Kapilavastu (illustrasie) - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die Kapilavastu -kontroversie: Deel II
Ondanks die besware van dr. Anton Führer, was die Boeddhistiese wêreld opgewonde oor die ontdekking van Peppe en het die Boeddha -oorblyfsels verwelkom. Dit blyk dat dr Führer vinnig ontmasker is deur 'n Britse landdros, wat self 'n aandeel in die opgrawing gehad het en 'n bedrog was. Die groot klipkas en sy kiste wat deur William Peppe in Piprahwa gevind is, is na die Indian Museum in Kolkata. Nadat hy gehoor het van die ontdekking, het koning Chulalankara of Rama V van Thailand die Indiese regering versoek om Boeddha -oorblyfsels met hulle te deel. Lord Curzon, 'n Britse onderkoning van Indië, het toe 'n gedeelte van die relikwie aan Thailand aangebied. Koning Rama V het Phraya Sukhum Naya-Winit as die Thaise verteenwoordiger gestuur om die Boeddha-oorblyfsel in te bring. Toe begin Boeddhiste uit Japan, Birma, Lanka en Siberië ook om 'n deel van die Boeddha -oorblyfsel. Sy Majesteit het die relikwie daarvolgens versprei. Die Boeddha-oorblyfsels is in 1899 op die Stupa van Phu-Khao-Thong, Wat Srakessa, op die top van die goue berg, Bangkok geïnstalleer.
Alhoewel die werklike motiewe van Dr. het die idee van Führer opgeneem en geweier om die ontdekking van William Peppe as ware relikwieë van Boeddha te aanvaar. Hulle het een historiese getuienis, wat veroorsaak het dat Piprahwa die ware Kpilavastu was.
Geen deel van die antieke Indiese geskiedenis kan as waar verklaar word nie, tensy daar 'n bevestiging hiervan is uit reisverhale van een van die twee Chinese reisigers wat in die 4de en 7de eeu na Indië gereis het. Dit is die belangrikheid wat toegeskryf word aan die tekste wat Fa-Hsien in 399 AD en Hiuen Tsang in 629 AD geskryf het. Uit hierdie twee beskryf die vroeëre reisiger Fa-Hsien Kapilavastu in hierdie woorde. (Beal vertaling)
" Minder as 'n yojana in die ooste het hulle na die stad Kapilavastu gebring, maar daarin was nóg koning nóg mense. Alles was heuwel en verwoesting. Van die inwoners was daar net 'n paar monnike en 'n paar of meer gesinne van die gewone mense. Op die plek waar die ou paleis van koning Suddhodhana gestaan ​​het, is daar beelde gemaak van die prins (Goutam Boeddha) en sy moeder en op die plekke waar die seun op 'n wit olifant verskyn het toe hy in die baarmoeder van sy moeder gekom het, en waar hy draai sy waentjie om toe hy die siek man sien, nadat hy by die oostelike hek uit die stad gegaan het, en daar is topes (Stupa) opgerig. "
Oor Lumbini Fa was Hsien baie spesifiek as hy dit noem
"Vyftig oos van die stad was 'n tuin met die naam Lumbini "
Indiese argeoloog K.M. Srivastava het hierdie afstand van 50 Le na ongeveer 9 myl geraam. Dit is dus duidelik dat Lumbini volgens Fa-Hsien se verslag ongeveer 9 kilometer oos van Kapilavastu was. Indiese argeoloë beweer dat Piprahwa die ware plek van Kapilvastu is, gebaseer op hierdie waarneming van Fa Hsien.
Hierdie waarneming stem ongelukkig nie ooreen met die verslag van Xuen Zang, wat ongeveer 230 jaar later in die streek gereis het nie. Xuen Zang het al die plekke wat verband hou met die lewensverhaal van Boeddha in Kapilvastu breedvoerig beskryf, ten slotte sê hy: (Beal Translation)
" Buite die suidelike poort van die stad, aan die linkerkant van die pad, is 'n stupa; dit was hier waar die koninklike prins met die Sakyas in atletiese sport (kunste) te kampe gehad het en met sy pyle die ystertoere deurboor het. Van hierdie 30 li suidooste is 'n klein stupa. Hier is 'n fontein, waarvan die waters so duidelik is soos 'n
spieël. Algemene tradisie noem dit die pylfontein (Sarakupa). Ten noordooste van die pylput, ongeveer 80 of 90 li, kom ons by die Lumbini-tuin. "
Uit die beskrywing van Xuen Zang blyk dit dat hy ongeveer 30 Li na die suidooste gegaan het om die pylput te bereik. Uit hierdie put het hy ongeveer 90 Li noordoos gegaan om Lumbini te bereik. Sommige van die argeoloë soos Dr. Fuhrer (1897) en P.C. Mukherji (1899) het voorgestel dat 'n dorp met die naam Tilaurakot, in die distrik Taulihawa, in Nepal, die plek van Kapilavastu kan wees, omdat dit pas by die afstande wat Xuen Zang gegee het. Tilarakot het 'n groot ensemble strukture wat ooreenstem met die Xuen Zang -beskrywing. Dit ondersteun Tilaurkot se saak. Geen bevredigende oplossing kon gevind word nie en die argeoloë het steeds onenigheid gehad oor die ware plek vir Kapilavastu.
