Godsdienstige antwoorde op die Swart Dood - Inligting - 2022
Godsdienstige antwoorde op die Swart Dood
Die Swart Dood van 1347-1352 nC is die mees berugte plaaguitbraak van die Middeleeuse wêreld, ongekend en ongeëwenaard tot die griep-pandemie van 1918-1919 in die moderne tyd. Die oorsaak van die plaag was onbekend en, in ooreenstemming met die algemene verstaan ​​van die Middeleeue, word dit toegeskryf aan bonatuurlike kragte en, in die eerste plek, die wil of toorn van God.
Gevolglik reageer mense met hoopvolle genesings en reaksies gebaseer op godsdienstige oortuiging, folklore en bygeloof en mediese kennis, wat alles deur die Katolieke Christendom in die Weste en Islam in die Nabye Ooste ingelig is. Hierdie reaksies het baie vorme aangeneem, maar oor die algemeen het dit niks gedoen om die verspreiding van die siekte te keer of diegene wat besmet is te red nie. Die aangetekende reaksies op die uitbraak kom hoofsaaklik van Christelike en Moslem -skrywers omdat baie werke van Europese Jode - en baie van die mense self - verbrand is deur Christene wat hulle die skuld vir die pes en onder hierdie werke gegee het, moontlik verhandelinge oor die plaag was.
Die vermeende versuim van God om gebede te verhoor, het bygedra tot die agteruitgang van die kerk se mag en die uiteindelike versplintering van 'n verenigde Christelike wêreldbeskouing.
Dit maak nie saak hoeveel Jode of ander mense dood is nie, maar die plaag woed voort en God lyk doof vir die gebede en smekinge van gelowiges. In Europa het die vermeende versuim van God om hierdie gebede te verhoor, bygedra tot die agteruitgang van die Middeleeuse Kerk se mag en die uiteindelike versplintering van 'n verenigde Christelike wêreldbeeld tydens die Protestantse Hervorming (1517-1648 nC). In die Ooste het Islam ongeskonde gebly, min of meer, vanweë sy aandrang op die pes as 'n geskenk wat martelaarskap aan die slagoffers geskenk het en hulle onmiddellik na die paradys vervoer het, sowel as die siening van die siekte as 'n ander beproewing, soos hongersnood of vloed.
Alhoewel baie van die godsdienstige idees rakende die plaag in Wes en Ooste dieselfde was, was hierdie verskil beduidend om die Islamitiese samehorigheid te handhaaf, alhoewel dit waarskynlik tot 'n hoër dodetal gelei het as wat amptelike rekords beweer. Nadat die plaag verloop het, word godsdienstige reaksie in beide die Ooste en die Weste algemeen toegeskryf aan die plesier van God wat die pes opgehef het, maar Europa sou radikaal verander word, terwyl die Nabye Ooste dit nie sou doen nie.
Die Black Death Origin & Spread
Die pes het sy oorsprong in Sentraal -Asië en versprei via die Silk Road en troepebewegings in die Nabye Ooste. Die eerste aangetekende uitbraak van builepes is die plaag van Justinianus (541-542 nC) wat Konstantinopel in 541 CE getref het en 'n geskatte 50 miljoen mense dood is. Hierdie uitbraak was egter eenvoudig die verste westelike voorkoms van 'n siekte wat jare tevore die mense in die Nabye Ooste bekruip het. Die historikus Johannes van Efese (lc 507 - ongeveer 588 nC), 'n ooggetuie van die plaag, merk op dat die mense van Konstantinopel twee jaar lank bewus was van die plaag, maar dit het daarteen geen voorsorg getref nie omdat hulle dit geglo het was nie hul probleem nie.
Na Konstantinopel het die plaag in die Ooste gesterf net om weer te verskyn met die Djazirah-uitbraak van 562 nC, wat 30 000 mense in die stad Amida doodgemaak het en nog meer toe dit in 599-600 nC terugkeer. Die siekte het hierdie patroon in die Ooste gehandhaaf, en dit lyk asof dit net verdwyn om weer op te staan, totdat dit in 1218 CE, verder in 1322 CE, momentum opneem en teen 1346 CE woed.
Dit was omstreeks hierdie tyd dat die Mongoolse Khan Djanibek (r. 1342-1357 CE) die hawestad Caffa (hedendaagse Feodosia in die Krim) beleër het wat deur die Italianers van Genua gehou is. Toe sy troepe aan pes sterf, het Djanibek beveel dat hul lyke oor Caffa se mure gekatapulteer word en sodoende die siekte na die verdedigers versprei het. Die Genoese het per skip uit die stad gevlug en so die plaag na Europa gebring. Van hawens soos Marseille en Valencia, het dit van stad tot stad versprei met elke persoon wat kontak gehad het met enigiemand van die skepe, en daar was geen manier om dit te stop nie.
Christelike teenoor Moslembeskouing van plaag
Antwoorde op die plaag is ingelig deur die dominante godsdienste van Wes en Oos, sowel as die tradisies en bygelowe van die streke en aangebied as 'n verhaal wat die siekte verduidelik. Geleerde Norman F. Cantor sê:
Die wetenskaplike metode was nog nie uitgevind nie. Mense in die Middeleeue het 'n probleem gevind deur middel van diachroniese (in teenstelling met sinchroniese) analise. Die diachronies is die historiese narratief wat horisontaal ontwikkel deur die tyd: "Vertel my 'n verhaal". Met hul vurige historiese verbeelding was Middeleeuse mense baie goed daarin om diachroniese verduidelikings te gee vir die uitbreek van buikpes. (17)
Reaksies was dus gebaseer op die godsdienstige vertellings wat geskep is om die siekte te verduidelik en in die algemeen in drie opvattings oor die plaag wat onderskeidelik deur die Middeleeuse Christendom en Islam plaasgevind het, te verval. Selfs empiriese waarneming is deur godsdienstige oortuiging ingelig, soos in die geval of die pes aansteeklik was.
Die plaag was 'n straf van God vir die mensdom se sondes, maar kan ook veroorsaak word deur 'slegte lug', heksery en towery en individuele lewenskeuses, insluitend die vroomheid of gebrek daaraan.
Christene-veral in die vroeë tydperk van die uitbraak-kan 'n plaaggeteisterde gebied verlaat vir iemand met 'n beter lug wat nie besmet is nie.
Die plaag was aansteeklik en kon tussen mense oorgedra word, maar 'n mens kon jouself beskerm deur gebed, boetvaardigheid, sjarme en amulette.
Die plaag was 'n genadige geskenk van God wat martelaarskap verskaf het vir gelowiges wie se siele onmiddellik na die paradys vervoer is.
Moslems moenie binnegaan nie en moet ook nie uit plaaggeteisterde gebiede vlug nie, maar moet op hul plek bly.
Die plaag was nie aansteeklik nie, omdat dit direk van God na spesifieke individue gekom het volgens God se wil.
Weereens, dit is algemene standpunte van die meerderheid, en nie elke geestelike van Europa of die Nabye Ooste het daarmee saamgestem nie, en ook nie elke leke nie. Hierdie oortuigings het egter genoeg gewig by gelowiges gedra om reaksies aan te moedig wat, in die algemeen, weer in vyf hoofreaksies val.
Boetoptogte, bywoning van mis, vas, gebed, gebruik van amulette en sjarme
Die Flagellante Beweging
Veronderstel genesings en beroking van 'slegte lug'
Vlug uit besmette gebiede
Vervolging van gemarginaliseerde gemeenskappe, veral die Jode
Gebed en smeking by moskees, optogte, massa begrafnisse, gesange, vas
Verhoogde geloof in bonatuurlike visioene, tekens en wonders
Magie, amulette en sjarme wat as geneesmiddels gebruik word
Geen vervolging van gemarginaliseerde gemeenskappe nie, respek vir Joodse dokters
Christelike reaksie in detail
Aangesien die plaag deur God as 'n straf gestuur is, was die erkenning van u persoonlike sonde en skuld, berou oor sonde en hernieude toewyding aan God die enigste manier om dit te beëindig. Vir hierdie doel sou optogte deur 'n gegewe punt - sê die stadsplein of 'n sekere poort - deur die stede na die kerk of 'n heiligdom draai, gewoonlik gewy aan die Maagd Maria. Deelnemers sou vas, bid en amulette of sjarme koop om hulle veilig te hou. Selfs nadat Europese Christene besef het dat die pes aansteeklik was, het hierdie optogte en byeenkomste voortgegaan omdat daar geen ander manier was om God se toorn te paai nie.
Die flagellante was 'n groep ywerige Christene wat van stad tot stad na die platteland rondgedwaal het en hulself geslaan het oor hul sondes en die sondes van die mensdom.
Aangesien die pes woed en tradisionele godsdienstige reaksies misluk het, het die Flagellant -beweging egter in 1348 CE in Oostenryk (moontlik ook Hongarye) ontstaan ​​en teen 1349 CE na Duitsland en Vlaandere versprei. Die flagellante was 'n groep ywerige Christene, onder leiding van 'n Meester, wat van stad tot stad na die platteland rondgedwaal het en hulself vir die sondes en die sondes van die mensdom geslaan het, in boetvaardigheid op die grond geval het en gemeenskappe gelei het in die vervolging en slag van Jode, sigeuners en ander minderheidsgroepe totdat hulle deur pous Clemens VI (1291-1352 nC) verbied is as ondoeltreffend, ontwrigtend en ontstellend.
Geneesmiddels was ook dikwels gebaseer op godsdienstige begrip, soos om 'n slang dood te maak en op te kap (wat verband hou met Satan) en die stukke aan jou liggaam te vryf in die oortuiging dat die 'kwaad' van die siekte op die 'euwel' van die dooie slang. Om 'n drankie van eenhoringhoring te drink, word ook as effektief beskou, aangesien die eenhoring met Christus en reinheid geassosieer word.
Slegte lug, wat vermoedelik die gevolg was van planetêre belyning of bonatuurlike kragte (gewoonlik demonies), is uit die huise gedryf deur wierook of brandende grasdak en deur blomme of soet ruikende kruie op die persoon te dra ('n gebruik wat in die kinderrym genoem word) "Ring om die Rosie"). U kan u self ook berook deur naby 'n warm vuur of 'n dam, swembad of put te sit wat gebruik word om riool te gooi, aangesien daar gedink word dat die 'slegte lug' in u liggaam na die slegte lug van die riool sou trek.
Mense in die stede, byna altyd die welgestelde boonste klas, het na hul villa's op die platteland gevlug, terwyl armer mense en boere dikwels hul grond in die platteland verlaat het na die stad, waar hulle gehoop het om beter mediese sorg en beskikbare voedsel te kry. Selfs nadat die plaag aansteeklik was, het mense steeds stede of streke in kwarantyn verlaat en die siekte verder versprei.
Die vervolging van Jode deur die Christelike gemeenskap het nie met die Swart Dood begin of daar geëindig nie, maar het beslis toegeneem in Europa tussen 1347-1352 nC. Geleerde Samuel Cohn, jr. notas:
Dat die blinde woede van skares wat bestaan ​​uit werkers, ambagsmanne en kleinboere verantwoordelik was vir die vernietiging van Jode deur die Swart Dood, spruit uit moderne geskiedkundiges se gedagtes, nie die middeleeuse bronne nie. (5)
Tog gee hy toe, "die Swart Dood het haat, blaam en geweld op 'n gruwelike skaal ontketen as deur enige pandemie of epidemie in die wêreldgeskiedenis" (6). Alhoewel sy bewering rakende die interpretasie van moderne historici oor pogroms teen Jode 'n mate van geldigheid het, lyk dit nie volledig na die jarelange vyandigheid wat Christene gemeenskappe teenoor Jode voel nie. Jode word gereeld daarvan verdink dat hulle putte vergiftig, Christelike kinders in geheime rituele vermoor het en verskillende vorme van towery beoefen het om Christene te beseer of dood te maak. Die geleerde Joshua Trachtenberg noem een ​​voorbeeld:
[Die stadsbewoners], wat 'n versoek om die uitskakeling van die Jode versoek, bevestig dat hul gevaar vir die gemeenskap baie verder is as 'n af en toe kindermoord; in die oggend as daar 'n swaar dou op die grond is; dan val daar binne drie of vier weke 'n plaag op mense en beeste binne 'n radius van 'n halfmyl neer, sodat Christene swaar ly terwyl die skelm Jode veilig binne bly. (144)
In 1348 CE is Jode in Languedoc en Katalonië vermoor en in Savoye gearresteer op aanklagte van vergiftiging van die putte. In 1349 nC is Jode in Duitsland en Frankryk massaal verbrand, maar ook elders ondanks pouslike bulle wat deur pous Clemens VI uitgereik is, wat hierdie tipe optrede uitdruklik verbied.
Die antwoord van die Moslem in detail
Moslems vergader ook in groot groepe by moskees vir gebed, maar dit was gebede van smeking waarin hulle God versoek om die plaag op te hef, nie boetes vir die vergewing van sondes nie. Geleerde Michael W. Dols merk op dat "daar geen leerstelling van erfsonde en die mens se onoorkomelike skuld in die Islamitiese teologie is nie" (10) en daarom het godsdienstige reaksies op die plaag dieselfde vorm aanneem as smekinge vir 'n goeie oes, 'n gesonde geboorte of sukses in besigheid. Dols skryf:
'N Belangrike deel van die [Moslem] stedelike aktiwiteit in reaksie op die Swart Dood was die gemeenskaplike gebede vir die opheffing van die siekte. Tydens die grootste erns van die pandemie is bevele in Kaïro gegee om bymekaar te kom in die moskees en om die aanbevole gebede in gemeen op te sê. Vas en optogte het tydens die Swart Dood en later plaagepidemies in die stede plaasgevind; die smekende optogte het die tradisionele vorm van gebed vir reën gevolg. (12)
Massa -begrafnisse is uitgevoer in ooreenstemming met die tradisionele begrafnisrituele, met die toevoeging van 'n redenaar wat sou vra dat die plaag opgehef word, maar weereens is daar geen melding gemaak van die sondes van die oorledene nie, en ook geen rede waarom hulle sterf en 'n ander geleef het nie; hierdie dinge het gebeur volgens die wil van Allah.
