88 miljoen pond suiker raak in Duitsland aan die brand - Skemerkelkresepte, spiritualieë en plaaslike kroeë - 2022
'N Silo suiker het aan die brand geraak in Sentraal -Duitsland
Meer as 88 miljoen pond suiker het aan die brand geraak in Sentraal -Duitsland.
Donderdagmiddag het 'n brand uitgebreek in 'n opbergsilo in Sentraal -Duitsland, en al die koolhidrate maak goeie brandstof omdat die vuur 'n dag later steeds sterk was.
Volgens The Local het die brand Donderdag om 2:15 die middag aanvanklik in 'n suikersilo van 90 meter van die Nordzucker-suikeronderneming uitgebreek. Vanaf Vrydag het dit steeds gebrand.
40 000 ton is meer as 88 miljoen pond suiker. Niemand is in die brand beseer nie, maar die brandweer het gesê die dak van die silo het al ineengestort en hulle is bekommerd dat die silo self kan binnedring en miljoene pond gesmelte suiker kan mors.
Meer as 100 brandbestryders was betrokke by die poging om die suikerbrand te blus voordat dit kon gebeur. Donderdag en Vrydag het brandbestryders probeer om die brand te blus deur polisiehelikopters oor die silo te vlieg en water daarin te gooi. Die polisie het gesê dat die pogings om die brand te stop, waarskynlik 'n geruime tyd sal voortduur.
Toe die Rooi Leër Berlyn bereik, het Duitsland 'n hel op aarde geword
Hier is wat u moet onthou: Na raming het 100 000 burgerlikes omgekom in die geveg, 20 000 van hulle aan hartaanvalle, 6 000 in selfmoord. Die raming van verkragting wissel van 20 000 tot 100 000. Aborsies, gewoonlik onwettig in Duitsland, is maande na die oorlog toegelaat, maar daar is geen getal oor hoeveel uitgevoer is nie.
Dit het begin met wat 'n Duitse kolonel '' 'n vaal, aanhoudende donderbrul uit die ooste '' noem. Die Sowjet -bombardement was so geweldig in die oostelike voorstede van Berlyn, huise het gebewe, foto's het van mure geval en telefone gelui. Berlynse burgerlikes het die gedreun gehoor, die geboue wat skud, gesien en geweet dat die uur aangebreek het. Op rantsoen -toue luister vroue en meisies "verskrik na die verre geluide van die front", en vra mekaar of die Amerikaners Berlyn voor die Sowjets sal bereik.
Dit was 16 April 1945. Die gedreun was die geluid van 8 983 Sowjet-artilleriestukke, tot 270 gewere per kilometer, en gooi 'n voorraad van sewe miljoen skulpe (1,2 miljoen op die eerste dag alleen) by die Duitse verdediging op die Oder-Neisse Rivierlyn. Die laaste en mees gevolglike stryd van die Tweede Wêreldoorlog in Europa het begin - die stryd om Berlyn.
'Wie neem Berlyn? Ons of die bondgenote? "
Na 'n blaaskans om die "Oder -balkon" in Oos -Pruise af te handel en voorrade op te haal, was die Sowjet -leër uiteindelik gereed om Berlyn aan te val en die oorlog te beëindig. Vir die tiranniese en paranoïese heerser van Rusland, Josef Stalin, het niks meer saak gemaak as om die Britse en Amerikaanse magte na Berlyn te slaan nie. Sy aansien het dit nie net geëis nie, maar ook wraak op die bloedige spoor van gruweldade en vernietiging wat die Duitsers tot in Moskou en Stalingrad gesaai het.
'Wie neem Berlyn? Ons of die bondgenote? " Stalin het sy twee voorste bevelvoerders, maarskalk Georgi K. Zhukov, bevelvoerder van die 1ste Wit -Russiese front, en maarskalk Ivan Koniev, hoof van die 1ste Oekraïense Front, wat Berlyn gekonfronteer het, tydens 'n Moskou -konferensie op 1 April gevra.
'Ons sal, en voor die bondgenote,' antwoord Koniev.
'Dit is die soort mans wat u is,' antwoord Stalin, wat hulle onmiddellik hul bevele gee - Zhukov ry van Berlyn uit die middel en noord, terwyl Koniev Berlyn uit die suide tref en die enorme Duitse hoofstad omhul in 'n reusagtige knypbeweging . Om hierdie oorwinning te behaal, het Stalin 2,5 miljoen mans, 41,600 gewere, 6,250 tenks en 7,500 vliegtuie versamel.
Die Sowjet-leër was teen 1945 'n goed geoliede oorlogsmasjien, uitbundig toegerus met kragtige T-34- en JS-tenks, beter as die meeste van hul Duitse eweknieë en redelik maklik vir die meganies uitgedaagde Sowjet-tenkspanne om te bedryf en te onderhou. Artillerie was nog steeds Rusland se "God of War". Infanterie en tenks werk saam met vaardigheid, resolusie en aggressiwiteit. Die Sowjette het die belangrikheid van verrassing, maneuver en toewyding van reserwes verstaan. Hulle het nie alleen op getalle staatgemaak om gevegte te wen nie.
Maar die Sowjets het swakhede gehad. Terwyl ammunisie volop was, was voedsel, onderdele en selfs uniforms tekort. Sowjet -troepe was dikwels maer en honger, en verwag dat hulle van die land sou leef. Baie van hul rantsoene en vervoer was American Lend-Lease.
Die belangrikste was dat die weermag swak gedissiplineerd was. Ondanks die taaiheid van die Sowjet -politieke offisiere, was die Sowjet -troepe in alle rasse lief vir diefstal en verkragting, wat geïnspireer is deur die harde propaganda van die politieke skrywers van Stalin, wat die idee gehamer het dat die inval in Duitsland die Sowjet -wraak sou veroorsaak. - Duitsland sou nie verslaan word nie, maar verwoes word.
Niks oor om te verloor nie
Die aanval van Zhukov op Berlyn was die middelpunt van die aanval, en die generaal wat 'nooit 'n stryd verloor het nie' het hierdie sleg beplan. Hy het min van sy gewone wysheid en buigsaamheid getoon. Teenoor die Duitse troepe wat hom op die Seelow Heights ingegrawe het, het hy 143 soekligte ontplooi om die verdedigers, een elke 200 meter, te verblind. Toe die soekligte aangaan, het die Duitsers hulle afgeskiet en baie van die vroulike operateurs van die ligte doodgemaak.
Die hoof van die Duitse verdediging was die hoof van een van die skerpste denke van die land, kolonel-generaal Gotthard Heinrici, seun van 'n Lutherse predikant, getroud met 'n 'onheilspellende', 'n half-Jood. Slegs Heinrici se vermoë as verdedigingspesialis het hom op die betaalstaat van die Wehrmacht gehou, as baas van Army Group Vistula, wat eintlik die Oder verdedig het.
Heinrici het sy verdediging met groot sorg beplan. Hy het byna 'n miljoen man om te verdedig teen die Sowjette, met opleidingseenhede, Hitler -jeug, polisie en Volkssturm, toegerus met 10 400 tenks, 1 500 gewere en 3 300 vliegtuie. Die Sowjette was baie swaarder as hom. Erger nog, die Duitse oorlogsmasjien is deur jare van nederlaag en terugtrekking platgeslaan. Tenks het min brandstof, artillerie sonder skulpe, en baie soldate was maande lank onbetaald. Hulle moraal was verslete deur die stroom nederlae, vlugtelinge wat paaie verstop het, briewe (wanneer pos kom) van die huis af dat hul huise vernietig is of tuisdorpe beset deur Geallieerde magte.
