T-26 Model 1931 Light Tank - Inligting
Russiese tenks van die Tweede Wêreldoorlog, Stalin se gepantserde mag, Tim Bean en Will Fowler. 'N Goeie oorsig van die ontwikkeling van Sowjet-tenks, van die vroeë modelle gebaseer op Britse en Amerikaanse oorspronklikes tot die uitstekende Russiese ontwerpte T-34 en die swaar IS-tenks. Bean en Fowler kyk ook na die ontwikkeling van die Sowjet-tenkleer, die impak van Stalin se suiwering op die tenkmagte en die gebruik daarvan in die geveg van die kleinskaalse botsings in die Verre Ooste tot die apokaliptiese gevegte aan die Oosfront tussen 1941-45 . Bietjie ontbreek aan presiese besonderhede van die subvariante van sommige tenks, maar verder baie goed.
T -26 Model 1931 Light Tank - Geskiedenis
/Voertuie/bondgenote/VSA/01-LightTanks/T-26/File/3-Models .htm | Opgedateer: 16-04-2013
Durant les deux premi & egraveres ann & eacutees de production (1931-1932), seule la version & agrave deux tourelles fut produite aussi appel & eacutee & agrave l '& eacutetranger T-26A (appellation non utilis & eacutee par les Russes). Chaque tourelle & eacutetait arm & eacutee avec une mitrailleuse. Cependant des versions de commandement furent & eacutequip & eacutes d 'un canon de 37 mm sur la tourelle de droite.
Gedurende die eerste twee jaar van produksie (1931-1932) is slegs die weergawe met twee torings vervaardig, ook genoem met die buitelander T-26A (naam wat nie deur die Russe gebruik word nie). Elke rewolwer was gewapen met 'n masjiengeweer. Kommandoweergawes was egter toegerus met 'n geweer van 37 mm op die regterkantse rewolwer.
Les chars de commandement & eacutetaient & eacutegalement munis d 'un poste radio. Le canon de 37 mm & eacutetait & agrave l 'origine un Hotchkiss modifi & eacute mais il fut plus tard remplac & eacute par le canon russe de 37 mm PS-2 mod & egravele 1930 qui est en fait une copie du canon anti-char allemand de 37 mm Pak 30 de Rheinmetall , dot & eacute d 'un tube plus long et d' une meilleure v & eacutelocit & eacute initiale. Les chars arm & eacutes du canon van 37 mm furent appel & eacutes T-26 mod & egravele 1932.
Die beveltenks is ook van 'n radiostasie voorsien. Die geweer van 37 mm was oorspronklik 'n gewysigde Hotchkiss, maar dit is later vervang deur die Russiese geweer van 37 mm PS-2 model 1930, wat in werklikheid 'n afskrif is van die Duitse teen-tenkgeweer van 37 mm Pak 30 van Rheinmetall, toegerus met 'n langer buis en 'n beter aanvanklike snelheid. Die tenks gewapen met die geweer van 37 mm is T-26 model 1932 genoem.
In 1933 word die produksie van 'n unieke weergawe en eacutequip & eacutee d 'une seule tourelle (celle du BT-5) arm & eacutee du canon van 45 mm 20K mod & egravele 1932/28 et d' une mitrailleuse DT de 7,62 mm. Environ 5500 voorbeelde van modelle en voormalige produkte. Durant la production la capacit & eacute des r & eacuteservoirs fut am & eacutelior & eacutee et une mitrailleuse anti-a & eacuterienne fut install & eacutee. A partir of 1937, tous les mod & egraveles furent livr & eacutes avec un poste radio 71-TK-3 et certains mod & egraveles furent & eacutequip & eacutes d 'un projector for les combats de nuit. Les rangements de munitions furent & eacutegalement modifi & eacutes durant la production.
In 1933 begin die vervaardiging van 'n weergawe wat toegerus is met 'n enkele rewolwer (dié van die BT-5) gewapen met 'n geweer van 45 mm 20K model 1932/28 en 'n masjiengeweer DT van 7,62 mm. Ongeveer 5500 eksemplare van hierdie model is vervaardig. Tydens die produksie is die kapasiteit van die brandstoftenks verbeter en 'n masjiengeweer wat teen vliegtuie aangebring is. Vanaf 1937 is al die modelle met 'n stasieradio 71-TK-3 afgelewer, en 'n sekere model was toegerus met 'n projektor vir die bestryding van die nag. Die reëlings vir ammunisie is ook tydens die produksie aangepas.
Des T-26 mod & egravele 1933 furent fabriqu & eacutes selon la technology d & eacutevelopp & eacutee pour le T-26-1 et le HT-133 (Guerre d'Hiver en 1939) & agrave l'usine N & deg174 & agrave Leningrad in 1940 et 1941-42. Le blindage suppl & eacutementaire & eacutetait fix & eacute par soudures et boulonnage. Notons que celui du T-26-1 & eacutetait fix & eacute uniquement par soudures.