Die geloof in bonatuurlike visioene en tekens het aansienlik toegeneem. Dols noem die voorbeeld van 'n man uit Klein -Asië wat na Damaskus gekom het om 'n geestelike in kennis te stel van 'n visioen wat hy van die profeet Mohammed gekry het. In die visioen het die profeet die man aangesê om die mense die sura van Noag uit die Koran 3,363 keer te laat voorlê terwyl hy God vra om hulle van die plaag te bevry. Die geestelikes het die stad en die mense 'die visioen bekend gemaak' wat in die moskees vergader het om hierdie instruksies uit te voer. Vir 'n week het die [mense] hierdie ritueel uitgevoer deur te bid en 'n groot aantal beeste en skape te slag wie se vleis onder die armes uitgedeel is "(Dols, 11). 'N Ander man wat 'n visioen van Mohammed ontvang het, beweer dat die profeet hom 'n gebed gegee het om te sê wat die plaag sou verhef; hierdie gebed is gekopieer en aan mense versprei met die opdrag om dit daagliks op te sê.
Terwyl die meerderheid Moslems geglo het dat die plaag deur God gestuur is, was daar baie wat dit toegeskryf het aan die bonatuurlike krag van die bose djinn (genies). Antieke Persiese godsdiens-voor en na Zoroaster (ongeveer 1500-1000 v.C.)-skryf verskillende gebeurtenisse en siektes toe aan die werk van die kwaadwillige god Ahriman (ook bekend as Angra Mainyu) of aan geeste wat soms sy agenda gevorder het, soos djinn. Hierdie oortuiging het gelei tot 'n toename in volksmagie en die gebruik van amulette en sjarme om bose geeste af te weer. Die sjarme of amulet sou met een van die goddelike name of bynaam van God ingeskryf word, en gebede en beswerings sou voorgedra word om die artefak met magiese beskermende kragte deur te dring.
Vir die getroue Moslem was die plaag 'n genadige vrylating uit die wêreld van veelvoud en verandering na die ewige, onveranderlike paradys van die hiernamaals.
Soos in Europa, het diegene wat dit kon bekostig, besmette stede na die platteland verlaat en mense uit landelike gemeenskappe het om dieselfde redes as hul Europese eweknieë na die stede gekom. Aangesien die plaag nie aansteeklik was nie, was daar geen rede om op die een of ander plek te bly nie, behalwe 'n beskuldiging toegeskryf aan Mohammed wat mense verbied het om na plaaggeteisterde gebiede te gaan of te vlug. Die rede vir hierdie beskuldiging is onbekend en dit lyk asof mense dit geïgnoreer het, want of die plaag van Allah of 'n djinn gekom het, dit was nie in die vermoë van 'n individu om te ontsnap aan die lot wat God bepaal het nie. Vir die getroue Moslem was die plaag 'n genadige vrylating uit die wêreld van veelheid en verandering na die ewige, onveranderlike paradys van die hiernamaals; dit lyk asof dit slegs as 'n straf beskou is vir ongelowiges buite die geloof.
Tog is daar geen bewyse dat minderheidsbevolkings - hetsy Christene, Jode of enige ander - in die Nabye Ooste vervolg is gedurende die jare van die plaag nie. Joodse dokters is in werklikheid hoog geag, al kon hulle nie meer vir plaagslagoffers as ander doen nie.
Terwyl die plaag voortgeduur het, het mense in Europa en die Nabye Ooste hul godsdienstige toegewydheid voortgesit, wat, nadat dit verby was, erkenning gekry het dat hulle uiteindelik gewerk het om God te beïnvloed om die pes op te hef en 'n gevoel van normaliteit in die wêreld te herstel. Tog het die oënskynlike ondoeltreffendheid van die Christelike reaksie op die mense van die tyd daartoe gelei dat baie mense die visie en boodskap van die Kerk bevraagteken het en 'n ander begrip van die Christelike boodskap en geloofswandel wou soek. Hierdie stukrag sou uiteindelik bydra tot die Protestantse Hervorming en die verandering in filosofiese paradigma wat die Renaissance toon.
Geleerde Anna Louise DesOrmeaux merk op dat 'n belangrike aspek van die verandering in die godsdienstige model die Christelike oortuiging was dat God veroorsaak het dat die plaag mense vir hul sondes gestraf het en dat daar niks anders was as om 'nederig tot God te wend wat nooit ontken nie Sy hulp "(14). En tog, vir die mense van die tyd, het dit gelyk asof God sy hulp ontken het, en dit het mense laat twyfel oor die gesag van die Kerk.
In die Midde -Ooste het daar egter nie so 'n dramatiese verandering plaasgevind nie, en Islam het ná die plaag voortgegaan met min verskil in begrip en nakoming as voorheen. Opmerkings van Dols:
Die vergelyking van die Christelike en Moslem -samelewings tydens die Swart Dood dui op die beduidende ongelykheid in hul algemene gemeenskaplike reaksies ... die Arabiese bronne getuig nie van die 'opvallende manifestasies van abnormale kollektiewe sielkunde, van dissosiasie van die groepsgedagtes' wat in Christelike Europa. Vrees en bewing vir die Swart Dood in Europa het geaktiveer wat professor Trevor-Roper in 'n ander konteks 'n Europese 'stereotipe van vrees' genoem het ... Waarom kom die ooreenstemmende verskynsels nie voor in die Moslem-reaksie op die Swart Dood nie? Die stereotipes bestaan ​​nie. Daar is tans geen bewyse vir die voorkoms van messiaanse bewegings in die Moslem -samelewing wat die Swart Dood moontlik met 'n apokalips kon verbind nie. (20)
'N Aantal Christen -Europese skrywers van die tyd, en daarna, verwys na die Swart Dood as' die einde van die wêreld ', terwyl Moslem -skrifgeleerdes geneig is om op die dodetal te fokus om die omvang van die pes te beklemtoon; hulle doen dit egter op dieselfde manier as wat hulle skryf oor sterftes as gevolg van vloede of ander natuurrampe. In die nasleep van die Swart Dood sou Europa radikaal verander word op sosiale, politieke, godsdienstige, filosofiese, mediese en vele ander gebiede, terwyl die Nabye Ooste dit nie sou doen nie; as gevolg van 'n ander interpretasie van presies dieselfde verskynsel.
Die Swart Dood: Hoe verskil die Christelike en Moslem -antwoorde?
Hierdie artikel bespreek die reaksies van die Christene en Moslems tydens die Swart Dood. Volgens navorsing was Moslems geneig om kalm en ontspanne te bly. Terwyl Christene begin ontstel het, het dit daartoe gelei dat ons vingers gewys het. In die besonder beskryf hierdie artikel presies hoe die Moslems gereageer het teenoor die manier waarop die Christene teen die wrede Swart Dood gereageer het.
Vrywaring: Hierdie werk is deur 'n student ingedien.Dit is nie 'n voorbeeld van die werk wat deur professionele akademiese skrywers geskryf is nie. Hier kan u 'n professionele werk bestel. (Vind 'n prys wat by u behoeftes pas)
In 1346 het Europese handelaars berigte begin hoor oor aardbewings, vloede, sprinkane, hongersnood en plaag in die verre China. Hulle het toe baie min geweet dat die plaag waaroor hulle hoor dieselfde handelsroetes na die Midde -Ooste, Noord -Afrika en Europa sou volg wat hulle self gebruik het. In vyf kort jare het die plaag tussen 25 en 45% van die bevolkings wat dit teëgekom het, doodgemaak. Hoe anders was die Christelike en Moslem -antwoorde? In 1348 het die Christendom en Islam van aangesig tot aangesig met die Swart Dood gekom. In werklikheid het Moslems en Christene op baie verskillende maniere gereageer. Hulle idees oor wat die Swart Dood veroorsaak het, was ook ietwat anders as mekaar. Selfs die manier waarop hulle gedink het dat hulle die siekte kan genees, was byna heeltemal anders. Met bewyse en verslae van mense wat uit die bobbelplaag bestaan, kan 'n mens tot die gevolgtrekking kom dat Christene eintlik baie meer buite beheer was as wat Moslems gedurende hierdie tyd van nood was.
Antwoorde wat Christene gelewer het, was baie anders as Moslems tydens die buikplaag. William Dene beskryf Christene in so 'n chaos dat "die arbeiders en bekwame arbeiders deurdrenk was van so 'n gees van rebellie dat nóg die koning, die wet of die geregtigheid hulle in bedwang sou bring." Wat Dene basies beskryf, is dat Christene weens die Swart Dood in so 'n morele wanorde was dat hulle heeltemal buite beheer begin raak het. Dene skryf ook dat "die mense in die grootste deel al hoe meer verdorwe, meer geneig tot elke ondeugd en meer geneig was as voorheen tot boosheid en boosheid, sonder om te dink aan die dood of aan die vorige plaag of aan hul eie redding." Christene het hul godsdiens weggegooi en het in 'n lewe van goddeloosheid en boosheid ingeglip.
'N Groot deel van die geskiedenis is 'n verslag van die rampe wat mense oor hulself bring. Maar sommige van die ergste ongelukke van die mensdom se oorstromings, aardbewings, hongersnode en plae lyk asof dit inherent is aan die natuurlike plan van dinge of dade van God. Die verskriklikste hiervan waarvan ons kennis dra, was die Swartplaag, wat Europa in die veertiende eeu verwoes het (Cohen 106). Die bobiese plaag, wat 'n.
Volgens die grafieke was die sterftesyfer van die pes in die hele Europa 31%, in Engeland 33%, in Egipte 25-33%en in Sirië 33%. Die sterftesyfer van die priester was ook 45%, mense dink dat die sterftesyfer so hoog was omdat die priester met meer mense in aanraking gekom het, wat hulle meer vatbaar gemaak het vir die plaag. Die priester was moontlik ook ouer, wat ook kon beteken dat hulle 'n swakker immuunstelsel gehad het, wat hulle 'n maklike siekte sou maak.
Toe die stede Siena, Italië en Damaskus, Sirië deur die hewige treffer van The Black Death getref is, was hul reaksies baie anders. In Damaskus het die mense regtig nie veel tyd gehad om te reageer nie, want binne vyftig uur nadat hulle 'n gewas gesien het wat uit die pes verskyn het, het hulle gesterf. Maar die mense van Siena het gedink dat dit nou verby is. Die Italianers het gedink ek gaan die einde van die wêreld wees.
Volgens de Mussi en al-Manbiji het God die plaag aan die mense oorgedra. Volgens de Mussi het hy gedink die plaag word gebring omdat dit 'n straf vir die mense se sondes is. Aan die ander kant het al-Manbiji gedink dat die plaag 'n seën van God is en dat Hy van al die slegte en onwaardige mense ontslae raak. Soos u kan sien, het al-Manbiji met 'n helderder perspektief na dinge gekyk.
Alhoewel die Christene en Moslems anders op die plaag gereageer het, het hulle ook ooreenkomste gehad. Hulle het albei geglo dat miasma, wat besoedelde ongesonde lug is, deur warm suidelike winde gedra word en veroorsaak is deur die stank van die Mongoolse liggame van die Krim. Hulle het ook geglo dat as u vure bou, dit die gebied sou berook en van die miasma ontslae sal raak.
Die opstel oor The Black Death Plague People Europe
virulensie dat die verloop van die menslike geskiedenis vir ewig verander het (Wark). In die tweede pandemie het die builepes, meestal na verwys as die Swart Dood, byna 'n derde van die Europese bevolking uitgewis. Die Swart Dood was 'n aaklige tragedie wat verantwoordelik was vir baie sterftes en het baie veranderings in die 14de tot 17de eeu veroorsaak. Die builepes kon nie vanself versprei het nie: dit was nodig.
William Dene was van mening dat die Engelse mense anders gedra het tydens die plaag. Hy het geglo dat hulle meer verdorwe geraak het en begin om slegte gewoontes op te neem, wat hulle geneig het tot boosheid en boosheid. Die priester het selfs anders begin optree, hulle het hul eie kerke begin verlaat en 'die geld agtervolg', en hulle het na verskillende kerke gegaan om groter toelaes te kry as in hul eie voordele.
Terwyl die Moslems saam gehuil en gebid het, het die Christene die vingers gewys, en hulle het die Jode begin blameer of beskuldig. In die stad Straatsburg het Christene die onskuldige Jode ontvoer en verbrand in plaas daarvan. Die stad Straatsburg was nie die enigste stad wat vernietig is nie; hulle het ook 60 groot en 150 kleiner Joodse gemeenskappe vernietig. Hulle het ook deelgeneem en/of gesleep om meer as 350 afsonderlike slagtings te vernietig.
Die pous het selfs gedink dat dit nie die Jode se skuld was nie. Hy glo dat almal sterf, insluitend Jode, so waarom sou hulle hul eie mense so wreed begin doodmaak? Die pous dink dus nie dat die Jode so 'n gemene en wrede misdaad gepleeg het nie.
Uiteindelik is daar geen spanning tussen die Moslems, Christene en Jode nie; hulle het almal saamgekom om tot God te bid en van hom 'n guns te vra om die plaag te stop en al hierdie onskuldige, godvresende en Godliewende wesens.
Kroniekskrywer Agriolo di Tura (The Fat), Cronaca senese, Italië, 1348. In Robert Gottfried, The Black Death, New York: The Free Press, 1983
al-Maqrizi, omstreeks 1400 in Michael Dols, The Black Death in the Middle East, Princeton University Press, 1997.