Tog het hulle voortgeveg. Sommiges het dit gedoen met die moed van desperate en fanatiese manne wat in Hitler geglo het. Ander was lede van die buitelandse kontingente van die SS, soos die moeilike Nordland -afdeling, bestaande uit Skandinawiese Nazi's - Swede, Denen en Noorse afvalliges - wat hul lot met Hitler ingegooi het. 'N Ander soortgelyke uitrusting was die SS Charlemagne -afdeling, bestaande uit Fransmanne. Hulle het baklei met die moed van mans wat niks meer gehad het om te verloor nie. Vaslegging beteken 'n verraadverhoor in hul vaderland, en ontsnapping was onmoontlik. So het hierdie huursoldate en kansvatters-insluitend 'n verstrooiing van afvallige Britte uit die 50-sterk Britse Vrykorps-ook geveg.
Die Duitsers het ook 'n paar van hul gewone sterkpunte gehad: mobiliteit, vinnig denkende veldbevelvoerders, 'n verstommende vermoë om onder druk te hergroepeer en enorme Tiger-tenks wat 88 mm-skulpe geslinger het en swaar bombardement kon weerstaan.
Daar was ander aansporings vir Duitsers om hierdie laaste stryd met vasberadenheid te voer. Josef Goebbels se propaganda het steeds wonderwapens belowe om die geveg te keer. Duitse troepe was bang vir die vernietiging wat op hul huise sou neersak as die Sowjets hul vaderland sou verower. SS wat "krygshowe" vlieg en die militêre polisie het effektief die agterste gebiede gepatrolleer. Enigiemand wat vermoed word dat hy 'n woestyn is, kry 'n vinnige krygsraad, onvermydelik gevolg deur 'n ophanging.
Die prentjie was donker. Die Duitse afdelings wat op die hoofweerstand van Heinrici op die Neisse-rivier en die Seelow-hoogtes gestaan ​​het, was nie die gansstapende legioene wat Europa in 1940 geterroriseer het nie. bemanningslede en vlieëniers sonder vliegtuie, personeel van die opleidingsskole van die weermag, en die talle swak toegeruste Volkssturm-eenhede, wat bestaan ​​uit plaaslik getrekte ou manne en Hitler-jeug, dikwels slegs gewapen met 'n eenmalige Panzerfaust-vuurpylwerpers in plaas van gewere. Baie het geen uniforms en geen wapens gehad nie, en minder opleiding.
'N Tipiese' oggendkonsert '
Hiermee het Gotthard Heinrici die aanval van Zhukov in die gesig gestaar. Aan die begin het dit goed gegaan met die Duitsers. Behalwe dat die ligte afgeskiet het, was die soekligte self ondoeltreffend omdat hul verblinding weerkaats het van die rook en stof van die Sowjet -bombardement. Bestel en teenbestel om dit vinnig aan en uit te skakel. Bewolkte lug en reën het beide kante belemmer.
Tog was die bombardement verskriklik. Die Hitler-jeug en leerlinge het aanvanklik gedink dit was 'n tipiese 'oggendkonsert', maar die ou hande het gou besef dat dit die langverwagte groot offensief was. Gerd Wagner van die 27ste Valskermregiment het gesê: 'In 'n paar sekondes was al my tien kamerade dood.' Wagner self het in 'n rokende dopkrater sy bewussyn herwin en kon skaars ontsnap. Verder terug loer 'n SS -panzerbataljon -bevelvoerder deur sy pericscope en sien 'in die gesigsveld was die oostelike hemel in vlamme'.
Die Sowjet -bombardement het die Seelow Heights verwoes en fisiese en morele vernietiging agtergelaat. 'N SS -oorlogskorrespondent het 'n verdwaasde soldaat in 'n bos sien ronddwaal en sy geweer gegooi. Dit was sy eerste ervaring van die Oosfront, het hy gesê. Hy het die oorlog as 'n kapper in 'n offisierhotel in Parys deurgebring.
Tog het Zhukov probleme ondervind. Hy stuur sy mans stormend oor die Oder in Amerikaanse amfibiese DUKW's, bestuur deur vroulike soldate. Agter die Lend-Lease-voertuie het allerhande gewone bote gekom, waarvan baie gelek het. Onder hewige vuur het die bote aan wal gekom en die Sowjets het deur mynvelde gevorder en min vordering gemaak. Teen die middag woel die troepe in swaar modder en Duitse beskietings.
Die Duitsers het ook nie goed gevaar nie. Joseph Goebbels het 'n hartstogtelike toespraak oor die Duitse radio gemaak dat die nuwe storm van die Mongole teen die Oder -mure sou breek, maar Berlyners, wat kaarte kon lees, het by voedselwinkels langer rye ingeskakel om hul spyskaarte so vinnig as moontlik te vul. Heinrici wou 'n teenaanval kry, maar Adolf Hitler het in 'n tipies lojale besluit drie van sy panzer -afdelings weggeneem en na Tsjeggo -Slowakye gestuur. By die "Allerheiligste" van die Duitse weermag het die kommando -bunkers by Zossen, stafhoof, generaal Hans Krebs, voortgegaan met vermouthskote uit 'n bottel wat hy in sy kantoor gebêre het, en gesukkel met gebroke kommunikasie aan die voorkant en desperate versoeke om inligting van agter.
Gewig: 7,407 kg (16,325 lbs)
Lengte: 5,791 m (20 voet)
Vatlengte: 4,938 m (16 voet 2 duim) L/56
Hoogte: 2,10 m (6 ft 11 in) (afvuur)
Hoogte: -3 ° tot +85 °
Vuurkoers: 15-20 rpm
Snuitsnelheid: 820 m/s (2.690 voet/s)
Effektiewe reeks: 14.810 m (16.200 yds) grondteiken, 7620 m (25.000 voet) effektiewe plafon
Maksimum omvang: 11.900 m (39.000 voet) maksimum plafon
Breek: Horisontale skuifblok, halfautomaties of handmatig
88 miljoen pond suiker word in Duitsland gevang - resepte
88 is 'n wit supremasistiese numeriese kode vir 'Heil Hitler'. H is die agtste letter van die alfabet, dus 88 = HH = Heil Hitler. Een van die algemeenste wit supremasistiese simbole, 88 word regdeur die hele blanke supremasistiese beweging gebruik, nie net neo-Nazi's nie. U kan dit as 'n tatoeëring of grafiese simbool vind as deel van die naam van 'n groep, publikasie of webwerf of as deel van 'n skermnaam of e-posadres. Dit word selfs soms as 'n groet of afteken gebruik (veral in boodskappe op sosiale netwerk-webwerwe).
Die getal word gereeld gekombineer met 'n ander wit supremasistiese numeriese kode, 14 (afkorting vir die sogenaamde slagspreuk "14 woorde": "Ons moet die bestaan ​​van ons mense en 'n toekoms vir wit kinders verseker") in die vorm van 1488, 14 /88, 14-88 of 8814.
Daar moet op gelet word dat 88 in nie-ekstremistiese kontekste voorkom. Die nommer word deur hamradiooperateurs gebruik om 'drukkies' of 'drukkies en soen' te beteken. 'N Aantal NASCAR-bestuurders, waaronder verskeie baie bekende, het die nommer 88 gebruik, wat veroorsaak het dat verskeie motorplakkers en ander vorme van goedere dieselfde nommer het.
Die beste geweer van die Tweede Wêreldoorlog en#8211 Flak 88 op foto's
Die Flak 88 was 'n legendariese anti-lug uit die Tweede Wêreldoorlog en 'n tenkgeweer wat deur Nazi-Duitsland en hul bondgenote gebruik is.
