Charlie Parker - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Charles "Charlie" Parker, jr. (29 Augustus 1920 - 12 Maart 1955) was 'n Amerikaanse jazz-saksofonis en komponis en saam met Louis Armstrong, Duke Ellington en Miles Davis, een van die invloedrykste figure in die jazzgeskiedenis. Vroeg in sy loopbaan is Parker 'Yardbird' genoem, later verkort tot 'Bird', wat die res van sy lewe sy bynaam was.
Parker se innoverende benadering tot melodie, ritme en harmonie was 'n gevestigde figuur van moderne jazz, of bebop, wat 'n enorme invloed op sy tydgenote gehad het, en sy musiek bly 'n inspirasie en hulpbron vir latere jazz-musikante. Nie net 'n innoveerder nie, maar Parker was 'n virtuose instrumentalis.
Parker het ook 'n ikoon vir die Beat-generasie geword, en was 'n deurslaggewende figuur in die ontwikkelende opvatting van die jazz-musikant as 'n kompromislose kunstenaar en intellektueel, eerder as net 'n gewilde entertainer. Die musiek verskil skaars van die bekende, melodiese, dansbare jazz van die Big Band-era. Die moderne jazz bied inderdaad 'n nuwe woordeskat vir swartes wat uit die landelike suide na baie noordelike stede getrek het. Soos modernistiese kuns en literatuur, het bebop tradisionele estetiese benaderings as beperkend en onvoldoende beskou om te antwoord op die komplekse ervaring van 'n verstedelikte, geïndustrialiseerde samelewing. Op verskillende tye vermeng Parker jazz met ander musiekstyle, van klassiek (op soek na studie saam met Edgard Varèse en Stefan Wolpe) tot Latynse musiek (opnames met Machito).
Parker se tragiese, onkonvensionele en selfgenoegrywende lewenstyl het in die gedagtes van baie musikante in ander gewilde genres geïdentifiseer, met die soort Boheemse ervaring wat as 'n voorvereiste vir artistieke kreatiwiteit beskou word. Veral dwelm- en alkoholmisbruik, wat Parker se leeftyd op 34 verkort het, was 'n plaag onder musikante en ander vermaaklikheidspersoneel en het bygedra tot 'n hele aantal sosiale probleme.
Gedenksteen aan Charlie Parker in die American Jazz Museum op 18 en Highland in Kansas City.
Charlie Parker is in Kansas City, Kansas, gebore en grootgeword in Kansas City, Missouri. Hy was die enigste kind van Charles en Addie Parker. Die vader van Parker het vermoedelik 'n musikale invloed gegee. Hy was 'n pianis, danser en sanger op die T.O.B.A. hoewel hy later 'n Pullman-kelner of sjef op die spoorweë geword het.
Parker het op die ouderdom van 11 die saksofoon begin speel, en op 14-jarige ouderdom het hy by die skool se orkes aangesluit. Groepe onder leiding van Count Basie en Bennie Moten was die voorste ensembles in Kansas City en het Parker sonder twyfel beïnvloed. Hy het aanhou speel met plaaslike orkeste in jazzklubs in Kansas City, Missouri, waar hy sy tegniek vervolmaak het met die hulp van Buster Smith, wie se dinamiese oorgange na 'n dubbele en drievoudige tyd beslis die ontwikkelende styl van Parker beïnvloed het. In 1937 het Parker hom by die pianis Jay McShann se grondgebied aangesluit, en kon hy saam met hom na die nagklubs en ander lokale in die suidweste van die Verenigde Staes, asook Chicago en New York, toer.1 Parker het sy opname-debuut gemaak met die band van McShann.
In 1939 verhuis Parker na New York. Hy het 'n loopbaan in musiek geloop, maar ook verskeie ander poste beklee. Een daarvan was as 'n busseun (skottelgoedwasser) $ 9 per week by Jimmie's Chicken Shack, 'n restaurant waar die bekende pianis Art Tatum destyds gespeel het. Die latere speel van Parker het in sommige opsigte herinner aan Tatum, met skitterende, vinnige arpeggios en gesofistikeerde gebruik van harmonie.
