Hierdie gebed wat Jesus vir sy dissipels leer staan bekend as die model gebed van alle tye. Hoe dan nou anders, dis immers Jesus wat dit vir mense leer. Paul Tillich praat van die Onse Vader as die gebed wat die wêreld omspan. Ons sou kon sê dat die hele wêreld binne hierdie gebed ingebed word, dat die hele wêreld daarin vasgehou word, bymekaargehou word, en, as ons die gebed leef soos wat ons hom praat, dat die wêreld daardeur heel word, ja, selfs hemel word. Hemel op aarde. Dis die doel van die Onse Vader gebed – om die hemel op aarde sigbaar te maak, om God se koninkryk te laat kom.
Totdat Jesus dit vir sy dissipels geleer het, het die volk nooit vir God “Vader” genoem nie. Dit was ondenkbaar gewees! Reg deur die OT sou hulle praat van El Shaddai of van Jahwe of van Elohim, en die Jode mag vandag nog nie die naam “Jahwe” eens uitspreek nie. God is ver, God is onpersoonlik, onaantasbaar, en on-familiêr. Niemand verwys na God as “Vader” nie.
Maar hier kom Jesus en Hy moedig die dissipels aan, meer nog – Hy gee aan hulle die opdrag, om vir God as “Vader” aan te spreek. In die Aramees van Jesus se dag “Abba” wat die sagste, intiemste vorm van “Vader” kon wees wat mens kon kry. Iets soos “Pappa” vandag. Hiermee kom sê Jesus vir die dissipels dat God juis nie ver, onpersoonlik en dalk so bietjie afsydig is nie. God is naby, Jesus het die verhouding tussen God en mens kom herstel, en soos Jesus mag ons Hom ook nou “Vader” van noem. Hy is nie sommer net “God” op ons lippe nie. Hy is méér as God, Hy is God ons Vader.
…wat in die hemel is, soos wat die mense in die Bybelse tyd hulle wêreldbeeld verstaan het: Daar is die aarde met die mense en die diere daarop, bo die hemelkoepel is God in die hemel, en onder die aarde is die chaos magte. Vandag weet ons dat die skepping nie heeltemal so voorgestel kan word nie, dat alles nie so geskei kan word van mekaar nie, dat die hemel nie ‘n plek daar bo die wolke iewers is nie, en dat God inderdaad ook nie net in die hemel is nie, maar ook op die aarde. In die lewe van sy Seun het Hy as mens deur ons strate kom stap, en in die uitstorting van sy Gees met pinkster is Hy steeds op die aarde, is Hy nader aan ons as ons eie vel.
Met Jesus se koms het die koninkryk reeds gekom, maar dit moet ook nog finaal deurbreek. En hoe anders gaan God se koninkryk op aarde sigbaar word as ons as gelowiges dit nie vir die wêreld sigbaar maak nie. Jesus sê immers dat ons sy werk hier op aarde moet voortsit, en Hy gee aan ons sy Gees om ons daarin by te staan.
Na die 3 U-bedes wat in wese daarom gaan dat God deur ons sy naam sal heilig, sy koninkryk sal laat kom, sy wil sal laat geskied sodat die aarde al meer soos die hemel sal begin word, volg die 3 kerk-bedes of ons-bedes.
Die dissipels was eenvoudige mens, arm mense, sonder ‘n oorvloed besittings of groot inkomstes. Hulle was maar vissermanne. Wanneer Jesus hulle leer om te bid vir hul daaglikse brood, dan leer Hy hulle om vir God te vra om te voorsien in hul daaglikse behoeftes en niks meer as dit nie. Hy leer hulle nie om te bid vir groot huise, of duur motors, of groot salarisse nie. Hy leer hulle om te bid vir brood vir elke dag.
Ons dink dikwels net aan versoekings in ‘n ligtelike luim, wanneer ons grappies maak. Dis nie meer iets waarteen ons baie doelbewus elke dag waak nie. En tog was dit een van die dringendste bedes van die vroeë kerk. En lees ons dikwels van die versoekings in die briewe van Paulus en Petrus en Jakobus. Niemand het meer geskryf oor versoekinge as Martin Luther nie. Juis ook omdat hy die aanslaë daarvan so persoonlik beleef het. Luther is die man wat gesê het mens moet gaan slaap met die 5e bede (Vergeef ons ons oortredinge) en dan in die oggend opstaan met die 6e bede (laat ons nie in die versoeking kom nie).
Dit gaan daarom dat ons, dalk selfs sonder dat ons dit agterkom, die gevaar staan om vir God te los. Dit is nie sonder rede dat die gebed om van versoekinge bewaar te word, reg aan die einde van die Onse Vader staan nie. Die teoloog Bouma sê tereg dat hierdie bede teruggryp na al die ander vorige bedes. “Hier,” sê hy, “ word die feit dat die Ons Vader gevaarlik is vir die bidders self op die spits gedryf en pleit ons om van ons eie gebed bewaar te word.” Want, as ons bid om die koms van God se koninkryk, as ons bid om God se heeskappy, en deur dit te bid onsself bereid verklaar om daaraan mee te werk, watter verskriklike aanvegtinge sal daar nie wees as ons dink dat ons bereid moet wees om ons vyande te vergewe soos wat God ons vergewe nie?
Om hierdie gebed te bid en werklik daarby “in te koop”, om dit ernstig te bid en dan ook daadwerklik jouself in diens daarvan te stel, dit is ook gerusstellend. Want ons rig nie hierdie gebed tot ‘n veraf, onpersoonlike, kil en koue God iewerste buite ons bestaansruimte nie. Nee, ons rig hierdie gebed tot ons Vader, die Vader wat Homself in sy Seun aan ons kom bekendstel het, die Vader wat Jesus se offerdood aanvaar het as genoegsame prys om vir ál ons sondes te betaal, die Vader wie se Seun die donkerste vorm van die Bose, die Dood, oorwin het sodat ons dit moontlik sal vind om ook teen die Bose op te staan, die Vader wat die Seun verheerlik het en sy Gees aan ons, bínne ons, gegee het om ons te lei en te leer, die drie-enige Vader, Seun en Gees wat sáám met ons, ín ons, déúr ons aan die gebed gestalte gee – die Een wat deur ons sy koninkryk laat kom, die Een wat deur ons dit hemel op aarde maak vir diegene wat ons paaie kruis, die Een wat elke dag vir ons sorg sodat ons ook vir ander kan sorg, die Een wat ons vergewe en omdat ons van en uit daardie vergifnis leef, dit vir ons inderdaad moontlik maak om ander ook so te vergewe, die Een wat belowe dat ons nooit bo ons kragte versoek sal word nie, maar dat ons tot enigiets in staat is juis omdat Hy vir ons die krag gee. Aan hierdie Vader behoort die hemel en die aarde, die krag en die heerlikheid, die heiligheid en die koninkryk tot in alle ewigheid.