Pous Clemens VI, 5 Julie 1348
Ibn Battuta, Reise in Asië en Afrika 1325-1354.
William Dene, kroniekskrywer in Rochester, Engeland, omstreeks 1350, In Sir Arthur
Die opstel oor Jood in 'n Christelike samelewing
Juffrou Daisy is 'n 72 -jarige weduwee wat alleen woon. Sy is 'n vrou met 'n sterk wil en waardeer haar onafhanklikheid. Na 'n ongeluk wat uit haar motorhuis gekom het, dring haar seun, Boolie, daarop aan om 'n bestuurder vir haar te huur. Daisy weerstaan ​​hierdie wens omdat sy in beheer van haar eie lewe wil wees. Boolie is 40 jaar oud en het sy pa se drukkery oorgeneem. Boolie sorg goed vir sy ma, maar.
Michael Kleinlawl, soos berig in die Straatsburgse kroniek (Elsas), 1348, in Johannes Nohl, The Black Death: A Chronicle of the Plague, New York: Harper and Row, 1969.
Swart dood plaag siekte Europa
. van die plaag, word die Jode die skuld gegee dat hulle die Swart Dood na Europa gebring het. Die Jode was. die Christelike Italiaanse handelaars en die Moslem -burgers in die omgewing. Vra die Moslems. situasie waarin 'n groot aantal mense skielik en onverklaarbaar gesterf het.
Swartdoodplaag Europa het begin
. Swart dood het ook die kunste beïnvloed. In Giovanni Boccaccio se Decameron vlug 'n groep jongmense uit die pes. Christene het aangeneem dat siekte 'n oproep tot bekering was. In reaksie hierop het sommige Christene,. gedink om te beskerm teen plaag,. spanning, was Jode.
Swart dood plaag mense se siekte
. plaag, vervolg en vermoor die Jode. Terwyl baie mense 'n verduideliking vir die Swart Dood gesoek het. om hulle 'n Christelike begrafnis te gee. Die welgestelde adellikes. in die stede. In reaksie op die behoefte. behandeling. Daar word gedink dat die mense van die.
Die bobiese plaag of swart plaag
. mense wat eintlik die Swart Dood na Europa gebring het, was óf Genoese óf Venesiaanse matrose. As die plaag. was lewendig tydens die plaag het 'n kombinasie van dinge gedink. . Menslike ingryping Die Swart Dood het baie dinge veroorsaak. Jode, buitestaanders en melaatses.
Vergelyking van Christene en Moslems in die kruistogte
. daar word net na hulle gekyk. Beide Christene en Moslems is toegewyde godsdienstige mense wat bereid is om te veg en. (16: 828). Die Christene het nie die Moslems aangeval soos die Moslems hulle Jode aangeval het nie, die Christene het eenvoudig die items gesteel.
Lesse uit Middeleeuse reaksies op die plaag
In die laat 1340's het die plaag wat ons ken as die Swart Dood, oor Asië, Europa en Afrika geval, wat wydverspreide ontwrigting en die dood veroorsaak het. Middeleeuse reaksies op die pandemie het gewissel. In baie Europese stede was sosiale chaos, vrees en wantroue wydverspreid. In Sirië, daarenteen, vind ons die voorbeeld van 'n gemeenskap wat verenig het in sy reaksie op die pandemie. Alhoewel mense van die Middeleeue nie die mediese kennis gehad het om infeksie te vermy nie en die plaag baie dodeliker was as die huidige COVID-19-virus, kan hulle reaksies op die pandemie ons vandag nog leer.
In sy voorwoord tot Die Decameron (1353), beskryf die Italiaanse geleerde Giovanni Boccaccio († 1375) nie net die fisiese simptome van die Swart Dood toe dit in 1348 in Florence aankom nie, maar ook die invloed daarvan op die Italiaanse samelewing. Boccaccio beskryf mense wat, hetsy deur onverskilligheid, bravade of vrees vir sosiale isolasie, steeds na kroeë en openbare geleenthede gegaan het, selfs al het die bewyse aangedui dat afsondering die beste opsie was. Hy vertel hoe begrafnisritte in Italië gekanselleer is en gesinne hulself afgesny het van besmette familielede en bure.
Net soos vandag, het ekonomiese verdeeldheid die vermoë van mense om op die plaag te reageer beïnvloed, aangesien welgestelde Italianers na die platteland terugtrek, terwyl die armes probeer het om hulself te isoleer in besige stede. In heel Europa is buitelanders en Jode sondebokke, gemartel en vermoor, selfs al is dieselfde gemeenskappe die slagoffer van die siekte. Volgens die kroniekskrywer Jacob Königshofen († 1420), byvoorbeeld, het Christene in Basel, Duitsland, in 1349 Jode daarvan beskuldig dat hulle hul putte vergiftig het en hul stadsraad genoop om Jode 200 jaar lank uit die stad te verbied. Die nuus wys ons soortgelyke reaksies wat vandag plaasvind, met landspesifieke reisverbod en Asiërs-Amerikaners wat onderworpe is aan diskriminasie en afknouery weens die koronavirus.
Terwyl sommige middeleeuse gemeenskappe voor vrees en wantroue geswig het, het ander maniere gevind om mekaar te ondersteun. Voorbeelde van sulke gedrag kan ook gevind word in Die Decameron. Boccaccio verduidelik dat vroue tydens die plaag as dokters vir mans gedien het-iets wat amper ongehoord was in die 14de eeu-terwyl diegene met gespesialiseerde kennis hul vaardighede gebruik het om diegene te help wat nie ander ondersteuningsmiddels gehad het nie. Munisipale en plaaslike regeringsamptenare het hul bes gedoen om openbare plekke skoon te hou, en baie mense het moeite gedoen om hulself in kwarantyn te plaas. Intussen het mense in kwarantyn hulself vermaak deur stories te vertel en liedjies vir mekaar te sing. In ons eie tyd sing mense ook vanaf die balkonne om mekaar se gemoedere op te lig.
Een van die opvallendste voorbeelde van 'n gemeenskap wat onder dwang verenig, kom van 'n ander 14de-eeuse skrywer, die Marokkaanse Berber-avonturier Ibn Battuta († 1368/9), wat sy 29 jaar lange reis van ongeveer 75 000 myl in die Midde-Ooste, Asië, beskryf het. , en Afrika in 'n boek wat algemeen bekend staan ​​as die Rihla, of Reis. In hierdie boek beskryf Ibn Battuta die aankoms van die pes in Sirië in 1348. Gedurende hierdie tyd van verdrukking, skryf hy, het die burgers van Damaskus mekaar nie in die steek gelaat of die minderheid Christelike en Joodse bevolkings wat in die stad woon, vervolg nie. In plaas daarvan het die Damaskene hul verskille opsy gesit. Lede van die stad se verskillende geloofsgroepe - Moslems, Jode en Christene, van kinders tot politieke leiers - het verenig in hul pogings om hul gemeenskap te beskerm.
Ibn Battuta verduidelik hoe al die verskillende mense van die stad bymekaar gekom en deur die strate verwerk is. Die Moslems het kopieë van die Koran omhoog gebring, Jode het die Torah uitgebring, en Christene het die Bybel in 'n verenigde oproep tot God gebring om hul stad te spaar. Die gevolg, het Ibn Battuta aangevoer, is dat Damaskus aansienlik minder sterftes as ander stede gehad het.
Vandag weet ons natuurlik beter as om groot openbare byeenkomste tydens pandemies te hou. Ibn Battuta het nie die moderne wetenskaplike redes vir sosiale distansie geken nie. Tog wys hy op 'n gemeenskaplike etos om die verskille te oorkom in 'n tyd van moeilikheid wat waarskynlik die reaksie van Damaskus gehelp het en vandag nog resoneer. In die lig van 'n pandemie het die Syriërs van Damaskus getoon dat die beste reaksie is om ons hulpbronne te kombineer, ons kennis te deel en ons algemene menslikheid te onthou.
Katie L. Hodges-Kluck is die programkoördineerder en navorsingsgenoot vir die Marco Institute for Medieval and Renaissance Studies aan die Universiteit van Tennessee, Knoxville, waar sy haar PhD in die Middeleeuse geskiedenis voltooi het in 2015. Haar navorsing fokus op die rol van godsdiens, mite en geheue in die vorming van Middeleeuse politieke ideologieë en identiteite.
Het u iets om te sê oor wat u lees? Ons waardeer u terugvoer!
Miniatuur deur Pierart dou Tielt wat die Tractatus quartus bu Gilles li Muisit illustreer (Tournai, c. 1353). Die mense van Tournai begrawe slagoffers van die Swart Dood. via Wikimedia Commons
Toe 'n derde van die wêreld sterf
In Oktober 1347, toe 'n Genoese handelsskip, vars uit die Krim, by 'n hawe op Sicilië aanloop, lê dooie en sterwende mans aan die roeispane. Die matrose het swart swellings van eiers in hul oksels en lies gehad, swellings wat bloed en etter uitstroom, en kook en swart vlekke op die vel versprei het. Die siekes het erge pyn verduur en is binne vyf dae na die eerste simptome dood.
Ander simptome verskyn by sommige van die volgende slagoffers: aanhoudende koors en bloedspoeg. Hierdie slagoffers het gehoes, erg gesweet en binne drie dae of minder gesterf en soms binne 24 uur. Ongeag die simptome, alles oor die slagoffers ruik vuil, en depressie en wanhoop val oor hulle toe hulle die siekte opdoen.
Die siekte, buikpes, was so dodelik dat sommige goed gaan slaap het en gesterf het voor die oggend, sommige dokters het die siekte opgedoen by die pasiënt en op die bed en gesterf voor die pasiënt.
Vroeg in 1348 het die plaag deur skepe wat die kus en riviere reis, Italië, Noord -Afrika, Frankryk binnegedring en die Engelse Kanaal oorgesteek. Terselfdertyd het dit oor die Alpe na Switserland beweeg en ooswaarts na Hongarye gekom.
In 'n gegewe gebied het die plaag binne vier tot ses maande sy verwoesting gesaai en dan vervaag, behalwe in groter stede. Daar het dit in die winter vertraag om eers weer in die lente te verskyn en nog ses maande lank te woed. In 1349 tref dit Parys weer en begin dit versprei deur Engeland, Skotland en Ierland, sowel as Noorweë, Swede, Denemarke, Pruise en Ysland, soms op 'n koel manier. Aan die kus van Noorweë het 'n skip doelloos van die see af gedryf en uiteindelik in Bergen gestrand. By die aan boord van die skip het mense 'n vrag wol en 'n dooie bemanning ontdek.
Teen die middel van 1350 het die plaag deur die grootste deel van Europa gegaan. Die sterftesyfer wissel op sommige plekke van 20 persent tot 90 persent op ander plekke. In baie plattelandse dorpe het die laaste oorlewendes weggetrek, en die dorp het teruggesak in die wildernis en net gras bedekte heuwels gelaat. Oor die algemeen stem die skatting van een Middeleeuse waarnemer ooreen met dié van moderne demograwe: & ldquo 'n Derde van die wêreld is dood. & Rdquo Dit sou ongeveer 20 miljoen sterftes beteken het.
Met ander woorde, van 1347 tot ongeveer 1350 het die Middeleeuse Europa miskien die grootste ramp in die menslike geskiedenis beleef. Dit behoort ons nie te verbaas dat hierdie plaag, of die Swart Dood soos dit dikwels genoem word, sy stempel op die Middeleeuse Christendom getrap het nie. Maar in baie gevalle lyk die merk wat dit gelaat het net so afskuwelik as die simptome van die Swart Dood self.
Aan die begin was mense bloot verstom, en ontsagwekkende getuies was geneig om hul verslae te oordryf. In Avignon, Frankryk, stel kroniekskrywers die dodetal op 62,000 (en sommige op 120,000), hoewel die stad se bevolking waarskynlik minder as 50,000 was. Oordryf of nie, die plaag verwoes stede en groot projekte tot stilstand: in Siena, Italië, toe die Swart Dood meer as die helfte van die inwoners ingeneem het, is die werk aan die groot katedraal laat vaar, wat die grootste in die wêreld sou wees.
Die eerste bekommernis was eers om al die lyke te begrawe. Toe die begraafplase vol is, is lyke by Avignon in die Rhone -rivier gegooi totdat massagrawe gegrawe is. In Londen het lyke opgehoop totdat hulle uit die kuile ​​oorgeloop het. Lyke is voor deure gelaat, en die lig van elke oggend het nuwe hope lyke onthul.
Eerder as om wedersydse hulp aan te moedig, het die pes en die dood van rsquos mense van mekaar gedryf. Een Siciliaanse broeder berig & ldquo Landdroste en notarisse het geweier om die testamente van die sterwendes te kom opstel, en nog erger, en selfs die priesters het nie hul belydenisse gehoor nie. & Rdquo In een verslag wat die Decameron, het die skrywer gesê, en 'n man het 'n ander een vermy en 'n hel van die familielede het afsonderlik gehou; broer is deur broer verlaat, dikwels man en vrou nee, wat meer is, en amper nie te glo nie, daar is gevind dat vaders en moeders hul eie kinders aan hul lot oorgelaat het, onversorg, onbesoek asof hulle vreemdelinge was. & rdquo
Tog was daar ook sakke van buitengewone Christelike liefdadigheid. Volgens 'n Franse kroniekskrywer het die nonne in 'n stadshospitaal, en sonder vrees vir die dood, die siekes met alle soetheid en nederigheid versorg. & Rdquo Nuwe nonne het diegene wat gesterf het, vervang totdat die meeste gesterf het: & ldquo Baie keer hernu deur die dood [hulle] nou rus in vrede met Christus, soos ons vroom kan glo. & rdquo
God versoen & rsquos Wrath
Vir die meeste mense was daar maar een verklaring vir die ramp: die toorn van God. 'N Gedeelte wat so erg was, moes goddelike straf vir sonde wees. Een skrywer het die plaag met die Vloed vergelyk.
