Joegoslavië gee oor aan die Nazi's - GESKIEDENIS - Inligting
Tydens die Tweede Wêreldoorlog onderteken verteenwoordigers van die verskillende streke van Joego -Slawië 'n wapenstilstand met Nazi -Duitsland in Belgrado, en beëindig 11 dae van tevergeefs weerstand teen die indringer Wehrmacht. Meer as 300 000 Joego -Slawiese offisiere en soldate is gevange geneem. Slegs 200 Duitsers sterf tydens die verowering van Joego -Slawië.
Op 27 Maart 1941, twee dae nadat die Joego-Slawiese regering 'n omstrede ooreenkoms met die asmagte onderteken het, het Joego-Slawiese lugoffisiere, bygestaan ​​deur die Britse geheime dienste, die land se pro-as-regime omvergewerp. In reaksie hierop het die Nazi -leier Adolf Hitler 'n massiewe inval in die land begin wat op 6 April begin het met die bombardement van Belgrado. Die Joego -Slawiese verdedigers, wat uit verskillende polities onstabiele nasionaliteite bestaan, is gelei deur die hordes Duitse, Italiaanse, Hongaarse en Bulgaarse troepe wat hul land binneval.
Op 17 April het Joegoslavië oorgegee en was dit, met die uitsondering van die marionetstaat Kroasië, verdeel tussen die vier indringende asmagte. Die besettende troepe het die tradisionele godsdienstige en nasionale verskille in die streek vererger, en die Serwiërs is veral wreed gemaak. Aan die einde van die jaar het twee afsonderlike effektiewe weerstandsbewegings egter ontstaan, een onder leiding van kolonel Dragolyub Mihailovich, wat lojaal was aan die Joegoslaviese ballingskap, en 'n ander onder leiding van Josip Broz Tito, wat bestaan ​​uit lede van die onwettige Kommunistiese Party van Joego -Slawië.
Die Nazi -inval van die Balkan en Joegoslavië en 'n duur oorwinning
Miskien was die enigste probleem dat die Italianers 'n inval in Griekeland uit Albanië, wat in Oktober 1940 begin het, gestop het. Die Griekse leër het trouens 'n teenaanval gehad en die Italianers teruggestoot na Albanië. Maar daar was reeds planne vir die Duitse weermag om uit Bulgarye in te vee en te sorg vir wat die Italianers nie kon kry nie. Hitler het geweet dat hy die Middellandse See -hawens moes beheer as die Noord -Afrika -veldtog gewen sou word.
Maar twee dae nadat Joego -Slawië die drieparty -pakt onderteken het, was daar 'n staatsgreep deur die meestal Serwiese weermag wat solidariteit met Griekeland bevorder het en nouer bande met die res van die Geallieerde nasies bevoordeel het. Hitler voel persoonlik verkeerd en begin met 'n nuwe plan vir 'n gelyktydige inval in Joegoslavië en Griekeland, wat op 6 April 1941 begin het.
Joegoslavië, hoewel die regering en weermag oorheers deur die mense van Serwië, bestaan ​​ook uit die Slowenië en Kroaties. Al hierdie mense het nou hul eie nasies sowel as die ander klein nasies van die voormalige Joegoslavië. Selfs voor die Duitse inval het Kroate en Slowenië begin rebelleer teen Serwiese bewind. Kroasië het sy eie regering gevorm en in lyn met die Nazi's. Groot dele van die Joegoslavië se leër het met die inbraak begin.
Baie min georganiseerde verset het die Duitsers ontmoet buite etniese Serwiërs wat in Serwië geveg het. Ondanks die feit dat 700 000 troepe, alhoewel baie swak opgelei en toegerus, voor die inval was, het die Joego -Slawiese weerstand baie vinnig verbrokkel en in slegs 12 dae geëindig.
Duitse Panzer IV van die 11de Panzer -afdeling wat uit Bulgarye na Joegoslavië gevorder het as deel van die Twaalfde Leër. Deur Bundesarchiv – CC BY-SA 3.0 de
Joegoslavië het wel 'n dwingende strategie gehad as hy te kampe het met 'n oorweldigende Duitse inval: terugtrek van alle fronte behalwe die suidelike, vorder op die Italiaanse posisies in Albanië, ontmoet die Griekse leër en bou 'n aansienlike Suidfront. Maar as gevolg van die vinnige val van die land en onvoldoende winste teen die Italiaanse leër, het hierdie stap misluk en Joegoslavië het aan Duitsland oorgegee.
Die Britte kon egter nie naastenby genoeg troepe tot die verdediging van Griekeland toewy nie, en die ontplooiing van meer as 60 000 mans is hewig gekritiseer en beskou as 'n grootliks simboliese steungebaar om 'n 'gentleman 's' ere -oorlog te beveg sekerlik verlore.
Die Grieke het 'n formidabele verdediging in die voorste linie langs hul noordoostelike grens met Bulgarye gehad, die Metaxas Line genoem. Soortgelyk aan die Maginot -lyn in Frankryk, bevat dit bokse en ander versterkings. Maar die Grieke, wat die grootste deel van hul leër gehad het teen die Italianers in Albanië teen die Weste, was nie naastenby bereid om dit goed te verdedig nie. Hulle het dit in elk geval gedoen, ondanks Britse versoeke om 'n korter, meer gekonsentreerde lyn verder na die Griekse vasteland te vorm.
Die blitskriegoorlog in Duitsland het voor, voor, langs die oostekant van Griekeland gedruk, en geleidelik die onbevoegde Grieke en numeries minderwaardige Britte oor 'n paar weke verslaan. Hulle het Athene op 27 April bereik.
Die pad na die oorwinning van die Ryk op die Griekse vasteland (Kreta val nie tot 1 Junie 1941 nie) sou baie stadiger gewees het as dit beter gegaan het met die Geallieerdes in die noorde en weste. Die vinnige ineenstorting van Joego -Slawië was nie te wagte nie en Duitse magte wat oor die grens instroom, kon die Grieke en die Britse gevegte na die Ooste flank en die Griekse leër wat die Italianers na die Weste geveg het.
Daar is 'n onbevestigde legende dat 'n Evzone -soldaat (elite Griekse infanterie) met die naam Konstantinos Koukidis die Griekse vlag laat sak het en geweier het om dit aan die Duitse offisier oor te gee, toe die Duitsers Athene binnegaan en na die Akropolis marsjeer. Hy het homself in die vlag toegedraai en van die Akropolis afgespring tot sy dood.
Met verhale soos hierdie, 'n lang onlangse geskiedenis van volgehoue ​​besetting deur lande van buite soos Venesië en die Ottomaanse Ryk, en optrede uit Duitsland, soos om die Griekse leër toe te gee aan hulle en nie Italië nie, en om te ontbind en huis toe te gaan in plaas van as gevangenes geneem te word , het Griekeland toegelaat om trots te red.
This Day in History: The Nazis Massacre Thousands in Joegoslavia (1941)
Op hierdie dag in 1941 gaan die Nazi -Duitse troepe op 'n moordtog uit en vermoor duisende onskuldige Joego -Slawiërs.
Die Koninkryk Joego -Slawië bestaan ​​uit verskeie nasionaliteite wat dikwels nie oor die weg gekom het nie. Veral die Serwiërs en die Kroate was bittere teenstanders. Die regering van Joego -Slawië, wat in die naam van prins Peter regeer het, wou die land uit die oorlog hou in 1939. Dit het hy tot 1940 reggekry, maar hulle is uiteindelik in Maart 1941 in die Tripartite & ldquoAxis & rdquo -verdrag gedwing. die land 'n marionet van die Nazi's, en dit is met afgryse deur gewone Joego -Slawiërs beskou.
Daar was 'n staatsgreep deur die weermag en hulle verwyder die vorige regering en prins Peter word in werklikheid die marionet van die generaals, hoewel hy gou as koning gekroon is. Een van Peter & rsquos se eerste dade was om die verdrag wat sy land aan Duitsland gebind het, te weerlê. Hitler wat die Joego -Slawiërs gehaat het, was waarskynlik heimlik bly dat die jong Koning die Verdrag verwerp het. Die Duitse diktator het opdrag gegee dat die Luftwaffe die bombardement van Joegoslavië sonder onderskeid moet plaasvind. Die bombardement was op Belgrado gekonsentreer en in totaal het geskiedkundiges geraam dat ongeveer 17 000 mense dood is.
Die Duitsers en hul bondgenote, spesifiek die Italianers, Bulgare en die Hongare, het Joegoslavië aangeval. Die Duitsers het die Blitzkrieg -taktiek gebruik wat hulle suksesvol in Frankryk en elders gebruik het. Die Joego -Slawiese leër het ineengestort ná slegs nege dae van gevegte. Koning Peter vlug na Londen en stig 'n ballingskapregering. Die Duitsers het besluit om die land tussen hom en sy bondgenote te verdeel. Hulle het 'n marionetregime in Kroasië gevestig, onder leiding van 'n fascistiese regering in Zagreb. Hongarye het die noordooste van Joego-Slawië gekry en die Bulgare het Masedonië gekry.
Veral die Serwiërs en kommuniste was vasbeslote om aan te veg, selfs na die ineenstorting van die Joego-Slawiese leër. Baie het besluit om partydiges te word en 'n guerrilla -oorlog te voer teen die Nazi's en hul bondgenote. Hulle het geïsoleerde Duitse en ander eenhede aangeval en brûe en spoorweë opgeblaas. Dit het gelei tot 'n woeste Nazi -reaksie. Op hierdie datum, in 1941, in reaksie op verset in Joego -Slawië, het die Duitsers mense sonder onderskeid begin doodmaak om mense tot oorgawe te intimideer en alle weerstand teen hul beroep te beëindig.
Die Duitsers het dorpe en dorpe binnegegaan en van huis tot huis gegaan en mense doodgemaak, selfs kinders in die skool se klaskamers vermoor. Op hierdie datum in die geskiedenis vermoor die Duitsers meer as 2 000 mans en seuns in Kragujevac. In Kraljevo is ongeveer 7 000 mans, vroue en kinders deur Duitse troepe doodgemaak. Op dieselfde dag in die afgeleë gebied van Macva vermoor die Nazi's ongeveer 6 000 mans, vroue en kinders koelbloedig. Gewoonlik is die mense uit die stad of dorp uitgetrek en in massagrafte op die platteland geskiet en begrawe.
Duitse en Bulgaarse troepe bewaak Joegoslaviese gevangenes in 1941
Dit het die weerstand nie gestuit nie en onder die leiding van die kommunistiese Tito het die Joego -Slawiërs 'n bitter en bloedige guerrilla -oorlog teen die Duitsers en hul bondgenote gevoer. Tito en sy partisane sou die Duitsers teen 1945 feitlik uit hul vaderland verdryf. Die Joego-Slawiese Kommunistiese partisane was moontlik die suksesvolste anti-Nazi-versetbeweging van die oorlog.
Joegoslavië: na die Tweede Wêreldoorlog
In Joego-Slawië het die Tweede Wêreldoorlog verskeie gewapende konflikte tussen 'n wye reeks akteurs ingesluit: buitelandse aggressors (Duitsland, Italië en Hongarye) Kommunistiese rewolusionêres (partisane) Plaaslike regimes wat in lyn was met die as (Ustaše in Kroasië en die Nedić-regime in Serwië, wat beset was) deur die Duitsers) en verskillende ander weerstandsgroepe (of dit nou in lyn is met een van die bogenoemde groepe of nie, soos Chetniks, Serwiese royaliste). Die logika van geweld was eweneens uiteenlopend: verset, klasoorlogvoering, etniese geweld, kriminele netwerke en persoonlike agendas op plaaslike vlak. Dit is belangrik om daarop te let dat troue en opposisie tussen die groepe dikwels takties en kortstondig was, nie ideologies nie. Soos gedink kan word, gegewe die uiteenlopende magte en doelwitte, was die dodetal enorm: 'n geskatte totaal van 867,000 - 1,2 miljoen mense dood, van wie 581,000 burgerlikes was. 
Selfs toe die buitelandse magte vertrek, wat die amptelike einde van die oorlog beteken, het die moord in Joego -Slawië voortgeduur. Soos in heel Europa, het die wrede optrede van die Tweede Wêreldoorlog na-oorlogse geweld veroorsaak, maar twee faktore onderskei die patrone van moord in die onmiddellike nasleep van die Tweede Wêreldoorlog van die meeste ander Europese naoorlogse ervarings: 1) Die geloof (of vrees, afhangende volgens perspektief) wat deur baie plaaslike akteurs gehou word dat die Geallieerde magte uiteindelik nie-kommunistiese gewapende groepe sou ondersteun namate die einde van die Tweede Wêreldoorlog saamgesmelt het tot die Koue Oorlog.  Hierdie oortuiging het die samewerkende magte (veral die Kroaties Ustaše, maar ook Sloveense huiswagte) en ander magte (byvoorbeeld: Tsjetniks) wat teen die kommunistiese partydige magte geveg het, aangemoedig om effens langer as elders te veg. Verder het hierdie oortuiging die vrees van die Kommunistiese magte, wat onafhanklik van die Sowjetunie was, getref dat hulle hul huishoudelike teenstanders definitief sal moet verslaan om hul nuwe regime te beskerm. 2) Daarom was die nuwe regering direk betrokke by die moord, anders as in baie ander lande waar vergelding nie deur die staat geborg is nie.
Josip Broz Tito, die kommunistiese leier, het probeer om die mag so vinnig as moontlik te konsolideer, en die telling het in die oorlog begin, selfs al was die oorlog in die laaste ruk. Die Joegoslaviese staatskommissie vir die bepaling van misdade van die besetters en hul medewerkers wat in November 1943 deur partisane gevorm is, en teen September 1947 het 64,969 individuele oorlogsmisdadigers geïdentifiseer.  Duisende is waarskynlik korrek geïdentifiseer, maar die voertuig het ook mededingers vir krag uitgeskakel.
As ons ons oë op die naoorlogse geweld stewig rig, word twee duidelike beleid duidelik, wat beide aansienlike burgerlike moord insluit. Eerstens was die doelwit van totale neerlaag en aftakeling van die kapasiteit van die anti-partydige plaaslike magte, waaronder veral die Kroaties Ustaše en Sloveense fasciste, maar ook Serwiese Chetnik (royalistiese) magte. Tweedens was die beleid van gedwonge uitsetting van die nie-Slawiese bevolking uit die etniese Duitse en Hongaarse gemeenskappe. Die totaal van hierdie twee moordpatrone, wat hieronder afsonderlik beskryf word, het na raming tussen 1945 en 1948 120 000 - 140 000 sterftes veroorsaak.
Deel een: Kroaties en Sloveense medewerkers
In April 1945, met die einde van die Tweede Wêreldoorlog, begin Duitse magte terugtrek uit Joegoslavië. Die oorlog het op 7 Mei 1945 geëindig, toe Duitsland oorgegee het, alhoewel skermutselings nog minstens 'n week in Joego -Slawië voortduur. Nog voordat Zagreb, die hoofstad van die Ustaše -bewind, aan Partisane te beurt geval het, het die leiding van die regime, gewapende magte en sommige burgerlikes, saam met 'n paar Tsjetniks en Sloveense fasciste, noordwaarts na Oostenryk begin hoop in die oorgawe aan Britse magte . Tydens hul trek noordwaarts het gevegte voortgegaan.
'N Gedeelte van hierdie kolom het op 15 Mei 1945 na Bleiberg na Oostenryk gegaan. Die Britte het hul oorgawe geweier - die voorwaardes van die einde van die oorlog was dat alle magte moes oorgee op die grond waar hulle geveg het - en hulle ontwapen.  Hulle is daarna aan die Partisan -eenhede oorhandig, en baie is dood. Daar is 'n historiese debat oor die vraag of 'n slagting by Bleiberg plaasgevind het, maar oorweldigende bewyse dui daarop dat die oorgrote meerderheid van die moord plaasgevind het nadat die Ustaše en Sloveense magte (wat by Viktring oorgegee het) aan die Partisane net oor die grens oorgedra is Joegoslavië. 
In die daaropvolgende weke is groot getalle van die gesamentlike groep krygsgevangenes en burgerlikes dood: tydens slagtings, tydens optogte na Maribor en na ander kampe verder weg, en nadat hulle by kampe aangekom het. Daar is verhale oor grootskaalse slagtings hoog in berge, met liggame wat in klowe gegooi is. Daar is ook putte ontdek, vasgemaak, met die oorblyfsels van die wat tydens die optogte gedood is. Aangesien hulle nie kos of water gehad het nie, hul waardevolle besittings ontneem en op lang optogte gedwing is, is daar agterna geskiet. Getuienis van oorlewendes beskryf buite -geregtelike teregstellings van diegene wat probeer ontsnap het, uit die kolom gestap het (selfs om na die badkamer te gaan) of te moeg geword het om by te bly. Sommige is lukraak doodgemaak.  Partisane wou ook die leiding van Ustaše uitskakel en hulle spesifiek op die dood rig. Toe hulle by Maribor aankom, is die groep onderverdeel in onderkategorieë burgerlikes, soldate en leiers. Die "minste skuldiges" is verder na gevangeniskampe dwarsoor die land gedwing. Die skuldiges is stelselmatig geskiet en begrawe in tenk-slote, dopgate, bomkraters en spesiaal gegrawe massagrafte.  Soortgelyke aksies het plaasgevind op ander plekke wat op ander Ustaše -groepe, die Sloveense Tuiswag en sommige Montenegryse Chetniks en Serwiese Volunteer Corps -regimente gerig was. 
Mozjes voer aan dat Tito sy magte uitdruklik beveel het om nie die Ustaše dood te maak nie, maar hulle na kampe te neem om die meeste skuldige oorlogsmisdadigers op te spoor en regsgedinge teen hulle aanhangig te maak. Tog het moorde voortgegaan.  Die meeste Domobrans [Kroaties gewone leër] is op 28 Mei vrygelaat, en die owerhede het besluit dat niemand onder hulle oorlogsmisdadigers is nie. Ander is egter versprei na kampe regoor die land waar hulle geslaan, gemartel en baie vermoor is.
Deel twee: Etniese Duitsers en Hongare
'N Ander groep wat aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog massamoord gely het, was etniese Duitsers en Hongare. Aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog het na raming 540 000 etniese Duitsers in die Balkanlande gewoon, waarvan die grootste gemeenskap in Slowenië woon.  Hulle was gekonsentreer in die noordoostelike en noord-sentrale dele van Joego-Slawië en het dikwels in gekonsentreerde gemeenskappe, hele dorpe of dele van dorpe gewoon, soos Novi Sad Osijek. Daar bestaan ​​geen twyfel dat hierdie gemeenskappe as geheel steun toon vir die Nazi -doelwit om etniese Duitse bevolkings onder een nasie te bring nie, hoewel die mate van medepligtigheid met die besetters tydens die oorlog wissel. Ongeveer 80 000 het by die Duitse leër aangesluit.
Na afloop van die oorlog is 215,000 - 245,000 Duitsers ontruim, 'n paar klein getalle is tydens die oorlog dood, ander is as krygsgevangenes verlaat en 200,000 - 250,000 burgerlikes in die land na die einde van die oorlog.  In hierdie geval, in teenstelling met die pro-fascistiese plaaslike bevolking en#8211 Sloweens, Kroate, Moslems en Serwiërs, was die beleid uitsetting. Op 21 November 1944 kondig die Anti-Fascist Council of the People's Liberation of Yugoslavia (AVNOJ, die Kommunistiese leierskap) die konfiskering van eiendom aan van alle Duitsers behalwe diegene wat: 1) by die Partisans aangesluit het, 2) getroud was met een van die Slawiese nasionaliteite en 3) geassimileer. Die kommunistiese leierskap het hul voorneme duidelik gemaak om Duitsers, wat in hul geheel as verraaier beskou is, te verdryf.
Mozjes voer aan dat hoewel die besluit deur sentrale leierskap geneem is, die uitwerking van die beleid minder georganiseerd was. Hy beskryf dit as wraak deur swak georganiseerde partydige magte. In 1944, in die noordwestelike dele van Joego -Slawië, het Partisan 2 000 intellektuele en leiers van die Duitse gemeenskap aangeval en vermoor. Ongeveer 10 000 is dood in die 'bloedige val' van 1944, waaronder ongeveer 12 000 mense wat na Sowjet -arbeidskampe gedeporteer is waar 2 000 gesterf het.  Oortreders was individue van waaksaamheidsgroepe, plaaslike mense wat spontaan deelgeneem het aan anti-Duitse optrede by verskillende naoorlogse amptelike kantore, soos bevrydingskomitees en partydige militêre howe, die geheime diens [OZNA] (onder leiding van Rankovic), spesiale mobiele kommando-eenhede. Mozjes voer aan dat hierdie optrede 'n volksmoord was tussen Oktober 1944 - 1948. 
Van die res van die bevolking in Joego-Slawië na die oorlog is baie na kampe gestuur, waar 'n geskatte 51 000 kinders, vroue en mans tussen 1945-1948 gesterf het, onder voorwaardes wat "bereken is om soveel as moontlik se dood te veroorsaak." [16 ] Selfs in 1948 - 1950 is etniese Duitsers nie toegelaat om na hul vorige dorpe terug te keer nie, maar slegs na stede te gaan, en daarna aangemoedig om te emigreer. Na die Joegoslaviese breuk met die USSR in 1948, het Joegoslaviese leiers probeer om hul betrekkinge met die Weste te verbeter, en in die geval van Duitsland beteken dit dat die etniese Duitse bevolking uit kampe vrygelaat moet word.  In die daaropvolgende jare was daar 'n afname van 99% van die bevolking voor Volksoorlog voor die Tweede Wêreldoorlog (in die omgewing
'N Ietwat soortgelyke logika, maar kleiner getalle, het Joegoslaviese beleid oor Hongare beheer. Levene, met verwysing na Pertti Ahonen se studie van 2003 na demografiese uitdagings na die oorlog, skryf dat tussen 15 000 en 20 000 etniese Hongare dood is in die Vojvodina-gebied van Serwië wat aan Hongarye grens.  Mozjes verwys egter dat 'n wyd beweerde aantal 10 000 etniese Hongare gedood is, deur sterk anti-kommunistiese Hongaarse bronne voorgehou word en dat dit in verskillende bronne tienvoudig vermeerder word sonder om na data te verwys.  Italiaanse gemeenskappe, wat deur die geskiedenis langs die kus bestaan ​​het, is ook verdryf, dikwels brutaal. Italiaanse kommuniste is egter uitgenooi om te bly. 
Kroaties en Sloweense sterftes
Terwyl Kroaties nasionalistiese historici aangevoer het vir onwaarskynlik hoë getalle van meer as 100,000 tot meer as 200,000.  Die beste skatting dui daarop dat 50 000 - 70 000 mense dood is. Die Serwiese demograaf Vladimir Zerjavić voer aan dat die skatting is dat 50 000 - 60 000 Kroate tussen Bleiberg en Maribor dood is. As 'n mens egter in Serwiërs en Slowene byvoeg, styg die getal tot 'n totaal van ongeveer 70 000. 
Etniese Duitse en Hongaarse sterftes
Die beste ramings vir etniese Duitsers en Hongare wat doelbewus in die na-Tweede Wêreldoorlog vermoor is, is 50 000-70 000.
