Desember 2016 – fotonegatief
jou ma glo jou nie
“Daar is sekere dinge
wat ‘n mens kan vergewe en vergeet
dan is daar sekere dinge
wat jy altyd moet haat en onthou
ek dra swaar aan my ma
sy’s die een wat my nie gekies het nie
sy’t gesê dis fine
en as jy ‘n dogter is en jou ma glo jou nie
kan die Here afkom aarde toe
en vir jou ‘n kroon op jou kop sit
dit sal fokkol beteken nie
jy is die dogter
en jou ma glo jou nie” – daar is sekere dinge, ronelda kamfer
“Jy bly stil want jy is skaam en dit voel vuil. En hoe langer jy stilbly, hoe skamer word jy.” – Dis ek, Anna.
Onlangs het die aanskou van die film wat op die gebeure van Anna Bruwer se lewe gebaseer is, my koud gelaat. My brein is gans te klein om te vergryp hoe – hoe is dit moontlik? Hoe gebeur so iets – en hoe vind dit ongesiens onder die kleed van die nag plaas? Hoe?
Die woord Pedofiel is afkomstig van die Griekse woord “pedophile”. “pedo” beteken “kind” en “phile” beteken “liefde”. ‘n Pedofiel is dus ‘n sogenaamde “kinderliefhebber” wat seksuele bevrediging uitsluitlik by kinders verkry.
Die oortreder se voorkeur kan homo – of heteroseksueel van aard wees. ‘n Pedofiel is verder ook iemand wat as kind steurnisse in normale seksuele ontwikkeling ondervind het en daarom seksueel ontoereikend ontwikkel het.
Pedofilie kom voor onder mans en vrouens, maar die verskynsel kom meer algemeen onder mans te voorskyn. (Pienaar en De Swardt, 1989:44; Petropulos, 1987:201)
Daar word onderskeid getref tussen verskillende tipes pedofiele: Gefikseerde pedofiele is ‘n oortreder wat reeds vanaf adolesensie ‘n bepaalde gedragspatroon handhaaf. So ‘n pedofiel is oor die algemeen ‘n alleenloper en word nie seksueel geprikkel deur volwassenes nie. Aangetrokkendheid tot jong kinders is die gevolg hiervan en daardeur beleef die persoon ‘n herlewing van sy/haar jeug. Die persoon wen kinders jonger as 12-jarige ouderdom se vertroue en na dié ouderdom vervaag die aangetrokkenheid. Dit is verder uit my navorsing ook opvallend dat die meeste van hierdie pedofilie-lyers self as kind gemolesteer is.
Naas bogenoemde kry mens die sogenaamde regressiewe pedofiel: Dié persoon kan ‘n huwelikheidsmaat en gesin hê. Die oortreder se huwelikslewe is vir hom ontoereikend en hy wend hom tot kinders om sy drang na mag en gesag te bevredig.
Verder word pedofilie onder verskillende optredes geklassifiseer:
Die sjarmante pedofiel: Hierdie sjarmante heer gaan te werk deur ‘n goeie verhouding met sy slagoffers aan te knoop. Die persoon is dikwels ‘n familielid (oupa, oom, pa, stiefpa, neef) wat jongelinge met komplimente, geskenke en aandag omkoop. Die persoon sal nie skroom om bloedskande te pleeg nie.
Die ontoereikende pedofiel: Die pedofiel ontmoet sy slagoffers op openbare plekke en molesteer hul dikwels eenmalig. Hy knoop dikwels ‘n verhouding met ‘n vrou aan om haar as sleutel te gebruik om die vertroue van haar kinders oop te sluit. Bloedskande is ook ‘n deur wat so ‘n persoon met ‘n glimlag oopsluit.
Die sadistiese pedofiel: Hy verkry seksuele bevrediging deur geweld. Die oortreder kan die kind ontvoer en selfs vermoor.
Pedofilie vind in verskillende fases plaas:
Aanknopingsfase: In hierdie fase kruis die pedofiel en die slagoffer se paadjies vir die eerste keer en vind verleiding plaas.
Seksuele interaksiefase: Hier geskied seksuele aktiwiteite insluitende onwelvoegende betasting, ontbloting en gaan dit meestal oor tot gemeenskap of afwykende seksuele gedrag. (Jong kinders se samewerking moet nie met toestemming verwar word nie.)
Geheimshoudingsfase: Die pedofiel maak van belonings of dreigemente gebruik sodat die kind sal stilbly. Daar word op die kind se gevoel gespeel en die kind word oortuig dat hy/sy die vark in die verhaal is.
