Sewe maniere waarop die SA regering swart mense stief behandelVerashni Pillay se onlangse artikel in die Mail & Guardian, “Six things white people have that black people don’t”, bring ons nie veel nader aan ’n oplossing vir rassepolarisasie in Suid-Afrika nie. Te oordeel na die kommentaar deur diegene voor en diegene teen die artikel, glo ek die artikel het in ’n mate bygedra tot die aftakeling van sosiale samehorigheid in Suid-Afrika. As wit Suid-Afrikaner en ’n senior amptenaar in ’n organisasie wat sommige (hoewel nie alle) gesigspunte deel wat Pillay die harnas in jaag, kon ek nie anders as om in die gesig gevat te voel oor haar simplistiese benadering nie. Die artikel is feitlik sonder enige feitegrondslag en die skrywer gee selfs toe dat sy die probleem in “breë trekke” veralgemeen. Hoewel ek glo dat Pillay ’n uitstekende joernalis is, het haar simplistiese siening van ons geskiedenis en sake van die dag haar met ’n oorvereenvoudigde perspektief gelaat, gestroop van ’n broodnodige nuanse. Maar my grootste probleem is nie soseer haar duidelike frustrasie met wit mense nie, maar eerder die feit dat hierdie frustrasie misplaas en in ’n verkeerde koers is. Swart Suid-Afrikaners voer inderdaad ’n sukkelbestaan. Die eintlike probleem is egter nie die gesindheid van wit mense nie, maar dat die Suid-Afrikaanse regering hulle grootliks in die steek gelaat het. Hoewel die organisasie wat ek verteenwoordig geensins beplan om partypolitiek te betree nie, glo ek die enigste blywende oplossing vir swart Suid-Afrikaners sal wees om die party wat hulle aan bewind gekry het toerekeningsvatbaar te hou, of andersins uit die pad te kry. Intussen is dit uiters misleidend en onverantwoordelik, om dit lig te stel, om te impliseer dat die wortel van swart Suid-Afrikaners se kwaad in wit mense se gesindheid opgesluit lê.