Die voorganger van hierdie ikoniese geweer is tydens die Eerste Wêreldoorlog deur Krupp vervaardig, aangedui as 8,8 cm Flak 16, as een van die eerste spesiaal ontwerpte AA-kanonne. lug bo Europa. Die Duitse Ryk het egter 'n verpletterende nederlaag gely, wat uiterste begrotingsbesnoeiings op sy weermag afgedwing het.
Vliegtuiggeweer Flak 88
Ondanks die Verdrag van Versaille wat die Duitse weermag verbied het om sulke swaar wapens in die tussenoorlog te vervaardig, is die 88 -reeks voortdurend verbeter en ontwikkel. Die semi-outomatiese laaistelsel het dit maklik gemaak om te gebruik, aangesien die skulpe deur hefbome weggegooi sou word en die laaier die tweede dop sou plaas.
Maar die truuk by die vervaardiging van 'n funksionele lugafweergeweer was om 'n hoë snelsnelheid te bereik terwyl swaar projektiele hoog in die lug geskiet word. Dit was die belangrikste eienskap van elke Flak 88-model-van die bekendstelling daarvan in 1917 tot die laat-Tweede Wêreldoorlog-weergawes wat aangepas is vir swaar tenks en tenkvernietigers soos die Tiger en Jagdpanther.
88 mm geweer agt en tagtig 8,8 cm Flak. Foto: Joost J. Bakker IJmuiden / CC BY 2.0
In 1933, toe die Nazi's die mag gryp, is die 8,8 cm Flak 18 in massaproduksie geplaas. Wat gevolg het, was verbeterde weergawes wat in 1936, 1937 en uiteindelik in 1941 geskep is. Die 8,8 cm Flak 41 word die simbool van lugverdediging in Nazi-Duitsland, aangesien sy kragtige dop van 9,4 kilogram geallieerde bomwerpers en vegters kon neerslaan. op 'n hoogte van meer as 8000 m.
Toe die Wehrmacht eers die omvang van vuurkrag besef wat die 88 kaliber te bied het, is projekte begin om 'n anti-tenk weergawe genaamd die 8,8 cm PaK 43 te vervaardig en om die geweer op tenks te plaas. Behalwe die ondeurdringbare wapenrusting, was die 88 geweer wat aangewys is as die 8,8 cm KwK 36 en later die KwK 43 tenkgeweer die grootste voordeel wat die Tiger tenks so gevrees het deur die geallieerde soldate.
88 mm AA -geweer
Alhoewel die primêre gebruik daarvan was om indringerbomaanvallers op groot hoogte af te weer met behulp van hoogontploffende ammunisie, het die 88-kaliber op die grond 'n verwoestende effek gehad, eenmaal voorsien van wapendringende doppe en 'n verskeidenheid antitenk-projektiele.
Die suksesvolle diensgeskiedenis word miskien die beste beskryf in die woorde van 'n Amerikaanse historikus en veteraan uit die Tweede Wêreldoorlog. Paul Fussell het geskryf dat Amerikaanse troepe geweet het dat die grootste enkele wapen van die oorlog, behalwe die atoombom, die Duitse 88 mm-platbaangeweer was wat duisende bomwerpers en tienduisende soldate neergevel het. Die Geallieerdes het niks so goed gehad nie.
8,8 cm Flak. Foto: Mark Pellegrini / CC BY-SA 2.5 Flak 18 88 30 Duitse Flak 18 88 mm vliegtuig -artillerie Flak 8,8 cm Flak Crew Paint Victory Kill Rings Flak 18 88mm geweer Flak 88 geweer gereed om teen vliegtuie te skiet Flak 88 Regiment 24 Artemowsk Winter 1941 Twee 88 mm lugafweergewere staan ​​gereed vir aksie. Duits 88 mm artillerie Flak 18 Duitse vliegtuiggeweer Flak Flak 88 1944 Gobschelwitz Leipzig Duitsland 'N Uitgebrande Duitse 88 mm FlaK 36 -geweer en sy SdKfz 8 halfbaan naby El Alamein, Egipte.
Flak 18 88 wwii artillerie
Om hul nederlaag deur die Duitse Ryk en Noord-Duitse Konfederasie in die Frans-Pruisiese Oorlog (1870-1871) te herstel, het buurland Frankryk die 8x50mmR Lebel-patroon aangeneem vir hul nuwe Lebel Model 1886. Wat die aanneming uniek gemaak het, was die Die rooklose poeierontwerp van 8 mm wat die Franse leër onmiddellik aan die voorpunt van die vordering van handwapens geplaas het. 'N 8-ronde buisvormige tydskrif maak voorsiening vir herhaalde vuuraksies, 'n opgradering van alle bestaande enkelskootontwerpe. Die wapen was 'n standaard bout-aksiewapen met 'n uitwaarts gedraaide bouthandvatsel en 'n tipiese 'lang geweer'-rangskikking van die tydperk met 'n soliede houtvoorraad en gegroefde enkelbandige houtvoor. Ondersteuning is natuurlik behou vir 'n bajonet. Ongeveer 2,8 miljoen van die tipe sou uiteindelik vervaardig word.
Die stap het die Duitsers natuurlik tot aksie aangespoor omdat hul bestaande Mauser Model 1871 -lyn nou grotendeels uitgedien is. Dit het nog steeds staatgemaak op 'n swart poeierpatroon, 'n omgedraaide bout-handvatsel wat geneig is om te vang en gebruik gemaak van die groter, stadiger 11x60mmR-patroon. Dit verskyn oorspronklik as 'n enkelvormige vorm, hoewel dit uiteindelik aangespreek is deur die Model 1871/84, met sy 8-ronde buisvormige tydskrif, en die Model 1880/07 wat 'n 5-ronde "stripper" clip feed ondersteun. 'N Verkorte karabynweergawe is ook onthul.
Desondanks was die behoefte om te moderniseer groot teen hul jarelange vyand. Dit het 'n kommissie onder leiding van die Duitse leër geplaas om formele spesifikasies uit te reik vir 'n nuwe, klein kaliber, rooklose poeierpatroon en 'n nuwe diensgeweer om dit af te vuur. Interessant genoeg het die kommissie wegbeweeg van die invloed van Mauser en gefokus op 'n Mannlicher-tipe clip-laai-tydskrifbenadering met kenmerke van die Model 1889 "Belgian Mauser" en die mededingende Franse Lebel. Die loop was gewapen met 'n patroon wat grotendeels uit die Lebel geneem is, terwyl die geweer 'n stuk hout uit een stuk met 'n geïntegreerde handvatsel met reguit handvatsel en soliede houtvoorraad gekry het. Die aksie was in die hoofgedeelte van die liggaam met 'n bout-handvatsel wat na buite uitsteek. Die sneller was laag, met die ring wat geïntegreer is in die uitstaande tydskrif. 'N Vatbaadjie is om die vat aangebring. Ondersteuning vir 'n veldbajonet is bestuur deur middel van 'n bevestiging aan die regterkant van die vat. Die totale gewig was 8,4 pond, beslis ligter as die Lebel, met 'n totale lengte van 49 duim wat 'n vat van 29 duim bestuur - albei eienskappe korter as die Lebel.Die kommissie het ook die ooreenstemmende nuwe patroon ontwikkel wat die M88 geword het en tot vyf hiervan is in die vaste tydskrif -eenheid gelaai. Voor die aksie en by die snuit was daar besienswaardighede.
Die wapen is aangeneem as die Model 1888 en ook onder ander name bekend - Gewehr 88 (Gew 88), Model 1888 Commission Rifle en Model 1888 Reichsgewehr. Vervaardiging was in Duitsland, Oostenryk en Pruise deur Ludwig Loewe & Company, Osterreichische Waffenfabriks-Gesellshcaft, C. G. Haenel, Steyr-Mannlicher en V. C. Schilling & Company terwyl verskeie nasionale arsenale ook betrokke geraak het (Amberg, Danzig, Erfurt, Spandau).
