Hierdie oorsig deur Engelbrecht oor die terme in die Triniteitsleer help om die bedding daar te stel om die Kappadosiese narratief in konteks te verstaan. Die raamwerk van Frances M. Young en Andrew Teal ( 2010:135-172) word gevolg om hierdie verhaal oorsigtelik weer te gee.
Hierdie drie Kappadosiërs het 'n belangrike bydrae tot die formulering van die klassieke Triniteitsleer gemaak. Dit was egter nie die totale omvang van hulle dogmenhistoriese bydrae nie. 'n Uitstaande kenmerk van hulle werke was die rykdom van hulle geloofstaal, die gebruik van beelde en die wye aanvaarding van hulle insigte op die gebied van Bybelse, spirituele en dogmatiese tradisies. Dogmatiese tradisies het egter nie in hulle artikulasie daarvan versteen nie. Trouens, elkeen van hulle het 'n dinamiese en eie persoonlike en unieke bydrae tot die verwoording van die klassieke Triniteitsleer gelewer. Hulle blywende belang is geleë in aspekte van hulle werk, hoewel in hulle eie unieke situasies gebore, vir kerk-wees vandag relevant is. Dit geld veral die spanning tussen én die akkommodasie van geloof en kultuur teen die agtergrond van die opkoms en selfs die dominansie van die sogenaamde monastieke ideaal. Ten opsigte van beide hierdie sake het hierdie drie Kappadosiese kerkvaders 'n balans tussen twee uiterstes gevind. Dit het help voorkom dat die kerk as instelling enersyds heeltemal in die wêreld geabsorbeer is en andersyds heeltemal in 'n woestyn van isolasie teruggetrek het.
Gedurende hierdie tydperk het die opkoms en beklemtoning van 'n monastieke leefwyse spanning veroorsaak. Die monastieke beweging het 'n konflik van ideale teweeggebring, naamlik tussen afsondering ter wille van kontemplasie en plig ten opsigte van die gemeenskap en leierskap. Gregorius Nazianzus se lewe en loopbaan getuig van hierdie spanning en dat hy soms in een van die rigtings ingetrek is (McGuckin 2001a:37-54). Basilides is nie deur hierdie spanning onaangeraak gelaat nie, maar het tog probeer om 'n balans tussen hierdie twee uiterstes van die tyd, naamlik publieke teologie of 'n asketiese leefwyse, te propageer (vgl. Torrance 2012:230). Hy het egter nie daarin geslaag om hierdie teoretiese balans uit te leef nie. Gregorius, sy broer, was klaarblyklik die suksesvolste in die integrasie van die twee opsies, soos blyk uit sy werk De Virginitate, waarin hy die selibaat bespreek hoewel hy getroud was (Gregorius Nyssenus [n.C. 335-395], De virginitate, in Silvas 2007:48-53). Dit was die drie Kappadosiërs se ideaal om balans tussen hierdie twee uiterstes teweeg te bring (Young & Teal  2010:135). Die drie het 'n soortgelyke balanseringstoertjie in die oog gehad oor die vraag of die verhouding tussen die Christelike tradisie en die kontemporêre kultuur gespanne of akkommoderend behoort te wees. Hierdie ideaal van hulle hou verband met hulle eie teologiese oorspronge, wat teruggaan tot by Origines wie se toewyding aan die Skrif met sy interaksie met die Griekse filosofiese tradisie gepaardgegaan het (vgl. Rousseau 1994:4).
Samevattend gesien, was al drie Kappadosiërs by die dogmatiese kontroversiële kwessies van hulle tyd betrokke en 'n groot gedeelte van hulle werk was op hierdie kwessies gerig. Die tydperk tussen 360 en 370 n.C. was 'n verwarrende tydperk waartydens talle alliansies gesmee is en politieke skuiwe plaasgevind het wat die teologie en die kerk beïnvloed het. Basilides het gepoog om 'n alliansie met Athanasius en die Westerse kerk te smee en daarmee 'n 'neo-Niceense' posisie te konsolideer (Young  2010:156). Hierdie posisie is deur sy broer en sy vriend verdedig, veral voor en na die Konsilie van Konstantinopel in 381 n.C. Alhoewel elkeen van die drie 'n unieke nuanse in hulle teologie verteenwoordig het, het hulle teologie sleuteldebatte beïnvloed wat vandag weer 'n renaissance beleef (Beeley 2008).