Hulle het ons heerlik bederf en ek en Stoffies het in die cottage op die dubbelbed geslaap, Willie op die bedmatjie op sy opblaas matras en Johan en Karien het hul tent op die gras opgeslaan en 'n normale slaap gehad, terwyl ons ongemaklik geslaap het. :pot:
Jip ja, hy hou mens op jou tone, hoor. Maar hy is 'n ou wat situasies kan ontlont en hy mag maar met mense werk, kry baie goed reg waar ons ander sou humeur verloor het. En hy het ons baie laat lag. As jy hom weer sien. vra hom bietjie oor die opblaas pop! :pot:
Oor die 1ste foto se Johan dis hoe mens 'n Yamaha aan die brand trek! :xxbah: Ek was nie beindruk nie, hoor.
Chimwemwe is regtig 'n nice plek om te oornag, mat alles wat jy nodig het. Die kampterrein sou beter gewees het as daar tafeltjies en stoele of banke was, maar ons was tevrede. Natuurlik eers 'n paar koues gaan opsoek en toe die aand rustig saam met mekaar gesit en kuier. Dit was so warm gewees dat Stoffiesc en Karien hulself onder die koue water gedompel het en ons was amper getreat met 'n wet t-shirt show!!! :3some:
Opstaantyd, oppaktyd en die Yammie staan reg om te ry. Langs die pad word groot hoeveelhede kasawa gedroog. Dis blykbaar soos 'n boomwortel wat fyn gemaak word en die plaasvervanger vir pap is, met geen voedingswaarde nie. (Iemand kan asb meer info daaroor gee. Karien....???)
Ons was stomgeslaan oor die '"weelde" midde in die relatiewe armoede waarin die res van die Malawiers woon. Ons het natuurlik eers bietjie op die strand gaan loop (dit is net soos see sand, met klein skulpies, net die water is nie sout nie) om die gevoel te laat insink. Stoffies het nie ophou glimlag nie, en was soos 'n kind wat vir die eerste keer toffies kry! :thumleft:
Gelukkig het Stoffies 'n redelike rustige nag gehad, en ons moes net heeltyd keer dat ek nie oor haar gewrig rol nie. Sy het gesê dit is steeds baie seer, maar gaan nie haar vakansie vertroebel met 'n ou seer gewriggie nie. Ek het haar uit die aard van die saak gehelp aantrek en soms amper vergeet ons moet nog die dag in..... :pot:
Van daar is ons na nog 'n naby lodge om te sien wat hulle aanbied. Dit was die Chipoka Lake View lodge. Die kroegie sê alles!!
In Senga, of Salima, soos hulle dit noem, het ons geld getrek. Sonja het gou 'n taxi nader geroep en so 'n vinnige spin saam die drywer geneem.
'n Jong mannetjie het ons kom kos aanbied!! Eish, lyk soos mossies of so wat oor die kole gebraai is. Ons was nie baie honger nie!!! Maar net voor die hotel se ingang het ons gou 'n paar mooi tamaties vir aandete gekoop. Onthou ons gaan vanaand by Steps slaap. Omdat dit alweer op middagete was, het ons besluit om ete te bestel, lekker te ontspan en dan kampplek toe te ry en tent te gaan opslaan.
Middagete was heerlik en ons het ook vir Nick en sy vrou ontmoet wat van Engeland af kom, maar in Lilongwe werk. Hy is 'n direkteur van 'n skool daar en sy kontrak verstryk oor 3 jaar. Dan gaan hy en sy met die 1200GS van Malawi af terug Engeland toe ry. Ek weet nie wat sy nog doen nie, maar sy vrou ry elke oggend perd. (Nee, ek kon dit nie van haar bene aflei nie! Sy het self so gesê!)
Ons was redelik omgekrap oor die situasie, want die prentjie was nie aan ons geskilder toe ons betaal het nie. As ek reg onthou is aan ons gesê dat Steps die beste kampplek in Malawi is. Huh?? Miskien in die week, ja!
Ons het gou beraadslaag, die besluit gemaak om net 'n klein ent terug te ry en 'n ander kampterrein te gaan verken. Ek en Johan is na een toe, maar toe ons sien "Day visitors", net omgedraai en vir Willie gaan wag. Hy het na 'n ander een gaan kyk.
Daai was blykbaar 'n opsie en Sonja was baie chaffed. Ons het egter reeds betaal by die hotel en dadelik vir Willie afgevaardig om te gaan onderhandel om ons geld terug te kry. Wat hy toe reggekry het.
Ons slaapplek was die Safari Beach lodge. Die eienaar het ons sy private strand area aangebied om ons tente op te slaan. Wat 'n prentjie. Die enigste nadeel was dat ons alles teen 'n baie steil trappies moes afdra, want die paadjie van bo af vir die bikes was vir my net te steil en riskant. Willie wou nog waag, maar ons het toe eerder alles gedra. Die besluit om na 'n ander kamp te gaan soek ,was weereens 'n baie goeie een.