In die praktyk was die Model 1888 'n goeie geweer, wat sekerlik een van die beste van die nuwe generasie rooklose poeiervuur ​​is. Die loopbaadjie van die oorspronklike modelle is gou opgegee toe daar gevind is dat dit vog vasgevang het wat tot geroeste vate binne -in gelei het. 'N Nuwe, versterkte loop is in 1891 ingestel en daarna is 'n nuwe geweerpatroon in 1896 gevolg. Vroeg in 1890 is 'n kortvormige vorm as 'n karabynvariant bekendgestel en in 1891 verskyn nog 'n kort geweervariant.
In April 1903 het die Duitse weermag ontslae geraak van die oorspronklike "ronde neus" M88-kommissie-geleide patroon en die nuwe 7.92x57mm Mauser "puntige" koeëlpatroon aangeneem. Hierdie verandering was die oorsprong van die model 1888S-aanwysing wat in 1905 verskyn het. Die oorskakeling na die nuwe patroon het ook gebruik gemaak van 'clip-loading' waarin houers vyf vuurvaste, gestapelde patrone bevat en as 'n hele eenheid in die wapen ingebring het. - help om die herlaai vinniger te maak. Hierdie aanneming het gelei tot die nuwe aanwysing van model 1888/05.
Die Gew 88 het in diens gebly van 1888 tot 1915, wat die beskikbaarheid daarvan in die Eerste Wêreldoorlog (1914-1918) moontlik gemaak het. Meer as 100,000 van die tipe was in omloop en hierdie is in diens geneem toe die Duitse Ryk saam met hul Oostenryk-Hongaarse neefs na die moord op een van hul koninklikes (aartshertog Franz Ferdinand van Oostenryk) toegewy is. Sommige Duitse troepe het oorlog gevoer met hul laaier laai, bout-aksie Model 1888's en variante wat na bewering 'n goeie rekenskap van hulself gegee het. Die gevegte het in Julie 1914 begin en teen Desember tot 'n slag van 'n loopgraafoorlog ontaard (baie verwag dat die gevegte teen Kersfees verby is). In daardie maand verskyn 'n hersiene laai-weergawe as die model 1888/14 met gegraveerde gidse by die brug om herlaai te vergemaklik. Duisende gewere het ook hul weg na Oostenryk-Hongaarse voorraad (as die "Repetiergewehr M13") gemaak, en nog meer is na die geallieerde Ottomaanse Ryk (Turkye) gestuur.
Die Gew 88 het amptelik tot 1915 by die Duitse magte gedien, alhoewel ander operateurs baie langer met die tipe aangehou het - baie verskyn nog tydens die geveg tydens die Tweede Wêreldoorlog 2. Onwettige kopieë is vervaardig by die Hanyang Arsenal van China en aangedui as "Hanyang 88" vir gebruik deur die Qing -dinastie. Die Gew 88 is uiteindelik vervang deur die uitstekende Gewehr 98, wat 'n aansienlike opgradering was bo die Kommissiegeweer - beskou as die toppunt van Mauser -boutaksiegeweere - en uitgebreide diens gedurende die Eerste en Tweede Wêreldoorlog as 'n standaard Duitse weermagdiensgeweer .
Gew 88 gewere was ook te sien in die Tweede Boereoorlog (1899-1902) teen die Britse Ryk en die Boxer Rebellion (1899-1901) wat China, Europa en die Verenigde State betrek het. As gevolg van vroeë tandekwessies tesame met die produksie by sommige fabrieke in "Joodse besit", het die Duitse pers Gew 88's as die "Judenflinte" of "Jewish Rifle"/"Jewish 'Musket" begin bespot. Hierdie belediging het egter onjuis geblyk vir meer Gew 88-fabrieke as wat nie-nie-Jode se besit was.
Die groot 88 mm -geweer was so effektief dat die Nazi's dit op hul tenks gesit het
Die Duitse 88 mm -geweer, oorspronklik ontwerp as 'n artilleriewapen, was ewe effektief as 'n antitankgeweer.
Namate die gebruik van die geweer na ander rolle uitgebrei het, het die verskillende soorte rondtes wat die Nazi's gebruik het, ook toegeneem. 'N Duitse munisipale lys van 1944 bevat 19 verskillende rondtes. Dit sluit agt tipes hoog-plofbare (HE) rondtes en sewe pantser-piercing (AP) in, met die res kinetiese energie-vaste projektiele. Die HE rondes het twee tipes sekuriteite gebruik. Wanneer dit in 'n lugweerstand gebruik word, is sekuriteite vir kloktyd gebruik. Teen die einde van die oorlog is 'n perkussie -element by die sekuriteitsmeganisme van die klok gevoeg. Vir die gebruik teen grondteikens is een of ander tipe lont gebruik, met die klokmeganisme wat dodelike lugstorte oor geallieerde posisies kan veroorsaak.
Die AP -rondtes was ook dodelik effektief. Sodra die projektiel die teiken binnegedring het, is 'n klein barsvlam ontsteek deur 'n vertraagde slagsekering wat 'n spoorelement in die basis gehad het. Die spoorsnyer het die skutter gehelp en die vertraagde versmelting het gehelp om chaos binne die teiken te skep. Die Duitsers was nie heeltemal tevrede daarmee nie en het die AP40 -rondtes vervaardig vir gebruik met antitank- en tenkgewere. Hierdie gebruikte wolframkarbied -penetreerslakke minus 'n bars wat meer energie vir hul gewig en grootte dra. Gelukkig vir die Geallieerdes is die gebruik van die AP40 -rondtes beperk deur die beperkte voorraad wolframkarbied.
Die basiese AP -rondte het eerder chemiese energie as kinetiese energie gebruik. Die rondte het die holladingsbeginsel gebruik om wapenrusting binne te dring met 'n buitengewone hoë temperatuurstraalvorming wat in die teiken ingebrand het. Die meeste van hierdie rondtes is grootliks deur die gevreesde Tiger I -tenk gebruik.
Monteer die 88 op die eerste tiere
Die Duitsers het die Sd Kfz 7, 'n halfpad -voertuig, ontwikkel om die 88's op hul Sonderanhanger 201 -sleepwaens te sleep. Hierdie spesiaal ontwerpte voertuig was basies 'n artillerietrekker, met spore agter en tradisionele bande op die voorste stuuras. Die spore het landelike mobiliteit gebied, wat baie bygedra het tot die bruikbaarheid van die 88, veral op die swak paaie van die Oosfront wat dikwels nie meer as modderige paadjies was nie.
Die Duitsers was so beïndruk met die 88 dat daar reeds in 1936 planne was om die wapen op 'n tenk te plaas wat uiteindelik die Tiger I geword het.
Terwyl die ballistiek van die Duitse 88 mm KwK 36 tenkgeweer en lugafweerpistole identies was, het die tenkgeweer 'n eendelige loop en 'n dun baadjie gehad. Net soos ander Duitse tenkgewere, het die stutblok 'n vertikale skuifaksie gebruik in plaas van die horisontale skuifblok wat op die lugweergeweer gebruik is. Die terugslagmeganisme was anders en daar was 'n dubbele snyrem om die spanning op die voertuig te verminder.
Die sneller op die tenk is van die stuitblok na die verhoogde handwiel van die skutter geplaas. Die swaar en goed gepantserde rewolwer beweeg stadig, wat bydra tot die geweldige reputasie van die tenk. Die rondes was dieselfde as wat op die FlaK 18-37-reeks lugweerpistole gebruik is, behalwe vir die gebruik van die elektriese primers wat op 'n 12-volt voertuigbattery staatgemaak het. Sowat 92 rondtes kon rond en onder die rewolwer gedra word, hoewel bemannings dikwels daarin geslaag het om ekstra rondes op te slaan.