Na Indiese onafhanklikheid het die geskil voortgeduur. Nepal het in 1960 en 'n reeks opgrawings begin en meer strukture rondom Tilaurakot gevind, maar kon geen oorblyfsels opspoor nie. In 1962 het mev. D. Mitra van die Arachaeological Survey of India nog 'n ekspedisie van eksplorasie en opgrawings in die Nepalese tarai gelei. In die loop van haar werk het sy by Kodan en Tilaurakot opgegrawe, maar kon geen bewyse vind wat Tilaurakot met Kapilavastu identifiseer nie.
Die Nepalese argumente is in wese gebaseer op twee klippilare wat veronderstel is om deur keiser Ashoka opgerig te word. By Niglihawa, 'n plek ongeveer 8 km noordoos van Tilaurkot, is 'n pilaar ontdek wat deur keiser Ashoka opgerig is. Die onderste gedeelte van hierdie pilaar bevat 'n opskrif wat hierdie plek as die geboorteplek van die Kanakmuni Boeddha getuig. (Nie Goutama Boeddha nie, wat ook genoem word Shakyamuni Boeddha.)
Nog 'n gebreekte pilaar is ook by Gotihawa sowat 5 km suidwes van Tilaurkot ontdek. Daar is geen inskripsie op die agterste pilaarstomp nie. Hierdie webwerf is veronderstel om die geboorteplek van Krakuchhanda Boeddha te wees.
Xuen Zang beskryf beide hierdie plekke saam met die Stupa waar Boeddha se oorblyfsels in hierdie woorde bewaar is.
" Ten suide van die stad (Kapilavastu), ongeveer 50 liter, kom ons by 'n ou stad waar daar 'n stupa is. Dit is die plek waar Krakuchchhanda Boeddha gebore is. Ten noordooste van die stad Krakuchchhanda Buddha, ongeveer 30 li, kom ons na 'n ou hoofstad (of 'n groot stad) waarin daar 'n stupa is. Dit is ter herdenking van die plek waar Kanakamuni Boeddha gebore is. In die suidooste van die stad is 'n stupa waar die oorblyfsels van Tathagata (van sy gelate liggaam> voordat dit 'n klippilaar van ongeveer 30 voet hoog opgerig is, aan die bokant waarvan 'n leeu gekerf is. (of, aan sy kant) is 'n rekord wat die omstandighede van sy Nirvana beskryf. Dit is deur Asoka-raja opgerig.
Ons het dus 'n baie moeilike situasie hier. Aan die een kant het ons naby Tilaurkot pilare wat veronderstel is om deur keiser Asoka opgerig te word om geboorteplekke van Kanakamuni Boeddha en Krakuchchanda Boeddha te merk, maar geen Boeddha -oorblyfsels nie. Aan die ander kant het ons naby Piprahwa, Boeddha se oorblyfsels, maar geen Asoka -pilare nie. Nog 'n punt om op te let: Xuen Zang se beskrywing noem 'n pilaar wat deur Asoka-raja naby die Stupa opgerig is, waar Boeddha se oorblyfsels bewaar is en wat nog nooit gevind is nie. Hy noem egter nie dat hy enige Asoka -pilare naby geboorteplekke van Kanakmuni en Krakuchchanda Boeddha gesien het nie, maar slegs Stupas.
Nepal bly egter absoluut vasberade en besluit op sy eie dat Tilaurkot Kapilavastu is en selfs die distrik Taulihawa, in Nepal, herdoop tot Kapilavastu. Dit is waar dinge in 1971 gestaan ​​het, toe 'n beampte van die Argeologiese departement van Indië, wat in Patna in die staat Bihar geplaas is, besluit het om die Stupa weer te besoek na 'n klag wat hom van die premier se kantoor gestuur het oor die swak instandhouding van Piprahwa.