(Ek kan nie dink dit was vir Willie lekker om te groet nie, en ek het my vriend rerig jammer gekry!) Maar die lewe wag mos vir niemand nie, en loop soos hy loop.
As julle eendag in Malawi gaan kuier, onthou tog om die geld wat jy spandeer het, te onthou, want dis een van die strikvrae as jy uitgaan. En jy moet iets insit, anders stempel hulle nie jou paspoort nie.
Ek het vertel van die kruisie wat ons by Kate se boom gaan vasslaan het. Lodie en Katie het ook in 'n kerkie gaan sit op hul toer, en na die vrouens geluister terwyl hulle gesing het. Dit was vir hom baie spesiaal, en het ook die kerk se gps vir my gegee. Vandag het ons daar gstop en sommer net daar rondgestaan en gewonder hoe dit vir hulle daai tyd was. Lodie, die fotos is vir jou en Kate.
Van die kerkie af was dit nie te ver na Katete toe nie, en ons het daar op die stoepie van 'n winkel gesit en koeldrank drink. Die verbygangers was soos ons nou al gewoont geraak het, baie geselserig en wou alles van ons weet.
Daardie aand reeds het ons oor Willie se kaart gebukkend gesit en soek vir 'n korter pad Malawi toe, want dis die moeite werd om weer te gaan. Ek dink daai aand is die beplanning begin vir die volgende Malawi trip??? :3some:
En so het die dag oor ons gebreek, met die belofte van nog 'n geleentheid om alles te geniet wat die Skepper verniet vir ons gee.
Nou was ons mos op 'n pad wat ons net 'n paar dae tevore ook gery het. Net 'n paar fotos wat ons gesien en ervaar het.
Net oor die Luangwa brug het die Zambiese Binnelandse sake 'n padblokkade gehad en ons moes almal ons paspoorte wys. Dit was ook 'n geleentheid om bene te rek en weer koeldrank te koop.
Toe ons by die garage wegry, sien ek Willie wat voor ry, is haastig, en ek draai om en sê vir Stoffies "Willie moet oppas vir te vining ry!" toe sê sy ek moet oppas, daars 'n spietkop in die pad. :3some:
Iets waaraan ons nog moet gewoont raak, en op die trip het ons dit 'n paar keer ervaar, is dat die kamp opsigters dieselfde storte as besoekers gebruik. En dan wag hulle nie tot almal gaan slap het nie, hulle stort sommer dieselfde tyd as ons. Maar dis mos hulle plek, en hulle is anders as hier by ons, houding gewys.
Die aand was vir my gekenmerk deur die varke wat so deur die nag geraas het, (plaasvarke) en die honde wat redelik geblaf het. Ek het daai aand nie so lekker geslaap nie. Maar die volgende oggend het ons redelik vars opgestaan en uitgesien na die pad wat voorlê.
Ons het na ete gou die bikes gevat en sommer net so met kortbroeke en plakkies na die brug toe gery waar hulle bungy jump. Teen die tyd was dit snikkend warm en die bikes se temp meters het onderskeidelik 41,5 en 43 grade Celsius gewys. Ons is eers by die doeane in om dagpasse te kry en toe rustig, elk met 'n roomys in die hand, oorgestap na Zim kant toe.
Dit laat my altyd dink aan die ou wat die eerste keer by die bungy jump gaan staan het, en toe hy so oor die kant loer, vra hy die gids: "En julle wil hê ek moet betaal om hier af te spring??" Toe antwoord die gids: "Net as jy wil hê ons moet die toue aan jou voete vasmaak, meneer!" :imaposer:
Daarna het ons gaan curio shopping doen om vir die kinders elkeen ietsie van ons toer saam te neem. Die aand is rustig op die dek ontspan en die wonderlike sonsondergang beleef. Ek en Willie het die dag se hitte in die swembad gaan afwas.
Na die besoek aan die valle, het ons gou by die OK gestop en nuwe batterye vir die kamera gekry. Die gps sê alles van die afstand en aankomstyd ens. Ons sou 15:17 in Bulawayo wees, en van daar was dit nog so 30min se ry tot by Big Cave wat in die Matopo Hills omgewing lê. Daar was baie tyd in die dag! :laughing4:
Ons het, om ons boude 'n kans op oorlewing te gee, elke 100-130km gestop en dan net rondgestaan, gelê of gesit, net so 10 min, dan weer in die pad geval. Dit het so goed gewerk dat ons die aand daaroor gepraat het; hier by 90km het jou brein jou oortuig dat jou boude nou! gaan afval as jy nie gou! stop nie. :imaposer: Die brein is darem magtig!!
Ons het eers 16:00 in Bulawayo ingery en moes proviant koop vir die aand. Ons wou braai. Willie wys sy gps wys 'n Spar so 'n ent aan. Ons volg hom toe getrou, maar hy ry reg deur die stad amper anderkant uit, toe stop hy by 'n Choppies. Dit was nie die probleem nie, maar dit was toe reeds 16:45.
