Visepresident Agnew bedank - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Minder as 'n jaar voor Richard M. Nixon se bedanking as president van die Verenigde State, word Spiro Agnew die eerste Amerikaanse vise -president wat in skande bedank. Dieselfde dag pleit hy nie vir 'n aanklag van federale belastingontduiking nie, in ruil daarvoor dat die aanklagte van politieke korrupsie laat vaar word. Hy is daarna 'n boete van $ 10 000 opgelê, tot drie jaar proeftydperk gevonnis en deur die appèlhof in Maryland uitgeskakel.
Agnew, 'n Republikein, is verkies tot uitvoerende hoof van Baltimore County in 1961. In 1967 word hy goewerneur van Maryland, 'n amp wat hy beklee het tot sy benoeming as die Republikeinse vise -presidentskandidaat in 1968. Tydens die suksesvolle veldtog van Nixon het Agnew 'n moeilike stryd aangepak. wet-en-orde-platform, en as vise-president val hy gereeld teenstanders van die Viëtnam-oorlog en liberale as dislojaal en on-Amerikaans aan. Agnew, wat in 1972 saam met Nixon herkies is, bedank op 10 Oktober 1973 nadat die Amerikaanse departement van justisie wydverspreide bewyse van sy politieke korrupsie ontbloot het, insluitend bewerings dat sy praktyk om omkoopgeld te aanvaar tot sy ampstermyn as Amerikaanse vise -president voortduur. Hy is op 17 September 1996 op 77 -jarige ouderdom oorlede.
Ingevolge die proses wat deur die 25ste wysiging van die Grondwet bepaal is, is president Nixon opdrag gegee om die vakante amp van vise -president te vul deur 'n kandidaat aan te wys wat dan deur beide kongreshuise goedgekeur moes word. Nixon se aanstelling van die verteenwoordiger Gerald Ford van Michigan is deur die kongres goedgekeur en op 6 Desember is Ford ingesweer. Hy word op 9 Augustus 1974 die 38ste president van die Verenigde State nadat die eskalerende Watergate -aangeleentheid Nixon laat bedank het.
LEES MEER: Wat is die 25ste wysiging?
Ondervoorsittersgeleentheid word nie outomaties ingevul deur die speaker van die huis nie
'N Virale Facebook -plasing dui verkeerdelik aan dat Nancy Pelosi as president sou word as Joe Biden president sou word en later sou uittree. Die Grondwet sê dat die vise -president president sou word en 'n plaasvervangende kongres sou aanwys, moet die besluit bevestig of ontken.
Die 25ste wysiging van die Amerikaanse grondwet beskryf die politieke hemelvaart wat plaasvind as 'n president uittree of uit die amp onthef word, waarin die vise -president die presidentskap aanvaar.
Maar 'n Facebook -inskrywing wat voor die Grondwetdag van 17 September versprei het, verdraai nie minder nie die feite oor wat 'n vakaturepositiese pos sou beteken as die Demokratiese presidentskandidaat Joe Biden president word en later uittree.
Biden tree af, Harris word president! Maak Pelosi vise -president. Dink daaraan, en die teks wat deur meer as 8 000 gebruikers gedeel is, lees ook.
Alhoewel dit waar is dat Biden se uitvoerende maat, senator Kamala Harris, president sou word in die hipotetiese scenario, is dit onwaar om aan te dui dat Nancy Pelosi, as sy nog steeds 'n speaker is, outomaties 'n vise word president.
Die 25ste wysiging sê dat: " In die geval van die ontslag van die president uit sy amp of sy dood of bedanking, word die vise -president president. "
Die volgende afdeling lui: " Elke keer as daar 'n vakature in die amp van die vise -president is, benoem die president 'n vise -president wat na die bevestiging met 'n meerderheid van stemme van beide huise van die kongres die amp aanneem. "
As Biden en Harris die verkiesing in 2020 wen en Biden uittree nadat hy die amp aangeneem het, sou die pos veronderstel, sou Harris president word en dan 'n nuwe vise -president aanstel. En die Kongres het die laaste sê oor die bevestiging van die genomineerde.
Die 25ste wysiging is in 1965 deur die kongres goedgekeur, — nie lank nadat vise-president Lyndon Johnson president geword het na die moord op president John F. Kennedy — en in 1967 deur driekwart van die state bekragtig is, volgens die VSA Nasionale Argief.
Toe president Richard Nixon se vise -president, Spiro Agnew, in 1973 bedank het, het Nixon Gerald Ford, leier van die minderheidsraad, genomineer om vise -president te word.
En toe Nixon die volgende jaar bedank, word Ford president en benoem Nelson Rockefeller, die voormalige goewerneur van New York, as vise -president.
Dit is egter waar dat volgens die huidige wet, as daar geen president is nie of ondervoorsitter, sou die huisspreker die volgende aan die beurt wees vir die presidentskap.
Nota van die redakteur: FactCheck.org is een van verskeie organisasies werk met Facebook om verkeerde inligting wat op sosiale media gedeel word, te ontbloot. Ons vorige verhale kan hier gevind word.
󈬉ste wysiging. " Regsinligtingsinstituut, Cornell Law School. Besoek 14 September 2020.
Kilpatrick, Carroll. "Nixon bedank. " Washington Post. 9 Augustus 1974.
V: Kan werkgewers, kolleges en universiteite COVID-19-inentings vereis?
Visepresident Agnew bedank - GESKIEDENIS
Bewyse toon geskenke om te hernu: verwys na versoeke en ontvangs van meer as $ 100,000 - ontkenning word ook aangeteken
Agnew pleidooi eindig 65 dae van aandrang op onskuld
Kongres om te stem: opposisie word aangedui as 'n keuse moontlik is uit 1976
Die Sowjet kan daartoe lei dat Israel na Israel gaan help
Wedstryde in die Wêreldreeks se nederlaag -rooies vir vlag
I.R.S. Sien niks om nuwe belastingaangeleenthede te voorkom nie
Washington, 10 Oktober-Spiro T. Agnew bedank vandag as vise-president van die Verenigde State onder 'n ooreenkoms met die departement van justisie om ontduiking van federale inkomstebelasting toe te laat en gevangenisstraf te vermy.
Die verstommende ontwikkeling, wat 'n federale ondersoek van die groot jurie na Agnew in Baltimore beëindig en waarskynlik sy politieke loopbaan beëindig het, het sy naaste medewerkers geskok en 'n onmiddellike soektog deur president Nixon na 'n opvolger laat ontstaan.
"Ek bedank hiermee die amp van vise -president van die Verenigde State, onmiddellik van krag," het mnr. Agnew verklaar in 'n formele verklaring om 14:05 uur. aan die minister van buitelandse sake Kissinger, soos bepaal in die Erfreg van 1792.
Minute later het mnr. Agnew voor die distriksregter van die Verenigde State, Walter E. Hoffman, in 'n Baltimore -hofsaal gestaan, skaars met sy hande en gelees uit 'n verklaring waarin hy nolo contendere, of geen wedstryd, pleit teen 'n regeringsaanklag dat hy versuim het rapporteer $ 29.500 aan inkomste wat hy ontvang het in 1967, toe hy goewerneur van Maryland was. So 'n pleit, maar nie erkenning van skuld nie, onderwerp 'n beskuldigde aan 'n vonnis van skuldigbevinding.
Sê dat hofinkomste belasbaar was
Ek erken dat ek wel betalings ontvang het gedurende die jaar 1967 wat nie vir politieke doeleindes bestee is nie en dat hierdie betalings dus in daardie jaar vir my belastingpligtig was en dat ek dit so geweet het.
Regter Hoffman het mnr. Agnew tot drie jaar gevangenisstraf en 'n boete van $ 10 000 opgelê. Die regter het van die bank af verklaar dat hy mnr. Agnew tronk toe sou gestuur het, sou die prokureur -generaal Elliot L. Richardson nie persoonlik tussenbeide tree nie, met die argument dat kwotasie geregverdig is.
In sy dramatiese verklaring van die hofsaal het mnr. Agnew verklaar dat hy onskuldig was aan enige ander oortreding, maar dat dit die nasionale belang kwaai sou benadeel om hom by 'n uitgerekte stryd voor die howe of die kongres te betrek.
Agnew noem ook die nasionale belang in 'n brief aan president Nixon waarin hy sê dat hy bedank.
"Ek respekteer u besluit," het die president aan mnr. Agnew geskryf in 'n brief "Liewe Ted" wat deur die Withuis bekend gemaak is. Die brief het mnr. Agnew geprys vir 'moed en openhartigheid', en prys sy patriotisme en toewyding, en spreek meneer Nixon en 'n groot gevoel van persoonlike verlies uit. . & quot
Die bedanking het outomaties vir die eerste keer die bepalings van die 25ste wysiging van die Grondwet aan die gang gesit, waarvolgens die Republikeinse president 'n opvolger moet aanstel wat onderhewig is aan bevestiging deur 'n meerderheidstem in beide kongreshuise, waar die Demokrate die botoon voer. . Totdat 'n opvolger bevestig en beëdig word, sal die Speaker van die Huis, die demokraat Carl Albert van Oklahoma, die eerste in die ry van die presidensie wees.
Agnew & aposs skielike bedanking kom slegs 11 dae nadat hy 'n emosionele verklaring aan 'n gehoor in Los Angeles afgelê het: 'Ek sal nie bedank as ek aangekla word nie! Ek sal nie bedank as ek aangekla word nie! & Quot Die eerste geleentheid was in 1832, toe John C. Calhoun uittree nadat hy gekies is om 'n senaatstoel uit Suid -Carolina te vul.
Agnew & aposs se besluit was blykbaar gebaseer op persoonlike, eerder as politieke of historiese oorwegings.
Naby en gesaghebbende medewerkers van Agnew het gesê dat Nixon, in teenstelling met die amptelike ontkennings van die Withuis, ten minste twee keer gevra het om te bedank nadat dit op 6 Augustus bekend gemaak is dat die vise -president ondersoek word
Die versoeke is deur mnr. Agnew tot die afgelope week verwerp. Volgens sommige medewerkers is mnr. Agnew deur sy advokate in kennis gestel dat die departement van justisie en die Internal Revenue Service 'onomkeerbare bewyse' van ongerapporteerde inkomste verkry het terwyl hy sy amp in Maryland beklee het.
Tog het die vise-president en die naaste medewerkers verwag dat hy die beskuldigings sou beveg of ten minste sou voortgaan om 'n forum te soek om te probeer om, soos in sy verklaring vandag, die beskuldigings binne die konteks van 'n lang gevestigde patroon van kwota te plaas politieke fondsinsameling & quot in sy tuisstaat.
Daar word gesê dat hulle onwillig aanvaar het
Gister het die verdedigingsadvokate en amptenare van die departement van justisie na berig word ooreengekom oor die plan waarvolgens Agnew sou bedank, geen stryd teen die enkele belastingontduiking pleit nie en die departement aanvaar om 'n ligte vonnis te eis.
Volgens die bronne het mnr. Agnew die voorstel teësinnig aanvaar toe hy gister in New York teruggekeer het na Washington nadat hy gisteraand in New York teruggekeer het en daarna die president van sy traag besluit vertel het.
Kort na 14:00. vandag is die personeel van Agnew & aposs bymekaar in sy kantoor in die Uitvoerende Kantoorgebou langs die Withuis. Terwyl die vise -president die hof in Baltimore toespreek, het sy militêre adviseur, majoor -generaal John M. Dunn, die personeel van sy besluit in kennis gestel.
Sommige van die assistente het gehuil. Ander, verstom oor die aankondiging, het onder meer gevra hoe hulle die telefoon moet beantwoord. En 'n aantal van hulle het die president privaat en bitterlik veroordeel.
Een van mnr. Agnew & aposs se sterkste ondersteuners, senator Barry Goldwater, Republikein van Arizona, het in die openbaar verklaar dat Agnew skandelik deur persone in verantwoordelike regeringsposisies benadeel is. & Quot
Die departement van justisie word aangeval
Soos mnr. Agnew tot vandag toe gedoen het, het senator Goldwater die departement van justisie daarvan beskuldig dat hy die ondervoorsitter deur nuusopskrifte en nuusberigte 'veroordeel' het op grond van lekkasies van amptelike inligting voordat 'n enkele regsklag ingedien is.
Agnew het tot vandag 'n vasberade veldtog gevoer om die ondersoek na sy politieke loopbaan in Maryland te stop, waarin hy die uitvoerende hoof van Baltimore County was voordat hy goewerneur geword het. Sy prokureurs het in voorlopige regs -skermutselings aangevoer dat die Grondwet die aanklag van 'n huidige vise -president verbied en dat die lekkasies van inligting oor die aanklagte teen Agnew enige vooruitsig op 'n regverdige verhoor vernietig het.
Agnew & aposs se verrassende verskyning vanmiddag in die Baltimore -hofsaal was 'n vinnige staking van sy veldtog vir regverdiging. Regter Hoffman sou in die hofsaal argumente aanhoor deur verslaggewers en nuusorganisasies wat dagvaardings wou beëindig wat deur die vise -president en advokate afgelê is.
Vreesde inspanning sal jare neem
Terselfdertyd het mnr. Agnew volgehou dat hy onskuldig is aan enige ander oortreding. Maar hy het gesê dat sy prokureurs hom aangeraai het dat dit jare kan neem om sy onskuld te bevestig en dat hy verplig was om te besluit dat die openbare belang 'n vinnige oplossing van die probleme wat my in die gesig staar, vereis.
Sommige van Agnew & aposs -medewerkers het later vandag gesê dat die tekens van sy belangrike besluit daar was, maar dat hulle dit nie wou aanvaar vir wat hulle geword het nie.
Na die vise -president en emosionele toespraak op 29 September in Los Angeles by die National & aposFederation of Republican Women, beskryf sy medewerkers planne vir latere toesprake waarin Agnew die aanklag dat die departement van justisie hom as 'n groot trofee gekies het, herhaal in die herstel van reputasies wat deur & quotineptness & quot in die ondersoek na die Republikeinse inbraak van die Demokrate & apos se hoofkwartier in die Watergate -kompleks hier ondersoek is.
Maar verlede Woensdag het president Nixon tydens 'n perskonferensie in die Withuis verklaar dat die aanklagte teen Agnew baie ernstig is en dat hy die departement van justisie verdedig en die saak kan hanteer.
One Associate Is & apos Flabbergasted & apos
Die volgende aand, in Chicago, het mnr. Agnew 'n toespraak gelewer wat gekenmerk is deur die afwesigheid van die beskuldigings teen die departement van justisie, en hy het aan vergaderde nuusmanne beweer dat die kwotasie kers net so lank is en dat dit uiteindelik uitbrand. & Quot
Na bewering is sy perswoordvoerder, J. Marsh Thompson, en ander Agnew -medewerkers beveel om hulself vanaf verlede week van die begin af nie beskikbaar te stel vir nuusmanne nie.