Die akkuraatheid en afstand van die Tiger I se 88 geweer het dikwels 'n verhouding van "een skoot, een dood" vir die Duitsers teen die geallieerde tenks en hul bemanning tot gevolg gehad.
Die grootte en gewig van die 63-ton Tiger, tesame met sy ietwat ondergedrukte V-12, 700 pk Mayback-enjin belemmer mobiliteit en bruikbaarheid op die slagveld, ondanks sy vreesaanjaende geweer.
'N Selfaangedrewe geweer met 360 grade-wendbaarheid
Die Duitsers het ook die 88mm-geweer as 'n selfaangedrewe geweer gebruik. Dit het sy mobiliteit verder verbeter en die bruikbaarheid daarvan vir nabye ondersteuning vir grondtroepe verhoog. Dit het daartoe gelei dat die Selbstfahrlafette met pantser die enjin en bestuurder beskerm het. Ses van hierdie tenkjagters is suksesvol gebruik in die stryd om Frankryk. Die voertuig was egter baie swaar en het baie min ruimte gebied vir die bemanning om die geweer te bestuur. Daar was beperkte beweging in die geweer, min ruimte vir die vervoer van ammunisie en geen voorsiening vir stutte om die geweer te stabiliseer tydens afvuur nie. Dit is opgevolg deur die Zugkraftwagen 18t, 'n groter, kragtiger en swaarder gepantserde voertuig wat 40 kilometer per uur kon ry. Die geweer op die voertuig kan verhef word en 360 grade geswaai word vir die gebruik van vliegtuie. Dit kom met stutbene en 'n meer aangename skietplatform vir die bemanning.
Aanvanklike planne het 112 eenhede vereis, maar slegs 14 is teen Junie 1943 vervaardig toe produksie opgehou het toe ander programme groter prioriteit geniet. Namate die militêre vooruitsigte van Duitsland steeds minder word, verskyn daar ekstra prototipes, waaronder een wat op 'n omskepte busonderstel gemonteer is. Die paar wat eintlik vervaardig is, is na die Oosfront gehaas in 'n poging om die opkomende Rooi Leër te vertraag.
Die 88 is ook op spoorwegmotors gemonteer en daar gebruik in lugwerktuie. In sommige gevalle is vol spoorwegbatterye in die spoorweë geplaas. Die Duitsers het ook die gewere op die Siebel -veerboot gemonteer, 'n vlak vaartuig met 'n dubbele romp. Hierdie drywende geweer-platform-veerbootkombinasies was redelik effektief en is gebruik vir die suksesvolle ontruiming van twee Duitse afdelings en al hul toerusting uit Sicilië.
Die 88 On the Tiger II
Ontwikkelings het voortgegaan met die basiese FlaK -geweer, wat gelei het tot die opkoms van die 88 FlaK 41 wat in 1943 die eerste keer daadwerklik opgetree het in Tunisië. Die loop is verleng tot die punt dat dit vyf hoofkomponente bevat. Die meersegmentvat bied aanvanklik probleme soortgelyk aan vroeë meervate. Die geweer was 'n aansienlike verbetering op vorige modelle, ondanks die kompleksiteit en die hoë produksiekoste. Die aantal vat segmente is eers verminder tot vier en daarna tot drie in 'n poging om die storing te verminder. Die maksimum plafon van die geweer was 19 800 meter van 10 600 meter.
Die Duitse 88 mm FlaK 41 gebruik 'n 858mm lange patroon, aansienlik langer as die patroon wat sy voorgangers gebruik het. Die FlaK 41 is hoofsaaklik gebruik vir lugverdediging in die Weste, en die gebruik daarvan teen wapens was beperk. Die Duitsers het gevind dat dit beter kan presteer as die ouer, maar groter kaliber 10,5 cm FlaK 38 en 39 swaar lugvliegtuiggewere.
Die Duitsers het ook 'n 88 PaK 43 as 'n toegewyde antitankwapen ontwerp, met die eerstes teen die einde van 1943 van die produksielyne af. Dit kan maklik vuurkrag bied in 'n volledige 360 ​​grade -traverse en dit kan die voorste pantser van enige geallieerde tenk op die veld binnedring. Die kenmerkende, sterk skuins voorste pantser kan die meeste aankomende rondes afwyk. Die loop is in twee segmente vervaardig en die stut was semi-outomaties. Die maksimum bereik van die geweer was 15 150 meter, wat dit moontlik maak om dit as 'n ondersteunende veldgeweer te gebruik, benewens die antitank -rol.
Die 88 PaK 43 is aangepas en op die Tiger II -tenk geplaas. Hierdie vrese tenk is ontwerp om 40 HE- en 40 AP -rondtes te hou, en dit het die eerste keer in 1944 begin optree aan die Oosfront. Die Tiger II weeg byna 69 ton - aansienlik swaarder as sy voorganger - maar tog word hy steeds aangedryf deur dieselfde Mayback -enjin, wat kommer veroorsaak onder die Duitse weermag weens die gebrek aan spoed, mobiliteit en buitengewoon hoë brandstofverbruik van die Tiger II. As gevolg van hierdie beperkings, is dit teen die einde van die oorlog meer in 'n verdedigende rol gebruik.
Vliegtuig teen tenk
Die PaK 43 is ook in 'n aantal vorme gebruik as 'n selfaangedrewe geweer, waaronder die Nashorn (Renoster) en die Ferdinand. Laasgenoemde is in 1943 in diens geneem vir die Slag van Koersk waar 89 na berig word gebruik is. Volgens sommige berigte het die Ferdinande ongeveer 200 Sowjet -tenks vernietig, ondanks aanvanklike ontwerpfoute. Die oorlewendes van die hewige Koersk -gevegte is omvattend herbou en is hermerk as die Elefant.
Die PaK 43 is ook op die Panzerjager Panther-of Jagdpanther-geplaas, 'n tenkmoordenaar wat vinnig beweeg. Dit weeg 46 ton, kan tot 60 rondes stoor en kan teen 'n snelheid van 48 kilometer per uur ry. Minder as die 425 vervaardigde eenhede is eintlik gelewer, maar die Jagdpanther is op alle fronte tot aksie gedwing, waar dit die gruwelike respek van die Geallieerdes verdien het.
Interessant genoeg het sowel Brittanje as die Verenigde State gewere gehad met 'n ietwat soortgelyke lugweervermoë as die 88 FlaK. Sowel die Britse 94mm as die Amerikaanse 90mm kan hoër projektiele afskiet en groter projektiele afskiet. Op papier kon hulle beter presteer as die Duitse geweer, meen baie. Albei wapens was egter groter en swaarder. Die Geallieerdes het die gewere beperk tot hul aanvanklike vliegwerke, terwyl die Duitsers die rol van 88 uitgebrei het tot antitank en teen versterkte grondposisies. Dit het op sy beurt gelei tot ander vordering ten opsigte van kragramme, sekuriteitsinstellings en verbeterde ammunisiehanteringstelsels-wat alles die wapen baie veelsydiger en doeltreffender gemaak het.
Die Duitser se buigsame en innoverende benadering tot die aanvanklike 88 FlaK het hulle in staat gestel om te leer en aan te pas namate die oorlog vorder, die vuurwapens van die wapen verbeter en dit suksesvol aangepas vir tenk-, antitank- en verwante grondrolle. Dit het baie bygedra tot die 88 se blywende reputasie as die legendariese groot geweer van die Tweede Wêreldoorlog.