Op soek na antieke Kapilavastu
Die naam Kapilavastu verwys na die koninkryk sowel as die administratiewe sentrum van die Shakya -dinastie, regeer deur prins Siddhartha en die vader van rsquos, koning Suddhodhana, in die 6de eeu v.C. Dit was waar die Boeddha grootgeword het voordat hy alle wêreldse plesiere, sowel as sy gesin, prysgegee het op soek na die waarheid. Hy vertrek in die middel van 'n volmaanaand deur die oostelike poort, ook bekend as die & ldquoMahabhinishkramana Dwara & rdquo. Hierdie argeologiese sowel as historiese terrein van Tilaurakot, of antieke Kapilvastu, is 3 km noord van Taulihawa, die distrik se hoofkwartier van Kapilvastu, geleë. , Lumbini in die sentrale deel van die Tarai -streek van Nepal.
Volgens my ervaring is argeologiese opgrawing 'n baie opwindende en uitgebreide taak wat met groot verantwoordelikheid uitgevoer moet word. My opgewondenheid oor waaroor dit alles gaan, het begin vanaf die tyd toe ek 'n sloot begin uitlê het, dit gegrawe het en die opgewondenheid opgebou het toe bakstene ongeveer twee meter onder die boonste grond opkom. Dit is 'n baie stadige proses; die grawe moet baie versigtig gedoen word, sodat geen oorblyfsels onder die grond beskadig word nie. Skoppe, handfoto's, troffels, ens. Word gebruik, en elke keer as 'n baksteenstruktuur blootgestel word, moet die sand, modder en wortels weggevee word om soveel moontlik van die struktuur bloot te stel om te fotografeer en te ontleed. Terwyl ek verder soek en meer strukture gesien word, het my nuuskierigheid 'n hoogtepunt bereik oor wat hierdie strukture is en hoeveel groter dit kan wees. Die opgewondenheid om 'n paar waardevolle skatte te vind, is altyd daar, en baie besoekers vra gereeld of u goud en edelgesteentes vind? En verstaan ​​hulle nie dat selfs 'n stuk aardewerk aan 'n argeoloog gelykstaande is aan goud en edelgesteentes nie! Die bevindings van verskillende menslike en dierlike beeldjies van terracotta, gebreekte dele van terracottafigure, en kilo's en kilo's gefragmenteerde erdewerk is egter opgegrawe wat gestuur word vir skoonmaak en sorteer en ontleed om die chronologie daarvan te plaas.
Benewens die bevindings van talle argitektoniese strukture uit die Sunga & ndashKushan -era (2de eeu v.C. - 2de eeu n.C.), was die hoogtepunt van die opgrawings vanjaar die bevindinge van die postgate langs die skans van die vestingmuur. 'N Rits postgate maak 'n palissade. Meer as 300 verskillende media, 'n meerderheid wat fokus op die postgate, het hierdie jaar oor die uitgrawings van rsquos gedek. Maar wat is 'n postgat en waarom is die ontdekking daarvan so belangrik? Postgate is holtes in die aardoppervlak waar die houtpale vir heinings opgerig word. Die vind van hierdie postgate neem ons terug na anera voor bakstene en beton, na die tydperk van hout en modder, moontlik in die 3de eeu v.C. Natuurlik het die hout lankal verval en slegs 'n reeks gate gelaat. Die grond uit hierdie lae en postgate is geneem vir OSL-datering deur die bekende geo-argeoloog dr Ian Simpson van die Universiteit van Stirling, Ierland. Die resultate sal na verwagting teen Augustus vanjaar bekend wees, nadat dit met ander vorme van ontmoetings gepaard gegaan het. Hierdie jaar en die opgrawings van rsquos was onder leiding van Kosh Prasad Acharya, voormalige direkteur -generaal van die Departement Argeologie, Nepal, en professor Robin Conningham, Pro Vice -Kanselier van die Durham Universiteit in die Verenigde Koninkryk.
Verskeie verkennings en argeologiese opgrawings is in die verlede gedoen, begin in die laat 19de eeu toe die Indiese argeoloog dr. P.C. Mukherjee het die huidige Tilaurakot geïdentifiseer as die ou stad Kapilavastu. Die geskiedenis is gebaseer op argeologiese verkenning en opgrawing. Verkennings is van twee tipes - tradisioneel en wetenskaplik. Tradisionele verkenning word uitgevoer op grond van folklore en literêre bronne soos mitologie, legendes, antieke godsdienstige tekste en geskrifte. Wetenskaplike verkenning, aan die ander kant, gebruik verskillende soorte gereedskap (geofisika, magnetometer, Ground Penetrating Radar (GPR), ens.) En metodologieë om die oppervlak van die aarde te ondersoek vir voorwerpe onder die grond.