Soos 'n verstommende Agnew -medewerker vanmiddag opgemerk het, het ek gevoel dat dinge begin toemaak, maar ek verstaan ​​dit steeds nie. Ek & aposm verbaas. & Quot
'N Amptenaar van die Withuis wat vertroud was met vorige gesprekke tussen mnr. Nixon en mnr. Agnew, het beduidend gesê dat die besluit heeltemal onverwags hier is-ek dink die inisiatief was hierdie keer van [mnr. Agnew & aposs] kant. & Quot
Die skok oor die aankondiging van die bedanking van Agnew & aposs het skaars verdwyn toe die Withuis en die leiers in die kongres begin beraadslaag het oor die politiek en die meganika van die opvolging van die vise -president.
Mnr. Nixon het begin konsultasie met leiers, binne en buite die administrasie, oor die benoemde om Agnew op te volg.
Mike Mansfield, demokraat van Montana, die meerderheidsleier van die Senaat, het tweeledige amptenare van die kongres vergader om die keuringsproses te bespreek en voor te berei vir verhore om die kwalifikasies van die genomineerde te beoordeel.
Spekulasie oor opvolger
Die Withuis het herhaaldelik ontken dat dit 'n & quot; gebeurlikheid & quot; lys van moontlike opvolgers het. Gepubliseerde verslae en hernude spekulasie vandag, fokus op die moontlikheid dat mnr. Nixon die prokureur -generaal Richardson, die goewerneur Rockefeller van New York, die voormalige sekretaris van die tesourie, John B. Connally, die adjunk -prokureur -generaal William D. Ruckelshaus of senator Goldwater, sou benoem.
Maar die demokratiese leiers in die Huis het privaat gesinspeel dat hulle 'n genomineerde sou teenstaan ​​wat na verwagting drie jaar later as 'n presidentskandidaat hul party sou konfronteer. Daar word dus gesê dat ander onder aktiewe oorweging onder meer Republikeinse oudste staatsmanne was soos die voormalige goewerneur William W. Scranton van Pennsylvania, die voormalige senator John Sherman Cooper van Kentucky en die voormalige minister van buitelandse sake, William P. Rogers.
Agnew, sy loopbaan eindig op die ouderdom van 54 jaar, het gesê dat hy vriende begin bel het om hulle te bedank vir hul ondersteuning in die verlede. Hy het vanmiddag uit die openbare oog verdwyn terwyl die limousine waarin hy gery het, van die hof van Baltimore af weggetrek het en die voormalige vise -president vir toeskouers gewaai het.
Veep Spiro Agnew bedank
Op 10 Oktober 1973, na maande van druk en skandaal, het vise -president Spiro Agnew sy bedankingsbrief ingedien dat president Nixon (wat hom binnekort sou volg) slegs die tweede vise -president was wat bedank het.* Gerald R. Ford, verteenwoordiger van Michigan. het op 6 Desember 1973 sy plek as vise -president ingeneem.
Agnew begin sy politieke lewe as 'n liberale demokraat en beëindig dit as 'n wet-en-orde Republikein wat pleit nolo contendere (geen wedstryd nie) op aanklagte van belastingbedrog. Hy het een keer die media gebel en 'n nattering van negatiwiteit " ** en 'n politieke basis gevind met beide sosiale konserwatiewes en wat later genoem sou word Reagan Demokrate.
Hy het vinnig opgestaan ​​van 'n blote provinsiale bestuurder van Baltimore County in 1962 tot die Republikeinse kandidaat vir die goewerneur van Maryland in 1966. Die Demokrate het 'n wedloopkandidaat benoem en Agnew hardloop na die links van hom, word sedert die burgeroorlog een van die eerste Republikeinse goewerneurs suid van die Mason-Dixon-lyn. Net twee jaar later het Nixon hom gekies om sy verregse, hippie-bashing, anti-intellektuele aanvalhond te wees en 'n rol wat hy (saam met spraakskrywers William Safire en Pat Buchanan) duidelik geniet het.
Trouens, hy was 'n held vir baie en die onderwerp van een van die eerste modes van die dekade: T-hemde en ander produkte wat sy beeld dra, is in massaproduksie (kyk na u plaaslike spaarwinkel of ons eBay-skakels hieronder en regs) ). Tot sy eer, Agnew het tantième vir goedere geweier met sy gelykenis en in plaas daarvan gevra dat die opbrengs aan gesinne van Amerikaanse krygsgevangenes gaan. Soos u later sal sien, kom die "royalties " wat hy gekies het om te behou, uit baie dieper sakke.
Tydens die 󈨌-veldtog het die Demokrate 'n advertensie geplaas waarin die woorde "Spiro Agnew, vise-president ", gewys word met iemand wat gehoor word, maar nie eers gesien word nie, maar uiteindelik in 'n algehele lag breek. Soos die berugte Goldwater/A-bom-advertensie van 󈨄, is hierdie omstrede advertensie vinnig teruggetrek. Dit was Agnew wat aan die einde van die veldtog gelag het toe hy en Nixon maklik vir George McGovern en sy verdeelde Demokratiese party geklop het.
Opnuut onder die stilte meerderheid by 'n veldtogstop, 23 September 1972. Hy glo nie in uitdeelstukke aan armes nie, maar ontvang dit graag van kontrakteurs wat sake met die staat Maryland wil doen.
Foto deur Karl Schumacher, met vergunning van NARA
Ek sal NIE bedank nie
'N Uitdagende Agnew het die grootste deel van 1973 met sy eie probleme die aandag afgewyk van die groeiende Watergate -skandaal. Hy word daarvan beskuldig dat hy terugslae en onwettige betalings ontvang het van kontrakteurs wat sake wou doen met die staat Maryland terwyl hy goewerneur was.Die aanklagte het spoedig uitgebrei na betalings wat hy ontvang het terwyl hy vise -president was. Hy het beweer dat die aanklagte 'n verdomde leuen was en beloof het om nooit te bedank nie.
Sommige sinici het die keuse van Agnew as 'n hardloopmaat beskou as die versekering van Nixon om vermoor te word. Met inagneming van al die sluipmoorde in die sestigerjare, sou enige vorm van versekering verstandig gewees het. Maar selfs Nixon-haters was bly dat dit nooit daartoe gekom het nie. Hy was 'n weerligstraal vir liberale en Agnew se probleme, al was dit hoe skadelik vir die Republikeinse Party, en het beslis gehelp om Nixon se probleme van die voorblad af te hou. Dit is totdat Agnew moes bedank.
Fool hulle almal – Behalwe die Taxman
Agnew het geen aankondiging van belastingbedrog gepleit nie. Ironies genoeg spruit die aanklagte nie uit terugslae en omkoopgeld soos in die beste deel van 'n dekade nie, maar omdat hy dit nie oor sy inkomstebelastingopgawes aangemeld het nie! (U onthou miskien dat soortgelyke aanklagte en#8211 en nie moord nie ' dit die bobber Al Capone laat val het.)
In 'n tipiese, agnew -styl het hy hulle blykbaar die onwettige betalings laat aflewer, wat hy wettige politieke bydraes genoem het (in ongemerkte koeverte met soveel as $ 20 000 op 'n slag) en#8211 direk by sy vise -presidentskantoor! As u van mening is dat u bo die wet is, is daar geen rede om sulke transaksies ingewikkelder te maak as wat dit moet wees nie.
Terwyl u of ek vyf tot tien in die pen sou deurgebring het, het Nixon se departement van justisie hom ontferm en hom met 'n boete en drie jaar proeftydperk laat vaar. Die boete van $ 10 000 het slegs die belasting en rente gedek op die gerapporteerde inkomste vanaf 1967, alhoewel daar bewyse was dat die betalings voortduur terwyl hy vise -president was. Die liefdesbedinging is later bespot as die beste transaksie sedert die Here vir Isaac op die bergtop gespaar het deur die voormalige prokureur -generaal van Maryland, Stephen Sachs.
Studente soek geregtigheid
Toe dit duidelik word dat Agnew met min of geen straf klaarkom nie, het regstudente aan die George Washington University 'n klasprojek gebruik om die voormalige goewerneur aan te teken. Regsskoolprofessor John Banzoff laat sy studente toe om hul projekte te kies en hulle het aanvanklik die hulp gesoek van die opvolger van Agnew in Maryland, goewerneur Marvin Mandel. Mandel was egter nie ontvanklik nie en bevind hom gou in die gevangenis wat drie jaar tronkstraf opgelê het weens posbedrog en rampokkery. Die aanklagte spruit uit 'n skema waar hy $ 300,000 ontvang het quid pro quo om wedloopwetgewing te beïnvloed.
Die studente, wat gesamentlik bekend gestaan ​​het as Banzoff's Bandits, het gou 'n presedent ontdek onder ou Engelse wetgewing wat 'n individu in staat gestel het om 'n saak aan te teken wanneer die regering weier. Dit was die pouse wat hulle nodig gehad het. Hulle het gevind dat vier inwoners van die staat Maryland bereid was om hul name op die saak te plaas, en wou Agnew die staat $ 268.482 laat terugbetaal vir die bedrag waarvan hy bekend was dat hy omkoopgeld geneem het.
Ietwat verrassend het die studente gewen en na twee beroepe deur Agnew het hy uiteindelik tot die saak bedank en 'n tjek van $ 268,482 is vroeg in 1983 aan die Maryland -staatstesourier William James oorgedra.
Luister hoe Agnew die media aanval.
Of jy hom nou as 'n woordvoerder van Nixon 's "Silent Majority " beskou het of as 'n ultra-konserwatiewe voorloper van Dan Quayle, hy was baie meer op die gholfbaan as in die politieke arena. Hy het een keer sy nege-yster gebruik om twee onskuldige omstanders by 'n gholftoernooi met agtereenvolgende houe uit te haal voordat hy van die baan afstorm.
As Agnew nie gevang is nie, sou hy op 9 Augustus 1974 president Spiro T. Agnew geword het en Gerald R. Ford sou vandag deur ongeveer drie mense onthou word as die voormalige Republikeinse minderheidsleier van die Huis uit Michigan en eenmalige Warren Kommissielid.
Nadat hy sy pos bedank het en sy boetes betaal het, het Agnew twee vergeetbare romans geskryf (een oor 'n onteerde vise -president!) En 'n paranoïese en onverskillige memoires getiteld Go Quietly or Else, waar hy beweer Nixon se handlangers was op soek na hom en dat die president het naïef geglo dat hy my vyande versadig het deur my vir die wolwe te gooi. onduidelikheid. Agnew het wel die begrafnis van Nixon bygewoon in 1994. Spiro Theodore Agnew is op 17 September 1996 op 77-jarige ouderdom aan leukemie oorlede. Sy onderskat grafsteen lui: "Agnew, Spiro T. 1918-1996. "
Professor Banzoff was terloops die afgelope tyd in die nuus as 'n kruisvaarder teen die steeds groter wordende bandlyne in Amerika. Hy wil die kitskosbedryf hervorm net soos met die tabakbedryf (met die bynaam " die Ralph Nadar van die tabakbedryf ").
Agnew, Spiro T. Gaan rustig … of anders. William Morrow, 1980.
Albright, Joseph. Wat laat Spiro hardloop: die lewe en tye van Spiro Agnew. Dodd Mead, 1972.
Cohen, Richard M. 'n Hartklop weg: die ondersoek en bedanking van vise -president Spiro T. Agnew. Viking Press, 1974.
Lippman, Theo. Spiro Agnew 's Amerika. W.W. Norton, 1972.
Peterson, Robert W. Agnew: The Coining of a Household Word. Feite oor lêer, 1972.
UPI -draadverhaal. Suksesvolle studenteprojek: maak nuut betaal. 6 Januarie 1983.
Witcover, Jules. White Knight: The Rise of Spiro Agnew. Random House, 1972.
John C. Calhoun bedank in 1832.
** Hy het rede gehad om veral een joernalis te haat: Jack Anderson soveel as sy seun James "Randy " Agnew in 'n rubriek waarvoor Anderson 30 jaar later om verskoning gevra het in sy boek, Peace, War, and Politics: An Eyewitness Rekening.
10 Oktober 1973: Agnew pleit geen wedstryd teen belastingontduiking nie, bedank as vise -president
Spiro T. Agnew. [Bron: University of Maryland] Visepresident Spiro T. Agnew bedank. Hy sal vervang word deur 'n aangestelde, Huis -Republikein Gerald Ford (sien 12 Oktober 1973). Agnew, 'n konserwatiewe Republikein in Maryland met 'n lang geskiedenis van onderdrukking van rasse, etniese grappies en rassisme in sy rekord, het 'n beroep op konserwatiewe kiesers in die suide gedoen as Richard Nixon se vise-presidentskandidaat in 1968 en 1972 (sien 1969-1971). Agnew was die eerste vise -president wat sy eie kantoor in die West Wing gekry het. [Tyd, 30/09/1996 Amerikaanse senaat, 2007] Maar teen middel- en laat 1971 sukkel Agnew met pogings vanuit die Withuis om hom te dwing om te bedank (sien middel 1971 en verder).
Nolo Contendre - Agnew se prokureurs sluit 'n ooreenkoms met die departement van justisie en stem in tot 'n pleidooi nolo contendre (geen wedywering nie) tot die belastingheffing, 'n heffing van $ 160 000 aan belastingterugbetalings en 'n boete van $ 10 000. In ruil daarvoor stem Agnew in om die amp te verlaat. Een van sy laaste optrede as vise -president is om Nixon te besoek, wat hom verseker dat hy die regte ding doen. Agnew onthou later bitter: "Dit was moeilik om te glo dat hy nie werklik jammer was oor die verloop van die gebeure nie. Binne twee dae sou hierdie volmaakte akteur sy aanstelling van 'n nuwe vise -president vier sonder dat ek aan my gedink het. 8221 Nixon is blykbaar nie so bekommerd oor die straf van 'n amptenaar van die Withuis vir wangedrag nie, net soos hy hoop dat die bedanking van Agnew die openbare woede van homself sal wegneem. Ook die slenter sal 'n terugslag gee: Nixon skryf later dat alles wat bedanking van Agnew gedoen het, was om die weg oop te maak om druk op die president te plaas, ook om te bedank. " [Amerikaanse senaat, 2007] Agnew sê later dat Nixon naïef geglo het dat hy my vyande versadig het deur my na die wolwe te gooi. [University of Maryland Newsdesk, 10/6/2003]
'Welgestelde onduidelikheid' - Agnew sal terugkeer na die privaat lewe (in wat 'n verslaggewer 'n welvarende onduidelikheid sal noem) [Star-Tribune (Minneapolis), 21/09/1996] as 'n internasionale sakekonsultant (sien 1980's). Hy sal 'n gedenkboek uit 1980 publiseer met die titel Gaan stil … Of anders, waarin hy sê dat hy gedwing is om te bedank deur Nixon -assistente te bedank, en 'n roman oor 'n korrupte Amerikaanse vise -president wat deur sy eie ambisie vernietig is. kontak van Nixon totdat hy besluit om die begrafnis van Nixon in 1994 by te woon. [New York Times, 19/09/1996 Amerikaanse senaat, 2007]
TOE DIE OUDERDOM GETREE
Die smal monumentpark wat omring word deur die Lexington-, Fayette- en Calvert -strate in die sentrum van Baltimore, staan ​​al lank bekend as Court Square, vernoem na die hofgeboue daaraan.