Willie oortuig ons dat die pad aansluit met die een waarop ons moet wees, maar ek is nie so seker nie. Terwyl hulle inkopies doen, pas ek die bikes op en begin met 'n man langs my praat. Ja sê hy, ons moet terug deur die stad en dan regs draai om op die Matopo pad te kom. Ons is nou op die Plumtree pad wat Botswana toe gaan.
Nodeloos om te sê, Willie sê ons moet aanry op die pad, dan draai ons links op 'n grondpad wat dan baie naby Big Cave se hek gaan uitkom. Ek het al meer bekommerd geraak oor die hek wat gesluit gaan wees, dan is ons lekker gevurk!
17:08 klim ons op die grondpad, en dadelik vergeet ek die tyd. Dis so 'n lekker paadjie en terwyl ons ry, sê Stoffies vir my dis dieselfde pad wat ons 2011 van Big Cave na Figtree gery het. Wat 'n plesier. Die son wat besig is om te sak, die grondpad en stof van die bikes, maak dit soveel die moeite werd.
En wonder bo wonder, die hek staan nog oop. Ons het die kronkel sandpaadjie rustig ingery, en na 'n rukkie sê Stoffies, jy het verkeerd gery, toe kom ons op die kamp terrein af.
Ons kampplekkies is mooi skoongevee deur die hulp wat ons saamgevat het, en di etente het in 2 ticks gestaan. Intussen het Brown die kampvuur aangesteek (like usaual, sir?) en die braai area in gereedheid gebring. Die yskas met die drank is oop en jy kan maar uithaal wat jy wil, en dit net opskryf. More sal ons betaal.
Niemand kan Big Cave besoek sonder om die lodge en omgewing te sien nie. Nadat ons ontbyt gehad het en klaar die bikes gepak het, het ons omgestap na die lodge toe. Die manier waarop die lodge in die omgewing ingeweef is, is werklik mooi.
Deur die grenspos, is ons na die Spur in Mussina waar ons 'n welverdiende middagete geniet het. Ons bestemming was Tshipise waar ons ons laaste aand van ons toer sou spandeer.
Opstaan ,ontbyt, oppak, in daai volgorde soos vir die vorige 14 dae, enigste verskil, ons gaan dit nie weer more oggend doen nie.
Ons roete was basies dieselfde wat ons die eerste dag gery het, net in die teenoorgestelde rigting. Ons het weer die tonnels deurgery, ook informele besigheid langs die pad gesien en gelukkig die spietkops in Louis Trichardt gesien voor hulle ons gesien het.
Nou ja, die afpak was gou oor en ek het die bike gewas en gepolish en al die kampgoed op hul plekke gebere. En die aand heerlik in ons eie bed geslaap, soos Johan hulle ook. Dis was net Willie wat eers Dinsdag by die huis sou uitkom.
Wat sê mens aan die einde van so 'n trip? Ek het die aand by Tshipise gevra elkeen moet bietjie dink: Wat was jou verwagting van die trip, jy dink sekere goed moet gebeur en jy moet sekere goed ervaar gedurende die trip, maar het die trip aan jou verwagtinge voldoen?
My antwoord is net: Ek maak die trip, die trip maak dit nie vir my nie! Het ek die trip gemaak wat ek dit wou gehad het? Onomwonde ja!!
Wat se mens aan die einde van so 'n volledige ride report? Mater, dankie vir 'n herlewing van ons wonderlike trip! Die RR is weereens 'n weerspieeling van hoe goed die hele toer deur jou en Stoffies beplan was!
JMOL, ons het als in ons pakkie gehad. Ek en Stoffies ry altyd alleen, en hierdie was vir ons 'n eerste om so 'n groep saam te vat, maar dit is baie great vriende en ons verstaan mekaar en het mekaar spasie gegee. Dis belangrik. Wat my pillion aan betref, kan ek vir geen beter gevra het nie, sy is awesome en ken my al so goed dat ek nie eens soms haar iets moet sê nie, dan doen sy dit al klaar. Ons 2 gaan nog jare en baie kms saam ry.
Ek stem saam met Duster jou pillion wat saam met jou ry is so belangrik. Nie net met die vertrou in jou as bestuurder nie maar ook sy wat agter opsit maak dit of maklik of baie moeilik en daar kan ek ook sê dat Karien n ongelooflike pillion is. Sy neem meeste van die tyd foto's terwyl ons ry en ek kan nie eenkeer sê dat ek ongemaklik was met haar agter op nie.
Wat Yatar sê oor die Visa kaarte vat maar beide saam as back up en genoeg ekstra geld vir waar daar nie banke is wat werk nie.
Puik. Ek sit hier in die Wimpy op my I-pad en lees, en ek kry trane in my oge. Wat meer kan 'n mens vra van die lewe?
Lanklaas 'n hele RR op 'n slag deurgelees, well done, Malawi ook op my bucket list, maar ek wil fiets op trein laai van Slaapstad..
Ek hoor dis nie so baie duur om fiets op die trein te laai nie. Het vriende wat 'n ruk terug van Jhn na Slaapstad op die trein met hul bike gery het en hy sê die prys was billik gewees.