(3) 'n Wolinspeksiediens vir aIle wol wat bestem is om uitgevoer te word, soortgelyk aan die "Bureau of Markets" van die Verenigde State.
In 1931 is op Bloemfontein die Nasionale Wolkwekersverenigitig op nasionale grondslag gestig. Die groot mikpunt was die gesamentlike optrede van wolprodusente in verband met alle sake wat die wolnywerheid raak. Die beter verpakking en bemarking van wol en om in samewerking met die Wolraad die beskerming en bevordering van daardie nywerheid as sy hoogste plig te beskou. Hierdie organisasie, wat in baie opsigte 'n modelorganisasie is, word vandag as die offisiële mondstuk beskou van wolprodusente in Suid-Afrika en word as sulks erken, nie alleen deur die Unieregering nie, maar oor die hele wêreld.
Die N.W.K.V. het tans 'n ledetal van meer as 23,000, met takke orals oor die land versprei, sodat dit heeltemal verteenwoordigend van wolboere is en gesaghebbend kan praat oor alle sake rakende die skaap- en wolbedryf.
'n Belangrike ontwikkeling in die jare 1915-16 was die instelling van die eerste ramvendusie op georganiseerde staal deur wyle mnr. John Roderick van Bloemfontein. Hy het sy eerste vendusie gehou op 22 September 1916 aan die Glenproefplaas en by die geleentheid het 'n spesiale trein die kopers van Bloemfontein na Glen gebring en op die Glen-sylyn gewag tot na afloop van die vendusie om die kopers weer terug te neem stad toe. Op daardie veiling is 1,900 ramme en ooie aangebied en die eerste rekordprys vir 'n ram in Suid-Afrika is behaal met die prys van £750 wat betaal is vir die Tasmaniese ram "Prince Charlie ".
Deur middel van die onderwysinrigtings wat ten nouste verbind was met navorsing, hou die Departement van Landbou tred met die wetenskaplike ontwikkeling van die wolteelt oor die hele wêreld. In elkeen van die vier provinsies van die Unie is 'n Landboukollege, en boonop nog streeksnavorsingstasies om spesifieke streke te bedien. Merinoskape word by verskeie van die inrigtings aangehou vir proef- en opvoedkundige doeleindes. Die grootste inrigting van die aard is tans nog die Grootfonteinse Landboukollege (Middelburg, Kaap) wat in die hart van die skaapwêreld van die Unie geleë is. Kursusse waarin hoofsaaklik op Merinoskaapboerdery gekonsentreer word, word aan die inrigting gedoseer. 'n Wye veld van navorsing word daar gedek met insluiting van probleme soos die van teling, voeding, vrugbaarheid, weiveldbestuur, fisiese eienskappe van wol, ens. In die verband kan eerbaar die naam genoem word van wyle prof. J. E. Duerden wat die fondament gelê het van wolnavorsing in Suid-Afrika.
Met die opkoms van plaaslike wolfabrieke wat in die jongste tydperk en veral sedert 1945, sterk uitgebrei het, het die noodsaaklikheid van tekstielnavorsing prominent op die voorgrond getree. So 'n navorsingsinstituut is so pas gestig met hoofkantoor op Grahamstad en dit sal ongetwyfeld as verdere spoorslag dien in die toekomstige ontwikkeling van die skaap- en wolbedryf in Suid-Afrika.
Die grootste aanwas in die skaapbevolking van die Unie het ongetwyfeld plaasgevind vanaf 1904 toe die Unie nog 'n heeltemal onbelangrike rol gespeel het in die wolproduserende lande, tot die tydperk van die groot droogte en depressie in 1930/31. Gedurende die tydperk het skaapgetalle tot so 'n mate toegeneem dat die Unie vierde plek kon inneem onder die wolproduserende lande van die wêreld.
Vanaf 1904 tot 1911 het daar feitlik 'n verdubbeling in skaapgetalle plaasgevind, naamlik, van 16.3 tot 30.7 miljoen, gevolg deur 'n verdere geleidelike styging tot in die twintigerjare, waarna daar 'n verdere vermeerdering in die groeitempo voorgekom het. Die klimaks is bereik in 1930/31 toe die Unie 49 8 miljoen skape gehad het, maar die langdurige droogte en oorvloedige reëns daarna, was verantwoordelik dat getalle weer gedaal het tot 35 miljoen in 1934. Sedertdien het daar tot 'n mate weer 'n herstel plaasgevind, en in 1936/37 het getalle weer toegeneem tot 41 miljoen. Daarna tree daar egter 'n geleidelike daling in en gedurende die afgelope vier jaar, waarvoor sensussyfers beskikbaar is, het getalle gewissel tussen 30 tot 32 miljoen.
Soos natuurlik verwag kan word, moet hierdie verandering van skaapgetalle in die Unie, beide wat betref samestelling en persentasie, 'n invloed hê in die samestelling van die wolskeersel. Die tabel bo-aan die volgende bladsy is opgestel om die posisie aan te dui in die na-oorlogse jare.
Wat die toekoms dus betref, sal bogenoemde faktore tot 'n groot mate bepaal of die afname in Merinogetalle slegs van 'n tydelike aard is al dan nie. Namate sekere vraagstukke suksesvol die hoof gebied kan word, kan 'n herstel van Merinogetalle tot 'n mate verwag word. Die ekonomiese verhouding van die Merino tot ander vorms van grondgebruik sal 'n belangrike rol speel. Dit moet onthou word dat dit 'n algemene wêreldverskynsel is dat namate die boerdery meer geïntensifiseerd raak, die Merino as ekstensiewe dier verdring word deur ander vorms van grondbenuttiging wat meer lonend is onder intensiewer stelsels van boerdery.
Die Unie se skaapbevolking volg dus 'n patroon wat nie onbekend is in ander dele van die wêreld nie, soos die Verenigde State, Argentinië, Australië en Nieu-Seeland.
Die skaap- en wolbedryf en die Merino in die besonder, speel 'n rol wat vandag so bekend is dat sy ekonomiese belangrikheid moeilik nog meer beklemtoon kan word. Die uitbreiding van die Kaapprovinsie was tot 'n hoë mate toe te skryf aan die skaapboerdery, en reeds vir die vroeëre pionierboere het dit 'n vername bron van welvaart en inkomste geword. Uit die produk van die skaap kon die boer in sy primêre behoeftes voorsien. Voor die invoer van die Merino was die vleisskaap die enigste middel om harde munt te bekom, dog na die invoer van die Merino het wol 'n belangrike en waardevolIe byproduk geword. Voor die ontginning en eerste uitvoer van sekondêre produkte in 1862 was wol en velle verreweg die grootste uitvoerproduk uit Kaapse hawens soos blyk uit die volgende gegewens:-