Die hoogtepunt van die na-oorlogse moorde is 1945-1948. Die afname vind aanvanklik plaas toe opponerende gewapende en politieke groepe, en burgerlikes wat daarmee verband hou, geïdentifiseer en as onder beheer beskou is, en die nuwe regering het sy posisie intern en internasionaal gekonsolideer. Die deurslaggewende verandering het plaasgevind in 1948, toe die uitbarsting van moord na die oorlog definitief geëindig het toe die regime van Tito die mag gekonsolideer en met Stalin geskei het, en sodoende sy posisie ten opsigte van groter moondhede uit die ooste en die weste gevestig het.
Terwyl die politieke onderdrukking onder Tito se regering plaasgevind het, was die patroon nie geneig om dood te maak nie, maar 'heropvoeding'-harde arbeidskampe. Volgens Milovan Djilas, tussen 1940 en 1950, het ongeveer 15 000 mense deur Tito se heropvoedingskampe (harde arbeid) gegaan.  Dit het politieke teenstanders ingesluit, of dit nou gestalin is as Stalinist, uit sy binnekring gesuiwer of op 'n ander manier 'n politieke bedreiging vir Tito verteenwoordig. Tito het nog 'n geruime tyd daarna die Stalinistiese beleid van kollektivisering en sentralisering gevolg, maar slegs in die vyftigerjare probeer hy innoveer. 'N Groot verskuiwing het plaasgevind in 1966, toe Tito 'n beleid van desentralisasie van politieke en ekonomiese hervormings, verdraagsaamheid van beperkte meningsverskil en akkommodeer van plaaslike besorgdheid begin, die verwydering van Aleksander Ranković, wat beskou word as hardliner in terme van sentralisering van mag. Later, van die 1960's tot die vroeë 1980's, is hoofsaaklik nasionalistiese politieke leiers na die kampe gestuur
Ons kodeer hierdie einde soos dit deur die oortreders beplan is deur 'n proses van normalisering. Ons neem ook kennis dat daar verskeie slagoffergroepe is wat op geweld gemik is.
Biondich, Mark. 2011. Die Balkan: rewolusie, oorlog en politieke geweld sedert 1878 Oxford: Oxford University Press.
Bringa, Tone. 2004. Die vreedsame dood van Tito en die gewelddadige vernietiging van Joegoslavië, in Death of the Father: An Anthropology of the End in Political Authority, John Borneman (red.). Londen: Berghahn Books, 148-201.
Levene, Mark. 2013. The Crisis of Volocide: Annihilation: The European Rimlands 1939 - 1953. Oxford: Oxford University Press.
Lowe, Keith. 2012. Savage -kontinent: Europa in die nasleep van die Tweede Wêreldoorlog (New York: St. Martin's Press.
Mozjes, Paul. 2011. Volksmoorde op die Balkan: Holocaust en etniese reiniging in die twintigste eeu. Uitgewers van Rowman en Littlefield.
Tomasevich, Jovo. 2001. Oorlog en rewolusie in Joegoslavië 1941-1945: Besetting en samewerking. Stanford University Press.
Žerjavić, Vladimir. 1980. "Gubitci stanovnista Jugoslavije u drugom svjetskom ratu" [Bevolkingsverliese van Joegoslavië in die Tweede Wêreldoorlog]. Zagreb: Jugoslavensko viktimolosko društvo.
 Lowe bied die mees gedetailleerde beskrywing van die gedwonge optogte en toestande by Maribor. Hy noem verskeie oorlewende getuies wat bevestig is, asook 'n paar Duitse ooggetuieverslae (Lowe 2012, 257 - 258).
Grieks-Italiaanse Oorlog Redigeer
By die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog wou Ioannis Metaxas-die fascistiese diktator van Griekeland en voormalige generaal-'n neutrale posisie handhaaf. Griekeland was onder toenemende druk van Italië, wat uitloop op die Italiaanse duikboot Delfino die kruiser laat sink Elli op 15 Augustus 1940.  Die Italiaanse leier Benito Mussolini was geïrriteerd dat die Nazi -leier Adolf Hitler hom nie oor sy oorlogsbeleid geraadpleeg het nie en sy onafhanklikheid wou vestig. [b] Hy het gehoop om die Duitse militêre sukses aan te pas deur Griekeland in te neem, wat hy as 'n maklike teenstander beskou het.   Op 15 Oktober 1940 het Mussolini en sy naaste adviseurs hul besluit gefinaliseer. [c] In die vroeë oggendure van 28 Oktober het die Italiaanse ambassadeur Emanuele Grazzi 'n ultimatum van drie uur aan Metaxas voorgehou waarin hy mag vra dat troepe ongespesifiseerde 'strategiese terreine' binne Griekse gebied kan beset.  Metaxas verwerp die ultimatum (die weiering word herdenk as die Griekse nasionale vakansiedag Ohi -dag), maar nog voordat dit verstryk het, het Italiaanse troepe Griekeland deur Albanië binnegeval. [d] Die belangrikste Italiaanse strekking was gerig op Epirus. Vyandighede met die Griekse leër het begin by die Slag van Elaia - Kalamas, waar hulle nie die verdedigingslinie kon breek nie en gedwing is om te stop.  Binne drie weke het die Griekse weermag 'n teenaanval begin, waartydens dit na Albanese gebied marsjeer en belangrike stede soos Korça en Sarandë verower het.  Nóg 'n verandering in die Italiaanse bevel, nóg die koms van aansienlike versterkings het die posisie van die Italiaanse leër verbeter.  Op 13 Februarie het generaal Papagos, die opperbevelhebber van die Griekse leër, 'n nuwe offensief geopen met die doel om Tepelenë en die hawe van Vlorë met Britse lugsteun te neem, maar die Griekse afdelings het sterk weerstand ondervind, wat die offensief gestuit het. wat die Kretaanse 5de afdeling prakties vernietig het. 
Na weke van onomwonde winteroorlog, het die Italianers op 9 Maart 1941 'n teenaanval op die middel van die front geloods, wat misluk, ondanks die Italianers se superieure magte. Na 'n week en 12,000 slagoffers het Mussolini die teenaanval beëindig en twaalf dae later uit Albanië vertrek.  
Moderne ontleders meen dat die Italiaanse veldtog misluk het omdat Mussolini en sy generaals aanvanklik onvoldoende hulpbronne aan die veldtog toegewys het ('n ekspedisiemag van 55 000 man), nie met die herfsweer rekening gehou het nie, aangeval het sonder die voordeel van verrassing en sonder Bulgaarse ondersteuning.    Elementêre voorsorgmaatreëls soos die uitreiking van winterklere is nie getref nie.  Mussolini het nie die waarskuwings van die Italiaanse Kommissie vir Oorlogsproduksie oorweeg nie, dat Italië eers in 1949 'n volle jaar volgehoue ​​oorlogvoering kan volhou. 
Tydens die ses maande lange stryd teen Italië het die Helleense weermag territoriale winste behaal deur die uitskakeling van Italiaanse belangrike persone. Griekeland het nie 'n aansienlike wapenbedryf nie, en sy toerusting en ammunisievoorrade is toenemend afhanklik van voorraad wat Britse magte van verslaande Italiaanse leërs in Noord -Afrika gevang het. Om die Albanese geveg te beman, was die Griekse bevel genoodsaak om troepe uit Oos -Masedonië en Wes -Thracië terug te trek, omdat Griekse magte nie die hele grens van Griekeland kon beskerm nie. Die Griekse bevel het besluit om sy sukses in Albanië te ondersteun, ongeag die risiko van 'n Duitse aanval vanaf die Bulgaarse grens. 
Hitler se besluit om aan te val en Britse hulp aan Griekeland Edit
Brief van Adolf Hitler gerig aan Mussolini op 20 November 1940 
Brittanje was verplig om Griekeland by te staan ​​deur die verklaring van 13 April 1939, wat verklaar dat 'n bedreiging vir die Griekse of Roemeense onafhanklikheid 'die regering van Sy Majesteit onmiddellik sou voel om die Griekse of Roemeense regering. in hul mag. "  Die eerste Britse poging was die ontplooiing van die eskaders van die Royal Air Force (RAF) onder bevel van lugkomodoor John D'Albiac wat in November 1940 aangekom het.   Met die toestemming van die Griekse regering is die Britse magte na Kreta gestuur 31 Oktober om Soudabaai te bewaak, waardeur die Griekse regering die 5de Kretenzer -afdeling na die vasteland kon herontplooi.  
Hitler besluit om op 4 November 1940 in te gryp, vier dae nadat Britse troepe by Kreta en Lemnos aangekom het. Alhoewel Griekeland neutraal was tot die Italiaanse inval, het die Britse troepe wat as verdedigingshulp gestuur is, die moontlikheid van 'n grens na die Duitse suidelike flank geskep. Hitler se belangrikste vrees was dat Britse vliegtuie in Griekeland die Roemeense olievelde, wat een van Duitsland se belangrikste oliebronne was, sou bombardeer.  Aangesien Hitler reeds ernstig oorweeg het om die volgende jaar 'n inval in die Sowjetunie te begin, het dit die belangrikheid van Roemeense olie vergroot, aangesien Duitsland eers in 'n oorlog met die Sowjetunie was, Roemenië sou wees Ryk 'se enigste bron van olie, ten minste totdat die Wehrmacht vermoedelik die Sowjet -olievelde in die Kaukasus verower het.  Terwyl die Britte inderdaad oorweeg het om die Griekse lugvelde te gebruik om die Roemeense olievelde te bombardeer, was Hitler se vrese dat sy hele oorlogsmasjien verlam kon word weens 'n gebrek aan olie as die Ploești -olievelde vernietig word, tot 'n mate gegrond werklikheid.  Die Amerikaanse historikus Gerhard Weinberg het egter opgemerk: ". Die enorme probleme van lugaanvalle op verre olievelde is nie deur beide kante begryp nie, maar aan beide kante is aanvaar dat selfs klein lugaanvalle groot vuur kan veroorsaak en vernietiging ".  Verder het die massiewe Italiaanse nederlae op die Balkan, die Horing van Afrika en Noord -Afrika die Fascistiese regime in Italië teen die einde van 1940 op die rand van ineenstorting gedruk, met Mussolini wat uiters ongewild was by die Italiaanse bevolking. Hitler was oortuig dat as hy nie Mussolini sou red nie, Fascistiese Italië in 1941 uit die oorlog sou word.  Weinberg skryf die voortgesette Italiaanse nederlae ". Kan maklik lei tot die totale ineenstorting van die hele stelsel wat Mussolini tot stand gebring het, en dit is destyds erken dat dit nie terugskouend van 1943 af was nie ".  As Italië uit die oorlog geslaan is, sou die Britte weer die sentrale Middellandse See kon gebruik, en sou die goewerneurs van die Franse kolonies in Afrika wat lojaal was aan die Vichy -regime, hul lojaliteit oorskakel na die Franse nasionale komitee onder leiding van Charles de Gaulle.  Aangesien Hitler planne gehad het om uiteindelik die Franse kolonies in Afrika as basisse vir die oorlog teen Brittanje te gebruik, word die moontlike verlies aan Vichy -beheer oor sy Afrika -ryk deur hom beskou as 'n probleem. 
Verder, nadat Italië in Junie 1940 tot die oorlog toegetree het, het die gevaar van lug- en vlootaanvalle in die as grootliks die sentrale Middellandse See vir Britse skeepvaart gesluit, behalwe vir konvooie na Malta, wat die Suez -kanaal in werklikheid gesluit het toe die Britte gedwing was om hul magte te voorsien in Egipte via die lang Kaapse roete om Afrika.  Die Britte het die bevryding van Italiaanse Oos -Afrika 'n prioriteit gemaak om die moontlikheid van Italiaanse vloot- en lugaanvalle op Britse skeepvaart in die Rooi See te beëindig, wat groter belang vanweë die gevare van die Britse skeepvaart in die sentrale Middellandse See was.  Op sy beurt het die besluit van veldmaarskalk Archibald Wavell om beduidende magte op die Horing van Afrika te sit terwyl Egipte verdedig word, die aantal staatsmagte wat beskikbaar is om na Griekeland te gaan verminder.  ​​Alhoewel die prestasie van die Italiaanse weermag minder as indrukwekkend was, het dit uit die Duitse perspektief geweier om die Britte toegang tot die sentrale Middellandse See te weier deur Luftwaffe en Kriegsmarine -troepe in Italië te posisioneer, het dit van deurslaggewende belang gehad om Italië in die oorlog te hou.  Hitler het sy leër se algemene staf beveel om Noord -Griekeland aan te val uit basisse in Roemenië en Bulgarye ter ondersteuning van sy meesterplan om die Britte van die Middellandse See -basisse te ontneem.  
Op 12 November het die Duitse weermag se opperbevel richtlijn nr. 18 uitgevaardig waarin hulle gelyktydige operasies teen Gibraltar en Griekeland vir die volgende Januarie beplan. Op 17 November 1940 stel Metaxas 'n gesamentlike offensief op die Balkan voor aan die Britse regering, met Griekse vestings in die suide van Albanië as operasionele basis. Die Britte was huiwerig om Metaxas se voorstel te bespreek, omdat die troepe wat nodig is vir die uitvoering van die Griekse plan, bedrywighede in Noord -Afrika ernstig in gevaar sou stel.  In Desember 1940 het die Duitse ambisies in die Middellandse See aansienlike hersiening ondergaan toe Spanje se generaal Francisco Franco die aanval op Gibraltar verwerp het.  Gevolglik was Duitsland se offensief in Suid -Europa beperk tot die Griekse veldtog. Die opperbevel van die gewapende magte het op 13 Desember 1940 richtlijn nr. 20 uitgevaardig waarin die Griekse veldtog onder die kodebenaming Operasie Marita uiteengesit word. Die plan was om die noordelike kus van die Egeïese See teen Maart 1941 te beset en indien nodig die hele Griekse vasteland in beslag te neem.    Om Griekeland aan te val, sal deur Joego -Slawië en/of Bulgarye gaan. Die regent van Joego -Slawië vir die seuntjie koning Peter II, prins Paul, was getroud met 'n Griekse prinses en het die Duitse versoek om deurreisregte om Griekeland binne te val geweier.  Koning Boris III van Bulgarye het jarelange territoriale geskille met Griekeland gehad en was meer oop daarvoor om vervoersregte aan die Wehrmacht te verleen in ruil vir 'n belofte om die dele van Griekeland te hê wat hy begeer.  In Januarie 1941 verleen Bulgarye die deurvoerregte aan die Wehrmacht. 
Tydens 'n vergadering van Britse en Griekse militêre en politieke leiers in Athene op 13 Januarie 1941, vra generaal Alexandros Papagos, opperbevelhebber van die Helleniese leër, Brittanje om nege volledig toegeruste afdelings en ooreenstemmende lugsteun. Die Britte het geantwoord dat al wat hulle kon bied, die onmiddellike versending van 'n tekenmag van minder as afdelingssterkte was. Hierdie aanbod is verwerp deur die Grieke, wat gevrees het dat die aankoms van so 'n kontingent 'n Duitse aanval sou laat neerkom sonder dat hulle betekenisvolle hulp sou verleen. [e] Britse hulp sou aangevra word as en wanneer Duitse troepe die Donau van Roemenië na Bulgarye oorsteek.   Die Griekse leier, generaal Metaxas, wou nie veral Britse magte op die vasteland van Griekeland hê nie, aangesien hy gevrees het dat dit 'n Duitse inval in sy land sou veroorsaak en in die winter van 1940–41 in die geheim aan Hitler gevra het of hy was bereid om 'n einde te maak aan die Italo-Griekse oorlog.  Die Britse premier, Winston Churchill, sterk ondersteun deur die hoof van die keiserlike generaal, sir John Dill, en die minister van buitelandse sake, Anthony Eden, het hoop gehad om die strategie van die Salonika Front te laat herleef en 'n tweede front op die Balkan te open dit sou Duitse magte vasbind en Duitsland die Roemeense olie ontneem.  Die Australiese premier, Robert Menzies, het op 20 Februarie in Londen aangekom om die ontplooiing van Australiese troepe uit Egipte na Griekeland te bespreek, en het op 25 Februarie teësinnig sy goedkeuring gegee.  Net soos baie ander Australiërs van sy generasie, was Menzies agtervolg deur die herinnering aan die Slag van Gallipoli en was hy baie agterdogtig oor nog een van Churchill se planne vir oorwinning in die Middellandse See.  Op 9 Maart het die premier van Nieu -Seeland, Peter Fraser, ook sy toestemming gegee om die Nieu -Seelandse afdeling van Egipte na Griekeland te herontplooi, ondanks sy vrees vir 'n ander Gallipoli, soos hy dit in 'n telegram aan Churchill gestel het " kon nie die moontlikheid oorweeg om die Grieke aan hul lot oor te laat nie "wat" die morele grondslag van ons saak sou vernietig ".  Die weer in die winter van 1940–41 het die opbou van Duitse magte in Roemenië ernstig vertraag en dit was eers in Februarie 1941 dat die Wehrmacht se twaalfde leër onder bevel van veldmaarskalk Wilhelm List saam met die Luftwaffe's Fliegerkorps VIII het die Donau -rivier na Bulgarye oorgesteek.  Die gebrek aan brûe aan die Donau wat swaar voorrade op die Roemeens-Bulgaarse grens kon vervoer, het die ingenieurs van die Wehrmacht genoop om in die winter die nodige brûe te bou, wat groot vertragings opgelê het.  Teen 9 Maart 1941 is die 5de en 11de Panzer -afdelings op die Bulgaars -Turkse grens gekonsentreer om Turkye, die bondgenoot van die Balkan -verdrag van Griekeland, af te skrik. 
Onder swaar Duitse diplomatieke druk het Prins Paul Joegoslavië op 25 Maart 1941 by die drieparty -verdrag laat aansluit, maar met die voorbehoud dat Joegoslavië geen vervoersregte aan die Wehrmacht sou verleen om Griekeland aan te val nie.  Aangesien die Metaxas -lyn die Grieks -Bulgaarse grens beskerm het, het die Wehrmacht -generaals die idee baie verkies om Griekeland via Joego -Slawië in plaas van Bulgarye aan te val.  Tydens 'n haastige vergadering van Hitler se personeel na die onverwagse Joegoslaviese staatsgreep van 27 Maart teen die Joegoslaviese regering, is bevele vir die veldtog in Joego -Slawië opgestel, asook veranderinge aan die planne vir Griekeland. Die staatsgreep in Belgrado het Duitse beplanning baie gehelp, aangesien dit die Wehrmacht toegelaat het om 'n inval in Griekeland via Joegoslavië te beplan.  Die Amerikaanse historici Allan Millett en Williamson Murray skryf vanuit die Griekse perspektief, dit sou beter gewees het as die Joegoslaviese staatsgreep nie plaasgevind het nie, aangesien dit die Wehrmacht sou gedwing het om die Metaxas Line aan te val sonder die opsie om omring die Metaxas -lyn deur Joegoslavië te gaan.  Op 6 April sou sowel Griekeland as Joego -Slawië aangeval word.  
Inval van Joego -Slawië: Waffen SS -kaptein Fritz Klingenberg en die verowering van Belgrado tydens die Tweede Wêreldoorlog
Toe die Duitse magte tydens die vroeë lente van 1941 op die Balkan toesak, het hulle nie net gewapende weerstand teëgekom nie, maar ook moeilike opleiding en afskuwelike weer. Die Italiaanse weermag se versuim om vordering te maak tydens die vorige winterveldtog in Griekeland, gevolg deur die toewyding van die Britse magte aan Griekeland se hulp, bedreig die suidelike flank van Duitsland en dwing Adolf Hitler om in te gryp. Die Italiaanse diktator Benito Mussolini het 500 000 soldate na die Balkan gestuur en 63 000 in die eerste ses maande van sy poging verloor. Hoë hoogtes en bergpasse bedek met sneeu tot April en selfs Mei het Duitse voorraadkonvooie belemmer en 'n groot druk op gemeganiseerde eenhede geplaas. Versterkings kon nie so vinnig ontplooi word as wat nodig was nie. Riviere en strome moes gekruis word, gewonde soldate en gevangenes moes ontruim word, vliegvelde moes vasgelê of opgerig word en kommunikasielyne moes vasgestel word. Oorwinning was soms afhanklik van 'n veilige, lewensvatbare toevoerlyn meer as 'n superieure militêre mag.
Die intense stryd om die Balkan was anders as die wat die Wehrmacht voorheen teëgekom het. Dit was die eerste ontmoeting met guerrilla -vegters, wintergevegte en bergagtige terrein. Al die sleuteldoelwitte moes vinnig bereik word, en stede was die primêre doelwitte. Die Duitsers het verwag dat Griekeland sou kapituleer en die hoofstad van Athene en Griekse hawens in Duitse hande sou plaas. Griekse basisse vir die Luftwaffe en Kriegsmarine sou die Duitse beheer oor die noordoostelike Middellandse See versterk en help met die verskaffing van die Afrika Korps. Griekeland sou ook dien as 'n opvanggebied vir die verbod op Britse skeepvaart en sou Duitse wapens net 'n bietjie nader aan die Suez -kanaal plaas.
In Duitsland se pad was Joego-Slawië, wat grotendeels pro-Brits was, veral die Serwiese en Gypsy-kontingente in die land. Vrees dat Joegoslavië, prins Paul, na die Fascistiese kamp sou swaai, het die Joegoslaviese ambassadeur in Washington 'n hartstogtelike pleidooi na Belgrado gestuur en die prins gesmeek om nie aan Hitler toe te gee nie. Koning George VI van Brittanje, saam met premier Winston Churchill, het boodskappe aan prins Paul en die Joegoslaviese premier Dragisa Cvetovic gestuur. Churchill het voorspel dat as Joegoslavië 'n medepligtige sou word in die sluipmoord op Griekeland, haar ondergang seker en onherroeplik sal wees. '
Op 20 Maart het prins Paul formeel aangekondig dat sy land by die Axis Tripartite Pact sou aansluit. In 'n ontmoeting met Arthur Bliss Lane, die Amerikaanse ambassadeur, het Paul gesê dat as hy nie by die as sou aansluit nie, hy nie kon steun op die ondersteuning van Kroate tydens die inval wat beslis sou kom nie.
Op 24 Maart 1941 vertrek premier Cvetovic en minister van buitelandse sake, Cincar-Markovic, na Wene om die pakt te onderteken, vertrek in die geheim uit vrees vir openbare vergelding. Hulle onderteken die ooreenkoms op die 25ste en keer dan terug huis toe. In Belgrado het hulle verneem van 'n staatsgreep wat die aand van die 26ste begin is. Militêre offisiere en anti-fascistiese troepe het beslag gelê op lugbasisse, vliegtuie en regeringsgeboue en die swak Joegoslaviese regering oornag omvergewerp. Die revolusionêre magte het beslag gelê op radio- en telefooncentrale, die ministerie van oorlogsgebou, die polisie se hoofkwartier en die hoofposkantoor. Cvetovic is in hegtenis geneem. Prins Paul is gevange geneem in Zagreb, waarheen hy met die trein gereis het, en is gedwing om te abdikeer, en laat die jong koning Petrus as 'n marionetmonarg.