Historiese terreine oor die hele wêreld is geïdentifiseer nadat literêre bronne van die gebied as gids gebruik is. Net soos die ou stad Troje herontdek is nadat die Duitse argeoloog Hienrich Schlieman leidrade uit die antieke Griekse mitologie Ilias geneem het, so was dit ook met die ou Kapilavastu. Alhoewel dit eers in 1893 deur majoor Jaskaran Singh ontbloot is, het amptelike ondersoeke eers in 1895 begin toe dr. A Furher, argeologiese landmeter van die Oos -Indiese Kompanjie, die gebied ondersoek het. Furher het leidrade ontleen aan antieke Ceylonese Boeddhistiese Geskrifte soos die Deegha Nikaya en die Ambatta Sutta, sowel as by die Divyavadana, wat Kapilvastu aan die oewer van die rivier Bhagiratha geleë was. Kapilavastu is beskryf as lê op die skoot van die Himalaya in die noorde, met die Rohini -rivier in die ooste, die Lumbini -tuine en die Acchiravati -rivier (vandag Rapti) in die weste en in die suide die Kosala- en Malla -koninkryke. Furher ondersoek ook die reisrekeninge van Chinese reisigers van onderskeidelik die 5de en 7de eeu nC. Die verslae van die Chinese reisiger Fa-Hsien het Kapilavastu genoem as 'n groot ruïnes toe hy in die 5de eeu nC Huien-Tsang, wat in die 7de eeu nC na die gebied gekom het, ook soortgelyke besonderhede gegee het.
Die hoofstede van die destydse hedendaagse koninkryke, of die 16 Mahajanapadas van Noord -Indië, soos Anga, Magadha, Koshala, Kashi, ens., Het elkeen 'n versterkingsmuur, 'n enkele of dubbele grag, vier gate in soveel kardinale rigtings en skakels na handelsroetes. Geleerdes het daarop gewys dat Tilaurakot soortgelyke kenmerke het, wat dit makliker maak om dit hipoteties aan die ou Kapilavastu te koppel. Omdat geskiedenis sonder argeologie onvolledig is en argeologie help met die rekonstruksie van geskiedenis, word verskillende argeologiese opgrawings by Tilaurakot gedoen om die bogenoemde teorieë waar te maak.
Na dr Furher, die Indiese argeoloog dr P.C. Mukherjee het in 1899 opgrawings uitgevoer na & ldquoexplore en die posisie van Kapilvastu so akkuraat moontlik reggestel. Dr. Mukherjee kan erkenning kry vir die ontdekking van 'n vestingmuur rondom 'n heuwel, die oostelike poort, 'n dam in die noordooste en ander ruïnes binne die fort .
In 1962 is Tilourakot verken deur Devala Mitra, wat 'n sloot in die noordelike westelike deel van die heuwel oor die vestingmuur gelê het. Sommige van die bevindings uit haar opgrawing was aardewerk, silwer en koper muntstukke, terracotta beeldjies van mense en diere, klipvoorwerpe, glaskrale, terracotta armbande, goue en silwer ornamente en versierings, been- en ivoorvoorwerpe en dakteëls. Op grond van hierdie ontdekkings het sy verklaar dat die terrein nie vroeër as die 3de-2de eeu vC bestaan ​​het nie. Dit het gelei tot baie kontroversies in die argeologiese gemeenskap wêreldwyd, en die Departement Argeologie (DOA), Nepal het nie saamgestem met die gevolgtrekkings van Mitra & rsquos nie.
Vanaf 1967 is verskillende opgrawingsaktiwiteite op Tilaurakot uitgevoer deur die regering van Nepal en die departement van argeologie. In 'n poging om die terrein te hersien, het die DOA in 1967 begin met argeologiese aktiwiteite onder leiding van hul eie argeoloog Tara Nanda Mishra. In 1974, ontleding van die opgrawings deur B.K. Rijal het die chronologie van Tilaurakot verdeel in vyf periodes-Periode I (11de-8ste eeu v.C.), Periode II (6de-5de eeu v.C.), Periode III (3de-2de eeu v.C., ook bekend as die Mauryan-era), periode IV (2de eeu v.C. 1ste eeu nC, ook bekend as die Sunga-tydperk), en periode V (1ste-2de eeu nC, ook bekend as die Kushan-era). Tussen 1976-78 het Risho University, Japan ook opgrawings en navorsingsaktiwiteite gedoen. Sedert 2013 het die Departement Argeologie, Lumbini Development Trust, UNESCO Nepal en Universiteit van Durham, die Verenigde Koninkryk argeologiese opgrawings gedoen met deelname van die Tribhuvan Universiteit. By die opgrawing wat vanjaar gedoen is, het 13 studente van die Sentrale Departement van Nepalese geskiedenis, kultuur en argeologie TU ook deelgeneem.