T-26 model 1933 is vervaardig volgens die tegnologie wat ontwikkel is vir die T-26-1 en die HT-133 (Winteroorlog in 1939) na die fabriek N & deg174 na Leningrad in 1940 en 1941-42. Bykomende pantserplate is opgestel deur te sweis en vas te bout. Laat ons daarop let dat die een van die T-26-1 uniek opgestel is deur te sweis.
Die eerste eenheid wat met die T-26 toegerus was, was die 1ste Gemeganiseerde Brigade vernoem na K.V. Kalinovsky (die Moskou Militêre Distrik). Tanks wat teen die einde van 1931 aan die Rooi Leër gelewer is, was ongewapen en bedoel vir opleiding, en die T-26 het eers in 1932 in diens getree. Die eerste T-26 tenks wat in serie vervaardig is, is tydens die militêre parade op die Rooi Plein in Moskou op 7 November 1931 aan die publiek gewys-die 14de herdenking van die Oktoberrevolusie. Nuwe gemeganiseerde brigades, elk toegerus met 178 T-26 tenks, is ook destyds georganiseer.  Die RKKA -personeel het besluit om groter tenkeenhede te vorm op grond van ervaring opgedoen in militêre oefeninge van 1931–1932: so is gemeganiseerde korps in die Moskou Militêre Distrik, die Oekraïense Militêre Distrik en die Leningrad Militêre Distrik in die herfs van 1932 geskep. Elke gemeganiseerde korps bestaan ​​uit twee gemeganiseerde brigades (een toegerus met die T-26 en 'n ander met die BT). Vanaf 1935 was gemeganiseerde korps slegs toegerus met BT -tenks.
Wanneer reeks produksie van die T-26 mod. 1933 begin, het elke tenk peloton uit drie voertuie bestaan ​​(een enkel-rewolwer mod. 1933 en twee tweeling-rewolwer mod. 1931 tenks). Later is die meerderheid T-26 tenks met twee torings gegee om opleidingsdepots en tenkbataljons van geweerafdelings te bestry (aan die begin van 1935 het die tenkbataljon van die geweerafdeling bestaan ​​uit 3 kompagnies, 15 T-26 tenks in elk).
In Augustus 1938 is gemeganiseerde korps, brigades en regimente herorganiseer in ooreenstemmende tenkeenhede. Aan die einde van 1938 het die Rooi Leër 17 ligte tenkbrigades (267 T-26 tenks in elk) en 3 chemiese tenkbrigades (toegerus met vlamgooi tenks gebaseer op die T-26 onderstel). 
Die Spaanse burgeroorlog was die eerste konflik waaraan die T-26 deelgeneem het. Op versoek van die Spaanse Republikeinse regering het die Sowjet -regering wapens en militêre toerusting aan Spanje verkoop en militêre adviseurs (insluitend tenkwaens) verskaf binne die raamwerk van Operasie X. Die eerste aflewering van tenks aan Spaanse republikeine is op 13 Oktober 1936 afgelewer by die Spaanse hawestad Cartagena, vyftig T-26's met onderdele, ammunisie, brandstof en ongeveer 80 vrywilligers onder bevel van kolonel S. Krivoshein, die bevelvoerder van die 8ste Aparte Gemeganiseerde Brigade. Die eerste Duitse aflewering van gepantserde voertuie aan Franco se opstandige nasionalistiese magte was van Panzer I -tenks vir die Condor Legion, wat eers 'n week later aangekom het. Die Italianers het nog vroeër, in Augustus 1936, begin om nasionaliste van CV-33-tenks te voorsien. [ aanhaling nodig ]
Republikeinse en nasionalistiese tenks het hul eerste geveg gesien tydens die opmars van Franco se magte na Madrid, en tydens die beleg van Madrid, waar die Nationalist Panzer I en CV-33 tenkwaens groot verliese gely het as gevolg van Republikeinse tenks gewapen met 45 mm gewere. Die eerste Sowjet-tenks van T-26 wat in Cartagena afgelewer is, was bedoel vir Republikeinse tenkwaens wat in die Archena-opleidingsentrum opgelei is (90 km van Cartagena), maar die situasie rondom Madrid het ingewikkeld geraak en vyftien tenks het 'n tenkmaatskappy gevorm onder bevel van 'n Sowjet-tenksman wat verskyn onder die nom-de-guerre van Paul Arman. [ aanhaling nodig ]
Arman se geselskap het op 29 Oktober 1936 naby Seseña, 30 km suidwes van Madrid, geveg. Twaalf T-26's het 35 km gevorder tydens die tien uur lange aanval en het aansienlike verliese vir Francoïste aangerig (ongeveer twee eskaders Marokkaanse kavallerie en twee infanteriebataljons is verslaan met twaalf 75 mm veldgewere, vier CV-33 tenkwaens en twintig tot dertig vragmotors met vrag vernietig of beskadig is) met die verlies van 3 T-26 tenks aan petrolbomme en artillerievuur. Die eerste bekende geval van stamp in tenkoorlogvoering is daardie dag gemaak toe die T-26-tenk van pelotonbevelvoerder Lt. Semyon Osadchy twee Italiaanse CV-33-tenkwaens van die Nationalist 1st Tank Company naby die dorp Esquivias teëgekom en een daarvan in 'n klein kloof. Bemanningslede van 'n ander tenk is dood deur vuurwapen met vuurwapen nadat hulle hul voertuig verlaat het. Die T-26 van Arman is deur 'n petrolbom verbrand, hoewel gewond, het Arman steeds die tenkmaatskappy gelei. Arman se T-26 het een vernietig en twee CV-33-tenks beskadig deur tenkgeweer. Op 31 Desember 1936 word Arman toegeken aan die held van die Sowjetunie vir die tenkaanval en aktiewe deelname aan die verdediging van Madrid. Op 17 November 1936 het Arman se onderneming vyf T-26 tenks in 'n werkbare toestand gehad.    
