Geskryf deur Nick Lehr
Uit Jennifer Silva se steekproef van 108-mense in die werkersklas het meer as twee-derdes nie eens in die 2016-verkiesing gestem nie. AP Foto / Keith Srakocic
In die eerste boek van die sosioloog Jennifer Silva, “Opkomend, 'Het sy 'n onderhoud met jong volwassenes in werkersklas in Lowell, Mass., En Richmond, Virginia, gevoer.
Die meeste het moeilike tyd gehad om ordentlike lone te verdien. Baie mense het gevoel asof hulle in 'n ewige toestand van limbo verkeer, en nie in staat is om die tradisionele merkers van volwassenheid te bereik nie: werk, huwelik, huis en kinders. Maar Silva was verbaas dat baie mense hulself skuldig gemaak het aan hul situasies en het geglo dat die vertroue op ander net tot teleurstelling kan lei.
Nadat die boek gepubliseer is, het dit Silva gepla dat sy nooit haar onderwerpe verder op hul politiek gedruk het om te sien hoe hulle met hul wêreldbeskouing verbind kan word nie.
Nou, in 'n nuwe boek, “Ons is nog steeds hier: Pyn en politiek in die hart van Amerika, ”Het sy die werkersklas-politiek laat fokus.
Vanaf Mei 2015 het Silva onderhoude gevoer in 'n eens florerende steenkoolstad in sentraal Pennsylvania, wat sy 'Coal Brook' noem. Die tydsberekening was vooruitstrewend: 'n Maand nadat sy met haar navorsing begin het, het Donald Trump die roltrap na Trump Tower neergedaal en het sy kandidatuur as president aangekondig.
Silva het meer as 'n jaar 'n onderhoud gevoer met stadsmense. Sy het hul vertroue opgedoen, verhoudings gesmee en tyd in hul huise en op gemeenskapsvergaderings deurgebring. Na jare van dalende vooruitsigte onder albei politieke partye, is sommige van die stadsmense met wie sy onderhoude gevoer het, aangetrokke tot Trump se teen-vestigingsboodskap. Maar vir die meeste het hul politiek afgeneem in 'n afgrond van sinisme wat nie eens deur 'n politikus binnegedring kon word nie wat belowe het om alles te “regmaak”.
Silva beskryf in 'n onderhoud wat vir lengte en duidelikheid geredigeer is, 'n gemeenskap wat ras divers is, hardwerkend en polities bewus is. Maar die inwoners is ook baie wantrouig en skiet geweldige pyn en vervreemding op.
Kan u 'n bietjie praat oor wat u geïnspireer het om Amerikaners in die werkersklas te bestudeer?
Ek was die eerste persoon in my gesin wat op universiteit gegradueer het, en ek het 'n mate van self-twyfel en ongemak ondervind toe ek probeer om by die akademiese wêreld in te skakel.
In my posisie tussen twee wêrelde - opgroei met meer werkersklaswortels en dan 'n professionele middelklaslewe opbou - sou ek kreukel wanneer ek sien hoe die hoërklas mense behandel werkersklas met gemaklike onverskilligheid of onverskilligheid. Dit het soms gelyk of die kollegas wat hul toewyding tot sosiale geregtigheid luidkeels verklaar het, diegene was wat die administratiewe assistent soos hul persoonlike sekretaris behandel het of gekla het oor die koste van hul huishulp. Dit het my baie skepties gemaak oor of die verklaarde politieke oortuigings van mense selfs 'n goeie voorspeller was van hoe hulle mense met minder mag en status behandel.
Wat was die moeilikste deel van die navorsing?
Laat mense oopmaak vir my. Ek was nie van die omgewing af nie. Dit is die soort plek waar jy nie aan iemand se deur gaan klop nie. Ek het begin om met wit mense te praat. Ek sou na sokkerwedstryde en verslaafdes vergader om mense te probeer ontmoet, en ek kon bekend staan ​​as 'so-en-so-vriend'. Toe besef ek dat ek 'n nie-blanke groep in my boek wil hê. omdat daar 'n toename is in Latino en swart mense in die omgewing. Ek moes dus uitvind hoe om hierdie bevolking op my te laat vertrou, want die wit bevolking en die minderheidsbevolking oorvleuel nie baie nie.
