Die val van Babilon - Openbaring 17 en 18 Een van die engele met die sewe bakke wys hierdie visioen aan die apostel: dus het ons te make met verdere detail aangaande die verskrikking van die oordeelsdag. Die dag sal God self met die goddelose afreken en die kerk sal daaroor jubel, omdat hulle sien dat God regverdig is. Daar is duidelik twee partye: Ons en hulle. Kinders van God en goddeloses. Uitverkorenes en verlorenes. Kerk en wêreld. En “hulle” word volgens Op 16:19 simbolies as ‘Babilon’ beskou. Die wêreld wat altyd teen die kerk gekant was, word geoordeel. Vir die kerk is daar die bevrediging dat God regverdig oor die goddelose wêreld sal oordeel. In hierdie hoofstukke het ons dus te make met die uiteensetting van die oordeel van God waarna Op 16:19 verwys.
1. Die verskillende beelde van die vroue in die boek Openbaring – ware kerk en valse kerk (NGB art 29) In Openbaring 12 is die mooi vrou die OTiese kerk, en sy bring die Messias voort en word mettertyd die verloofde en bruid van Christus in Op 19 en 21. In Openbaring 17 word die wêreld en sy geestelike verval word egter voorgestel in die beeld van die sedelose vrou of ’n hoervrou, ’n groot internasionale prostituut! Dit gaan veral oor die geestelike hoerery weg van God af! Hierdie teenbeeld vind ons ook op verskeie plekke in die Skrif (bv. Eseg 16 e.a.), waar Israel soos ’n slegte vrou is wat weghoereer van die Here, of in Spreuke 5 waar die dwaasheid voorgestel word in ’n verleidelike vrou. Ook in Sag 5 word die sonde van die land voorgestel in die vrou in die efa(mandjie), dus as ’n slegte of verleidelike vrou, wat eintlik in Sinar (Babel) tuishoort. Haar onsedelike gedrag is die beeld van die ongeregtigheid van die goddeloses. Ons kan haar ook die valse kerk noem. Teenoor haar verleidelikheid staan die opdrag van Rom 12:2 dat ons nie wêreldgelykvormig moet word nie. Die bruid moet haar geestelike maagdelikheid bewaar. Die vrou is die groot stad wat heerskappy oor die aarde uitoefen (vs 18). Ons kry te make met die internasionale strewe van een groot wêreldbeeld (globalisme): Die eeue-oue stryd na een wêreldstaat met een wêreldheerskappy en dui dit dus die gevaar van internasionalisme en globalisme aan. Met die tegnologiese ontwikkeling blyk hierdie strewe al meer en meer moontlik te wees!
2. Die verhouding tussen die vrou (Babilon) en die dier (Antichris) Die hoervrou sit op/by die baie waters (vs 1,15). Dit dui op die menigte nasies en volke en tale wat hierdie vrou dra en aan haar bestaansreg gee. Sy leef nie uit God se genade nie, maar uit die welvaart van die wêreld. Die dier kom op uit die onderaardse diepte (die hel?- vgl 17:8). Sy het op hierdie helder-rooi dier se rug gery (vs 3). Die dier is die Antichris self, en eintlik niemand anders as die dier uit die aarde van Openbaring 13 nie. Sy word dus deur die antichristelik staatsmag (een wêreldstaat) gedra. Sy word genoem “Groot Babilon, die moeder van die sedeloses en van die losbandigheid op die aarde”(vs 5) – die naam het ’n verborge betekenis (vs 5): Die eerste lesers sou waarskynlik dadelik aan ’n stad soos die destydse Rome gedink het met sy weelderigheid en plesiersoekery en uitspattighede. Tog is die diepere betekenis: die hele wêreld van goddeloosheid en verleiding weg van God af - die sentrum van antichristelike verleiding, op enige tydstip van die geskiedenis. Sy is oormatig en uitspattig geklee (vs 4) in pers en helderrooi klere en goedkoop opgetooi met ’n oormaat van juwele, soos ’n tipiese goedkoop straatvrou. Die verleiding word voorgestel in die goue (aantreklike) beker van losbandigheid, onreinheid en onsedelikheid. En die feit dat sy dronk is van die bloed van die gelowiges dui op haar sukses om gelowige te verlei en/of te vervolg, selfs met ’n sekere mate van sukses! Die wat vir Jesus getuig is natuurlik die wat sy so bloeddorstig vervolg het! (Vs 6) In sy verduideliking wys die engel aan Johannes (17:8) dat die dier oppad is na die verderf (vgl 1 Pet 5:8). Die antichris se eindbestemming is die verderf self, maar oppad daarheen soek hy om te verslind en saam te sleep al wat hy kan. Almal wie se name nie opgeskryf is nie, gaan verwonderd (verlei ongeloof) agter die dier aan. Die dier word in detail verduidelik. Die antichris met sy wêreldmag, word voorgestel met die spotbeeld/parodie (anti- of teenoor-Christus) – wat “eers was en nou is hy nie en tog sal hy wees” (twee keer vers 8). Vergelyk dit nou met Jesus Christus wat God genoem word in Op 1:4; 4:8; 11:17; 16:5.
