In plaas van ontkleeklubs, het ons die Sierra backcountry verken vir my vrygesel - Gids
TOE DIT UITEINDELIK TYD gekom het om my vrygeselpartytjie in Junie 2015 te hou, is ek geïnspireer om iets anders te doen. Ek was nie geïnteresseerd in cliche-idees oor 'n reis na Vegas of Lake Tahoe nie. Ek het besluit om 'n bietjie tyd saam met die seuns en die ongerepte skoonheid van die Minaret-bergreeks hoog in die Suidoos-Sierras aan te durf. Die meeste ouens was huiwerig om so 'n uitstappie te onderneem, maar na 'n bietjie oortuigende foto's en foto's van 'n vorige reis, was hulle almal aan boord.
Ons het ons eerste nag deurgebring op 'n kampeerterrein naby Mammoth Lakes, waar ons meer as 'n paar drankies geniet het en waarskynlik vanoggend die naburige familiekampeerders in 'n gruwelike vyand verander het. Honger en moeg het ons ons reis van 14 kilometer na Ediza Lake in Agnew Meadows begin. Ons het 'n paar eerste rugsakreisigers in die bemanning gehad, soos die ervare veterane die steil hellings en hoë hoogtes hanteer het. Ongeveer 5 en 'n halwe kilometer het ons Shadow Lake teëgekom, waar ons 'n kort pouse geneem het om brandstof in te vul en die uitsigte in te neem. Ons het almal in die tweede helfte van die tog stadiger begin begin, aangesien die hoogte en die helling van ons begin oorwin het. Terwyl ons die laaste graniettrappe van die laaste helling opgesukkel het, is ons almal getrakteer op een van die mooiste alpiene uitsigte in Kalifornië, die Edizameer. As ons liggaamlik uitgeput is, kom ons almal die volgende twee nagte raak. Dit was 'n plat en grasagtige area reg langs die water, waar ons gou besef dat die muskiete 'n krag was om mee rekening te hou. Te moeg om te verhuis en gewapen met baie sterk gekonsentreerde deetsproei, het ons onsself bedek en kamp opgeslaan.
Ons het die volgende drie dae deurgebring, gekuier, gehengel, geëet, gedrink en ons regtig verwonder deur die omliggende natuurskoon. Alhoewel ons alles in ons vermoë gedoen het om vis te vang, het ons uiteindelik gesukkel en moes ons vriesdroë kos en kransstawe regmaak. Gus Winkelman en ek het die meeste van ons dae en nagte spandeer om tydsverliese op te stel as ons nie langs die meer ontspan of visvang nie. Op 'n aand het ons almal 'n brandende sonsondergang gesien wat gelyk het of dit in 'n Monet-skildery behoort en vir altyd in ons herinneringe gebrandmerk sal bly. Toe dit tyd was om Sondag uit te stap, was niemand gretig om die trek te maak nie. Nie omdat ons voete en rug seer en moeg was nie, maar omdat ons almal nie die majestueuse toevlug wou verlaat waarop ons oor 'n tydperk van 3 dae verlief geraak het nie. Ons kon weer kontak maak met 'n oergevoel wat verlore gegaan het in die stadsgewoel van ons alledaagse lewe. Dit was 'n onbeskryflike gevoel van reinheid wat ons bygebly het lank nadat ons in ons normale lewe teruggekeer het. Ek moedig elkeen aan wat iets anders soek, om u geriefsone te waag en u vernuwe te vind deur die rou krag van die natuur.