The Deadly 88 — Was Duitsland se Flak 18/37 die beste geweer van die Tweede Wêreldoorlog?
IN DESEMBER 1940, die Geallieerdes jaag die Italiaanse leër uit Egipte en terug na Libië. Operation Compass was 'n briljant uitgevoer veldtog in Blitzkrieg-styl onder leiding van die nuwe Britse Matilda II-tenk.
Alhoewel dit nie 'n besonder vinnige masjien was nie (sy topsnelheid was minder as 10 km/h), was die Matilda se voorwapen van 78 mm (3,1 duim) ondeurdringbaar vir Italiaanse teen-tenkgewere. Selfs Duitsland se 37 mm en 50 mm anti-tenk wapens kon nie die buitekant van die nuwe 25 ton Britse vegvoertuig binnedring nie.
Teen die lente van 1941 was die Geallieerdes vol vertroue dat die Matilda steeds deur die verdediging van die as kon ry. Op aandrang van Londen het Archibald Wavell, bevelvoerder van Britse magte in die Midde -Ooste, 'n plan beraam om die Duitse beleg van die hawe Tobruk te verbreek. Operasie Battleaxe het daarop staatgemaak dat Matildas deur die Halfaya -pas weswaarts vorder terwyl ondersteunende gepantserde eenhede langs die kus beweeg.
Onheilspellend het 'n operasie vroeër die jaar (met die naam Brevity) vier Matildas op lang afstand deur Duitse gewere opgeskiet. Ongelukkig vir Britse tenkspanne gebruik die Afrika Korps nou die Flak 18 88 mm lugafweergeweer in 'n anti-tenk rol.
Toe Operation Battleaxe op 15 Junie 1941 afskop, is Matildas wat na die Halfaya -pas beweeg, met slegs vyf Duitse 88's met chirurgiese presisie afgesny. Van die 18 geallieerde tenks wat op die eerste dag van die offensief buite werking gestel is, het 15 slagoffers geword van Flak 18's.
Dit het die Britte ook nie gehelp dat die gekombineerde Duits/Italiaanse mag Halfaya gelei is deur 'n merkwaardige gevegsoldaat: kaptein Wilhelm Bach. Die versierde 49-jarige bevelvoerder was 'n gevegsveteraan wat voorheen in die Eerste Wêreldoorlog gedien het. Hy is gewond tydens die inval van Frankryk in 1940 en 'n jaar later het hy steeds slap geloop (hy was die enigste offisier in die Afrika Korps wat 'n kierie kon gebruik). Bach was selde sonder 'n sigaar in sy mond, selfs al was hy nie aangesteek nie. Tog was sy bevelstyl ver van dié van die stereotipiese gruwelike Pruisiese martinet. Trouens, hy het tussen die oorloë as 'n Lutherse pastoor gewerk. Hy het saggies gepraat en sy manne dikwels aangemoedig met Bybelse gedeeltes. Hulle het hom aanbid en hom "Papa Willi" genoem.
Bach se klein mag (ongeveer 900 man, 400 van hulle Duitsers uit sy eie bataljon van die 105ste Infanterieregiment) het met voorbeeldige vaardigheid en vasberadenheid in die loop van Battleaxe opgetree. Ten spyte daarvan dat dit in die eerste 24 uur van die Geallieerde aanranding afgesny is, het die eenheid voortgeveg, selfs toe hul water opraak. Na drie dae het 'n Duitse teenaanval met hulle verband gehou.
Dit het die Geallieerdes ook nie gehelp dat hul kommunikasiemetodes heeltemal amateuristies was nie. Britse troepe het oor oop radio's gestuur met behulp van wat hulle dink sluwe omseilings was. Die Duitse luisterposte het die kodes onmiddellik gekraak. Die tenkbevelvoerder wat vir sy meerdere gesê het: "my perd het 'n skoen gegooi", kon die vyandelike intelligensie dit nie duideliker gemaak het dat hy 'n spoor verloor het nie. Nie verrassend nie, Bach se manne by Halfaya het 'n goeie idee gehad, nie net dat hulle aangeval sou word nie, maar uit watter rigting.
Ten spyte hiervan was die sleutel tot die sukses van Bach tegnologies. Die eens vreesaanjaende Matilda (ses maande voor die bynaam Queen of the Desert) was nou 'n sit-eend vir 'n goed geleë 88. Die tenk se hoofbewapening, die tweeponder (40 mm) geweer, kon nie hoë plofbare skulpe afvuur nie . Trouens, nie een van die Matildas wat in Junie 1941 vernietig is, het die skutters van die Duitse 88's ontstel nie.
Cyril Joly in sy uitstekende boek Vat hierdie manne beskryf die impak van 'n ronde van 88 mm op 'n Britse tenk:
'Terwyl ek praat, sien ek die vlam en rook uit die Duitser se geweer. In die volgende oomblik was alles chaos. Daar was 'n klap staal aan die voorkant van die rewolwer en 'n blaas van vlam en rook van dieselfde plek, wat blykbaar in die rewolwer versprei het, waarna dit nog 'n saai ontploffing was. Die skokgolf, wat gevolg het, het by my verby gevee, my hande en my gesig gesing en my asemloos laat voel. Ek kyk af in die rewolwer. Dit was 'n deurmekaarspul. Die skoot het die voorkant binnegedring net voor King, die laaier. Dit het die masjiengeweer uit die houer gedraai. Dit, of 'n stukkende stuk van die geskeurde rewolwer, het toe die ronde getref wat King gereed gehou het - dit aan die brand gesteek. Die ontploffing het die draadloos verwoes, King se kop en skouers uit die res van sy liggaam geskeur en 'n vuur ontstaan ​​tussen die masjiengeweerkassies wat op die vloer gestoor is. "
Dit is moontlik om aan te voer dat latere anti-tenk-gewere, soos die Sherman Firefly se 17-ponder of die Sowjet-100 mm-model 1944, tegnies net so goed of selfs beter was as die Duitse 88. Sekerlik sou die Nazi's self later 'n selfs meer effektiewe tenkwapen, die PAK 43. Maar dit is moeilik om te argumenteer met die verwoestende effek wat die 88 in 1941 in die Westelike Woestyn gehad het, of die feit dat dit die enigste wapen was wat Duitse troepe geweet kon die vreesaanjaende Sowjet T-34 en KV-1 tenks stop toe hulle hulle teëkom tydens Operasie Barbarossa. Die beroemde stryd het begin enkele dae nadat die 88's die Britse Matildas tydens Operasie Battleaxe gekruisig het.
Terwyl 'n Britse tenksman wat in Junie 1941 gevange geneem is, by sy Duitse gevangenes kla: "Na ons mening is dit onregverdig om 'flak' teen ons tenks te gebruik."
U kan meer inligting oor die tegniese spesifikasies en geskiedenis van die dodelike 88 vind in 'n gratis e -boek "Rapid Read" wat beskikbaar is op die Duitse War Machine -webwerf: www.germanwarmachine.com. Volg hulle op Twitter @GermanWarM
100 heeltemal nuttelose feite wat te vermaaklik is vir woorde
Neem dekking, want ons is op die punt om ernstig ewekansige kennis oor u te laat val.
Daar is dierlike feite, daar is historiese feite, daar is staatsfeite, daar is Disney -feite, en dan is daar nuttelose feite - die soort trivia wat jy nooit sal doen nie, ooit moet weet. Maar hey, dit is deel van die pret, reg? Van die soort musiek wat muskiete kan afweer tot die skokkende kos wat jy in diamante kan verander, jy sal daarvan hou om hierdie nuttelose feite te leer. Ons durf u nou probeer om 'n rede te vind om dit te gebruik!