Die dag voor (28 Oktober 1936) het Francoistiese kavallerie en Panzer IA tenks van die 88ste tenkbataljon met Republikeinse T-26 tenks vergader. Die Pz.IA het onvoldoende bewapening gehad toe dit teen die T-26 gestamp is. 
Die Krivoshein se tenkgroep, bestaande uit 23 T-26 tenks en 9 gepantserde motors, het Francoïste op 1 November 1936 aangeval en ondersteun die belangrikste Republikeinse kolom wat terugtrek na Madrid.  Die tenkgroep van Krivoshein het op 4–5 November 1936 aan die geveg om Torrejón de Velasco en Valdemoro deelgeneem, 'n teenaanval in die voorstad Cerro de los Ángeles op 13 November 1936 en aan voortdurende gevegte in Madrid self deur middel van self middel Desember 1936. Sowjet -militêre personeel van die Krivoshein -groep het einde November 1936 na die USSR teruggekeer, behalwe enkele tenkwaens van Pogodin se maatskappy, werktuigkundiges van die tenkherstelbasis Alcalá de Henares en militêre instrukteurs van die Archena -opleidingsentrum.  
Die eerste Republikeinse tenkbrigade het aanvanklik bestaan ​​uit 'n tenkbataljon, 'n Spaanse motorfietsmaatskappy en 'n vervoersbataljon. Dit is in Desember 1936 geskep met die aflewering van ongeveer 100 Sowjet -tenks en militêre personeel onder bevel van die Sowjet -brigade -bevelvoerder D. Pavlov by die Archena -opleidingsentrum. Die Sowjet -vrywillige tenkbevelvoerders en bestuurders wat na Spanje gestuur is, was van die beste tenkeenhede van die Rooi Leër: die Gemeganiseerde Brigade vernoem na V. Volodarsky van Peterhof, die 4de Afsonderlike Gemeganiseerde Brigade van Babruysk (bevelvoerder - D. Pavlov), en die 1ste Gemeganiseerde korps vernoem na KB Kalinovsky van Naro-Fominsk. Die tenkskutters was gewoonlik Spaans. [ aanhaling nodig ]
Die 1ste Republikeinse tenkbrigade (1. 'n Brigada Blindada) het begin Januarie 1937 die eerste keer aksie beleef naby Las Rosas en Majadahonda (noordwes van Madrid), ter ondersteuning van die 12de en 14de Internasionale Brigades. Hierdie optrede het die tweede nasionalistiese aanval op Madrid verbreek.
Aan die begin van 1937 was daar ongeveer 70 T-26's in die Republikeinse leër. In Februarie 1937 het afdelings van die Tank Tank Brigade deelgeneem aan die Slag van Jarama. Op 14 Februarie 1937 het die Tank Brigade, saam met die 24ste Infanterie Brigade, aan 'n teenaanval deelgeneem en 'n groot nasionalistiese mag oorkom wat ongeveer 1000 nasionalistiese slagoffers veroorsaak het. Op 27 Februarie 1937 het die tenkbrigade vyf aanvalle op nasionalistiese posisies geloods sonder ondersteuning van infanterie, maar groot verliese as gevolg van tenkwa-gewere (35 tot 40 persent van sy tenks in sommige aanvalle). Tog is die T-26 met groot sukses tydens die Slag van Guadalajara in Maart 1937 gebruik nadat die 1ste Tenkbrigade uiteindelik gevorm is (sy hoofkwartier was in Alcalá de Henares). Byvoorbeeld, 'n peloton van twee T-26 tenks onder bevel van Spanjaard, E. Ferrera, vernietig of beskadig vyf en twintig Italiaanse tenkwaens op 10 Maart 1937. In September/Oktober 1937 word die Republikeinse 1ste Tanksbrigade ontbind. Sommige vrywilligers keer terug na die USSR, terwyl ander saam met die International Tank Regiment onder bevel van die Sowjet -majoor S.A. Kondratiev.   
