Wie pleeg misdaad? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Statistieke dui aan dat mans meer geneig is om misdaad te pleeg as vroue. In 2002 was byvoorbeeld 80% van die bekende oortreders (481,000+) mans. Aangesien daar 'n aantal probleme met die betroubaarheid en geldigheid van statistieke is, is 'n alternatief vir inligting selfverslagstudies. Dit is anoniem en sommige glo omdat hulle almal anonyme waarborg, moedig hulle die respondente aan om eerliker te wees as as hulle in 'n onderhoud betrokke was. In die verlede was sosioloë geneig om net aandag te gee aan mans wat misdade begaan en geslagsverskille geïgnoreer het. Dit het begin verander in die 1970's toe feministe soos Carol Smart vrou en misdaad ondersoek en vrae gevra het soos:
• Waarom pleeg vrou minder misdade as mans?
• Waarom is vroue meer geneig tot sosiale norme in vergelyking met mans?
• Is daar iets opvallend aan die ervaring van 'n vrou as oortreder en as slagoffer van misdaad?
• Word vrouens anders behandel as mans in die regstelsel?
Daar is nou 'n ooreenkoms binne sosiologie dat ons, wanneer ons misdaad en afwyking bestudeer, geslag in ag moet neem. Dit beteken dat ons ook vrae oor mans moet stel.
• Wat is die verband tussen misdaad en manlikheid?
Geslagsrolteorie: hierdie teorie argumenteer dat seuns en meisies verskillend gesosialiseer word, en gevolglik word seuns meer misdadig. Daar is verskillende weergawes van hierdie teorie. Edwin Sutherland (1949) verklaar dat daar duidelike geslagsverskille in sosialisering is. Eerstens word meisies meer toesig gehou en meer streng beheer. Tweedens word seuns aangemoedig om risiko's te neem en om taai en aggressief te wees. Daarom het seuns meer 'n geleentheid en 'n geneigdheid om misdaad te pleeg. Talcott Parsons (1995) is van mening dat daar duidelike en voor die hand liggende geslagsrolle binne die kernfamilie is. Die vader vertolk rolle wat toon dat hy meer leier en verskaffer is, terwyl die moeder die uitdrukkende rol vervul deur emosionele ondersteuning te gee en om kinders te kuier. Hierdie rolle is afkomstig van die geboorte van hul kinders omdat moeders kinders moet oppas en verpleeg.
Meisies het 'n maklik beskikbare vroulike rolmodel tuis (hul ma), terwyl seuns minder toegang tot hul manlike rolmodel het, aangesien die vader tradisioneel die meeste van die tyd by die werk was. Seuns sal grotendeels deur hul ma gesosialiseer word en sal geneig wees om gedrag wat as vroulik gesien word te verwerp omdat hulle manlik gedwing word. As gevolg van die klem op taaiheid en aggressie, moedig dit antisosiale gedrag en misdadigheid aan. Albert Cohen (1955) was van mening dat as seuns nie 'n maklik beskikbare rolmodel het nie, sosialisering 'n moeilike proses kan wees. Seuns kan angs oor hul identiteit as 'n jong man ervaar, en 'n oplossing hiervoor is almal manlike portuurgroepe of straatbendes. In hierdie sosiale kontekste kan aspekte van manlikheid uitgedruk en beloon word. Die idee om taai te wees en reëls te oortree, kan help om aan te pas by die idee van manlikheid.
Die feministiese perspektiewe op wie by misdaad betrokke is, begin vanuit die siening dat die samelewing patriargaal is en dat vrouens slegs onder manlike oorheersing verstaan ​​kan word. Pat Carlen (1990) het gesê dat die misdade van 'n vrou bekend kan staan ​​as 'die misdade van die magtelose', aangesien baie vrouens wat misdade pleeg op een of ander manier magteloos is. Hulle leef byvoorbeeld in armoede met min krag om die situasie te verander; as kinders is hulle miskien sleg behandel en versorg, miskien mishandel deur vaders. As volwassenes het hulle gereeld onder die dominansie van manlike vennote gelei wat beheer onderneem het - miskien in die vorm van geweld.