Dit is belangrik om daarop te let dat hierdie argeologiese ondersoeke ons begrip van historiese terreine verbreed. Dit was eers in 1996, na jare se opgrawings, dat Lumbini tot 'n wêrelderfenisgebied en die geboorteplek van die Boeddha verklaar is. Die plan om Kapilavastu, of die huidige Tilaurakot, op te neem as 'n wêrelderfenisgebied, word steeds voortgesit. Alhoewel tradisionele en literêre bronne geen twyfel laat oor die identiteit van Tilaurakot en rsquos as die ou Kapilavastu nie, het die nuutste toerusting vir ondersoek en verkenning breër stappe gedoen om dit as die hoofstad van die Shakya -koninkryk te identifiseer, waar die Boeddha 29 jaar van sy lewe as prins deurgebring het Siddhartha Gautama.
Die kontroversie oor Kapilavastu: Deel I
Ongeveer twee eeue na die dood of Mahaparinirvana van Goutama Boeddha in die 5de eeu vC, het keiser Asoka van die Middeleeuse Indië op 'n pelgrimstog gegaan om al die plekke te besoek wat verband hou met die lewe van Goutama Boeddha. Een van die plekke wat hy tydens sy pelgrimstog besoek het, was die dorpie 'Lumbini ' in die 'Terai ' -streek van Nepal en wat vermoedelik die geboorteplek van Boeddha was. Om sy besoek daar te vier, het keiser Asoka 'n sandsteenpilaar opgesit met 'n opskrif. Die beroemde Indiese historikus Sir Jadunath Sarkar het hierdie inskripsie soos volg vertaal:
'Twintig jaar na sy kroning het koning Priyadasi, die geliefde van God, persoonlik Lumbini besoek en daar aanbid omdat die Boeddha, die wysgeer van die Sakyas, daar gebore is. Hy het 'n klipmuur om die plek gebou en die klippilaar opgerig om sy besoek te herdenk. Omdat Lord Buddha daar gebore is, het hy die dorp Lumbini belastingvry gemaak en slegs een agtste van die opbrengs as grondinkomste betaal, in plaas van die gewone tarief. "
Hierdie bewyse dui op die geboorteplek van Goutama Boeddha sonder enige twyfel en beslis in die dorp 'Lumbini '. 'N Bekende Boeddhistiese teks 'Buddha Charita ' wat deur Asvaghosh in die 1ste eeu nC geskryf is, vertel ons dat Goutama Boeddha gebore is as 'n prins van die welvarende Sakya -stam, koning Suddhodhana, van die koninkryk Kapilavastu en dat dit Siddhartha Gautama genoem is. Dit was in die stad Kapilvastuthat prins Siddhartha Gautam sy eerste jare na sy geboorte in Lumbini deurgebring het. Op 29 -jarige ouderdom verlaat prins Siddhartha sy geboortestad Kapilvastu op soek na waarheid en verkry hy as Buddha verligting. Hy het nooit weer teruggekeer om in Kapilvastu te woon nie. Na die dood van koning Suddhodhana het 'n geleidelike agteruitgang in die koninkryk plaasgevind, terwyl die stad Kapilvastu lank lank heeltemal verlate en verlate gelaat is. Dit het in die vergetelheid verval en is onherkenbaar verwoes. Vir historici was Kapilavastu 'n verlore stad. Vir die Boeddhistiese wêreld word gebrek aan kennis oor die presiese ligging van Kapilvastu altyd as 'n ernstige verlies beskou. Net een ding was verseker bekend. Kapilavastu was êrens in die omgewing van Lumbini, aangesien Goutama Boeddha se ma en Mahamaya in die staat van Kapilavastu na Devadaha, haar ouerhuis, op reis was om haar eerste kind te hê. Onderweg het die koningin geboorte geskenk aan 'n goddelike seun in haar tent in die Lumbini -bos. Ons kan dus seker wees dat ruïnes van Kapilavastu in die omgewing moet wees, aangesien die ligging van Lumbini bekend is.