Vanaf die herfs van 1937 was alle T-26 tenkspanne Spanjaarde. In die somer 1938 het die Republikeinse Weermag twee gepantserde afdelings gehad, gevorm met Sowjet -hulp.  Torings van onherstelbare T-26 en BT-5 tenks en van BA-6 gepantserde motors is op Chevrolet 1937's aangebring en ander gepantserde motors wat deur die Republikeine ontwikkel en vervaardig is. Republikeinse wapenrusting en infanterie het gedurende die oorlog dikwels probleme ondervind met samewerking. T-26 tenks val dikwels vyandige loopgrawe of verdedigingsposisies in die smal strate van die Spaanse dorpe sonder ondersteuning aan, waar hulle sterk weerstand ondervind het. Nasionalistiese infanterie, veral die Marokkane, het moedig verdedig ondanks groot ongevalle, handgranate en petrolbomme wat gevaarlik is vir tenkmotore.   
Uiteindelik het die Sowjetunie altesaam 281 T-26 mod. 1933 tenks, wat deur die Republikeine in byna al die gevegte van die Spaanse burgeroorlog gebruik is. Baie bronne meld dat 'n totaal van 297 T-26's aan Spanje afgelewer is, maar dit sluit waarskynlik die eerste beplande aflewering van 15 T-26's op 26 September 1936 in.  
Ongeveer 40 persent van die T-26's het teen die einde van die oorlog in nasionalistiese hande geval, meestal na die nederlaag van die Republikeine. In Maart 1937 is 'n tenkmaatskappy van gevange T-26 tenks by Panzergruppe ingesluit Drohne, 'n tenk -eenheid van die Duitse Condor Legion in Spanje. Die nasionaliste het die Sowjet -tenks waardeer en selfs 500 pesetas aangebied vir elke tenk wat ongeskonde gevang is. In Augustus 1937 het 'n herorganisasie van die Drohne Groep in Spaanse beheer begin, wat gelei het tot die vorming van Bandera de Carros de Combate de la Legion, 'n deel van die Spaanse Buitelandse Legioen, in Maart 1938. Die Bandera bestaan ​​uit twee bataljons (1. en 2. Agrupacione de Carros). Die een was toegerus met Panzer I tenks en die tweede met gevange T-26 tenks. Teen 1939 het albei bataljons 'n soortgelyke organisasie gehad, en hul derde kompanie was toegerus met T-26 tenks. Die nasionaliste het gevange T-26 tenks gebruik in die Slag van Teruel, Slag van Brunete, Slag van Bilbao, Slag van die Ebro en die Kataloniese Offensief. Die nasionaliste het tydens die oorlog hul eie prototipe (Verdeja) vir ligte tenk ontwikkel, met die wye gebruik van elemente uit Panzer I, en veral die T-26. Later vorm T-26's die basis van die Spaanse Brunete Pantserdivisie, diens tot 1953. 
Die T-26 was die tenk wat die meeste in die Spaanse Burgeroorlog in albei leërs gebruik is. Dit is in die titel van een van Lucas Molina Franco se artikels 'die tenk van die Spaanse burgeroorlog' genoem.  "Die Spanjaarde het 'n goeie, uitgemanoeuvreerde en hardgedrukte span gehad en het geen effektiewe antwoord op die tenk gehad nie".  Dit was veral waar met betrekking tot die T-26, aangesien daar geen ander tenk in die veld was wat dit kon uitslaan nie. Ondanks die superioriteit van die T-26 bo die Duitse Panzer I-tenks en Italiaanse CV-33-tenks (slegs gewapen met masjiengewere), het die Spaanse burgeroorlog 'n kwesbaarheid van die T-26-swak pantser-ontbloot. Selfs die voorste wapenrusting van die T-26 is maklik deur Duitse en Italiaanse teen-tenkgewere binnegedring.   op kort afstand. Italiaanse verslae het gesê oor hierdie kwesbaarheid: 20 mm Italiaanse en Duitse gewere, nie effektief nie meer as 400 m 3,7 cm Pak 36, nie meer as 500 m Cannone da 47/32 M35, nie meer as 600 m nie. Die Italianers was bekommerd oor die kragtige bewapening van die T-26, wat dikwels op baie groot afstande gebruik word, tot 1500 m. Italianers het die klein en ouer Cannone da 65/17 modello 13 as beter beoordeel as die hoësnelheidsgewere wat hulle gehad het, selfs al is dit nie as 'n tenkgeweer gebruik nie. Groter gevaar is ingehou deur die 8,8 cm FlaK 18/36/37/41 lugafweergeweer, wat vir die eerste keer in daardie jare ontplooi is en in staat was om enige tenk op 'n baie groot afstand te vernietig. Die 15 mm-koeëlvaste pantser van die T-26 bied min beskerming daarteen, selfs wanneer slegs HE-rondtes afgevuur word.  Nie alle Sowjet-militêre bevelvoerders het in die middel van die dertigerjare die veroudering van die ligte infanterietenk van die T-26 erken nie, en die ontwerp van tenks met antiprojektiele wapens was destyds stadig in die USSR. [ aanhaling nodig ]
