Die Edik van Restitusie - Volke, nasies, gebeure - 2021
Die Edik van Restitusie
Die Edict of Restitution was Ferdinand se poging om die godsdienstige en territoriale nedersetting na die Vrede van Augsburg (1555) te herstel. Die 'kerklike reservaat' verbied die sekularisering van Katolieke land (dit wil sê omskep te word na een of ander vorm van Protestantse geloof) na 1555. In die dekades van swak keisers het prinse egter Katolieke land gesekulariseer bloot omdat dit so waardevol was en hulle weggekom het daar was geen keiser magtig genoeg om die "kerklike reservaat" af te dwing nie.
Die belangrikste voorstel van die 'Edict of Restitution' was om te verseker dat die 'kerklike reservaat' afgedwing word en dit beïnvloed die gesekulariseerde aartsbiskopieë van Bremen en Magdeburg, 12 bisdom en meer as 100 godsdienstige huise. Die Edik het gelei tot 'n groot oordrag van mag en eiendom weg van die Protestante na die Katolieke. Duisende Protestante moes vertrek waar hulle gewoon het en na lande wat Protestants was, gaan.
Die grootste impak hiervan was in Noordoos-Duitsland. Dit was in hierdie gebied wat Ferdinand se mag op sy swakste was, dus hierdie stap was baie verstaanbaar en potensieel baie lonend vir hom. Ferdinand het keiserlike administrateurs aangestel om die gesekulariseerde state / stede oor te neem. Hierdeur vestig hy keiserlike gesag in 'n gebied wat byna honderd jaar lank vryheid van die keiserlike regering geniet het. Die Duitse vorste impliseer die bedreiging. Dit was 'n stap wat die Franse ontstel het - hoewel Ferdinand goed onder sy regte was om te doen wat hy gedoen het.
Die Duitse vorste kon niks doen nie. Hulle het gesien hoe die koalisie vernietig word en Wallenstein het 'n massiewe leër in die veld gehad - 134.000 troepe - om die imperiale gesag af te dwing indien nodig.
Ironies genoeg hou Wallenstein nie van die Edik nie, omdat dit in die streek oortree het wat hy as sy eie beskou het, maar hy het sy rol ten volle vervul. Hy het gesê dat 'hy die kiesersmaniere sou leer. Hulle moet van die keiser afhanklik wees, nie van die keiser nie. "Ferdinand sou sulke woorde goedkeur. Die reaksie van die prinse was om agter Maximillian van Beiere te groepeer om Ferdinand onder druk te plaas om Wallenstein te ontslaan.
Hulle kans kom in 1630 toe Ferdinand 'n vergadering van die kiesers moes belê omdat hy wou hê dat sy seun, ook Ferdinand, tot koning van die Romeine verkies word. Ironies genoeg moes die man met soveel oënskynlike mag, volgens wet, op die stemme van die Verkiesers vertrou om sy dinastie aan bewind te hou. Die vergadering is in Regensburg gehou. Ferdinand het ook gehoop om die verkiesers te oorreed om groter keiserlike betrokkenheid by die oorloë wat in Europa geveg word, goed te keur.
John van Sakse en George William van Brandenburg (albei Protestante) het in protes teen die Edict of Restitution weggehou. Die verkiesers wat teenwoordig was, het besef dat hulle min voordeel trek uit die betrokkenheid by oorloë wat vir hulle min beteken. Maximillian het Ferdinand egter steeds gevra om die afdanking van Wallenstein.
Om oor die verkiesers te wen, het Ferdinand in Augustus 1630 Wallenstein afgedank, hoewel Wallenstein aangevoer het dat hy mag bedank om die gesig te red. Om die magtigste militêre figuur in Europa ontslaan te kry, was 'n groot oorwinning vir die kiesers en Regensburg moet gesien word as 'n nederlaag vir Ferdinand. Dit alles word egter oorskadu deur 'n gebeurtenis wat in Julie 1630 plaasgevind het - Gustavus Adolphus het met 4000 man in Pommeren beland. Niemand het geweet wat sy voornemens was nie, maar sonder Wallenstein moes Ferdinand hom weer tot Maximillian en Tilly wend.