Mei | 2013 | Binne die Glashuis
Om jou kind by die skool aflaai.
Om jou kind by die skool af te laai is iets wat aan elke ouers se hartsnare trek. Die onderwyser het gevra dat die ouers nie meer saam met hulle 5jariges in loop tot die klaskamer nie, maar om vir hulle totsiens te sê by die hek. (So leer die kind selfvertroue) Ek laai elke oggend my dogtertjie af by die skool, sê vir haar totsiens, lekker dag en pappa is lief vir jou, by die hek.
Soms kry ek 'n soen ander dae nie. Dan hou ek haar dop hoe sy oor die speelterrein loop na haar klaskamer toe met haar groot tas op haar klein skouertjies, hoe sy straal van alles wat goed en mooi is in die lewe is.
Ek dink toe by myself dat dit is hoe God moet voel om Sy kinders die wêreld in te stuur met vrye wil. Hy soos elke ouer het deeglik ondersoek ingestel om net die regte skool vir jou kind te kies. So het God elke persoon in persies die regte familie geplaas vir die beste opvoeding. Hy staan by die hek en laat jou gaan met jou eie vrye wil, in by 'n plek waar daar ander mense is ook los gelaat met hulle eie vrye wil.
Hy staan daar met liefde in sy hart en met 'n mate van kommer gaan jy okay wees.
Die versoeking om saam te gaan en jou kind se hand vas te hou is groot, maar die voordeel vir jou kind is klein. God het die mens gemaak om te floreer deur om te leer hoe om hulle unieke vrye wil toe te pas en gebruik. Soms gaan jy val en seer kry, soms sal jy ander maatjies stamp en slaan, soms sal die sisteem jou straf en dissiplineer, maar aan die einde van 'n lang "vrye wil" dag sal jou Abba Vader altyd daar by die hek staan met ope arms om jou met al die liefde en aanvaarding in die wêreld te ontvang en vas te hou en te verseker dat alles okay sal wees.
Waar sal ek God vind?
Ek en Janet het onlangs weer 'n gemeente besoek wie ons al twee van hou. (Sy dalk meer as ekke)
En wat vir my interessant was, was hoe verskillend ek en sy met God connect het. Ons het 'n bietjie laat aangekom, so in die middel van die aanbidding. (Ons het nog nie genoeg tyd in gereken hoe lank dit ekstra neem om nog 'n kind gereed te kry vir kerk en in die kar te laai nie.) Ek dink die antwoord lê daarin om 'n kerk te kry wat twee oggend dienste het. As ons mik om betyds te wees vir die eerste diens behoort ons net-net dit te maak vir die tweede diens.
Die kerk was so te sê vol en ek het dadelik die mense in die kerk begin scan vir tekens van verwerping, seksuele trauma, gesonde huwelikspaartjies, rebelse tieners, ens. Janet aan die anderkant het met die intrapslag dadelik 'n warmte in haar binneste gevoel, hoe haar gees lewendig word en saam met die gemeentelede in aanbidding spring. In daardie oomblik voel sy hoe al die gejaag van die oggend en die emosionele stres van die week, maand wegskuif en in konteks geplaas word van die groot EK IS.
Haar gees het voedsel gekry en dit het haar hele wese versadig.
Ek aan die ander kant het gedink aan my ouers gedink wat nou besig is om kerk te bou en hoe groot hulle die stage gaan wil maak. Dan het my gedagtes gespring na die kinderkerk by wie ek my oudste twee (wat eintlik nog baie klein is) gelos het. Ek moes eers 'n vrywaringsvorm invul wat sê ek hou nie die kerk verantwoordelik vir enige iets wat sleg met my kind kan of gaan gebeur nie. Sjoe, miskien moet ons sulke vorms uitdeel op ons troudag. Na afloop van ons trou beloftes aanmekaar, "Liefie teken net gou hier wat my vrywaar van enige seer en skade wat ek aan jou gaan bring in ons getroude lewe."
Vir Janet het die diens te kort gevoel, vir my heeltemal te lank.
Op pad terug huis toe, almal van ons in 'n bietjie van 'n semi-slaap-koma (die van julle wat nog nie kinders het nie, jy sal nie glo as ek vir jou sê hoe moeg hulle jou maak nie. Vandat ons nuutste dogtertjie gebore is gaan ek werk toe net om 'n bietjie slaap te kry.)