Die eerste militêre operasie van die RKKA waaraan T-26 ligte tenks deelgeneem het, was die Sowjet-Japannese grenskonflik, die Slag van die Khasan-meer in Julie 1938. Die Sowjet tenkmag het bestaan ​​uit die 2de Gemeganiseerde Brigade en twee afsonderlike tenkbataljonne (die 32ste en die 40ste). Dit sluit in 257 T-26 tenks (met 10 KhT-26 vlamgooi tenks), 3 ST-26 brug-lê tenks, 81 BT-7 ligte tenks en 13 SU-5-2 selfaangedrewe gewere. Die 2de gemeganiseerde brigade het nuwe kommandopersoneel gehad, aangesien 99% van sy vorige bevelspersoneel (insluitend brigade -bevelvoerder A.P. Panfilov) drie dae voor die wegtrek as 'vyande van die land' gearresteer is. Dit het 'n nadelige uitwerking op die brigade -optrede tydens die konflik gehad (sy tenks het byvoorbeeld 11 uur bestee om 'n optog van 45 km te voltooi weens onkunde oor die roete). Tydens die aanval op die Japannese Bezymyannaya en Zaozernaya kaal berge, het Sowjet tenks 'n goed georganiseerde antitank verdediging ontmoet. Gevolglik is 76 T-26 tenks beskadig en 9 verbrand. Na afloop van die gevegsbedrywighede is 39 van hierdie tenks in tenk -eenhede herstel en ander is in werkswinkelomstandighede herstel. 
Daar was op 1 Februarie 1939 slegs 33 T-26's, 18 KhT-26 vlamgooitanks en 6 T-26T artillerietrekkers in tenke van die 57ste spesiale korps. Ter vergelyking het die korps 219 BT tenks. Die situasie met die T-26 bly soos voorheen in Julie 1939: die 1ste weermaggroep, wat deelgeneem het aan die Slag van Khalkhin Gol in Mongolië, het slegs 14 T-26's (in die 82ste geweerafdeling) en 10 KhT-26 vlam- tenks gooi (in die 11de Tank Brigade). Die hoeveelheid T-26 tenks (hoofsaaklik vlamgooiervariante) het in Augustus betyds toegeneem vir gevegsaksies, maar dit was altyd 'n klein fraksie van alle tenks wat aan die konflik deelgeneem het. Tog is die T-26's wyd gebruik in aksie. Volgens die weermagverslae was die T-26 'n baie goeie tenk tydens die Slag van Khalkhin Gol: sy landloopvermoë in woestynomstandighede was uitstekend en, ondanks dun pantser (wat maklik deur Japanse 37 mm-kanonne binnegedring is  ), toon die T-26 'n hoë oorleefbaarheid. Sommige T-26 tenks het aanhou veg na verskeie 37 mm treffers en het nie aan die brand geslaan nie, soos meer gereeld met BT tenks gebeur het. 
Sowjet -inval in Pole Redigeer
Aan die vooraand van die Tweede Wêreldoorlog het die Rooi Leër ongeveer 8.500 T-26's van alle variante gehad. Dit het hoofsaaklik gedien in 17 afsonderlike ligte tenkbrigades (elke brigade het 256–267 T-26's in vier bataljons, insluitend 10-11 vlamgooitanks) en in 80 afsonderlike tenkbataljons van sommige geweerafdelings (elke bataljon het 10-15 T -26 ligte tenks in die eerste onderneming en 22 T-37/T-38 amfibiese tenks in die tweede een). Sulke soorte tenke -eenhede het sestien dae na die begin van die Duitse inval in Pole (1939) deelgeneem aan die Sowjet -inval in Pole (of, soos dit in die Russiese geskiedskrywing genoem word, "die bevrydingsmars" na Wes -Oekraïne en Wes -Wit -Rusland). . 
Op 17 September 1939 het 878 T-26 tenks van die Wit-Russiese front (die 22ste, die 25ste, die 29ste en die 32ste tenkbrigade) en 797 T-26 tenks van die Oekraïense front (die 26ste, die 36ste en die 38ste tenkbrigades) ) die Poolse grens oorgesteek het. Die bestrydingsverliese in Pole beloop slegs 15 T-26 tenks. 302 T-26's het egter tegniese mislukkings tydens die optog opgedoen. 
Die Winteroorlog Edit
Die volgende tenkeenhede, hoofsaaklik toegerus met die T-26, het aan die oorlog met Finland deelgeneem: die 35ste, 39ste en 40ste ligte tenkbrigade, agt afsonderlike tenkbataljons (OTB's) van geweerafdelings van die 8ste en die 14de leër. [ aanhaling nodig ] In die loop van die oorlog, die 29ste Light Tank Brigade, tenkeenhede van die 28ste Rifle Corps (vier tenkregimente, 'n dosyn OTB's geweerafdelings, ses afsonderlike tenkmaatskappye van geweerregimente) en vyf OTB's wat by die 9de leër ingesluit is het voor gekom.
