ​​om te ontvou nie.
'N Spesialis in genesing van trauma, Gbowee en haar bondgenote het maande lank besoek aan moskees, markte en kerke om 'n ontluikende vredesbeweging te mobiliseer. Teen die laat somer van 2002 het sy erkenning geword as die leier van Vroue van Liberië Massa-aksie vir vrede, wat daagliks nie-gewelddadige betogings en sit-ins gehou het in teenstelling met bestellings van Charles Taylor, die Liberiaanse president destyds.
Agtien maande later, in Augustus 2003, is die oorlog tot 'n einde gebring. Gbowee se pogings, tesame met dié van nuutverkose president Ellen Johnson Sirleaf, is erken deur die toekenning van die 2011 Nobelprys vir Vrede. Ek het Gbowee hoor praat by 'n interkonferensie konferensie in Noord-Carolina in 2012, waar sy beklemtoon het dat die grootste uitdaging wat sy gekonfronteer het, nie apatie was nie. Liberiërs was reeds kwaad.
Die Ware Uitgawe: Wat Ons Do met ons woede
Die werklike probleem was hoe om goed-bedoelende mense te verhoed dat hulle 'n alreeds wrede situasie vererger met meer geweld. Hoekom? Omdat die meer geweld daar is, hoe meer misbruik sal daar teen vroue wees en ander mense. Woede is redelik en geregverdig in die gesig van misbruik en uitbuiting, maar wat werklik saak maak, is wat ons do daarmee saam. Volgens Gbowee is woede neutraal. Ons kan kies om dit as 'n brandstof vir geweld of gewelddadigheid te gebruik. Liberiese vroue het laasgenoemde gekies, en 'n burgeroorlog omskep in 'n blywende vrede.
Gbowee se insigte is gewortel in 'n lang tradisie van suksesvolle nie-gewelddadige weerstand wat deur die loop van die geskiedenis loop, maar wie se leerstellings word dikwels geïgnoreer. Tydens 'n spesiale sitting van die Indiese Nasionale Kongres in Calcutta in September 1920 het Mohandas "Mahatma" Gandhi volgehou dat selfs nie-samewerking met die gevestigde orde gewelddadige dissipline vereis:
"Ek het geleer deur bitter ervaring," Hy het gesê, dat "die een hoogste les is om my woede te bewaar, en soos hitte bewaar word, word dit in energie oorgedra, sodat ons woede beheer kan word in 'n krag wat die wêreld kan beweeg."
Transformasie van woede in gewelddadige krag
Die vroue van die Liberiese vredesbeweging het hul woede in gewelddadige mag verander in situasies van brutaliteit Ek bid dat ek nooit sal ervaar nie: verminking, moord en verkragting van kinders en ander familielede voor hulle oë. Hierdie vroue het meer rede gehad as die meeste ander mense om geweld te verander, maar hulle het nie die leuen gegee aan diegene wat sê dat geweld onder sulke omstandighede nodig is nie. Hierdie les word bevestig deur die ervarings van baie ander aktiviste wat geweier het om gewelddadig te reageer selfs onder uiterste druk, maar dit word dikwels vergeet of ontslaan.
"Nie-geweld, natuurlik, word nie in die geskiedenis genoteer nie", het Gandhi in sy klassieke teks geskryf Hind Swaraj. Die moderne beskawing gee ons nie die gereedskap om die subtiele effekte van geweld en geweldloosheid te sien nie. Hierdie probleem word vererger deur die feit dat baie van diegene wat nie-gewelddadigheid tot 'n goeie uitwerking gebruik, onder die radarskerm van die geskiedenis leef omdat hulle gemarginaliseer word. Baie voorregstelsels stel ons in staat om die ervarings van diegene wat nie as kundiges beskou word nie, af te skryf, soos vroue wat op die voetsoolvlak of suksesverhale van die wêreldwye Suid werk. En selfs wanneer sulke stories is erken word, word dit dikwels as argumente vir die noodsaaklikheid van geweld geïnterpreteer. Die einde van Apartheid in Suid-Afrika is 'n dikwels aangehaalde voorbeeld.
Die oorwinning van die African National Congress word tereg gevier, maar dit het daarin geslaag om te ontwrig een stelsel van geweld in Suid-Afrika en nie geweld self nie. Strukturele geweld wat deurvoeg in direkte geweld - soos armoede, ongelykheid en uitbuiting - bly grootliks onaangeraak. Apartheid beteken "apartheid" en dit is wat alle vorme van geweld doen, deur mense uitmekaar te trek. Die balans tussen gewapende stryd en gewelddadigheid as kragte wat gelei het tot die omverwerping van apartheid, is al meer as twintig jaar bespreek. Nelson Mandela, wat gesterf het op Desember 5th, hierdie debat geïnternaliseer in sy omhelsing van albei strategieë gelyktydig.
Vir elke viering van gewapende konfrontasie is daar baie meer gewelddadige oorwinnings in die "anti-apartheid" -stryd van vandag. Die verhaal van Budrus, op die Wes-Bank, is een. Deur te bly verbind tot geweldloosheid en die bekendstelling van 'n "vroue se kontingent" om by die stryd aan te sluit, Palestynse aktivis Ayed Morrar en sy vyftienjarige dogter Iltezam was in staat om lede van beide Fatah en Hamas te verenig in 'n suksesvolle poging om hul dorp te beskerm teen vernietiging deur Israel se "Separation Barrier".