Ek sit my vriend se nuwe CD aan in die kar, net om wakker te bly tot ek by die huis kom. (My vriend se CD as jy dit wil bekom is beskikbaar by alle CUM boekwinkels. Hennie Maritz, Duislig) Wat 'n wonderlike CD.
Die musiek het pas begin die kar volmaak toe ek voel hoe ek met my God connect. My gees het eweskielik vanuit 'n semi-slaap-koma en verveelde kerkdiens toestand tot aandag gespring en God as Skepper en Verlosser en Geneesheer, beleef. In daardie oomblik flits elke liewe kliënt van my deur my geestesoog en ek sien hoe God daar is met hulle. Ek sien elke bekommernisse van myne hoe dit in God se teenwoordigheid wegsmelt. Al my vrese verander dadelik in kleinighede. Die groot EK IS, het Homself aan my kom openbaar.
In daardie oomblik van worship musiek het my gees kos ontvang en my hele wese versadig.
Ek is omtrent in trane hoe ek voel hoe my binneste gloei van heerlikheid, toe ek Janet hoor sê van agter die kar, sit asseblief af die musiek want dit pla my baie.
My punt van hierdie storie, is dat die antwoord op hierdie vraag: "Waar sal ek God vind?" een is wat elke een vir hom/haarself moet beantwoord. En moenie skuldig voel of sleg voel as jy Hom vind op 'n ander plek as die mense rondom jou nie. God stel belang om 'n intieme en persoonlike konneksie met jou te maak. Dit is slegs wanneer ons doof en blind raak tot hierdie persoonlike konneksie dat God oorgaan om ons aandag op 'n meer tradisionele breë-kam godsdienstige ritualistiese en wettiese metodologie te soek.
Ek is 'n baie goeie meisies pappa, want ek leer hulle baie mooi hoe om te gril en skrik vir enige insekrige of slymerige dinge. "Is mamma okay?" sal hulle vra, nadat hulle die gegil hoor. Voordat ek het hulle met die greintjie oorblywende manlikheid kan antwoord, moet ek eers van die bank afklim waarop ek so vinnig beland het.
Nou ek het nie eintlik 'n top 10 lysie van goggas wat ek die meeste voor skrik nie, almal is maar gelyk bo aan die lysie, maar daar is een gedierte wat my "batshit crazy" maak. 'n Vlermuis. Ek hou nie eers van 'n gewone muis nie, nou is daar een wat kan vlieg. Ag, nee, dis net een te veel. Moet ek nou kaas lokvalle van die plafon hang?
Ons het so rukkie gelede 'n nuwe intrekker in ons dak gehad.
So het die nog 'n slapelose aand verby gegaan, waar ek na hierdie vlermuis moet luister hoe hy in my dak rond klouter en so elke nou en dan 'n hoë sein nood los laat, net om seker te maak sy gasheer is nog wakker.
Moenie die verkeerde idee kry van my nie. Ek is darem nie so mal dat 'n vlermuis in my dak my so uit my slaap kan hou vir geen rede nie. Daar is iets wat ek moet by voeg. Iets wat my bouer vergeet het om by te voeg. 'n Deel van my plafon. In ons kamer het ons gegaan vir die sigbare dakkappe wat beteken ons het nie regtig 'n plafon in die tradisionele sin van die woord nie. En bo ons badkamer waar die sigbare-dakkappe-dak en res-van-die-huis-dak by mekaar kom is een groot gat. 'n Gat groot genoeg vir hierdie vlermuis om deur te kom, mits hy dit vind.
Ek moes van beter weet want die Bybel praat van dat wat ons vrees oor ons sal kom. Maar die vrees vir die vlermuis deur daardie gat was so outomaties. En op hierdie beskore aand het diè vrees my oorval. Ek en my vrou het nog nooit so styf aan mekaar in die bed geklou soos toe daardie vleiende muis oor ons bed fladder. Om en om en om.
Janet hardloop vir die deur en maak dit agter haar toe. Ek duik onder die lakens. Dit het nie saak gemaak dat my oë styf toe was en my kop onder die lakens was nie, ek kon die vlermuis se fynste beweging sien. Die vlermuis land toe reg langs my op die gordyn en klouter vinnig op tot bo aan die reëling. Ek waag dit om my kop van onder die lakens te haal en kyk waar hy is. So waar. Daar is die ding. Armlengte van my, bo die gordyne. Janet interpreteer my gille as "maak oop die deur" en ek is uit.