Die nuwe regering het aangekondig dat hy getrou sal bly aan die drieparty -verdrag nadat hy besef het dat Brittanje en die Verenigde State hulle ondersteun het, maar nie in staat was om hulle te help teen 'n Duitse aanval nie. Hitler is egter nie versadig nie. Op die dag toe die staatsgreep in Joego-Slawië plaasgevind het, beveel hy sy hoë bevel om 'n volskaalse inval in die land te beplan. Op 6 April 1941 het die Duitse minister van buitelandse sake, Joachim von Ribbentrop, bevel gegee dat die aanval op Joego -Slawië vorentoe moet beweeg.
Bulgarye was reeds deur die Duitsers verbonde aan en beset, en baie afdelings het deur die land gegaan om die lande in die suide binne te val. Om die Duitsers hul linkerflank en die toevoerroetes wat nodig is vir verdere verowering te beveilig, moes Joego -Slawië vinnig onderwerp word. Die 1ste SS Leibstandarte SS Adolf Hitler en 2de SS Das Reich afdelings, saam met bergtroepe en ekstra gepantserde en infanterie -eenhede, deur Serwië sou strek. Belgrado, die Joegoslaviese hoofstad, was die belangrikste doelwit, en om die stad te verswak, het die Duitse hoë bevel 'n bombardement van twee weke beplan, gevolg deur massiewe artillerie en gepantserde aanvalle. Die Duitsers was van plan om vyf infanteriedivisies in diens te neem om die stad te beset nadat dit gevang is. Gebeurtenisse het egter bewys dat selfs die beste gevegsplanne soms voorafgegaan word en soms onder die mees ongewone omstandighede.
Belgrado het wel 'n paar dae se artillerie -aanvalle en drie dae van lugbombardeering gely, wat die Joegoslaviese hoofstad versag het. Maar die stad is op 12 April 1941 ingeneem, baie vroeër as wat die hoë bevel verwag het, deur 'n handjievol troepe met min ammunisie en hoog op moraal, gelei deur 'n man wat nie bang was om 'n geleentheid aan te gryp nie. hy het dit gesien.
Die hoogs onortodokse aanranding was 'n produk van die militêre oordeel, ywerige moed en blote geluk van Waffen SS -kaptein Fritz Klingenberg. Klingenberg, 'n 26-jarige gegradueerde van die offisiere-akademie van Bad Tölz, het 'n reputasie gekry as 'n koppige, ietwat skurende karakter. Tydens die Franse veldtog die vorige jaar het sy voormalige kompagniebevelvoerder van hom gesê: Klingenberg is intelligent, maar eiesinnig, lojaal, maar tog nie bo die regstelling van sy meerderes nie, briljant onder druk, maar arrogant tot onsekerheid. ' Evaluasies soos wat Klingenberg meer as 'n maverick bestempel het as 'n bekwame militêre offisier.
Klingenberg was nie 'n stewige drinker of prater nie en het nooit gespog met sy prestasies nie. Toe hy later deur studente aan Bad Tölz gevra is hoe hy die hoofstad van 'n land verower het, het hy eenvoudig gesê: 'Ek was destyds nie te besig nie en het iets gevind om te doen.'
Klingenberg het sy hele loopbaan in die elite 2de gedien Waffen SS Panzer Division Das Reich, en die inval in Frankryk was sy vuurdoop. Hy is tydens die aksie bekroon met die Ysterkruis Tweede klas vir heldhaftigheid. Sy peloton is vasgemaak deur effektiewe masjiengeweervuur ​​toe a Panzerkampfwagen Mark II -tenk wat hulle ondersteun het, het 'n myn getref. Die bemanning was vasgekeer in die brandende voertuig en deur masjiengeweervuur ​​gehark. Terwyl sy manne die tenkwaens gered het, het Klingenberg oor 100 meter oop grond gejaag en die drie-man-Franse posisie met granate ingeneem. Hy het nie soveel as 'n krap gekry nie.
Klingenberg se rigting van artillerie tydens 'n geveg was uniek en indrukwekkend. Eens, tydens die Franse veldtog, het hy selfs dodelike 88 mm -vuur op sy eie posisie afgeskakel om 'n vyandelike teenaanval te beëindig. Met hierdie aksie kon die hele Duitse rubriek vorentoe beweeg en voordeel trek uit verwarring onder die Franse. Tydens 'n ander verlowing het hy Junkers Ju-87 Stuka-duikbomwerpers ontbied op sy posisie om te keer dat die vyand terugtrek, wat gelei het tot die gevangenskap van 55 gevangenes. Vir hierdie aksie het die waarnemende bataljonbevelvoerder, luitenant -kolonel Hannes Eckhold, die eerste kaptein die Iron Cross First Class toegeken. Klingenberg se evaluerings weerspieël steeds hardnekkigheid gemeng met moed en kreatiwiteit. Omdat hy altyd ongeskonde uit die vele flirtasies met die dood en krygsgeregtigheid na vore gekom het, het sy manne hom die 'Magician begin noem. Wat ook al sy manne nodig gehad het — ammunisie, kos, water, ens.#8212 wat hy reggekry het. Klingenberg het selfs 'n skool vir scroungers gehou en mans geleer om noodsaaklikhede vir oorlewing te steel. Kort nadat hy in Joego -Slawië aangekom het, is hy bevorder tot kaptein en het hy bevel gekry oor 'n motorverkenningseenheid, wat verantwoordelik was vir die versameling van intelligensie en die onderhoude van kommunikasie met agterste eenhede. Sy mans het die afdelingsrekord gehou vir klagtes en diefstalverslae. Trouens, hulle is misdadigers van Klingenberg genoem. Maar die towenaar het hulle goed geleer en geen bewerings teen sy mans is ooit bewys nie.
By een geleentheid sou die eenheid Klingenberg deur die afdeling ondersoek word vir diensbaarheid van die voertuig, en om te slaag, moes hy nog 'n dosyn motorfietse vervaardig. Hy was omtrent ses kort, en stuur sy manne op 'n voersending per haak of per skelm, hulle het die nodige toerusting versamel. Die enigste probleem was dat hulle ses masjiene te veel gekry het, vars geverf om hul vorige eienaarskap te verberg. Die bevelvoerder van Klingenberg ' het die verskille blind gehou. Hy het Klingenberg egter meegedeel dat hy nie bereid is om te hang vir die aktiwiteite van sy ondergeskikte nie, en het die kaptein gevra om asseblief versigtiger te wees.
Klingenberg se volgende missie in Joego -Slawië was om voor die hoof gepantserde eenheid te vergader, na vyandige aktiwiteite te soek en paaie of hindernisse op kaarte te merk. Daardie intelligensie-insamelingsmissies was van kardinale belang vir 'n suksesvolle Duitse inspanning in die streek.
Alhoewel Belgrado gemerk is vir vang, was die grootste deel van Das Reich was vasgebind om agter-aksies te beveg en deur Joegoslavië se smal bergpasse te probeer druk. Intussen was die res van die Duitse weermag so ver agter dat hulle nie eens dieselfde kaarte gebruik het nie. Hitler beveel die Luftwaffe om Belgrado te bombardeer voor die laaste rit na die hoofstad. Van 6 tot 10 Augustus is meer as 500 bombardemente teen Belgrado gevlieg, wat meer as 17,500 sterftes veroorsaak het. Die meeste regeringsamptenare het gevlug, en die Joego -Slawiese leër het begin ineenstort.
Op 11 April was Klingenberg se instruksies om te herontdek en kontrolepunte vas te stel, om brûe en paaie te beveilig en dan versterkings vas te hou. Swaar reën en smeltende sneeu het bykans alle sagte oppervlaktes weggespoel, en brûe is vernietig deur terugtrekkende Joegoslaviese magte. Die belangrikste benaderings tot Belgrado was nie meer lewensvatbare roetes nie, en die tenks sou hard druk om voort te gaan sonder massiewe ingenieursondersteuning om die gebiede skoon te maak. Na 'n paar uur se waarneming van die geteisterde stad oorkant die Donau -rivier, het Klingenberg geglo dat Belgrado syne was om te neem, weens die verwarring wat die bombardemente veroorsaak het, en#8212 op voorwaarde dat sy eenheid betyds opdaag. Hy het slegs 24 uur om 'n verslag aan sy bevel voor te lê, en 'n besluit moes vinnig geneem word.
Klingenberg het 'n kans gesien om dieper in die stad te ondersoek toe een van sy mans 'n verlate motorboot gevind het wat aan 'n boom vasgemaak was langs die oewers van die geswelde Donau. Hy het net een sersant en vyf privaat persone onderhandel oor die verraderlike rivier. Die reis was uiters gevaarlik, die strome woed van die afloop van smeltende sneeu in die berge en van reën. Die boot was ook oorlaai. By die ander kant van die Donau het Klingenberg twee mans teruggestuur om nog troepe voor sononder oor te neem. Met die terugreis het die boot egter 'n onderdompelde hindernis getref en gesink. Klingenberg 's 'navy ' het nie meer bestaan ​​nie, wat die kaptein en ses van sy manne gestrand gelaat het. Hulle was heeltemal geïsoleer, met beperkte voorraad en ammunisie.
Die groep het langs die pad gevorder en 'n paar voertuie in die Britse motor wat deur Joego-Slawiese soldate beman is, teëgekom. Hulle het twee vragmotors en 'n bus gevang, saam met ongeveer 20 vyandelike soldate. Een van die mans op die bus was 'n besope Duitse toeris wat sedert die inval in Belgrado vasgekeer was. Die toeris, wat Kroaties gepraat het, is deur die Joego -Slawiese soldate as spioen aangekeer en is tereggestel. Hy was nog dronk en onbewus van sy naderende lot. Toe hy ontsteld was, het hy gedink dat hy nog steeds onder sy groep partytjiegangers was totdat hy van die situasie ingelig is. Klingenberg het hom as tolk gebruik, in watter hoedanigheid die dankbare Duitser die meeste gehelp het.
Die SS -manne het voortgegaan en hul gevangenes en 'n paar gevange uniforms gebruik om verby verskeie vyandelike kontrolepunte te kom. Hulle het die eerste dag goeie vordering gemaak sonder dat enige van die vyandelike kontrolewagte agterdogtig geraak het. Die Duitsers het die Joego -Slawiese wagte bygevoeg tot die toenemende aantal gevangenes wat hulle langs die pad versamel het. Die bevolking van Belgrado, na 'n paar dae se bombardement, verwag 'n lang beleg eerder as 'n aanval, en die laks sekuriteit wat Klingenberg teëgekom het, speel direk in sy hande.
Toe hulle die buitewyke van die stad binnekom, het die Duitsers betrokke geraak by 'n twee uur lange brandgeveg. Hulle het uiteindelik hul gevange voertuie die stad ingedryf met baie gewonde gevangenes aan boord, waaronder die ongelukkige toeris. Wonder bo wonder is nie een van die SS -mans gewond in die geveg nie. Hulle beland in die middestad, alleen en omring deur 'n grootoog, verwarde bevolking. Die enigste SS -slagoffer in Belgrado tot dusver was 'n privaat persoon wat geval het en sy pols verstuit het. Die Duitsers was verbaas toe hulle sien dat niemand hulle in die stad aanval nie. Die burgerlikes het hul daaglikse sake gedoen asof niks gebeur het nie. Klingenberg beveel sersant Hans Hossfelder om die Duitse kleure te lig, en vervang die Joego -Slawiese nasionale vlag met die Duitse vaandel kort na 17:00. op 12 April. Onder bevele van Klingenberg het sy mans begin patrolleer oor die stad, wat die inwoners die onmiskenbare indruk gegee het dat hulle in beheer was.
Die burgemeester van Belgrado het na die Duitsers gekom, kompleet met sy gevolg van stadsamptenare en in die regte seremoniële drag. Nadat hy gevra het wat aangaan, het hy navraag gedoen oor die voorwaardes van oorgawe. Klingenberg het aan die burgemeester gesê dat hy die puntespan van verskeie SS -tenkafdelings is, en as hy nie per radio by die eenheid aangekom het met die inligting wat versoek is nie, het die Luftwaffe sou voortgaan met hul pogings om die stad gelyk te maak. Hy het ook gesê dat die lugaanvalle gevolg sal word deur 'n spervuur ​​van artillerie en gepantserde en infanterie -aanvalle wat niemand sal red nie.
Die ander Duitsers kyk na hul leier asof hy mal is. Hulle radio is beskadig en kon nie stuur nie, slegs die ontvangs van hul eenheid was 'n aansienlike afstand en hulle was sonder ammunisie en kos. Sersant Hossfelder het later aan sy kaptein gesê dat hy in die verkeerde besigheid was, en het bygevoeg dat die Propaganda -ministerie beslis 'n gebruik vir hom kan vind.
Die burgemeester was in die steek gelaat, en na 'n uur lange gesprek met Klingenberg, het hy die nodige reëlings getref vir die oorgawe van die stad. Toe, asof 'n idee, het 'n groep Duitse vliegtuie oor die stad gevlieg op 'n verkenningsmissie, en Klingenberg het die oomblik benut. Hy kyk op en wys na die lug en herinner die burgemeester daaraan dat die klok tik. Klingenberg het gesê dat as alle instruksies gevolg word, die stad of sy inwoners geen verdere skade berokken nie. Dit lyk asof die stadsamptenare verlig was om dit te hoor.
Die soldate en die stadsmilisie het ingestem om hul wapens neer te lê in ruil daarvoor dat die Duitsers bykomende aanvalle sou stop. Die Joego -Slawiese leër het sy arms op die stadsplein gestapel, en Klingenberg het al die mans by die burgemeester laat registreer. Klingenberg het toe die gevangenes beveel om in vier van die grootste hotelle te woon en 'n Duitse wag na elke gebou te plaas. Die handjievol Duitsers het pas meer as 1300 troepe en 'n stad met 'n bevolking van meer as 200 000 gevange geneem sonder om 'n enkele skoot af te skiet. Die stad het aansienlike skade gely, maar nie genoeg om die inwoners te weerhou om soos gewoonlik met die lewe en sake voort te gaan nie. Joegaslaviese soldate buite die stad, onbewus van wat met hul hoofstad gebeur het, het Belgrado binnegedring om slegs deur hul meerderes beveel te word om hul wapens neer te lê, hul voertuie te laat vaar en na die hotelle te marsjeer. Al die Joego -Slawiërs het sonder skroom gehoor gegee.
Klingenberg en sy manne het hulself gemaklik gemaak in die beste hotel in die stad en het valse radio -uitsendings gemaak om die optog te versterk. Hulle het bottels wyn en wapens opgegaar, en twee van die mans het saam met 'n paar plaaslike vroue verdwyn. Intussen het Klingenberg sy posisie gekonsolideer in die wete dat dinge steeds verkeerd kan gaan. As die hoofmag nie gou opdaag nie, was die spel aan die gang. Hy het sy manne laat plaaslike mense werf om elke kaart, polisie -rekord en belastingrekord in die stad te bekom.
Die polisiehoof is beveel om 'n lys van alle misdadigers in die stad te verskaf, met vermelding van hul misdade, ouderdom en ander relevante inligting. Vroue met verpleegkunde moet onmiddellik vir diens aanmeld, en alle dokters is ook ontbied. Elke liter petrol was verantwoordelik, en olie, mediese voorrade en ander benodigdhede is in spesiale opbergingsfasiliteite geplaas. Die hospitaal sou neutrale grond wees, en alle gesondheidsorg moes as 'n gebaar van goeie wil gehandhaaf word. Klingenberg het selfs beveel dat die skole oop moet bly en geen beperkinge op die daaglikse sake gestel nie. Hy het wel 'n 20:00 plaas. uitslag op die stad slegs burgers met 'n pas wat deur hom onderteken is, kon na die tyd wettig buite hul huise waag.
Die volgende dag, 13 April, het meer mans van Klingenberg wat aan die oorkant van die rivier gebly het, hul leier die stad gevolg. Toe hulle die Duitse vlag sien, het hulle geglo dat die hoofmag hulle op een of ander manier omseil het. Hulle was verstom toe hulle die ' -verlore ' -mans onder die bevel van die primêre doelwit vind, terwyl die plaaslike bevolking nie vyandig was nie, maar eintlik tegemoetkomend was.Hossfelder het die nuwelinge vertel wat gebeur het en hulle gewaarsku om saam te speel. Hulle het hul militêre spiere gebuig deur elke voertuig wat hulle kon kry, te beveel.
Uiteindelik, op die nag van 13 April, het die voorwaartse elemente van Das Reich die stad binnegekom met 'n hewige geveg. Hulle het die radio -uitsendings wat hulle ontvang het, verontagsaam, vertel van die oorgawe van die stad en geglo dat dit 'n vyandige hoax was, moontlik 'n poging om Duitse eenhede in 'n hinderlaag te lok. Gerugte het gesê dat Klingenberg en sy mans gevange geneem, gemartel en gedwing is om die kodes wat nodig is vir behoorlike radiokommunikasie, bekend te maak. Die bevelvoerder van die XLV-korps was so woedend omdat hy nie sy intelligensie-opsomming ontvang het nie, dat hy gedreig het om Klingenberg in die hof te kry as hy as 'n gevangene lewendig gevind word. Die eerste plek wat hy vir Klingenberg navraag gedoen het, was by 'n bordeel en het gedink dat hy die afvallige kaptein daar sou vind. Die woede van die korpsbevelvoerder het gou bedaar toe hy verneem waarom sy junior kommandant van die kompanie nalatig was in sy pligte.
Die res van Das Reich en aanvullende weermag Panzergrenadiereenhede het Belgrado die volgende dag van krag geword, en in plaas daarvan om die stad binne te veg, is hulle begroet met wyn en kaas. Die Joegoslaviese gevangenes is verplig om die Duitse verdediging te versterk in geval van partydige aanvalle. Ongelukkig, toe die burgemeester besef dat hy bedrieg is, het hy homself geskiet.
Op 17 April erken Josip Broz, beter bekend as Tito, die vakbondlid en leier van die 'illegal ' Kommunistiese Party, nederlaag in Joegoslavië en gee die land slegs in naam oor. Hy vlug saam met sy partydiges die berge in, waar hy, gesteun deur die Britte, 'n guerrilla-veldtog van vier jaar teen sy indringers van die land voer. Hy sou later president word van 'n Kommunistiese Joego-Slawië, wat nietemin die verbintenis met die Sowjet-gedomineerde Warskou-verdrag verwerp het. Klingenberg het die garnisoenbevelvoerder oorreed om van sy kaarte afstand te doen en die ligging van sy mynvelde en geweerplasings, asook die nabygeleë anti-vliegtuie bekend te maak. plasings en aangrensende hulpvliegbaan. Merkers is geplaas wat duidelik uit die lug gesien kon word, en Duitse vervoer kon land, met kos, ammunisie en oorlogskorrespondente. Klingenberg het selfs van die gevangenes die beskadigde aanloopbane laat herstel en beslag gelê op verskeie verouderde vliegtuie.
Duitse intelligensie het geprojekteer voordat Belgrado oorgegee het dat Joegoslaviese weermag se slagoffers ongeveer 10 000 tot 15 000 gewondes en 2 000 dood sou wees Luftwaffe en artillerie -bombardement en 'n daaropvolgende geveg om die stad binne te gaan. Na raming is burgerlike ongevalle tien keer meer as dié getalle. Klingenberg was besorg oor die welstand van sy mans, maar tog was hy ook bekommerd oor die lot van die burgerlikes. Hy het nie die behoefte aan verdere bloedvergieting in die stad gesien nie, en sy manne is eintlik goed behandel deur die burgerlikes, wat geweet het dat hulle 'n baie erger lot kon opdoen. Aanvanklik het die Duitse hoë bevel nie geglo dat die stad geneem is. Daar was selfs 'n woord dat Klingenberg geskiet sou word omdat hy probeer het om so 'n uitbuiting te vervals. Twee dae se radio -uitsendings was nodig om Berlyn te oortuig dat alles goed is. Luitenant -generaal Paul Hausser is beveel om self te ondersoek.
Toe Klingenberg by sy meerderes rapporteer om te verduidelik waarom hy nie opdragte gevolg het nie, was hy dronk, ongeskeer en het sy parfuum geruik. Na 'n paar minute het Klingenberg gesê: 'Wat moet ek doen, die stad teruggee?' was nou vooruit. Die koste van die hele Joegoslaviese veldtog na Duitsland was 558 gewondes en 151 dood, met minder as 'n dosyn vliegtuie. Meer as 340 000 Joego -Slawiërs is gevange geneem. Die presiese aantal vermoorde sal nooit bekend wees nie.
Die Duitsers het 10 van hul infanteriedivisies, twee SS -eenhede en een hulp -SS -eenheid, die 13de, verlaat Waffen SS Handschar (of Scimitar) -afdeling, as 'n besettingskrag in Joego -Slawië. Hierdie eenheid bestaan ​​uit Joego -Slawiërs, hoofsaaklik Bosniese Moslems, en hulle het 'n teenparty -rol vervul. Die besetting van Joego -Slawië het mannekrag opgebruik en aanspraak gemaak op hulpbronne wat broodnodig is vir die toekomstige Oosfront. Meer Duitsers sterf terwyl hulle in garnisoen in Yugoslavia toegewys is as wat gewond is tydens die gevegte om dit te verower.
Elke man wat tydens die operasie in Belgrado aan Klingenberg toegewys is, het versierings ontvang vir dapperheid en promosies. Hossfelder het 'n kommissie as tweede luitenant gekry en het die SS -offisierskool by Bad Tölz bygewoon, waar hy later 'n instrukteur geword het. Vandag woon hy in München as afgetrede onderwyser.
Vir sy gewaagde uitbuiting word Klingenberg bekroon met die Knight 's Cross, en word hy 'n gunsteling van die SS -binnekring. Die ou man, soos hy bekend geword het, is gereeld na Bad Tölz gestuur as 'n instrukteur oor taktiek en inisiatief op die slagveld. Op 15 Maart 1944 word hy die enigste Bad Tölz -gegradueerde wat die bevel oor die skool aanvaar het.
Toe Operasie Barbarossa, die inval in die Sowjetunie, begin, Das Reich is in die stryd gewerp. Klingenberg onderskei hom later in Kharkov, Minsk en Kursk en verdien baie eerbare vermeldings in die versendings van generaal Heinz Guderian. Uiteindelik word die Oak Leaves aan sy Knight 's Cross toegeken, aangebied in 1943. Hy het 'n persoonlike gunsteling geword van Paul Hausser, bevelvoerder van die II SS Panzer Corps tot en met die operasie in Kursk-Orel.
Klingenberg is op 21 Desember 1944 bevorder tot die rang van kolonel. Namate die situasie in Duitsland versleg het op alle fronte, is hy beveel om die bevel oor die 17de SS te neem Panzergrenadier Division 'Götz von Berlichingen ' op 12 Januarie 1945, met die pos nege dae later. Die 17e was verbonde aan generaal Max Simon 's XIII SS Corps en verdedig die Westelike Muur suidoos van Saarbrcken teen genl.maj Wade H. Haislip en XV Corps van die Amerikaanse Sewende Leër.
Die XIII SS -korps het sy rug na die Ryn gehad en die gebied tussen Neustadt en Landau hardnekkig verdedig. Toe weerstand uiteindelik op 22 Maart in duie stort, was Klingenberg een van die slagoffers wat hy gesterf het toe hy sy afdeling gelei het in sy laaste poging om die Amerikaanse gety te stuit.
