'Ek kan ook nie glo dat ek nog hier is nie.' Evan El-Amin / Shutterstock
Brittanje het onlangs 'n premier verkies wat onwettiglik die parlement gesluit om te ontsnap aan demokratiese ondersoek en wie blatante onwaarhede vertel wanneer dit hom pas. Boris Johnson ontken terloops die teenwoordigheid van die media voor TV-kameras en hy ontken kernelemente van sy Brexit-ooreenkoms, soos die behoefte aan doeane-tjeks tussen Brittanje en Noord-Ierland.
In 2016 het Amerikaanse kiesers 'n keuse gehad tussen 'n presidentskandidaat wie se veldtogverklarings 75% van die tyd akkuraat was, en 'n ander wie se eise 70% van die tyd vals was, volgens een feitekontrole-afsetpunt. Amerikaners het Donald Trump gekies, wat gemaak het meer as 13,000 vals of misleidende eise sedert hy die amp aanvaar het.
Trump se goedkeuringsgraderings het gebly vir twee jaar grotendeels stabiel en 77% van die Republikeine beskou hom as eerlik. Johnson is verkies deur 'n grondverskuiwing en meer as die helfte van die Britse publiek was onbetrokke deur sy parlement af te sluit.
Hoe is dit moontlik? Hoe kan leuenagtige demagoges traksie vind in samelewings met trotse geskiedenis van demokrasie en empirisme?
Is mense ongevoelig vir valshede? Weet hulle nie of dinge waar of vals is nie? Sorg mense nie meer vir die waarheid nie?
Die antwoorde is genuanseer en berus op die onderskeid tussen ons konvensionele begrip van eerlikheid en die begrip 'egtheid'. Die belangrikste element van eerlikheid is feitelike akkuraatheid, terwyl die belangrikste element van egtheid 'n aanpassing is tussen die openbare en private persona van 'n politikus.
Navorsing deur my span het getoon dat Amerikaanse kiesers - insluitend Trump-ondersteuners - reageer op regstellings van Trump se onwaarhede. Dit wil sê, as mense verneem dat 'n spesifieke eis onwaar is, verminder hulle hul geloof in daardie eis. In ons resultate was daar egter geen verband tussen die opdatering van geloof en gevoelens teenoor Trump onder sy ondersteuners nie. Dit wil sê, die steun het stabiel gebly ongeag hoeveel mense besef het dat Trump se stellings verkeerd was.
Kiesers verstaan ​​dus moontlik goed dat 'n politikus lieg, en hulle kan onwaarhede verdiskonteer as hulle daarop gewys word. Maar dieselfde kiesers verdra klaarblyklik dat hulle lieg sonder om dit teen hul begunstigde kandidaat te hou. Hierdie verbinding tussen waargenome akkuraatheid en ondersteuning vir 'n politikus was nou herhaaldelik getoon deur ons span en ook deur ander navorsers wat 'n ander metodologie gebruik.
Maar dit volg nie dat mense die waarheid en eerlikheid in die politiek heeltemal prysgegee het nie.
Navorsing gelei deur Oliver Hahl van die Carnegie Mellon Universiteit het die spesifieke omstandighede geïdentifiseer waarin mense politici aanvaar wat lieg. Dit is slegs wanneer mense onthef voel en uitgesluit word van 'n politieke stelsel dat hulle leuens aanvaar van 'n politikus wat beweer dat hulle 'n kampioen van die 'volk' teen die 'vestiging' of 'elite' is. Onder sulke spesifieke omstandighede kan blatante skendings van gedrag wat deur hierdie elite voorspel word - soos eerlikheid of regverdigheid - 'n teken word dat 'n politikus 'n outentieke kampioen van die 'volk' teen die 'vestiging' is.
Vir populistiese politici, soos Trump en Johnson, wat 'n mitiese volk eksplisiet teen 'n ewe mitiese elite uitdruk, onderstreep die blatante miskenning van feite slegs hul egtheid in die oë van ondersteuners.
Geen mate van ondersoeke sal die aantrekkingskrag van Trump, Johnson, Duterte, Bolsonaro of enige ander populistiese demagoge regoor die wêreld verminder nie.
Om demagoges te ontwrig en weer onaanvaarbaar te maak, vereis dat kiesers vertroue in die politieke stelsel herwin. Die navorsing deur Hahl en sy kollegas het ook getoon dat wanneer mense 'n politieke stelsel as legitiem en regverdig beskou, hulle politici verwerp wat onwaarhede vertel en dat hulle nie weerlê nie. Die sleutel om verder te gaan behels dus die voortsetting van politiek wat die aantrekkingskrag van populistiese demagoges verminder en wat aansporings skep vir politici om eerliker te wees.
Daar is geen vinnige en maklike resep vir hierdie proses nie. Maar dit is duidelik dat ons 'n politieke gesprek moet voer oor inkomste-ongelykheid. In 2015 het twee dosyn verskansingsfondsbestuurders meer geld verdien as al die kleuterskoolonderwysers in die VSA, en miljardêrs betaal nou 'n laer belastingkoers as die res van ons. Dit is verbasend dat ongelykheid is geïdentifiseer as een van die veranderlikes wat die legitimiteit van demokrasie in die oë van soveel mense in die gedrang gebring het.
Johnson geweier om na die momentopname te kyk van 'n klein seuntjie met longontsteking wat op 'n hospitaalvloer gedwing is om te slaap. Sodra dit onaanvaarbaar geword het en sodra siek kinders 'n bed in die hospitaal opgespoor het, sal Johnson se valshede ook nie meer traksie vind nie.
'N Ander manier is moontlik
Dit is bemoedigend om daarop te let dat kiesers nie in ander lande met verskillende politieke strukture en beleidsrigtings leuens duld nie. Navorsing deur my span wat in Australië gedoen is het getoon dat Australiese kiesers hul goedkeuring van politici verminder as dit onbillik geopenbaar word.
Met behulp van 'n metodologie wat presies parallel is ons studie met Amerikaanse kiesers, het ons gevind dat, anders as in die VSA, die regstellings van die Australiese politici se onwaarhede die deelnemers baie minder geneig gemaak het om daardie kandidate te ondersteun. Hierdie effek het plaasgevind, ongeag partydigheid, wat beteken dat kiesers onverdraagsaam was teenoor leuens, selfs al kom hulle van hul eie kant van die politiek.
In Australië is stemming verpligtend en voorkeur. Almal moet stem of die risiko loop om boetes te kry, en kiesers rang hul voorkeure onder alle partye. Hierdie maatreëls help om politieke polarisasie te bevat, wat onderstreep hoe die ontwerp van 'n politieke stelsel die welvaart van die land kan bepaal.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Waarom mense stem vir politici wat hulle weet, is leuenaars