As ons geweet het, sou ons nie!
Ons was vriende vandat ons elf jaar oud was. Toe ons veertien word, het ons begin peuter met plofbare stowwe soos rook-, kloor- en selfs dieselbomme. Ons het nooit enige skadelike bomme gebruik nie, behalwe op �n plaas buite die dorp.
Maar een somersaand in standerd 6, toe ons �rookbomme� opraak, (ons het die goed getoets in parkies) het ons twee swartsakke met dro� blare teen �n wit muur by die skoolboelie se huis opgemerk.
Ons dag toe ons steek die swartsakke uit wraak aan die brand sodat die boelie die as moet skoonmaak die volgende dag. Klink pateties, maar op daai oomblik was dit �n snaakse idee. So steek ons toe die een swartsak aan die brand, en die vlamme begin teen �n redelike pas groter raak. Toe die tweede sak aan die brand slaan, raak die vlamme so groot dat ek en my vriend begin woorde gebruik wat ons ouers ons belet het om te s�.
Ons dink toe, donner, daai vlamme is baie groter as wat ons verwag het, en soos ons dit dink, hoor ons die klank van �n boom wat breek en daai nare klank van �n karongeluk. Bo die swartsakke, hoog genoeg dat ons dit nie voor die tyd opgelet het nie, was �n nylontou � eintlik �n paar - baie styf gespan om �n boomtak te steun en te verhoed dat dit breek. Nou, die vraag wat in my kop vassteek is hoekom saag jy nie die tak af as jy bang is die ding breek nie? Iemand kan seerkry �
Om hierdie lang storie tot �n einde te bring: ons urban kampvuur het so hoog gerys dat die nylontou onder die hitte swak genoeg geraak het, of deurgesmelt het, (kon nie regtig vasstel toe ons die volgende dag verby die tragedie stap nie) dat daai tamaai tak nie sy eie gewig kon dra nie. En toe snap hy soos �n vuurhoudtjie en val op die oom se Mercedes. Ons het so skuldig gevoel, dit was asof ons met rooi ligte bo ons koppe rondloop wat s� �daar is die biksems wat daai strooi aangejaag het�.