Pogings om God se vrede te versag, het baie vorme aangeneem, maar die algemeenste was optogte wat eers deur die pous gemagtig is.Sommige het tot drie dae geduur, en sommige het soveel as 2000 bygewoon (wat natuurlik net help om die plaag te versprei). Die boetelaars het kaalvoet gegaan en 'n sak gedra, hulle het as besprinkel, gehuil, gebid, hul hare geskeur, kerse en oorblyfsels gedra. Hulle draai deur die strate van die stad en smeek om genade van Jesus, Maria en die heiliges.
Toe die pes weier om te bedaar, het die optogte oorgegaan van seremonies van berou na selfvlag. Die flagellante het geglo dat hulle die samelewing was en dat hulle Christus se verlossers weer op die been gebring het en dat hulle op hul eie liggame gesmeer het om die menslike sonde te versoen.
Om die middellyf gestamp en hulself geslaan met leerswepe getik met ysterpunte totdat die bloed vloei, het groepe van 200 tot 300 (en soms tot 1 000) van stad tot stad opgeruk. Hulle het Christus en Maria om genade gesmeek, en stadsmense snik en kreun van simpatie. Hulle het drie keer per dag opgetree, twee keer in die openbaar op die kerkplein en een keer privaat.
Hulle was gewoonlik 33 1/2 dae lank onder 'n leermeester georganiseer en het Christus gedurende die jare op aarde verteenwoordig. Hulle belowe selfondersteuning en gehoorsaamheid aan die Meester. Hulle is nie toegelaat om te bad, te skeer, klere te verander, in beddens te slaap, te gesels of omgang te hê met vroue sonder toestemming van die Meester nie.
Die beweging het vinnig vanaf Duitsland deur die Lae Lande na Frankryk versprei. Honderde orkeste het deur die land gewandel, opwindende emosies wat alreeds in stad na stad oorweldig is. Inwoners het hulle begroet met die lui van kerkklokke en gasvryheid gebied. Kinders is na hulle gebring om genees te word. Mense het doeke in die flagellante en rsquo -bloed gedoop en die doeke in hul oë gedruk en dit as oorblyfsels bewaar.
Die flagellante het vinnig arrogant geword en die kerk openlik aangeval. Meesters het belydenisse begin hoor, ontkenning toegestaan ​​en boete opgelê. Priesters wat probeer het om hulle te keer, is met klippe bestry as Antichriste. Die flagellante het kerke oorgeneem, dienste ontwrig, die nagmaal belaglik gemaak, altare geplunder en die mag geëis om demone uit te dryf en dooies op te wek.
Toe het die selfmartelaars en ander Christene hul angs op 'n ander groep gerig: die Jode. Jode is daarvan verdink dat hulle stadsputte vergiftig het, van plan was om die hele Christendom dood te maak en te vernietig en heerskappy te hê oor die hele wêreld. & Lynchings het in die lente van 1348 begin na die eerste plaagsterftes. In Frankryk is Jode uit hul huise gesleep en in vreugdevure gegooi.
Pous Clemens VI het probeer om die histerie te stop. Hy het gesê dat Christene wat die pes aan die Jode toegereken het, deur die leuenaar, die duiwel, gedwing is en dat die beskuldiging van goedvergiftiging en die slagtings 'n gruwelike ding was. aangebied om te doen, maar sy stem is skaars gehoor in die gejaag om 'n sondebok te vind.
In een stad is 'n hele gemeenskap van honderde Jode verbrand in 'n houthuis wat spesiaal daarvoor gemaak is. Die 2 000 Jode van Straatsburg, Frankryk, is na die begraafplaas geneem, waar diegene wat hulle nie bekeer het nie, in rye stokke gebrand is.
Uiteindelik het kerk en staat die oorhand gekry. Toe Clemens VI hul arrestasie versoek, ontbind die vlaggangers en vlug, en kom so skielik soos hulle kom, en rdquo skryf 'n getuie, en lyk nagspookies of bespotende spoke. & Rdquo
Die pes het ongeveer een keer per dekade oor die volgende sestig jaar op verskillende plekke uitgebreek. Maar ten spyte van al die oormaat van hartseer en dood, was daar weinig ernstige blywende gevolge vir die samelewing.
Sommiges het die treurige uitwerking op sedes en versterkende deugde regoor die wêreld opgemerk. Boere het onopgeëiste gereedskap en vee geneem. Die armes het in verlate huise ingetrek, op beddens geslaap en silwer geëet. Regsgedinge om verlate lande te verkry, het toegeneem.
Ander merk op 'n verbetering: baie mense wat saamwoon, trou, en vloekery en dobbelary het so verminder dat dobbelprodusente hul produk in krale verander het om te bid.
Hoër onderwys het baat gevind. Keiser Karel IV het die oorsaak van die wonderlike kennis wat die woeste van die pesdood veroorsaak het, diep gevoel in die wye koninkryke van die wêreld. Cambridge, een van hulle befonds deur die inkomste uit massas vir die dooies.
Die kerk is ook verryk, eerstens deur die offerandes van pelgrims wat in 1350 na Rome gestroom het om van hulle sondes ontslae te raak. Daar is ook 'n vloed van erflatings aan godsdienstige instellings gemaak. In Oktober 1348 het die Raad van Siena sy jaarlikse belasting vir godsdienstige liefdadigheidsorganisasies tydelik opgeskort omdat dit so immens verryk en inderdaad vetgemaak is deur erflatings.
Maar die kerk het ook baie kritiek gelewer. Die meeste geestelikes was net so bang en selfversorgend soos die bevolking, en sommige het mense tydens die krisis vir hul dienste gesteek. Dit is deur pous Clemens VI ernstig veroordeel en deur die mense gewelddadig gegrief. In Worcester, Engeland, het burgers byvoorbeeld die poorte van 'n priory gebreek, die monnike aangeval en die geboue probeer aan die brand steek.
Skryf een tydgenoot, & ldquo As diegene met die titel van herder die rol van wolwe speel, groei kettery in die tuin van die kerk. & Rdquo Die meeste mense het soos voorheen aangeval, maar ontevredenheid met die kerk en rsquos -gedrag op 'n kritieke oomblik versnel hervormingsbewegings, wat sou 'n anderhalf eeu later onbeheers uitbreek.
Mark Galli is redakteur van CHRISTIAN GESKIEDENIS.
Kopiereg en kopie 1996 deur die skrywer of tydskrif Christianity Today/Christian History.
Klik hier vir herdruk inligting oor Christelike geskiedenis.
Godsdienstige antwoorde op die Swart Dood - Geskiedenis
Toe die middeleeuse samelewing in 1348 die dood in die gesig staar, het hulle na die kerk gekyk, net soos vir dokters, na troosrituele. Uit vrees vir besmetting het begrafnisse haastige sake geword. Volgens die wet kon niemand anders as die naaste familie die lyk na die begraafplaas vergesel nie, en baie stadsregerings verbied die lui van kerkklokke deur te glo dat dit die siek en sterwende menigte sou ontmoedig.
In die afgelope eeue is die dood omhels as 'n suster en vriend, 'n welkome brug na ewige rus. 'N Priester sou die sakrament van die uiterste eenheid toedien om die reisiger te help voorberei op sy reis. Diegene wat agtergebly het, het 'n sierlike begrafnisstoet gehou en hul geliefdes in 'n gewyde grond begrawe.
Sommige ooggetuies was ontnugter deur die geestelikes. 147Priesters en broeders het die rykes in groot menigtes gaan besoek en sulke hoë pryse betaal dat hulle almal ryk geword het. Sommige priesters het selfs geweier om hul voete in die huise van siekes te sit en die kreet van hul kudde verwaarloos. Verskeie verslae toon egter aan dat baie broeders, priesters en nonne hul lewens in getroue kerklike diens gelewer het. Sommige het omgekom om die sakrament in dieselfde kamer as hul pasiënte toe te dien.
In die algemeen het die plaag van 1348 die menslike kant van die kerk onthul en so 'n traumatiese indruk op die gedagtes van die mense gelaat dat dit die reformasiebeweging van Martin Luther in die 1500's beïnvloed het.
Nou, die dood was 'n verbysterende monster, 'n vyand om te vrees. Dit was geen geheim hoe die siekte die menslike liggaam gemartel en verneder het nie. Dit is nog onbekend hoe om die plaag te vermy.
Genesing was 'n aanloklike belofte van baie heiliges wat tydens die plaagepidemies vereer is. Gevolglik het heiliges deel geword van die ikonografie van die pes.
Sint Sebastian, wat omstreeks 300 na Christus gesterf het, het 'n Romeinse soldaat geword onder keiser Diecletianus, wat nie bewus was van die oortuigings van Sebastian nie. Sebastian was bekend daarvoor dat hy die evangelieboodskap in Rome versprei en gehelp het om sy medesoldate sterk te hou in die Christelike geloof. Toe hy ontdek dat Sebastian 'n Christen was, het die keiser hom vasgemaak, met pyle deurboor en vir dood agtergelaat.
Soos die legende sê, het 'n weduwee Sebastian weer gesond gemaak. Hy het net lank genoeg geleef om keiser Diecletianus te konfronteer oor sy wreedheid teenoor Christene. As gevolg van sy uitgesproke daad, het die heerser hom doodgeslaan. Omstreeks 1400 word Sebastian in Milaan vereer, en hy word beskou as beskermheilige van boogskutters, atlete, soldate, sowel as 'n beskermer van die plaag. Die vlieënde pyle het sedertdien 'n simbool van die plaag geword. Sebastian se wonde lyk soos pes.
Saint Rocco (Rouque in Spaans) het sy roem verwerf tydens 'n pelgrimstog na Rome in die 1300's, terwyl die plaag Italië geteister het. Hy het homself toegewy aan die versorging van die plaagslagoffers, en hy het self siek geword by Piacenza, maar hy het herstel en het gesê dat hy wonderbaarlike genesings uitgevoer het. 'N Honderd jaar na sy dood is berig dat Rocco by wonderwerke ingetree het. Hy word gewoonlik op die foto gewys wat dui op 'n plaag wat op sy binneste bobeen kook en dikwels met 'n hond, 'n simbool van trou.
Saint Lorenzo was 'n diaken van 'n kerk in Rome wat op 'n gewone manier vir sy geloof vermoor is. Hy is lewendig verbrand in 'n rooster vir sy geloof. Soos met die heilige Bartolomeo, kan plaagslagoffers identifiseer met die pyn wat Saint Lorenzo ervaar het.
In 1427 het die legende van Saint Bartolomeo gewild geword. Hy was, soos Lorenzo, 'n apostel wat geslaan en gekruisig is. Interessant genoeg assosieer baie geleerdes met 'n ontstellende detail in die Sixtynse Kapel van Michelangelo: die figuur wat sy eie vel het, word beskou as 'n verwysing na Bartolomeo en na die pes, aangesien dit die meeste manifesteer in buboes op die vel.
Pogroms teen Jode
Die goddelike en sekulêre magte het hul gesag verloor omdat hulle hulpeloos in die gesig gestaar was deur die epidemie. Dit het meestal die mense geraak wat tot die kulturele minderheid in die Middeleeuse samelewing behoort het. Daar was dus baie pogroms teen die Jode, wat nie deur die goddelike en sekulêre magte onderdruk kon word nie en wat daartoe gelei het dat na 1353 slegs 'n paar Jode in Duitsland en Nederland meer gewoon het.
Die pogroms het begin nadat daar gerugte was dat die Jode die oorsaak van die siekte was en die belydenis van Jode, wat onder marteling gesê het dat hulle die skuld het. Hierna kan u die bekentenis van 'n gemartelde Jood lees:
Die belydenis van Agimet van Genève, Châtel, 20 Oktober, 1348
Die jaar van onse Here 1348.
Op Vrydag, die 10de van Oktober, het Châtel, in die kasteel daarvan, 'n geregtelike ondersoek plaasgevind wat gelas is deur die hof van die glorieryke prins, ons heer, Amadeus, graaf van Savoye en sy onderdane die Jode van beide geslagte wat daar was, gevange geneem, elkeen afsonderlik. [Jode is soms afsonderlik in die gevangenis geplaas om selfmoord te voorkom.] Dit is gedoen nadat openbare gerugte aktueel geword het en 'n sterk geskreeu ontstaan ​​het as gevolg van die gif wat hulle in die putte, bronne en ander dinge geplaas het, wat vereis dat hulle sterf, dat hulle skuldig bevind kan word en daarom dat hulle gestraf moet word. Daarom het hulle belydenis afgelê in die teenwoordigheid van baie betroubare persone.
