Selfportret van Marie-Adélaïde Durieux - Interessant
Selfportret van Marie-Adélaïde Durieux
Titel: Portret van die kunstenaar.
Skrywer: DURIEUX Marie-Adélaïde (-)
Skeppingsdatum : laat 18de eeu
Datum getoon: laat 18de eeu
Afmetings: Hoogte 65 cm - Breedte 62 cm
Prentverwysing: 10-549220 / MV 6269
'N Selfportret onder andere
Marie-Adélaïde Durieux is min bekend, behalwe dat sy van 1793 tot 1798 in die Salons uitgestal het en dat sy onder andere een portretskilder is, soos die getuienis van Henri Meister in sy Herinneringe aan my laaste reis na Parys (1795) : "Onder die skilderye in die laaste uitstalling is dit opmerklik dat die groot aantal werke deur vroue; u sien die nuwe name van die burgers Auzou, Blondin, Bouliar, Capet, Doucet, La Borey, Durieux, Laville, Mirys, Romany, Thornezi, ens. Nie almal is Guiards of Le Bruns nie; maar verskeie word ten minste onderskei deur sierlike komposisies, portrette met 'n pittige en ligte aanraking, 'n maklike en suiwer tekening, 'n noukeurige bestudering van mooi vorms, 'n keuse van eenvoudige en smaakvolle aanpassings. "
Die Salon word gereeld by die Louvre gehou en stel alle kunstenaars in staat om uit te stal sedert die besluit van 21 Augustus 1791. Die tentoonstelling gee aan die kunstenaar sigbaarheid, in die afwesigheid van 'n werklike bekendheid, waarvan geen spoor gehou word nie. die saak van Marie-Adélaïde Durieux.
'N Kompromislose selfportret
Die kunstenaar lyk half half en sit na die kyker sonder om hulle regtig by hul privaatheid te betrek weens 'n sekere styfheid. Die natuurlike hare, eenvoudig teruggehou deur 'n wit charlotte, val in krulle op 'n rok sonder afwerking, waarvan sommige besonderhede (kant, geborduurde rand) verwys na die burgerlike toestand van sy eienaar. Die blou lint om die pols dui op 'n diskrete kookkuns. Die gesig, sonder versiering geverf, dui op Marie-Adélaïde Durieux se verknogtheid aan 'n voorstelling wat getrou is aan die werklikheid.
Die professionele kwaliteit van die model kan geïdentifiseer word deur die tekenbord wat sy onder haar arm hou, en 'n groot deel van die onderste vlak in beslag neem, en deur die potloodhouer waarvan die punt in die middel van die komposisie is.
Die skilderagtige ruimte, met 'n ovale vorm, word deur die kunstenaar en sy eienskappe beset, terwyl die gesig en die klere wat in die lig gebaai is, teen die donker agtergrond uitstaan.
'N Professionele en persoonlike manifes
Marie-Adélaïde Durieux se skildery pas ongetwyfeld in die revolusionêre konteks. Dit dra sy kenmerkende klerekenmerke en getuig bo alles van die "ware feit van die samelewing" (Marie-Josèphe Bonnet), wat die selfportret van vroueskilders aan die einde van die 18de eeu is.e eeu in Frankryk. Die doek weerspieël dus Marie-Adélaïde Durieux se begeerte om haarself as vrou en kunstenaar met 'n erkende sosiale identiteit voor te stel.
Tog is die rewolusie nie ten gunste van die emansipasie van vroue deur middel van skilderkuns nie. Inteendeel, dit verteenwoordig 'n regressie in vergelyking met die afgelope jare van die Ancien Régime, waartydens die vroulike selfportret sy outeurs 'n sosiale status gegee het, soos blyk uit die loopbaan van Adélaïde Labille-Guiard en dat dit bowenal deur Elisabeth Louise Vigée Le Brun. Marie-Josèphe Bonnet huiwer nie om te skryf dat 'hierdie emansipatoriese impuls verbreek sal word teen die vrouehaat van die Franse rewolusie' nie. Dus gaan die politieke uitsluiting van vroue hand aan hand met die uitsluiting daarvan van die amptelike kunswêreld (behalwe die Salons, word vroue uitgesluit van die Institut de France, van die National School of Fine Arts. , van die School of Charters ...), wat hulle nie verhinder om al hoe meer te wees om hulself as skilders te laat geld nie. Marie-Adélaïde Durieux is een van die vroue wat 'n vorm van persoonlike vervulling en sosiale erkenning in die kuns gesoek het deurdat die wetgewer hulle ontken het.
BARTOLENA Simona, Vroue kunstenaars: van die Renaissance tot die 21ste eeu, Parys, Gallimard, 2003. BONNET Marie-Josèphe, "Vroueskilders by hul werk: selfportret as politieke manifes (18de-19de eeu)", Moderne en kontemporêre geskiedenisoorsig, nr 49-3, 2002, p. 140-167. BONNET Marie-Josèphe, Vryheid, gelykheid, uitsluiting: vroueskilders in rewolusie (1770-1804), Parys, Vendémiaire, coll. "Revolutions", 2012.LACAS Martine, Vroueskilders: van die 15de tot die aanbreek van die 19de eeu, Parys, Le Seuil, 2015.