Klingenberg se optrede in Belgrado pas in by die mistiek rondom die Waffen SS. Ondanks die gruweldade wat korrek aan SS -eenhede en individue toegeskryf is, was sulke dade van ridderlikheid en dapperheid soos Klingenberg getoon het, nie ongewoon onder die werklike professionele persone nie. Klingenberg kon die boek gevolg het en bygedra het tot die totale vernietiging van die antieke stad en die bevolking van Belgrado as die Joego -Slawiërs verdere weerstand gebied het. Die geskiedenis is die beter vir sy dapperheid en menslikheid.
Hierdie artikel is geskryf deur Colin D. Heaton en verskyn oorspronklik in die Januarie 1998 -uitgawe van Tweede Wereldoorlog. Teken in op meer wonderlike artikels Tweede Wereldoorlog tydskrif vandag!
Algemene terme soos Bloedbad van Bleiburg, Bleiburg tragedie, Bleiburg misdaad, Bleiburg -saak, en ook eenvoudig Bleiburg, word in Kroasië gebruik om na die betrokke gebeure te verwys.    Die term Kruisweg (Kroaties: Križni gestel) is 'n algemene subjektiewe term wat meestal deur Kroate gebruik word oor die gebeure na die repatriasie.  Laasgenoemde is beskryf as "doodsmars".  
Onder Slowenië is die term Viktring tragedie (Sloweens: Vetrinjska tragedija) word algemeen gebruik. Viktring was 'n Britse kamp waar die grootste aantal Sloweense gevangenes geïnterneer is voordat repatriasies plaasgevind het. 
Toe die Tweede Wêreldoorlog in 1939 uitbreek, verklaar die regering van die Koninkryk Joego -Slawië sy neutraliteit.  Aan die begin van 1941 het die meeste van sy bure by die drieparty -verdrag aangesluit.  Joegoslavië het sterk druk gekry om by die as te sluit en die Joego -Slawiese regering het die verdrag op 25 Maart 1941 onderteken, die jaar wat Nazi -Duitsland die Sowjetunie binnegeval het. Maar betogings het in Belgrado teen die besluit uitgebreek, en op 27 Maart het die opposisie die regering in 'n staatsgreep omvergewerp. Die nuwe Joegoslaviese regering het geweier om die ondertekening van die drieparty -pakt te bekragtig, hoewel dit dit nie uitgesluit het nie. Adolf Hitler het gereageer deur die inval van Joegoslavië op 6 April 1941 te begin, verbonde aan magte van Italië en Hongarye. 
Op 10 April het Duitse troepe Zagreb binnegegaan en op dieselfde dag het die Duits-Italiaanse marionetstaat, die Onafhanklike Staat Kroasië (Kroaties: Nezavisna Država Hrvatska, NDH), geïnstalleer. Die Ustaše is aan bewind gestel deur Hitler wat Ante Pavelić as die leier (Poglavnik) van die NDH aangestel het.  Joego -Slawië het op 17 April by die asmagte oorgegee.  Die Ustaše, 'n randbeweging in die vooroorlogse Kroasië,  het probeer om steun te verkry onder gewone Kroate en Bosniese Moslems,  maar het nooit noemenswaardige steun onder die bevolking gelok nie.  Die afstaan ​​van grondgebied aan Italië was 'n besondere slag vir hul gewildheid.  Spesiale status is verleen aan die Duitse minderheid, wie se lede in die NDH -militêre magte gedien het (Einsatzstaffel), en as 'n outonome liggaam georganiseer was.  Vanaf 1942 is Duitse minderheidslede ingeskryf in die SS Prinz Eugen -afdeling. 
Na die besetting en verdeling van Joego-Slawië het Duitse en ander besettingsmagte antisemitiese wette ingevoer ooreenkomstig die Nazi-plan vir finale oplossing.  In die NDH het die Ustaše hul eie raswette uitgevaardig,  en 'n veldtog van volksmoord onderneem teen Serwiërs, wat Ortodokse Christene was, sowel as die Joodse en Roma -bevolkings in die hele land.   Dit het 'n konsentrasiekampstelsel ingestel, waarvan die grootste Jasenovac was,  waar 77 000–100 000 mense vermoor is, die meerderheid vroue en kinders, hoofsaaklik Serwiërs, Jode en Roma, maar ook anti-Fascistiese Kroate en Bosniakke.   Ongeveer 29–31 000 Jode, of 79% van hul vooroorlogse bevolking in die NDH, is tydens die Holocaust vermoor, meestal deur die Ustaše.  Byna die hele Roma -bevolking van ongeveer 25 000 is vernietig. 
Die aantal Serwiërs wat deur die Ustaše vermoor is, is moeilik om te bepaal.  Die United States Holocaust Memorial Museum skat dat die Ustaše tussen 320,000–340,000 Serwiërs doodgemaak het  Die Kroaties demograaf Vladimir Žerjavić het die bevolkingsverliese van Joegoslavië bereken en die totale aantal Serwiese burgerlike en vegterende sterftes in die NDH op 322,000 geraam. Van die burgerlike slagoffers het hy geraam dat die Ustaše 78.000 Serwiese burgers doodgemaak het, in direkte terreur en in konsentrasiekampe, en die res het gesterf deur die Duitse en Italiaanse magte, en aan ander oorsake.  Die Ustaše-etnies-gereinigde Serwiërs, vermoor 154 Ortodokse priesters, plus 3 biskoppe,  verdryf die meeste ander Ortodokse priesters, dwing tot 240.000 Serwiërs teen Katolisisme teen Mei 1943,  slag baie Serwiërs selfs na bekering.  'n Reeks gewapende Serwiese opstande teen die NDH begin in die somer van 1941. Wehrmacht-generaal Edmund Glaise-Horstenau blameer die Ustaše-misdade vir die opstande en kritiseer die regering van die NDH.  Die rebellemagte was aanvanklik 'n mengsel van kommuniste en Serviese nasionalistiese groepe, maar daar het spoedig breuke en gevegte tussen Partisane en Tsjetniks uitgebreek.  Partisane bepleit eenheid tussen alle etniese groepe en was gekant teen die dood van Chetnik en etniese suiwering van Moslems en Kroate.  Vroeg in 1942 vermoor NDH Chetniks baie Partisan -bevelvoerders in Bosnië en sluit hulle alliansies met die Ustaše om gesamentlik teen die Partisane te veg. 
Duitsland, Italië en Hongarye het Slovenië uitgekap en wou Slovenen as etniese groep heeltemal uitwis deur uitdrywings, etniese suiwering en gedwonge assimilasie.  Nazi -Duitsland was van plan om 260 000, oftewel 'n derde van die Slowene uit die gebiede wat hulle beset het, te verdryf, maar het ongeveer 80,000 verdryf.  Die as -onderdrukking het gehelp om 'n gewapende verset te versprei.  Die weerstand wat deur kommuniste gelei is, begin in Julie 1941.  Die as-owerhede het die plaaslike samewerking, anti-kommunistiese eenhede geborg. In 1943 is hierdie eenhede verenig in die Sloveense Huiswag, onder bevel van SS -generaal Erwin Rösener, wat direk by Himmler aangemeld het.  Die Huiswag het 'n eed afgelê om met die SS, onder leiding van die Führer, te veg teen die Kommunistiese guerrillas en hul Sowjet- en Westerse bondgenote.  Italië het konsentrasiekampe op besette gebied opgerig, waarvan die grootste die konsentrasiekamp Rab was. Na raming het 40 000 Slowenië deur die kampe gegaan, van wie 7 000 gesterf het.  Gedurende die oorlog in Sloveense lande is wedersydse terreur beoefen deur beide die kommuniste geleide eenhede en die samewerkende magte.  ​​In totaal het ongeveer 83–84 000 mense hul lewens verloor deur die formele einde van die oorlog in die Sloveense lande, die oorgrote meerderheid wat deur die besettingsmagte gedood is. Ongeveer 13,200 militêre en burgerlike sterftes was die gevolg van 'n inter-Sloveense konflik, met kollaborateurs verantwoordelik vir ongeveer 6,000 en Partisane 6,700. Onder bykans 30 000 Sloveense burgerlikes wat gedood is, was Partisane verantwoordelik vir 4,233 burgerlike sterftes, terwyl die Sloveense anti-Partisan, in onafhanklike optrede of in samewerking met die asmagte, die dood van 1,236 burgerlikes veroorsaak het. Laasgenoemde aantal sluit nie burgerlikes in wat Sloveense medewerkers na die as oorgegee het nie en in die konsentrasiekampe in die as dood is of gesterf het.  (bv. Sloweense medewerkers het lyste van Sloweense politieke gevangenes saamgestel en gehelp met hul deportasie na Nazi -konsentrasiekampe). 
Servië is binnegeval en verdeel deur Duitsland, Italië, Hongarye, Bulgarye en die NDH. Rump Serviese gebied is onder die Duitse militêre administrasie geplaas, met die hulp van 'n burgerlike marionetregering onder leiding van Milan Nedić.  In reaksie op 'n groot, deur kommuniste geleide opstand in Serwië, het die Duitse weermag in slegs twee maande 30 000 Serviese burgerlikes en Jode tereggestel.  Oorblyfsels van die Royal Yugoslav Army het die Serwiese monargistiese Chetniks die eerste versetbeweging georganiseer. Die Chetniks is gelei deur Draža Mihailović en is erken deur die Joego-Slawiese ballingskap.  Alhoewel dit in sy langtermyndoelwitte anti-as was en vir beperkte tydperke besig was met marginale versetaktiwiteite, het die Chetniks ook byna die hele oorlog in samewerking met die besettingsmagte gewerk.  Die Chetniks was vennote in die terreur en terreur wat tydens die Tweede Wêreldoorlog in Joego-Slawië plaasgevind het. Die terreurtaktiek teen die kommunistiese partisane en hul ondersteuners was ideologies gedrewe.  Die Chetniks het gesorg vir die skepping van 'n Groter Serwië deur nie-Serwiërs, veral Moslems en Kroate, te reinig van gebiede wat in hul naoorlogse staat opgeneem sou word  en gedurende hierdie tydperk volksmoord op Moslems en Kroate uitgevoer het .   Volgens Žerjavić is na raming 18 000–32 000 Kroate en 29 000–33 000 Moslems deur die Tsjetniks doodgemaak. 
Die Kommunistiese Party van Joego -Slawië (KPJ) was grootliks onaktief terwyl die Molotov -Ribbentrop -verdrag tussen Duitsland en die Sowjetunie van krag was.  Gedurende hierdie tydperk het die Sowjetunie vriendskaplike betrekkinge met Duitsland aangegaan en dit oorweeg om die NDH te erken.  Na die Nazi-inval in die Sowjetunie in 1941, het Joegoslaviese partisane onder leiding van kommuniste 'n oproep tot opstand gedoen.  Josip Broz Tito was die opperbevelvoerder van die partydige magte.  Die kommunistiese leierskap beskou die oorlog as 'n geleentheid vir 'n rewolusie en 'n vestiging van 'n totalitêre regime in Sowjet-styl.  Tot die eerste helfte van 1942, gedurende 'n tydperk wat as 'rooi terreur' beskryf is, was hul eenhede besig met die massamoord op vermeende klasvyande, 'n beleid wat hul volksondersteuning bedreig. Die leierskap het toe hierdie benadering verander en minder gefokus op klasoorlogvoering, tot in die naoorlogse tydperk. 
Die Chetniks en die Partisane, die twee belangrikste guerrilla -versetseenhede, het aanvanklik saamgewerk teen die as, maar hul samewerking het gou uitmekaar geval en hulle het teen mekaar gedraai. As gevolg van die samewerking van die Chetniks met die as, het die geallieerde steun na die partydige kant verskuif.   In 1943 erken die Geallieerdes die Partisane amptelik as 'n Geallieerde vegmag.  Winston Churchill beklemtoon die sterkte en belangrikheid van die Partisane en raai die Joego -Slawiese regering aan om 'n ooreenkoms met Tito te bereik,  wie se magte 'n beroep op alle etniese groepe lok. 
Die aankoms van Sowjet -grondtroepe in die Belgrado -offensief en geallieerde logistieke ondersteuning het die Partisane in staat gestel om hul aanvallende optrede te verhoog. Teen die einde van 1944 het hulle met die hulp van die Rooi Leër beheer in Serwië, Noord -Masedonië, Montenegro en Dalmatië gevestig.  Duitse magte het saam met Nedić se magte uit Serwië teruggetrek.  Die Wehrmacht en die HOS het 'n front in Sirië gevestig om die terugtrekking van die Duitse leërgroep E van die Balkan te beveilig.  Die Partisane het massamoorde op krygsgevangenes en etniese Duitsers uitgevoer nadat hulle beheer oor Serwië verkry het.  Die Kommunistiese leierskap het 'n politieke besluit aangeneem oor die skorsing van die Duitse nasionale minderheid, wat hulle gesamentlik verantwoordelik gehou het vir Nazi -misdade, en die konfiskering van hul eiendom.  Duitsland het probeer om die hele Duitse bevolking van Joego-Slawië na die Ryk te ontruim, maar aan die einde van 1944 was daar nog steeds ongeveer 150 000 Duitsers in die partydig beheerde Vojvodina. Teen Mei 1945 was die meeste geïnterneer in meer as 40 konsentrasiekampe in die streek, waarin ongeveer 46 000 gesterf het. 
In Mei 1944 stig Tito 'n inligtingsdiens bekend as die Departement vir Mense se Beskerming (OZNA), na die Sowjet -NKVD. Dit verteenwoordig 'n militêre inligtingsdiens en 'n politieke geheime polisie van die Kommunistiese Party.  In Augustus 1944 stig hy 'n weermag -eenheid genaamd die People's Defense Corps of Yugoslavia (Korpus narodne odbrane Jugoslavije, KNOJ), wie se uitdruklike opdrag was om "Chetnik, Ustaša, White Guard en ander bendes teen mense te likwideer". 
Met die groei van die Partisane, wat die Kroate 'n alternatief bied wat meer in Kroasië se nasionale belang verskyn, en die algemene ontevredenheid met die Ustaše en Nazi -Duitse owerhede, het die NDH ernstige probleme ondervind om nuwe troepe te mobiliseer.  Toe in Augustus 1944 'n staatsgreep teen Ante Pavelić, bekend as die plot van Lorković - Vokić, misluk, is die samesweerders daarvan gearresteer of tereggestel. Die belangrikste plotters wou NDH in lyn bring met die Geallieerdes. Die uitkoms van die plot het verdere demoralisering veroorsaak. Namate die oorlog vorder, het die verlate koers in die NDH -gewapende mag toegeneem,  veral onder die Kroatiese Huiswag, die gewone leër. 
Op 30 Augustus 1944 bied Tito amnestie aan Kroatiese huiswagte, Sloveense huiswagte en Tsjetniks aan as hulle besluit om teen 15 September na die partydige kant te gaan. Na 15 September sou almal wat nie oorgeloop het nie, na die "mensehowe" gebring word. Soortgelyke oproepe is verskeie kere na die sperdatum herhaal. In sommige gevalle is Kroatiese tuiswagte dood, ondanks die afwyking van die partisane.  Op die dag toe die amnestie verstryk het, het Tito sy ondergeskiktes opdrag gegee om aan te hou om laat oorlopers te aanvaar.  'n Dag tevore het koning Petrus II 'n oproep aan die Tsjetnieke gerig om hulself onder bevel van die partisane te plaas. Grootskaalse afwykings van Chetniks aan die Partisane het gevolg. 
Die gewapende magte van die Onafhanklike Staat Kroasië (HOS) is in November 1944 herorganiseer om die eenhede van die Ustaše en Kroaties Huiswag te kombineer.  Gedurende die oorlog was die behandeling van gevangenes van die Kroatiese Huiswag relatief goedaardig - partisane sou die gevangenes bespot domobran soldate en stuur hulle huis toe as hulle nie by die opstand wou aansluit nie. Maar op 13 Januarie 1945 beveel Pavelić die domobrani om saam te smelt met die Ustaša -weermag, wat 'n mag van 280 000 skep. 
Sommige Chetniks, soos dié van die Dinara -afdeling van Momčilo Đujić, werk voort met die as.  Die magte van Đujić het einde 1944 saam met die Duitsers en HOS geveg in die slag van Knin teen die Partisan 8th Dalmatian Corps. Die geveg eindig met 'n partydige oorwinning, en die Dinara -afdeling begin terugtrek na Slowenië.  Pavelić het 'n bevel uitgevaardig om veilige deurgang na die troepe van Đujić te bied,  en hulle bewegingsaanwysings gegee. Aangesien die pad na die gebied van Partisan gelei het, en Đujić Pavelić nie vertrou het nie as gevolg van vroeëre voorbeelde van die dood van Ustaše wat Chetniks deur die NDH gegaan het, volg hy 'n alternatiewe roete in ooreenstemming met die plaaslike Wehrmacht-bevelvoerders. 
Teen 1944 het SS -generaal Rösner die Sloveense Tuiswag in 'n doeltreffende vegmag verander  en saam het hulle groot aanvalle teen die Partisane geloods om belangrike Duitse toevoer- en onttrekkingsroetes oop te hou. Sloweense ongevalle het die hoogte ingeskiet, met Sloveense partisane wat verreweg die meeste gely het, meer as 20 000 partisane alleen in 1944-45.  In September 1944, op aandrang van Westerse bondgenote, het Sloveense lede van die Joego-Slawiese ballingskap in Londen 'n beroep op die Sloveense Huiswag gedoen om sy trou aan die Partisane oor te dra  Ten spyte hiervan en partydige amnestie-aanbiedinge, die meeste tuiswagte het aan die Duitse kant voortgegaan om te veg.  In Maart 1945 stel Sloveense samewerkingsleiers, Leon Rupnik en biskop Rožman, 'n militêr-politieke alliansie voor aan die Ustaše-leier Ante Pavelić en die Tsjetniks, om aan te hou veg teen die partisane. 
Teen 1945 was die Joego -Slawiese partisane bekend as die Joego -Slawiese volksleër en meer as 800 000 manskappe was in vyf veldleërs georganiseer. Hulle het die oorblyfsel van die verslane Duitse en NDH -magte agtervolg.  
In Maart 1945 vorder die 4de Joegoslaviese leër deur Lika, Kroaties Littoral en Kvarner Golf. Die grootste deel van Bosnië en Herzegovina was einde April in partydige hande. Op 12 April is die Sirmiese front verbreek en die 1ste en 3de leër het weswaarts deur Slavonië gevorder. Slegs die noordwestelike deel van NDH, met Zagreb as middelpunt, bly onder beheer van die NDH -owerhede.  Talle vlugtelinge het daar uit ander dele van NDH byeengekom. Die partisane het weerwraak uitgevoer teen gevange soldate van die HOS, asook duisende vermeende burgerlike politieke teenstanders. 
Die ineenstorting van die Sirmiese front in April 1945 versnel die terugtrekking van Duitse magte, wat sedert Oktober 1944 van die Balkan af teruggetrek het.  Net soos ander as -troepe wou die NDH -magte nie aan die Rooi Leër of die Joegoslaviese partisane. Hulle het deur Slowenië teruggetrek en probeer om die Joegoslavies-Oostenrykse grens te bereik, om oor te gee aan die Britse magte wat uit Italië noordwaarts trek.  'n Grootskaalse uittog van mense is deur die owerhede van die NDH beplan en georganiseer, alhoewel daar geen strategiese voordeel daaraan verbonde was nie: daar was geen lewensvatbare bestemming vir die hele bevolking nie.  Die besluit van die NDH -regering om 'n toevlugsoord te reël, is op 3 Mei bereik.  Op dieselfde dag het die Sloveense Nasionale Raad, wat in Oktober 1944 deur anti-partydige magte ingestel is, 'n parlement in Ljubljana byeengeroep en 'n Sloveense staat in die Koninkryk Joegoslavië uitgeroep. Die Sloveense Tuiswag en ander anti-kommunistiese magte is by die Sloveense Nasionale Weermag aangesluit as deel van Mihailović se Joegoslaviese Leër in die geboorteland. Die parlement het 'n beroep op Partisane en alle Slowenië gedoen om die vyandigheid te staak en 'n beroep op die Westerse Geallieerdes om hulp. Die parlement beveel om terug te trek na Oostenryk, waar hulle hoop dat die Britte as gevangenes of as bondgenote aanvaar word in die stryd teen die Sowjets en die Partisane. 
Sommige in die NDH en Sloveense politieke en militêre leierskap het geglo dat die Westerse Geallieerdes hulle as anti-kommunistiese magte sou gebruik en hulle sou ondersteun in die terugkeer na Joego-Slawië en die herwinning van mag. Die Sloweense biskop Gregorij Rožman het 'n beroep op die Geallieerdes gedoen om Slowenië te beset en te verhoed dat die kommuniste die mag oorneem.  Die NDH -leierskap het rassewette afgeskaf en 'n versoek om samewerking met die Geallieerdes op 6 Mei  gestuur, maar al hierdie pogings het misluk.  Terwyl die NDH -leierskap moontlik 'n burgerlike toevlugsoord gereël het om hul bewerings dat die Joegoslaviese kommuniste agter onskuldige burgerlike slagoffers was, te versterk, het die groot aantal burgers die terugtog vertraag en oorgawe aan die Geallieerdes onhaalbaar gemaak. Sommige waarnemers het geglo dat die regering die burgerlikes as 'n menslike skild teen die Ustaše gebruik.  Die meerderheid burgerlike vlugtelinge het na bewering anti-kommunistiese standpunte gehad of was bang vir vergelding. 
Afdelings van drie Joego -Slawiese leërs het die asmagte agtervolg.  Sommige eenhede van die Joegoslaviese 4de leër het daarin geslaag om Karinthië te bereik voor of op dieselfde tyd as die terugtrekkende kolomme. Bykomende afdelings van die 3de en 4de leër is na die gebied gestuur om die suide van Karinthië te verower en die as terug te keer. Die 1ste en 2de leër is naby Celje gestaak, terwyl die 3de leër verder gevorder het om die kolomme terug te trek. 
Op 6 Mei 1945 vlug die regering van die NDH uit Zagreb en bereik op 7 Mei 'n plek naby Klagenfurt, Oostenryk.  Pavelić en die militêre leierskap het die aand van 7 Mei uit Zaprešić vertrek, met die doel om by die res van die NDH -regime in Oostenryk aan te sluit.  Die grootste deel van die NDH -leierskap, insluitend Pavelić, het vroeg in Mei ontsnap en na Wes -Europa en Latyns -Amerika gevlug. Partisane het slegs 'n klein aantal senior militêre NDH -offisiere gevange geneem. 
Zagreb is verdedig deur dele van die 1ste afdeling van die NDH-leër en die 41ste en 181ste Duitse afdelings langs die onvoltooide versterkte "Zvonimir-lyn" tussen Sveti Ivan Žabno en Ivanić-Grad. Die hewige stryd met die Joegoslaviese 1ste leër duur van 5 tot 8 Mei. Die 7 Mei was die enigste bloedigste dag in die 1 240 dae lange geskiedenis van die 1ste Proletariese Brigade, met 158 ​​dood en 358 gewondes in die gevegte vir Vrbovec. 