In 1942 het Parker die band van McShann verlaat en agt maande lank met Earl Hines gespeel. Die vroeë geskiedenis van bebop is moeilik om te dokumenteer as gevolg van 'n staking deur die American Federation of Musicians, wat beteken dat daar gedurende die grootste deel van 1942 en 1943 geen amptelike opnames was nie. Nietemin is dit bekend dat Parker een van 'n groep jong musikante was. wat vergader het in 'n naweekklubs in Harlem, soos Minton's (Minton's Playhouse) en Monroe's. Van hierdie jong ikonoklaste was die trompetter Dizzy Gillespie, die pianis Thelonious Monk, die kitaarspeler Charlie Christian, en die tromspelers Max Roach en Kenny "Klook" Clarke. Dit was Monk wat hul benadering opgesom het in die beroemde aanhaling: 'Ons wil 'n musiek hê wat hulle nie kon speel nie' - 'hulle', óf die (meestal wit) orkesleiers wat oorgeneem het en voordeel getrek het uit swing-musiek of onwelkome mede. musikante wat saam met Parker, Gillespie en ander wil konfyt. Die groep het in lokale in die nou bekende 52ste straat gespeel, waaronder Three Deuces en The Onyx. In sy tyd in New York het hy ook baie geleer by die opvallende musiekonderwyser Maury Deutsch.
Teen hierdie tyd het Parker na vore gekom as 'n toonaangewende figuur in die ontluikende bebop-toneel. Volgens 'n onderhoud wat Parker in die vyftigerjare gevoer het, speel hy een aand in 1939 'Cherokee' in 'n jam-sessie met die kitaarspeler William 'Biddy', toe hy 'n metode ontwikkel om sy solo's te ontwikkel wat hom in staat stel om te speel wat hy gehad het het hy 'n geruime tyd in sy kop gehoor deur akkoorde te bou op die hoër intervalle van die harmonie van die wysie. In werklikheid was die geboorte van bebop waarskynlik 'n geleidelike proses as wat hierdie verhaal berig.
Vroeg in die ontwikkeling, is hierdie nuwe soort jazz deur baie ouer, meer gevestigde jazz-musikante verwerp en in die steek gelaat, wat die beboppers in reaksie 'mufvye' noem. Sommige musikante, soos Coleman Hawkins en Benny Goodman, was egter meer positief oor die opkoms daarvan. Die samewerking van Parker met Dizzy Gillespie het eers in 1945 'n wesenlike invloed op die jazzwêreld gehad. Een van hul eerste (en grootste) kleingroepopvoerings saam is eers in 2005 ontdek en uitgereik. 'N Konsert op 22 Junie 1945 in New York se stadsaal (nou beskikbaar op Uptown Records).
Op 26 November 1945 lei Parker 'n rekorddatum vir die Savoy-platemaatskappy, wat eens tydens die Gramofoon-plaat of die LP-era bemark is, as die 'grootste Jazz-sessie ooit.' Alhoewel dit hiperbool was, het die Savoy-sessies 'n verstommende opname gelewer - ondanks die feit dat Dizzy Gillespie vir sommige van die snitte op klavier moes deputeer. Onder die snitte wat tydens hierdie sessie opgeneem is, is "Ko-Ko" (gebaseer op die akkoorde van "Cherokee"), "Now's the Time" ('n twaalf bar blues wat 'n rif insluit wat later in die laat 1949 R & B-dansreeks "The Hucklebuck" gebruik is) ), "Billie's Bounce," en "Thriving on a Riff."
Kort daarna was 'n reis na Los Angeles deur die Parker / Gillespie-band om 'n verlowing by Billy Berg se klub te vervul, minder as suksesvol. Die meeste van die groep het spoedig besluit om na New York terug te keer. Parker het egter in Kalifornië gebly, waar sy buitensporige lewenstyl hom inhaal.
As tiener het hy 'n morfienverslawing ontwikkel in 'n hospitaal na 'n motorongeluk en daarna verslaaf geraak aan heroïne, wat hom dwarsdeur sy lewe sou pla en uiteindelik tot sy dood bydra. Parker se heroïne-gewoonte het hom baie probleme veroorsaak met gemis optredes en dat hy ontslaan is omdat hy hoog was. Om sy "gons" aan die gang te hou, gebruik hy gereeld om op straat te "bus". Parker se verslawing is 'n uitstekende voorbeeld van die vele verbindings tussen verdowingsmiddels en jazz gedurende hierdie periode.
Alhoewel hy gedurende hierdie periode baie briljante opnames opgelewer het, het Parker se gedrag toenemend onregmatig geword. Dit was moeilik om Heroin te bekom nadat sy handelaar gearresteer is, en Parker het baie begin drink om hiervoor te vergoed. 'N Opname van "Lover Man" vir die Dial-platemaatskappy vanaf 29 Julie 1946 lewer 'n bewys van sy toestand. Na berig word, kon Parker skaars opstaan ​​tydens die sessie en moes hy fisies deur ander ondersteun word om hom behoorlik teen die mikrofoon te hou. Sommige, insluitend Charles Mingus, beskou dit as sy groter opnames ondanks die tegniese probleme. Nietemin, Bird het die opname gehaat en het nooit sy vervaardiger Ross Russell vergewe vir die vrystelling van die sub-par-plaatjie nie (en die deuntjie in 1953 weer opgeneem vir Verve Records, hierdie keer in uitstekende vorm, maar miskien ontbreek 'n paar passievolle emosies in die vroeëre tyd , foutiewe poging).