6. Die rede vir die oordeel oor die stad Babilon In vers 24 is dit duidelik: “Babilon is skuldig aan die bloed van die profete en die gelowiges, almal wat op die aarde doodgemaak is”. God se oordeel is regverdig en sal vergelding bring oor diegene wat sy kinders vervolg het! Al geniet die goddeloses hulle lewe op aarde ten koste van die kerk van die Here, is hulle uiteinde verskriklik (Ps 73). Laat dit vir die kerk van die Here ’n waarskuwing wees dat ons nie ons hoop vestig op die tydelike dinge van rykdom en materialistiese dinge nie. Die goddelose bou vir hulle ’n stad op aarde, terwyl die gelowiges maar net tentbewoners is wat weet dat hulle vaste gebou in die hemel het (vgl II Kor 5:1-5).
7. Die twee opdragte van die kerk 1.
“Gaan uit haar uit my volk” (Op 18:4). Hier is ’n duidelike opdrag tot heiligmaking (vgl. Op 22:11). Ons moet anders leef en ons vertroue op die Here rig, dan sal die plae, die oordele van God ons nie tref nie. Heiligmaking word dus uiters belangrik! (Vgl Jak 1:27 – jou skoon hou van die wêreld). Is ons nie dalk nog heeltemal te aards-gerig en te materialisties nie?
Die vrymoedigheid om te juig en te jubel (vs 20) God is getrou in sy oordele en sal die bloed van die martelare wreek. God se oordeel is een van reg en geregtigheid!
Die Bruilof van die Lam - Openbaring 19 In antwoord op Op 18:20 gaan die juigstemme in die hemel op. Halleluja! Die kerk op aarde moet reeds saam juig. Die kerk is vol dankbare blydskap en aanbidding. God se oordele is regverdig (19:2). Hy is getrou en het sy kerk nie aan hulle lot oorgelaat nie. Hulle geloof in Christus is en was nie vergeefs nie.
1. Hoe vergelyk die die lied van Openbaring 19 met die reaksie van die wêreldlinge? Met die val van Babilon hoor ons drie maal “wee,wee jou, o groot stad” (18:10, 16,19 – OAV ) of “Hoe vreeslik, hoe vreeslik, die groot stad” (NAV). Die goddeloses wat in volkome rou gedompel is en treur oor die val van die stad Babilon. Hulle wat hulle hoop op die sogenaamde aardse en wêreldse grootsheid gestel het is soos die vrou van Lot: Hulle staan van ver af en toekyk, sonder berou, want hulle het hulle hart in die wêreld en sy verleidinge verloor. Daarteenoor hoor ons die loflied, soos ’n bruilofslied waarin die vreugde en dankbaarheid van die gelowiges verbeeld word. ’n Groot menigte (vgl Op 9:7) wat onder leiding van die ouderlinge en vier lewende wesens drie maal “Halleluja” uitroep (19:1,3,4). Hulle prys die Here vir sy verlossing. Sy oorwinning is volkome (haar rook styg op tot in ewigheid – vs 3) en volkome regverdig. God laat reg geskied aan sy kerk. Hierdie lied van die kerk groei tot ’n koor van almal wat aan God behoort, ‘al sy dienaars wat hom vrees, klein en groot’ (19:5), totdat dit ’n massakoor is wat klink soos die gedruis van ’n menigte en baie waters en swaar donderweer... en weer is daar die gesamentlike (vierde keer!): Halleluja! (Vs 6). Christus heers as Koning en die lof van die oorwinning kom aan God die Almagtige toe!