Agimet, die Jood, wat in Genève gewoon het en in Châtel gearresteer is, is 'n bietjie gemartel en daarna is hy daarvan vrygelaat. En na 'n lang tyd, nadat hy weer 'n bietjie moes martel, bely hy in die teenwoordigheid van baie betroubare persone, wat later genoem word. Om mee te begin, is dit duidelik dat Pultus Clesis de Ranz in die vastyd pas verby gestuur het om hierdie einste Jood na Venesië te stuur om sy en ander dinge vir hom te koop. Toe dit ter kennis kom van Rabbi Peyret, 'n Jood van Chamb6ry wat 'n leraar in hul wet was, het hy hierdie Agimet gestuur, vir wie hy gesoek het, en toe hy voor hom kom, het hy gesê: "Ons is ingelig dat u na Venesië gaan om sy en ander ware te koop. Hier gee ek u 'n klein pakkie van 'n halwe span in grootte, wat 'n bietjie voorbereide gif en gif bevat in 'n dun, toegewerkte leersak. Verdeel dit tussen die putte, reservoirs en fonteine ​​oor Venesië en die ander plekke waarheen u gaan, om die mense wat die water van die bogenoemde putte gebruik, te vergiftig, naamlik die putte waarin die gif sal geplaas wees. "
Agimet het hierdie pakkie vol gif geneem en dit saamgeneem na Venesië, en toe hy daar kom, gooi hy 'n gedeelte daarvan in die put of vars water wat daar naby die Duitse Huis was, om die mense te vergiftig wat die water van die put gebruik. En hy sê dat dit die enigste put met soet water in die stad is. Hy sê ook dat die genoemde Rabbi Peyret belowe het om hom te gee wat hy wil vir sy probleme in hierdie besigheid. Uit eie beweging het Agimet verder toegegee dat nadat dit gedoen is, hy dadelik vertrek het om nie deur die burgers of ander gevange geneem te word nie, en dat hy persoonlik na Calabrië en Apulië gegaan het en bogenoemde gif in baie putte gegooi het. Hy bely ook dat hy dieselfde gif in die put van die strate van die stad Ballet gesit het.
Hy bely verder dat hy 'n deel van hierdie gif in die openbare fontein van die stad Toulouse en in die putte wat naby die [Middellandse See] geleë is, ingegooi het. Op die vraag of daar mense gesterf het toe hy die gif verstrooi en die boorgate hierbo vergiftig het, het hy gesê dat hy dit nie weet nie, aangesien hy almal van die bogenoemde plekke haastig gelos het. Op die vraag of enige van die Jode van die plekke skuldig was in die bogenoemde aangeleentheid, antwoord hy dat hy dit nie weet nie. En nou deur alles wat in die vyf boeke van Moses en die boekrol van die Jode vervat is, verklaar hy dat dit waar is en dat hy geensins lieg nie, ongeag wat met hom kan gebeur.
Die bekentenisse het tot baie aanvalle in Duitsland en Switserland gelei - veral in die Elsas en langs die Ryn.
Op 9 Januarie 1349 in Basel is 'n deel van die Joodse inwoners vermoor - hoewel die stadsraad van Basel voorheen die ergste lokaas uit die stad verbied het, moes hulle hierdie verbod onder druk van die inwoners vernietig en in plaas daarvan verbied Jode. 'N Deel van die ontheemdes is gearresteer en in 'n huis op 'n eiland in die Ryn verbied, net vir hierdie doel gebou.
Ook in Straatsburg het die stadsraad probeer om die Jode wat daar woon te beveilig, maar hulle is verplaas deur die stemme van die gildes. Die nuwe raad het die volgende slagting veroorsaak wat in Februarie 1349 gesterf het toe die Swart Dood nie eers byna die helfte van die Joodse burgers die stad bereik het nie.
In Maart van dieselfde jaar het 400 lede van die Joodse gemeenskap van Worms hulself verbrand om gedwonge doop te vermy vier maande later het die gemeenskap van Frankfort dieselfde gedoen. In Mei 1349 het Jode hulself in Mainz verdedig deur 200 aanvallende burgers dood te maak. Selfs hierdie gemeenskap het homself later doodgemaak deur hul huise te verbrand. Dit was die grootste gemeenskap in Europa.
Hierdie pogroms het nie voor die einde van die jaar 1349 opgehou nie. Daar word in baie stede gesê dat sogenaamde flagellante (kasteleerders) 'n deel van die inwoners oproer om die Jood dood te maak weens die vergiftiging van die putte. Maar nuwe navorsing meen dat die oordrag van die skuld eerder 'n gerieflike poging tot regverdiging deur die geskiedskrywing van die 14de eeu was.
Behalwe die soeke na 'n sondebok en 'n toenemende onverdraagsaamheid teenoor die kerk vir mense van verskillende geloof, was cupiditeit ook 'n groot motief vir die moorde. Baie mense het gedink dat hulle op hierdie manier van hul skuldeisers ontslae sou raak. Byvoorbeeld, die burgemeester van Augsburg, hoof, het hulle baie geskuld en dit het daartoe gelei dat die moorde baie geredelik gebeur het.
Baie mense het probeer adverteer oor die situasie. Reeds in 1348 noem pous Clement VI wat in Avignon woon, die beskuldigings "belaglik", want aan die een kant het die Swart Dood ook versprei in streke waar geen Jode gewoon het nie, aan die ander kant het die siekte selfs die Jood self gedood. Hy eis dat die geestelikes die Jode moet beskerm en verbied om Jode dood te maak sonder 'n hof of om hulle te plunder. Maar dit het net uitgewerk in die omgewing rondom Avignon en nêrens anders nie.
Black Death Moslem en Christelike Antwoorde Opstel Voorbeeld
Volgens dokument vyf het albei godsdienste nie-godsdienstige alternatiewe gevind om die Swart Dood te voorkom. In sommige gevalle sou die Christene probeer om op hul rug te slaap om die plaag te voorkom, terwyl die Moslems selfs sou vermy om na buite te gaan. Boonop het hulle albei 'n oplossing van Armeense klei gedrink om die liggaam te reinig, en het hulle vure gebou in die hoop dat dit die besmette lug sou suiwer. Op grond van dokument nege het beide die godsdienste verenig om te bid en het hulle teruggegaan na hul godsdienstige maniere.
Hierdie dokumente bewys dat elke godsdiens in sommige gevalle hul godsdienstige agtergronde versterk het om die Swart Dood te probeer voorkom. Godsdiensbeskouings het 'n groot rol gespeel in die verskillende maniere waarop Christene en Moslems op die Swart Dood reageer het. Die Christene het basies gedink dat die plaag hulle skuld was. Hulle glo dat hulle gestraf word vir hulle sondes wat hulle teen God toegereken het. Aan die ander kant neem die Moslems die plaag ligtelik op. Hulle glo dat ''n Moslem die goddelike daad vroom moet aanvaar. Die Moslems glo ook dat hierdie gebeurtenis 'n seën van God is. Daarbenewens verduidelik dokument twee die sterfte van die swart dood deur die sterftesyfer van elke godsdienstigheid te vergelyk.
Die sterfteskatting wat Phillip Ziegler vir die Moslems bereken het, toon dat ongeveer 33% van die Midde -Oosterse bevolking oorlede is. Terwyl die Christelike bevolking in Europa die sterftesyfer slegs 31%was. Hierdie dokument bewys dat die bevolking van die Moslems groter as die Christene afgeneem het. Gedurende die era van die Swartplaag het die Christengemeenskap 'n besadigde hand in die saak gehou, terwyl die Islam-samelewing die epidemie nie op ander skuldig gemaak het of die gewelddadige siekte met geweld probeer oplos het nie.
Volgens dokument sewe het die Christene die Jode die skuld gegee dat hulle die Swart Dood veroorsaak het. Hulle glo dat die Jode die putte vergiftig het. Die Moslems het niemand die skuld gegee vir die voorkoms van die Swart Dood nie, gebaseer op dokument tien. Dit bewys dat die Moslems geglo het dat die plaag sou gebeur, soos dokument vier gesê het: "die plaag is 'n seën van God. "
Hierdie boek ondersoek die lewe, denke en politieke verbintenisse van die vrydenker John Toland (1670–1722). Deur sy privaat argief en gepubliseerde werke te bestudeer, illustreer dit hoe hy in beide subversiewe en elite politieke kringe in Engeland en in die buiteland beweeg het.Die boek ondersoek die verbande tussen die republikeinse politieke denke van Toland en sy onreligieuse geloof oor die Christelike leer, die kerklike establishment en goddelike openbaring, en beweer dat hy koninginne, prinse en ministers van die regering as vriende en politieke medewerkers beskou het as 'n marginale en onbeduidende figuur. . In die besonder het Toland se intieme verhouding met die keurvrou Sophia van Hanover hom as hoffilosoof beskou, maar ook as 'n kragtige publisist vir die Hannoveriese opvolging. Die boek voer aan dat hy die republikeinse tradisie na die glorieryke revolusie gevorm het tot 'n praktiese en polities lewensvatbare program, wat nie gefokus was op die vernietiging van die monargie nie, maar op die hervorming van die openbare godsdiens en die Church of England. Dit ondersoek ook hoe Toland sy sosiale intimiteit met 'n wye kring van mans en vroue (wat wissel van prins Eugene van Savoye tot Robert Harley) gebruik het om sy idees privaat te versprei. Die boek ondersoek die verbande tussen sy erudisie en drukkultuur en voer aan dat sy intellektuele projek daarop gemik was om die gesag van Christelike 'kennis' net so in gevaar te stel as die politieke mag van die Kerk. In die algemeen illustreer dit hoe die idees en invloed van Toland die Engelse politieke lewe tussen die 1690's en die 1720's beïnvloed het.
En tog, soos John Aberth onthul in hierdie lewendige werk, het laat -Middeleeuse Europeërs ' kulturele aannames hulle op 'n unieke manier toegerus om postief die groot probleme waarmee hulle te kampe gehad het, die hoof te bied.
Lof vir die eerste uitgawe: "Aberth dra sy baie aansienlike en bygewerkte geleerdheid ligtelik en sy studie van 'n reeks komplekse en somber kalamiete word merkwaardig lewendig." -Barrie Dobson, Ereprofessor in Geskiedenis, Universiteit van York Die latere Middeleeue was 'n tydperk van ongeëwenaarde chaos en ellende -in die vorm van oorlog, hongersnood, pes en dood. Soms moes dit gelyk het asof die einde van die wêreld werklik naby was. En tog, soos John Aberth onthul in hierdie lewendige werk, het laat -Middeleeuse Europeërs se kulturele aannames hulle op 'n unieke manier toegerus om postueel die groot probleme waarmee hulle te kampe gehad het, die hoof te bied. Die boek, gebaseer op ryk literêre, historiese en materiële bronne, maak hierdie tydperk en sy oortuigings en houdings lewendig. Deur sy temas uit die vier ruiters van die apokalips te neem, beskryf John Aberth hoe die lewens van gewone mense verander is deur 'n reeks krisisse, waaronder die Groot Hongersnood, die Swart Dood en die Honderdjarige Oorlog. Tog toon hy ook aan hoe gebede, kronieke, poësie en veral gedenkkuns 'n optimistiese volk openbaar, wie se geloof in die apokalips hulle op een of ander manier die vermoë gegee het om die ellende wat hulle op hierdie aarde in die gesig gestaar het, te oortref. Hierdie tweede uitgawe is volledig op datum gebring met onlangse geleerdheid, en die omvang van die boek word uitgebrei tot baie meer voorbeelde van die vasteland van Europa. Die nuwe uitgawe bevat volledig hersiene gedeeltes oor hongersnood, oorlog en pes, asook 'n nuwe grafskrif. Die boek maak 'n paar nuwerwets nuwe gevolgtrekkings en laat belangrike vrae ontstaan, wat fassinerend sal wees vir alle studente en algemene lesers met 'n belangstelling in die Middeleeuse geskiedenis.
Europese skrywers met die plaag het die siekte in Latyn beskryf as pestis of pestilentia, 'pes' epidemie, 'epidemie' mortalitas, 'sterflikheid'.  In Engels voor die 18de eeu het die gebeurtenis die 'pes' of 'groot pes', 'die pes' of die 'groot dood' genoem.    Na die pandemie "het die nog meer"(eerste murrain) of" eerste pes "is toegepas om die verskynsel in die middel van die 14de eeu te onderskei van ander aansteeklike siektes en plaagepidemies.  Daar is nie spesifiek na die 1347 pandemiese pes in die 14de of 15de eeu in enige Europese taal, hoewel die uitdrukking "swart dood" vooraf soms op dodelike siektes toegepas is. 
'Swart dood' is eers in die 1750's gebruik om die pestpandemie in Engels te beskryf, en die term word eers in 1755 getuig, waar dit Deens vertaal het: die sorte dood, aangesteek. 'die swart dood'.   Hierdie uitdrukking as die regte naam vir die pandemie is in die 15de en vroeë 16de eeu gewild gemaak deur Sweedse en Deense kroniekskrywers, en in die 16de en 17de eeu is dit na 'n ander taal oorgedra: Yslands: svarti dauði, Duits: der schwarze Toden Frans: la mort noire.   Voorheen het die meeste Europese tale die pandemie 'n variant of Calque van die Latyn genoem: magna mortalitas, aangesteek. 'Groot dood'. 
Die frase 'swart dood' - wat die dood as swart beskryf - is baie oud. Homerus gebruik dit in die Odyssee om die monsteragtige Scylla te beskryf, met haar mond "vol swart dood" (Oud -Grieks: πλεῖοι μέλανος Θανάτοιο, geromaniseer: pleîoi mélanos Thanátoio).   Seneca die Jongere was moontlik die eerste wat 'n epidemie as 'swart dood' beskryf het (Latyn: mors atra), maar slegs met verwysing na die akute dodelike en donker prognose van siektes.    Die 12de -13de eeuse Franse geneesheer Gilles de Corbeil het reeds gebruik atra mors om te verwys na 'pestilensiële koors' (febris pestilentialis) in sy werk Oor die tekens en simptome van siektes (Die teken en simptomatibus aegritudium).   Die frase mors nigra, 'swart dood', is in 1350 deur Simon de Covino (of Couvin), 'n Belgiese sterrekundige, gebruik in sy gedig "On the Judgment of the Sun at a Feast of Saturn" (De judicio Solis in convivio Saturni), wat die plaag toeskryf aan 'n astrologiese voegwoord van Jupiter en Saturnus.  Sy gebruik van die frase hou nie ondubbelsinnig verband met die plaagpandemie van 1347 nie en blyk te verwys na die noodlottige uitkoms van die siekte. 
