Op die klim van 'n nuwe trappie | Professor Poeta
Op die klim van 'n nuwe trappie
Dit was nie moeilik om die oggend wakker te word nie. Iets nuuts begin. 'N Nuwe roetine, sou ek kon sê. Maar vir dromers soos ek, 'n nuwe reis. Alles was gereed, vertragings op die eerste dag is onaanvaarbaar. Ek het die huis op die vasgestelde tyd verlaat sodat busse, verkeer en ander moontlike faktore my nie sou vertraag nie. Ek was vol selfvertroue. By elke stap, wat my gewillig gegee het, het my denke nie die positiewe baan verlaat nie. 'Dit sal goed gaan,' dink ek, 'ek sal niks dom doen nie'. As ek dit die minste verwag, kap 'n klip, soos alle tale sê, 'my haan af'. Ek het so erg gestruikel dat ek self vir die situasie gelag het. Ek glo dat die dag, die bestemming en die situasie my net op daardie oomblik toegelaat het om te lag, want geen dag van hartseer of ongeluk sou naby my kom nie. Op die bus – altyd in die bus – het my gedagtes begin vlieg. Ek het my die kostuums en die voorwaardes voorgestel. Dun hakke en moordenaars. Retoriek en liriek. Alles in hierdie wêreld het my aangetrek. Sou ek hierdie wêreld vanuit 'n ander perspektief nog meer liefhê of pessimisties maak? My bedoeling was om fyn te kyk. Sien en hoor, maar bowenal voel en verstaan. Daar is immers 'n besluit geneem, maar soos in alle jeug en vindingrykheid het die hele omvang my heeltemal ontwyk. Die ligging was … anders. 'N Ander een buite die roetine, 'n nuwe en opvallende een vir oë so nuuskierig soos myne. Die kleure was uiters neutraal in al hul immens. Alles het volgens 'n patroon gevolg. Onpartydigheid. Gewoonlik sou dit my pla, aangesien ek glo dat die plek die inwoners weerspieël. Dit maak nie saak of daar skoonheid in 'n kamer is nie, op 'n manier is dit 'n reuse-vingerafdruk van die eienaar, dit sê baie dinge oor wie daar woon. Ongelooflik en verrassend, al hierdie neutraliteit lyk heeltemal voldoende. Mense, wat regtig saak gemaak het, was bloot mense. Elkeen met sy vorm, spraak en persoonlikheid. Die vrolike en uitgaande, die ernstige en imposante, die onseker en jonk. Dit is snaaks dat, as ons so praat, dit mense is wat ons daagliks ken, maar nie. Elkeen is op sigself so uniek dat dit moeilik is om presies te beskryf, en die eienskappe wat vir ons generies is, is makliker om hierdie taak te verrig.
Die eerste dag. Die moeilikste deel, tesame met die ander twee weke wat volg. Hoe om te maak? Wat om te doen? Omdat? Verskoning. Asseblief. Dankie. Hulp. Was ek verkeerd? Kwytskelding. Dis beter. Verstaan? Goeie middag. Sien jou môre. Toe ek dit die minste besef, was dit verby my skedule. Ek het gedink, hulle sê dat die tyd baie vinnig verbygaan as ons iets doen waarvan ons hou. Ek het tot die gevolgtrekking gekom, ja … alhoewel ek nog nie veel weet nie, het ek seker van die diens gehou. Selfs as ek tien minute aan 'n sin dink, is dit tien minute van plesier. Plesier om te leer, om die hoekom te ontdek. Ek vertrek direk daar universiteit toe. Uiteindelik stel my keuse my voor in al sy intimiteit. Aanvanklik het ek haar net van buite geken, ek kon sê dat my keuse net 'n kollega was. Nie nou nie. Skielik verskyn sy met die duisterste geheime, met interessante gesprekke en met 'n paar nuttige truuks. Die vriendskap tussen ons was besig om te vorm. En dit het my op 'n absurde manier gestimuleer. Ek wou alles weet. Die wat, waarvoor en waar. Weet u wanneer ons deur daardie gevoel van vervulling aangegryp word, maar ons kan dit nie beheer nie, want wat ons sal vul, pas (nog) nie in ons nie? Weet jy wanneer ons iets raakloop en baie klein en benoud voel? Dit was op daardie oomblik.
Ek het die volle breedte van my keuse gesien. En dit was goddelik. En dit was so reg. Ek het die regte besluit geneem. Selfs met al die mense, selfs met al die uitgebreide kennis, selfs met die moegheid, selfs met die slapelose nagte en die ewige begeerte om in reënoggende in die bed te bly, het dit my gevul. Ek was op die regte pad, het ek gedink, op pad na my klaskamer. Dit was oukei. Daardie stap sou een van die moeilikste, een van die mees tydrowende en een wees wat ek nooit sou vergeet nie. Snaaks. Daar is geen beter gevoel as dit as jy terugkyk en al die trappe sien opstaan ​​nie. Sommige dink 'dit was nie net my verpligting nie', ander huil, ander glimlag. Ek gee net daardie filmagtige glimlaggie
Ek voel dankbaar. Ek sê gereeld vir myself dat "na die storm die kalmte kom". Soveel as wat hierdie storm in 'n eerste indruk 'n slegte gesig het, hou ek daarvan. Dit verkwik my, hetsy met water of wind, dit vertroos my, hetsy met die koue of die geluid van sy druppels, dit maak my dag mooier, hetsy met die druppels dou of die intense blou van die lug. Ek wil bo-op die trap kan kom en sê dat dit die moeite werd was. Maak nie saak hoe moeg ek is nie. Dit moet die moeite werd wees. Anders, wat is die nut? Doelwitte, drome, noem dit wat u wil hê, een uur verskyn dit en dit is noodsaaklik om te soek, dit is daardie vulsel, onthou u? Ag … ek het more bewys, tyd om nog duisend bladsye te lees. Goeie middag!