'N Paar dae na die "Lover Man" -sessie het Parker in sy hotelkamer gedrink toe hy sy matras met 'n sigaret aan die brand gesteek en daarna deur die hotel se voorportaal gehardloop het, net sy sokkies aangehad. Hy is gearresteer en in die Camarillo-staatshospitaal begaan, waar hy ses maande gebly het.
Parker het aanvanklik uit die hospitaal gekom en was skoon en gesond en het van die beste speel en opname van sy loopbaan gedoen. Voordat hy uit Kalifornië vertrek, het hy opgeneem Ontspan in Camarillo, met verwysing na sy hospitaalverblyf. Hy het na New York teruggekeer en tientalle kante opgeteken vir die Savoy en Dial-etikette wat steeds van die hoogtepunte van sy aangetekende produksie bly. Baie hiervan was saam met sy sogenaamde 'klassieke kwintet' wat die trompetspeler Miles Davis en die tromspeler Max Roach insluit. Die hoogtepunte van hierdie sessies is onder meer 'n reeks stadiger tempo-uitvoerings van Amerikaanse gewilde liedjies, waaronder 'Embraceable You' en 'Bird of Paradise' (gebaseer op 'All the Things You Are').
Parker se stygende, vinnige, ritmies asimmetriese improvisasies kan die luisteraar verstom; Nietemin, noukeurige inspeksie toon elke reël om 'n volledige, goed gekonstrueerde frase te hou met elke noot op sy plek. Die harmoniese idees van Parker was rewolusionêr, en het 'n nuwe tonale woordeskat bekendgestel wat gebruik maak van 9de, 11de en 13de akkoorde, vinnig geïmpliseerde verbygaande akkoorde en nuwe variante van veranderde akkoorde en akkoordvervangings. Sy toon was skoon en deurdringend, maar soet en plaiserend op ballades. Alhoewel baie Parker-opnames skitterende virtuose tegnieke en komplekse melodiese lyne demonstreer, is dit vroeg Ko-Ko is 'n uitstekende voorbeeld - Parker was ook een van die groot blues-spelers. Sy alledaagse blues-improvisasie Parker se gemoedstemming is een van die mees invloedryke opnames in jazz, so fundamenteel soos Armstrong se klassieke West End Blues, van slegs twintig jaar tevore.
Ondanks baie van die komposisies waarop sy naam gebaseer is op vroeëre stukke uit die Amerikaanse liedboek, is Parker se nalatenskap as 'n raadgewer van jazzstandaarde van groot belang. Sulke stukke sluit in antropologie, bevestiging, en Yardbird Suite, wat deur talle ander musikante opgevoer is. Soos sy solo's, word sy komposisies gekenmerk deur lang, ingewikkelde melodiese lyne en 'n minimum van herhaling. Byvoorbeeld, 'n segment met agt maat bevat geen herhaalde motiewe of rye nie.
Teen 1950 was 'n groot deel van die jazzwêreld onder Parkers se swaai. Sy solo's is getranskribeer en gekopieër omdat legioene van saksofoniste sy speel-vir-noot naboots. In antwoord op hierdie musikale aanhangers, het die destydse bandmaat Charles Mingus, Parker se titel, 'n liedjie "As Charlie Parker 'n Gunslinger, There'd Be A Whole Lot of Dead Copycats", op die album getiteld Mingus-dinastie. In hierdie opsig is hy miskien net vergelykbaar met Louis Armstrong. Albei mans het dekades lank die standaard vir hul instrumente gestel, en baie min het hul invloed ontkom.
In 1953 word Parker uitgenooi om op te tree in Massey Hall in Toronto, Kanada, waar Dizzy Gillespie, Charles Mingus, Bud Powell en Max Roach saam met hom optree. Ongelukkig het die konsert bots met 'n televisie-bokswedstryd tussen Rocky Marciano en Joe Walcott, wat uit televisie deelgeneem het, en gevolglik is dit swak bygewoon. Gelukkig het Mingus die konsert en die album opgeneem ter wille van die nageslag Jazz in Massey Hall word dikwels aangehaal as een van die beste opnames van 'n live jazz-uitvoering.
