Die Marelize-verskynsel | George Herald
Cornelle Carstens | 15 March 2019
Gee pad voor Ellen DeGeneres, Justin Bieber, Oprah Winfrey en Julius Malema – hier kom Marelize! Ek wil nou nie 'n verkeerde perd opsaal nie, maar dat hierdie 19-jarige fietsryfrats veroorsaak het dat tot Spanjaarde skielik "Afrikaans" praat, is nou maar wors.
Marelize Horn van Windhoek se poging om te leer fietsry, net om toe in 'n rugbypaal vas te ry en op die veld te lande te kom, het haar 'n huishoudelike naam gemaak.
Die insident wat deur haar ma op video vasgelê is saam met die nou beroemde óf berugte uitroep "My f** Marelize", het die hele petalje soos 'n veldbrand laat versprei en aanleiding gegee tot 'n oorvloed mediablootstelling. Sy is selfs na verlede week se Kaapstad-fietstoer genooi waar sy by die ekspo 'n waardige twee rondes om die sportveld gery het, sonder enige insidente.
In nét 10 dae het Marelize Horn 'n internetsensasie wêreldwyd geword.
Een van die interessanter radiogesprekke wat my ter ore gekom het, was oor die gebruik van die krutaal.
Konserwatiewe inbellers het baie hieroor te sê gehad.
Tot my skaamte, het dit my herinner aan 'n persoonlike swakheid gebore uit frustrasie.
Ek pes fietsry.
As 'n jong, aktiewe gesin het ons in my prille jeug die buitelewe geniet. My ouers het graag gestap. En toe kom die fietse. Ek onthou hom nog goed. My donkerblou fietsie, tweedehands aangeskaf. En vir balans, die wieletjies aan beide kante.
My ouboet het so 'n smart dikwielwiets gekry.
Met een omwenteling van sý wiel, het hy 'n fietslengte onder my uitgesleep en my hiermee goed laat verstaan dat hy geen intensie het dat ek hom weer moet inhaal nie.
Hoogrooi van inspanning met trane wat steek agter my ooglede sou ek dan verbete trap om die groterwordende afstand te laat krimp.
Maar tevergeefs. Die wieletjies het in plaas van help, soos 'n soort ekstra remmeganisme gewerk.
Die ergste was as ons op die grondpad by die dorp se dam gaan ry het. Teerpad was nog gangbaar, maar as daardie wieltjies eers vasval in die dik gruislaag, dan het my turf gesit.
Tot op 'n dag, wat ek soos die superheld Hulk vir my in 'n bomenslike krag in vervies het vir die fietsie, die wieletjies, die gruislaag en my broer se verwaandheid.
Ek rys myself op op die pedale en ek trap dat die gruis soos donshael agter my fietswieltjies uitskiet. En met een allemintige vloekwoord trek ek onder my broer en sy dikwielfiets uit dat hy klein word op die horison.
In die wegjaag hoor ek hoe hy geskok agter my roep: "Mammaaaa….Pappaaaaaa…. Cornelle het gevloek!"
My gevoel van oorwinning was van korte duur. Ek het toe nie onder my broer uitgery nie.
Van skok oor my erge geswets het hy sy fiets gestop en vir my ouers gewag om hulle van my sonde te vertel.
Ek verbeel my dat my sitvlak effe teer was ná die jaagtog. En ook nie vanweë die fiets se saal nie bygesê.
Ek het die klein fietsie ontgroei en 'n groter een gekry. Vir skool toe ry. Maar dit het opgeroes in die Vrystaat se droë lug van te min ry.
Nee wat - fietsry is nie vir my nie. Fietsry laat jou vloek. Kyk nou maar net wat Marelize oorgekom het.