Hier is twee eeue se regsgeskiedenis gemaak, van die dae toe die Amerikaanse Hooggeregshof -lede 'n kring gery het om groot sake tot vandag toe te beslis. In hierdie geboue pleit die onskuldige en skuldige vir gelyke tyd.
Een middag in die onrustige maand van Oktober 1973 sou 'n drama afspeel in die federale hofgebou aan die oostekant van die plein. Dit was 'n drama wat in die geskiedenisboeke aangeteken sal word, solank daar 'n Maryland en 'n Baltimore is.
Om 14:05 uur. op 10 Oktober was streng sekuriteit van krag in die gebou. In een van die vyfde verdieping hofsale het Spiro Agnew, vise-president van die Verenigde State, bedank. Hy was in die hof om die aanklagte te beantwoord dat hy kontrak -terugslae in 1967, toe hy goewerneur van Maryland was, aanvaar het. Hy het ontken dat hy enige onwettige dade gepleeg het, maar erken die aanvaarding van betalings wat onbehoorlik op sy inkomstebelastingopgawes gerapporteer is. In ruil daarvoor het die regering hom met 'n boete van $ 10 000 laat vaar.
'N Paar minute tevore, volgens wetgewing, is die bedanking van die vise-president van 14 woorde by die kantoor van die minister van buitelandse sake in die Withuis afgelewer.
In die byna 200 jaar van die bestaan ​​van die republiek het geen vise -president ooit onder 'n wettige wolk bedank nie. Slegs een - John C. Calhoun - het ooit bedank. En hy het dit gedoen omdat hy 'n senator wou wees. Slegs een het ná sy ampstermyn ooit in ernstige regsprobleme beland. Dit was Aaron Burr.
Agnew se bedanking het gevolg op een van die woedendste weke in die geskiedenis van die joernalistiek in Maryland. Feitlik berge van die politieke wandade van Maryland is op bladsy een van die land se koerante geskep. In so 'n omgewing was dit slegs 'n geringe onthulling dat president Richard Nixon inkomstebelasting van minder as $ 1,000 vir 1970 en 1971 betaal het, terwyl hy 'n terugbetaling van $ 151,000 inbetaal het, volgens 'n koerant op Rhode Island. Net so is daar min belangstelling gewek deur 'n erkenning dat Helen Delich Bentley, as federale kommissaris van die see, as die kanaal gedien het vir 'n veldtogskenking van $ 20,000 vir Richard Nixon wat deur skeepvaartbelange ingesamel is.
Die skandaal rondom Agnew het op 2 Oktober krag bymekaargemaak met die visepresident wat daarop aangedring het dat hy nie sou bedank nie, 'n standpunt wat Nixon gesê het, was heeltemal korrek. 48 uur later is Dale Anderson, uitvoerende hoof van Baltimore County, aangekla vir belastingontduiking.
The Evening Sun het 'n lys gepubliseer van 12 ondersoeke en voortgesette strafhofsake waarby staatsamptenare en polisie betrokke is, benewens die Anderson- en Agnew -aangeleenthede.
Terwyl gerugte deur Maryland deurgeslaan het, was dit onmoontlik dat Agnew en die politieke herrie van Maryland van die voorblad af kon stoot. Maar iets het gedoen. Die Yom Kippur -oorlog tussen Israel en die Arabiese state het in die middel van die week uitgebreek. Maar die Agnew -verhaal was nog nie verby nie. Agnew het die middag van 9 Oktober 'n besoek aan die Withuis afgelê om sy besluit om te bedank aan te kondig.
Die volgende aand, 'n paar uur nadat hy bedank het, het Agnew na Little Italy gegaan vir ete en is hy in Sabatino's geneem. Die geheime diens was by hom en hy het ontspanne en gelukkig gelyk. Die president het vir hom gesê dat hy die groot kwessies van ons tyd met moed en openhartigheid die hoof gebied het
Transkripsie - Aflevering 6: 'n Wet wat verdwyn
'N Geheime moordplot wat deur die president gerig is? 'N Vrees vir politieke moord deur die CIA. Met die vooruitsig om die eerste vise -president in die Amerikaanse geskiedenis te word wat in skande bedank. Spiro T. Agnew probeer die weg ruim vir sy eie uittrede uit die amp. Met wilde bewerings van doodsdreigemente wat hom uitgedwing het. Verrassende onthullings van wat Agnew met al sy geld gedoen het. En 'n spanningsvolle laaste dag wat die sittende vise-president verlaat. 'n veroordeelde misdadiger.
Sien 'n lys bronne en verwysings vir hierdie episode.
MADDOW: Ek dink wat u op die punt staan ​​om te hoor, is een van die mees surrealistiese snitte wat ek ooit gehoor het oor Amerikaanse politiek.
Dit is 'n TV -onderhoud met 'n vise -president. En wat hy hier wil beweer, is dat die president van die Verenigde State by wie hy gedien het, gedreig het om hom te laat vermoor.
Dit is nie 'n opname van een of ander politieke politiek nie. Dit is 'n werklike onderhoud wat werklik gebeur het, en die vise -president hier is natuurlik Spiro Agnew.
RAPPORTEER: Agnew sê dat hy weg is weens 'n doodsbedreiging uit die Withuis. Hy haal die stafhoof van Nixon, Alexander Haig, aan en spoor hom aan om te bedank met die woorde: "Die president het baie mag, moenie dit vergeet nie." Agnew skryf dat die opmerking 'n koue rillings deur sy liggaam veroorsaak het. Hy het dit as 'n aanname beskou dat enigiets kan gebeur- in Agnew se woorde- 'n gerieflike ongeluk. 'N Interpretasie wat hy selfs vandag weier om te verloën.
SPIRO AGNEW: Ek het nie geweet wat generaal Haig bedoel nie toe hy sê 'alles kan gebeur, dinge kan vieslik en vuil word'. . Daar is geen twyfel in my gedagtes dat hierdie dinge moontlik is nie. Ek sê nie dat dit 'n waarskynlikheid was nie, maar ek sê wel dat dit 'n moontlikheid was.
RAPPORTEER: U dink dan dat daar in die omgewing van Richard Nixon mans was- in die personeel van die Withuis of in die amptelike meganisme van die CIA- wat 'n visepresident van die Verenigde State kon doodmaak as hulle voel dat hy 'n verleentheid was?
AGNEW: Ek twyfel glad nie daaraan nie. Spiro Agnew het nie net een keer die bewering gemaak nie.
Hy het dit herhaaldelik gemaak. Hy het daaroor in 'n boek geskryf, en in 'n reeks onderhoude op die rekord gegaan, waarin hy verklaar dat hy glo dat president Richard Nixon hom kan laat vermoor.
ONTMOET DIE PERSMODERATOR: U sê dat u bang was dat president Nixon of generaal Haig- dit is nie heeltemal duidelik nie- u sou beveel het dat u sou vermoor word, as u nie saamgaan nie?
AGNEW: Ek was bekommerd en ek dink my besorgdheid destyds, gebaseer op my gemoedstoestand nadat ek sewe maande in 'n drukkoker was van pogings om my te laat bedank. het my rede gegee om bekommerd te wees. Ek het hierdie getuienis van die geselekteerde komitee oor die regering se operasionele komitee saamgeneem wat intelligensie -aktiwiteite insluit.
Wat Spiro Agnew op hierdie punt uittrek, is 'n afskrif van 'n verslag van die Amerikaanse regering oor die pogings van die CIA om die Kubaanse diktator Fidel Castro te vermoor. Castro, hulle het geweet hulle is gemagtig om dit te doen.
Hy maak dit duidelik dat selfs as Nixon nooit 'n direkte bevel gegee het om hom dood te maak nie- om sy vise-president dood te maak- dit moontlik is dat die CIA sy leidrade by Nixon sou neem en in elk geval sou optree.
AGNEW: Dit is moontlik dat hierdie dinge gebeur. Ek het nog nooit gesê dat dit 'n waarskynlikheid is dat my lewe in gevaar is nie, ek het gesê dat dit een van die faktore was wat by my opgekom het en dit was die strooi wat die kameel se rug gebreek het na al die druk wat op my geplaas is.
Spiro Agnew het op nasionale televisie beweer dat hy as sittende vise -president moontlik die teiken was van 'n kontrakmoord deur die president.
Hy het gesê dat hy destyds selfs 'n geweer gekoop het vir sy eie beskerming.
NICK THIMMESCH (RAPPORTEER, LOS ANGELES TIMES): U erken dat u op hierdie stadium bang was, maar het u ooit na die federale regering gegaan om 'n permit vir 'n vuurwapen te kry?
THIMMESCH: Waarom het u die vuurwapen gekry, en watter tydperk was dit?
AGNEW: Ek dink dit was onmiddellik nadat ek die kantoor verlaat het, ek het dit gekry omdat ek nog steeds vrees gehad het.
THIMMESCH: Het u nog 'n handwapen?
AGNEW: Nee, ek het nog nooit die handwapen gedra nie; ek het gedink dit is voldoende dat mense sal weet dat ek 'n permit het om dit te dra.
Dit is die verhaal wat Spiro Agnew wou hê dat mense moet glo oor die omstandighede waarin hy sy amp verlaat het. Dat hy nog een van Richard Nixon se slagoffers was.
Agnew se wee was dat Nixon se binnekring-spesifiek die stafhoof van Nixon, Al Haig-hom weke lank onder druk geplaas het om te bedank en toe hy weier om dit te doen. hulle het sy lewe bedreig. En hom daardeur gedwing as hy andersins nie sou vertrek het nie. Goed, miskien. Lyk moerig, maar miskien!
Dit gesê, daar is nog 'n verduideliking waarom Spiro Agnew uittree. En dit behels wel 'n federale agentskap met drie letters, maar nie die CIA nie.
Dit behels spesiale agente van die IRS wat stilletjies en baie ywerig deur die verlede van vise -president Agnew gegaan het.
Die agente en die federale aanklaers van Baltimore wat saam met hulle werk, het reeds die rookwapenbewyse van die omkopery- en afpersingskema wat Agnew in Maryland en in die Withuis bedryf het, opgedaag. Maar hulle het ook iets anders opgedaag: besonderhede oor wat presies dit lyk asof Spiro Agnew doen met al die geld wat hy as misdadiger verdien het.
En daardie deel van die ondersoek het betrekking op areas van Agnew se persoonlike lewe wat vir hom miskien 'n bietjie ongemaklik geword het:
RON LIEBMAN (FMR. FEDERALE AANKOMSTER): Daar was 'n paar persoonlike uitgawes, voor Monica Lewinsky en voor alles wat ons teëgekom het, en 'n paar verhale wat ons teëgekom het-anders as Ken Starr, vermoed ek-ons het net gesê "dit is, dit is nie 'n deel van die saak nie."
Ron Liebman en sy mede-aanklaers in Baltimore het 'n aspek van Agnew se lewens-en-misdade raakgeloop wat moontlik 'n senuwee vir die vise-president gehad het:
LIEBMAN: Jy weet, hierdie ouens, hulle het al hierdie persoonlike peccadillos, jy weet, hulle het geld en mag en doen dom dinge. En ons het finansiële bewyse daarvan teëgekom en ons het 'n paar verhale daaroor gehoor. Een daarvan is nogal bisar, maar ons, dit was nie deel van die saak nie.
Die aanklaers van Baltimore het nooit eintlik die inligting gebruik wat hulle sou ontdek oor die persoonlike lewe van Agnew nie, maar Spiro Agnew was bewus daarvan dat die IRS dit ingegrawe het en dat dit 'n bewys was van 'n geheime lewe ... minnaresse, sportmotors, duur geskenke wat dit nooit vir Agnew se vrou, Judy, gemaak het nie. Hier is die aanklaer Tim Baker:
TIM BAKER (FMR. FEDERAL PROSECUTOR): Daar was ook juweliersware.
MIKE YARVITZ (PRODUSENT): Juweliersware om te vernuwe?
BAKER: 'n Vrouehorlosie. Wat Judy nooit gekry het nie.
YARVITZ: Wat stel dit voor?
Doodsdreigemente en handwapens en CIA -sluipmoorde het geklink na 'n baie goeie rede om af te tree. Maar dit was waarskynlik nie die rede waarom hy moes uittree nie.
Spiro Agnew het hierdie reguit pyl, moralistiese, harde lyn openbare beeld sorgvuldig gemaak as 'n man van eerlikheid en deug en konserwatiewe integriteit. Hy het geweet dat as hy aanhou veg, dit alles om hom sou neerstort. Dit was uiteindelik tyd om sy verliese te verminder en weg te gaan.
U luister na 'Bag Man'. Ek is jou gasheer Rachel Maddow.
Afdeling 6: ''n Wet wat verdwyn'
NBC NEWS ANNOUNCER: "The Tonight Show" word nie vanaand gesien nie, sodat ons die volgende spesiale verslag van NBC News vir u kan bring.
JOHN CHANCELLOR: Goeienaand. Die land is vanaand te midde van die ernstigste grondwetlike krisis in sy geskiedenis.
Die Saturday Night Massacre het op 20 Oktober 1973 plaasgevind.
Dit was Richard Nixon, in woede wat probeer het om die ondersoek na Watergate wat sy eie departement van justisie onderneem het, te beëindig.
Nixon het sy prokureur -generaal, Elliot Richardson, beveel om die spesiale aanklaer wat die ondersoek gelei het, af te dank. En toe Richardson weier om dit te doen en eerder bedank, het dit 'n ware blou grondwetlike krisis veroorsaak:
Kanselier: Agente van die FBI- wat in opdrag van die Withuis optree- het die kantore van die spesiale aanklaer, die kantore van die prokureur-generaal en die kantore van die adjunk-prokureur-generaal afgesluit. Dit is 'n wonderlike ontwikkeling. En niks het selfs op afstand gebeur soos in ons hele geskiedenis nie.
Die Saturday Night Massacre is hierdie belangrike oomblik in die Amerikaanse geskiedenis. Maar baie van die mense wat die geskiedenis geleef het, is nog steeds daar om dit te vertel. JT Smith was daardie dag die beste assistent van Elliot Richardson by die departement van justisie:
JT SMITH (UITVOERENDE ASSISTENT VIR PROKUREUR ALGEMEEN ELLIOT RICHARDSON): Ek wil nie soos 'n pretensieuse 29-jarige klink nie, maar ek was erg ontsteld oor gebeure. En ek het baie geel, wettige notas gehad oor die dinge waaroor ons gepraat het. Ek neem my notas, sit dit in my aktetas en stap uit sonder om deur die FBI deursoek te word. En ek het hulle huis toe geneem en ek was baie paranoïes oor die rigting van die land; ek het hulle op die solder van my huis weggesteek.