Onthullingsfase: Die mishandeling duur dikwels ‘n geruime tyd voort voordat onthulling deur middel van hulpkrete, betrapping of ‘n swangerskap aan die lig kom.
Onderdrukkingsfase: Wanneer seksuele misbruik onthul word, ontken die betrokke partye en familielede dikwels die gru dade uit vrees dat hul gesinne uitmekaar gaan skeur en dat die glashuisgemeenskap klippe gaan gooi.
“Ek het vir hom gesê om op te hou. Hy wou nie. Wat kon ek doen?” “My man is ‘n ouderling en dien op die raad van die kerk. Hy is ‘n goeie man en doen baie vir welsyn.” – ma’s
Om aan te voer dat die persoon ‘n goeie hart het en ‘n Christen is – het niks met die prys van eiers uit te waai nie. Pedofilie is ‘n sielkundige afwyking. Kraakvars navorsing het getoon dat die bedrading in ‘n pedofiel se brein ‘n perd van ‘n ander kleur is. MRI-skanderings het bewys dat pedofiele wat veg teen die drang van molestering en verkragting beter impulsbeheer het as diegene wat nie aan pedofilie lei nie asook diegene wat wel antwoord op die roepstem van die monster in hul grysstof.
Of jy nou ‘n goeie mens is wat verkrag en of jy ‘n slegte mens is wat verkrag – jy bly ‘n pedofiel.
“die Here kan afkom aarde toe
en jou ma glo jou nie”
En die hartseerste hoofstuk in die lewe van ‘n slagoffer is die feit dat familielede, dikwels ma’s, nie hul dogters (seuns) glo nie. Baie ma’s raak jaloers op die legio aandag wat hul lewensmaat aan hul kind bestee en raak dus bitsig teenoor die kind eerder as om die probleem aan te spreek. Baie keer is die vrouens bang vir hul mans – bang dat hul mishandel sal word, bang dat die gemeenskap hul sal blameer, bang dat hul hul aansien sal verloor, op straat sal sit. Meeste kere verdrink die situasie en die kind in die onkunde en naïwiteit van familielede.
Net omdat jy geboorte geskenk het, maak nie van jou ‘n ma nie. ‘n Ma (of enige voog in daardie geval) is verantwoordelik om hul kind te beskerm – en as daardie rol vervaag word deur ‘n pinkie-gedraaiery, is die titel ma nie daardie vrou beskore nie – sy is dan bloot ‘n biologiese serogaat.
Naas die toeverf binne in gesinne – word liters verf dag en nag in sekere kerke aangeskaf om seksuele uitbuiting (veral van jong seuntjies) toe te smeer met pynlik presiese kwashale. Die film Spotlight werp die lig op hierdie sensitiewe onderwerp: Hier word priesters van die katolieke kerk se pedofilie deur ‘n media-groep op die lappe gebring. Die film plaas ook die kollig op verskeie waansinnige redes wat die priesters aanvoer hul motiverings is – baie van hulle voel dit is hul reg. En weereens, om skande te vermy – staan die gemeente (en die slagoffer se ouers inkluis) vierkantig agter hierdie priesters.
Pedofilie word deur ‘n groot verskeidenheid van eksterne en psigologiese redes veroorsaak, maar net soos die Kleptomaan gearresteer word as hy/sy iets gaps en die bipolêre pasiënt sy gemoedstabiliseerder elke dag moet neem – kloksslag, so ook moet die pedofiel nie voorgedoen word as ‘n mak skapie nie, maar moet die wolf in hierdie skaapklere eerder onthul word.
Pedofiele moet volgens hul dade en nie volgens wie hul is, takseer word.
‘n Verkeerde prys op die winkelrak gaan nie die produk goedkoper maak nie – die tellermasjien skandeer dit steeds teen die korrekte prys – al was jy as koper nie daarvan bewus nie – soortgelyk kan ons nie langer lugkastele bou en wag dat hierdie probleem sak saam met die son nie – ons (en veral diegene wat direk hierdeur geraak word, of daarvan weet) moet ons kinders hiervan bewus maak en hul leer om te skree as nie eers die maan hul in die aand hoor nie en die sterre nie wil luister nie.
Mens kan net vir so lank die dogtertjie probeer beter dokter met ‘n vlegsel en spookasem. Mens kan net vir solank die seuntjie in die kerkkoor hou totdat sy stem breek. Mens kan net vir solank ‘n kind se tong knoop en mens kan net vir solank maak asof jy nie hoor nie – want daar is een ding erger as om ‘n slagoffer van ‘n pedofiel te wees en dit is die wete dat jou eie ma (of ‘n geliefde) jou nie glo nie.