Ligte tenkbrigades in die Winteroorlog was toegerus met 'n verskeidenheid T-26 tenks, insluitend tenk- en enkeltoringtenks wat van 1931 tot 1939 vervaardig is. Afsonderlike tenkbataljons van geweerafdelings het hoofsaaklik ou tenks gehad wat in 1931–1936 vervaardig is. Maar sommige tenk-eenhede was toegerus met 'n nuwe T-26 mod. 1939 tenks. 'N Totaal van 848 T-26's was teen die begin van die oorlog in tenkeenhede van die Leningrad Militêre Distrik. Saam met die BT en T-28 was die T-26 deel van die belangrikste stakingskrag tydens die deurbraak van die Mannerheim-lyn, waarin tenks antitanks tande, Finse pilkaste, masjiengeweerneste en ander versterkings afgedop het. 
Oorlogservaring het gedwing om die struktuur van Sowjet -tenkeenhede te verander. Amfibiese tenks T-37 en T-38 was nutteloos onder die omstandighede wat in die noordelike operasieteater gevind is. In ooreenstemming met die briefopdrag van die Algemene Militêre Raad van die RKKA vanaf 1 Januarie 1940, behoort elke geweerafdeling 'n tenkbataljon te hê wat bestaan ​​uit 54 T-26 tenks (insluitend 15 vlamgooi tenks) en 'n geweerregiment moet 'n tenk hê maatskappy van 17 T-26's. Die organisasie van sewe tenkregimente (164 T-26's elk) vir motorgeweer en ligte gemotoriseerde afdelings het ook op daardie tydstip begin, maar slegs twee ligte gemotoriseerde (motor-kavalerie) afdelings is gevorm-die 24ste en die 25ste.  
Ou T-26 tenks met twee torings is ook tydens die Winteroorlog gebruik, hoofsaaklik in OTB's van geweerafdelings. Hierdie tenks het nie aan aktiewe gevegsoperasies deelgeneem nie, maar was geskik vir die beskerming van kommunikasielyne en gebruik vir seindienste.  Tog het sommige T-26 mod. 1931 tenks is in die gevegte op die Kareliese landgrond gebruik. Byvoorbeeld, die 377ste OTB van die 97ste geweerafdeling het op 28 Januarie 1940 aan die voorkant aangekom met 31 T-26's (insluitend 11 tweeling-torings) en 6 KhT-26 vlamgooi tenks. 
Onder tenk-eenhede, toegerus met die T-26, was die optrede van die 35ste Light Tank Brigade (bevelvoerder-kolonel V. N. Kashuba, vanaf Januarie 1940-kolonel F.G. Anikushkin) die opmerklikste. Die brigade het op 30 November 1939 136 T-26 tenks van verskillende modelle, 10 KhT-26 tenks en 3 ST-26 ingenieurs tenks gehad. Hottinen -gebied waar sy tenks, met groot verliese en 'n tekort aan herstelgeriewe, die aanvalle van die 123ste en die 138ste geweerafdeling tot einde Desember ondersteun het. In Januarie het tenkwaens van die 35ste brigade hul T-26's ontruim en herstel, in samewerking met artillerie-, ingenieurs- en geweer-eenhede beoefen en houtwaens vervaardig wat in spesiale slepe geplaas is. Deur die deurbraak van die belangrikste verdedigingsposisies van die Mannerheim -lyn, was bataljons van die brigade verbonde aan die 100ste, 113e en 123e geweerafdeling.
Op 26 Februarie 1940 het ses Finse Vickers 6-ton tenks (gewapen met 37 mm 37 psvk 36 geweer) van die 4th Tank Company (4./Pans.P) skielik drie T-26 mod. 1933 tenks van die 35ste Light Tank Brigade (dit was tenks van die 112de Bataljon se kompanie -bevelvoerders wat op verkenning was) en voorhoede van die Sowjetgeweerbataljon naby Honkaniemi. As gevolg van die geveg is een Finse tenk deur handgranate beskadig en deur die Finne ontruim, en vyf ander is deur T-26's uitgeslaan, wat geen verliese gely het nie. ). Die T-26 van kaptein V.S. Arkhipov het drie Vickers -tenks uit hierdie vyf uitgeskakel en is lig beskadig in die geveg (Finse dop van Vickers nr. 667 tref die hoofbrandstoftenk, maar die Sowjet -tenkbestuurder skakel oor na die klein brandstoftenk).   