Tensy u in die Verenigde Koninkryk woon waar dit korrek is om 101 as 'honderd en een' te skryf, is daar volgens die jarelange wiskunde -onderwyser geen getal van 1 tot 999 wat die letter 'a' in sy woordvorm bevat nie Jonathan Garnett-Smith. Een, twee, drie, vier, vyf, ses ... twintig, dertig, veertig, vyftig, sestig ... U kan aanhou, maar u sal nie die eerste letter van die alfabet vind totdat u "duisend" raak nie.
Alhoewel ons aanneem dat alle lemoene vanweë hul naam oranje van kleur is, is die vrugte dikwels groen as dit ryp is, danksy baie chlorofil. In Suid -Amerika en ander tropiese plekke is lemoene die hele jaar deur groen. Maar in die VSA, waar dit kouer is, verloor lemoene hul chlorofil en kry hulle die kleur wat by hul naam pas. En omdat Noord -Amerikaanse koper gewoond is aan lemoene wat eintlik oranje is, word ingevoerde vrugte blootgestel aan etileengas of geskok met koue water om die chlorofil te verwyder.
As u kyk, sien u dat een en ses aan weerskante van die kubus is (1+6 = 7), net soos twee en vyf (2+5 = 7) en drie en vier (3+4 = 7). En as u meer wil verstaan ​​oor hierdie wonderlike, maar nuttelose feit, Die voog bied 'n dieper verduideliking.
Volgens 'n studie uit 2012 wat in die joernaal gepubliseer is Annale van epidemiologie, mense is 13.8 persent meer geneig om op hul verjaardag te sterf as op enige ander dag van die jaar. Dit is volgens die Switserse sterftestatistiek van 1969 tot 2008. Ons moet sê dat die studie (morbied) interessant is!
Om elektroniese dansmusiek (EDM) te speel, is presies wat u nodig het om die lastige muskiete in die somer af te skrik. Volgens 'n studie uit 2019 wat in die joernaal gepubliseer is Acta Topica, die Skrillex Die liedjie "Scary Monsters and Nice Sprites" kombineer 'baie hoë en baie lae frekwensies' sowel as 'oormatige hardheid en voortdurend stygende toonhoogte' wat die geelkoors -muskiet ontmoedig om slagoffers en paring te byt.
Daar is vier konings in elke kaartekaart. En terwyl hulle almal dieselfde lyk, is die King of Hearts die enigste koninklike genoot wat nie 'n snor het nie. Volgens Die voog, die sogenaamde "selfmoordkoning" (wat sy naam verdien het omdat dit lyk asof hy homself met 'n swaard in die kop gesteek het) was nie altyd bloot nie. Hy het per ongeluk sy gesigshare verloor in 'n herontwerp.
Die Engelse taal is vol eienaardighede, en die woord 'gedroom' is een daarvan. Volgens Oxford Dictionaries is 'gedroom' (en die variasies daarvan, soos 'undreamt') die enigste woord in die Engelse taal wat eindig met die letters 'mt'.
Kyk die sakke die volgende keer as u 'n jeans dra. Sien jy die metaalknoppies op die hoeke? Hulle is nie net daar om ekstra pizzazz by jou broek te voeg nie; hulle het eintlik 'n doel. Hierdie klinknaels, volgens Levi Strauss & amp Co., op sekere plekke geplaas om ekstra ondersteuning te gee, waar die denim meer geneig is om te verslind en te skeur.
Daar sal altyd hewige debatte wees oor die vraag of pynappel 'n plek op 'n pizza het of nie, maar daar is geen twyfel oor waar die Hawaiiaanse pizza oorspronklik vandaan kom nie: Chatham, Ontario, Kanada! Restauranteienaar Sam Panopoulos is in Griekeland gebore, maar het op 20 -jarige ouderdom na Kanada verhuis. En in 1962 besluit die entrepreneur om pynappel op pizza te sit.
Panopoulos, wat in 2017 oorlede is, het op 'n keer aan die BBC gesê: 'Ons het dit net aangesit om te sien hoe dit gaan smaak. Ons was jonk in die onderneming en het baie eksperimente gedoen. " Die naam kom blykbaar van die merk geblikte pynappel wat Panopoulos gebruik het op die noodlottige dag toe hy die Hawaiiaanse pizza uitgevind het.
Gaan in die donkerste kamer wat u kan vind, een waar daar geen lig is nie, en spandeer 'n paar minute met u oë toe. Maak hulle dan oop en kyk rond. Terwyl u sou verwag om in die donkerte te staar, sal u eintlik agterkom dat u 'n soort donkergrys skaduwee sien. En daardie kleur het 'n naam: Dit word 'eigengrau' genoem.
Katte kan verbasend hoog spring, deur die smalste ruimtes gly en oënskynlik nege lewens hê. Maar daar is een ding wat hulle nie kan doen nie: proe soet dinge. Volgens 'n 2007 -artikel in Wetenskaplike AmerikanerIn teenstelling met ander soogdiere, kan katte nie soet smaak nie, omdat hulle 'n gebrek aan 247 basispare van die aminosure uit die DNA van die Tas1r2 geen. Gevolglik kodeer dit nie die regte proteïen nie ... en dit laat katte nie toe om lekkers te proe nie. "
Terwyl die meeste van ons graag grondboontjiebotter tussen twee snye brood klap, wetenskaplike Dan Frost van die Bayerisches Geoinstitut in Duitsland iets ietwat anders gedoen het met sy grondboontjiebotter: Hy het 'n diamant gemaak. Frost bestudeer die toestande van die aarde se mantel en het in sy laboratorium maniere gevind om dit na te boots. Volgens die BBC kan die hoë druk van die mantel suurstof van koolstofdioksied verwyder en die koolstof agterlaat om 'n diamant te vorm. En aangesien grondboontjiebotter reeds koolstofryk is, kon Frost die neutagtige goedheid in 'n blink juweel verander.
As u ooit 'n groep seekoeie sien, kan u almal rondom u inlig dat u na 'n "opblaas" kyk. Die BBC het die verhaal agter die woord, wat vandaan kom, uiteengesit Die Boek van St Albans (ook bekend as The Book of Hawking, Hunting and Blasing of Arms), geskryf deur Juliana Berners, 'n Engelse Benediktynse voorganger uit die 15de eeu. Sy het verskeie terme gekry om groepe diere te beskryf, waaronder 'n "bye -swerm" en 'n "gans van ganse".
U ken waarskynlik u redelike deel van mans wat 'n soort gesigshare dra. Maar as u aan pogonofobie ly - die vrees vir baard - dan vermy u dit liewer. En dit blyk dat hierdie vrees geregverdig kan word: 'n 2018 -studie wat in die tydskrif gepubliseer is Europese radiologie dui daarop dat baarde 'aansienlik hoër' hoeveelhede bakterieë bevat as wat honde doen.
Met 'A' en 'S' langs mekaar op die middelste ry van die standaard QWERTY -sleutelbord en 'K' en 'L' aan die ander kant van dieselfde ry, is Alaska die enigste staatsnaam wat u kan tik deur 'n enkele ry op 'n sleutelbord te gebruik.
As u slegs die linkerkant van die rekenaar se sleutelbord kan gebruik, is daar nog baie woorde wat u kan tik. Deur Q, W, E, R, T, A, S, D, F, G, Z, X, C, V en B — die letters aan die linkerkant van die standaardklavier te gebruik — kan u nie net aftik nie goggas soos "tesseradecades", "aftercataracts" en "trui", jy kan ook "great", "groot", "water", "voorgereg", "cascades", "intrek", "affekteer", "bome" tik, "" grotte "," kruine "," wankel "," weergalm "," sit "," ver "," jaag "," vinniger "," geskep "," kraters "," grafte "," vermors " gearresteer, "en (miskien die beste van alles)" abracadabra! "
Volgens 'n studie van 2017 deur die Britse nie-winsgewende UKActive, spandeer volwassenes gemiddeld 3 uur en 9 minute elke week op die toilet, maar spandeer slegs ongeveer 1 uur en 30 minute gedurende dieselfde tydperk. Miskien is hierdie ietwat nuttelose, maar ook motiverende feit wat ons moes hoor om by die gimnasium te kom.