Die historikus kardinaal Francis Aidan Gasquet het in 1893 oor die Groot Pest geskryf  en voorgestel dat dit 'een of ander vorm van die gewone oosterse of builepes' was.  [c] In 1908 beweer Gasquet dat die gebruik van die naam atra mors want die epidemie van die 14de eeu verskyn die eerste keer in 'n boek uit 1631 oor die Deense geskiedenis van J. I. Pontanus uit 1631: "Van die algemeen en van die gevolge daarvan noem hulle dit die swart dood" (Vulgo & amp ab effectu atram mortem vocitabant).  
Onlangse navorsing het voorgestel dat die eerste besmette mense in Europa en Asië in die laat neolitiese-vroeë brons tydperk geteister is.  Navorsing in 2018 het bewyse gevind van Yersinia pestis in 'n antieke Sweedse graf, wat moontlik verband hou met die "neolitiese agteruitgang" omstreeks 3000 vC, waarin die Europese bevolkings aansienlik gedaal het.   Dit Y. pestis was moontlik anders as meer moderne tipes, met buikplaag wat deur vlooie oorgedra is wat die eerste keer uit die Bronstydperk in Samara bekend was. 
Die simptome van buikplaag word die eerste keer getuig in 'n fragment van Rufus van Efese wat deur Oribasius bewaar is. Hierdie antieke mediese owerhede dui daarop dat builepes in die Romeinse Ryk voor die bewind van Trajanus verskyn het, ses eeue voordat hy by Pelusium in die regering van Justinianus I aangekom het.  In 2013 het navorsers vroeër bespiegelings bevestig dat die oorsaak van die plaag van Justinianus (541–542 nC, met herhalings tot 750) was Y. pestis.   Dit staan ​​bekend as die eerste plaagpandemie.
Die mees gesaghebbende kontemporêre verslag word gevind in 'n verslag van die mediese fakulteit in Parys aan Philip VI van Frankryk. Dit het die hemel die skuld gegee, in die vorm van 'n samevoeging van drie planete in 1345 wat 'n 'groot pes in die lug' veroorsaak het (miasma -teorie).  Moslem -godsdiensgeleerdes het geleer dat die pandemie 'n 'martelaarskap en barmhartigheid' van God is, wat die gelowige se plek in die paradys verseker. Vir ongelowiges was dit 'n straf.  Sommige Moslem -dokters het gewaarsku om 'n siekte wat deur God gestuur is, te probeer voorkom of te behandel. Ander het voorkomende maatreëls en behandelings vir pes aangeneem wat deur Europeërs gebruik word. Hierdie Moslem -dokters was ook afhanklik van die geskrifte van die ou Grieke.  
Oorheersende moderne teorie
As gevolg van klimaatsverandering in Asië het knaagdiere uit die uitgedroogde grasvelde begin vlug na meer bevolkte gebiede, wat die siekte versprei het.  Die pes siekte, veroorsaak deur die bakterie Yersinia pestis, is enzooties (algemeen voorkom) in bevolkings van vlooie wat deur grondknaagdiere, insluitend marmotte, in verskillende gebiede, waaronder Sentraal -Asië, Koerdistan, Wes -Asië, Noord -Indië, Uganda en die westelike Verenigde State, vervoer word.  
Y. pestis is ontdek deur Alexandre Yersin, 'n leerling van Louis Pasteur, tydens 'n epidemie van builepes in Hongkong in 1894, het Yersin ook bewys dat hierdie basil by knaagdiere voorkom en het voorgestel dat die rot die belangrikste oordragmiddel was.   Die meganisme waardeur Y. pestis word gewoonlik oorgedra, is in 1898 deur Paul-Louis Simond gestig, en dit is gevind dat dit die byt van vlooie insluit waarvan die midde belemmer is deur herhaling Y. pestis 'n paar dae nadat 'n besmette gasheer gevoed is. Hierdie verstopping verhong die vlooie en dryf hulle tot aggressiewe voedingsgedrag en probeer om die verstopping deur opbrengs uit die weg te ruim, wat daartoe lei dat duisende plaagbakterieë in die voedingsplek gespoel word, wat die gasheer besmet. Die builplaagmeganisme was ook afhanklik van twee populasies knaagdiere: een bestand teen die siekte, wat as gashere optree, wat die siekte endemies hou en 'n tweede wat weerstand het. As die tweede bevolking sterf, gaan die vlooie na ander leërskare, insluitend mense, en veroorsaak 'n menslike epidemie. 
Definitiewe bevestiging van die rol van Y. pestis het in 2010 aangekom met 'n publikasie in PLOS Patogene deur Haensch et al.  [d] Hulle het die teenwoordigheid van DNA/RNA beoordeel met polimerase kettingreaksie (PCR) tegnieke vir Y. pestis uit die tandkaste in menslike geraamtes van massagrafte in Noord-, Sentraal- en Suid -Europa wat argeologies met die Swart Dood en daaropvolgende herlewings geassosieer is. Die skrywers het tot die gevolgtrekking gekom dat hierdie nuwe navorsing, tesame met vorige ontledings uit die suide van Frankryk en Duitsland, 'die debat oor die oorsaak van die Swart Dood beëindig, en demonstreer onomwonde dat Y. pestis was die veroorsakende middel van die epidemiese plaag wat Europa gedurende die Middeleeue verwoes het. " in 2011 "wat die Swart Dood in die Middeleeuse Europa veroorsaak is deur 'n variant van Y. pestis wat moontlik nie meer bestaan ​​nie. "
Later in 2011 het Bos et al. gerapporteer in Natuur die eerste konsepgenoom van Y. pestis van plaagslagoffers van dieselfde East Smithfield begraafplaas en het aangedui dat die stam wat die Swart Dood veroorsaak het, die voorouer is van die meeste moderne stamme van Y. pestis. 
Sedertdien het verdere genomiese dokumente die filogenetiese plasing van die Y. pestis stam verantwoordelik vir die Swart Dood as beide die voorouer  van latere plaagepidemies, waaronder die derde plaagpandemie en as die afstammeling  van die stam wat verantwoordelik was vir die plaag van Justinianus. Boonop is plaaggenome van aansienlik vroeër in die voorgeskiedenis herwin. 
DNA wat uit 25 geraamtes uit die 14de eeu in Londen geneem is, het getoon dat pes 'n stam is Y. pestis byna identies aan dié wat Madagaskar in 2013 getref het.  
Daar word erken dat 'n epidemiologiese oorsaak van pes net so belangrik is as die identifisering van simptome, maar navorsers word belemmer deur die gebrek aan betroubare statistieke uit hierdie tydperk. Die meeste werk is gedoen oor die verspreiding van die siekte in Engeland, en selfs skattings van die totale bevolking aan die begin wissel met meer as 100%, aangesien daar geen sensus in Engeland gedoen is tussen die tyd van die publikasie van die Domesday Book van 1086 en die meningsbelasting nie van die jaar 1377.  Die ramings van plaagslagoffers word gewoonlik geëxtrapoleer uit syfers vir die geestelikes.
Wiskundige modellering word gebruik om die verspreidingspatrone en die transmissiemiddele aan te pas. 'N Navorsing in 2018 betwis die gewilde hipotese dat "besmette rotte gevrek het, hul vlooiparasiete kon van die onlangs dooie rotgashere na mense gespring het". Dit het 'n alternatiewe model voorgestel waarin "die siekte van menslike vlooie en liggaamsluise na ander mense versprei is". Die tweede model beweer dat dit beter pas by die neigings van dodetal omdat die rat-vlooi-menslike hipotese 'n vertraagde, maar baie hoë styging in sterftes sou veroorsaak het, wat historiese sterftegegewens weerspreek.  
Lars Walløe kla dat al hierdie outeurs dit as vanselfsprekend aanvaar dat Simond se infeksiemodel, swart rot → rotvlooi → mens, wat ontwikkel is om die verspreiding van pes in Indië te verduidelik, die enigste manier is om 'n epidemie van Yersinia pestis infeksie kan versprei ", terwyl sy na verskeie ander moontlikhede verwys.  Net so het Monica Green aangevoer dat groter aandag nodig is aan die omvang van (veral nie-kommensale) diere wat betrokke kan wees by die oordrag van plaag. 
Argeoloog Barney Sloane het aangevoer dat daar onvoldoende bewyse is van die uitsterwing van talle rotte in die argeologiese rekord van die Middeleeuse waterfront in Londen en dat die siekte te vinnig versprei het om die tesis te ondersteun dat Y. pestis Hy is van vlooie op rotte versprei, en beweer dat die oordrag van persoon tot persoon moes wees.   Hierdie teorie word ondersteun deur navorsing in 2018 wat daarop dui dat die oordrag waarskynlik deur liggaamsluise en vlooie tydens die tweede plaagpandemie was. 
Alhoewel akademiese debat voortduur, het geen enkele alternatiewe oplossing wydverspreide aanvaarding bereik nie.  Baie geleerdes redeneer Y. pestis aangesien die belangrikste middel van die pandemie daarop dui dat die omvang en simptome daarvan verklaar kan word deur 'n kombinasie van buikplaag met ander siektes, insluitend tifus, pokke en respiratoriese infeksies. Benewens die buboniese infeksie, wys ander op addisionele septikaemie ('n soort "bloedvergiftiging") en pneumoniese ('n plaag in die lug wat die longe aanval voor die res van die liggaam) vorms van plaag, wat die duur van uitbrake gedurende die hele liggaam verleng seisoene en help om die hoë sterftesyfer en bykomende aangetekende simptome te verantwoord.  In 2014 het Public Health England die uitslae bekend gemaak van 'n ondersoek van 25 liggame wat in die Clerkenwell -omgewing in Londen opgegrawe is, asook testamente wat gedurende die tydperk in Londen geregistreer is, wat die pneumoniese hipotese ondersteun het.  Terwyl osteo -argeoloë tans die teenwoordigheid van Y. pestis bakterieë in begraafplase in Noord -Europa deur die ondersoek van bene en tandvleis, is geen ander epidemiese patogeen ontdek om die alternatiewe verklarings te versterk nie. In die woorde van een navorser: "Uiteindelik is pes pes." 
Die belangrikheid van higiëne word eers in die negentiende eeu erken met die ontwikkeling van die kieme -teorie van siektes tot dan was strate gewoonlik vuil, met allerhande lewendige diere en menslike parasiete wat die verspreiding van oordraagbare siektes vergemaklik. 
Volgens 'n span mediese genetici onder leiding van Mark Achtman wat die genetiese variasie van die bakterie ontleed het, Yersinia pestis "ontwikkel in of naby China",  , waaruit dit in verskeie epidemies oor die hele wêreld versprei het. Later navorsing deur 'n span onder leiding van Galina Eroshenko plaas die oorsprong meer spesifiek in die Tian Shan -berge op die grens tussen Kirgisië en China. 
Nestoriaanse grafte wat dateer uit 1338–1339 naby Issyk-Kul in Kirgisië, het opskrifte wat na pes verwys, wat sommige historici en epidemioloë laat dink het dat dit die epidemie uitbreek. Ander bevoordeel 'n oorsprong in China.  Volgens hierdie teorie het die siekte moontlik saam met Mongoolse leërs en handelaars langs die sypad gereis, of dit kon per skip aangekom het.  Epidemies het na raming 25 miljoen mense in Asië doodgemaak gedurende die vyftien jaar voor die Swart Dood Konstantinopel in 1347 bereik het.  
Navorsing oor die Delhi Sultanaat en die Yuan-dinastie toon geen bewyse van 'n ernstige epidemie in die veertiende-eeuse Indië nie en geen spesifieke bewyse van pes in die veertiende-eeuse China nie, wat daarop dui dat die Swart Dood moontlik nie hierdie streke bereik het nie.    Ole Benedictow voer aan dat sedert die eerste duidelike berigte oor die Swart Dood uit Kaffa gekom het, die Swart Dood heel waarskynlik sy oorsprong het in die nabygeleë plaag wat fokus op die noordwestelike oewer van die Kaspiese See. 
. Maar uiteindelik het dit na Gloucester gekom, ja, selfs na Oxford en na Londen, en uiteindelik het dit oor die hele Engeland versprei en die mense so gemors dat skaars die tiende persoon van enige aard nog lewend was.
Na verneem word, het pes die eerste keer in 1347 via Genoese handelaars uit hul hawestad Kaffa in die Krim in Europa voorgekom. Tydens 'n uitgerekte beleg van die stad, in 1345–1346, het die Mongoolse Golden Horde -leër van Jani Beg, waarvan die hoofsaaklik Tataarse troepe gely het, die siekte, het besmette lyke oor die stadsmure van Kaffa katapulteer om die inwoners te besmet,  alhoewel dit meer waarskynlik is dat besmette rotte oor die beleëringslyne gereis het om die epidemie na die inwoners te versprei.   Namate die siekte posgevat het, het Genua -handelaars oor die Swart See gevlug na Konstantinopel, waar die siekte die eerste keer in die somer 1347 in Europa aangekom het. 
Die epidemie daar het die 13-jarige seun van die Bisantynse keiser, John VI Kantakouzenos, doodgemaak, wat 'n beskrywing van die siekte geskryf het volgens Thucydides se verslag oor die plaag van Athene uit die 5de eeu vC, maar let op die verspreiding van die Swart Dood per skip tussen maritieme stede.  Nicephorus Gregoras het ook skriftelik aan Demetrios Kydones die stygende dodetal, die nutteloosheid van medisyne en die paniek van die burgers beskryf.  Die eerste uitbraak in Konstantinopel het 'n jaar geduur, maar die siekte het tien keer voor 1400 herhaal. 
Gedurende twaalf Genoese galeie het die plaag in Oktober 1347 per skip op Sicilië aangekom , en die siekte versprei vinnig oor die hele eiland. Galleie van Kaffa bereik Genua en Venesië in Januarie 1348, maar dit was die uitbraak in Pisa 'n paar weke later wat die ingangspunt van Noord -Italië was. Einde Januarie het een van die galeie wat uit Italië verdryf is, in Marseille aangekom. 