Die 8ste leër, wat noord van die Ladogameer geveg het, het op 30 November 1939 125 T-26's in afsonderlike tenkbataljons (OTB's) geweerafdelings gehad. ingenieursondersteuning. Op 19 Desember 1939 is byvoorbeeld ses T-26's met 50 infanteriste uit die 75ste Rifle Division gestuur om die Finne aan te val, die tenks val in 'n Finse hinderlaag op die pad en word vernietig. Die situasie met wapensamewerking het egter teen die einde van die oorlog ietwat beter geword. Maar as die aksies goed beplan is, was tenkaanvalle dikwels suksesvol - byvoorbeeld, die peloton van die 111ste OTB het deur die vyandelike verdediging gebreek en die omsingelde infanteriebataljon op 9 Desember 1939 gered sonder verliese. Die gevegsverliese van die 8ste leër het 65 T ingesluit -26's tydens die oorlog (56 tenks is verlore weens artillerievuur en 9 -vir landmyne). 
Die 9de weermag (Repola, Kandalaksha en Suomussalmi-gebied) het tenk-eenhede, toegerus met T-26's, slegs gedurende die oorlog ontvang-byvoorbeeld, die 100ste en 97e OTB's het elk 47 T-26's (insluitend tweeling-torings) -26 mod. 1931 gewapen met die 37 mm Hotchkiss-geweer waarvoor daar nie ammunisie was nie), was die 302ste OTB toegerus met 7 tweeling-torings T-26's. Ten spyte van onervare personeel en verslete ou modelle van T-26 tenks, het bataljons van die 9de leër baie goed geveg. Twee tenks van die 100ste OTB het dus op 11 Desember 1939 by Mjärkjärvi ingebreek en Finne agtervolg. Die tenkmaatskappy van die 100ste OTB het saam met die infanteriegroep die Finse hinderlaag naby Kuokojärvi op 8 Desember 1939 verpletter en die stad die volgende dag verower. . Die peloton van die 97ste OTB het die Finse afvuurpunte tussen die mere van Alasenjärvi en Saunojärvi vernietig, wat die Sowjetgeweerregiment gehelp het om die laaste in te gaan. 
Die gunstige ervaring van die 100ste OTB wat onafhanklike missies oor die land suksesvol uitgevoer het, is nie in ag geneem nie, en baie Sowjet-bevelvoerders het tot die einde van die oorlog geglo dat tenks slegs langs die paaie gebruik kon word. Swak verkenning en afwesigheid van artillerievoorbereiding het dikwels tragiese omstandighede tot gevolg gehad-op so 'n manier het die peloton van die 100ste OTB vyf tenks verloor op 'n enkele Finse anti-tenkgeweer naby Kursu (Lapland) op 14 Desember 1939, die uitvoerende beampte van die bataljon was onder 9 mans dood in aksie. Die gevegsverliese van die 9de leër was 30 T-26's tydens die oorlog. 
In die polêre Murmansk-streek het die 14de leër die 411ste OTB, toegerus met 15 T-26 en 15 T-38 tenks uit die Wit-Russiese militêre distrik, en die 349ste OTB, toegerus met 12 T-26 en 19 T-37/T -38 tenks van die opleidingsregiment van die Leningrad Armour Technical School. Die smal terrein het slegs die gebruik van twee of drie T-26 tenks toegelaat in samewerking met 'n geweerkompanie of bataljon. Tanks van 411ste OTB wat aan die 52ste geweerafdeling geheg is, is die aktiefste gebruik. Die 349ste OTB het op 13 Desember 1940 in Petsamo gekonsentreer, waar dit by die 104ste geweerafdeling aangesluit het. Die 14de leër het drie tenks aan artillerievuur verloor, twee aan landmyne en twee het verdrink. 
Tydens die Slag van Tolvajärvi en daarna het die Finse daarin geslaag om byna 12 T-26 tenks vas te vang of te vernietig tydens die nederlaag van die 75ste Rifle Division.   By die gevegte van Suomussalmi en Raate was die Sowjet-44ste geweerafdeling omsingel en het al die wapenrusting van sy 312ste OTB verloor, waaronder 14 T-26's.   Altesaam sou die Finne tydens die Winteroorlog byna 70 T-26 tenks van verskillende modelle, waaronder KhT-26 en KhT-130 vlamgooitanks, vasvang, 'n getal gelykstaande aan die hele vooroorlogse Finse gepantserde mag. 
Die geveg en tegniese verliese van die 7de leër in aksie op die Kareliese landengte van 30 November 1939 tot 13 Maart 1940 was 930 T-26 tenks van alle variante, waarvan 463 tydens die oorlog herstel is.  Alles gesê, die verliese van T-26 tenks het die getal in voorraad aan die begin van die oorlog oorskry, maar die aantal T-26's aan die voorkant het nie afgeneem nie as gevolg van versterkings van fabriek- en tenkswerkswinkels en nuwe tenkeenhede kom aan die voorkant. Daar was 1 331 T-26, BT en T-28 tenks aan die Noordwesfront aan die begin van Februarie 1940, wat op 28 Februarie 1940 toegeneem het tot 1 740 tenks toe die deurbraak van die tweede Finse verdedigingslinie begin het.  Byvoorbeeld, die 29ste Light Tank Brigade (bevelvoerder-brigade-bevelvoerder S. Krivoshein) met 256 T-26's is in Februarie 1940 herontplooi vanaf Brest na die Karelse Isthmus. Die brigade het 'n sleutelrol gespeel in die aanval op Vyborg op 12 –13 Maart 1940.  