Ns. Meisies kan nie as gevolg van hul uitrustings blameer word vir die dade van ‘n pedofiel nie – ‘n pedofiel sien jong meisies naak – met of sonder klere.
Posted on Desember 31, 2016 April 6, 2019 by fotonegatief Posted in Witolifant	Tagged #pedofilie #joumaglojounie #disekanna #beskerm #seksuelemisbruik #luister #hoor	Lewer kommentaar
Verf met as en bloed
Tussen die dooie liggame van gister
waarom die skraal sipresse waak
moet ek twee nuwe grafte grawe
en soos ‘n digter my vermaak
sal ek bepeins hoe die siel ontvlug
en hoe die stoet wat hier sal staan
‘n dooie maat begraaf en dan
verleë oor hom huis toe gaan
en meer modern sal ek dink
hoe lê my lewe in die stof
en telkens om my op te beur
sing ek vir my ‘n lied van lof
maar elke dag sal ek onthou
hoe jy vertrek het uit my huis
tussen die grafte voel ek my
vandag en elke dag meer tuis
hier waar die skraal sipresse waak
het ek ook jou begraaf my kind
sonder gebed of ‘n lied of ‘n graf
net ek en die winterwind – IJ
In Westerse lande is die strate geverf in groen, goud en rooi ter viering van die kersseisoen; terwyl die strate van Sirië met bloed en as geskilder word. Gesiggies word nie geverf met gesigverf in die vorm van ‘n skoenlapper nie – nee, dit word geverf met trane. Longe word nie gevul met suurstof van die bloekombome nie – maar met chloorgas. Die Geelson baljaar nie in die blousee van die lug nie – dit staan uit soos ‘n pitsweer teen die grys dag.
Terwyl ons mekaar toedraai in ‘n waatlemoen-handdoek of met ‘n wolkombers kyk hoe die sneeuflokkies ‘n balletvertoning aanbied – word mans, vrouens, seuntjies, dogtertjies, babas – se lyke toegegooi met doek.
Terwyl ons kaartjies vir ons geliefdes skryf maak weerlose Siriese burgers sogenaamde Death Bulletin video’s.
Terwyl ons huil oor ons gebreekte poppe of die pophuis se deur wat op een skanier hang, huil ma’s oor hul dooie kinders, kinders oor hul dooie ma’s en pa’s oor hul dooie gesinne.
Terwyl ons seks misbruik en ons verbeel dat Ingrid by ons sal wees, dronk word teen die afgrond van ons brein en baljaar in teepartytjies van die valsheid; klim jong vlugteling meisies selde van skepe met hul maagdelikheid (of hul lewens) af.
Terwyl ons ons vergryp aan massa-geproduseerde vleis en vrugte weggooi as gevolg van ‘n kneusplekkie so klein soos die oog van ‘n naald, staan uitgeteerde kindertjies verhongerd voor ‘n Lang Winter – sonder skuiling, sonder kos, sonder geloof, sonder hoop.
En terwyl ons ons daaglikse gebeure soos ‘n blommetjie in die kuberstroom laat beweeg – weet baie min van ons werklik waaroor die Siriese oorlog handel:
Die konflik het reeds so vroeg as Maart 2011 begin vlamvat nadat ‘n groep studente graffitti-kuns, wat volgens bewering in opstand gekom het teen die staat,teen ‘n skoolmuur geverf het. Die polisie het op die jongelinge begin skiet en verdere slagoffers in ‘n spervuur tydens die begrafnis van die gesneuwelde kinders – was die laaste strooi.
Die betogings wat aanvanklik begin het as ‘n protes om vryheid en die aandringing op die bedanking van President Assad (Die Assad familie is al sedert 1971 aanbewind), het teen 2012 in ‘n burgeroorlog ontaard. Verskeie rebellie groepe het ontstaan en teen 2015 het die dodetal tot ‘n skokkende 250 000 burgers geklim.
Naas bomwerping, verkragtings en die weerhouding van voedsel, het die inspan van chemiese wapens in Augustus 2013 in Damascus tot die verdere dood van honderde mense gelei. Ten spyte van ‘n wanhopige poging deur die VN en die Verbod op die gebruik van chemiese wapens, het die gebruik van dodelike chloorgas toegeneem.
Sedertdien het meer as 4,5 miljoen Siriese burgers as vlugtelinge die land verlaat en skuiling gaan soek in hul buurlande: Lebanon, Jordan en Turkye. Ongeveer 10% het na Europa gevlug waar ‘n warm verwelkoming nie altyd aanwesig was nie.
‘n Verdere 6,5 miljoen Siriese burgers is vasgevang in hul oorloggeteisterde land – waarvan die meeste dakloos in die strate die bomme en skote probeer ontduik.