Na onderhoude met 39 vrouens van 15 tot 46 wat aan verskillende oortredings skuldig bevind is, het Carlen die kontrole-teorie gebruik en gesê dat die vrou tot misdaad wend wanneer die nadele die voordele oorskry. Dit het geblyk dat die ondervrade vroue misdaad as 'n rasionele keuse het. Laag betaalde werkloosheid en werkloosheid het nie tot die lewenstandaard gelei waarop hulle gehoop het nie, en om as ongelukkige kinders as volwassenes te leef was baie onbevredigend. Misdaad was 'n rasionele alternatief sonder erkenning deur die gesin en die werkplek en met min krag om die situasie te verander. Kritici van Carlen beweer egter dat haar vroulike voorbeeld te klein was om veralgemeende stellings te maak. Haar navorsing suggereer ook dat ooreenstemming met sosiale norme geneig is om af te breek as die voordele daarvoor ontbreek.
Voldoening en beheer: Volgens Frances Heidensohn is die opvallende ding van die gedrag van die vrou die ooreenstemming met sosiale norme. As u die beheersteorie in gedagte hou, het vroue meer om te verloor as mans as hulle van sosiale norme afwyk. En vanuit 'n feministiese siening, argumenteer sy dat in 'n mans-gedomineerde samelewing die beheer van vrou deur mans afwyking van norme ontmoedig. In die huis en in die gesin is vroue steeds die primêre verantwoordelikheid vir die grootmaak van kinders en huishoudelike werk. Hul toewyding hiertoe beteken ook dat hulle hul verbind tot die ooreenstemming van die tradisionele moeder-huisvrou-rol en om hul kinders te sosialiseer in terme van die norme en waardes van die samelewing. Vroue is gesosialiseer om aan te pas. Daar word streng toesig gehou oor meisies en dat hulle minder vryheid kry, word van hulle verwag om huishoudelike pligte uit te voer. Hierdie verwagtinge en beheer is in die volwasse lewe oorgedra. As volwassenes word vroue nie net deur hul kinder sosialisering beheer nie, maar ook deur hul manlike vennote.
Vrou wat hierdie tradisionele rolle uitdaag, word dikwels in lyn gebring deur die finansiële en fisieke krag van mans. Volgens Heidensohn is vrouebesering 'n bewering van patriargale gesag. Vroue se sosialisering, huishoudelike verantwoordelikhede plus die beheer wat deur mans opgedra word, ontmoedig die afwyking van sosiale norme. Hulle lewens is gesentreer op die huis, sodat hulle minder vryheid het om uit te gaan. As gevolg hiervan het hulle minder geneigdheid, minder tyd en minder geleenthede om misdaad te pleeg.
Buiten die huis is 'n vrou se vryheid om van sosiale norme af te wyk ook op 'n aantal maniere beperk; Sommige vroue wil byvoorbeeld nie na donker gaan nie, omdat hulle bang is om deur mans aangeval of verkrag te word. Die vrees van 'n jong vrou om deur 'n vreemdeling aangeval te word, is vyf keer groter as 'n jong man. Dit is ook minder geneig om af te wyk van die norme van respekbaarheid, uit vrees dat hulle onheilspellend beskou sal word.
In 'n werksomgewing is mans meer geneig as vroue in beheer, in posisies soos toesighoudende of bestuursrolle, en opnames dui daarop dat seksuele teistering op die werkplek algemeen voorkom, en dit is 'n verdere aanduiding van manlike mag en beheer wat gereeld ervaar word. as intimiderend deur vroue.
Beide binne en buite die huis is daar druk op vrou om aan te pas - en dit word versterk deur manlike mag.