In 1898 het 'n derde-generasie Britse planter, William Claxton Peppé, 'n intrigerende baksteen Stupa op sy Birdpore-landgoed tussen die voetheuwels van die Himalajas en die Gangetic Plains opgegrawe. Hierdie stupa was geleë in Piprahwa, naby die grens tussen Nepal en Indië. Peppe gee 'n baie grafiese beskrywing van sy ontdekking in 'n artikel. Ek voel dat die lees van sy oorspronklike beskrywing 'n baie interessante en waardevolle ervaring kan wees. Ek haal uit sy skrywe hier aan:
Sedert die ontdekking van die pilaar by die Lumbini-tuin ter herdenking van die geboorteplek van Boeddha Gautama, skryf meneer Peppe, is 'n groot nuuskierigheid gewek oor die verskillende heuwels, of ' kots ' as dit word plaaslik genoem, versprei oor die land, wat wissel van Kapijavastu in die noordweste, die Lumbini-tuin in die noordooste en die Britse grens in die suide.
Een so 'n heuwel, meer prominent as die res vanweë sy grootte en algemene voorkoms, is geleë op die Birdpore-landgoed, Basti-distrik in die Noordwes-provinsies van Indië, op die 19,75 myl op die Nepal Uska-pad, en ongeveer die helfte myl suid van pilaar nr. 44 aan die Nepal- en Britse grens. Verlede jaar het ek 'n gang deur die kegel van hierdie heuwel opgegrawe, tien voet breed en agt voet diep, en gevind dat dit opgebou is uit bakstene 16 duim by 10-1/2 duim by 3, 15 duim by 10 duim by 3, gelê in konsentriese sirkels, in klei, laag oor laag, en sodoende vasgestel dat hierdie heuwel 'n Boeddhistiese stupa was. In Oktober het mnr. Vincent Smith dit geïnspekteer en verklaar dat dit 'n baie ou stoepa is en vir my gesê dat as daar iets gevind sou word, dit in die middel en by die grondlyn gevind sou word. Die daaropvolgende gebeure het bewys hoe korrek sy aanname was. Begin Januarie is die opgrawing voortgesit en 'n put van 10 voet in die middel van die stupa gegrawe. Tien voet van die kroon af is 'n klein gebreekte seepsteen-urn, soortgelyk aan dié wat laer onder gevind is, vol klei gevind, en in hierdie klei was 'n paar krale, kristalle, goue ornamente, gesnyde klippe, ens. sirkelvormige pyp, een voet in deursnee, gevul met klei en omhulde met baksteenwerk, afgesak tot twee voet, dan vernou dit tot vier sentimeter in deursnee. Die stene rondom hierdie pyp is soms grof gesny en soms in die vereiste vorms gevorm. Nadat ons deur agtien voet soliede baksteenwerk in klei gegrawe het, is 'n groot klipplaat opgegrawe wat lê teenoor magnetiese noord en suid, en 31,50 duim oos van die middel van die kleipyp hierbo genoem. By verdere opgrawing is gevind dat hierdie plaat die omslag was van 'n groot sandsteenkis van 4 voet by 2 voet 8-1/4 duim by 2 voet 2-1/4 duim. Die deksel was in vier stukke gebars, blykbaar deur die druk van die metselwerk daarbo, maar tog was die bors heeltemal toe. Gelukkig het die diep gleuf in die deksel wat so perfek op die flens van die bors pas, verhoed dat die deksel ingeval het toe dit die eerste keer gebreek is en ook toe ons dit verwyder het.
By die verwydering van die deksel is die volgende artikels gevind: Een seepsteen-urn: 4 sentimeter hoog en 434 duim in deursnee. 'N Soortgelyke seepsteen-urn, 6 sentimeter hoog en 4 duim in deursnee. Een seepsteen 'lota ' vormige houer, 5 1/2 cm hoog en 5-1/2 duim in deursnee, met 'n goed gepaste deksel, wat apart van die 'lota lê. ' Een klein seepsteen ronde boks, 3- 3/4 duim in deursnee en 1-1/2 duim hoog. Een kristalbak, 3-1/4 duim in deursnee en 3-1/2 duim hoog, met 'n hol vis, vol goue blaarversierings vir 'n handvatsel. Die onderste gedeelte van die bak het aan die suidpunt van die kis of kis gelê, en die omslag het in die middel van die kis gelê met sy handvatsel na onder, en dit bevat 'n paar goud- en klipversierings.
