Fantasierolprente het mense reeds vroeg betower. ’n Voorbeeld is L’arrivée d’un train in 1896 deur Charles Pathé, waar ’n gehoor vir die eerste keer gesien het hoe ’n trein op ’n kamera afstoom. Daar was so ’n histeriese stormloop om uit die teater te vlug dat van die fliekgangers beseer is, maar die boodskap was duidelik: ’n nuwe kunsvorm is geskep wat magtiger as enigiets anders is wat die mens al ooit ­gesien het.
Frankenstein se monster het ook teen sy skepper gerebelleer met katastrofiese gevolge, maar in hierdie geval val die rebellie sagter op die oog. Dit is dramaties maar bekoorlik verfilm, sodat die kyker verlei word deur ’n steeds herkenbare toekomsstad, waar kaleidoskopiese kleure en ’n immer bewegende skouspel die psigedeliese en tegnologiese kultuur weerspieël.
Nes die gehoor destyds met die trein, was die voorvertoningsgehoor oorweldig deur die beelde. Almal het ophou springmielies eet toe die kinematograaf in die verligte strate verdwaal en reuse-projeksies op geboue fliekgangers se sintuie bedwelm het.
Daarom is dit prysenswaardig dat Johansson, met of sonder klere! sorg dat haar karakter uitstyg bokant die effekte. Sy gly soos ’n ontwerper-hersenskim tussen die wriemelende ligte deur, maar omdat sy so ’n goeie aktrise is, kan jy jou oë nie van haar afhou nie. Haar kurwes help natuurlik ook! Die vraag ontstaan egter waarom ’n Amerikaner, en nie ’n Asiër nie, gebruik is. Die loket moet seker hiervoor die skuld kry. Dit doen effens afbreuk aan die produksie en die manga-kultuur.
Voeg daarby die mens-robotte wie se voorkoms gedurig verander, soos Michael Carmen Pitt en Pilou Asbæk se uitdrukkinglose en realistiese robotwesens, en jy het kougom vir die brein en lekkergoed vir die oë. Uiteindelik is dit die melancholiese gevoel oor ’n robot wat dalk ’n traan kan wegpink, maar nooit ten volle mens sal wees nie, wat jou bybly.
Dis net Hollywood wat so 'n aangrypende ware verhaal so sal optert dat haar lipstiek jou vergiftig. Die opsigters by 'n Warschause dieretuin moet in die Tweede Wêreldoorlog toesien hoe die Nazi’s die dieretuin en Pole vernietig. Die twee steek dan 300 Jode in die dieretuin weg.
Die grootste fout is die eteriese en vals vertolking deur Jessica Chastain as die opsigter se vrou; ook die kunsmatige aanslag van die fliek en die sepie-agtige styl waarin dit aangebied word. 'n Groot teleurstelling.
Lize Beekman was vir baie jare ’n bekende naam op die KKNK-feesprogram. Hoewel haar woorde op soveel ander sangers se tonge val, was daar ’n leemte waar sy moes wees.
Lize praat sag, sonder haas. Sy spring weg met die liedjie “Ami” en vertel ná afloop daarvan dat sy met dié nommer open, omdat dit haar veilig laat voel. Sy spreek die hoop uit dat die gehoor vir die “bietjie tyd wat ons paaie kruis, ’n rustige oggend sal hê”, en voeg dan laggend by dat sy mos nou nie eintlik bekend is vir haar danstreffers nie.
Sy gesels oor haar vriend Ryno, wat nog vir haar briewe met die hand skryf en al op ’n keer gesê het dat alle woorde, alle sinne, alle gedagtes al neergepen is. Dat niks nuut nog geskryf kan word nie. Niks is nog ongesê nie, maar “Ek het jou lief” het nog nooit sy trefkrag verloor nie.
Die woord “vredig” kom onwillekeurig by my op en hoewel dit ook nie ’n nuwe gedagte is nie, is dit ’n afgeskeepte begrip waarvoor baie min mense deesdae tyd inruim.
Sy neem jou aan die hand en stap deur die Karoo, tot by Yzerfontein vir snoek en patat, en gaan draai in Nieu-Bethesda en Bethlehem. Toe sy “vanuit die stof, ’n Karoonag vol hoop” sing, voel dit asof sy waarlik terug is op die verhoog, terug in die vermaaklikheidsbedryf waar haar stem hopeloos te lank stil was.
Sy eindig met ’n nuwe liedjie en verklap dat sy pas ’n nuwe CD opgeneem het. As jy ook stilte ná die storm of ín die storm nodig het, moenie hierdie vertoning misloop nie.