Misdaad en manlikhede:
Navorsing oor geslag oor die afgelope 25 jaar het hoofsaaklik te make gehad met vroue en misdaad, aangesien dit na dekades van navorsing oor mans en misdaad as 'n nuwe onderwerp gesien is. Feministe fokus op vrou en mans sal die vergelyking betree in terme van die beheer wat mans oor vrou gehad het. Navorsers erken nou dat daar 'n ander kant van geslag en misdaad is en begin vrae vra soos:
Waarom is mans meer geneig om misdaad te pleeg as vrouens? En is daar 'n verband tussen manlike misdaad en manlikheid?
Geslagsidentiteit is 'n belangrike deel van die individu se gevoel van self - dit is iets wat mense bereik. Mense probeer voortdurend hul manlikheid of vroulikheid uitdruk en aanbied. En met betrekking tot misdaad, kan jy sê mans pleeg misdaad as 'n manier om hierdie manlikheid op te stel om uiting te gee aan ander en hulself. Daar is 'n aantal verskillende manlikhede wat gevorm word deur sosiale klas, etnisiteit, ouderdom en seksuele oriëntasie. Mans se posisie in die samelewing bied aan hulle verskillende toegang tot mag en hulpbronne wat lei tot verskillende konstruksies en uitdrukkings van manlikheid - en dit lei tot verskillende soorte misdaad. Die mees dominante vorm van manlikheid staan ​​bekend as hegemoniese manlikheid. Dit is die mees ideale vorm, wat gedefinieer word deur werk in betaalde arbeid, die ondergeskiktheid van vroue, heteroseksualiteit en die onbeheerbare seksualiteit van mans. Die meeste mans wil dit bereik.
Die alternatief is ondergeskikte manlikhede. Dit sluit manlikhede in wat ontwikkel by sommige etniese minderhede en laer klasgroepe en homoseksuele manlikheid.
Jong mans in die middelklas is gewoonlik in staat om sommige van die kenmerke van hegemoniese manlikheid te demonstreer deur sukses op skool of kollege. Maar dit kom teen 'n prys - ondergeskiktheid aan onderwysers. Sommige mense beweer hul manlikheid buite die skool deur vandalisme, klein diefstal en swaar drank. Wit mans in die werkersklas slaag minder met onderwys. Hulle weerstaan ​​soms skool en konstrueer hul manlikheid rondom fisieke aggressie, anti-sosiale gedrag, misdadigheid en in sommige gevalle geweld teenoor gays en lede van etniese minderheidsgroepe.
Mans van laer werkersklasse uit etniese minderheidsgroepe met min verwagting van opvoedkundige sukses of veilige indiensneming beweer soms dat hul manlikheid in straatbendes is. Met 'n geringe kans om hegemoniese manlikheid op wettige maniere te bewerkstellig, is hulle meer geneig tot roof en ernstige eiendomsmisdaad.
Selfs mans van die middelklas wat die hulpbronne het om hegemoniese manlikheid te bewerkstellig, gebruik misdaad om manlikheid uit te druk. James Messerschmidt voer aan dat witboordjie en korporatiewe misdaad nie bloot 'n manier is om die individu of die organisasie te benut nie. Daar is ook 'n manier om hegemoniese manlikheid te bewerkstellig as 'n suksesvolle broodwinner en as 'n aggressiewe man wat risiko neem
Werkersklasmisdaad in die werkplek kan ook gesien word as 'n manier om manlikheid te bewerkstellig. Werkers weerstaan ​​soms die gesag van bestuur deur diefstal en industriële sabotasie.
Messerschmidt gebruik die voorbeeld van Afro-Amerikaners om 'n ondergeskikte manlikheid te illustreer. Laer-klas Afro-Amerikaners het dikwels nie die hulpbronne om hegemoniese manlikheid te bewerkstellig nie. Die pimp en hustler speel 'n lang rol in die Afro-Amerikaanse subkultuur en word dikwels gesien as 'n alternatief vir ondergeskikte manlikheid. Die pimp sorg vir 'n aantal prostitute en lewens van hul verdienste. Met hul duur motor, diamantringe en mag oor vroue, voer Messerschmidt aan dat die pimp 'n baie sigbare alternatiewe manlikheid vir homself en ander toon.