Die ure is pragtig gedraai, en die beitelmerke lyk nogal vars, asof dit 'n paar dae gelede gemaak is. Die kristalbak is hoogs gepoleer en het die voorkoms van 'n glasbak van die huidige tyd. " Dit was so dat ons die kis drie dae nadat ons dit opgegrawe het, vertraag het en ons nuuskierigheid tot die uiterste gebring is. Ons verbasing kan ons voorstel toe ons by die verwydering van die deksel 'n leë kis, behalwe vir hierdie paar miniatuur vase, opstaan ​​soos hulle waarskynlik tweeduisend jaar gelede gevind is. Die klipkis is van 'n baie beter harde sandsteen en is uit een soliede stuk rots gesny. Dit is in 'n perfekte bewaringstoestand; sy kante is baie glad, maar dit is alles behalwe gepoleer. Ek dink nie die klip kom van die heuwels noord van hierdie distrik nie. Die gewig van die deksel is 408 kg, en ek bereken dat die gewig van die hele bors 1537 pond is. Die metselwerk het twee voet onder die onderkant van die bors aangehou. Die ronde kleipyp aan die onderkant van die bors het die vorm van 'n reghoek, 17 duim by 5 vir een laag, en die rand van hierdie reghoek was 21,50 duim van die kant van die bors. Hierna hervat dit die sirkelvormige vorm van 'n deursnee van 4 duim en eindig met die metselwerk twee voet onder die onderkant van die bors. Ek was baie versigtig om hierdie pyp heeltemal af te soek, maar niks is daarin gevind nie. Die vlak van die grond binne -in die stupa is dieselfde as die vlak van die grond aan die buitenste omtrek van die stupa. Die oorblyfsels -ure bevat stukke been, wat redelik herkenbaar is en moontlik 'n paar dae gelede opgetel is. Die ure bevat ook ornamente in goud, goue krale, indruk van 'n vrou op 'n twee sentimeter lange goue blad, die boonste gedeelte naak, die onderste gedeelte 'n ander figuur in 'n goue blaar geklee, 'n groot sirkelvormige stuk dikker goudblad, aan die buitekant gerol, 2 duim in deursnee, en kan die bokant van 'n miniatuur sambreel die indruk van 'n olifant op goudblad voorstel, verskeie stukke beïndruk met 'n leeu, met drietand oor sy rug en die Boeddhistiese kruis vooraan verskeie stukke met die indruk van die Boeddhistiese kruis een stuk van soliede goud 3/4 duim by 1/2 by 1/3 hoeveelhede sterre of blomme, beide in silwer en goud, met ses en agt blomblare. Die silwer word aangetas, maar die goud is pragtig helder, en dit was ook toe die bors oopgemaak is. Pêrels van groottes, baie saamgesweis in stelle van twee, drie en vier. Ook hoeveelhede blomme of sterre, getande blare en Boeddhistiese tridente, piramides, deurboorde en geboorde krale van grootte en ander vorms in wit en rooi kornel, ametis, topaas, granate, koraal, ingelegde klippe en skulpe. Daar is een voël in rooi kornel gesny en een voël in metaal. Ek het hierdie ornamente vergelyk met dié wat geïllustreer is in Archaeological Survey of India, New Imperial Series, Vol. XV., Suid -Indiese Boeddhistiese oudhede, en ek vind byna elke vorm in my versameling, behalwe 'n groot verskeidenheid ander. Die enigste inskripsie van enige aard is op die voorblad van een van die kleiner ure gekrap. Die letters is in die Pali-karakter en ongeveer 7-16 sentimeter lank. "
Ek vind hierdie ontdekking selfs vandag nog absoluut opwindend en wonderlik, en ek moes ook so gedink het gedurende daardie tye.
Die opskrif op die urn het gesê
Historici het verskillende interpretasies en betekenis van hierdie teks gegee. Die belangrike feit is egter dat die teks die vaslegging van die relikwieë van die Boeddha deur die Sakyas bevestig. Of met ander woorde, dit bevestig die stelling van die Boeddhistiese teks Mahdpartnibbdnasuttdnta dat die Sakyas van Kapilavastu een van die agt aanspraakmakers was op 'n deel van die oorblyfsels van die Boeddha nadat hy in Kushinagar veras is, en dat hulle seremonieel 'n stupa oor die oorblyfsels gebou het .
Aangesien daar in die tekste genoem word dat die Sakya hierdie Stupa aan die buitewyke van Kapilvastu gebou het, is daar deur baie geglo dat Goutam Buddha se tuisdorp Kapilavastu uiteindelik gevind is.
Nie almal was egter oortuig nie. Daar was twyfel oor Thomos, en hy kom in die vorm van 'n Duitse argeoloog genaamd dr Anton Führer, 'n voormalige Katolieke priester wat 25 myl daarvandaan grawe. Hy het vroeër beweer dat hy die Boeddha se geboorteplek in Lumbini, net oor die grens in Nepal, sowel as die stad waar die jong Boeddha gewoon het, as prins Siddhartha ontdek het. Hy twyfel onmiddellik oor die egtheid van die vaas en sy as.
Dit was die begin van die geskil oor Kapilavastu, wat tot op hede nog nie opgelos is nie.
