Ek resenseer | SusanSmith
Category Archives: Ek resenseer
In die bloute – 'n resensie
Mei 18, 2014 by Susan Smith	in Blog, Ek resenseer and tagged afrikaans, in die bloute, Johann Lodewyk Marais, susan smith	| Lewer kommentaar
Publikasie: TYDSKRIF VIR LETTERKUNDE • 50 (2) • 2013
Titel: In die bloute
Skrywer: Johan Lodewyk Marais.
Uitgewer: Cordis Trust Publikasies, 2012. 77 pp.
Die jongste bundel van Johann Lodewyk Marais, In die bloute, keurig uitgegee deur Cordis Trust Publikasies, bou voort aan die steeds groeiende oeuvre van Marais se natuursentriese bundels en verse. Reeds met die titel van die bundel, met die klem op die onverwagte voorsetsel in, word die leser ingetrek in die seeboek (soos die subtitel die bundel beskryf). Die bundel is ingedeel in ses afdelings waarin die see en sy inhoud agtereenvolgend aan bod kom en wat bydra tot 'n hegte strukturering van die bundel. Die verdeling dien bykans as reisplan vir die leser die bloute in, vanaf die persoonlike vlak, die aanvanklike verklaring van die digter in die openingsgedig dat hy 'n bundel "met seesand tussen die blaaie" (9) wil skryf tot die kosmiese vlak wat deur die titel van die slotgedig "Save our planet" (77) gesuggereer word.
Die motto deur Rachel Carson, Amerikaanse marinebioloog en omgewingsaktivis wie se boek, Silent Spring bygedra het tot globale omgewingsbewaring, plaas die bundel nie net binne die konteks van internasionale omgewingsgerigtheid nie, maar wys ook op die onderlinge interafhanklikheid en verbondenheid van alle dinge. Carson se aanhaling, "In every outthrust headland, in every curving beach, in every grain of sand there is the story of the earth", betrek die tema van narratologie, waarby die digter as narratoloog aansluit. Die openingsgedig wys op 'n dubbele proses van stem gee: aan die een kant die stem van die digter wat die bloute wil verwoord, maar by implikasie ook die stem van die see self (in die skulp)—'n verwysing na die gebruik om na die see te "luister" deur 'n skulp teen jou oor te druk. Die onvermoë van die digter om namens die see te praat, "al weet [hy] hoe die wind waai", al het hy dus die nodige kennis tot sy beskikking, dui op 'n nuwer, niesentriese posisie wat deur die digter (met sy kennis) ingeneem word.