Die aarde het nog baie wilde ruimtes, maar hulle is broos - Klimaatimpaknuus | Klimaatsimpaknuus
Die aarde het nog baie wilde ruimtes, maar hulle is broos
Die helfte van die aarde se oppervlak wat nie met ys bedek is nie, bly relatief wild, blyk uit navorsing.
Baie van hierdie gebiede met 'n lae impak op die mens is egter in klein, geïsoleerde stukke verdeel, wat hul toekoms bedreig.
Die studie in Wetenskaplike verslae kom tot die gevolgtrekking dat daar, ondanks die wydverspreide omgewingskade wat deur menslike ontwikkeling aangerig is, soos stede en plase, steeds 'n geleentheid is om groot, betreklik wilde streke van die aarde te beskerm tot voordeel van mense en ander lewende spesies.
'Dit is nie te laat om hoog te mik nie,' sê die hoofskrywer Andrew Jacobson, 'n professor in geografiese inligtingstelsels aan die Catawba College in Noord-Carolina. Jacobson het 'n span navorsers gelei wat satellietgebaseerde karteringstegnieke gebruik om die menslike impak oor die hele wêreld te meet en om gebiede met die laagste menslike druk en die grootste potensiaal vir die redding van die ongeskonde habitat te identifiseer.
(Krediet: UC Davis)
Waar is hierdie wilde ruimtes?
Die meeste van die lae-impakgebiede wat deur die opname geïdentifiseer is, was in die afgeleë boreale woude van Noord-Kanada en Rusland, in die hooglande van Sentraal-Asië, veral Tibet en Mongolië, in die woestyne van Noord-Afrika en Australië, en in die tropiese reënwoude van die Amazon Basin van Suid-Amerika.
"Dit is goeie nuus vir die planeet," sê Jacobson, 'n wetenskaplike en geografiese ruimtelike adviseur van die National Geographic Society. "Die bevindinge hier dui daarop dat ongeveer die helfte van die ysvrye land nog relatief minder deur mense verander word, wat die moontlikheid oop laat om die wêreldwye netwerk van beskermde gebiede uit te brei en groter en meer verbonde habitatte vir spesies te bou."
Die studie fokus nie net op die ligging van gebiede met 'n lae impak op mense nie, maar ook op hul groottes en vorms. Hier was die bevindings nugter, wat toon dat baie lae-impaksones in klein, geïsoleerde stukke is, of deur natuurlike eienskappe (water, rotse, ys) of toenemend deur menslike ontwikkeling geskei word.
Jason Riggio, 'n bewaringswetenskaplike aan die Universiteit van Kalifornië, Davis en 'n mede-outeur van die verslag, merk op die broosheid van hierdie fragmente. 'Die helfte van alle segmente in gematigde woude, droë tropiese woude of tropiese naaldwoude was binne een kilometer van menslike steuring,' sê hy.
Antieke waterbesparing kan moderne Peru help
Fragmentasie kan die bevolkings van die natuur vernietig. Diere word van potensiële makkers, voedselvoorrade en migrasiepatrone afgesny, en hulle word toenemend blootgestel aan plaagdoders en ander oorsake van sterftes, soos paaie. Uitwissing is die uiteindelike resultaat.
"Die bevindings toon dat ons mees uiteenlopende stelsels onder die bedreigste is en dat die gebiede met 'n lae impak, wat dikwels minder biologies uiteenlopend is, gefragmenteerd is. As ons wil voldoen aan globale klimaatdoelwitte en doelwitte vir volhoubare ontwikkeling terwyl ons 'n uitwissingskrisis voorkom, moet ons 'n groter beskerming van ons oorblywende natuurlike ekosisteme aanmoedig, "sê mede-outeur en hoofadviseur Jonathan Baillie, die uitvoerende vise-president en hoofwetenskaplike van die National Geographic Society.
'Hierdie artikel wys dat dit laat in die spel is, maar nie te laat is nie,' sê Jacobson. "Ons kan steeds die omvang van die wêreld se beskermde gebiede baie vergroot, maar ons moet tree vinnig op. Die druk neem toe, en die verlies en fragmentering van habitatte is besig om die natuurlike stelsels en die verskeidenheid spesies wat hulle bevat, vinnig te erodeer. "