Om geweld te neem: Ernstige en gestabiliseerde sukses
Vir diegene wat sê dat geweldloosheid bewonderenswaardig is maar ondoeltreffend, Erica Chenoweth, die skrywer van die baanbrekende boek Waarom Burgerlike Weerstand Werke, sê "dink weer." Die groeiende navorsingsbasis op gewelddadige weerstand en 'n ontluikende literatuur oor die gevolge van geweld bied 'n platform om meer ingeligte oordeel oor hierdie strategieë te maak. Wanneer geweldloosheid ernstig geneem word, kan sy suksesse georden en versterk word.
In Suid-Soedan, byvoorbeeld, die wêreld se nuutste land, leer mense nie net van die ervaring van die liberale vrouebeweging nie, maar neem dit 'n stap verder deur institusionele gewelddadige maniere om die land se konflik-oorgedra oorgang na onafhanklikheid te institusionaliseer. N verskeidenheid van plaaslike en internasionale groepe werk saam om die potensiaal vir gewelddadige konflikte te verminder deur ongewapende burgerlike vredesmagte op te lei om plaaslike vrede spanne te skep.
Onbevestigde Vredesbewaring: Een van die nuutste innovasies in konfliktransformasie
Een van die belangrikste akteurs in hierdie pogings is die gewelddadige vredesmag, Wat Deur sy burgerlike beskerming-moniteringsrol help verskillende partye om volhoubare vredesooreenkomste te bereik tussen byvoorbeeld die Moro-Islamitiese Bevrydingsfront en die Filippynse Regering in die Filippyne. Hulle het ook moeders ondersteun om die veilige terugkeer van hul ontvoerde kinders te eis in Sri Lanka; vergesel en beskerm menseregte verdedigers Guatemala; en begin tans 'n nuwe projek Myanmar.
Ongemagtigde vredesbewaring is 'n goeie pas vir die wêreld se nuutste land, want dit is een van die nuutste innovasies in konfliktransformasie. Dit gebruik state-of-the-art kennis oor die oplossing van konflik sonder die bedreiging of gebruik van wapens, en lei mense in 'n verskeidenheid vaardighede en taktieke. Dit sluit in "Gewelddadige begeleiding" en "Beskermende teenwoordigheid" in watter vredesbewoners leef en werk saam met mense wat bedreig word; "Konflik kartering", bemiddeling, en direkte "Interposing" - die daad om letterlik tussen die teenstrydige partye te betree om hulle daarvan te weerhou om geweld teen mekaar te gebruik.
Nie-geweld is nie passievol nie: dit is moed om risiko's vir die groter goed te maak
Die ervaring van diegene wat hierdie tegnieke gebruik, dui daarop dat moed nie die gewilligheid is om dood te maak nie; dit is die gewilligheid om onsself te waag vir die groter goeie, en dit is waarskynlik iets wat dit almal kan doen as ons ons woede in brandstof vir gewelddadige stryd omskep. Ons is gekondisioneer om te dink dat sulke houdings naïef is deur die voortdurende hum van geweld wat ons omring - sy nabyheid en aanvaarbaarheid in die daaglikse lewe. Maar miskien raak die geluid ook die stemme van diegene wat ons kan wys dat geweld nie werklik werk nie?
Geweldloosheid is nie passiwiteit nie - dit is uiters aktief en uitdagend. Maar om geweld te beoefen, stel ons in staat om die kern van die probleme wat ons almal in die gesig staar, te ondersoek, en dit help ons om ons gewelddadige pogings te verhoog op maniere wat meer ingelig, gesofistikeerd en moedig is. Om Buckminster Fuller te echo, "Jy verander nooit dinge deur die huidige werklikheid te bestry nie. Om iets te verander, bou 'n nuwe model wat die bestaande model verouder. "
Hierdie artikel het oorspronklik verskyn op Noviolence
Kyk na 'n video met Leymah Gbowee: Transformasie van konflik deur nie-gewelddadige koalisie
Stephanie Van Hook werk om 'n wêreldwye gewelddadige transformasie van gewelddadige stelsels van onderdrukking aan nie-gewelddadige stelsels van bemagtiging te fasiliteer. Vir hierdie doel glo sy in die mag van verhoor en fout, parallelle instellings, en bou voort op wat werk. Sy is die direkteur van die Metta Sentrum vir Geweldloosheid, direkteur van konflik oplossingsdienste op die groen skadu kabinet en 'n raadslid van Vredeswerkers.
Magtige Wees Ons Magte: Hoe Suster, Gebed En Geslag 'n Nasie in Oorlog verander het ('N Memoir)
deur Leymah Gbowee.
In 2003 het die passievolle en charismatiese Gbowee gehelp om die Liberiese Massa-aksie vir vrede te organiseer en toe gelei, 'n koalisie van Christelike en Moslem-vroue wat in openbare protes gesit het. Hulle het Liberië se meedoënlose president gekonfronteer en warlords opgewek en selfs 'n seksverklaring gehad. Met 'n leër van vroue het Gbowee gehelp om haar volk na vrede te lei - in die proses wat ontstaan ​​as 'n internasionale leier wat die geskiedenis verander het. Mighty Wees Ons Magte is die aangrypende kroniek van 'n reis van hopeloosheid tot bemagtiging wat almal sal aanraak wat van 'n beter wêreld droom.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > Aktivisme > Wat kan jy met geregverdigde woede doen?