Sy wys op die spanninge in die gemoed van die ouerwordende digter wat o.a. minder toeganklik dig of meer aandag gee aan die speelse en vreugdevolle wat ŉ digter beleef (soos by Opperman) wat terugkeer het uit die dode. Op ?n hopie het my hart gesit en snik, terwyl ek konstant energie na buite moes straal? jy onthou mos, my werk het dit van my verwag.Wie en wat ek was, het ek nie geweet nie, ek het ook nie geweet waar my siel homself bevind nie. Dit is gister bekend gemaak dat Derek Walcott, wat die Nobelprys vir Letterkunde in 1992 gewen het, pas bekroon is met die gesogte T.S. Eliot-poësieprys vir die beste digbundel wat in 2010 in Engeland en Ierland verskyn het. Herinner my aan die liedjie “”Praat Lewe”” deur Toby Mac. ๐ Ons staan saam met ‘n groepie digters buite die boekwinkel en gesels na afloop van die dié betrokke Saterdag se Boekpraatjie; ‘n bundel deur een van ons bekroonde digters wat uitgegee is met ‘n tweekleuromslag en gedruk is op blygemaakte fotostaatpapier. Ek maak die opmerking dat die manier waarop dié bundel uitgegee is – ter wille van kostebesparing, natuurlik – ‘n belediging is vir die poësie wat op daardie bladsye gedruk is.