U het maande lank onderhoude gevoer. Toe het die verkiesing plaasgevind, en Trump het gewen. Daar was skielik baie belangstelling in die soort gemeenskap waarin u so pas tyd spandeer het. Wat neem u aan die daaropvolgende mediadekking van hierdie klein dorpies?
Dit het gelyk of daar een oorheersende verhaal was: ouer wit mans, kwaad en pynlik, het sleg gevoel omdat hulle nie werk het nie en die rasse-minderhede of buitelanders blameer.
En 'n element daarvan kom sekerlik na vore in my navorsing. Maar die geheelbeeld was net soveel meer ingewikkeld. Een van die dinge wat vir my baie opvallend was, was hoeveel wantroue daar was. Onder almal met wie ek 'n onderhoud gevoer het - wit, Latino en swart - was daar 'n hewige wantroue en haat teenoor politici, 'n vermoede dat politici en groot ondernemings basies saamwerk om die Amerikaanse droom weg te neem. Almal was baie krities oor ongelykheid.
Dit was dus nie die idee van 'stomme wit mense wat vir miljardêrs gaan stem nie omdat hulle nie verstaan ​​dat dit teen hul belange is nie.' Byna almal was bewus daarvan dat die stelsel teen arm mense gerig is. Hulle het politici die skuld gegee dat hulle geweier het om lone te verhoog tot 'n vlak waarop mense kan leef. Baie wou hoër belastings hê om onderwys te ondersteun. Ek het baie daarvan gehoor, by al die verskillende groepe, en ek het nie veel daarvan gelees in die artikels oor hierdie gemeenskappe nie.
U het 'n onderhoud met 108 mense gevoer en slegs 37 van hulle het eintlik gestem, terwyl 26 vir Trump gestem het. Van die 41 swart of Latino-mense met wie jy gepraat het, het net vier gestem. Vir my was een van die belangrikste verhale nie noodwendig steun vir Trump nie. Dit was 'n weiering om geheel en al aan die politiek deel te neem.
Twee-derdes van die steekproef was nie-persone wat deelgeneem het. Hulle het geweet dat die verkiesing plaasvind, maar hulle het politieke deelname net as nutteloos beskou. Hulle het dit as 'n grap gedink. En hulle het gesê: "Kyk wat in my leeftyd gebeur het, dit maak nie saak wie president was nie."
Een van die kritiek wat ek baie gehoor het, was dat alles nou oor geld gaan. As u geld het, is u lewe goed. U kan enigiets koop. Maar as u nie geld het nie, word die stelsel teen u opgestapel. Ek het dit gehoor van ou wit mans. Ek het dit gehoor van jong swart vroue. En dit was interessant, want dit is nie onwaar nie, of hoe? As u iemand doodmaak en u ryk is, sal u waarskynlik meer afgaan.
So ek dink vir hulle was dit amper soos: 'Wel, as ons deelneem, speel ons maar net en maak of ons voorgee. Maar ons is nie naïef nie. Ons weet al dat politici deur maatskappye gekoop word. Niemand gee regtig om vir ons nie. '
Daar is daardie wonderlike verhaal in die boek waar u opgedaag het vir 'n onderhoud met 'n "ek stem" -plakker.
Hy lag vir my! Soos: 'Waarom sou u stem? Is jy mal?"
En tog, van diegene wat gestem het, het Trump as die duidelike gunsteling voorgekom.
Wel, Trump en Bernie Sanders. Maar Sanders was op die ou end nie 'n opsie nie. Die algemene siening oor Trump was: 'Ons hou van Trump se persoonlikheid, ons hou van sy aggressiwiteit, ons hou van hoe hy nie omgee vir die reëls nie.' En dan hou hulle van Bernie Sanders vir sy egtheid en sy hart. Maar vir baie mense wat selfs vir Trump gestem het, het hulle steeds nie gedink dat dit saak sou maak as hulle sou stem nie.
Waar kom hierdie ontnugtering vandaan?