2. Die oorwinning word verbeeld in terme van ’n bruilof Christus is die Bruidegom en sy kerk die bruid en Hy is oppad om haar te kom haal. Met sy oorwinning by Golgota het Jesus reeds die bruidskat betaal en Homself aan ons verloof (verbond gesluit). Noudat die “ander vryers” (teenstanders) dws die bose en sy trawante, en die sedelose vrou, Babilon, oorwin is,... nou is die Bruidegom gereed en die bruilof het aangebreek. As ons onthou dat die bruilof destyds oor ’n paar weke gevier is, dan begryp ons die beeld van die gereedmaking. Eers was daar die verlowing, dan ’n kort tyd van skeiding en gereedmaking en dan die bruilofsfees wat selfs ’n week lank kon geduur het. So is daar vir die kerk reeds feesvreugde, daar is verwagting, want die Bruidegom is oppad en die bruid en bruilofsgaste maak hulle gereed. As Hy kom sal die Nuwe Jerusalem kom, “soos ’n bruid wat vir haar man versier is” (Op 21:2). Ons is nou in daardie ‘verlowingstyd’ - en dit is die tyd van “vergunning”, genadetyd (die halfuur van Op 8!) waartydens die bruid haar bruidsrok maak en haar optooi in die mooiste mooi, vir haar Bruidegom! Fyn, helder, blink klere! Die regverdige dade van die geloof – die heiligmaking! Gewas in die bloed van die Lam (Op 22:14) is hulle sondes vergewe en leef hulle ’n lewe van heiligmaking – “Hierdie klere is die regverdige dade van die gelowiges”(19:8). Die vraag is dus aan die kerk: waarvoor gebruik ons die tyd van die verlowing? Is dit die tyd vir die selfverryking met die wêreld wat al hoe vuiler word, of gebruik ons dit om al heiliger te word (Op 22:11)? Die halfuur van Op 8 vers 1-5 moet gebruik word om wierook te wees, waarin ons in gebed en aanbidding ons voorberei vir die wederkoms van ons hemelse Bruidegom!
3. Die engel bevestig die waarheid (vs 9-10) Met die oproep van die engel moet Johannes dit as die volle waarheid van God neerskryf. God troos sy kerk met die waarheid van die evangelie van oorwinning. As dit lyk of die Here vertoef om te kom, moet ons vashou aan sy belofte van die wederkoms wat feesvreugde sal bring. (Onthou hier weer die tema van die boek: “Kyk, Hy kom met die wolke...” (Op 1:7). Salig/geseënd is diegene wat na die bruilof genooi is. Hier word die kerk weer uitgebeeld as eregaste na die bruilof. Die klem moet hier geplaas word op die feit dat die evangelie ’n uitnodiging is – dit is ’n genadegawe van bo, en geen eie verdienste nie! Die uitnodiging is, soos dit destyds met ’n bruilof gedoen is, die roeping om na die fees te kom. Griekse woord “kaleo” (roep) is baie sterk. Dit gaan nie oor die uitnodiging en die vryheid van die mens se keuse om te aanvaar of nie! Hier het ons te make met die roeping tot geloof (die gawe van geloof) wat die genadewerk van die Heilige Gees is – “dit is die Gees wat die profesie gegee het” (vs 10). Die Gees roep deur die profesie, dit is die bediening van die Woord! Om die ewige lewe te ontvang is pure genade, ’n gawe wat uitgedeel word deur die krag van die Woordbediening!
Daar is maar een manier om te antwoord op die roeping: Aanbid God! Glo! Glo en leef uit geloof, dit is ware aanbidding. Die Skrif is die profetiese woorde van God en dit is waar! Dit is die versekering dat ons geloof nooit tevergeefs is nie. Christus het die bruidskat, die losprys ten volle betaal, Hy is die Oorwinaar op die wit perd (19:11), en deur die geloof kry ons vas en seker deel aan al die ewige genade en vreugde wat Hy vir ons verdien het! Aanbid God (vs 10). Die Skrif verbied engele-verering (19:10 en 22:9) Weer is ons by die gedagte van Openb 8 – aanbidding soos wierook (heilige lewe) waarin ons gebede opstyg voor God. Buig in gehoorsame geloofs-aanbidding en laat jou lewe (gehoorsaamheid) getuig van die feit dat jy soos die bruid jou klere (lewe) gereedmaak vir sy wederkoms!