Wat ongelooflik is om agterna te besef en wat nog nooit in die geskiedenisboeke oor daardie oomblik genoem is nie, is dat Elliot Richardson en sy span- toe die Saterdagaand-slagting gebeur het- net een van die mees dramatiese was oomblikke in die geskiedenis van die Amerikaanse departement van justisie.
Slegs tien dae daarvoor-op 10 Oktober-het die prokureur-generaal, Elliot Richardson, die bedanking van die visepresident van die Verenigde State uit eie krag gedwing. Dit was op 9 Oktober toe Elliot Richardson 'n hooggeplaaste ooreenkoms met adjunk-advokate gesluit het wat Agnew uit die tronk sou hou, maar in ruil daarvoor sou hy onmiddellik bedank. Die advokaat van Agnew, Marty London, het gehelp om die ooreenkoms te bereik:
MARTIN LONDON (VICE PRESIDENT SPIRO AGNEW'S DEFENSE ATTORNEY): Ek het gedink Elliot Richardson het uiteindelik 'n ooreenkoms aangegaan omdat hy dit as 'n moontlike grondwetlike krisis en 'n nasionale ramp beskou het.
Die ooreenkoms is gemaak - so omstrede as wat dit was - dit is gemaak. Maar wat het met Spiro Agnew gebeur in die laaste 24 uur van sy vise-presidentskap, dit was die hele nag, sirenes wat tot op die laaste nippertjie verras het, soos 'n verrassing van sweet, soos jy nie kan glo nie.
In die hele Amerikaanse geskiedenis was 'n vise -president nog nooit gedwing om te bedank nie. En op daardie oomblik was dit nie regtig duidelik hoe om dit te doen nie. Logisties, selfs.
Hulle moes deur die argiewe grawe om die logistiek uit te vind. Om uit te vind dat die manier waarop 'n visepresident tegnies bedank- die instrument van bedanking- blyk uit 'n brief wat aan die minister van buitelandse sake voorgelê is? Goed, so hy bedank by die minister van buitelandse sake!
Nadat hulle dit agtergekom het en die ooreenkoms afgehandel het en 'n hofdatum vir die volgende dag, 10 Oktober, vasgestel het, het Marty London en die res van die verdedigingspan van Agnew teruggekeer na die kantoor van die vise -president om die bedankingsbrief op te stel. Weereens, daar was geen presedent vir hoe dit moet lyk nie. Wat moet die brief sê?
LONDEN: Niemand het geskryf nie, het daaraan gedink om voor te berei (lag), ons het twee uur om 'n bedankingsbrief uit te kry! Ek weet nie hoe baie mense in die kamer gekom het nie, hy het, die vise -president het 'n ou gehad wat soos die adviseur van die vise -president was, 'n ander ou was daar, 'n ander ou was daar, Frank Sinatra het 'n prokureur gestuur! En nou skryf mense fantastiese, lang verduidelikings. Een man het gesê: 'Ek bedank omdat die president my uitstoot en verregaande. ', Skryf 'n ander ou 'n brief,' ek bedank omdat die pers my wou wegneem. ", En die ander ou het gesê:" Die departement van justisie wou hê ek moes weg wees. '' 'N Ander ou het gesê:' Dit is die fokken demokrate, hulle wil hê ek moet weg wees. ", Jy weet dit is alles en ons gaan nêrens nie, dit is anderhalf uur later, die klok tik, die temperatuur in die kamer is 85 grade, ek het gesê:" Ek het dit, ouens, ek het dit ouens "en - Ek klap myself op die skouer hier- ek het dit. En so, "O ja, wat is u brief?" Ek sê: 'Ek bedank hiermee as vise -president van die Verenigde State. Respekvol." Almal sê: "Wel, dit sal dit doen."
Die chaotiese toneel in die kantoor van die vise -president was egter niks in vergelyking met wat die aand in Baltimore by die Amerikaanse prokureur se kantoor gebeur het nie.
Die pleitooreenkoms wat met Agnew bereik is, het die aanklaers in staat gestel om 'n gedetailleerde getuienis in die rekord in te dien waarin uiteengesit word watter misdade presies Spiro Agnew gepleeg het. Die uitbetalings as goewerneur, die uitbetalings as vise -president, alles wat die aanklaers gehad het.
Wat die aanklaers uiteindelik sou opstel, was 'n bewysstuk van 40 bladsye wat Agnew se beweerde misdade uiteensit. Maar die aand voor die hofdatum was dit nog nie gedoen nie.
En hierdie drie aanklaers in Baltimore, hulle het die hele nag wakker gebly om dit betyds af te handel:
BARNEY SKOLNIK (FMR. FEDERAL PROSECUTOR): Dit is alles geskryf die aand voordat ons hof toe is. Ek bedoel, dit was soos hierdie allesnagter ding, asof dit weer op universiteit was. Ons het konsepte uitgeruil, ek dink miskien het Timmy hierdie dele geskryf, en ek het 'n paar dele geskryf, en Ron het 'n paar dele geskryf.
BAKER: Ons het net begin dikteer en konsepte gaan, bladsye gaan. Dit was nie soos volledige konsepte nie; gedeeltes sou heen en weer gaan, heen en weer, gemerk, hergetik, gemerk, herontwerp, en ons was op 'n sperdatum.
LIEBMAN: Omstreeks 1 of 2 in die oggend ry die prokureur -generaal van die Verenigde State en Henry Petersen, in die middel van die nag, vroegoggend na Baltimore en sit in die kantoor van George Beall terwyl ons hom begin voed. hierdie vraestelle, wat buitengewoon was. Is dit die Amerikaanse prokureur -generaal om tweeuur die oggend in Baltimore? Weet u, op my beste dae sou ek nie twee uur die oggend in Baltimore wou wees nie!
BAKER: En ek dink, omstreeks 06:00, is dit aan die Amerikaanse marshals gegee, wat ons later meegedeel het op 'n punt op die snelweg Baltimore-Washington meer as 85 myl per uur, en dan moes dit Agnew se prokureurs teen iets soos 8:00 in Washington, was dit 'n vreeslike uur, en hulle het dit net betyds daar gekry.
Hulle het dit daar gekry ... trouens ... vyf minute laat.
Hierdie getuienisverklaring van 40 bladsye wat die hele nag deur die nag saamgegooi is, is met 'n sirene wat die polisie begelei het, na DC gehaas, asof dit die heilige graal was.
Vir hierdie aanklaers was dit soort van.
Spiro Agnew sou op die punt staan ​​om 'n klag van belastingontduiking te pleeg, en hierdie aanklaers wou hê dat die Amerikaanse volk moet weet dat hy nie net vir belastingontduiking gevang is nie.
BAKER: Ons het geweet wat dit moes doen. Dit moes hom begrawe, sodat die land kon sien dat dit nie 'n "heksejag" was nie- om 'n huidige uitdrukking te gebruik- dat daar 'n baie ernstige, stewige saak teen hom was.
LIEBMAN: Dit was 'n groot probleem vir ons almal, vir ons almal. Want wat ons beslis nie kon toelaat nie, is dat die vise -president Nolo by 'n belastingtelling pleit en dan uitstap en sê: 'Dit is niks. Dit is 'n klein foutjie wat ek gemaak het. Dit is absoluut, hierdie ouens is leuenaars. Ek het 'n klein foutjie gemaak met my belastingopgawes. Ek het reggemaak. Ek gaan die geld terugbetaal wat ek moes betaal het en ek gaan terug werk toe. "
Die getuienis was dus uiteindelik gereed.
Die bedankingsbrief van die vise -president was uiteindelik gereed.
'N Hofdatum van 14:00 is bepaal. Maar nie een siel in die land nie, behalwe die mense wat direk betrokke was, het geweet wat in die hofsaal sou gebeur.
Die pers het geweet dat daar die middag 'n verhoor in die hof sou wees, iets wat te doen het met die twis oor die Agnew -saak, maar waaroor die pers gedink het dat die verhoor gaan wees. was hulle. Oor die pogings van die koerante om hierdie dagvaardings wat Spiro Agnew se prokureurs aan verskeie verslaggewers gestuur het, te vernietig om hulle te probeer om hul bronne bekend te maak.
Die pers verskyn daardie dag gereed om 'n verhoor daaroor te dek; al die advokate van die nuusorganisasies het by die advokaat se tafel opgedaag, gereed om oor die dagvaardings aan die verslaggewers te veg.
En toe- in die hofsaal- stap die advokate vir die vise-president.
LONDON: En hulle sien ons instap, en ons gaan sit by die tafel, en hulle kyk ons ​​vyandig aan! Ek bedoel, ek bedoel, spot, soos Grrrrr! Net kwaad! En dan kom twee federale marshals na hulle toe en hulle sê: "Pak al u papiere op en gaan na die galery", en hulle is weerstandig, maar ek bedoel, dit is federale marshals en die marshals verduidelik nie hoekom nie. Hulle het net gesê: 'Maak hierdie tafel skoon en maak dit nou skoon! Jy kan agter gaan staan. " En hulle staan ​​agter. En tydens stap, om daardie tafel te beset, Elliot Richardson, George Beall en nog 'n paar van Beall se assistente.
LIEBMAN: Die balju maak 'n aankondiging, u weet: 'Dames en here, die proses is gereed om te begin. Hierdie hofsaal gaan gesluit word. As u dus nie kan bly nie, moet u uitklim. Jy moet nou weggaan. "
Die aanklaers van Baltimore is daar, en sit langs die prokureur -generaal self.
Hulle weet - en die prokureurs van die vise -president weet - dat wat in die hofsaal sou gebeur, iets baie groot en verrassend was. Die bedanking was gereed. Die 40 bladsy -verklaring van sy misdade was gereed. Die ooreenkoms was gereed en die land sou op die punt staan ​​om vir die eerste keer die hele saak op hulle te plaas.
Die verhoor sou om 02:00 skerp begin. Daar was net een probleem.
LONDEN: Dit is nou twee uur en ek sweet, want ek en Jay Topkis is by ons tafel, en Jud Best is terug in die kantoor van die klerk. En dit is twee uur en iemand uit hierdie toneelstuk ontbreek!
Alles was reg. Een van Agnew se prokureurs was in die kantoor van die klerk en wag om telefonies die bevel te gee om Agnew se bedankingsbrief te lewer, om die brief aan die minister van buitelandse sake oor te dra sodra die vise -president self by die hofsaal instap.
Dit is alles gechoreografeer, elke oomblik om 'n baie spesifieke rede opgestel en georden. En die tyd was nou. Maar die vise -president van die Verenigde State. was nêrens te vinde nie.
Aan die kant van die vervolging het hulle lankal gevrees dat iets soos hierdie kan gebeur.
LIEBMAN: Wat ons bekommer, was dat hy, weet u, dat hy in die hof kom en hy sê: 'Wel, wag, ek het van plan verander. Dit is vals aanklagte. Ek weet nie hoekom ek hier is nie. Ek is die vise -president van die Verenigde State. Ek is immuun teen vervolging. Marshal, kan u asseblief die deur oopmaak? Ek moet gaan." Weet u, ons het te doen met die vise -president van die Verenigde State. Ons is so versigtig as wat ons kan. Ons is op tenterhooks, reg? Ons wil dit net so doen. Dit moes net so gedoen word, anders sou dit nie gebeur nie.
Om twee -uur, toe die enigste president vermis was, het dit 'n kort rukkie gekyk. asof dit nie gebeur nie. Selfs aan die advokate van Agnew:
LONDEN: Luister, wil u weet of ek tussen 2:00 en 2:01 effens senuweeagtig geraak het omdat die man 'n minuut laat was? Die antwoord is, ek was angstig! Ek sou nie sê senuweeagtig nie, maar ek was angstig. Ek het gesê, kyk, jy weet as ek 'n hofdatum van twee uur het, ek kwart oor twee is, bedoel ek dat ek dit al lankal doen. Ek kan verstaan ​​dat hy nie in die hofsaal wil kom nie, en ek verstaan ​​dit, hy wil nie in daardie hofsaal kom nie en sit 15 minute daar by die tafel met al die mense wat agter in sy nek staar. Dus, ek weet nie, ek neem aan dat hy moontlik 'n kwartier daar in sy motor by die randsteen gesit het, na die horlosie gekyk en gesê het (laggend) "Goed, ek moet beter ingaan!" En miskien was my horlosie 'n minuut vinnig, miskien was hy daar om 2 uur, ek was angstig, maar dit het nooit by my opgekom dat hy dit nie sou doen nie.
Die wag totdat die vise -president verskyn, die vraag of hy sou opdaag of nie, wat 'n gespanne oomblik in die lug hang totdat die deure van die hofsaal weer oopgaan:
LONDEN: 2:01 presies, in loop ons kliënt. En die mense in die kamer, hulle snak na hul asems. Dit word toe duidelik waaroor dit gaan.
LIEBMAN: Daar was 'n merkbare stilte. Hyg. U weet, dit was 'n verrassing vir soveel mense daarbinne. Die hofsaal is gesluit. Agnew stap in, die regter klim op die bank, die balju of die regsbeampte bel "Oyez, oyez. Almal staan ​​op." Almal staan ​​op, almal gaan sit en daar is, weet jy, Spiro Agnew in sy pasgemaakte pak en sy mooi kapsel wat Nolo Contendere gaan pleit vir 'n misdryf.
LONDEN: Jud Best kom uit die kantoor van die klerk en sê: 'Ek was pas telefonies met die kantore van die minister van buitelandse sake, hulle het die bedankingsbrief van die vise -president ontvang.' En uiteindelik aanvaar die regter die pleit en hy het hom tot 'n boete en 'n vonnis van proef opgelê. En ons stap saam met die voormalige vise-president van die Verenigde State uit die hofsaal. Dit was 'n ongelooflike, ongelooflike, ongelooflike ontwikkeling.
Vir die eerste keer in die Amerikaanse geskiedenis het 'n sittende vise -president in die hof verskyn om strafregtelike aanklagte te beantwoord, vir die eerste keer in die Amerikaanse geskiedenis het 'n vise -president 'n misdryf gepleit, en vir die eerste keer in die Amerikaanse geskiedenis het 'n vise -president bedank kantoor in skande.
Spiro Agnew het as vise -president by die hof aangekom, terwyl hy die drumpel in die hofsaal oorskry, is sy bedanking tegelyk ingedien. Hy verlaat die hofsaal minute later as 'n veroordeelde misdadiger. Hy het toe met die verstomde verslaggewers buite gepraat wat nie geweet het dat iets hiervan sou kom nie.
AGNEW: Ek ontken die bewerings wat die aanklaers gemaak het ten aansien van hul bewering van omkopery en afpersing, kategories en botweg. Ek sal op hierdie stadium niks meer te sê hê nie; ek sal binne 'n paar dae 'n toespraak aan die nasie lewer.