Daar is 'n gevoel van verraad deur 'n aantal sosiale instellings - onderwys, die werkplek, die weermag - al hierdie dinge wat hulle gedink het hulle kan vertrou, maar om die een of ander rede teleurgestel het.
Toe draai hulle na binne. Niemand het regtig gesoek na kollektiewe strategieë wat die wêreld verander nie. Baie mense wou net bewys dat hulle nie op ander mense hoef te vertrou nie. Dit was die gevoel dat enige vorm van verlossing net uit u eie pogings sal kom. En dan sien jy sommige mense blameer wat nie hulself onderhou nie.
Voor en na die 2016-verkiesing het JD Vance, met die publikasie van sy memoire, “Hillbilly Elegy, ”Is in die hoofstroommedia gehou as 'n orakel vir ontneem landelike Amerikaners. Maar in u boek stem u nie saam met sy wêreldbeskouing nie.
Dit lyk asof Vance na ander mense in sy gemeenskap kyk en dink dat die rede waarom hulle swaarkry, was weens hul eie keuses - dat hulle nie regtig sterk genoeg was om die waarheid oor hulself die hoof te bied nie, dat hulle moes ophou om die regering en korporasies te blameer. en neem eintlik verantwoordelikheid.
En dit was net nie die verhaal wat ek gehoor het nie. Ek het baie selfskuld gehoor en baie mense wat verantwoordelikheid vir hul eie lot wou neem. Daar was baie sielsoek en baie pyn. Vance laat dit lyk asof almal net soos hy moet wees - 'n eensame held wat op sy eie uit sy moeilike verlede ontsnap. Dit is nie so eenvoudig of maklik nie.
Kan die pyn wat mense voel as 'n brug gebruik word om mense bymekaar te bring? Dit is hoe ek my boek beëindig. En ek het tekens daarvan gesien. Gesinne wat aan verslawing ly, kom bymekaar en vra hulle af, hoe kan ons die maniere waarop dokters medisyne voorskryf, verander? Of hoe kan ons farmaseutiese ondernemings uitdaag om op te hou om hierdie medikasie te gebruik wat ons kinders verslaaf maak? Kan ons die polisie kry om verslaafdes te help in plaas daarvan om hulle in hegtenis te neem?
Dit klink soos die opskudding van politieke mobilisering. Maar wat is die grootste struikelblok wat die kiesers van werkersklas verhinder om massaal te organiseer?
Ek dink dat dit 'n afwesigheid is van wat jy “bemiddelende instellings” kan noem. Die mense in my boek het baie kritiese en slim idees. Maar hulle het nie baie maniere om hul individuele stemme te verbind nie. Hulle het dus nie 'n kerkgroep of 'n klub waarby hulle wil aansluit nie, wat dan politieke werktuie of 'n harder stem gee. En ek weet nie eens of hulle by een sou aansluit as dit bestaan ​​nie, vanweë hul wantroue aan instellings. Dus beland dit net na binne eerder as na buite.
Wat is van die mees algemene wanopvattings in die akademie in die werkersklas-politiek?
Ek het 'n paar liberale akademici hoor praat oor hoe selfverslaan en verkeerd ingeligte werkersklas wit mense is. Dit wil voorkom asof hulle glo dat as hierdie mense net die feite weet, hulle hul stemme onmiddellik sou verander. Of hulle verwerp alle werkersklas witmense as kwaad en rassisties.
Die mense in die werkersklas wat ek ontmoet het, was dikwels radikaal krities oor ongelykheid en diep skepties oor die vraag of ons in 'n meritokrasie leef. Dit was vir my belangrik om aan te toon dat die mense in my boek van alle rasse kreatief en bedagsaam is - dat hulle by hul posisies uitkom deur hul geskiedenis en ervarings op betekenisvolle maniere saam te voeg.
Soms is hierdie maniere vernietigend en verdelend, en soms het hulle die potensiaal om transformatief en genesend te wees.
Nick Lehr, kuns + kultuurredakteur, Die gesprek
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Hoekom is dit verkeerd om immigrante te blameer vir Sputtering-ekonomieë
U word verswelg: die groot ekonomiese skuldekonomie ...
Is dit tyd om die 15-uurweekweek weer op die ...
Verdubbel ons ons oor beleide wat die ...