Uit Italië het die siekte noordwes versprei oor Europa, Frankryk en Spanje getref (die epidemie het eers in die lente van 1348 begin verwoes op die Kroon van Aragon),  Portugal en Engeland, dan versprei dit oos en noord deur Duitsland, Skotland en Skandinawië van 1348 tot 1350. Dit is in 1349 in Noorweë ingevoer toe 'n skip by Askøy geland het, en daarna na Bjørgvin (moderne Bergen) en Ysland versprei het.  Uiteindelik het dit in 1351 na die noordweste van Rusland versprei. Peste was ietwat meer ongewoon in dele van Europa met minder ontwikkelde handel met hul bure, waaronder die meerderheid van die Baskeland, geïsoleerde dele van België en Nederland en geïsoleerde Alpe -dorpe. dwarsdeur die kontinent.   
Volgens sommige epidemioloë het periodes van ongunstige weer plaagbesmette knaagdiere bevolk en hul vlooie op alternatiewe gashere gedwing,  wat pesuitbrake veroorsaak het wat dikwels 'n hoogtepunt bereik het in die warm somers van die Middellandse See,  sowel as tydens die koel herfs maande van die suidelike Baltiese state.  [e] Onder baie ander skuldiges van aansteeklike aansteeklikheid het wanvoeding, selfs al was dit op afstand, ook bygedra tot so 'n groot verlies in die Europese bevolking, aangesien dit die immuunstelsel verswak het. 
Wes -Asiatiese en Noord -Afrikaanse uitbraak
Die siekte het tydens die pandemie verskeie streke in die Midde -Ooste en Noord -Afrika getref, wat gelei het tot ernstige ontvolking en permanente verandering in beide ekonomiese en sosiale strukture.  Namate besmette knaagdiere nuwe knaagdiere besmet het, versprei die siekte oor die streek en kom ook uit die suide van Rusland.
Teen die herfs van 1347 het plaag Alexandrië in Egipte bereik, wat volgens 'n eietydse getuie per see van Konstantinopel af deur die see gestuur is, van 'n enkele koopskip wat slawe vervoer het.  Teen die laat somer 1348 bereik dit Kaïro, die hoofstad van die Mamluk Sultanate, kultuursentrum van die Islamitiese wêreld, en die grootste stad in die Middellandse See-kom, die Bahriyya-kindersultan-Nasir Hasan vlug en meer as 'n derde van die 600,000 inwoners gesterf het.  Die Nyl was verstik van lyke ondanks die feit dat Kaïro 'n middeleeuse hospitaal gehad het, die laat 13de eeuse bimaristan van die Qalawun -kompleks.  Die historikus al-Maqrizi het die oorvloedige werk vir grafgrawers en beoefenaars van begrafnisritte beskryf, en die plaag het meer as vyftig keer in Kaïro gedurende die daaropvolgende eeu gekom. 
Gedurende 1347 het die siekte teen April teen Julie ooswaarts na Gaza gereis, dit het Damaskus bereik en in Oktober het die plaag in Aleppo uitgebreek.  Daardie jaar, op die gebied van die moderne Libanon, Sirië, Israel en Palestina, was die stede Ashkelon, Akker, Jerusalem, Sidon en Homs almal besmet. In 1348–1349 bereik die siekte Antiochië. Die inwoners van die stad het na die noorde gevlug, maar die meeste van hulle het tydens die reis gesterf.  Binne twee jaar het die plaag oor die Islamitiese wêreld versprei, van Arabië tot in Noord -Afrika.  [ bladsy benodig ] Die pandemie versprei weswaarts van Alexandrië langs die Afrika -kus, terwyl Tunis in April 1348 deur 'n skip uit Sicilië besmet is. Tunis is toe aangeval deur 'n leër uit Marokko, hierdie leër het in 1348 versprei en die besmetting saam met hulle na Marokko gebring, waarvan die epidemie moontlik ook uit die Islamitiese stad Almería in al-Andalus afkomstig was. 
Mekka het in 1348 besmet geraak deur pelgrims wat die Hajj uitgevoer het.  In 1351 of 1352 is die Rasulid-sultan van die Jemen, al-Mujahid Ali, uit die Mamluk-ballingskap in Egipte vrygelaat en het hy plaag saam met hom teruggekeer huis toe.   Gedurende 1348 toon rekords dat die stad Mosul 'n massiewe epidemie opgedoen het, en die stad Bagdad het 'n tweede ronde van die siekte ondervind. [ aanhaling nodig ]
Simptome van die siekte sluit in koors van 38-41 ° C (100-106 ° F), hoofpyn, pynlike gewrigte, naarheid en braking en 'n algemene ongemak. Onbehandeld, van diegene wat die buikplaag opdoen, sterf 80 persent binne agt dae. 
Hedendaagse vertellings oor die pandemie is uiteenlopend en dikwels onnauwkeurig. Die mees algemene simptoom was die voorkoms van buboe (of gavocciolos) in die lies, nek en oksels, wat pus en asem bloei toe dit oopgemaak word.  Boccaccio se beskrywing:
By mans en vroue het dit homself eers verraai deur die opkoms van sekere gewasse in die lies of oksels, waarvan sommige so groot geword het soos 'n gewone appel, ander as 'n eier. Van die twee genoemde dele van die liggaam is dit dodelik gavocciolo het vinnig begin versprei en hom in alle rigtings versprei, waarna die vorm van die siekte begin verander het, swart kolle of lewendige voorkoms in baie gevalle op die arm of bobeen of elders, nou min en groot, nou minuut en talryk . Soos die gavocciolo was en was nog steeds 'n onfeilbare teken van die naderende dood, so was hierdie plekke ook op wie hulle hulself gewys het.   [f]
Dit is gevolg deur akute koors en braking van bloed. Die meeste slagoffers is twee tot sewe dae na die eerste infeksie dood. Sproetagtige vlekke en uitslag,  wat deur vlooibitte veroorsaak kon word, is geïdentifiseer as nog 'n moontlike teken van plaag.
Lodewijk Heyligen, wie se meester die kardinaal Colonna in 1348 aan pes gesterf het, het 'n duidelike vorm van die siekte, longontsteking, opgemerk wat die longe besmet het en asemhalingsprobleme tot gevolg gehad het.  Simptome sluit in koors, hoes en sputum met bloeding. Namate die siekte vorder, word sputum vryvloeiend en helderrooi. Longsterfte het 'n sterftesyfer van 90 tot 95 persent. 
Septikemiese plaag is die minste algemeen onder die drie vorme, met 'n sterftesyfer byna 100%. Simptome is hoë koors en pers velvlekke (purpura as gevolg van verspreide intravaskulêre stolling).  In gevalle van longontsteking en veral septikemiese plaag, is die vordering van die siekte so vinnig dat daar dikwels geen tyd sou wees vir die ontwikkeling van die vergrote limfkliere wat as buboe genoem word nie. 
Daar is geen presiese syfers vir die dodetal nie, die koers wissel baie per plek. In stedelike sentrums, hoe groter die bevolking voor die uitbraak, hoe langer duur die tydperk van abnormale sterftes.  Dit het ongeveer 75 tot 200 miljoen mense in Eurasië doodgemaak.    [ beter bron nodig ] Die sterftesyfer van die Swart Dood in die 14de eeu was veel groter as die ergste uitbrake van die 20ste eeu Y. pestis plaag, wat in Indië plaasgevind het en tot 3% van die bevolking van sekere stede doodgemaak het.  Die oorweldigende aantal dooie liggame wat deur die Swart Dood geproduseer is, het die noodsaaklikheid van massagrafplekke in Europa veroorsaak, soms tot 'n paar honderd of 'n paar duisend geraamtes.  Die massa begraafplase wat opgegrawe is, het argeoloë in staat gestel om voort te gaan met die interpretasie en definisie van die biologiese, sosiologiese, historiese en antropologiese implikasies van die Swart Dood. 
Volgens die Middeleeuse historikus Philip Daileader is dit waarskynlik dat 45-50% van die Europese bevolking oor vier jaar aan pes gesterf het.  [g] Noorse historikus Ole Benedictow stel voor dat dit tot 60% van die Europese bevolking kon wees.  [h] In 1348 het die siekte so vinnig versprei dat voordat 'n dokter of regeringsowerheid tyd gehad het om na te dink oor die oorsprong daarvan, ongeveer 'n derde van die Europese bevolking reeds omgekom het. In oorvol stede was dit nie ongewoon dat soveel as 50% van die bevolking sterf nie.  Die helfte van Parys se bevolking van 100 000 mense sterf. In Italië is die bevolking van Florence verminder van tussen 110 000 en 120 000 inwoners in 1338 tot 50 000 in 1351. Minstens 60% van die bevolking van Hamburg en Bremen het omgekom,  en 'n soortgelyke persentasie Londenaars is moontlik aan die dood ook siekte,  met 'n dodetal van ongeveer 62,000 tussen 1346 en 1353.  [i] Florence se belastingrekords dui daarop dat 80% van die stad se bevolking binne vier maande in 1348 gesterf het.  Voor 1350 was daar was ongeveer 170 000 nedersettings in Duitsland, en dit is met byna 40 000 verminder deur 1450.  Die siekte het sommige gebiede omseil, met die mees geïsoleerde gebiede wat minder vatbaar was vir besmetting. Pes het eers in Douai in Vlaandere verskyn aan die begin van die 15de eeu, en die impak was minder ernstig op die bevolkings van Henegouwen, Finland, Noord -Duitsland en gebiede van Pole.  Monnike, nonne en priesters is veral swaar getref omdat hulle na die slagoffers van die Swart Dood omgesien het. 
Die dokter van die Avignon -pousdom, Raimundo Chalmel de Vinario (Latyn: Magister Raimundus, aangesteek. 'Master Raymond'), het die afnemende sterftesyfer van opeenvolgende uitbrake van pes in 1347–48, 1362, 1371 en 1382 waargeneem in sy 1382 -verhandeling Oor epidemies (De epidemica).  In die eerste uitbraak het twee derdes van die bevolking die siekte opgedoen en die meeste pasiënte sterf in die volgende, die helfte van die bevolking het siek geword, maar slegs sommige het by die derde gesterf, 'n tiende is geraak en baie het oorleef terwyl die vierde gebeurtenis, slegs een uit elke twintig mense is siek en die meeste van hulle het oorleef.  Teen die 1380's in Europa het dit veral kinders geraak.  Chalmel de Vinario erken dat bloedvergiftiging ondoeltreffend was (alhoewel hy voortgegaan het om bloeding voor te skryf aan lede van die Roman Curia, van wie hy nie gehou het nie), en beweer dat alle ware gevalle van plaag deur astrologiese faktore veroorsaak is en dat hy self nooit geneesbaar was nie 'n geneesmiddel kan bewerkstellig. 
Die skatting wat die meeste aanvaar word vir die Midde -Ooste, insluitend Irak, Iran en Sirië, is gedurende hierdie tyd 'n dodetal van ongeveer 'n derde van die bevolking.  Die Swart Dood het ongeveer 40% van die bevolking van Egipte doodgemaak.  In Kaïro, met 'n bevolking van 600 000, en moontlik die grootste stad wes van China, sterf tussen een derde en 40% van die inwoners binne agt maande. 
Die Italiaanse kroniekskrywer Agnolo di Tura het sy ervaring van Siena opgeteken, waar plaag in Mei 1348 aangekom het:
Vader, verlate kind, vrou, eggenoot, een broer, 'n ander vir hierdie siekte, het skynbaar deur die asem en gesig geslaan. En so het hulle gesterf. En niemand kon gevind word om die dooies te begrawe vir geld of vriendskap nie. Lede van 'n huishouding het hul dooies so goed as moontlik na die sloot gebring, sonder priester, sonder goddelike ampte. groot kuile ​​is gegrawe en diep opgehoop met die menigte dooies. En hulle het dag en nag by honderde gesterf. En sodra die slote vol was, is daar meer gegrawe. En ek, Agnolo di Tura. my vyf kinders met my eie hande begrawe. En daar was ook diegene wat so yl met die aarde bedek was dat die honde hulle uitgetrek en baie lyke deur die stad verslind het. Daar was niemand wat gehuil het oor die dood nie, want die dood het almal verwag. En so baie het gesterf dat almal geglo het dat dit die einde van die wêreld is. 
Met so 'n groot afname van die bevolking as gevolg van die pandemie, het die lone die hoogte ingeskiet in reaksie op 'n tekort aan arbeid.  Aan die ander kant, in die kwarteeu na die Swart Dood in Engeland, is dit duidelik dat baie arbeiders, ambagsmanne en vakmanne, diegene wat alleen uit geldlone leef, 'n afname in die reële inkomste gehad het as gevolg van hoogstaande inflasie.  Grondeienaars is ook gedwing om geldelike huurgeld vir arbeidsdienste te vervang in 'n poging om huurders te behou. 
Sommige historici meen dat die ontelbare sterftes as gevolg van die pandemie die klimaat afkoel deur grond vry te maak en herbossing te veroorsaak. Dit het moontlik tot die Klein Ystydperk gelei. 
Opnuut godsdienstige ywer en fanatisme het in die nasleep van die Swart Dood geblom. Sommige Europeërs het 'verskillende groepe soos Jode, broeiers, buitelanders, bedelaars, pelgrims', melaatses,   en Romani geteiken en hulle die skuld gegee vir die krisis. Melaatses en ander met velsiektes soos aknee of psoriase is in Europa doodgemaak.
Omdat genesers en regerings uit die 14de eeu nie die siekte kon verduidelik of stop nie, het Europeërs hulle tot astrologiese kragte, aardbewings en die vergiftiging van putte deur Jode gewend as moontlike redes vir uitbrake.  Baie het geglo dat die epidemie 'n straf van God vir hulle sondes is, en dat dit verlig kan word deur God se vergifnis te wen. 