Spiro Agnew se besluit om in te stem tot 'n pleitooreenkoms en te bedank, dit het so vinnig gebeur dat Agnew se eie personeel by die Withuis daardie dag nie eens geweet het dat dit gaan gebeur nie. Hier is David Keene, Agnew se grootste politieke hulpverlener:
DAVID KEENE (SPECIAL ASSISTANT FOR VICE PRESIDENT AGNEW): Hy is na Baltimore om nolo te pleit en Mike Dunn- wat toe die stafhoof was- het die senior personeel bymekaargeroep om ons te vertel. En ek slaan my vuis op die lessenaar en sê: 'Kan 'n teef nie die balle hê om dit self te kom vertel nie?'
Daar was baie mal dinge wat in 1973 in die Verenigde State van Amerika gebeur het.
Maar die vise -president van die Verenigde State bedank skielik in skande ... verbasing! Dit het die land verstom:
NUUS -ANKER: Goeienaand. As u pas by ons aangesluit het, is ons verplig om u die verhaal te vertel wat ons sedert kort na 2 vanmiddag loop: naamlik dat vise -president Spiro T. Agnew nou die voormalige vise -president is, het hy vandag bedank. Dit was nogal 'n dag vir nuus J.C.
NUUS -ANKER: Dit het regtig. Ek dink die publiek is nog steeds in skok, baie mense glo dit net, dit is moeilik om te aanvaar dat dit tot hierdie punt gekom het.
NBC NUUSRAPPORTEER: Daar was ongeloof op Capitol Hill waar die meeste lede van die Huis en die Senaat die bewerings van die vise -president glo dat hy ten volle van plan was om die aanklagte heeltemal te beveg.
SEN. MARK HATFIELD (R-OR): Ons het 'n tydperk waarin daar politieke erosie is. Vertroue en geloof in die hele stelsel is deur baie mense uitgedaag. En nou om hierdie soort bevestiging te hê van die ergste vermoedens wat sommige mense gehad het, is 'n baie groot impak op die hele land.
RAPPORTEER: Kan u ons vertel wat u reaksie op die bedanking is?
SEN. MIKE MANSFIELD (D-MT, meerderheidsleier): Wel, dit was heeltemal onverwags en ek, ek, ek weet nie wat om te sê nie.
Dit was destyds die meerderheidsleier in die senaat, die Demokratiese senator Mike Mansfield.
Die reaksie in die land op die skielike bedanking van Spiro Agnew was 'n warboel, dit was baie dinge tegelyk. Dit was 'n verstomde verwarring van baie mense, daar was opgewondenheid van diegene wat gevoel het dat geregtigheid geskied. Daar was ook absolute verontwaardiging van Agnew se ondersteuners, wat regtig tot by die einde by hom gebly het.
VROU: Ek is net siek daaroor, ek dink hy is 'n man van sy woord en ek dink dat hulle almal dieselfde gedoen het sedert ek begin stem het, en ek dink dit is net te erg, ek dink hy is 'n goeie man .
VROU: Ek dink dit was baie onnodig, ek is net, ohhh, ek is net siek. Ek is baie ongelukkig. Ek dink nie dit was nodig nie, ek dink dit is baie politieke vullis, en ek is ohhhh!
Verslaggewer: Het u vir Agnew gestem?
Verslaggewer: Wat dink jy nou van hom?
MAN: Ek dink dit is baie jammer, dit lyk asof die man spoorweg is of iets. Ek weet nie of dit alles die waarheid is nie, daar word baie insinuasie na vore gebring.
Spiro Agnew het hierdie steunbasis in die Republikeinse Party gebou, hy het sy ondersteuners oortuig dat hy onskuldig is, hy was die slagoffer van 'n heksejag. En selfs al het hy in die ope hof geen wedstryd vir 'n misdryf beloof nie, kon sy ondersteuners dit steeds nie aanvaar nie. Hulle kon dit nie opneem nie. Hulle was daarop gemik om in sy onskuld te glo, om alles oor hierdie vervolging te haat en te haat en te vermoed.
Maar, jy weet, 'n vreemde ding het gebeur in die hofsaal die laaste vreemde dag. Dit was net 'n vreemde oomblik in die hofsaal self wat destyds nie veel gelyk het nie, maar dit sou uiteindelik selfs die mees toegewyde ondersteuners van Agnew skud. En dit sou Agnew uiteindelik baie meer kos as om net uit die amp te moet bedank en weg te stap. Dit is volgende.
JOHN CHANCELLOR: Spiro Agnew is in skande. Van krag geval. 'N Veroordeelde misdadiger. Dit is iets wat nie een van sy kritici selfs lank gelede sou voorspel het nie. En dit is een van die grootste nuusberigte van ons tyd
Die dag toe Spiro Agnew by 'n federale hof in Baltimore ingestap het om 'n misdryf te pleit en die vise -presidentskap te bedank, was een van die mense in die hofsaal daardie dag 'n regsprofessor van die George Washington Universiteit. 'N Professor met die naam John Banzhaf.
JOHN BANZHAF (WETPROFESSOR, UNIVERSITEIT GEORGE WASHINGTON): Ek het opgedaag en aanvanklik het hulle my nie toegelaat nie. as ek enigsins iets gedoen het, was daar twee groot marshals agter my en hulle sou my onmiddellik uit die hofsaal haal. En ek is in 'n baie sterk taal gesê: 'Moenie staan ​​nie. Moenie iets sê nie. Moenie probeer om 'n rol te speel nie. "
Dit was 'n bietjie vreemd dat hierdie regsprofessor daardie dag in die hof was. Vir hom was dit nog steeds 'n vreemdeling soos hy hom deur die federale marshals bedreig voel. Maar na sy mening was die besluite daarvan die vreemdste van die hele proses in daardie hofsaal.
Spiro Agnew word toegelaat om te pleit vir 'n misdryf, maar hy is nie tronk toe gestuur nie, en hy is nie eers gedwing om die omkoopgeld terug te betaal wat hy na bewering geneem het nie.
Wat was die straf hier presies? Ek bedoel, bedank uit die amp, ja. Maar is dit dit?
Na die merkwaardige dag in die hof waar - verrassing! - die vise-president pleit vir 'n misdryf en, terloops, hy het ook bedank, na die dag het Banzhaf teruggegaan na sy regsklasse by GW. En daar vind hy dat sy regstudent net so verbaas was oor hoe die hele ding uitgeskud het.
BANZHAF: Ek bedoel, hulle het vir my gesê: 'Professor Banzhaf, as iemand 'n bank beroof en 'n pleitooreenkoms kry, moet hy ten minste die geld teruggee.' Agnew, as 'n goewerneur en 'n visepresident moet 'n nog hoër standaard gehou word. Hulle was woedend dat hy toegelaat is om op 'n geringe pleidooi af te staan, en om al die wins wat hy gekry het, te behou.
Spiro Agnew het sy amp bedank, hy het eintlik begin verdwyn, maar hierdie klas regstudente het besluit dat hulle 'n projek van hom gaan maak. Hulle gaan hom nie rustig laat weggaan nie.
Die regstudente in professor John Banzhaf se klas het 'n plan bedink. Hulle eerste poging was om die goewerneur van Maryland te steun om 'n siviele regsgeding teen Agnew aanhangig te maak, aangesien dit immers die staat Maryland was wat bedrieg is toe hy omkoopgeld geneem en die kontrakteurs afgeskud het. Die staat Maryland behoort die geld terug te kry.
Die goewerneur van Maryland het met hierdie studente vergader om na hulle te luister en na hul plan te luister. Maar alhoewel hy die vergadering geneem het en hy gehoor het wat hulle te sê het, het hy op die ou end vir hulle gesê nee, hy sou dit nie doen nie.
BANZHAF: Toe ons vertrek, was ons letterlik verbaas. Ek onthou hoe ek terug in die motor gery het en die studente sê: 'Wel, hoekom het hulle dit nie saamgebring nie? Ons verstaan ​​nie. Wat gaan aan?" En ek is hulle professor wat hierdie dinge moet weet [lag] en ek het natuurlik geen antwoord daarvoor gehad nie. Ek kon nie uitvind hoekom hulle nie die aksie wil instel nie. Dit was eers 'n rukkie later toe ons verneem dat goewerneur Marvin Mandel eweneens op die spel was en waarskynlik letterlik was, terwyl hy besluit het om nie hierdie aksie in te stel nie!
Die staat Maryland is benadeel, maar die goewerneur van die staat het gesê dat hy nie bereid is om hierdie saak te bring nie. Toe die studente na plan B gaan, vind hulle 'n ou Britse gemeenregtelike regsbeginsel wat hulle glo namens Maryland sou laat dagvaar, selfs al het hulle nie die staat se steun om dit te doen nie. Hulle het gevind dat sommige Maryland -belastingbetalers hul eisers is.
En die regte -studente het Spiro Agnew namens belastingbetalers van Maryland gedagvaar om die omkoopgeld wat hy geneem het, te verhaal. Dit het uiteindelik jare geneem, maar uiteindelik het hulle gewen! 'N Hof beslis dat Agnew inderdaad omkoopgeld geneem het, dat hy die staat bedrieg het, en hy is beveel om 'n tjek vir meer as 'n kwartmiljoen dollar aan die staat Maryland te skryf.
En hierdie studente, hulle het nie net 'n deel van die straf geëis wat hulle gevoel het asof Agnew in 1973 ontsnap het nie; hulle het ook nog 'n belangrike saak gekry wat die skaal van geregtigheid betref. Hulle het 'n bekentenis gekry. Wel, 'n bekentenis by volmag.
In 1973, toe die ondersoek die eerste keer begin het, het Agnew self, blykbaar, sy hele kriminele skema erken aan sy prokureur, sy persoonlike prokureur, 'n man met die naam George White. Later, in sy eie boek oor die skandaal, het Agnew-oeps-die vertroulikheid van sy eie advokaat-kliënt-verhouding met George White verbreek toe hy verkies om te skryf oor die gesprekke wat hy met White gevoer het terwyl die saak ontvou . Dit was 'n fout.
Omdat die regsstudente by GW daardie regsgeding uiteindelik teen Agnew aanhangig gemaak het, kon die hof nie net Agnew dwing om 'n deel van die geld wat hy van die belastingbetalers afgetrek het terug te betaal nie, maar kon die hof ook 'n beëdigde getuienis kry eed van Agnew se eie prokureur oor Agnew wat erken dat hy skuldig is.
ANDREA MITCHELL: Vandag- net omdat die regter hom beveel het- verbreek George White sy stilswye. Hy beskryf hoe hy geleer het oor die terugslagskema by drie Agnew -medewerkers wat dreig om die vise -president te betrek. Teenoor Agnew het hy gesê: "Ted, dit is vreeslik ernstig, jy moet met my gelyk wees, ek moet die waarheid ken." Volgens White het Agnew geantwoord: 'Dit is al duisend jaar aan die gang, wat hulle vir u gesê het, is waar.'
Stil in die howe, toe Spiro Agnew reeds 'n trivia -vraag was - en 'n moeilike vraag! - stilweg, terwyl niemand eintlik kyk nie, val die hele verhaal van Agnew uitmekaar, alle ontkennings, alle bewerings dat dit 'n heksejag was of dat hy die ware slagoffer hier was. Alles val uitmekaar, en sy skuld is blootgelê in die hof en vir die rekord ... omdat sy jarelange persoonlike prokureur op hom gekeer het.
Toe Agnew daardie dag in Oktober 1973 by die hof opdaag om by 'n misdryf te pleit en die vise-presidentskap te bedank, is die getuienisverklaring van 40 bladsye wat deur die aanklaers saamgestel is, aan die publiek bekend gemaak.
Dit was hierdie verdoemende voordrag van wat Agnew as verkose amptenaar gedoen het. Al die uitbetalings, al die afpersing, al die misdade wat selfs as vise -president gepleeg is.
En die dokument- al hierdie gedetailleerde aantygings van die aanklaers- is 'n kwessie van openbare rekord, maar tog voel dit nog steeds geheim. Al die jare later is dit vandag moeilik om die dokument te vind, selfs al soek u dit regtig.
Die inligting daarin is nie wat mense onmiddellik dink as hulle die naam Spiro Agnew hoor nie. 'O ja, Agnew, vise -president van Nixon, het hy nie 'n probleem met belastingontduiking gehad nie? Iets van terug voor die tyd dat hy vise -president geword het? " Dit is hoe Agnew onthou het, maar Agnew was regtig erger as wat die geskiedenis hom onthou, as hy dit ooit onthou het.
Agnew het basies in die geskiedenis verdwyn nadat hy bedank het. Hy het werk gekry vir die vyfde man van Eva Gabor- ernstig- Frank Sinatra het hom gehelp om die relatief klein boetes te betaal wat die hof in 1973 opgelê het. Agnew het 'n slegte roman geskryf- 'n riller met 'n soort ontstellende sekstonele in eerlik - hy het ook die memoires gepubliseer waarin hy beweer het dat Richard Nixon hom sou laat doodmaak. Maar basies, 'n groot prentjie, het Agnew net weggegaan.
En die paar keer dat hy weer verskyn het, het hy altyd om simpatie gevra. Dit was uit 'n onderhoud met hom in 1980:
AGNEW: Die boete wat ek betaal het, is baie swaar. Mense sê: 'Agnew het geen boete betaal nie, hy het by die vise -presidentskap uit die tronk gekoop', maar hulle weet nie watter boete ek betaal het nie. Hulle verstaan ​​nie dat ek my reg om regte te beoefen verloor het nie, ek my pensioen verloor het, en die ergste boete is gedurende die jare onmiddellik na my bedanking toe ek glad nie die aanklagte beantwoord het nie, om in die straat te loop en mense te sien sê "daar gaan hy." U weet, om nie net in die Verenigde State herkenbaar te wees nie, maar ook oral waarheen ek ter wêreld gekom het. Dit is 'n taamlik ernstige straf.
Spiro Agnew verdien waarskynlik meer berugte as hy.
Maar die span federale aanklaers wat sy misdade ontdek en hom afgehaal het, verdien om meer bekend te wees as wat hulle is.
George Beall- die Amerikaanse prokureur wat geweier het dat druk van die Withuis sy ondersoek inmeng- het hy die daaropvolgende sittende goewerneur van Maryland vervolg vir korrupsie. Marvin Mandel, 'n demokraat. Hy het hom ook gekry.
Ron Liebman en Barney Skolnik, hulle het albei deelgeneem aan die vervolging van die volgende goewerneur van Maryland. En dan, net soos George Beall, het hulle albei in 'n rustige loopbaan in privaat praktyk oorgegaan.
Tim Baker, het hy uiteindelik die ou pos van George Beall as prokureur in Maryland gekry voordat hy ook in die privaat praktyk gegaan het. Uiteindelik het hulle alles goed gedoen.