Benewens die HOS, die Sloveense Huiswag en die Duitse weermaggroep E, het ander militêre eenhede teruggetrek.  Die oorblyfsels van die Serwiese staatswag, twee regimente van die Serwiese vrywilligerskorps en 'n groep Chetniks het op 5 Mei aan die Britte oorgegee naby die Italiaans-Joegoslaviese grens. Hierdie eenhede is nie na Joego -Slawië teruggeplaas nie.  Die Montenegryse Nasionale Weermag, wat in April 1945 deur Sekula Drljević gestig is met die steun van die NDH -regering, om Montenegryne van NDH in die eenheid te versamel, het saam met Kroatische magte teruggetrek.  Duisende Russiese Kosakke van die XVth SS Cossack Cavalry Corps, wat sedert 1943 in Joego -Slawië gestasioneer was, trek ook terug na Oostenryk. 
Op 7 Mei 1945 gee Duitsland onvoorwaardelik oor aan die Geallieerde moondhede, wat die praktiese einde van die Tweede Wêreldoorlog in Europa beteken.  Die Duitse instrument van oorgawe was van toepassing op Duitse Wehrmacht -magte in Joego -Slawië, sowel as op ander gewapende magte onder Duitse beheer, soos die Kroaties weermag. Gewoonlik sou dit beteken het dat ook hulle hul aktiwiteite op 8 Mei moes staak en bly waar hulle hulself bevind. Die weermag van NDH was egter onder bevel van Pavelić.  Terwyl die Duitsers op die punt staan ​​om oor te gee, het generaal Alexander Löhr, opperbevelhebber van leërgroep E, op 8 Mei die bevel oor die Kroatiese magte aan Pavelić oorgegee.  Pavelić het 'n bevel van Rogaška Slatina uitgereik dat sy troepe nie aan die partisane moet oorgee nie, maar na Oostenryk moet ontsnap, om die besluit van die NDH -regering van 3 Mei om na Oostenryk te vlug, te implementeer.  Na die kapitulasie van Duitsland het Tito op 9 Mei 'n adres via Radio Belgrado uitgereik waarin 'n beroep op alle gewapende medewerkers gedoen moet word om hulself oor te gee, en dreig met 'genadelose reaksie' van die mense en die weermag as hulle dit weier. 
Die meeste van die Duitse en HOS -troepe het hulle op 8 Mei uit Zagreb onttrek, toe eenhede van die 1ste en 2de leër van Partisan die beheer daarvan oorgeneem het. Daar was relatief min skermutselinge en ongevalle in die stad. Die 1ste weermag het aan die generale personeel gerapporteer dat 10 901 vyandelike soldate doodgemaak is en 15 892 gevange geneem is in die inname van Zagreb, sonder om gevegte te spesifiseer waarin hierdie slagoffers plaasgevind het.  Dieselfde dag het die hoofkwartier van die 51ste Vojvodina -afdeling van die Joego -Slawiese 3de leër 'n versending uitgereik wat sy eenhede beveel om alle vyandelike magte wat die dag na middernag weerstand bied, te oorweeg en wat nie deel was van eenhede wat 'n georganiseerde oorgawe gehad het nie , as persone wat nie die status van krygsgevangenes gehad het nie, en om hulle as "bandiete" te behandel. Die Duitse oorgawe belemmer die vordering van die kolomme wat uit Kroatië noordwaarts vlug. Teen 9 Mei het partydige magte in Maribor ingetrek, wat die ontsnappingsroete uitgeskakel het. Hulle het ook op 10 Mei die beheer van Celje oorgeneem, maar met 'n onvoldoende krag om die kolomme wat na Dravograd ontsnap het te stop. 
Ontsnaproete na Klagenfurt-Viktring
Die Sloveense tuiswag en Sloveense burgerlikes het hoofsaaklik die roete oor die Loiblpas gebruik.  Ongeveer 30 000 soldate, waaronder 10 000 tot 12 000 Sloveense huiswagte, 10 000 Duitsers, 4 000 Serwiërs, 4 000 lede van die Russiese korps en 6 000 Sloweense burgerlikes, trek hulle terug na Oostenryk.  Die pad na Loibl (Ljubelj) was vol vragmotors, vragmotors, waens en perdekarre. Gevegte met die partisane het ook die terugtog vertraag. 
Nadat die Loibl -pas verby is, is die kolomme na die Drava -brug by Hollenburg. Die Britte was noord van die brug geleë. Die brug is deur Duitse soldate bewaak en is op 7 Mei deur die Partisane aangeval. Partydige versterkings het die volgende dag aangekom en 'n versperring tussen Ferlach en Hollenburg gelê, terwyl eenhede van die 4de gemotoriseerde afdeling en die 26ste afdeling van die 4de weermag Ferlach vanuit die weste nader. Die as -troepe en burgerlikes is omring en probeer om deur die blokkades te veg. Sommige Duitse troepe het hulle oorgegee aan die Partisane in die Rosentalvallei, in ooreenstemming met die Duitse instrument van oorgawe. 
Op 10 Mei het die belangrikste deurbraakpoging plaasgevind. Die aanval is uitgevoer deur die Sloveense Huiswag, onder leiding van majoor Vuk Rupnik, en die 7de SS -afdeling "Prinz Eugen" en SS -polisie -eenhede.  'n Radiokontak is gevestig met die Britte, wat gereed was om hulle te aanvaar as hulle die Drava sou oorsteek. Die Britte weerhou hulle daarvan om by die as -eenhede betrokke te raak wat teen die partisane veg.  Op 11 Mei het die Sloveense Huiswag en SS -troepe 'n infanterie -aanval op die stad Ferlach geloods en die aand daaroor beheer geneem. Die Partisane het 180 slagoffers aangemeld.  Die oorblywende Partisan -eenhede in die omgewing is afgeweer, en die kolom troepe en vlugtelinge het die Drava -rivier begin oorsteek. Hulle is deur die Britte na die Viktring -kamp naby Klagenfurt geneem. Teen 14 Mei het alle eenhede van die Sloveense Tuiswag aan die Britte oorgegee. 
Ontsnaproete na Bleiburg
Kroatiese troepe en burgerlikes gebruik meestal ontsnappingsroetes na Mežica en Bleiburg, en oor die Kamnik -Alpe na die Jaun -vallei in Oostenryk.  Die belangrikste Kroaties -rubriek het deur die dorpe Zidani Most, Celje, Šoštanj en Slovenj Gradec beweeg. Op 11 Mei bereik die voorhoede van die kolom Dravograd. Die brûe oor die Drava -rivier is versper deur Bulgaarse eenhede wat die gebied op 9 Mei bereik het. 
Op 11–12 Mei het generaals Vjekoslav Servatzy en Vladimir Metikoš met Bulgaarse generaals in gesprek getree om die Kroatiese kolom in Oostenryk toe te laat.  Die besprekings was onoortuigend, maar die Bulgare stel voor dat hulle in die rigting van Prevalje en Bleiburg gaan, wat die rubriek gedoen het.  Bleiburg was ongeveer vier kilometer noordwes van die grens van Oostenryk en Joegoslavië geleë. Dele van die kolomme wat swak of geen beskerming gehad het nie, is deur die Partisane aangeval - op 12 Mei, Politika het Joegoslaviese weermagverslae van 15.700 krygsgevangenes in Maribor, Zidani Most, Bled, Jesenice en elders gedra. Op 13 Mei het hulle meer as 40 000 gevangenes aangemeld wat naby Rogaška Slatina, Celje, Velenje, Šoštanj, Dravograd en elders geneem is. 
Die hoofkolom is omring in die Dravograd -sak. Die Kroaties weermag het artillerieposisies op 'n lineêre afstand van vyf kilometer van Dravograd na die suide gehad en gebruik haubits om op posisies van die Joego -Slawiese leër te skiet. In die nag van 13 Mei het die elite HOS -infanterie -eenhede, onder bevel van generaal Rafael Boban, daarin geslaag om deur die Partisan -blokkade te breek en die kolom het weswaarts deur Ravne na Koroškem en Poljana na Bleiburg beweeg.   'n Groot aantal Kroaties soldate en burgerlikes bereik die veld by Bleiburg op 14 Mei.  Die 38ste (Ierse) Infanterie Brigade se hoofkwartier is in Bleiburg opgerig,  nadat die stad op 12 Mei beset was,  terwyl die res van die 5de Korps in Klagenfurt gestasioneer was. 
Die hoofgroep HOS -troepe en Kroaties burgerlikes het op 15 Mei die Bleiburg -veld bereik. Hulle was die hoof van die 45-65 kilometer lange kolomme, met ongeveer 25 000 tot 30 000 mense.   Die groep het verskillende takke van die NDH -weermag ingesluit, waaronder die lugmag, HOS en burgerlike vlugtelinge. Die meeste van hulle het naby die plaaslike spoorwal kamp opgeslaan. Die Montenegryse nasionale leër is oos van die wal geplaas.  Ongeveer 175 000 mense was nog op Joego -Slawiese gebied en het na Bleiburg beweeg.  Onderhandelinge tussen verteenwoordigers van die HOS, die Joegoslaviese leër en die Britte is op dieselfde dag in die Bleiburg -kasteel gehou.  Die Britse onderhandelaar was brigadier Thomas Scott van die 38ste (Ierse) Infanteriebrigade.  Ustaša -infanterie -generaal Ivo Herenčić van die V Ustaša Corps, en 'n vertaler, kolonel Danijel Crljen, was betrokke by die oorgawe -onderhandelinge.  
In die namiddag van dieselfde dag het die Kroatiese magte met oorgawe wit vlae begin lig.  Die partisan-verteenwoordigers het onder meer generaal-majoor Milan Basta, die politieke kommissaris van die 51ste Vojvodina-afdeling, en luitenant-kolonel Ivan Kovačič Efenka van die 14de aanvalafdeling ingesluit.   NDH se militêre verteenwoordigers het probeer om 'n oorgawe aan die Britte te onderhandel, maar is aangesê om hulle aan die Joegoslaviese weermag oor te gee.  Die Onafhanklike Staat Kroasië het op 20 Januarie 1943 by die Konvensie van Genève aangesluit en is daardeur erken as 'n "strydlustige". 
Die partydige magte van die 51ste Vojvodina -brigade van die Joego -Slawiese 3de leër en die 14de Sloweense afdeling het taktiese beheer oor die veld van Bleiburg gevestig.  Milan Basta stel 'n ultimatum aan die NDH -onderhandelaars - onvoorwaardelike oorgawe binne een uur, anders sou hulle hulle aanval en nie die norme van die internasionale konvensies van die Rooi Kruis handhaaf nie.   Basta se ultimatum is vir nog vyftien minute verleng, waarna 'n algemene oorgawe begin het.  Basta het Scott die versekering gegee dat die gevangenes menslik behandel sal word en dat slegs 'politieke misdadigers' deur howe verhoor sal word. 
Die presiese gebeure na die verstryking van die ultimatum is die bron van die oorspronklike geskil oor die repatriasie. Teodor Pavić, wat beskryf word as 'n NDH 'koerier', het geskryf dat die partydige magte die skare in die Bleiburg -veld met masjiengewere begin verdring het en individueel geskiet het.  Petar Brajović, 'n Joego-Slawiese offisier, beskryf 'n masjiengeweer van vyftien tot twintig minute op die kolom.  Strle het geskryf dat die 3de bataljon van die 11de 'Zidanšek' brigade en die 3de bataljon van die 1ste 'Tomšič' brigade by die brand betrokke was, en volgens hul rekords was daar ten minste 16 sterftes, hoofsaaklik as gevolg van die vuurwapen.  'n Kroaties soldaat wat oorleef het, Zvonimir Zorić, het geskryf oor 'n bloedbad in Bleiburg. 
Die idee van 'n slagting op die Bleiburg -veld is bevorder deur die oorblyfsels van die Ustaša in ballingskap.  Die Kroaties-Amerikaanse historikus Jozo Tomasevich merk op dat dit fisies onmoontlik sou gewees het om al die Kroaties-vlugtelinge in Bleiburg self bymekaar te maak, dus moes Duitse en Kroatiese troepe wat na bewering "in Bleiburg" oorgegee het, dit op verskillende plekke gedoen het, insluitend Bleiburg, en beslis nie alles in Bleiburg self nie. Hy beskou dit as onmoontlik om die presiese aantal troepe en burgerlikes vas te stel wat probeer het om na Oostenryk te vlug en gedwing is om hulle aan die partisane oor te gee, en beklemtoon dat die aantal slagoffers opgeblaas is deur pro-Ustaša-bronne vir propagandadoeleindes, terwyl kommunistiese bronne het dit om soortgelyke redes verminder.  Die Kroaties historikus Martina Grahek Ravančić  het geskryf dat die volledige omvang van die ongevalle wat die NDH -kolom op Bleiburg op die dag van oorgawe opgedoen het, in geen beskikbare bronne beskryf is nie. Sy beskryf 'n kort aanval van die Joegoslaviese weermag op die kolom as 'n sekerheid, en ook dat daar ongevalle was, maar die getal is onbekend. 
Strle en Milan Basta het beweer dat terwyl Ustaša -magte 'n deurbraak aan die noordekant van die vallei probeer maak het, drie Britse tenks beweeg het om dit te stuit, wat na berig word verskeie slagoffers tot gevolg gehad het. Slegs drie Kroate het egter getuienis gelewer wat die idee ondersteun het dat daar Britse tenks in die omgewing van die kolom was, maar sonder melding van so 'n voorval.  Tomasevich skryf dat hierdie soort onbevestigde berigte oor Britse militêre betrokkenheid, tesame met die wettige repatriasie, later deur Ostaša -ondersteuners oordryf is, veral in die Kroaties diaspora. Hulle het bevooroordeelde werke gepubliseer wat die Britte valslik daarvan beskuldig het dat hulle 'die oë dop' gehou het oor die optrede van die Partisane. 
Later dieselfde dag het NDH -generaals Slavko Štancer, Vjekoslav Servatzy en Vladimir Metikoš toesig gehou oor die oorgawe aan die partisane. Verslae van die Britse weermag sê dat Štancer voorheen deur die Partisane gevange geneem is toe hulle van die kolom afgedwaal het, op soek na die Britte.  Die oorgawe het etlike dae voortgeduur en op verskillende plekke het dit tot 21 Mei geduur voordat Tito die partisane beveel het om hulle uit Karinthië te onttrek. 
Op 6 April 1941 is Joegoslavië deur die Asmoondhede binnegeval. Op daardie dag is 'n deel van die Sloveens gevestigde gebied beset deur Nazi-Duitsland. Op 11 April 1941 is verdere dele van die gebied beset deur Italië en Hongarye. Die Duitsers beset die Bo -Carniola, die onderste Stiermark, die noordwestelike deel van Prekmurje en die noordelike deel van die laer Carniola. Die Italianers het die binneste Carniola, die meerderheid van die onderste Carniola en Ljubljana, beset, terwyl die Hongare die grootste deel van Prekmurje, wat voor die Eerste Wêreldoorlog behoort het, beset het. Die weerstand van die leër van die Koninkryk Joego -Slawië was onbeduidend. In 2005 publiseer Sloveense skrywers die eerste keer inligting oor ses dorpe in Laer Carniola wat deur die Onafhanklike Staat Kroasië geannekseer is, en 'n historikus in Maribor publiseer eers oorspronklike navorsing daaroor in 2011, maar dit is nog onduidelik waarom die dorpe van Drava Banovina strydig met 'n bekende Duits-Kroaties verdrag. 
Onder die Nazi -besetting Redigeer
Die Duitsers het 'n plan gehad oor die gedwonge ligging van die Sloweense bevolking in die sogenaamde Rann Driehoek. Die gebied was die grensgebied na die Italiaanse besettingsgebied. In daardie gebied moes die Duitsers Gottscheers na daardie gebied verhuis gewees het en van 'n etniese versperring na ander Sloweense lande moes wees. Die res van die Sloweense bevolking in die onderste styrië word beskou as Windische ('n etniese groep tussen Duitse en stadiger nasionaliteit) wat geassimileer moes word. 'N Deportasie was nie beplan nie. Net so genoem Nationalslowenen, Nasionalistiese aktiviste en mense wat na 1919 uit ander dele van Joegoslavië verhuis het, moes na die marionetstate van Nedić se Serwië en NDH verdryf gewees het. Omdat Hitler daarteen gekant was dat die etniese Duitse Gottscheers in die Italiaanse besettingsgebied was, is hulle daaruit verwyder. Ongeveer 46 000 Slowenië is na Sakse in Duitsland vervoer om plek te maak vir die verhuisde Gottscheers.
Die meerderheid Sloveense slagoffers tydens die oorlog was uit die noorde van Slowenië, dit wil sê Neder -Steiermark, Bo -Carniola, Sentraal -Sava -vallei en Sloweens Karinthië. Hulle formele anneksasie by die 'Duitse Ryk' is egter uitgestel vanweë die installering van die nuwe 'Gauleiter' en 'Reichsstatthalter' van Karinthië, en later het die Nazi's die plan laat vaar vanweë die Sloveense Partisane, waarmee hulle wou handel eerste. Slegs die Meža -vallei het aanvanklik deel geword van "Reichsgau Carinthia".
Nazi -vervolging van die Kerk Edit
Die Nazi -vervolging van die Katolieke Kerk in die bygevoegde Slowenië was soortgelyk aan wat in die geannekse streke van Pole plaasgevind het. Binne ses weke na die Nazi -besetting het slegs 100 van die 831 priesters in die bisdom Maribor en 'n deel van die bisdom Ljubljana vry gebly. Geestelikes is vervolg en na konsentrasiekampe gestuur, en daar is beslag gelê op hul besittings. 
Onder die fascistiese besetting van Italië Redigeer
In vergelyking met die Duitse beleid in die noord-Nazi-besette gebied van Slowenië en die gedwonge fascistiese italianisering in die voormalige Oostenrykse Littoral wat na die Eerste Wêreldoorlog geannekseer is, was die aanvanklike Italiaanse beleid in die sentrale Slowenië nie so gewelddadig nie. Tienduisende Slowene uit die Duits-besette Neder-Steiermark en Bo-Carniola het tot in Junie 1941 na die provinsie Ljubljana ontsnap. 
Nadat weerstand in die provinsie Ljubljana begin het, het Italiaanse geweld teen die Sloveense burgerlike bevolking egter maklik by dié van die Duitsers ooreengestem.  Die provinsie het 25 000 mense - wat gelykstaande was aan 7,5% van die totale bevolking van die provinsie - gedeporteer in een van die mees ingrypende operasies in Europa wat baie Italiaanse konsentrasiekampe, soos die konsentrasiekamp Rab, gevul het Gonars -konsentrasiekamp, ​​Monigo (Treviso), Renicci d'Anghiari, Chiesanuova en elders. Om die toenemende weerstand van die Sloveense Partisane te onderdruk, het Mario Roatta drakoniese maatreëls getref vir summiere teregstellings, gyselaars, vergelding, internerings en die verbranding van huise en hele dorpe. Die "3C" pamflet, gelykstaande aan 'n oorlogsverklaring teen burgerlikes, het hom by Italiaanse oorlogsmisdade betrek. 'N Doringdraadheining - wat nou die roete van herinnering en kameraadskap is - is om Ljubljana geplaas om kommunikasie tussen die stad se ondergrondse aktiviste in Ljubljana en die meerderheid partisane op die omliggende platteland te voorkom. 
Op 26 April 1941 vorm verskeie groepe die Bevrydingsfront van die Sloveense Nasie, wat die leidende weerstandsmag tydens die oorlog was. Die front was aanvanklik 'n demokratiese platform. Met die Dolomiti -verklaring, onderteken in Maart 1943, het die Kommuniste dit egter gemonopoliseer.  Dit het sy eie radioprogram gestuur Kričač waarvan die besetting nooit bekend geword het nie, en hulle moes die ontvangers se antennas by die plaaslike bevolking konfiskeer om te verhoed dat hulle na die radio van die Sloveense Bevrydingsfront luister. Sy militêre arm was die Sloveense Partisane. Die Sloveense partisane het hul spesifieke organisatoriese struktuur en Sloveense taal as hul taal behou tot in die laaste maande van die Tweede Wêreldoorlog, toe hul taal as die taal van die regering verwyder is.  In Maart 1945 is die Sloveense partydige eenhede amptelik saamgevoeg met die Joego -Slawiese leër en bestaan ​​dit dus nie meer as 'n aparte formasie nie.
Aan die begin was die Sloveense partydige magte relatief klein, swak gewapen en sonder enige infrastruktuur, maar onder andere veterane van die Spaanse burgeroorlog het ondervinding met guerrillametodes om die vyand te beveg. Die partydige aktiwiteite in die Sloveense lande was aanvanklik onafhanklik van Tito se partisane in die suide. In die herfs van 1942 het Tito vir die eerste keer probeer om die Sloveense weerstandsbeweging te beheer. Die samesmelting van die Sloveense Partisane met Tito se magte het in 1944 plaasgevind.  
In Desember 1943 is die Franja Partisan-hospitaal gebou op 'n moeilike en ruwe terrein, diep in die Duits-besette Europa, slegs 'n paar uur van Oostenryk en die sentrale dele van die Derde Ryk. Duitse militêre aktiwiteite was gereeld in die algemene streek gedurende die operasie van die hospitaal. Dit het voortdurend verbeter tot Mei 1945.
Burgeroorlog en naoorlogse moorde Redigeer
In die somer van 1942 het 'n burgeroorlog tussen Slowenië uitgebreek. Die twee strydende faksies was die Sloweense partisane en die Italiaanse geborgde anti-kommunistiese milisie, wat deur kommuniste die 'Witwag' genoem is, wat later onder Nazi-bevel herorganiseer is as die Sloveense Huiswag. Klein eenhede van Sloweense Chetniks bestaan ​​ook in Laer Carniola en Stiermark. Die Partisane was onder bevel van die Liberation Front (OF) en Tito se Joegoslaviese verset, terwyl die Sloweense Verbond gedien het as die politieke arm van die anti-kommunistiese milisie. [ aanhaling nodig ] Die burgeroorlog was meestal beperk tot die provinsie Ljubljana, waar meer as 80% van die Sloveense anti-partydige eenhede aktief was. Tussen 1943-1945 het kleiner anti-kommunistiese milisie bestaan ​​in dele van die Sloveense Littoral en in Opper-Carniola, terwyl dit feitlik nie in die res van die land bestaan ​​het nie. Teen 1945 het die totale aantal Sloveense anti-kommunistiese milisies 17 500 bereik. 
Onmiddellik na die oorlog is ongeveer 12 000 lede van die Sloveense Huiswag in die Kočevski Rog-slagtings dood, terwyl duisende anti-kommunistiese burgerlikes in die eerste jaar na die oorlog dood is.  Hierdie slagtings is stilgemaak en het 'n taboe -onderwerp gebly totdat 'n onderhoud met Edvard Kocbek deur Boris Pahor in sy publikasie Zaliv gepubliseer is, wat die Zaliv -skandaal van 1975 in Tito's Joegoslavië veroorsaak het.
Einde van oorlog en nasleep Redigeer
Die Tweede Wêreldoorlog in die Sloveense lande duur tot middel Mei 1945. Op 3 Mei is die nasionale staat Slowenië uitgeroep as deel van die Koninkryk Joegoslavië. Die bevryding van Ljubljana, die hoofstad van die nou onafhanklike Slowenië, is op 9 Mei 1945 aangekondig. Die laaste geveg was die Slag van Poljana, wat plaasgevind het naby Prevalje op 14 en 15 Mei 1945, enkele dae na die formele oorgawe van die Nazi -Duitsland. Honderde etniese Italianers uit die Juliese optog is deur die Joego-Slawiese leër en partydige magte tydens die moord op Foibe doodgemaak, ongeveer 27 000 Istriese Italianers het uit Slowenië uit Istrië gevlug weens kommunistiese vervolging in die sogenaamde Istriese uittog. Lede van die etniese Duitse minderheid het óf gevlug óf is uit Slowenië verdryf.