Een van Parker se jarelange begeertes was om met 'n klassieke snaarafdeling op te tree. Hy was 'n toegewyde aanhanger van Europese klassieke musiek. Die tydgenote berig dat hy baie geïnteresseerd was in die musiek van Igor Stravinsky, en verlang om aan 'n projek deel te neem, soortgelyk aan wat bekend geword het as Derde stroom musiek. Dit was 'n nuwe soort musiek wat beide jazz- en Euro-klassieke elemente bevat, in teenstelling met bloot 'n snaarafdeling in die uitvoering van jazzstandaarde. Toe hy opneem en optree met snare, het sommige aanhangers gemeen dat dit 'n 'uitverkoop' en 'n drang na gewilde smake was. Tyd het getoon dat Parker se beweging 'n wyse is. Charlie Parker met snare het beter verkoop as sy ander vrystellings, en sy weergawe van "Just Friends" word gesien as een van sy beste optredes. In 'n onderhoud beskou hy dit as sy beste opname tot nog toe.
Parker was bekend daarvoor dat hy op die laaste oomblik gereeld optredes sonder instrumente opgedoen het en iemand anders s'n geleen het. Op meer as een plek speel hy op 'n plastiese Grafton-saksofoon. Daarna het die saksofonis Ornette Coleman in sy vroeë loopbaan hierdie handelsmerk van plastiksaks gebruik. By 'n spesifieke geleentheid voor 'n konsert in Quebec het hy sy saksofoon verkoop om dwelms te koop, en op die laaste oomblik het hy, Dizzy Gillespie, en ander lede van Charlie se entourage in Quebec rondgeloop en probeer om 'n saxofoon te vind. die enigste saksofoon wat hy kon gespeel het, was die plastiek.
Parker is dood terwyl hy Tommy Dorsey op televisie gekyk het in die suite in die Stanhope Hotel wat aan sy vriend en beskermheer Nica de Koenigswarter behoort het. Die amptelike oorsaak van dood was longontsteking en 'n bloedingseer, maar sy dood is ongetwyfeld deur sy dwelm- en alkoholmisbruik verhaas. Die 34-jarige Parker was so erg dat die verkeerde verkeerdelik Parker se ouderdom tussen 50 en 60 geskat het.
Parker het 'n weduwee, Chan Parker, 'n dogter, Kim Parker, ook 'n musikant, en 'n seun Baird Parker nagelaat.
Baie jazz-aanhangers en musikante sal saamstem met die beoordelaar van Scott Yanow dat "Parker waarskynlik die grootste saxofonis van alle tye was."2
'N Biografiese film van 1988 genaamd voël, met Forest Whitaker as Parker vertolk en geregisseer deur Clint Eastwood, is in 1988 vrygestel.
'N Gedenksteen vir Parker is in 1999 in Kansas City op 17th Terrace en die Paseo, langs die American Jazz Museum, aangebied met 'n tien voet hoë bronskop wat deur Robert Graham gemaak is.
Parker se optredes van Ek onthou jou en Parker se gemoedstemming is deur Harold Bloom gekies vir opname op sy Amerikaanse Sublieme kortlys van die beste van die twintigste eeu.
In 2005 het die Selmer Parys-saxofoonvervaardiger 'n spesiale opdrag gegee Hulde aan Bird altsaksofoon ter herdenking van die 50ste herdenking van die dood van Charlie Parker (1955-2005). Hierdie saksofoon word tot 2010 gebou, elkeen met 'n unieke gravering en 'n oorspronklike ontwerp.
In Augustus elke jaar is daar 'n Charlie Parker-fees by Tribes Gallery in New York (285 3rd Street, New York, NY 10009) ter viering van sy lewe en loopbaan.
Parker het uitgebreide opnames vir drie etikette gemaak - Savoy en Dial dokumenteer sy vroeë werk die beste, terwyl Verve verteenwoordigend is van sy latere loopbaan:
Baie lewendige opnames, van verskillende kwaliteit, is ook beskikbaar. Hier is 'n klein verskeidenheid van die vele:
Live by Townhall w. duiselig (1945, eers in 2005 vrygestel)
Bird and Diz in Carnegie Hall (1947)
Bird in 52ste Straat (1948)
Jazz by die Filharmonie (1949)
Voël by die hoë hoed (1953)
Charlie Parker op Storyville (1953)
Die legendariese Dean Benedetti-opnames, 'n groot klomp lewendige materiaal wat deur 'n obsessiewe aanhanger opgeteken is, moet spesifiek vermeld word. Lank gedink verlore of bloot mities, dit het uiteindelik weer verskyn en is vrygestel as 'n stel deur Mosaic Records.
↑ Biografie pbs.org. 11 September 2008 herwin.
↑ Charlie Parker Biografie allmusic.com. 11 September 2008 herwin.
Parker, Charlie en Jamie Aebersold (red.). Charlie Parker Omnibook. Atlantic Music, 2009. ISBN 978-0769260532
Russell, Ross. Voëllewe! The High Life & Hard Times van Charlie (Yardbird) Parker. New York, NY: Charterhouse, 1973. ISBN 0306806797