Nadat ons vir mekaar kans gegee het vir die meeste adrenalien om te sak het ons besluit om maar die aand in die spaarkamer te gaan slaap. Die vlermuis moet maar self sy eie gat weer vind.
Die volgende oggend met die sonsopkoms is ek 'n bietjie meer braaf en gewapen met 'n tennisraket sien ek kans om in die slaapkamer te betree. Dankie die Vader, die vlermuis is nie te vinde nie. Son sak sy gewone tyd en ek en Janet moet die lewensbelangrike besluit maak waar gaan ons vanaand slaap. Ons waag ons slaapkamer. Ligte af, nag soentjies, ore spits vir enige weggee tekens van 'n herhaling van die vorige aand. 1minuut. 5minute. 10minute.
Al twee van ons spring op en uit die kamer. Die verdomde ding is nog iewers in ons kamer. Besluit om die man van die huis te wees en 'n boer-maak-'n-plan plan te maak. Storm in, ruk al die gordyne oop en maak die vensters wawyd oop. Hardloop uit en sluit die deur agter my. Nou het die vlermuis 3 meer exits om van te kies.
Nog 'n aand in die spaarkamer. Dankie die Here vir 'n spaarkamer.
Venster drie en hy's uit.
Die bouer kom toe uit daardie week om die gat in die dak toe te maak, nadat hy lekker gelag het vir my deeglike verduideliking oor die foon.
Soos enige goeie man moet ek self gaan kyk of die bouer sy werk reg gedoen het. Op met die leer, stamp amper die lamp om en krap so bietjie van die muur verf af soos wat ek die lang leer deur die gang stuur.
Dis die stadigste wat iemand al ooit die trapdoor oop gemaak het. Ek was oortuig dat die oomblik wat ek die deur oop maak en in die dak loer sal ek honderde vlermuise sien hang aan die dak soos druiwetrosse. Die dak was skoon.
Ek klim toe in en versigtig maak ek my pad oor na die gewese gat in die plafon. Te vrede met die werk wat die bouer verrig het sit ek vir 'n oomblik op my hurke en bak in die gevoel van manlikheid wat oor 'n mens kom wanneer jy in die dak doenig is. Net toe ek voel my manlike ego tenk is so te sê weer vol, sien ek iets beweeg in die hoek van my oog.
Ek sien hoe 'n vlermuis uit 'n nou opening tussen die plafon en dak uit kruip. Daar is nêrens anders vir hierdie vlermuis om te gaan behalwe verby my.
'n Duisend en een gedagtes flits deur my kop.
Ek spring op, draai om en besef ek kan nie hardloop nie ek is in die verdomde dak. (Wat maak ek hierso?)
Ek keer maar net dat ek nie op die geyser val nie, of om 'n balk mis te trap nie, of om 'n vlermuis in my hare te kry nie, trap ek op die naaste dwarsbalk… te hard. Ek hoor hoe die balk kraak en voel hoe hy onder my gewig meegee. Elke spier in my lyf skop styf om te keer dat ek deur die dak val. Ek gryp waar ek kan, gelukkig geen warm water pype nie, om my val deur die dak te keer.
"Liefie is jy okay?" Roep Janet van uit die kamer.
"So bietjie deur die dak geval." Antwoord ek met een voet bo die stortkop.
"Het jy seer gekry?"… "Wat maak jy in die dak?"
"Nee, net my ego."
Nadat ek besef ek is veilig en gaan nie heel te mal deur die dak val nie, onthou ek die rede vir hierdie paniekaanval. Die vlermuis.
Met een voet nog wat deur die plafon hang draai ek om, om te kyk waar die vlermuis is. Al wat ek waarneem is 'n stukkie swart seil wat wapper in die plek waar ek kon sweer ek die vlermuis net 'n oomblik gelede gesien het.
Verlig en verleentheid oor die verdomde vlermuis.
Nou is daar 'n nuwe gat vir die vlermuis om te vind. Ek sal maar met my lig aan slaap vanaand.
Môre bel ek maar weer die bouer.
Die dieperliggende boodskap van die verhaal, indien jy opsoek is na een. Moenie dat jou vrese 'n oorhand oor jou laat kry nie, want dit gaan net-nou 'n gat van (vir) jouself maak.