Die totale aantal slagoffers van die Tweede Wêreldoorlog in Slowenië word op 97 000 geraam. Die getal sluit ongeveer 14 000 mense in wat dood is of gesterf het om ander oorlogsverwante redes onmiddellik na die einde van die oorlog,   en die klein Joodse gemeenskap, wat byna vernietig is tydens die Holocaust.   Boonop het tienduisende Slowenië hul tuisland verlaat kort na die einde van die oorlog. Die meeste van hulle vestig hulle in Argentinië, Kanada, Australië en in die Verenigde State.
Die totale getal slagoffers van die Tweede Wêreldoorlog in Slowenië word op 89 000 geraam, terwyl 14 000 mense onmiddellik na die einde van die oorlog dood is.  Die totale aantal slagoffers van die Tweede Wêreldoorlog in Slowenië was dus ongeveer 7,2% van die vooroorlogse bevolking, wat bo die Joegoslaviese gemiddelde is, en een van die hoogste persentasies in Europa.
Die dokumente wat in die Britse argief gevind is deur die Britse historikus Effie Pedaliu en deur die Italiaanse historikus Davide Conti,  het daarop gewys dat die herinnering aan die bestaan ​​van die Italiaanse konsentrasiekampe en Italiaanse oorlogsmisdade weens die Koue Oorlog onderdruk is.  Joego -Slawië, Griekeland en Ethiopië versoek om uitlewering van 1200 Italiaanse oorlogsmisdadigers wat egter nooit iets soos Neurenberg -verhoor gesien het nie. Die uitlewering het nooit plaasgevind nie omdat die regerings van die westelike bondgenote in Pietro Badoglio se regering 'n waarborg van 'n anti-kommunistiese na-oorlogse Italië gesien het. 
In die vroeë oggendure van 28 Oktober 1940 het die Italiaanse ambassadeur, Emmanuel Grazzi, die Griekse premier Ioannis Metaxas wakker gemaak en 'n ultimatum aan hom gestel. Metaxas het die ultimatum verwerp en Italiaanse magte het minder as drie uur later die Griekse gebied van Albanië wat deur die Italiaanse besette Albanië ingeneem is, binnegeval. (Die herdenking van die weiering van Griekeland is nou 'n openbare vakansiedag in Griekeland.) Die Italiaanse premier, Benito Mussolini, het die inval geloods, deels om te bewys dat Italianers die militêre suksesse van die Duitse weermag kan pas, en deels omdat Mussolini Suidoos -Europa beskou het as 'n deel van Italië. invloed.
Die Helleense weermag was 'n formidabele teenstander en het die bergagtige terrein van Epirus suksesvol uitgebuit. Die Helleense magte het 'n teenaanval gekry en die Italianers gedwing om terug te trek. Teen die middel van Desember het die Grieke byna 'n kwart van Albanië beset, voordat Italiaanse versterkings en die harde winter die Griekse opmars tot gevolg gehad het. In Maart 1941 het 'n groot Italiaanse teenaanval misluk. Die aanvanklike Griekse nederlaag van die Italiaanse inval word beskou as die eerste geallieerde landoorwinning van die Tweede Wêreldoorlog, hoewel dit weens die Duitse ingryping uiteindelik 'n oorwinning vir die as tot gevolg gehad het. Vyftien van die 21 Griekse afdelings is teen die Italianers ontplooi, sodat slegs ses afdelings die aanval van Duitse troepe in die gesig gestaar het Metaxas Line (naby die grens tussen Griekeland en Joego -Slawië/Bulgarye) gedurende die eerste dae van April. Griekeland het hulp ontvang van Britse troepen van die Statebond, wat in opdrag van Winston Churchill uit Libië verhuis het.
Op 6 April 1941 kom Duitsland Italië te hulp en val Griekeland deur Bulgarye en Joegoslavië binne. Griekse en Britse Gemenebest -troepe het teruggeveg, maar was oorweldig. Op 20 April, nadat die Griekse weerstand in die noorde opgehou het, het die Bulgaarse leër die Griekse Thracië binnegegaan, sonder om 'n skoot afgevuur te word,  met die doel om sy uitloop in die Egeïese See in Wes -Thracië en Oos -Masedonië te herwin. Die Bulgare beset gebied tussen die Strymonrivier en 'n grenslyn wat deur Alexandroupoli en Svilengrad wes van die Evrosrivier loop. Die Griekse hoofstad Athene val op 27 April, en teen 1 Junie, na die verowering van Kreta, was die hele Griekeland onder die besetting van die as. Na die inval het koning George II gevlug, eers na Kreta en daarna na Kaïro. 'N Nominale Griekse regse regering het vanuit Athene regeer, maar dit was 'n marionet van die besetters. 
Die besetting van Griekeland is verdeel tussen Duitsland, Italië en Bulgarye. Duitse magte het die belangrikste strategiese gebiede beset, naamlik Athene, Thessaloniki met Sentraal -Masedonië en verskeie Egeïese eilande, waaronder die grootste deel van Kreta. Aanvanklik is die Duitse gebied beheer deur die ambassadeur Günther Altenburg van die Duitse buitelandse kantoor en veldmaarskalk Wilhelm List. Vanaf 1942 word die Duitse besettingsgebied beheer deur die duumviraat van die gevolmagtigde vir Suidoos-Europa, Hermann Neubacher en veldmaarskalk Alexander Löhr.  In September – Oktober 1943 het Jürgen Stroop, die nuut aangestelde Polisieleier van die Hoër SS, probeer om die duumviraat Neubacher-Löhr uit te daag en is vinnig afgedank ná minder as 'n maand op die pos. Walter Schimana vervang Stroop as die hoër SS-polisieleier in Griekeland en kon 'n beter werksverhouding met die Neubacher-Löhr-duumviraat vestig. 
Oos -Masedonië en Thracië was onder Bulgaarse besetting en is geannekseer aan Bulgarye, wat lank reeds hierdie gebiede geëis het. Die oorblywende twee derdes van Griekeland is deur Italië beset, met die Ioniese Eilande direk as Italiaanse gebiede. Graaf Pellegrino Ghigi verteenwoordig Italiaanse belange by die Griekse regering terwyl generaal Carlo Geloso die 11de leër was wat Griekeland beset het.  Die verhouding tussen die Duitsers en Italianers was nie goed nie en gereeld was daar botsings tussen Duitse en Italiaanse soldate.  Dit was die Duitse beleid om verhoudings tussen Duitse dienspligtiges en Griekse vroue sterk te ontmoedig, aangesien die Duitse leiers gevrees het vir die agteruitgang tussen Duitsers en die (volgens die Nazi -siening) rasse "minderwaardige" Grieke.  Daarteenoor het die Italianers nie sulke hindernisse gehad nie, wat probleme onder Wehrmacht- en SS -offisiere veroorsaak het.  Duitse offisiere het dikwels gekla dat die Italianers meer daarin belangstel om liefde te maak as om oorlog te voer, en dat die Italianers nie die 'hardheid' het om 'n veldtog teen die Griekse guerrilla te voer nie, omdat baie Italiaanse soldate Griekse vriendinne gehad het.  Na die Italiaanse kapitulasie in September 1943 is die Italiaanse gebied oorgeneem deur die Duitsers, wat dikwels die Italiaanse garnisoene aangeval het. Die Britte het 'n mislukte poging aangewend om voordeel te trek uit die Italiaanse oorgawe om weer in die Egeïese See te kom, wat gelei het tot die Dodekanesos -veldtog.
Die Duitse besettingsgebied Edit
Ekonomiese uitbuiting en die Groot Hongersnood Edit
Griekeland het swaar gely tydens die besetting.   Die land se ekonomie was reeds verwoes van die 6 maande lange oorlog, en die meedoënlose ekonomiese uitbuiting deur die Nazi's is daarby gevoeg.  Grondstowwe en voedsel is aangevra, en die samewerkende regering moes die koste van die besetting betaal, wat inflasie tot gevolg gehad het. Omdat die uitvloei van grondstowwe en produkte uit Griekeland na Duitsland nie deur Duitse betalings vergoed is nie, het aansienlike wanbalanse in die vereffeningsrekeninge by die Griekse Nasionale Bank ontstaan. In Oktober 1942 is die handelsonderneming DEGRIGES twee maande later gestig; die Griekse samewerkingsregering was verplig om die saldo te beskou as 'n lening sonder rente wat terugbetaal sou word sodra die oorlog verby was. Aan die einde van die oorlog beloop hierdie gedwonge lening 476 miljoen Reichsmark (gelykstaande aan 2 miljard euro 2017). 
Hitler se beleid ten opsigte van die ekonomie van die besette Griekeland is genoem Vergeltungsmassnahmeof, ongeveer, "vergelding" Groepe ekonomiese adviseurs, sakemanne, ingenieurs en fabrieksbestuurders kom uit Duitsland met die taak om alles wat hulle van ekonomiese waarde ag, te gryp; beide die Ekonomiese Ministerie en die Buitelandse Sake was betrokke by die operasie. die land plunder, maar ook met mekaar. Die primêre beroep was egter om soveel kos as moontlik te vind om die Duitse leër te onderhou.  Die besettingsmagte se rekwisisies en plundering, die afname in landbouproduksie as gevolg van ontwrigting in die oorlog, die verbrokkeling van die land se verspreidingsnetwerke weens 'n kombinasie van skade aan infrastruktuur, die ineenstorting van die sentrale regering en die versnippering van die land in die hande van die as, tesame met die ophoping deur boere, het in die winter van 1941–42 'n ernstige tekort aan voedsel in die groot stedelike sentrums gelei. Aangesien Griekeland selfs in vredestyd afhanklik was van die invoer van koring om ongeveer 'n derde van sy jaarlikse behoeftes te dek, het die geallieerde blokkade van Duits-gedomineerde Europa die situasie verder vererger en die toestande geskep vir die 'Groot hongersnood' (Μεγάλος Λιμός): alleen in die groter Athene – Piraeus -omgewing het ongeveer 40 000 mense aan hongersnood gesterf, en teen die einde van die besetting "is dit beraam dat die totale bevolking van Griekeland [.] 300 000 minder was as wat dit moes gewees het as gevolg van hongersnood of ondervoeding" (P. Voglis). 
Hulp kom aanvanklik uit neutrale lande soos Swede en Turkye (sien SS Kurtuluş), maar die oorgrote meerderheid kos het in die hande beland van die regeringsamptenare en swartmarkhandelaars wat hul verbinding met die as -owerhede gebruik het om die hulp by hulle te 'koop' en dit dan aan die desperate bevolking te verkoop teen geweldig hoë pryse. . Die groot lyding en die druk van die uitgeweke Griekse regering het die Britte uiteindelik gedwing om die blokkade gedeeltelik op te hef, en vanaf die somer van 1942 het Kanadese koring onder die vaandel van die Internasionale Rooi Kruis begin versprei. Van die 7,3 miljoen inwoners van die land in 1941 word geraam dat ongeveer 2,5 miljoen mense hierdie hulp ontvang het, waarvan die helfte in Athene gewoon het, dit wil sê feitlik die totale aantal inwoners van die hoofstad.   Alhoewel hierdie hulp die bedreiging van hongersnood in die stede verlig het, het min daarvan die platteland bereik, wat in 1943–44 sy eie hongersnood beleef het. Die opkoms van die gewapende verset het gelei tot groot veldtogte teen die partydigheid oor die platteland deur die as, wat gelei het tot die groot verbranding van dorpe, vernietiging van velde of massa-teregstellings as weerwraak vir guerrilla-aanvalle. Soos P.Voglis skryf, die Duitse vee "verander produksiegebiede in verbrande velde en dorpe en die ryk provinsiale dorpe in vlugtelinge -nedersettings". 
Die Italiaanse besettingsgebied Wysig
Die Italianers het die grootste deel van die Griekse vasteland en die meeste eilande beset. Alhoewel daar verskeie voorstelle vir territoriale anneksasie in Rome voorgelê is, is daar eintlik niks tydens die oorlog uitgevoer nie. Dit was te wyte aan druk van die koning van Italië, Victor Emmanuel III, en van die Duitsers, wat bekommerd was om die Griekse bevolking verder te vervreem, wat reeds sterk gekant was teen die Bulgaarse anneksasies. Boonop bestaan ​​baie van hierdie voorgestelde 'nuwe Romeinse ryk' in Griekeland uit arm landelike gebiede. Sulke doelwitte het min strategiese of politieke sin gehad.  Tog was die Griekse burgerlike owerhede op die Ioniese Eilande, wat lank reeds 'n teiken van Italiaanse ekspansionisme was, en in die Cyclades, vervang deur Italianers ter voorbereiding op 'n na-oorlogse anneksasie. Daar is egter nooit 'n formele aankondiging van anneksasie gemaak nie, en hierdie eilande bly in kommunikasie met Athene. 
Die Italiaanse beleid beloof dat die streek Chameria (Thesprotia en Preveza) in die noordweste van Griekeland na die einde van die oorlog aan Albanië toegeken sou word.  As sodanig is 'n plaaslike administrasie (Këshilla) geïnstalleer en gewapende groepe gevorm tussen lede van die plaaslike Cham Albanese gemeenskap.  In die begin was samewerking ten minste nie 'n enkele keuse nie. Moslemgemeenskappe het verskillende politiek gevolg volgens omstandighede, afgewissel tussen samewerking, neutraliteit en, minder gereeld, weerstand. Albanese en Griekse gemeenskappe het van kant verander deur saam te werk met die sterker beskikbare beskermheer en hul trou te verskuif wanneer 'n meer geskikte een verskyn.  In plaas daarvan was die gebeure deel van 'n siklus van bloedwraak tussen plaaslike gemeenskappe oor kwessies wat verband hou met grondbesit, staatsbeleid, sektariese vyandelikhede, persoonlike vendettas en die behoefte om 'n kant te neem in 'n chaotiese situasie, wat eers genasionaliseer is tydens die oorlog.  Sommige getalle van die Cham -Albanezen, hoewel die meerderheid van hul elite met die as saamgewerk het, het aan die einde van die oorlog deel geword van 'n gemengde EAM -bataljon, sonder dat hulle 'n beduidende bydrae teen die Duitsers kon lewer.  (Vir plaaslike verwikkelinge tussen 1944–1945: sien artikel Uitsetting van Cham -Albanezen). Na die oorlog het 'n spesiale hof vir medewerkers in Ioannina, in afwesigheid,  2 109 Cham -medewerkers van die as tot die dood veroordeel.  Die oorlogsmisdade bly egter ongestraf, aangesien die misdadigers reeds na die buiteland gevlug het.
'N Deel van die Vlach (Aromaanse) bevolking in die Pindusberge en Wes -Masedonië het ook om verskeie redes saamgewerk. Italiaanse besettingsmagte is in sommige Aromaanse dorpe as bevryders verwelkom, en Aromaniërs het hul dienste aangebied as gidse of tolke in ruil vir gunste. Onder Alcibiades Diamandi is die pro-Italiaanse Prinsdom van die Pindus verklaar, en 2000 inwoners het by Diamantis aangesluit Romeinse legioen, terwyl Nicolaos Matussis sy eie groep Aromaanse volgelinge gehad het wat klopjagte uitgevoer het in diens van die Italiaanse diensafdelings. Die meeste plaaslike Aromaniërs is nie bekeer tot Diamantis se visie van 'n Aromaanse staat in die Pindus nie en die meeste bly getrou aan die Griekse nasie, maar sommige werk nietemin saam as gevolg van latente pro-Roemeense gevoelens of woede teenoor die Griekse regering of sy militêre owerhede. Die legioen stort in 1942 in duie met die vertrek van die Italianers, en die meeste van sy leiers vlug na Roemenië of Griekse stede. Die meeste aktiewe lede is in absentia as oorlogsmisdadigers skuldig bevind, maar in die loop van die Griekse burgeroorlog is hul optrede in baie gevalle vergeet, en baie het aktief vir die regering geveg teen die kommunistiese guerrilla's. 
In vergelyking met die ander twee gebiede was die Italiaanse besettingsregime relatief sag, wat blyk uit die relatief lae aantal teregstellings en gruweldade wat in die Italiaanse besettingsgebied gepleeg is in vergelyking met die gruweldade en teregstellings wat in die Duitse en Bulgaarse gebiede gepleeg is. Anders as die Duitsers, afgesien van sommige plaaslike bevelvoerders, het die Italiaanse weermag die Jode in hul gebied beskerm. Die Duitsers was na bewering ontsteld omdat die Italianers nie net Jode op hul grondgebied beskerm het nie, maar ook in dele van die besette Frankryk, Griekeland, die Balkan en elders, waar hulle ook die plaaslike Joodse bevolking beskerm het. Op 13 Desember 1942 skryf Joseph Goebbels, Hitler se propaganda -minister, in sy dagboek: "Die Italianers is uiters laks in die behandeling van die Jode. Hulle beskerm die Italiaanse Jode in Tunis en in die besette Frankryk en sal nie toelaat dat hulle opgestel word nie. werk of verplig om die Davidster te dra. Dit toon weereens dat fascisme nie regtig die basiese beginsels waag nie, maar baie oppervlakkig is ten opsigte van probleme van lewensbelang. " 
Soms was daar aansienlike massa -vergelding, soos die Domenikon -slagting waarin 150 Griekse burgers dood is. Aangesien hulle die grootste deel van die platteland beheer het, was die Italianers die eerste wat die opkomende versetbeweging in 1942–43 in die gesig gestaar het. Teen die middel van 1943 het die Weerstand daarin geslaag om 'n paar Italiaanse garnisoene uit sommige bergagtige gebiede, waaronder verskeie dorpe, te verdryf en bevryde gebiede te skep ("Free Greece"). Na die Italiaanse wapenstilstand in September 1943 is die Italiaanse gebied deur die Duitsers oorgeneem. As gevolg hiervan is die Duitse anti-partydige en antisemitiese beleid daarop uitgebrei.
Die Bulgaarse besettingsgebied Wysig
Die Bulgaarse leër het Griekeland op 20 April 1941 op die hakke van die Wehrmacht binnegekom sonder om 'n skoot af te skiet. Die Bulgaarse besettingsone het die noordoostelike hoek van die Griekse vasteland en die eilande Thasos en Samothrace ingesluit, dit wil sê die huidige gebied van Oos-Masedonië en Thracië, behalwe die Evros-prefektuur (by die Grieks-Turkse grens) wat, vanweë die strategiese waarde, ondanks Bulgaarse protes, deur die Duitsers behoue ​​gebly.  Anders as Duitsland en Italië het Bulgarye die besette gebiede amptelik geannekseer, wat lank reeds 'n teiken van Bulgaarse nasionalisme was.  Oos -Masedonië en Thracië was deel van die Ottomaanse Ryk tot 1913, toe dit deel geword het van Bulgarye, na die Balkanoorloë. Ses jaar later, in 1919, na die einde van die Eerste Wêreldoorlog, is dit deur Griekeland geannekseer na die ondertekening van die Verdrag van Neuilly (Griekeland was aan die wenkant van die Eerste Wêreldoorlog, terwyl Bulgarye aan die verloorkant was). 
Regdeur die Bulgaarse besettingsgebied was die Bulgaarse beleid die uitwissing, uitdrywing en etniese suiwering,  met die doel om die res van die Grieke met geweld te bulgariseer of te verdryf (of selfs dood te maak).  'n Massiewe bulgariseringsveldtog is van stapel gestuur, waarin alle Griekse amptenare (burgemeesters, grondeienaars, nyweraars, skoolonderwysers, regters, prokureurs, priesters, Helleense Gendarmerie-beamptes) gedeporteer is. Die gebruik van die Griekse taal is verbied, die name van dorpe en plekke is verander na die tradisionele vorm in Bulgaars.  Selfs grafstene met Griekse inskripsies is verniel. 
Die Bulgaarse regering het probeer om die etniese samestelling van die streek te verander deur grond en huise van die Grieke aggressief te onteien ten gunste van setlaars wat uit Bulgarye gebring is, en dwangarbeid en ekonomiese beperkings ingestel op die aktiwiteite van Griekse sakemanne, in 'n poging om hulle te dwing om migreer na die Duitse en Italiaanse besette dele van Griekeland.  So is mense die reg op werk ontneem deur 'n lisensiestelsel wat die uitoefening van 'n beroep of beroep sonder toestemming verbied het. Dwangarbeid is ingestel en die owerhede het beslag gelê op die boedels van Griekse grondeienaars en hul grond aan Bulgaarse kleinboere gegee (baie van hulle is as setlaars uit Bulgarye gebring). 
Hierdie beleid het gelei tot 'n poging om die Bulgare te verdryf met 'n spontane en swak georganiseerde opstand rondom Drama aan die einde van September 1941 (hoofsaaklik gelei deur die Kommunistiese Party van Griekeland) wat egter deur die Bulgaarse leër onderdruk is, en massiewe vergelding teen Griekse burgers gevolg.  Teen laat 1941 het meer as 100,000 Grieke uit die Bulgaarse besettingsgebied gevlug.   Bulgaarse koloniste is aangemoedig om hulle in Oos -Masedonië en Thracië te vestig deur staatskrediete en aansporings, insluitend huise en grond wat van die inboorlinge in beslag geneem is.
Die pogings van die Bulgaarse regering om die lojaliteit van die plaaslike Slawiessprekende bevolking te wen en medewerkers onder hulle te werf, het 'n mate van sukses behaal, terwyl die Bulgare as bevryders begroet is,  , maar die etniese samestelling van die streek beteken dat die groot die meerderheid van die inwoners het die besetters aktief verset. Oos-Masedonië en Thracië het tot in die vroeë 20ste eeu 'n etnies gemengde bevolking gehad, waaronder Grieke, Turke, Slawiesprekendes (sommige identifiseer hulle as Grieke, ander as Bulgare) Jode en Pomaks ('n Moslem-Slawiese groep). Gedurende die tussenoorlogse jare is die etniese samestelling van die bevolking van die streek egter dramaties verander, aangesien Griekse vlugtelinge uit Anatolië hulle in Masedonië en Thracië gevestig het na die bevolkingsuitwisseling tussen Griekeland en Turkye. Dit het beteken dat slegs 'n klein minderheid Slaviesprekendes gelok kon word om met die besetters saam te werk.
As gevolg van die harde besettingsbeleid was gewapende verset in die Bulgaarse gebied fel en het byna universele steun van die burgerlikes geniet  Griekse guerrilleleiers soos Antonis Fosteridis het die Bulgaarse weermag in baie gevegte betrek en selfs in Bulgarye binnegedring terwyl hulle dorpies aanval. en buit vasvang.  In 1943 het daar egter gewapende botsings tussen Griekse kommunistiese en regse groepe begin, met die doel om beheer oor die streek te verseker na die verwagte Bulgaarse onttrekking. 
Daar was baie min gevalle van samewerking deur die Moslem -minderheid in Wes -Thracië, wat hoofsaaklik in die Komotini- en Xanthi -prefekture gewoon het. 