Maar nie een van hulle het in ons geskiedenisboeke en ons nasionale geheue geëts vir die rol waarin hulle gespeel het nie- die republiek gered van 'n nasionale ramp, die land gered van 'n kriminele vise-president wat te midde van die as na die presidensie klim van Watergate, wat die land van Watergate af in 'n ander katastrofiese skandaal in die Withuis sou gedompel het, en waarskynlik die gedwonge verwydering van die volgende president net ná Nixon.
Watter verdere skade sou die land aangerig gewees het as ons nie net een nie, maar twee korrupte kriminele sitende presidente binne maande na mekaar moes verwyder?
Hierdie jong kinders uit Baltimore, hierdie vasberade federale aanklaers, hulle het ons van die ramp gered.
Hulle saak is van die Withuis af belemmer, hulle is aangeval en verguis deur die magtigste politici in die land. Hulle het dit op die ryp ouderdom van ongeveer 32 jaar verduur. Hulle het kop gehou en hulle het aangehou.
Hulle base- die Amerikaanse prokureur George Beall en die prokureur-generaal Elliot Richardson- hulle het hulle sonder vrees of guns gelei; hulle het hulle beskerm. En toe kry Elliot Richardson Agnew uit sy eie. Herstel en beskerming van die opvolgingslyn vir die Amerikaanse presidentskap.
Elliot Richardson het 'n perskonferensie gehou die dag nadat Spiro Agnew as vise -president bedank het. En onthou, Elliot Richardson sou self uit die amp gedwing word, net dae later- minder as twee weke later- in die Saturday Night Massacre.
Maar tydens die perskonferensie met die bedanking van Agnew, is Richardson direk gevra watter lesse die land moet put uit wat ons pas deurgemaak het:
RAPPORTEER: Ons beleef 'n tydperk wat ongekend was in die Amerikaanse geskiedenis. Wat glo u kan die nasie uit die Agnew -saak leer?
ELLIOT RICHARDSON: Ek sou eerstens hoop dat die nasie sou voel dat die strafprosesproses 'n proses is waarop sy kan vertrou en vertroue kan hê. , insluitend die vise -president self. Ek sou hoop dat ons almal basies meer vertroue het dat ons stelsel werk. Ek dink inderdaad dat dit die mees bevestigende aspek is van alles wat die afgelope maande plaasgevind het, al die onthullings, die ondersoeke, die aanklagte. Hulle het die skurwe kant van die regerings- en politieke proses blootgelê, maar hulle het ook getoon dat die regerings- en politieke proses in staat is om hierdie dinge te ontbloot en- nadat dit ontbloot is- behoorlike stappe te doen.
Die stelsel werk. Die stelsel word nie vernietig deur slegte mense wat hulle sleg gedra nie. Dit kan slegte gedrag en korrupsie van die maghebbers hanteer. Ons stelsel breek nie as dit gebeur nie. Dit is ontwerp om die probleem die hoof te bied en dit op te los.
'N Kriminele inwoner van die Withuis wat geregtigheid in elke opsig probeer belemmer het, om die geloofwaardigheid van sy eie departement van justisie te vernietig, die vrye persberig daaroor uit te smeer ... hy mag nie daarmee wegkom nie.
Danksy Elliot Richardson, en George Beall, en die span jong, slordige aanklaers in Baltimore, is die erfopvolging na die Amerikaanse presidentskap herstel en beskerm en geregtigheid geskied.
George Beall is nie lank gelede oorlede nie. Hy is in Januarie 2017 oorlede, enkele dae voor die inhuldiging van ons huidige president.
By sy afsterwe het een van sy opvolgers as Amerikaanse prokureur in Maryland 'n openbare verklaring uitgereik ter ere van die werk wat George Beall gedurende sy loopbaan gedoen het, maar veral gefokus op hierdie saak.
In die verklaring lui dit: 'George Beall was 'n legendariese federale aanklaer, 'n voorbeeldige staatsamptenaar en 'n prokureur van onoortreflike integriteit. Alhoewel George Beall se familie polities aktief was en vise -president Agnew lid was van Beall se eie politieke party, het Beall nie geskroom om die saak voort te sit nie. Sy toewyding aan geregtigheid dien as voorbeeld vir ons almal. "
Die verklaring oor die een Republikein wat die moed het om 'n ander te aarsel, wat geskryf is deur een van George Beall se opvolgers as die Amerikaanse prokureur van Maryland ... dit is geskryf deur Rod Rosenstein, wat nou adjunk -prokureur -generaal van die Verenigde State is.
Sluit volgende week by ons aan vir die laaste episode van "Bag Man", u sal wil hoor hoe dit alles verloop. Dit is volgende week, ons sien jou dan.
Agnew bedank as vise -president pleit en geen wedstryd teen belastingontduiking nie
Die vise-president van die Verenigde State het bedank en 'n nuwe item-miskien die hoogtepunt-is bygevoeg tot die hoofstuk van ons geskiedenisboeke met die titel "Watergate". Maar die netto effek van al die furore is waarskynlik min.
'N Hele twee maande gelede, toe die eerste aantygings van Spiro Agnew se betrokkenheid by 'n outydse terugslagplan verskyn het, het sy politieke toekoms geëindig. Die vuurasemende redenaar, wie se beroep op wet en orde en strenger beheer van die pers die liberale so laat skrik het, is deur 'n vloed van korrupsie-aanklagte tot 'n gevangene verminder.
Alhoewel sy keuses min was, het hy aanhou skrap soos die Agnew van ouds. Hy noem die aanklagte 'verdomde leuens' en toer deur die land, bespot die beskuldigings en vra vir ondersteuning.
Hy het die departement van justisie en die pers gekap vir inligting oor die ondersoek. Terselfdertyd het hy 'pleitonderhandelinge' gedoen deur sy bedanking in te dien in ruil vir minder aanklagte en 'n versoek van die departement van justisie om genade.
Soos enige Amerikaanse ondervoorsitter, was Agnew se enigste belang in sy potensiaal as president in die hoop. Die belangrikste uitwerking van sy bedanking is bloot om die weg oop te maak vir nog 'n presidensiële aspirant om deur president Nixon gedoop te word.
Maar hierdie doop sou van twyfelagtige waarde wees. Nixon se gradering van openbare goedkeuring hang naby 'n historiese laagtepunt. Onder normale omstandighede sou die bedanking van 'n vise -president sleg oor sy president weerspieël. Maar in Nixon se geval is die spieël al so troebel dat nog 'n bietjie besoedeling nie veel verskil sal maak nie.
Net so onbelangrik sal die uitwerking van Agnew se bedanking op die wette wat die optrede van politici beheer, wees. Geen nuwe wette was nodig om Agnew vas te maak nie: die wette was reeds op die boeke.
Maar sal Agnew se bedanking daartoe lei dat die departement van justisie hierdie wette kragtiger toepas? Waarskynlik nie. Die gees van handhawing, as dit inderdaad by Justice bestaan, word daar geplaas na die verleentheid van die aanvanklike Watergate -ondersoek, wat sameswering blootgelê het tot sewe mans. As daar iets is, kan die neiging om 'n koningspeld soos Agnew om te slaan, 'n bietjie selfvoldaanheid in die departement veroorsaak.
En wat van Agnew? Sy bedanking sal waarskynlik nie 'n afskrikmiddel wees om 'n ander werk te kry nie-'n werk waarin hy byna beslis meer sal moet doen as in sy ou. Toe Agnew se benoeming vir vise -president vyf jaar gelede bekend gemaak is, was die vraag wat almal gevra het: "Spiro wie?" Tien jaar van nou af sal dieselfde vraag die vermelding van sy naam begroet
Wil u tred hou met die nuutste nuus? Teken in op ons e -pos nuusbrief.
Spiro T. Agnew, 39ste vise-president (1969-1973)
Op 13 November 1969 het vise -president Spiro Agnew 'n huishoudelike woord geword toe hy televisienuusomroepers heftig veroordeel het as 'n bevooroordeelde 'onverkose elite' wat president Richard M. Nixon se toesprake onmiddellik laat ontleed het. Die president het die reg om direk met die mense te kommunikeer, het Agnew beweer, sonder dat sy woorde 'gekenmerk word deur die vooroordele van vyandige kritici'. Agnew het die moontlikheid van groter regeringsregulering van hierdie 'virtuele monopolie' na vore gebring, 'n voorstel wat die veteraan -nuusberigter Walter Cronkite aangeneem het as ''n geïmpliseerde bedreiging vir die vryheid van spraak in hierdie land'. Maar Agnew se woorde geld vir diegene wat Nixon die stille meerderheid noem. Sedertdien totdat hy in 1973 bedank het, bly Agnew 'n uitgesproke en omstrede figuur wat 'n reisende verkoopsman vir die administrasie gespeel het. In hierdie rol was Spiro Agnew sowel die skepping van Richard Nixon as 'n weerspieëling van die beleëringsmentaliteit van sy administrasie.
Die seun van 'n Griekse immigrant wie se naam oorspronklik Anagnostopoulos was, Spiro Theodore Agnew is gebore in Baltimore, Maryland, op 9 November 1918. Hy het openbare skole bygewoon en in 1937 na die Johns Hopkins Universiteit gegaan om chemie te studeer, voordat hy na die Universiteit van Baltimore Law School, waar hy snags regte studeer terwyl hy bedags by 'n kruideniersware en 'n versekeringsmaatskappy werk. In 1942 trou hy met 'n medewerker van die versekeringsmaatskappy, Elinor Isabel Judefind, by almal bekend as Judy. Hy is tydens die Tweede Wêreldoorlog in die weermag opgeneem en het 'n Bronze Star gewen vir sy diens in Frankryk en Duitsland. Hy het teruggekeer skool toe met die GI Bill of Rights, sy regsgraad in 1947 ontvang, regsgeleerdheid by 'n Baltimore -firma beoefen en uiteindelik sy eie regspraktyk in die voorstad van Towson in Baltimore gestig.
Agnew, wat van stad na voorstad verhuis het, het sy eie beeld gemaak.Toe hy herinner aan die etniese laster wat hy tydens 'n skoolseun oor 'Spiro' gely het, noem hy homself nou 'Ted' en beloof dat nie een van sy kinders Griekse name sou hê nie. Agnew het ook partyverband verander. Alhoewel sy pa 'n Demokratiese wykleier in Baltimore was en Agnew eers as 'n demokraat geregistreer het, was sy regsvennote Republikeine en het hy by hul party aangesluit. In 1957 het die uitvoerende hoof van die Demokratiese Provinsie van Baltimore County hom aangestel as 'n appèlraad. In 1960 maak Agnew sy eerste wedloop om 'n elektiewe amp, waar hy vir 'n mede-kringloopbeoordelaar deelneem en 'n vyfde plek behaal in 'n wedstryd van vyf persone. In 1961, toe 'n nuwe provinsiale bestuurder hom uit die soneringsraad laat val het, protesteer Agnew sterk en bou sodoende sy naamherkenning in die provinsie op. Die jaar daarna het hy as burgemeester aangestel. 'N Bitter skeuring in die Demokratiese party het hom gehelp om die eerste Republikeinse verkose uitvoerende hoof van Baltimore County in die twintigste eeu te wees. In sy amp het hy 'n relatief progressiewe rekord opgestel, en in 1966, toe hy aangewys is as die Republikeinse kandidaat vir die goewerneur van Maryland, het Agnew homself links van sy Demokratiese uitdager, George Mahoney, geposisioneer. Mahoney, 'n aartsegregering, het die slagspreuk van die veldtog aangeneem, "Your Home Is Your Castle & mdashProtect It", wat slegs liberale Demokrate in Agnew se kamp ingedryf het. Agnew het Mahoney aangekla van rasegte en het die liberale voorstede rondom Washington verower en is tot goewerneur verkies.
Dit was 'n skok vir die liberale ondersteuners van Agnew toe hy as goewerneur 'n meer konserwatiewe standpunt oor rassekwessies ingeneem het as tydens die veldtog. Vroeg in 1968 het studente aan die oorwegend Afro-Amerikaanse Bowie State College die administrasiegebou beset om te protesteer teen die vervalle toestand van hul kampus en 'n tyd toe Maryland in wese afsonderlike universiteitstelsels vir swart en wit studente bedryf het. In plaas daarvan om te onderhandel, het Agnew die staatspolisie gestuur om die administrasiegebou terug te neem. Toe die studente na Annapolis gaan om te protesteer, het Agnew beveel dat hulle gearresteer word en die kollege tydelik gesluit word. Toe in April, toe onluste in Baltimore uitgebreek het na die sluipmoord op dr. Martin Luther King, het goewerneur Agnew swart leiers na sy kantoor ontbied. In plaas van om hulp te vra, het hy hulle beskuldig dat hulle aan radikale opstokers oorgegee het. 'U is geïntimideer deur bedekte dreigemente,' het Agnew gesê, 'u is deur 'n steekery ... epithets soos' oom Tom '. Die helfte van die swart leiers stap uit voordat hy klaar praat. 'Hy het met ons gepraat asof ons kinders is,' het 'n senator van die staat gekla. Die voorval het Agnew se openbare beeld dramaties omgekeer, sy liberale ondersteuners vervreem en sy posisie onder konserwatiewes verhoog.
Op die nasionale toneel het Agnew 'n komitee gevorm om die goewerneur van New York, Nelson Rockefeller, in 1968 op te stel vir president. In Maart, tydens sy weeklikse perskonferensie, kyk Agnew op televisie wat hy verwag dat Rockefeller die kandidaat verklaring sou wees. Sonder waarskuwing het Rockefeller hom aan die wedstryd onttrek en Agnew verneder voor die perskorps. Rockefeller spring later terug in die wedloop, maar toe het Agnew in die rigting van die voorloper, Richard Nixon, beweeg. Toe meningspeilings toon dat nie een van die meer bekende Republikeine soveel byvoeg as Nixon se hardloopmaat nie, het Nixon almal verras en hy het graag die relatief onbekende Agnew gekies. "Spiro wie?" vra die kenners, wat Agnew as onbevoeg vir die nasionale amp beskou het. Ondanks sulke twyfel het Nixon baie belofte in sy keuse beleef. 'Daar kan 'n mistiek oor die man wees,' het Nixon verseker. 'Jy kan hom in die oë kyk en weet hy het dit.'
Nixon het verwag dat Agnew 'n beroep sou doen op wit suidelike inwoners en ander wat ontsteld is deur die burgerregtebeweging en die onlangse oproer in die stede. Die aandag het tydens die veldtog egter van hierdie kwessie afgewyk toe Agnew 'n aantal gaffers gemaak het, waaronder 'n paar etniese beledigings en 'n beskuldiging dat vise -president Hubert Humphrey, die Demokratiese kandidaat, sag was oor kommunisme. Agnew het ook bewerings teëgekom dat hy finansieel voordeel getrek het uit sy openbare amp, aanklagte wat hy ten sterkste ontken het. Agnew se grootste probleem was dat hy so gewoon en onmerkbaar lyk. 'N Lang, stywe man met 'n kogelkop en 'n soort ywerige klerekas wat nooit sy das in die openbaar verwyder het nie, was hy geneig om in 'n doodgemaakte eentonigheid te praat. Of hy die veldtog gehelp of seergemaak het, is nie duidelik nie, maar in November het die Nixon-Agnew-kaartjie 'n vlyndun oorwinning behaal oor die Demokratiese kandidaat Hubert Humphrey en die onafhanklike kandidatuur van die goewerneur van Alabama, George Wallace.
