Ek sweef langs skoolpaadjies terug na lui somersdae in Ousiegoed se kombuis. Waar Ma soos 'n indringer gevoel het in haar eie huis.
Ek sien myself op die babakamer se mat. Kop teen die bed se rand terwyl Ous met ongelooflike deernis vir Boeta bad. Met dieselfde hande wat 'n skoppie met dodelike akuraatheid tussen my skouerblaaie kon plant. Oorlat ek so mors. Oorlat ek haar weer skrikgemaak het. En kon sy skrik. Vir skielik om die draai kom. Vir 'n onverwagte "Hallo, Fransien!" terwyl sy staan en stryk. Veral vir rubberslange.
Tussen Ma en Ous het die huis geloop soos 'n masjien. Waar een los, het die ander oorgevat. In 'n stil-stil verstaan van vrouwees. Die enigste twispunt was haar obsessie met wasgoed. Jy kon dit nie waag om enige vorm van 'n kledingstuk net vir 'n rukkie neer te sit nie. Dan het sy dit. "Hierie ding lyk vuil." Jy moes dan mooi verduidelik dat jy eintlik besig is om nog aan te trek en dat die "vuil" item pas uit die kas kom. Sy sou jou dan met skrefies-oë aangluur asof sy jou higiëne in twyfel trek.
Ek was op universiteit toe Ma eendag bel. "Praat asseblief met Francina. Haar kleinkind moet gedoop word en sy wil 'n naam by jou kry." My oog val op 'n plakkaat van die platinum sangeres wat later die aand op kampus optree. Ek moet bieg dat die verbinding tussen Windhoek en Pretoria die dag nie baie hot was nie.