Claudie en haar boetie besluit gevolglik reeds op jeugdige ouderdom dat hulle nie soos hulle ma en pa wil wees nie (bl. 268). Sy wat Claudie is, wil ‘n joernalis word. Het sy toe al geweet sy wil ander kinders wat dieselfde onreg aangedoen word as dit waardeur sy moes gaan, die pyn en hartseer spaar deur die skuldige ouers aan die pen te laat ry? Dat sy elke saak wil ondersoek en die leed tot op die been sal oopvlek? Die boek swyg hieroor, maar die leser kan sy of haar verbeelding gebruik.
Want Claudie weier om haarself te bejammer. Niemand verwag dat sy die hoofmeisie sal word nie, want sy is nie die voorbeeldigste leerling in die koshuis nie (bl. 236), en haar pa dien nie in die skoolraad nie; trouens, haar pa is in die tronk. “Children begin to love their parents, as they grow older they judge them; and sometimes they even forgive them,” het Oscar Wilde gesê. Al het sy die kans om haar pa weer tronk toe te stuur omdat hy haar verkrag het, bly sy hom vergewe, want hoe sal sy met die wete kan saamleef dat sy hom teruggestuur het tronk toe? Dat hy eintlik daar hoort, maak vir haar nie saak nie.
Vir my is die sleuteloomblik in die roman die toneel waar mevrou Smith, die maatskaplike werkster, vir Claudie vra: “Het ek jou gefaal, Claudie?” Die baie hartseer wat sy moes verduur ten spyt, skud Claudie weer haar kop. Sy wat so baie seergekry het, wil nie ander seermaak nie, nie eens diegene wat vir haar eie seer verantwoordelik is nie. Maar die waarheid klink duidelik en helder op: Hier is ‘n kind – weliswaar ‘n hoerkind – maar ‘n kind wat gruwelik deur die stelsel in ons land in die steek gelaat is.
Swartskaap boei die leser, maar wees gewaarsku, geagte leser, ‘n mens kan nie hierdie boek lees sonder dat jy ‘n boks snesies byderhand het nie. En as jy nie beheer oor jou emosies het nie, moet jy die boek liefs nie tussen ander mense – of soos in my geval, op ‘n vliegtuig – lees nie. Want dit kan ek die leser belowe: jy gaan jou hart stukkend huil as jy die verhaal van Claudie, die hoerkind, die swartskaap, lees. Jeanne Goosen het gesê: “Laat ek maar ruiterlik erken dat Swartskaap die eerste Afrikaanse roman is wat my aan’t huil had.”