Oloff die Seerower 3: Die Skuim van die See by Gerrie Radlof, Douw Van Heerden, and Nico Meyer by Gerrie Radlof, Douw Van Heerden, and Nico Meyer - Read Online
Hy wil omswaai, maar dan is daar 'n brandende pyn in sy rug. Sy kop ruk agteroor en val dan vorentoe op sy bors. Hy sien die bebloede punt van die swaard wat voor by sy bors uitsteek. Dan word dit swart voor sy oë ...
Publisher: Fantasi Books (Pty) LtdReleased: Jan 1, 1957ISBN: 9781629788982Format: book
Oloff die Seerower 3 - Gerrie Radlof
Kaptein Gascon Dumont voel opgewek en tevrede. Hy salueer ’n paar wagte op die muur en stap agter die ry kanonne verby tot op die hoek van die fort. Die lope van die kanonne loer deur die geskutpoorte uit oor die baai. Hier gaan staan hy teen die lae kantmuur en tuur oor die see. Die strale van die laat namiddagson skyn vol op die seile van ’n skip wat ongeveer tien kilometer van die hawe af is. Verder weg, in die deinserigheid, sien hy ’n tweede skip.
Sodra die eerste een van die twee skepe die baai binnevaar, sal dit tyd wees vir sy afspraak – aandete by die goewerneur se woning. ’n Tevrede glimlaggie pluk aan kaptein Gascon Dumont se mondhoeke as hy daaraan dink. Dis nie die goewerneur wat hom so opgewonde maak nie, maar die mooi Minette de Rouxleigh, wat hy vanaand weer daar sal ontmoet.
Fort Louis is ’n Franse vesting aan die ooskus van Afrika. As handelspos is dit baie werd omdat dit uiters strategies geleë is. Dis maklik vir die Franse skepe wat met die Ooste handel dryf om hier aan te doen. Die handelsvaarders kom ook hier skuiling soek teen die aanvalle van die talle seerowerskepe wat die handelsroetes na die Ooste gedurig bedreig.
Fort Louis lê aan die mond van die Nantezi wat uit die donker oerwoude van Midde-Afrika vloei. Weerskante van die baai is die kus rotsagtig en ontoeganklik.
Die enigste weg na die binneland is met die riviermond op en deur die nou poort in die heuwels agter Fort Louis. Die nedersetting is ’n rotsvaste vesting wat al verskeie aanvalle van kaperbote met gemak weerstaan het.
Gascon Dumont kyk na die naderende skepe en oorweeg vir ’n oomblik die moontlikheid dat dit wél seerowerskepe kan wees. Maar hy's nie baie bekommerd nie, want die kanonne van die fort hoog teen die rant, op die oewer van die riviermond, kan aanvallers wat die nou poort binnekom met ’n enkele sarsie die dieptes instuur.
Tussen die dakke van die ander huise deur, sien hy die dak van die goewerneurswoning. Dit is dáár waar Minette de Rouxleigh, die enigste dogter van die skatryk graaf De Rouxleigh, op die oomblik by haar oom kuier. Dumont self is die seun van ’n edelman, anders sou hy dit nie durf waag het om by Minette besoek af te lê nie.
Dumont dwing sy gedagtes na die werklikheid. Hy draai om na een van die luitenante wat op aandag staan.
Ja, Le Roy? vra hy vriendelik.
Die voorste skip het ’n boodskap oorgesein.
Wat sê die boodskap?
Blykbaar word hy deur ’n kaperboot agtervolg. Hy soek skuiling. Hy vra of hy die hawe mag binnevaar.
Natuurlik mag hy. Sein terug dat hy welkom is. Het hy enige ander besonderhede gegee?
Dis ’n Hollandse skip, Kaptein, op pad terug van Batavia, antwoord Le Roy.
Gaan dan, Le Roy. Toe Le Roy omdraai, kyk Dumont stip na die baai. Hy kan al die bemanning op die dek van die voorste skip sien. Dit lyk na ’n vinnige skip. ’n Oomblik wonder hy hoekom die skip dan nie met gemak onder die kaperboot kon uitvaar nie. Sy oë soek langs die sye van die skip, maar nêrens sien hy ’n geskutpoort nie. Tog voel Dumont vreemd onrustig oor die skip.
Sou die geskutpoorte dan toe wees sodat ek hulle net nie kan raaksien nie? wonder hy. Daar's nie te veel matrose op die dek nie. Miskien het die kaptein ’n probleem met sy bemanning. Dis dalk die rede waarom hy dit nie wou waag om in die oop see onder die seerowerskip uit te vaar nie, besweer Dumont sy onrustigheid.
Hy hoor ’n geluid agter hom en as hy omkyk, sien hy vir Le Roy. Hy wag op bevele.
Roep die garnisoen uit, gebied Dumont. Beman die kanonne en wees gereed. Ek glo nie die seerowerskip sal dit te naby waag nie. As hy dit doen, blaas ons hom met grofgeskut. Is dit duidelik?