Bulgaarse aktiwiteite in Duits-besette Masedonië Edit
Die Bulgaarse regering het ook probeer om sy invloed uit te brei na Sentraal- en Wes -Masedonië. Die Duitse opperbevel het die stigting van 'n Bulgaarse militêre klub in Thessaloniki goedgekeur, en Bulgaarse offisiere het voedsel en voorsiening gereël vir die Slawiessprekende bevolking in hierdie streke, met die doel om medewerkers te werf en intelligensie in te win oor wat in die Duits- en Sones wat deur Italië beset is. In 1942 het die Bulgaarse klub hulp van die hoë kommando gevra om gewapende eenhede onder die bevolkings te organiseer, maar die Duitsers was aanvanklik baie agterdogtig. Sedert 1943 het Sofia probeer om sy beheer oor die res van Masedonië uit te brei, omdat hulle voordeel trek uit Italiaanse onbevoegdheid en die Duitse behoefte om troepe op ander fronte vry te laat. Na die Italiaanse ineenstorting in 1943, het die Duitsers die Bulgare toegelaat om in te gryp in Griekse Sentraal -Masedonië, oor die gebied tussen die riviere Strymon en Axios.  Die situasie het die Duitsers ook gedwing om beheer oor Wes -Masedonië te neem met af en toe ingrypings van Bulgaarse troepe.   Destyds het die Griekse guerrillamagte, veral die linkse Griekse Volksbevrydingsleër (ELAS), steeds meer krag in die gebied gekry. As gevolg hiervan is gewapende samewerkingsmilisies wat bestaan ​​uit pro-Bulgaarse Slawiese sprekers, bekend as Ohrana, in 1943 gestig in die distrikte Pella, Florina en Kastoria. Sulke eenhede het in 1944 by EAM aangesluit voor die einde van die besetting. 
Bulgaarse onttrekking Redigeer
Die Sowjetunie het oorlog teen die Koninkryk Bulgarye verklaar vroeg in September 1944. Bulgarye onttrek uit die sentrale dele van Grieks Masedonië na die staatsgreep in die land op 9 September 1944. Destyds verklaar dit oorlog teen Duitsland, maar die Bulgaarse leër het in Oos -Masedonië en Thracië gebly, waar daar in die middel van September 'n paar beperkte aanvalle was van die terugtrekking van Duitse troepe. Bulgarye het gehoop om hierdie gebiede na die oorlog te behou. Die Sowjetunie het aanvanklik ook geglo dat dit moontlik was om ten minste Westelike Thracië by die naoorlogse grense van Bulgarye in te sluit en sodoende 'n strategiese uitlaat na die Egeïese See te verseker. Maar die Verenigde Koninkryk, wie se troepe tegelykertyd na Griekeland gevorder het, verklaar dat die onttrekking van Bulgaarse troepe uit alle besette gebiede 'n voorwaarde is vir 'n skietstilstandooreenkoms met Bulgarye. Gevolglik het die Bulgaarse leër en administrasie op 10 Oktober begin ontruim en na twee weke uit die gebied teruggetrek. Intussen het ongeveer 90 000 Bulgare die gebied verlaat, byna die helfte van hulle is setlaars en die res van die inwoners.  Die administratiewe bevoegdheid is deur die reeds regerende Bulgaarse kommunistiese partisane aan plaaslike onderafdelings van ELAS oorhandig. 
In 1945 word die voormalige Bulgaarse owerhede, insluitend dié in Griekeland, voor 'People's Courts' in die na-oorlogse Bulgarye tereggestel vir hul optrede tydens die oorlog. Oor die algemeen is duisende mense tot tronkstraf gevonnis, terwyl ca. 2 000 het doodsvonnisse gekry. 
Baie Slavofone van Masedonië, veral die provinsies Kastoria en Florina, werk saam met die as -magte en kom openlik na Bulgarye. Hierdie Slawofone beskou hulleself as Bulgaars. In die eerste twee jaar van die besetting het 'n groep van hierdie gemeenskap geglo dat die as die oorlog sou wen, wat die afsterwe van die Griekse bewind in die streek en die anneksasie daarvan deur Bulgarye beteken.  Die eerste nie-kommunistiese versetorganisasie wat in die gebied ontstaan ​​het, het as hoof teenstanders lede van die Aromaan- en Slawiesprekende minderhede, sowel as die kommuniste, eerder as die Duitsers self.  Vanweë die sterk teenwoordigheid van Duitse troepe en die algemene wantroue van Slawofone deur die Grieke, het die kommunistiese organisasies EAM en ELAS probleme ondervind in Florina en Kastoria.  Die meerderheid van die Slawiese sprekers in Masedonië nadat middel 1943 by EAM aangesluit het en kon hul organisasie behou. In Oktober 1944 vertrek hulle en vertrek na Joego -Slawië. In November 1945, na die einde van die oorlog, het sommige van hulle Florina probeer vang, maar is deur die ELAS afgeweer. 
Toenemende aanvalle deur partisane in die laaste jare van die besetting het gelei tot 'n aantal teregstellings en groot slagting van burgerlikes in vergelding. In totaal het die Duitsers ongeveer 21 000 Grieke tereggestel, die Bulgare het ongeveer 40 000 tereggestel en die Italianers ongeveer 9 000 tereggestel.  Teen Junie 1944 het die asmagte "tussen hulle" toegeval op 1 339 dorpe, stadsdele en dorpe, waarvan 879, of twee derdes, heeltemal uitgewis is, wat meer as 'n miljoen mense dakloos gelaat het (P. Voglis) in die verloop van hul anti-partydige sweeps, meestal in die gebiede van Sentraal-Griekeland, Wes-Masedonië en die Bulgaarse besettingsgebied. 
Die berugste voorbeelde in die Duitse gebied is dié van die dorp Kommeno op 16 Augustus 1943, waar 317 inwoners deur die 1 tereggestel is. Gebirgs-afdeling en die dorp het die "Holocaust of Viannos" op 14-16 September 1943 aangesteek, waarin meer as 500 burgerlikes uit verskeie dorpe in die streek Viannos en Ierapetra op Kreta deur die 22 tereggestel is. Luftlande Infanterie-afdeling die "bloedbad van Kalavryta" op 13 Desember 1943, waarin Wehrmacht -troepe van die 117de Jäger -afdeling die uitroeiing van die hele manlike bevolking en die daaropvolgende totale vernietiging van die stad, die "Distomo -bloedbad" op 10 Junie 1944 uitgevoer het, waar eenhede van die Waffen-SS Polizei Afdeling het die dorp Distomo in Boeotia geplunder en verbrand, wat gelei het tot die dood van 218 burgerlikes tydens die "Lingiades -slagting" op 3 Oktober 1943, waar die Duitse weermag byna 100 mense in die dorp Lingiades, 13 kilometer buite Ioannina en die "Holocaust of Kedros "op 22 Augustus 1944 op Kreta, waar 164 burgerlikes tereggestel is en nege dorpe saamgevat is nadat hulle geplunder is. Terselfdertyd, tydens die gesamentlike anti-guerrilla-veldtog, is honderde dorpe stelselmatig aan die brand gesteek en het byna 1 000 000 Grieke dakloos gelaat. 
Twee ander opvallende dade van brutaliteit was die slagting van Italiaanse troepe op die eilande Cephallonia en Kos in September 1943, tydens die Duitse oorname van die Italiaanse besettingsgebiede. In Cephallonia, die 12.000-sterk Italianer Acqui Afdeling is op 13 September aangeval deur elemente van 1. Gebirgs-afdeling met ondersteuning van Stukas, en gedwing om op 21 September oor te gee nadat hy ongeveer 1300 slagoffers gely het. Die volgende dag het die Duitsers begin om hul gevangenes tereg te stel en het nie opgehou voordat meer as 4500 Italianers geskiet is nie. Die ongeveer 4 000 oorlewendes is aan boord van skepe na die vasteland geplaas, maar sommige van hulle het gesink nadat hulle myne in die Ioniese See getref het, waar nog 3 000 verlore gegaan het.  Die slagting van Cephallonia dien as agtergrond vir die roman Kaptein Corelli se mandolien. 
Die Derde Ryk het geen langtermynplanne vir Griekeland gehad nie, en Hitler het reeds besluit dat 'n binnelandse marionetregime die Duitse pogings en hulpbronne die goedkoopste sou belemmer, aangesien die inval in die Sowjetunie op hande was.  Volgens 'n verslag deur die afgevaardigde van die buitelandse kantoor van die 12de leër, Felix Benzler, was die vorming van 'n marionetregering nie 'n maklike taak nie "omdat dit baie moeilik is om gekwalifiseerde burgerlikes te oorreed om aan enige vorm deel te neem". Die invloedrykste Griekse persoonlikhede wou op hierdie oomblik amper nie weer in die openbare lewe kom nie, terwyl aartsbiskop Chrysanthos van Athene geweier het om so 'n aspop te sweer.  Die Axis, wantrouig oor die vermoë van die Grieke om probleme te veroorsaak, het besluit om internasionale erkenning te weerhou van die nuwe regime, wat sy hele lewe lank sonder 'n minister van buitelandse sake gebly het. 
Generaal Georgios Tsolakoglou - wat die wapenstilstandsverdrag met die Wehrmacht - is aangestel as premier van die Nazi -poppekasregime in Athene. Nie Tsolakoglou of sy kabinet van ewe onervare generaals het vorige politieke ondervinding gehad nie. Die burgerlike ministers was ook 'n onindrukwekkende groep sonder politieke agtergrond.  Die regering self is deur interne geskille geteister en deur die Griekse publiek in ag geneem, veral nadat die Italianers die Duitsers in 'n groot deel van die land in Junie 1941 vervang het.  Die marionetregering is onder streng asbeheer gehou. Twee gevolmagtigdes van die as, Gunther Altenburg en Pellegrino Ghigi, het die bevoegdheid gehad om die aanstelling en ontslag van Griekse amptenare aan te beveel en was die belangrikste burgerlike figure in die vorming van die as -beleid teenoor Griekeland.Daarbenewens was daar geen duidelike onderskeid tussen die burgerlike en militêre administrasie nie, terwyl selfs die militêre administrasie onder verskillende sektore was (Italiaanse 11de leër, Duitse 12de weermag, "vesting Kreta", ens.).  In Desember 1942 word Tsolakologlou opgevolg deur Konstantinos Logothetopoulos, 'n professor in medisyne waarvan die hoofkwalifikasie vir premier sy huwelik met die niggie van die Duitse veldmaarskalk Wilhelm List was.   Ioannis Rallis het vanaf April 1943 hoof van die regime geword en was verantwoordelik vir die oprigting van die Griekse samewerkingsveiligheidsbataljons. 
Siviele administrasie en gewapende groepe Redigeer
Net soos in ander Europese lande was daar Grieke wat bereid was om met die besettingsmag saam te werk. Min lede van die Veiligheidsbataljons het egter 'n pro-Duitse ideologie gedeel. Die meerderheid het hulself oortuig dat die Britte antikommunistiese aktiwiteite goedgekeur het, wat ander aangewend het as gevolg van opportunistiese vooruitgang, terwyl die meeste van hulle uit 'n pro-royalistiese agtergrond kom. 
Die besettingsowerhede was huiwerig om potensiële groepe te bewapen wat bereid was om die linkse EAM-weerstand te beveg weens die afwesigheid van 'n fascistiese beweging in Griekeland en die algemene afkeer van die Duitsers deur die Griekse bevolking.  Fascistiese organisasies wat deur die Duitsers gesteun is, was die National Union of Greece (Ethniki Enosis Ellados, EEE), die EKK (Ethnikon Kyriarchon Kratos), die Griekse Nasionaal -Sosialistiese Party (Elliniko Ethnikososialistiko Komma, EEK) onder leiding van George S. Mercouris, en ander klein pro-Nazi, fascistiese of antisemitiese organisasies soos die Hellenic Socialist Patriotic Organization (ESPO) of die "Iron Peace" (Sidira Eirini).  Samewerking van staatsamptenare met die verset, veral die EAM, het plaasgevind nog voordat 'n grootskaalse weerstandsbeweging ontvou het. 
Vir die doeleindes van burgerlike administrasie voor die inval was Griekeland in 37 prefekture verdeel. Na die besetting is die prefekture Drama, Kavalla, Rhodope en Serres geannekseer deur Bulgarye en nie meer onder die beheer van die Griekse regering nie. Die oorblywende 33 prefekture het 'n gelyktydige militêre administrasie deur Italiaanse of Duitse troepe gehad. In 1943 is Attica en Boeotia in aparte prefekture verdeel. [ aanhaling nodig ]
Uitbreek van die weerstand Redigeer
Min Grieke het aktief met die Nazi's saamgewerk: die meeste het óf die weg van passiewe aanvaarding óf aktiewe verset gekies. Aktiewe Griekse verset het onmiddellik begin, aangesien baie Grieke na die heuwels gevlug het, waar 'n partydige beweging gebore is. Na bewering het een van die aangrypendste episodes van die vroeë verset plaasgevind net nadat die Wehrmacht die Akropolis op 27 April bereik het. Die Duitsers het die vlagwag, Evzone Konstandinos Koukidis, beveel om die Griekse vlag uit te trek. Die Griekse soldaat het gehoorsaam, maar toe hy klaar was, het hy hom in die vlag toegedraai en van die plato waar hy gesterf het, neergegooi. 'N Paar dae later, toe die Reichskriegsflagge op die boonste plek van die Akropolis waai, het twee Atheense jongmense, Manolis Glezos en Apostolos Santas, snags op die Akropolis geklim en die vlag afgebreek. 
Die eerste tekens van gewapende verset was in die vroeë herfs van 1941 in Noord -Griekeland, waar die wrok oor die Bulgaarse anneksasies hoog geloop het. Die brutaliteit van hierdie vergelding het gelei tot 'n ineenstorting van die vroeëre guerrillabeweging. Dit is in 1942 op 'n veel groter skaal herleef.  Die eerste gebeurtenis wat dui op die begin van georganiseerde, gewapende opposisie teen die besettingsmagte het in September 1942 plaasgevind toe die Greek Fascist Party (EEE) Club in die middestad van Athene deur die Panhellenic Union of Fighting Youths (PEAN), 'n regse Griekse versetorganisasie.  Aanvalle op Axis -personeel het vanaf daardie maand meer gereeld geword. 
In 25 November vernietig die verset saam met die Britse sending die Gorgopotamos -viaduk in Sentraal -Griekeland, wat die vloei van asvoorrade na die Noord -Afrikaanse front ontwrig het.  Teen Maart-April het die andartes direkte aanvalle op Italiaanse wagposte en kaserne geloods, terwyl 'n Italiaanse verslag op 16 April opgemerk het dat "beheer deur die noordooste, sentrum en suidweste van Griekeland baie onseker bly , om nie te sê nie -bestaande ". 
Groot versetgroepe Redigeer
Op 27 September 1941 is die National Liberation Front (EAM) gestig. Dit was nominaal 'n 'gewilde front'-organisasie wat bestaan ​​uit 'n koalisie van die Kommunistiese Party van Griekeland (KKE) en vyf ander linkse partye. EAM is feitlik deur die KKE beheer, hoewel die geheimsinnige en oor die algemeen ongewilde Kommunistiese party aanvanklik daarin geslaag het om hierdie feit te verberg.  Teen September 1943 was die herorganisasie van ELAS -bande langs konvensionele lyne afgehandel, en ELAS se sterkte was ongeveer 15.000 vegters met addisioneel 20.000 reserwes.  Die militêre vleuel van EAM was die Greek People's Liberation Army (ELAS). Sy eerste guerrillaband is gestig in Sentraal -Griekeland, onder leiding van Aris Velouchiotis, 'n verklaarde kommunis.  EAM het groter geword en sy sentrale komitee het 'n meer ervare militêre figuur gesoek om die leiding te neem. Napoleon Zervas, die leier van 'n mededingende guerrillagroep, is genader, maar kon nie verlei word om by ELAS aan te sluit nie.  Die pos is gevul deur Stefanos Sarafis, 'n voormalige Griekse weermagoffisier en nie-kommunis. Onmiddellik nadat Sarafis die bevel van ELAS aanvaar het, het hy begin met die hervorming van sy lukraak georganiseerde en bevelvoerde orkeste.  Uiteindelik het die EAM 90% van die Griekse versetsbeweging opgeneem, spog met 'n totale ledetal van meer as 1,500,000, insluitend 50,000 gewapende guerrilla's, en 'n groot deel van die landelike vasteland van Griekeland beheer en 'n groot aantal nie-kommuniste aangetrek.  Die eerste kontak tussen Sowjet-offisiere en lede van die Kommunistiese Party en die EAM-ELAS-magte het op 28 Julie 1943 plaasgevind. 
Die National Republican Greek League (EDES) is gelei deur Napoleon Zervas, 'n voormalige weermagoffisier en republikein. EDES is op 9 September 1941 gestig en was aanvanklik deeglik republikein en anti-monargisties, maar het ook 'n paar monargiste en ander regse ondersteuners gelok. Die Britte was 'n belangrike rol in die ontwikkeling van EDES, met die hoop dat dit 'n teengewig van ELAS sou word.  Gedurende die besettingsperiode het Zervas nie probeer om sy leer te verander nie en EDES was duidelik 'n guerrillamag.  Die belangrikste operasieteater daarvan was Epirus. Omdat dit 'n besonder arm distrik was, is die meeste logistieke ondersteuning deur die Britte verskaf. Toe EDES uiteindelik in die herfs van 1944 ontbind is, het dit ongeveer 12.000 vegters, benewens 5000 reserwes.  'n Ander gewapende versetgroep was die National and Social Liberation (EKKA), onder leiding van kolonel Dimitrios Psarros. Oor die algemeen was die meeste van die groot guerrillagroepe ten minste matig republikein van oriëntasie, terwyl die Griekse ballingskap in verband gebring was met monargisme, die Metaxas-diktatuur, nederlaagisme en die oorgawe van die vaderland aan die indringer. 
Ontwikkelinge en tekens van burgeroorlog Redigeer
ELAS het van die begin af probeer om die res van die Griekse weerstandsgroepe te absorbeer of uit te skakel en het daarin geslaag om sukses te behaal.  Dit het 'n duidelike voordeel bo sy mededingers vasgestel en gehandhaaf in terme van algehele getalle, organisasie en die hoeveelheid gebied wat beheer word.  ELAS se teregstelling van mededinger EKKAS se leier, Dimitrios Psarros, was later in die lente van 1944 'n tipiese voorbeeld van sy genadelose vasberadenheid om die gewapende verset te monopoliseer.  Oor die algemeen het ELAS amper so gereeld met die ander versetgroepe gebots as wat dit op die besettingsmagte afgevuur het.  Velouchiotis, hoewel 'n charismatiese leier, is met agterdog deur 'n groot deel van EAM/ELAS en die Kommunistiese party beskou. Sy vroeë voorrang in die verset is bereik deur voorbeeldige teregstellings en die marteling van verraaiers, informateurs en ander.    ELAS se kritici beskuldig Velouchiotis ook en beweer dat die organisasie nie 'n openlike samespanning met die as is nie.  Intussen verwerp Zervas op 9 Maart 1943 EDES se vroeëre republikanisme van lojaliteit aan die ballingskap King George. Hy het dus daarin geslaag om nouer bande met die Britse sending te bewerkstellig.   Met die oorgawe van Italië in September 1943 het die Italiaanse magte in Griekeland óf oorgegee aan die Joint Resistance -hoofkwartier (saamgestel uit ELAS, EDES, EKKA en die Britte) óf aan die Duitsers. 
EAM beskuldig sy mededingende organisasies, en veral EDES, van samewerking met die besettingsmagte.    Hierdie beskuldiging was egter nog ongegrond, ten minste ten opsigte van EDES se guerilla -tak.  Regse weerstandsgroepe, insluitend EDES, het nie 'n landwye organisatoriese apparaat gehad nie en het nie 'n konsekwente strategie gevolg nie, terwyl hul relatiewe swakheid in vergelyking met EAM tot volledige afhanklikheid van die Britte gelei het en tot sluipende samewerking met die as.  Mettertyd het die EDES -sentrale komitee en politieke apparaat in Athene, onder leiding van Stylianos Gonatas, toenemend ondoeltreffend geraak, vervreem van die EDES -guerrilla's in die berge (onder leiding van Zervas) en die besondere vyandskap van die organisasie gewen as gevolg van Gonatas se steun vir die samewerkende Veiligheidsbataljons.    EDES het gevra vir 'n toekomstige demokratiese grondwet en die straf van medewerkers uit die oorlog. 
Op 12 Oktober 1943 tref elemente van ELAS EDES -eenhede in die berge van Thessalië, wat begin het met die eerste ronde van die Griekse burgeroorlog.  As gevolg hiervan was EDES beperk tot Epirus, die geboorteplek van Zervas, en kon dit slegs oorleef as gevolg van Britse steun.   Britse amptenare het verklaar dat die Duitsers binnekort die land sou verlaat en dat "Griekeland ten alle koste nie kommunisties moet word nie". 
Gedurende hierdie tydperk het die Britse intelligensie die EAM/ELAS -weerstand vermoed vir samewerking met die Axis.  As sodanig het EAM/ELAS geweier om steun aan die Britse eenhede te verleen en het dit by sommige geleenthede selfs aan die Duitsers verraai.  Daar is dokumentêre bewyse dat Zervas sekere verstandhouding gehad het met die bevelvoerders van die as, en met Britse steun het hy hom teen ELAS gekeer tydens 'n skietstilstand met die Duitsers.   Zervas, het ongetwyfeld daarop gemik om van die as ontslae te raak, maar het nie die eienskappe en die organisatoriese agtergrond gehad om 'n sterk weerstandsbeweging te vorm nie en het EDES gesien as 'n instrument om die besettingstroepe te beveg en sy eie fortuin te bevorder.  Vir Zervas was EAM/ELAS die eerste prioriteit.  Verslae wat op 10 Augustus 1943 deur die Duitse stafhoof in Giannina gestuur is, dui daarop dat hy meen dat Zervas 'lojaal' is aan hul bedrywighede.  Volgens Duitse naoorlogse getuienisse was weerstand tydelik beperk in Epirus en die plaaslike bevolking is geterroriseer deels weens die vergelding en teregstellings in Paramythia in September 1943.  Gedurende Oktober 1943-Oktober 1944 het Zervas deurgaans aktiewe samewerking verwerp. alhoewel hy 'n tydelike naasbestaan ​​bevoordeel. Volgens Duitse verslae kan 'n sameswering van Duits-Ralli se samewerkende regering-Britte nie volgehou word nie. Hierdie beleid van naasbestaan ​​het die Duitsers in staat gestel om hul operasies teen ELAS te konsentreer.   Zervas se pro-royalistiese neigings en noue samewerking met die Duitsers en die Britse kantoor vernietig EDES se aanvanklike republikeinse en demokratiese ideologie.  In 1944 verteenwoordig EDES-lidmaatskap nie meer die anti-monargiste nie, maar weerspieël hulle 'n breë spektrum van regse magte wat die Duitsers en ELAS gekant het.  'n Kortstondige Duitse poging om EDES saam te werk en dit teen ELAS-partydiges te gebruik, misluk en teen Julie 1944 hervat EDES-aanvalle op die Duitsers.  In 'n Duitse verslag van 17 Julie 1944 word gesê dat 'die vernietiging van die EDES -sak' van uiterste belang is. 