Daar was baie aanvalle op Joodse gemeenskappe.  In die bloedbad van Straatsburg van Februarie 1349 is ongeveer 2 000 Jode vermoor.  In Augustus 1349 is die Joodse gemeenskappe in Mainz en Keulen vernietig. Teen 1351 is 60 groot en 150 kleiner Joodse gemeenskappe vernietig.  Gedurende hierdie tydperk verhuis baie Jode na Pole, waar hulle hartlik verwelkom is deur koning Casimir die Grote. 
Een teorie wat aangevoer is, is dat die verwoesting in Florence wat veroorsaak is deur die Swart Dood, wat Europa tussen 1348 en 1350 getref het, 'n verskuiwing in die wêreldbeskouing van mense in die 14de-eeuse Italië tot gevolg gehad het en tot die Renaissance gelei het. Italië is veral swaar getref deur die pandemie, en daar word bespiegel dat die gevolglike vertroudheid met die dood veroorsaak het dat denkers meer oor hul lewens op aarde, eerder as oor spiritualiteit en die hiernamaals, stilstaan.  [j] Daar is ook aangevoer dat die Swart Dood 'n nuwe vroom vroom veroorsaak het, wat manifesteer in die borgskap van godsdienstige kunswerke. 
Dit verklaar nie volledig waarom die Renaissance in die 14de eeu in Italië plaasgevind het nie. Die Swart Dood was 'n pandemie wat die hele Europa beïnvloed het soos beskryf, nie net Italië nie. Die opkoms van die Renaissance in Italië was waarskynlik die gevolg van die komplekse interaksie van bogenoemde faktore,  in kombinasie met 'n toestroming van Griekse geleerdes na die val van die Bisantynse Ryk. [ aanhaling nodig ] As gevolg van die drastiese afname in die bevolking het die waarde van die werkersklas toegeneem, en het gewone mense meer vryheid geniet. Om die toenemende behoefte aan arbeid te beantwoord, het werkers ekonomies gereis op soek na die gunstigste posisie.  [ beter bron nodig ]
Voor die opkoms van die Swart Dood, is die werking van Europa deur die Katolieke Kerk bestuur en word die vasteland beskou as 'n feodalistiese samelewing, bestaande uit leen en stadstate.  Die pandemie het beide godsdiens en politieke magte heeltemal herstruktureer. Oorlewendes het na ander vorme van spiritualiteit begin draai en die magdinamika van die leen en stadstate het verbrokkel.  
Kaïro se bevolking, gedeeltelik as gevolg van die talle plaagepidemies, was in die vroeë 18de eeu die helfte van wat dit in 1347 was.  Die bevolkings van sommige Italiaanse stede, veral Florence, het eers in die 19de eeu hul grootte teruggekry eeu.  Die demografiese afname as gevolg van die pandemie het ekonomiese gevolge gehad: die voedselpryse het gedaal en grondwaardes het in die meeste dele van Europa met 30–40% gedaal tussen 1350 en 1400.  Grondeienaars het 'n groot verlies beleef, maar vir gewone mans en vroue was dit 'n meevaller. Die oorlewendes van die pandemie het nie net gevind dat die voedselpryse laer was nie, maar ook dat lande meer volop was, en dat baie van hulle erf van hul dooie familielede geërf het, en dit het waarskynlik die feodalisme gedestabiliseer.  
Die woord "kwarantyn" het sy oorsprong in hierdie tydperk, hoewel die konsep om mense te isoleer om die verspreiding van siektes te voorkom, ouer is. In die stadstaat Ragusa (moderne Dubrovnik, Kroasië) is 'n dertig dae lange isolasieperiode in 1377 geïmplementeer vir nuwe aankomelinge uit die gebiede wat deur plae geraak is. Die isolasieperiode is later verleng tot veertig dae, en het die naam "quarantino" gekry van die Italiaanse woord "veertig". 
Die plaag het gedurende die 14de tot 17de eeu herhaaldelik teruggekeer na Europa en die Middellandse See.  Volgens Jean-Noël Biraben was die pes elke jaar tussen 1346 en 1671 iewers in Europa aanwesig.  (Let op dat sommige navorsers versigtig is oor die onkritiese gebruik van Biraben se data. ) Die tweede pandemie was veral wydverspreid in die volgende jare: 1360–63 1374 1400 1438–39 1456–57 1464–66 1481–85 1500–03 1518–31 1544–48 1563–66 1573–88 1596–99 1602–11 1623–40 1644 –54 en 1664–67. Die daaropvolgende uitbrake, hoewel ernstig, was die terugtrekking uit die grootste deel van Europa (18de eeu) en Noord -Afrika (19de eeu).  Die historikus George Sussman het aangevoer dat die plaag eers in die 1900's in Oos -Afrika voorgekom het.  Ander bronne dui egter daarop dat die Tweede pandemie inderdaad Afrika suid van die Sahara bereik het. 
Volgens historikus Geoffrey Parker het "Frankryk alleen byna 'n miljoen mense aan die plaag verloor tydens die epidemie van 1628–31."  In die eerste helfte van die 17de eeu het 'n plaag ongeveer 1,7 miljoen slagoffers in Italië geëis.  Meer as 1,25 miljoen sterftes was die gevolg van die uiterste voorkoms van pes in die 17de-eeuse Spanje. 
Die Swart Dood het 'n groot deel van die Islamitiese wêreld geteister.  Pes was feitlik elke jaar tussen 1500 en 1850 op minstens een plek in die Islamitiese wêreld teenwoordig.  Pes het die stede van Noord -Afrika herhaaldelik getref. Algiers het 30 000–50 000 inwoners daaraan verloor in 1620–21, en weer in 1654–57, 1665, 1691 en 1740–42.  Kaïro het binne 150 jaar ná die eerste verskyning van die plaag meer as vyftig plaagepidemies gely, met die laaste uitbraak van die tweede pandemie daar in die 1840's.  Pes het tot in die tweede kwart van die 19de eeu 'n belangrike gebeurtenis in die Ottomaanse samelewing gebly. Tussen 1701 en 1750 is sewe en dertig groter en kleiner epidemies in Konstantinopel aangeteken, en 'n bykomende een-en-dertig tussen 1751 en 1800.  Bagdad het erg gely onder besoeke aan die plaag, en soms het twee derdes van die bevolking daarvan gely uitgewis is. 
Die derde plaagpandemie (1855–1859) het in die middel van die 19de eeu in China begin en versprei na alle bewoonde kontinente en 10 miljoen mense alleen in Indië doodgemaak.  Die ondersoek na die patogeen wat die 19de-eeuse plaag veroorsaak het, is begin deur spanne wetenskaplikes wat Hongkong in 1894 besoek het, onder wie die Frans-Switserse bakterioloog Alexandre Yersin, na wie die patogeen vernoem is. 
Twaalf pestuitbrake in Australië tussen 1900 en 1925 het tot meer as 1 000 sterftes gelei, veral in Sydney. Dit het gelei tot die stigting van 'n departement van openbare gesondheid wat 'n paar vooraanstaande navorsing gedoen het oor plaagoordraging van rotvlooie na die mens via die basil Yersinia pestis. 
Die eerste Noord -Amerikaanse plaagepidemie was die San Francisco -plaag van 1900–1904, gevolg deur nog 'n uitbraak in 1907–1908.   
Moderne behandelingsmetodes sluit in insekdoders, die gebruik van antibiotika en 'n plaag -entstof. Daar word gevrees dat die pesbakterie geneesmiddelweerstand kan ontwikkel en weer 'n groot bedreiging vir die gesondheid kan word. Een geval van 'n geneesmiddelweerstandige vorm van die bakterie is in 1995 in Madagaskar gevind.  'n Verdere uitbraak in Madagaskar is in November 2014 aangemeld.  In Oktober 2017 het die dodelikste uitbraak van die plaag in moderne tye Madagaskar getref, 170 mense vermoor en duisende besmet word. 
'N Skatting van die sterftesyfer vir die moderne builepes na die bekendstelling van antibiotika is 11%, hoewel dit in onderontwikkelde streke hoër kan wees. 
'N Tydskrif vir die plaagjaar - boek uit 1722 deur Daniel Defoe wat die Groot Plaag van Londen van 1665–1666 beskryf - 'n aksierillerfilm van 2010 wat in 1348 in die Middeleeuse Engeland afspeel ("The Betrothed") - 'n pesroman deur Alessandro Manzoni, wat in Milaan afspeel en in 1827 gepubliseer word verander in 'n opera van Amilcare Ponchielli in 1856, en verwerk vir film in 1908, 1941, 1990 en 2004
Cronaca fiorentina ("Chronicle of Florence") - 'n literêre geskiedenis van die pes, en van Florence tot 1386, deur Baldassarre Bonaiuti
Danse Macabre ("Dans van die dood") - 'n artistieke genre van allegorie van die laat Middeleeue oor die universaliteit van die dood
Die Decameron - deur Giovanni Boccaccio, klaar in 1353. Verhale vertel deur 'n groep mense wat by die Swart Dood in Florence skuil. Daar is talle aanpassings aan ander media gemaak - 'n science fiction -roman uit 1992 deur Connie Willis
'N Fees in die tyd van plaag - 'n vers drama deur Aleksandr Pushkin (1830), wat in 1900 in 'n opera gemaak is deur César Cui - 'n gewilde Franse legende wat veronderstel is om die plaag immuniteit te bied - Middeleeuse "flagellante"
"A Litany in Time of Plague" - 'n sonnet van Thomas Nashe wat deel was van sy toneelstuk Somer se laaste testament en testament (1592)
Die plaag - 'n roman van Albert Camus uit 1947, wat dikwels gelees word as 'n allegorie oor fascisme
Die sewende seël - 'n film uit 1957 geskryf en geregisseer deur Ingmar Bergman
Wêreld sonder einde - 'n roman uit 2007 deur Ken Follett, wat in 2012 in 'n miniserie met dieselfde naam verander het
Die jare van rys en sout - 'n alternatiewe geskiedenisroman deur Kim Stanley Robinson wat afspeel in 'n wêreld waarin die plaag feitlik alle Europeërs doodgemaak het
^ Ander name sluit in Groot sterfte (Latyn: magna mortalitas, aangesteek.'Groot dood', algemeen in die 14de eeu), atra mors, 'swart dood', die Groot Pes, die Groot Bobiese Pes of die Swart Pes.
^ Dalende temperature na die einde van die Middeleeuse warm tydperk het tot die krisis gelei
^ Hy kon die epidemiologie van die builepes vir die Swart Dood vir die tweede uitgawe in 1908 aanneem, wat rotte en vlooie in die proses impliseer, en sy interpretasie word algemeen aanvaar vir ander antieke en middeleeuse epidemies, soos die plaag van Justinianus dat was algemeen in die Oos -Romeinse Ryk van 541 tot 700 nC. 
^ In 1998 het Drancourt et al. berig die opsporing van Y. pestis DNA in menslike tandheelkundige pulp uit 'n middeleeuse graf.  'n Ander span onder leiding van Tom Gilbert betwyfel hierdie identifikasie  en die tegnieke wat gebruik word, en verklaar dat hierdie metode "ons nie toelaat om die identifisering van Y. pestis as die etiologiese middel van die Swart Dood en daaropvolgende plae te bevestig nie Daarbenewens wag die onafhanklike bevestiging nog steeds op die nut van die gepubliseerde tand-gebaseerde antieke DNA-tegniek wat gebruik word om noodlottige bakterieë by historiese epidemies te diagnoseer.
^ Ander navorsers dink egter nie dat die pes ooit endemies geword het in Europa of in die rotpopulasie nie. Die siekte het die knaagdierdraers herhaaldelik uitgewis, sodat die vlooie uitsterf totdat 'n nuwe uitbraak uit Sentraal -Asië die proses herhaal het. Die uitbrake kom voor ongeveer 15 jaar na 'n warmer en natter tydperk in gebiede waar plaag endemies is by ander spesies, soos gerbils.  
^ Die enigste mediese detail wat twyfelagtig is in die beskrywing van Boccaccio, is dat die gavocciolo 'n 'onfeilbare teken van die naderende dood' was, aangesien herstel moontlik is as die bubo ontslaan word. 
^ Volgens die Middeleeuse historikus Philip Daileader,
Die neiging van onlangse navorsing dui daarop dat meer as 45-50% van die Europese bevolking gedurende 'n tydperk van vier jaar sterf. Daar is 'n redelike hoeveelheid geografiese variasie. In Mediterreense Europa, gebiede soos Italië, die suide van Frankryk en Spanje, waar die plaag ongeveer vier jaar agtereenvolgens geloop het, was dit waarskynlik nader aan 75–80% van die bevolking. In Duitsland en Engeland. dit was waarskynlik nader aan 20%. 
Gedetailleerde studie van die beskikbare sterftesdata dui op twee opvallende kenmerke met betrekking tot die sterftes wat deur die Swart Dood veroorsaak word: naamlik die uiterste sterftesyfer wat deur die Swart Dood veroorsaak word, en die merkwaardige ooreenkoms of konsekwentheid van die sterftesyfer, uit Spanje in Suid-Europa na Engeland in Noordwes-Europa. Die gegewens is voldoende wydverspreid en talryk om die waarskynlikheid te veroorsaak dat die Swart Dood ongeveer 60% van die Europese bevolking weggevee het. Die algemene bevolking van Europa was destyds ongeveer 80 miljoen, wat beteken dat ongeveer 50 miljoen mense tydens die Swart Dood gesterf het. 
Kyk die video: LALE GÜL over STRENG ISLAMITISCHE OPVOEDING, KRITIEK op GELOOF en DOODSBEDREIGINGEN? (Januarie 2022).