Uiteindelik het die Winteroorlog bewys dat die T-26 verouderd was en dat die ontwerpreserwe heeltemal uitgeput was. Finse anti-tenk-gewere het maklik deur die T-26 se dun vuurwapengeweer getrek, en sy langlaufvermoë op die rowwe terrein, bedek met diep sneeu, was matig as gevolg van die motor met 'n lae motor. Daar is besluit om die verouderde T-26 in 1940 uit produksie te onttrek en te vervang deur 'n heeltemal nuwe model, die T-50 ligtenk.
Die Duits-Sowjet-oorlog wysig
Die T-26 vorm die ruggraat van die gepantserde magte van die Rooi Leër gedurende die eerste maande van die Duitse inval in die Sowjetunie in 1941. Op 1 Junie het die Rooi Leër 10 268 T-26 tenks van alle modelle, insluitend gepantserde gevegsvoertuie op die T-26 onderstel. Die T-26 vorm 39,5 persent van die tenksterkte, volgens nommer. T-26's bestaan ​​uit 'n meerderheid vegvoertuie in die Sowjet-gemeganiseerde korps van grensmilitêre distrikte. Byvoorbeeld, die Westelike Spesiale Militêre Distrik het op 22 Junie 1941 1 136 T-26 tenks gehad (52% van alle tenks in die distrik). Die gemeganiseerde korps van die Suidwestelike Front (gevorm uit eenhede van die spesiale militêre distrik van Odessa en sommige eenhede van die spesiale militêre distrik van Kiev na die begin van die oorlog) was toegerus met 1,316 tenks van T-26, wat 35% van alle tenks aan die voorkant uitmaak.  Altesaam was daar op 1 Junie 1941 4.875 T-26 tenks in westelike militêre distrikte. Sommige T-26 tenks was egter nie operasioneel gereed nie weens 'n tekort aan onderdele soos batterye, spore en padwiele. Sulke tekorte het ongeveer 30% van die beskikbare T-26 tenks laat sterf. Ongeveer 30% van die beskikbare T-26 tenks is in 1931–1934 vervaardig en het 'n beperkte lewensduur. Dus het vyf Sowjet-westelike militêre distrikte ongeveer 3,100–3,200 T-26's van alle modelle in goeie toestand (ongeveer 40% van alle tenks in die betrokke distrikte), wat net 'n bietjie minder was as die aantal Duitse tenks wat bedoel was vir inval in die USSR. 
Teen die somer van 1941 het die grootste deel van die tenks van die Rooi Leër aan ernstige slytasie gely. Paaie van swak gehalte, die kwesbaarhede van baanontwerp in die vroeë dertigerjare en onvoldoende onderhouds-, herstel- en hersteldienste het alles hul tol geëis. In sommige van die voorste gepantserde eenhede het tot die helfte van die T-26-, T-28- en BT-tenks groot aandrywingskomponente (enjin, ratkas of vering) wat afgebreek of heeltemal verslete was, en hierdie tenks met gestremdes was geparkeer en gekanibaliseer vir onderdele om die res aan die gang te hou. Tenks wat tydens die Winteroorlog met Finland in 1939 beskadig is, is ook vir onderdele gekanibaliseer.
Die beplande vervanging vir die T-26 was die T-50 ligtenk, wat in Februarie 1941 vir die Rooi Leër aangeneem is. tenk. Die nuwe en ingewikkelde T-50 en sy dieselenjin het egter produksieprobleme ondervind en die nuwe tenk het nie voor die Duits-Sowjet-oorlog in serieproduksie gekom nie. 
Specs. Light Tank Mk.I Light Tank Mk.II Light Tank Mk.III
Bemanning 2 2 2
Bereik 258 km (160 mi) 279 km (173 mi) 279 km (173 mi)
Bewapening 7.7 mm (.303 in) Vickers water-cooled machine-gun 7.7 mm (.303 in) Vickers water-cooled machine-gun 7.7 mm (.303 in) Vickers water-cooled machine-gun
Pantser From 4 to 14 mm (0.16-0.55 in) From 4 to 12 mm (0.16-0.47 in) From 4 to 12 mm (0.16-0.47 in)
Produksie 10 66 42
Die lêer bevat die eenheid- en pcx -lêers. Model is nie my eie skepping nie. Wyrmshadow het gehelp met die animasielêers. Ek het net die stukke aanmekaar gesit en die model vir CivIII skoongemaak en 'n paar stukke bygevoeg. Baie dankie aan almal wat gehelp het!
In 1933, a new project of the infantry tank was finished. The tank was based on the T-26 tank and named However the project was abandoned, but the next artillery tank T-26A of T-26-4 — was finished and even produced in limited numbers. It had the same turret as on the BT-7A tank and a 76.2 mm KT gun. Tank was intended for direct artillery support of tank attacks. In were manufactured and after that, production was canceled.