Leer die beperkings van die kantoor
Alhoewel Nixon 'n lopende maat gekies het wat hom nie sou oortref nie, het hy belowe om sy visepresident 'n belangrike rol te speel in die beleidsvorming en vir die eerste keer in die westelike vleuel van die Withuis. Nixon het Agnew ook aangemoedig om sy posisie as voorsittende beampte van die senaat te gebruik om die kongreslede te leer ken om as hul skakel met die Withuis te dien, en Agnew het Capitol Hill entoesiasties aangevoer. Omdat hy geen vorige wetgewende ervaring gehad het nie, wou hy die tegnieke van die voorsitter van die senaat bemeester. Gedurende die eerste maande van sy vise-presidentskap het hy elke oggend met die parlementariër van die Senaat, Floyd Riddick, vergader om parlementêre prosedures en presedente te bespreek. 'Hy was trots daarop om die eed aan die nuwe senatore af te lê deur nooit na 'n brief te hoef te verwys nie,' het Riddick opgemerk. 'Hy sou hierdie dinge bestudeer en memoriseer sodat hy kon optree sonder om te lees.' Volgens Riddick was Agnew aanvanklik meer gereeld voorsit as wat 'n ondervoorsitter sedert Alben Barkley gehad het.
'Ek was bereid om daar in te gaan en 'n werk te verrig as die president se verteenwoordiger in die senaat,' het Agnew gesê, wat besig was om die senatore op naam en gesig te identifiseer. Tog ontdek hy vinnig die ernstige beperkings op sy rol as voorsittende beampte. Agnew het 'n toespraak van vier minute voorberei om te reageer op 'n formele verwelkoming van die leier van die meerderheid, Mike Mansfield. Toe Mansfield sê dat die vise -president slegs twee minute tyd kry om te antwoord, voel Agnew dat dit 'n klap in die gesig was. Die vise -president het ook onbewustelik die presedent verbreek deur op die senaatvloer te probeer lobby. Tydens die debat oor die ABM (Anti-Ballistic-Missile) Verdrag, het Agnew die Idaho Republikeinse senator Len Jordan genader en gevra hoe hy gaan stem. 'U kan my nie vertel hoe ek moet stem nie!' sê die geskokte senator. "Jy kan nie my arm draai nie!" Tydens die volgende middagete van die Republikeinse senatore het Jordan Agnew daarvan beskuldig dat hy die skeiding van magte verbreek het deur op die senaatvloer in te span, en kondig hy die 'Jordaanreël' aan, waardeur die vise -president hom sou probeer om iets te lobby, sou hy outomaties die ander stem manier. 'En so,' het Agnew uit die ervaring afgesluit, 'nadat ek 'n rukkie probeer het om met die senaat oor die weg te kom, het ek besluit ek gaan na die ander kant van Pennsylvania Avenue en probeer om die Executive -spel te speel.'
Die vise -president pas nie beter in by die Withuis as by die Capitol nie. Die hoogs beskermende personeel van Nixon het tot die gevolgtrekking gekom dat Agnew geen idee het van sy rol nie, veral met betrekking tot die president. Nixon het hul paar privaat vergaderings ontsteld gevind weens Agnew se 'konstante selfvergroting'. Nixon het aan sy personeel gesê dat hy as vise -president selde versoeke van president Dwight Eisenhower gerig het. 'Maar Agnew se besoeke het altyd eise vir meer personeel, beter fasiliteite, meer voorregte en voorvereistes ingesluit.' Die verwagte gebruik van Agnew as 'n kanaal vir die burgemeesters en goewerneurs van die land het ineengestort toe dit duidelik geword het dat Agnew niks anders gedoen het as om hul greep deur te gee aan die president nie. Toe Agnew protesteer dat Nixon nie genoeg van sy kabinet sien nie, brom Nixon dat sy vise -president 'n advokaat geword het vir al die 'crybabies' in die kabinet wat hul spesiale redes wil bepleit. Die stafhoof van Nixon, HR Haldeman, het Agnew eenkant toe geneem en hom meegedeel dat 'die president nie daarvan hou dat u 'n teenoorgestelde standpunt inneem tydens 'n kabinetsvergadering of iets sê wat saggies nie in ooreenstemming met sy denke kan wees nie.
Nixon het Agnew as hoof van die National Aeronautics and Space Council aangestel, maar vind weer die vise -president meer irriterend as bate. In April 1969, terwyl hy op Camp David was, het Nixon Haldeman ontbied om te kla dat die vise -president hom gebel het om bloot 'n kandidaat vir die direkteur van die Ruimteraad te doen. 'Hy het eenvoudig geen sensitiwiteit of oordeel oor sy verhouding' met die president nie, het Haldeman opgemerk. Nadat Agnew in die openbaar 'n ruimte -skoot na Mars bepleit het, het die nasionale huisadviseur van Nixon, John Ehrlichman, die feite van die fiskale lewe aan hom probeer verduidelik:
Kyk, meneer vise -president, ons moet prakties wees. Daar is geen geld vir 'n Mars -reis nie. Die president het dit reeds besluit. Die president wil dus nie so 'n reis in die aanbevelings van die [Ruimteraad] hê nie. Dit is jou werk. . . om absoluut seker te maak dat die Mars -reis nie daarin is nie.
Uit sulke ervarings het die personeel van die Withuis tot die gevolgtrekking gekom dat Agnew nie 'n 'Nixon -spanspeler' was nie.
Gedurende sy eerste termyn was president Nixon besig met die oorlog in Viëtnam. Teen die herfs van 1969 het Nixon tot die ongelukkige gevolgtrekking gekom dat daar in Vietnam geen vinnige oplossing sou wees nie en dat dit geleidelik sy oorlog sou word eerder as die van Lyndon Johnson. Op 3 November het Nixon 'n televisie -toespraak aan die land gelewer waarin hy openbare steun vir die oorlog gevra het totdat die kommuniste 'n eerbare vrede onderhandel het. Openbare reaksie op die toespraak was oor die algemeen positief, maar die Nixon -familie was 'woelig' oor die kritieke kommentaar deur verskillende netwerk -uitsaaiers. Nixon was bang dat die 'voortdurende geklop van die media en ons kritici in die kongres' uiteindelik sy openbare steun sou ondermyn. As president wou hy die Eisenhower -model volg om bo die stryd te bly en Agnew te gebruik vir die soort bytwerk wat hy self vir Ike gedoen het. Toe sy toespraakskrywer Pat Buchanan voorstel dat die vise -president 'n toespraak lewer wat netwerkkommentators aanval, sal Nixon van die idee hou. H.R. Haldeman het die voorgestelde toespraak met die vise -president bespreek, wat belangstel 'maar dit was 'n bietjie skuur'. Tog het die personeel van die Withuis geglo dat die boodskap oorgedra moet word, "en dit is hy wat dit moet doen."
Agnew het reeds 'n paar hard toeslaan toesprake onder sy gordel. Op 20 Oktober 1969, tydens 'n dinee in Jackson, Mississippi, het hy 'liberale intellektuele' aangeval weens hul 'masochistiese dwang om hul land se krag te vernietig'. Op 30 Oktober in Harrisburg, Pennsylvania, noem hy studente radikale en ander kritici van die oorlog 'onbeskofte snobs'. Op 11 November in Philadelphia verwerp hy die 'onverdraagsame geskreeu en kakofonie' wat in die samelewing woed. Toe, op 13 November in Des Moines, Iowa, gee hy Buchanan 'n blaaskans by die nuusnuusmedia. Haldeman het in sy dagboek opgeteken dat die president, terwyl die debat oor Agnew begin het, "heeltemal oortuig is dat hy reg is en dat die meerderheid dit sal stem." Die Withuis het 'n boodskap gestuur dat die vise -president 'die offensief moet aanhou en aanhou praat', en let op dat hy nou 'n 'groot figuur in eie reg' is. Die vise -president het 'Nixon's Nixon' geword.
Agnew geniet die aandag wat op hom uitgespreek word. Hy was gefrustreerd met sy toewysing as skakeling met die goewerneurs en burgemeesters, en die hantering van belasting, gesondheid en ander wesenlike kwessies het moeisame studie vereis. In teenstelling hiermee, vind hy spraakvervaardiging baie meer verblydend. Soos John Ehrlichman suur opgemerk het, kon Agnew "die tekste wat in die president se spreekwinkel gemaak is, neem, hier en daar 'n frase verander en die pad vat om die korps van onbeskofte snobs aan te val." Sy kleurryke frases, soos 'nabootsing van negativisme' en 'radiclibs' (vir radikale liberale) is saamgestel en gepubliseer as 'gemene aanhalings'. 'Ek het geweier om dit' af te koel 'en om die volksmond te gebruik,' verklaar Agnew, 'totdat die eiegeregtiges hul stem 'n paar desibel laat sak ... "
President Nixon het die 'Agnew-oplewing' gefassineer, wat dit as 'n bewys beskou het dat 'n nuwe konserwatiewe koalisie tussen blouboordjie-etniese kiesers en witboordjie-voorstede gebou kan word. Nixon het geglo dat Agnew toenemende persdekking kry omdat sy aanvalle op die media hulle 'gedwing het om aandag te gee'. Toe sommige van sy raadgewers Agnew in die stryd teen die uitgebreide desegregasie van skole wou stel, het Nixon gehuiwer omdat hy nie die groot bate wat hy geword het, wil verdun of mors nie. Teen Maart 1970 bereik die verhouding tussen die president en die vise -president sy hoogtepunt toe die twee verskyn vir 'n amusante klavierduet in die Gridiron Club. Dit maak nie saak watter liedjies Nixon probeer speel nie, Agnew sou hom met "Dixie" verdrink totdat hulle albei as 'n slot by 'God Bless America' aangesluit het.
Toe die spanning van hul duet verdwyn, begin Nixon nadink en kom tot die gevolgtrekking dat hy 'die Agnew -benadering moet verander'. Hy het Haldeman meegedeel dat die vise -president vir homself 'n beter verkoopsman geword het as vir die administrasie, wat na vore kom as 'te veel 'n probleem en 'n persoonlikheid'. Daardie maand, toe die Apollo XIII -ruimtevaarders hul missie moes staak en na die aarde moes terugkeer, het Haldeman woes gewerk om Agnew te verhinder om na Houston te vlieg en die president te verhoog. Agnew het meer as 'n uur in sy vliegtuig op die aanloopbaan gesit totdat Nixon die reis uiteindelik gekanselleer het. "VP mal as die hel," het Haldeman opgemerk, "maar het ingestem om bevele te volg." In Mei 1970, nadat National Guardsmen vier studente aan die Kent State University doodgeskiet het, het Nixon Agnew gemaan om niks uitlokkends oor studente te sê nie. Die woord het uitgelek dat die president sy visepresident probeer muilband het. Die volgende keer dat Buchanan ''n warm nuwe Agnew -toespraak' voorberei het, het Nixon meer rustig gevoel as voorheen.
Teen die somer van 1970 het Nixon besin oor hoe Agnew die beste in die herfs se kongresverkiesings gebruik kan word. Die president wou self afstand doen van partydigheid en sy toespraak beperk tot buitelandse beleidskwessies, terwyl Agnew vir kandidate gestamp het. Nixon is bekommerd dat, as Agnew aanhou om 'n onredelike figuur te wees, met behulp van hoogs gelaaide retoriek, hy eerder die kandidate vir wie hy hom sou beywer, seergemaak het. "Dink jy Agnew is te rof?" Nixon het eendag vir John Ehrlichman gevra. "Sy styl is nie die probleem nie, dit is die inhoud van wat hy sê. Hy moet meer positief wees. Hy moet alle persoonlike aanvalle op mense vermy wat hy as 'n eenheid op die kongres kan neem, nie as individue nie." Sommige Republikeinse kandidate het selfs vir Agnew gevra om uit hul state te bly. Namate die veldtog gevorder het, het Agnew se dronk oor wet en orde sy impak verminder. Nixon voel verplig om sy presidensiële afsydigheid te laat vaar en self in die veldtog deel te neem terwyl hy deur die land rondstorm, soos John Mitchell, prokureur -generaal, kla, soos 'n man wat 'n balju soek. Die teleurstellende uitslae van die middeltermynverkiesings en mdash Republikeine het twee setels in die senaat gekry, maar 'n dosyn in die huis verloor en mdash het Nixon se vertroue in Agnew verder geskud.
In 1971 bestee die president die meeste aandag aan buitelandse beleid, beplan hy sy historiese besoek aan China, 'n beraad in Moskou en sit hy voort met vredesgesprekke met die Noord -Viëtnamese in Parys. Die vise-president het na die buiteland gegaan vir 'n reeks welwillendheidstoere en was lus vir meer betrokkenheid by die buitelandse beleid en mdashan-gebied wat Nixon uitsluitlik vir homself en die nasionale veiligheidsadviseur Henry Kissinger voorbehou het. Nixon het verkies dat Agnew hom beperk tot die aanval op die media om die pers te versag vir sy buitelandse beleidsinisiatiewe. Hy het besluit om die vise -president uit alle inhoudelike beleidsbesluite te hou, aangesien Agnew nie in staat was om die geheelbeeld te begryp nie. Agnew het van sy kant gekla dat hy "nooit toegelaat word om naby genoeg aan Nixon te kom nie" om aan beleidsbesprekings deel te neem. 'Elke keer as ek hom gaan sien en 'n onderwerp bespreek het,' het die vise-president later geskryf, 'sou hy 'n verkwistende, tydrowende monoloog begin.'
Agnew, wat homself as die "nommer een valk" beskryf het, het sover gegaan om Nixon se "Ping-Pong Diplomacy" met die Volksrepubliek China te kritiseer. Die ontsteld president beskou Agnew as 'n bul in die ... diplomatieke China -winkel. Nixon het HR Haldeman vir die vise -president laat hoor oor die belangrikheid van die ontdooiing van China om 'die Russe te laat skud'. 'Dit gaan my verstand te bowe,' het Nixon aan Ehrlichman gesê. "Agnew het twee keer voorgestel dat hy na China gaan! Nou sê hy vir die wêreld dat dit vir my 'n slegte idee is om te gaan! Wat gaan ek aan hom doen?"