Kapilavastu - Geskiedenis
Ongeveer 3 km suid van Taulihawa, is die ou en historiese plek Nyigrodharama, tans bekend as Kudan of Lori-Ki Kudan. Lord Sakyamuni Boeddha het koning Suddhodhana hier vir die eerste keer ontmoet na verligting. Sommige geleerdes het Kudan ook geïdentifiseer as die geboorte-stad Krakuchhanda Boeddha. Vroeë Chinese reisigers Fa-hsien (5de eeu nC) en Hiuen Tsang (7de eeu nC) beskryf verskeie gebeurtenisse in hul reisrekeninge, waaronder die aankoms van Lord Sakyamuni Boeddha deur die koning Suddhodhana by die Nyigrodharama.
Onlangse gesamentlike opgrawings wat deur die Departement Argeologie, Lumbini Development Trust en die Durham Universiteit van die VK onder die JaFIT-projek (2014-2016 nC) uitgevoer is, het die hout na-gat wat uit die 8ste eeu vC in Kudan dateer, geïdentifiseer. Groot strukturele ruïnes wat tot dusver in Kudan opgegrawe en bewaar is, sluit in drie stupas, 'n put en 'n dam (Nyigrodharama -dam).
Dit word vermoedelik in die suidoostelike hoek, ook die RahulaStupa genoem, herdenk aan die gebeurtenis en die plek waar Rahula, die Boeddha en Rsquos -seun, as 'n beginner (shramanera) in die kloosterorde aanvaar is. Die Stupa het ook 'n agtkantige Shiva -tempel aan die bokant wat later deur die Hindoes gebou is.
Daar word vermoed dat dit gedurende die Sakya -periode gebou is ter herdenking van Lord Sakyamuni Boeddha en koning Suddhodana se eerste ontmoeting (na verligting), Lord Sakymuni Boeddha se toespraak oor die vyf Suttas van die Majjhimanikaya en die omskakeling van Sakyas in Boeddhist. Die stupa is gedurende die Mauryan-, Sunga-, Kusana- en Gupta -tye opgeknap en herstel.
Hierdie stupa is in die noordelikste deel van die tuin gebou en is gedurende die Sakya -periode gebou om die voorvalle en die plek te herdenk waar koningin Prajapati Gautami Lord Sakyamuni Buddha die Kashaya Vastra aangebied het, en Yasodhara het hom en sy Sangha genooi vir 'n ete by die Kapilavastu -paleis.
Die Nyigrodharama -dam:
Daar word vermoed dat Nyigrodharama -dam gebou is tydens die eerste besoek van Lord Sakyamuni Buddha en sy Sangha aan die tuin in die ou Kapilavastu. Die Sakyas het moontlik 'n lotusdam geskep ter ere van die heer Sakyamuni Boeddha se aankoms in Kapilavastu en in Nyigrodharama gebly.
Die antieke put:
Die antieke put word voor die 3 stupas gebou met die veronderstelling dat Lord Sakyamuni Boeddha en sy sangha water uit hierdie put gebruik het tydens hul verblyf in die Nyigrodharama -tuin.
Terugkeer huis toe na die Verligting
Die nuus oor Lord Sakyamuni Buddha het die Ou Kapilvastu bereik en koning Suddhodhana het sy seun genooi om hom te besoek. Lord Sakyamuni Boeddha het koning Suddhodhana ontmoet, vir die eerste keer na verligting in die Nyigrodharama -park, wat nou bekend staan ​​as Kudan. Hier het die hoofdissipel Sariputra Rahula georden en Lord Sakyamuni Boeddha is deur koningin Prajapati Gautami Kashaya Vastra aangebied. Lord Sakyamuni Boeddha het met sy Sangha na die paleis gegaan en die maaltye van koning Suddhodhana en Yasodhara aanvaar. 'N Groot aantal familielede en Sakyas het sy volgelinge geword, sommige is georden en sommige van die ryk handelaars het kloosters vir die Sanghas gebou. Daar word gesê dat Lord Sakyamuni Boeddha die versoek van koning Sudddodhan en rsquos aanvaar het om toestemming van die ouers te kry voordat die kinders in die monastieke orde of Sangha georden word. Ananda, die kasdissipel van Lord Sakyamuni Buddha, het gepleit dat vroue toegelaat word om by Sangha aan te sluit, en die eerste orde van nonne is ook in die Ou Kaplivastu vasgestel. It is believed to be the first formal association of women in the human history. Following the several discourses from Lord Sakyamuni Buddha, King Suddhodhana attained the level of shrotapanna (stream-entry).
tree and he had the audacity to throw a sharp stone at him. It struck him in the foot the wound began to bleed. Die Meester het gesê: