J-Line Vitrinekast Andrée 110cm, kleur creme - JL-62424 | Meubelpartner
J-Line Vitrinekast 'Andrée' 110cm, kleur creme
Gelakt hout met vintage afwerking en deuren met metaalgaas Sonkind | Bladsy 2
Posted on Julie 26, 2008 by Sonkind
Wanneer mens se kinders groot en uit die huis is, sien jy hulle mos maar min. Wat nog te sê van ‘n dag of halfdag saam met hulle spandeer. Dan weer, so lief soos wat ek hulle het, het ek nog altyd my eie lewe gehad en het my lewe nooit in totaliteit net om my kinders gedraai nie.
Ja, ek was dalk nie ‘n modelma nie, maar ek het geglo kinders moet selfstandig wees en veral ‘n seun moet tog groot asseblief nie aan sy ma se rokspante vasklou nie. En so het ek hulle grootgemaak – selfstandig. (Ek dink ek sal eendag enige skoondogter se droom-skoonma wees! 😆 )
Vir Megan sien ek elke dag, want ons ry saam werk toe. Maar omdat Bernard in die vloot is en baie weg is, sien ek hom heelwat minder. Dan is ‘n dag soos vandag, wat ek sommer netso die kans kry om saam met my seun deur te bring, ‘n verrassingspakkie.
Vanoggend bel hy en laat weet hy het ‘n geleentheid gekry tot in Kaapstad en kan ek hom daar kom haal? Liefie werk en ek ry gou stad toe; kry vir Bernard regoor die stasie, by een van daardie standbeelde.
Ek maak ‘n U-draai en hy spring in, met sy sak klere, wat ek weet eintlik ‘n sak vol wasgoed is. Gelukkig was hy dit self, dis maar net gemakliker by ma se huis. Oppad stel hy voor ons draai by Canal Walk af, want hy wil bietjie in die winkels gaan rondloop.
Ons lag en gesels al die pad en by die robot, na ons die afrit gevat het, stop twee jong girls in ‘n Audi langs ons en ek sien hulle loer-loer so. Ek vertel hom die girls loer vir hom.
Hy sê: “Nee, hulle wonder seker hoe kry ‘n ou vrou soos jy dit reg om so ‘n aantreklik jong lat aan te keer.”
Ek sê: “Ag jou gat man!”
Hy sê: “Kom nou ma, ek is jou kind, jy moet sê ek is aantreklik.”
Ek sê: “Mens lieg nie vir jou kinders nie!”
Ons altwee lag en ek dink, haai weet jy, ek het hom gemis.
In Canal Walk loop ons by Due South in. Hy soek ‘n lekker rugsak. Ek staan en kyk na die GPS’e en toe hy by my kom staan, wys ek hom hoe die een gelyk het wat die Liefie gehad het en wat hulle mos by hom geroof het. (ek het destyds HIER daarvan vertel )
Langs die een wat soos Liefie s’n lyk, is ‘n pienke, presies dieselfde soort, maar net pienk! Nogal met ‘n pienk sakkie ook by.
Ek sê: “Dalk moes ek eerder destyds vir Liefie ‘n pienke gekoop het, dan het die vark dit dalk nie geroof nie.”
Bernard antwoord droogweg: “Nee fok ma, dan het hulle hom dalk geroof EN ge-rape as hulle sien hy het ‘n PIENK GPS!”
Ons bars altwee onbevange uit van die lag, sodat mense wat verbyloop eintlik omdraai, vir ons kyk en met ‘n ‘smile’ verder loop.
Ons stap verder en skerts en lag en winkels kyk. Hy draai my arm om vir hom ontbyt te koop en vra of hy die grootste ontbyt op die menu kan kry. Hoe kan ‘n ma dan nou nee sê?
Terwyl ons koffie drink en vir die kos wag, skuif hy heeltyd alles netjies op die tafel. Naderhand kan ek dit nie meer hou nie, en vra/sê:
“Bernard, hou op. Vir wat skuif jy alles heeltyd in reguit lyne en maak heeltyd netjies?”
Hy antwoord met ‘n glimlag: “Ma, dis deurmekaar genoeg in my kop. Ek kan nie nog deurmekaarheid rondom my ook hanteer nie.”
Ek sit stil en kyk vir hierdie kind van my wat al so lankal cope met die swart depressie monster. Behalwe vir die netjiesmakery rondom hom, kan ek sien dat dit tog goed gaan met hom.
En ek weet, hierdie dag vol lag saam met hierdie anderste kind van my, is onverdiende genade.
Filed under: Uit die hart |	16 Comments »
Posted on Julie 25, 2008 by Sonkind
Filed under: Sommer net |	11 Comments »
Posted on Julie 23, 2008 by Sonkind
Vir die wat wonder of gewonder het:
HIER is die storie agter die storie van Biegblok.
Sterkte vir jou, my goeie, dierbare vriend Uno!
Filed under: Sommer net |	7 Comments »
Posted on Julie 22, 2008 by Sonkind
tussen dwaaldistels en doringspore
in die soekloop op die verwegpad
soos genadelig lê daar optelwoorde
wat ‘n wegloopsiel weer huistoe kan vat
vir ‘n valkind
wat verloormense vind
in die skaduweelaagtes
diep gaan haal
en huistoe bring
na die optelkraal
mag jy mooi wees as die lelik verby is
en sag kyk na elke harde tyd
mag jy bly wees as die huil verby is
en vrede hê na die stryd
verkeerde goed kom môre weer reg
en die wyn is soet na die bitter en sleg
mag jy opstaan as jy seer geval het
en jou vrae verdwyn as die antwoord kom
mag jy huistoe kom as jy klaar verdwaal het
en die winter los vir die son
en mag jy droom, mag jy ook vergeet
en op plekke woon wat van horisonne weet
jy kan opstaan as jy seer geval het
jy kan huistoe kom as jy klaar verdwaal het
Filed under: Sommer net |	14 Comments »
Posted on Julie 19, 2008 by Sonkind
Doringrosie tag my om te skryf oor vlieg. Sy het nie voorwaardes gestel oor watse vlieg nie, so ek fantaseer bietjie en vertel julle van Baba Jaga, iemand uit Russiese volksverhale.
Baba Jaga is ‘n heks, ‘n towenares, ‘n wilde ou vrou uit die Slawiese mitologie. Sy is ook soms ‘n woudgees wat ander geeste lei.
Baba Jaga vlieg deur die lug op ‘n stamper, van ‘n vysel. Sy gebruik die stamper as ‘n roer en vee haar spore dood met ‘n besem gemaak van silwerberkehout. Sy bly in ‘n houthut wat kan rondbeweeg op dansende hoenderpote. Haar hut het geen vensters en deure nie. Baba Jaga self gebruik dikwels die skoorsteen om in en uit haar huis te vlieg.
Baba Jaga se houthut is omring deur ‘n heining met ‘n kopbeen op elke paal. Daar is gewoonlik een paal sonder ‘n kopbeen sodat daar plek is vir die kopbeen van die verhaal se held. Die voordeur se sleutelgat is ‘n mond vol skerp tande. In party volksverhale is die deur aan die ander kant van die hut en kan die held dit nie sien nie. Hy moet dan eers ‘n towerspreuk sê: “Hut, o hut, draai jou rug na die woud, jou voorkant na my.” So dwing hy die hut om om te draai en kan hy dan die deur sien.
In party volksverhale word Baba Jaga se huis verbind met drie ruiters: een in wit geklee op ‘n wit perd met ‘n wit tuig, (hy word Dag genoem); ‘n rooi ruiter (Son) en ‘n swart ruiter (Nag).
In haar huis werk onsigbare bediendes. As iemand haar na die ruiters vra, sal sy verduidelik, maar as iemand na die bediendes vra, kan sy hulle dalk doodmaak. Baba Jaga is soms ‘n goeie mens en soms ‘n slegte mens. In sekere stories help sy mense, in ander vang sy kinders en dreig om hulle op te eet. Dit is gewoonlik gevaarlik om haar hulp te vra. Sy glo mens moet behoorlik voorbereid wees, goeie maniere en ‘n reinheid van gees hê, anders raak sy baie kwaad.
In die volksverhaal Wasilissa die Mooie, kry ‘n meisie drie onmoontlike take wat sy moet uitvoer met die hulp van ‘n towerpop wat haar ma vir haar gegee het. Wasilissa word na Baba Jaga gestuur en word deur haar gevang, maar die heks se bediendes – ‘n kat, ‘n hond, ‘n hek en ‘n boom – help vir Wasilissa ontsnap omdat sy vriendelik was met hulle. Op die ou end word Baba Jaga in ‘n kraai verander, maar sy ontsnap weer en vlieg weg.
Baba Jaga verskil bietjie in Poolse volksverhale van die Russiese Baba Jaga. Haar huis het byvoorbeeld net een hoenderpoot. Slegte hekse wat in gemmerbroodhuise woon, word ook Baba Jaga genoem. Sy vlieg weer op ‘n mop rond met swart en rooi gestreepte klere.
In party verhale, soos Die Veer van Finist die Valk, ontmoet die held sommer drie Baba Jaga’s. Sulke getalle is gewoonlik ‘n goeie teken, omdat dit aan die prins raad of towergeskenke gee.
Baba Jaga se houthut sonder vensters en deure is moontlik die interpretasie van ‘n doodgewone boustyl wat gewild is onder nomadiese jagtervolke van Siberië. Dit word so gebou om voorrade te beskerm teen diere wanneer hulle vir lang tye van die huis af weg is. ‘n Houthut sonder vensters en deure word gebou op stutte gemaak van stompe van nabygeleë bome. Die stompe, met hul wortels, gee die indruk van “hoenderpote”.
Baba Jaga is ‘n gewilde karakter van Russiese rolprente en tekenprente. Georgi Milliar, ‘n manlike akteur, het Baba Jaga gespeel in verskeie rolprente van die 1930’s tot die 1960’s, onder meer in Wasilissa die Mooie, Ryp, Die nuwe Avonture van die Gestewelde Kat en ander. Hy het ook al Kosjtsjei, die Onsterflike gespeel.
Volgende keer as dit volmaan is, kyk mooi. Dalk sien jy Baba Jaga verby vlieg.
Bron: – Wikipedia
Filed under: Raak gelees |	14 Comments »
Laat die musiek praat
Posted on Julie 16, 2008 by Sonkind
Dalk is dit die griepvirus. Ek stel my sulke klein, groen, harige, rondhardlopende klein trolle voor. Hulle steel my asem, maar ‘n rukkie voor hulle my suurstof begin steel het, het hulle al begin om my woorde te steel.
Sonkind het woorddroogte. Dis al ‘n rukkie. Eers wou ek dit nie aan myself erken nie. Ek het geglo ek verbeel my. More oggend as ek wakker word, sal ek sommer weer iets hê om oor te skryf. Of in die middag. Of in die aand.
Maar nee, my kop is plat, leeg, sonder woorde. So skoon soos ‘n nuwe aantekeningboek aan die begin van ‘n nuwe skooljaar. Ek speel met ander se woorde, maar my eie woorde is op AWOL.
Dis nie net my skryfwoorde wat opgedroog het nie, my praatwoorde is ook nie deesdae te baie nie. Dalk is dit die winter. Ek weet lankal ek moes eintlik ‘n hibernerende gedierte/gedoente gewees het, wat winters om kon slaap.
Ek het nie lus vir praat nie, ek het ook nie lus vir antwoord as daar met my gepraat word nie. Ek het ook nie lus vir mense om my nie. Ek IS nog lus vir skryf, dis net dat die woorde weg is. Dit loer vir my, terg my, en nes ek dink ek kan my hand daarop lê, dan verdwyn dit soos mis voor die son.
Jare terug het ek en my suster dowetaal met mekaar gepraat in die kerk. Ons het dit (vingertaal) geleer by ‘n dowe oom wat vriende was met my pa-hulle. Vir die res van ons jare daarna het ons so met mekaar gepraat, ook as ons wou skinder van iemand. Of iewers was waar ons nie hardop kon praat nie. Ons kon dit nogal vinnig doen en volsinne praat, sonder dat iemand wat horende is, ons gesprek sou kon volg.
My ma het haar soms gruwelik vererg vir ons, veral as sy ons aangepraat het oor iets en dan gesien het hoe sein ons vir mekaar. Nodeloos om te sê dat sy tog nooit die gesprek uit ons kon trek nie 🙂
Dalk is my woorde more of oormore terug, ek hoop! Maar vir nou dink ek dat ek vir my suster moet gaan kuier, waar ek in stilte kan sit en praat.