Laaste maande van asbesetting Redigeer
Op 29 Februarie 1944 is 'n ooreenkoms onderteken in die Plaka -brug in Pindus tussen die gewapende groepe van die Griekse verset: EAM, EDES en die EKKA. Hiervolgens het hulle ooreengekom om nie op mekaar se grondgebied inbreuk te maak nie en dat alle toekomstige pogings eerder teen die Duitsers as op mekaar gerig sou word. Dit was die einde van die eerste ronde van die Griekse burgeroorlog.  'n Konferensie in Libanon op 17–20 Mei 1944, waar verteenwoordigers van alle versetorganisasies en die Griekse regering in ballingskap deelgeneem het, was die vereniging van alle versetgroepe onder 'n "Government of National Unity", onder leiding van Georgios Papandreou. ooreengekom. EAM-ELAS het 'n kwart van die kabinetsposte in die nuwe regering gekry. 
ELAS, en in mindere mate EDES en die ander oorlewende versetgroepe, het beheer oor die platteland oorgeneem, maar alle groepe het hulle daarvan weerhou om beheer te neem oor die gebied Athene-Piraeus, in ooreenstemming met hul vorige ooreenkomste.  In die gevolglike "Caserta-ooreenkoms", wat op 26 September 1944 onderteken is, het EDES, ELAS en die Griekse ballingsregering ingestem om hul magte onder bevel van die Britse luitenant-generaal Ronald Scobie te plaas, wat aangewys is om die Geallieerde opperbevel in Griekeland, met die doel om die as uit Griekeland te verdryf. ELAS en EDES het ook ooreengekom om die landing van Britse magte in Griekeland toe te laat, om hulself te weerhou van enige poging om self die mag oor te neem en om die terugkeer van die Griekse regering van nasionale eenheid onder Georgios Papandreou te ondersteun. 
Voor die Tweede Wêreldoorlog het daar twee hoofgroepe Jode in Griekeland bestaan: die verspreide Romaniote-gemeenskappe wat sedert die oudheid in Griekeland bestaan ​​het en die ongeveer 56.000 sterk Sephardi Joodse gemeenskap van Thessaloniki,   oorspronklik Jode wat uit die Spaanse vlug Inkwisisie wat 'n veilige skuiling gewaarborg is deur die Ottomaanse sultan Bayazid II, wat alle streeksgoewerneurs beveel het om Joodse vlugtelinge op hul oewers te verwelkom, terwyl latere Ottomaanse regerings die beleid voortgaan om burgerskap en skuiling te verleen aan Jode wat vlug vir vervolging deur Christenheersers. 
Die Jode van Griekeland was oorspronklik meestal Romaniote -Jode wat 'n Griekse dialek gepraat het, maar met die massiewe aankoms van Sephardim uit Spanje, het baie hiervan geassimileer in die nuut dominante Sefardiese kultuur en Ladino -taal onder die Joodse gemeenskap.  Jode was eeue lank die meerderheid in Thessaloniki,   en het so gebly aan die einde van die Ottomaanse heerskappy aan die vooraand van die Balkanoorloë,  hoewel hierdie meerderheid verlore gegaan het toe die Joodse gemeenskap agteruitgegaan het 90 000 tot 56 000 na die ineenstorting van die Ottomaanse Ryk, insluitend anti-Joodse (en anti-Ladino) diskriminasie, grondbeslaglegging, die Groot Brand van Thessaloniki en die heropbou daarna wat die Joodse gemeenskap verplaas het.   Die Joodse gemeenskappe van Athene, die eilande en Epirus is geïntegreer in die Griekse openbare lewe, terwyl die prentjie ingewikkelder was in die tradisioneel Ladino-sprekende Thessaloniki-gemeenskap.  Alhoewel die Griekse Joodse gemeenskap gewoond was aan Joods-Christelike spanning wat dikwels in die ekonomiese wedywerings ontstaan ​​het, was hulle heeltemal onvoorbereid op die vorme van antisemitisme wat in Duitsland ontwikkel het. 
Ondanks die hulp van die omliggende Griekse bevolking, sou die oorblyfsel van die Joodse gemeenskap in Thessaloniki byna heeltemal vernietig word deur die Holocaust, slegs 1950 mense het oorleef  Slegs een Joodse gesin uit Thessaloniki, wat eens die 'moeder van Israel' genoem is, [ 111] ongeskonde oorleef.  In totaal het minstens 81% (ongeveer 60 000) van die totale Joodse bevolking van Griekeland omgekom, met 'n persentasie van 91% in Thessaloniki tot 50% in Athene en minder in ander provinsiale gebiede soos Volos (36 %). Die lae koers in Volos was te danke aan die koördinering deur Rabbi Pesach met die biskop van die streke, wat deur die Duitse konsul in Volos verwerp is, en die optrede van die plaaslike Griekse gemeenskap wat hulle van hulpbronne voorsien het tydens hul wegkruipertyd.  In die Bulgaarse gebied het die sterftesyfers 90%oorskry.  In Zakynthos het al 275 Jode oorleef, verborge in die binneland van die eiland. 
In die Duitse sone Edit
Toe die besettingsgebiede opgestel is, het Thessaloniki onder Duitse beheer gekom, terwyl Thrakië onder Bulgaarse beheer gekom het. Die Griekse weermag het Thessaloniki vroeg in 1941 ontruim, en die bevolking is aangemoedig om voorraad voor te berei voor die moeilike tye wat voor die koms van die Duitsers voorlê, en plaaslike antisemiete het waarskuwings op Joodse ondernemings begin plaas met die boodskap "Jode is nie welkom hier nie".  Die Duitse besetting van die stad het op 8 April 1941 begin.  Op 15 April is die Joodse leierskap in die stad gearresteer, en in Junie het die Rosenburg Kommando beslag gelê op Joodse kultuurgoedere, insluitend manuskripte en kuns, en dit gestuur terug Duitsland toe.  Beduidende swaarkry het plaasgevind in die winter van 1941–1942, toe vlugtelinge uit die binneland van Grieks Makedonië en Thrakië ingestroom het, voedselvoorraad buite hul limiete gespan het en hongersnood en uitbrekings van tifus veroorsaak het, gekombineer met summiere teregstellings van die Joodse bevolking tydens die situasie deur die Duitsers gedurende sommige dele van die winter, sterf elke dag 60 Jode.  Die Duitsers het 'n poging aangewend om antisemitiese sentimente onder die plaaslike bevolking te versprei, en herleef plaaslike antisemitiese publikasies wat onder die Metaxas-regime verbied is. 
Vir die eerste jaar van die Duitse besetting is nie die Neurenbergwette of spesifieke antisemitiese maatreëls toegepas nie, alhoewel daar 'n paar ongeorganiseerde voorvalle deur plaaslike antisemiete was.  Sedert 1937, maar veral gedurende hierdie jaar, het die Duitsers egter 'n stelselmatige ondersoek na die Joodse gemeenskap en sy bates onderneem, waaronder Hans Reegler, 'n half-Griekse half-Duitse agent wat hom voorgedoen het as 'n Britse Jood met die naam William Leeus, versamel 'n uitgebreide netwerk van informante wat al die nodige inligting oor individue en waardebates saamgestel het. 
In Julie 1942 is dwangarbeid aan die Joodse bevolking opgelê deur doktor Max Merten, die Duitse burgerlike administrateur van Thessaloniki.   Merten beveel alle Jode tussen 18 en 45 jaar om 8 uur die oggend by die Eleftherios -plein aan te meld. In 'n 'rituele vernedering' in uiterste hitte, volledig geklee, is die 9 000 mans gedwing om deel te neem aan 'n 'gimnastiekoefening' van ses en 'n half uur, onder die dreigement dat hulle deur honde geslaan, geslaan, geskiet of aangeval word as hulle het nie gedoen soos hulle gesê is nie. Hulle moes die hele tyd reguit na die son kyk, en as hulle oë beweeg, word hulle geslaan of gestraf. Die "boor" sluit ook in om lang afstande te hardloop, viervoet te beweeg, stof in te rol en kronkels te maak.In die daaropvolgende dae sterf verskeie van die mans aan breinbloeding of breinvliesontsteking. 
In Oktober 1942 het Merten maatreëls getref om alle waardevolle voorwerpe (juweliersware, ens.) Uit die Joodse gemeenskap te onttrek.  Merten, destyds 28 jaar oud, was "bowenal 'n afperser". Hy het vrystellings van sy dwangarbeidsprogram toegelaat vir groot bedrae geld, betaal in kontant gestop in sakke wat per kruiwa na sy kantoor gebring is.  Die hoofrabbine van Salonica, Zevi Koretz, was 'n 'naïewe vennoot' van Merten, wat aan al die vereistes van Merten voldoen het, omdat hy gedink het dat hy sodoende sy volk van uitroeiing red, maar ondanks sy goeie trou het hy dit vir die Duitsers makliker gemaak om hul planne te implementeer. 
In Desember 1942 is Joodse begraafplase gebuit.  Die Duitsers het die ou Joodse begraafplaas in Thessaloniki gesloop, wat dateer uit die 15de -eeuse Spaanse verdrywings van Sephardim  sodat die ou grafstene as boumateriaal vir sypaadjies en mure gebruik kon word.  Hulle is ook gebruik om 'n openbare bad en 'n swembad in die stad te bou.  Die terrein van die ou begraafplaas word vandag bewoon deur die kampus van die Aristoteles Universiteit van Thessaloniki. 
In 1943 is Jode in die Duitse gebiede gedwing om die Davidster te dra, en hul wonings was op dieselfde manier gemerk, sodat hulle maklik geïdentifiseer en verder geïsoleer kon word van die res van die Griekse samelewing.  Joodse gesinne is uit hul huise geskop en gearresteer terwyl die Nazi-beheerde pers die openbare mening gedraai het deur antisemitisme teen hulle te versprei.   Toe die lente nader kom, is Jode in ghetto's gedruk, waarvan die grootste Baron Hirsch genoem is, na 'n Joodse spoorwegbouer in die Habsburgse Ryk.  In hierdie kamp, ​​vroeg in Maart, is 2500 Jode in 593 klein kamers ingedruk. Tekens wat in Grieks, Duits en Ladino geskryf is, het Jode gewaarsku om nie uit die dood te gaan nie, en die nie-Joodse bevolking om nie in te gaan nie. Deur die nag het Duitse offisiere die Joodse gevangenes gedwing om tradisionele danse op te voer vir hul 'vermaak'.  Aan die einde van hul verblyf is die spoorlyn na Salonica wat deur die historiese baron Hirsch gebou is, oorspronklik bedoel om Jode te help ontsnap uit Russiese pogroms, gebruik om Salonica se Jode noordwaarts na Auschwitz te stuur. 
Ondanks waarskuwings oor dreigende deportasies, was die meeste Jode huiwerig om hul huise te verlaat, hoewel 'n paar honderd uit die stad kon vlug. Die Duitsers en Bulgare het in Maart 1943 met massadeportasies begin en die Jode van Thessaloniki en Thracië in pakbusse na die verre kampe Auschwitz en Treblinka gestuur. Teen die somer van 1943 was die Jode van die Duitse en Bulgaarse gebiede weg en slegs die in die Italiaanse gebied het oorgebly. Joodse eiendom in Thessaloniki is versprei aan Griekse 'versorgers' wat gekies is deur 'n spesiale komitee, die "Diens vir die vervreemding van Joodse Eiendom" (YDIP). In plaas daarvan om woonstelle en besighede aan die vele vlugtelinge te gee, is dit meestal aan vriende en familie van komiteelede of medewerkers gegee. 
Die Weerstandsbeweging in Joego -Slawië
Die versetbeweging van Joego -Slawië het 'n belangrike rol gespeel in die Tweede Wêreldoorlog. Joegoslavië het op 17 April 1941 in Nazi -Duitsland geval. Na hierdie datum het twee weerstandsbewegings in Joego -Slawië ontwikkel. Die eerste en suksesvolste is gelei deur Josef Tito. Sy kommunistiese 'Partisan Army' het die Duitsers allerhande probleme veroorsaak. Die ander versetbeweging was die Cetniks van Mihailovic, wat royaliste was en in direkte opposisie teen Tito se 'Partisan Army' was.
Tito, vierde van links, inspekteer sy troepe
Tito was reeds in 1941 'n gesoekte man - deur die owerhede in Joego -Slawië self. Hy het geleef onder 'n alias - Babić - in wat nou Kroasië is. Sy 'misdaad' was dat hy 'n kommunistiese leier in Joego -Slawië was. Ironies genoeg pas die Nazi -inval in Joegoslavië in een opsig by Tito. Die land was in chaos en hy was minder geneig om in hegtenis geneem te word terwyl die land in chaos was. Die Duitse besetters het Joego -Slawië egter in nege streke verdeel en Tito moes 'n manier vind om die hele Kommunistiese Party georganiseerd te hou oor die nuwe nege grense wat die Duitsers opgelê het.
Tito het ook 'n ander probleem gehad. Vanaf April 1941 was Duitsland en Rusland nog steeds in teorie bondgenote. Tito het sy bevele via 'n geheime sender uit Moskou geneem. Daarom kon hy geen optrede teen die indringers onderneem sonder die sê van Moskou nie. Tito het egter beplanning vir sabotasie en die opleiding van mense onderneem om in hierdie geheime leër te werk. Hy het van Zagreb na Belgrado verhuis, waar hy geglo het dat hy veiliger sou wees. Sy eerste bevele het op 27 April uitgegaan, net tien dae na die oorgawe van Joegoslavië.
Op 22 Junie 1941 val Duitsland Rusland aan tydens 'Operasie Barbarossa'. Blykbaar is Tito van die aanval gewaarsku toe 'n Duitse weermagoffisier oor die aanval op 'n dame in Belgrado spog. Die troepebewegings in Joego -Slawië sou egter aangedui het dat 'n massiewe aanval sou plaasvind, aangesien baie Duitse troepe na die aanvanklike Duitse inval teruggetrek is vir Barbarossa en vervang word deur Italiaanse, Bulgaarse en Hongaarse troepe.
Op 22 Junie het Tito, via 'n geheim gedrukte koerant, 'n beroep op die mense van Joego -Slawië gedoen om op te staan ​​om die Russe te help. Op 27 Junie is die Partisan Army amptelik gestig onder leiding van Tito. Die amptelike oproep aan die mense van Joego -Slawië het op 4 Julie gekom:
"Volke van Joego -Slawië: Serwiërs, Kroate, Slowenië, Montenegryne, Masedoniërs en ander! Dit is tyd, die uur het aangebreek om soos een man op te staan ​​in die stryd teen die indringers en huurlinge, moordenaars van ons mense. Moenie wankel in die aangesig van enige vyandelike terreur nie. Beantwoord terreur met woeste houe op die belangrikste punte van die fascistiese besettingsbandiete. Vernietig alles - alles wat nuttig is vir die Fascistiese indringers. Moenie toelaat dat ons spoorweë toerusting en ander dinge bevat wat die Fascistiese hordes in hul stryd teen die Sowjetunie dien nie. Werkers, boere, burgers en jeug van Joego -Slawië …… om te veg teen die fascistiese besettingshordes wat daarna streef om die hele wêreld te oorheers. "
Hierdie oproep het gelei tot 'n intensiewe veldtog teen die Duitsers. Tito het sy beste manne na die streke gestuur - hulle is gewoonlik gebore in die streek waarheen hulle gestuur is. Tito het self beheer oor Serwië geneem. Die reaksie op Tito se wapenoproep was groot. Tito kon sy troepe byeenbring via 'n radiostasie genaamd 'Free Yugoslavia' wat in die Sowjetunie opgerig is.
Teen September 1941 word geskat dat daar ongeveer 70 000 versetstryders in Joego -Slawië was. Tito het hulle georganiseer, aangesien hulle 'n bona fide -leër was met plaaslike bevelvoerders wat onder 'n hoogste GK was wat deur homself gelei is. Tito het beveel dat die versetstryders nie die Duitsers moes aanval nie, toe dit duidelik was dat die Duitsers 'n beter getal het. Daarom het die Partisan-leër klassieke tref-en-trap-taktieke gebruik en toe die Duitsers 'n groot offensief teen die Joegoslaviese guerrillas begin, het hulle eenvoudig teruggetrek in die bergreekse van Joego-Slawië. Die Duitsers reageer gereeld met strafoptrede teen plaaslike burgers, maar so 'n taktiek het net die vasberadenheid van die guerrillas verhard. Generaal Keital het geskryf:
'Om die afwykings van die kiem te vermy, moet die strengste maatreëls toegepas word by die eerste teken van opstand. Daar moet ook in ag geneem word dat 'n menslike lewe in die betrokke lande dikwels waardeloos is. In 'n vergelding vir die lewe van 'n Duitse soldaat behoort die algemene reël doodstraf vir 50-100 kommuniste te wees. Die manier van uitvoering moet 'n skrikwekkende uitwerking hê. "
In Serwië is die bevel van Keital letterlik opgeneem waar 6 000 in Macva geskiet is, 7 000 in Kraljevo en 2 300 by Kragujevac. Dit alles was om nog meer mense die Partisan Army in te dryf.
In Montenegro is die Italiaanse leër na die Adriatiese See gedryf deur 'n opstand wat in wese 'n volksopstand was wat geïnspireer is deur Tito se wapenoproep. 4 000 Italiaanse troepe is gevange geneem. Hulle wapens is geneem en die gevangenes is vrygelaat.
Tito het ook beveel dat die energie van die opstand slegs teen die besettende leërs moes wees. Hy het spesifiek beveel dat die versetseenhede wat aan hom lojaal is, nie hul plaaslike mag moet gebruik om kommunistiese ideologie af te dwing aan die mense wat in daardie gebied woon nie.
In die middel van September 1941 ontmoet Tito vir die eerste keer Mihailovic, leier van die Cetniks. 'N Verenigde front teen die Duitsers en ander besettingsmagte was 'n duidelike begeerte. Tito het egter kommunistiese aspirasies gehad terwyl Mihailovic wou terugkeer na 'n royalistiese staat - die twee was nie versoenbaar nie. By hul tweede vergadering in November het die twee partye uitgeval. Beide mans kon in wese nie saamstem oor enige belangrike punt nie. Die Cetniks help egter reeds die Duitse en Italiaanse troepe en ontvang geld en toerusting vir hul dienste. Teen die einde van 1941 het die Partisan Army teen die Cetniks sowel as die besettingsmagte geveg. Sommige senior Cetniks -leiers het wel na Tito se kant oorgegaan, maar ander het Tito as 'n groter bedreiging as die Duitsers beskou.
Tito word deur die Duitsers as so 'n bedreiging beskou dat hulle 'n beloning van 100,000 Reichmarks op sy kop sit - dood of lewendig.
Die eerste groot Duitse aanval op Tito het in September 1941 plaasgevind en het die hele winter voortgeduur. Die Partisan Army is uit Serwië en na Bosnië gestoot. In hierdie toevlugsoord het Tito 20 hooggeplaaste offisiere en 3 000 vegters verloor. Einde Januarie 1942 besef Tito dat hy die Partisan Army baie moet hervorm tot 'n meer moderne vegmag. Die grootste deel van sy mag was mans en vroue wat lojaal was aan 'n klein geografiese gebied waar hulle gewoon het. Toe die Partisan -leër terugtrek, gebruik Tito hierdie geleentheid om 'n professionele weermag te skep wat beweeglik was en nie geestelik gekoppel was aan een gebied van Joego -Slawië nie. Hy het ook daarop aangedring dat selfs terwyl die Partisan -leër teruggetrek het, hulle sou probeer om 'n paar oorwinnings teen die Duitsers te behaal, aangesien hy die belangrikheid daarvan ken om die moraal vol te hou. Hy het die hoogste poste in sy nuwe weermag aangestel wat vaardig was in guerrillaoorlogvoering, veral diegene wat in die onlangse Spaanse burgeroorlog geveg het. Teen November 1942 het die leër van Tito op ongeveer 100,000 soldate gestaan ​​en staan ​​dit bekend as die People's Liberation Army. Dit het sy eie kollege vir opleiding van beamptes, vroue- en jeugorganisasies en selfs 'n vlootafdeling wat langs die kus van die Adriatiese See werk.
1942 is meestal bestee aan die ontduiking van Duitse magte. Tito het sy oortuiging behou om 'n algehele frontale stryd teen die vyand te vermy.
Dissipline in die People's Liberation Army was baie streng. Alle voedsel wat in die streke verkry is, moes in kontant of in skuldbriewe betaal word wat aan die einde van die besetting vereer moes word. Gedrag onder sy soldate moes voorbeeldig wees as hulle binne 'n plaaslike gemeenskap was. Plunderaars uit die weermag is as voorbeeld vir ander geskiet. Spesiale bedryfshoofde wat later by Tito se weermag verbonde was, was baie beïndruk met die dissiplinêre standaarde van die PLA.
Toe die Geallieerdes 'n aanval op die vasteland van Italië begin beplan, het die Balkan 'n belangrike deel van hul strategie geword. Dit was nou dat Tito werklike belangstelling by die Geallieerdes gekry het. Tot 1943 het die Geallieerdes Mihailovic gesteun aangesien die Joego -Slawiese koninklike familie hom in Londen gevestig het. Die Cetniks het ook sterk opgeblaasde verslae van hul suksesse teen die besetters na Londen gestuur. Hulle het ook verslae gestuur oor die mislukkings van Tito se weermag. Dit was eers toe SOE meer gedetailleerde verslae oor die Cetniks -samewerking en die sukses van Tito terugstuur, dat die Geallieerdes besluit het dat Tito ondersteun is die beste opsie. 'N Rit in Italië na die' sagte onderbuik van Europa 'vereis dat soveel Duitsers as moontlik buite Italië vasgemaak word. Tito's PLA het tot 500 000 asmagte in Joego -Slawië vasgemaak. 'N SOE -beampte verbonde aan Tito se hoofkwartier, kaptein Frank Deakin, het direk aan Londen verslag gedoen oor die vaardigheid en dapperheid van die PLA. Hierdie dapperheid is veral gesien in die somer van 1943 toe die Duitsers hul vyfde aanval teen die PLA geloods het. Gevang in die berge van Montenegro, moes die PLA uitweg na veiligheid veg teen oorweldigende kans - 20.000 PLA ​​-soldate teen 120.000 Duitsers, Italianers en Bulgare. Dat hulle dit reggekry het, is 'n bewys van die leierskap van Tito en die standaarde wat hy by die PLA ingebring het.
Met die aanval op Italië, en in 1944 die inval in Normandië, was die Duitse tyd in Joegoslavië beperk. Teen die tyd dat Duitse troepe uit Joego -Slawië onttrek het, was Tito die onbetwiste leier. Hy was 'n kommunis - maar teen 1945 was hy onafhanklik van Moskou. Hy voel diep in die steek gelaat dat die Russe ondanks die pleidooie van die leiding nie daarin geslaag het om die PLA te ondersteun nie. In 1942 het die Russe allerhande voorrade beloof, maar nadat hulle 37 dae daarvoor gewag het, het hulle nie daarin geslaag nie en is geen verduideliking gegee nie. Dit was 'n algemene oortuiging in die PLA dat Moskou, en veral Stalin, nie gekritiseer moet word nie. Maar hierdie een voorval het 'n diep letsel gelaat. Toe die oorlog geëindig het, het Tito Joegoslavië gelei, maar hy was nie bereid om Stalin oor sy land te laat heers nie. Omdat hy Joegoslavië van 'n indringer ontslae geraak het, was hy nie voorbereid daarop dat 'n ander vreemde land sy land sou kon beheer nie.