Teen die middel van 1971 het Nixon tot die gevolgtrekking gekom dat Spiro Agnew nie 'breedvoetig' genoeg was vir die vise-presidentskap nie. Hy het 'n scenario saamgestel waarmee Agnew sou bedank, waardeur Nixon die minister van tesourie, John Connally, kon aanstel onder die bepalings van die vyf-en-twintig wysiging. Deur 'n beroep op die suidelike demokrate te doen, sou Connally Nixon help om 'n politieke herskikking te skep, miskien selfs die Republikeinse party vervang deur 'n nuwe party wat alle konserwatiewes kon verenig. Nixon was bly oor die nuus dat die vise -president, wat jammer was vir homself, gepraat het oor bedanking om 'n winsgewende aanbod in die private sektor te aanvaar. Terwyl Nixon uitgeblink het in gewaagde, onverwagse bewegings, het hy 'n paar groot struikelblokke teëgekom om hierdie skema te implementeer. John Connally was 'n demokraat, en sy keuse kan aanstoot gee aan beide partye in die kongres, wat ingevolge die vyf-en-twintigste wysiging die aanstelling van 'n nuwe vise-president moes bekragtig. Nog meer problematies, John Connally wou nie vise -president wees nie. Hy beskou dit as 'n 'nuttelose' werk en voel dat hy meer effektief kan wees as 'n kabinetslid. Nixon het geantwoord dat die verhouding tussen die president en die vise -president heeltemal afhang van die persoonlikheid van diegene wat die pos beklee, en hy het Connally belowe dat dit 'n meer betekenisvolle taak sou wees as ooit in sy geskiedenis, selfs tot 'n alternatiewe president . " Maar Connally het geweier en nooit gedroom dat die pos hom president sou wees toe Nixon later tydens die Watergate -skandaal moes bedank nie.
Nixon het tot die gevolgtrekking gekom dat hy Agnew nie net op die kaartjie hoef te hou nie, maar dat hy in die openbaar sy vertroue in die vise -president moet toon. Hy onthou dat Eisenhower hom in 1956 probeer laat val het en het geglo dat hierdie besluit Ike net sleg laat lyk het. Nixon beskou Agnew as 'n algemene aanspreeklikheid, maar om hom te ondersteun, kan kritiek van "die uiterste regs" gedemp word. Prokureur -generaal John Mitchell, wat aan die hoof was van die herverkiesingsveldtog, het aangevoer dat Agnew 'byna 'n volksheld' in die Suide geword het en gewaarsku dat partywerkers sy verwydering as 'n oortreding van lojaliteit kan beskou. Soos dit blyk, het Nixon in 1972 herverkiesing gewen met 'n marge wat wyd genoeg was om sy vise-presidentskandidaat irrelevant te maak.
Onmiddellik na sy herverkiesing het Nixon dit egter duidelik gemaak dat Agnew nie sy uiteindelike opvolger moet word nie.Die president het geen begeerte gehad om in die kreupel-status in te gaan deur Agnew toe te laat om aandag te trek as die voorloper in die volgende verkiesing nie. 'Volgens enige kriteria skiet hy te kort', het die president aan Ehrlichman gesê:
"Energie? Hy werk nie hard nie, hy hou daarvan om gholf te speel. Leierskap?" Nixon lag. "Konsekwentheid? Hy is oral. Hy is nie regtig 'n konserwatief nie, weet jy."
Nixon het dit oorweeg om die vise -president aan die stuur van die Amerikaanse rewolusie se tweejarige bestaan ​​te plaas as 'n manier om hom te volg. Maar Agnew het die pos van die hand gewys en aangevoer dat die Bicentennial '' 'n verloorder '' was. Omdat almal 'n ander idee sou hê oor die viering van die twee -eeufees, sou die direkteur daarvan te veel mense moet teleurstel. '' N Potensiële presidentskandidaat, 'het Agnew aangedring,' wil geen vyande maak nie. '
Sonder Nixon en Agnew se wete was die tyd besig om te loop vir beide mans se politieke loopbane. Sedert die vorige Junie was die Withuis besig om die politieke gevolge van die inbraak in Watergate te bevat waarin persone wat verband hou met die herverkiesingskomitee van die president in hegtenis geneem is terwyl hulle by die hoofkwartier van die Demokratiese Nasionale Komitee ingebreek het. Hoewel Watergate nie die verkiesing beïnvloed het nie, het aanhoudende verhale in die media en die begin van 'n senaatondersoek probleme vir die president veroorsaak. Agnew was onskuldig van enige verbintenis met Watergate en het Nixon se verweer uitgespreek.
Toe, op 10 April 1973, bel die vise -president Haldeman na sy kantoor om 'n eie probleem aan te meld. Die Amerikaanse prokureur in Maryland, wat onwettige bydraes tot veldtogte en terugslae ondersoek het, het Jerome Wolff, Agnew se voormalige assistent, ondervra. Wolff het woordeliks boek gehou van vergaderings waartydens Agnew bespreek het om geld in te samel van diegene wat staatskontrakte gekry het. Agnew het gesweer dat "dit nie dinge was wat afgeskud is nie, dit was net om terug te gaan om ondersteuning te kry van diegene wat baat gevind het by die administrasie." Aangesien aanklaer George Beall die broer was van die Maryland Republikeinse senator J. Glenn Beall, wou Agnew hê dat Haldeman senator Beall moes laat intree by sy broer en mdasha -versoek dat Haldeman verstandig sou weier.
President Nixon was glad nie geskok toe hy verneem dat sy vise -president vasgevang was in 'n omkoperskandaal in Maryland nie. Aanvanklik het Nixon die saak ligtelik opgeneem en opgemerk dat die neem van veldtogbydraes van kontrakteurs ''n algemene gebruik' in Maryland en ander state was. 'Goddank dat ek nooit tot goewerneur van Kalifornië verkies is nie,' het Nixon met Haldeman geskerts. Maar gebeurtenisse het vinnig begin beweeg, en op 30 April 1973 het Nixon Haldeman en Ehrlichman gevra om te bedank weens hul rol in die Watergate -cover -up. Die somer het die departement van justisie berig dat die aantygings teen Agnew ernstiger geword het. Selfs as vise -president het Agnew steeds geld vir vorige gunste aangeneem, en het hy sommige van die betalings in sy kantoor in die Withuis ontvang.
Nixon het gesê Agnew is sy versekering teen beskuldiging en het aangevoer dat niemand hom wil verwyder as dit beteken dat Agnew tot die presidentskap verhef word nie. Die grap het werklikheid geword toe Agnew die speaker van die huis, Carl Albert, gevra het dat die huis 'n volledige ondersoek instel na die aanklagte teen hom. Agnew het geredeneer dat 'n vise -president aangekla kan word, maar nie aangekla kan word nie. Hierdie gedagtegang het die president egter ook in gevaar gestel. Sedert die mislukte beskuldiging van president Andrew Johnson was dit meer as 'n eeu lank algemeen aanvaarbaar dat beskuldiging 'n onpraktiese en onvanpaste kongresinstrument teen die president was. Agnew se beskuldiging sou 'n presedent skep wat teen Nixon gedraai kan word. 'N Opsomming van die prokureur -generaal het aangevoer dat, hoewel die president immuun was teen aanklag, die vise -president dit nie was nie, aangesien sy skuldigbevinding die werking van die uitvoerende gesag nie sou steur nie. Agnew, 'n trotse man gevul met morele verontwaardiging, reageer op hierdie argumente deur in sy hakke te grawe en standpunt in te neem wat joernaliste as 'aggressief verdedigend' beskryf het. Hy het die aanvanklike voorstelle van die Withuis geweier dat hy vrywillig bedank, waarna Agnew geglo het dat amptenare op hoë vlak ''n veldtog geloods het om my uit die weg te ruim deur anti-Agnew-verhale aan die media te lek.
"Ek sal nie bedank as dit aangekla word nie!"
Teen September was dit 'n meer wanhopige, minder selfversekerde man wat Nixon meegedeel het dat hy sou bedank as hy immuniteit teen vervolging sou kry. Nixon het opgemerk dat "met 'n hartseer en sagte stem my versekering gevra het dat ek hom nie die rug sou toedraai as hy nie op kantoor was nie." In die oortuiging dat Agnew om te bedank die eerbaarste optrede sou wees, het Nixon vol vertroue gevoel dat hy, nadat die vise -president kort na hul vergadering na Kalifornië vertrek, die sake sou oorweeg en sy gesin voorberei op sy bedanking. Maar in Los Angeles, aangevuur deur 'n entoesiastiese byeenkoms van die National Federation of Republican Women, skree Agnew uitdagend: "Ek sal nie bedank as ek aangekla word nie!" Soos Agnew later verduidelik het, het hy die vorige aand in die huis van die sanger Frank Sinatra deurgebring, wat hom aangespoor het om terug te veg.
Nixon se nuwe stafhoof en 'krisisbestuurder', generaal Alexander M. Haig, jr., Spook oor die spook van 'n dubbele beskuldiging van die president en vise -president, wat die presidentskap aan die Kongres -demokrate kan oorgee. Generaal Haig het dus die inisiatief geneem om Agnew uit sy amp te dwing. Hy het die personeel van Agnew opdrag gegee dat die president nie meer toesprake soos die in Los Angeles wou hê nie. Hy het verder meegedeel dat die departement van justisie Agnew sal vervolg op die aanklag dat hy nie die kontantbydraes wat hy ontvang het op sy inkomstebelastingopgawes aangeteken het nie. Haig het die personeel van Agnew verseker dat, as die vise -president bedank en skuld beken op die belastingheffing, die regering die ander aanklagte teen hom sal skik en hy geen tronkstraf uitdien nie. Maar as Agnew aanhou veg, 'kan en sal dit vieslik en vuil word'. Uit hierdie verslag het Agnew tot die gevolgtrekking gekom dat die president hom verlaat het. Die vise -president het selfs vir sy lewe gevrees en in die boodskap van Haig gelees: "gaan rustig en anders." Generaal Haig het Agnew op dieselfde manier bedreigend gevind om mevrou Haig te waarsku dat as hy sou verdwyn, sy 'dalk wil kyk na 'n betonbrug wat onlangs in Maryland gestort is'.
'N Pleidooi van Nolo Contendere
Intussen het Agnew se prokureurs onderhandelinge met die federale aanklaers aangegaan. In ruil daarvoor dat hy nolo contendere, of geen stryd teen die belastingheffing pleit nie, en $ 160 000 terugbetaalde belasting betaal (met behulp van 'n lening van Frank Sinatra), kry hy 'n opgeskorte vonnis en 'n boete van $ 10.000. Op 10 Oktober 1973, terwyl Spiro T. Agnew in die federale hof in Baltimore verskyn het, is sy bedankingsbrief aan die minister van buitelandse sake, Henry Kissinger, afgelewer. Agnew was slegs die tweede vise -president wat die amp bedank het (John C. Calhoun was die eerste). Voordat hy bedank het, het Agnew 'n laaste besoek aan president Nixon gebring, wat hom verseker het dat wat hy doen, die beste vir sy gesin en sy land was. Toe hy later herinner aan die indrukwekkende voorkoms van die president, het Agnew geskryf: "Dit was moeilik om te glo dat hy nie werklik jammer was oor die verloop van sake nie. Binne twee dae sou hierdie volmaakte akteur sy aanstelling van 'n nuwe vise-president vier met nooit 'n aan my gedink. "
Nixon wou nog steeds John Connally as vise -president noem, maar Mike Mansfield, leier van die meerderheid in die senaat, het aangedui dat die kongres hom nooit sou bevestig nie. Op 12 Oktober word mdasheven, aangesien foto's van Agnew uit die federale kantore in die land verwyder is, mdashNixon die Huis Republikeinse leier Gerald R. Ford aangestel as die eerste vise-president wat gekies is onder die vyf-en-twintig wysiging. Agnew was verstom oor die gelag en vrolikheid van die televisiegebeurtenis wat lyk "soos die viering van 'n groot verkiesingsoorwinning en nie die nasleep van 'n ongelooflike tragedie nie."
Die kode vir die Agnew -sage het die volgende jaar plaasgevind, toe die presidentskap van Nixon tot 'n einde gekom het. In Junie 1974 het die beleërde president 'n inskrywing in sy dagboek voorgeskryf waarin hy die werklike moontlikheid van beskuldiging konfronteer. Nixon het 'n reeks besluite nagegaan wat volgens hom foute was, soos om Haldeman en Ehrlichman te bedank, Elliot Richardson se prokureur -generaal aan te stel en nie die geheime bandopnames van sy gesprekke in die Withuis te vernietig nie. 'Die bedanking van Agnew was nodig, hoewel 'n baie ernstige slag,' het Nixon bygevoeg,
omdat sommige gedink het dat sy opsy skuif 'n bietjie van die druk van die poging om die president te kry, sou afneem, maar dit was net om die weg oop te maak om druk op die president te plaas om ook te bedank. Dit is iets wat ons moet besef: dat enige akkommodasie met teenstanders in hierdie soort stryd nie voldoen nie en mdashit net meer eise eis.
Op 9 Augustus 1974 het Richard Nixon by Spiro Agnew aangesluit om hulle s'n die eerste presidensiële en vise-presidensiële span in die geskiedenis te wees wat uit die amp bedank het.
10 Oktober 1973: vise -president Spiro Agnew bedank
Spiro Agnew, op die dag dat hy die amp van vise -president beklee, in 1969. (Wikimedia Commons)
Vise -president Spiro Agnew bedank op hierdie dag in 1973 nadat hy aangekla is omdat hy duisende dollars aan omkoopgeld aanvaar het terwyl hy as uitvoerende hoof van Baltimore, goewerneur van Maryland en vise -president gedien het. Hy was lankal die vyand van liberale en linkses, wat hy op verskillende maniere bespot het - in terme van die toekomstige New York Times -rubriekskrywer William Safire - as 'pusillanimous pussyfooters' en 'hopelose, histeriese hypochondriacs van die geskiedenis'. Die Nasie, in 'n hoofartikel met die titel "The Big Trophy", het geen simpatie vir president Richard Nixon, wat beweer het dat hy persoonlik seergemaak is deur die bedanking van sy luitenant.
As dit nie 'n integrale deel van die ergste politieke skandaal in ons geskiedenis was nie ... Agnew se uittrede sou amper suiwer swart humor wees. Maar dit is nie verbasend dat hy sou geweier het om inkomstebelasting te betaal nie ... Wat 'n wrede terugkoms was dit egter vir 'n trotse en arrogante apostel van wet en orde wat studentebetogers eens as 'vullis' veroordeel het. Syne is nie 'n lappie-tot-rykdom-verhaal nie, maar 'n fabel oor 'n middelmatigheid wat groot geword het, wat 'n politieke beroemdheid geword het om redes wat niks met karakter of kapasiteit te doen het nie. Hy is vir die visepresidensie aangesluit om redes van suiwer politieke nut, inderdaad, Nixon kan homself net blameer vir die verleentheid wat Agnew hom veroorsaak het ...
Die president, wat verantwoordelik was vir Agnew se opkoms en ondergang, was geskok oor Agnew se bedanking. Die vertrek van die vise -president het hom 'n gevoel van 'diep persoonlike verlies' gelaat. So totsiens, Spiro, u sal onthou word as die flitsigste dressoir wat sedert Lyndon Johnson as vise -president gedien het.