4. Die Ruiter op die wit perd (19:11-21) Jesus Christus self, is die Bruidegom wat in heerlikheid as die Oorwinnaar kom! Met sy eerste koms kom Hy nederig op ’n donkie (Mk 11) om te toon dat Hy die Dienaar van God en sy kerk is. Hy het gekom en sy lewe oorgegee vir sy kudde! Nou is Hy die Oorwinnaar wat op koninklik op ‘n perd ry! Dit is egter geen romantiese prentjie nie - Hy is op die oorlogspad. Agter hom volg die hemelse leërs in ’n heerlike triomftog (II Kor 2:14; Kol 2:15). Sy naam is Getroue en Betroubare – Hy was getrou aan sy roeping en op Hom kan ons dus ten volle vertrou! Sy Naam ken niemand, want hy is uniek. Tog word Hy genoem die Woord van God – Hy is die vervulling van al die beloftes van die Woord! Wil jy Hom ken dan moet jy dit uit sy Woord leer. Hy kom oorlog maak teen die goddelose wat agter die diere uit die see en die aarde aangegaan het. Ons sien weer die Christus van Openbaring 1 – sy oë vlam soos vuur, en baie heerserskrone (stephanos) op sy kop. Uit sy mond kom die swaard (Heb 4:12) en Hy het ’n ystersepter. Vir die nasies is daar geen genade meer nie! Sy klere is deurweek met bloed, die bloed van betaling vir mense se sondes. Op sy klere die Naam wat bo elke naam is (Fil 2) – “Die Koning van die konings, en die Here van die here”. Hy word gevolg deur die hemelse leërskare , die engele wat die oordeel voltrek, en ook hulle ry almal op wit perde. Christus kom in heiligheid en met geregtigheid.
5. Die doel van die koms van hierdie heerlike Ruiter op die wit perd Sy doel is om die finale oordeel oor die goddelose en die diere wat die draak gehelp het te voltrek. Die oordeel het aangebreek. Die aasvoëls word opgeroep om die vleis van die goddeloses en hulle leiers (verleiers) te eet. Niemand van die goddeloses word ontsien nie...” vryes en slawe, klein en groot” (vs 18), die genadetyd is verby! Sy koms sal nie sonder weerstand wees nie. Die dier (antichris) en die politieke leiers poog om weerstand te bied in ’n oorlog teen die Lam van God. Hulle en ook die dier uit die aarde, die vals profeet (dwaalleraars), word egter oorwin en in die poel van vuur gegooi. Nou bly nog net die draak oor!
6. Hoe vergelyk die eerste koms met die tweede koms (wederkoms) van Christus? Eintlik moet ons dit alles sien as een groot koms van die Here, ons Bruidegom. Van die eerste koms waar Hy Hom aan sy kerk verloof het, tot die finale einde, as die ewige bruilof aanbreek is eintlik alles een groot oorwinningswerk van Christus – Hy het gekom en is komende (reeds en nog nie). Hy kom om vrede en vreugde te bring deur reg en geregtigheid. Ons Regter is ook ons Verlosser! By die geboorte van Christus in Betlehem verskyn ook die engele, die hemelse leërskare – ’n gewapende soldatemag uit die hemel! Hulle sing van “vrede op aarde”, maar dan kom daardie vrede deur die swaard en deur stryd. Ook by sy wederkoms is dit juis hierdie hemelse weermag wat hom volg en sy oordele uitvoer! Christus kom en vervul die belofte van die paradys en oordeel in geregtigheid oor al sy en my vyande, terwyl ons uit genade soos ’n brandhout uit die vuur gered word! Hy reken met ’n verskriklike oordeel af met die diere en hulle volgelinge. In hoofstuk 20 maak Hy ook korte mette met die draak/satan en almal wat deur hom verlei is. Jesus Christus is voorwaar: Koning van die konings, en Here van die here! Halleluja!