Ongeveer 70% van die mense het nie toegang tot skoon drinkwater nie; 1 uit 3 persone het nie toegang tot die leefbare hoeveelheid voedsel nie; 2 miljoen kindertjies is van hul opvoeding ontneem en 4 uit 5 gesinne lewe in armoede.
Die VN het beraam dat die astronomiese bedrag van ongeveer 3,2 biljoen dollars benodig word om 13,2 miljoen mense uit hul verknorsing te help asook die 6 miljoen ongeskoolde kinders.
Om verder olie op die vuur te gooi het die Islamitiese staat ook intussen betrokke geraak en Islamiete en Jihadiste saai chaos en vrees deur die lewelose, bewerige strate. Rusland het ook tot die stryd getree in ‘n poging om die terroriste uit te wis, maar het tot op hede bloot die teenoorgestelde uitwerking gehad.
Middel Oktober 2016 het die staat die beheer oor die oorgrote meerderheid van die hoofstede begin oorneem en die rebellie groepe begin uitstoot. Op 15 Desember is daar op ‘n skietstilstand ooreengekom en ‘n ontruimingsprojek was wel onderweë toe die rebelle kop uittrek en is tans besig om massamoorde in Aleppo en op die grens uit te voer. Vrouens en kinders word koelbloedig op die ontruimingsbusse morsdoodgeskiet en duisende mense is tans besig om vrede te maak met die dood en hul lot in die lewe.
“Assad’s militians are maybe 300 meters away. So this is my last. I hope you can do something – do something for the people of Aleppo and for my daughter. I hope you can do something to stop the expected massacres. They are satisfied that we are being killed. Yesterday there were many celebrations on the other part of Aleppo. They were celebrating on our bodies. It’s OK. It’s life. But at least we know that [deep sigh] we are free people. We wanted the freedom. I hope you can remember us.” – Prof. Alhamdo
En as dit kom by die koerant neersit en die webtuiste toemaak omdat “die nuus my tog nie direk raak nie”, is ek die eerste een om my hand op te steek – ek self het eers onlangs werklik begin oplees oor presies waaroor die verwoesting wat gesaai word, handel. Ek wou my kop soos ‘n volstruis in die Karoo-grond druk, myself knyp om wakker te word van hierdie nagmerrie – ander se nagmerrie wat ek as buitenstaander moet aanskou – ‘n riller film waarvoor ek geen toegangsfooi betaal het nie.
Hiermee verklaar ek nie dat ons onsself moet ontneem van die voorreg van relatiewe vrede nie, ek sê nie dat ons roosterbrood op kersdag moet eet en die kalkoen moet weggee nie (jy kan dit doen as jy graag wil – ek twyfel of jou ouma beïndruk gaan wees) , ek sê nie ons moet ons heeldag opsaal met die hartseer nuus van die wêreld en vergeet om te lag vir die glad-nie-snaaks-grappies in die crackers nie – al wat ek uitlig is dat ons nie die riller film moet weier as dit draai nie, maar eerder daarna kyk, die bioskoop verlaat en bloot net dink aan hierdie mense: aan hulle dink as ons ons geliefdes omhels, aan hulle dink as die koel seewater oor ons tone hardloop en aan hulle dink as ‘n kind lag – en as denke kan oorgaan tot die teken van ‘n petisie of die skenk van ‘n bedrag van jou kersfeesbonus aan ‘n organisasie, sal een sterretjie helder skyn in die donker nag.
Ek hou nie van die riller film wat tans in die wêreld draai nie, ek raak partykeer vreesbevange en knyp my oë toe. Ek hou vas aan my sitplek en skree dikwels saam met die akteurs – totdat ek besef dat hul nie akteurs is nie en dat die film nie ‘n regisseur het en verfilm is nie – maar dat hul mense is en die gebeure werklik gebeur en dit vasgevang word op die eenvoudige kamera van hul Nokia’s.
Ek weet nie aldag of die oorlog die leier soek en of die leier die oorlog soek nie – maar die mens sal altyd ‘n manier vind om oorlog te saai: Uit vrees om verkeerd te wees? Uit vrees om iets te verloor? Uit vrees om iets op te gee? Uit vrees om minder as iemand anders te hê? – Ek weet nie. Al wat ek weet is dat daar nie genoeg liefde in die wêreld is om al die krake mee toe te plak nie en die bietjie liefde wat daar wel is – almal het iets daaroor te sê.
Posted on Desember 18, 2016 April 6, 2019 by fotonegatief Posted in Witolifant	Tagged #vlugtelinge #hartseervandiewereld	Lewer kommentaar