Net soos die landskap, bied die mense ook 'n verskeidenheid. In die laagliggende gebiede het ons heelwat swartmense gesien, en in die berge geen. Ek vind toe later uit dat die swartmense in die omgewing is afstammelinge van Afrika slawe wat hierheen gebring is om in die suikerriet plantasies te werk. Interesant dat hulle nasate steeds in die warm lae gebiede bly. Ek het nie 'n verklaring hiervoor nie, was maar net 'n opmerking wat ons gemaak het. In die koloniale dorpies van Popayan en Posti het ons opgemerk dat die mense, en veral vroue, baie mode-bewus is. Die winkeltjies in die dorpe bestaan hoofsaaklik net uit mode verwante winkels en ander vel, nael en haar versorgings besighede. Die koloniale dorpies is soort van oulik, maar steek baie af teen soortgelyke dorpe in Mexico. In Posti het ons gesoek vir 'n bank om geld te ruil, en oorals waar ons stop drom die mense saam om die bike. Hulle vergaap hulle behoorlik aan ons en die motorfiets. Ek het nog nooit so ongemaklik gevoel nie, en wou net uit die dorp kom en so vinnig moontlik ook. Die eerste ding wat mense wil weet is hoeveel die bike kos. Ek is nou al redelik moeg vir daardie vraag, en elke keer gee ek 'n ander antwoord om hul reaksie te sien. $2,000 of $20,000 kry dieselfde reaksie, so ek is nie seker of hulle my in die eerste plek verstaan nie. Die joys van toer in vreemde lande. Kosgewys het ons Colombia baie geniet, die tradisionele midagete, wat die hoofmaaltyd is, bestaan omtrent altyd uit 'n smaaklike sop, rys en vleis van jou keuse. Ons het maar altyd die hoender gevat, aangesien hulle bees en varkleis kan verkoop aan die Bridgetone fabriek, so taai is dit.
Die grenspos tussen Colombia en Ecuador was die vlotste wat ons teegekom het in 'n baie lang tyd. Binne 'n paar minute is ons deur albei poste en
maar ek ry my 90-100km/h aaneen, 'n spoed wat ek omtrent nooit by uitgekom het in Colombia nie. Die dorpe, asook die voertuie hier is in baie beter toestand. Met ons grensoorgang het ons glad nie 'n idee gehad watter geld-eenheid Ecuador gebruik nie, en soos oudergewoonte stop ons by die
eerste bank om geld te ruil. Na 'n lang gewag in die ry wil hulle wil nie my oorige Colombia Pesos he nie, en verstaan nie hoekom ek US$ wil ruil nie. Toe sal ek uitvind hulle gebruik US$! So leer mens maar. .