Heeltemal, Kaptein. Le Roy aarsel. En … en waar sal Kaptein wees?
Bring my ’n teleskoop. Sodra ons weet wie die agtervolger is, gaan ek af kaai toe om by die Hollandse kaptein te verneem wat gebeur het. Ek dink nie jy het my hulp nodig nie, Le Roy. Een skip blaas jy mos sommer maklik in duisend stukke, nie waar nie?
Le Roy lag. Dis lekker om te weet dat Dumont hom soveel vertrou. ’n Paar oomblikke later is hy terug met ’n teleskoop.
Dumont beskou die agterste skip noukeurig. Dit duur nie lank voordat hy die wapperende vlag aan die mas kan sien nie. Op die pikswart vlag pryk die gevreesde wit kopbeen. Dumont haal sy skouers op. Hy gee die teleskoop aan Le Roy en kyk dan af na die handelskip wat net op daardie oomblik onderkant die fort verby gly. Versigtig seil die skip deur die stadig vloeiende water van die rivier op pad na die landingsplek toe. Die matrose is reeds besig om die boonste seile vinnig neer te haal.
Haastig skree Dumont oor die kantmuur: Bring my perd! Dan wip hy gemaklik met die kliptrap af na die binneplaas van die fort.
’n Paar oomblikke later galop hy by die poort uit. Voordat hy regs voor die fort met die gruispad afdraai na die dorp toe, kyk hy weer see se kant toe. Die kaperboot is skaars twee kilometer van die riviermond af. Dumont wonder wat die seerowers se plan is.
Op ’n drafstappie ry hy teen die heuwel af. Op die stoepe van ’n paar huise staan ander inwoners van Fort Louis ook die naderende skepe en dophou.
Wie’s die besoekers? roep een.
Ek weet nog nie. Ek’s op pad om te gaan uitvind, roep Dumont terug.
Hy ry tussen ’n groot skuur en ’n pakkamer deur. Die waterkant is net ’n paar honderd tree voor hom. Meteens ruk hy hard aan die teuels en bring die perd tot stilstand.
Die Hollandse skip lê vlak voor hom. Uit ses gapende geskutpoorte in die skeepsy en bo-oor die boordwand blink altesaam twaalf kanonlope!
Nog voordat hy mooi tot verhaal kon kom, voel dit asof die aarde onder hom oopskeur toe die grofgeskut knal. Donker rookwolke dwarrel tussen die touwerk en seile op. Die hele skip bewe van die slag en veroorsaak dat klein brandertjies teen die wal klots.
Nog voor Dumont die woeste geskreeu van die wilde seerowers op die skip voor hom hoor, besef hy watter streep hulle getrek is. Albei die skepe is natuurlik seerowerskepe en hulle werk saam. ’n Donderende geknal van ’n sarsie kanonskote by die hawemond bevestig Dumont se bespiegelings.
Byna onwillig kyk Dumont om na die fort toe. Die verwoesting is erger as wat hy verwag het. In die voorste muur is daar twee groot gate en een van die torings het in die slag gebly.
Rondom hom hoor hy verbaasde uitroepe. Vrouens gil. Niemand weet wat aangaan nie.
Die seerowers klouter oor die relings van die seerowerskip tot op die kaai. Agter hulle bulder die kanonne weer. Dumont besef dat die twee skepe ten minste twee sarsies sal kan afskiet voordat die bemanning van die fort herstel het – en teen daardie tyd sal daar heel waarskynlik maar min van die vesting oor wees.
Hy ruk woes aan die teuels. Die perd spring om. Dumont kap die spore in die perd se sy en die dier trek in ’n woeste galop weg teen die heuwel op, in die rigting van die goewerneurswoning. ’n Paar soldate hardloop verskrik by hom verby. Hy keer hulle voor.
Pierre! roep hy, hardloop vir al wat jy werd is na die fort toe. Sê vir luitenant Le Roy om met elke beskikbare man na die goewerneur se huis toe te kom. Julle ander, volg my dadelik daarheen!
Sonder om te wag en te kyk of hulle gehoorsaam, jaag hy verder. Agter hom is daar pistoolskote. Hy hoor die wilde geskreeu van die seerowers en die vreesbevange krete van mans en vrouens. By die meeste geboue borrel nou mense uit. Hulle hardloop blindelings straat op – weg van die waterkant af.
Dan dreun dit weer as die kanonne opnuut lostrek. Hy hoor hoe die kanonne weer ’n sarsie skiet en dan skeur en klap dit tussen die geboue hier langs hom. Een van die swaar koeëls ploeg in die straat in en ’n paar van die vlugtendes word teen die grond geslinger. ’n Dik stofwolk slaan uit die pad uit op. Dumont jaag in volle vaart daardeur. Hy's skaars vyfhonderd tree van die goewerneur se huis af.
In die dorp agter hom is daar nou ’n oorverdowende rumoer. Die tweede skip het ook anker