As u ooit 'n spyker naby die basis afgebreek het - of een heeltemal verloor het - weet u dat dit 'n geruime tyd neem om terug te groei. Trouens, die American Academy of Dermatology sê dat 'n vingernael ongeveer ses maande neem om van basis tot punt te groei, en toonnaels kan tot 'n jaar duur. Maar 'n paar faktore is geneig om die proses te versnel: naels groei vinniger op u dominante hand sowel as op u groter vingers, en naels groei ook vinniger gedurende die dag sowel as gedurende die somermaande.
U het waarskynlik gesê dat u ten minste 'n paar keer in u lewe 'terug in 'n japtrap' sal wees. Maar wat u dalk nie besef nie, is dat u 'n belofte gemaak het wat u nie kon nakom nie. Volgens Dictionary.com is 'n "jiffy" 'n werklike tydseenheid - en 'n baie kort een. Iewers gedurende die laat 18de of vroeë 19de eeu, wetenskaplike Gilbert Newton Lewis definieer 'n japtrap as die hoeveelheid tyd wat dit lig neem om 'n sentimeter in 'n vakuum te reis, wat ongeveer 33,4 pikosekondes of 'n biljoenste van 'n sekonde is. Dit is inderdaad 'n kort (en amper nutteloos) tyd!
Miskien het u 'n naaldekoker op 'n plant in u tuin sien uithang of in die lug bokant 'n dam rits. Maar ons kan verseker dat u nog nooit 'n naaldekoker oor 'n piekniektafel sien paradeer of langs 'n tak geloop het nie. Dit is omdat 'n naaldekoker se bene, ondanks die feit dat hulle ses bene het soos ander insekte, te swak is om lank te kan loop.
As u op die gholfbaan is, gee u waarskynlik meer aandag aan watter klub u gebruik as die besonderhede van elke gholfbal. Maar as u kennis geneem het van die besonderhede, kan u agterkom dat u gholfballe tussen 300 en 500 "kuiltjies" kan hê, hoewel die meeste geneig is tot 336. Volgens die Departement Fisika aan die Universiteit van Illinois in Urbana-Champaign , "gholfballe word gewoonlik op 'n baie simmetriese manier met kuiltjies bedek," wat "belangrik is, anders kan die bal wankel."
In baie stede kan u op elke ander blok 'n Quarter Pounder of 'n paar McNuggets optel. Dit is egter nie so maklik vir inwoners van Montpelier, Vermont, om 'n Big Mac te kry nie. Dit is omdat dit die enigste Amerikaanse hoofstad is wat nie 'n McDonald's het nie. As die kleinste staatshoofstad wat die bevolking betref (ongeveer 7.500), het die stad ook nie 'n Burger King nie. Jammer, Whopper -liefhebbers! Om 'n maaltyd uit die kitskosketting te geniet, kan inwoners van Montpelier eenvoudig na die naburige stad Barre gaan.
Soos hulle sê, 'n appel per dag hou die dokter weg - tensy jy te veel appelsaad eet, dit wil sê. Die klein swart sade wat in die vrugte voorkom, bevat 'n plantverbinding genaamd amygdalin wat in waterstofsianied verander as die sade gekou of verteer word, volgens Medical News Today. Aangesien sianied giftig is (selfs dodelik in hoë dosisse), moet u die sade beslis uitspoeg. Doen dieselfde met appelkoos-, perske- en kersiesaad, wat ook die verbinding bevat.
Mulan is kwaai, dapper en ongelooflik inspirerend. Maar sy is ook ongelooflik dodelik. In werklikheid was sy nie net die eerste Disney-prinses wat iemand op die skerm in die film in 1998 vermoor het nie Mulan, maar volgens UNILAD het sy ook die hoogste aantal doodskuddes van enige Disney-karakter. Mulan het in die loop van die animasiefilm byna 2 000 mense verwyder, waaronder die bose Hun -leier, Shan Yu, en 1 994 Huns deur 'n stortvloed te veroorsaak.
Menslike liggame kan soms kwesbaar en broos voel. Maar as u 'n superheld wil voel, moet u onthou dat die menslike been eintlik sterker is as staal en beton. "Been is buitengewoon sterk - ons vir ons, been is sterker as staal, aangesien 'n staalstaaf van vergelykbare grootte vier of vyf keer soveel sou weeg," het biomediese ingenieur Cindy Bir het in 2010 aan WordsSideKick.org gesê: "'n Kubieke duim been kan in beginsel 'n vrag van 8 626 kg of meer dra - ongeveer die gewig van vyf standaard bakkies - wat dit ongeveer vier keer so sterk soos beton maak."
Voëls kan wonderlike dinge doen. Fregatvoëls kan byvoorbeeld slaap terwyl hulle vlieg. Dit is omdat hulle kan sluimer terwyl hulle slegs een breinhemisfeer op 'n slag gebruik, volgens 'n studie uit 2016 wat in die joernaal gepubliseer is Natuurkommunikasie.
Miskien het u al geweet dat Jupiter die grootste planeet van almal was. Maar het jy net geweet hoe groot? Dit is nie net meer as twee keer so massief as al die ander planete saam nie, maar as die aarde die grootte van 'n druif was, sou Jupiter volgens NASA die grootte van 'n basketbal wees.
Bloedvate is ongelooflik klein en meet ongeveer vyf mikrometer (ter verwysing, 'n haarstring is ongeveer 17 mikrometer). Omdat ons soveel in ons liggaam het, verduidelik The Franklin Institute dat as u dit in 'n enkele ry uitlê, 'n kind se bloedvate meer as 60 000 myl sou strek, terwyl 'n volwassene ongeveer 100 000 myl lank sou wees.
Alhoewel baie ander tale geskrewe aksent in hul alfabet bevat, bevat Engels slegs twee letters wat 'n 'diakritiese punt' bevat, volgens Dictionary.com. Die klein merkie wat jy maak oor 'n klein "i" en 'n klein "j" word 'n "tittel" genoem. Dit is waarskynlik 'n kombinasie van die woorde "klein" en "klein", aangesien dit 'n baie klein puntjie is.
Terwyl ons gedink het dat dinosourusse reuse-akkedisagtige wesens is wat op die aarde rondbeweeg, word dit nou algemeen aanvaar dat dinosourusse meer gemeen het met hedendaagse voëls as met groot reptiele. Navorsing van die Harvard -universiteit in 2008 het bevestig dat die Tyrannosaurus rex meer van sy genetiese samestelling met volstruise en hoenders gedeel het as met krokodille en krokodille.
In die laat 2010's, kunstenaar Anish Kapoor het die eksklusiewe regte gewen om die kleur te gebruik wat genoem word vantablack, die 'swartste swart', wat beteken dat geen ander kunstenaar dit kan gebruik nie. Dit pas dus nie goed met ander kreatiewe tipes nie, daarom Stuart Semple het die 'pienkste pienk' geskep wat hy aan almal behalwe Kapoor beskikbaar gestel het.
Hy het selfs 'n boodskap aan potensiële kopers ingesluit en geskryf: 'Deur hierdie produk in u mandjie te voeg, bevestig u dat u nie Anish Kapoor is nie, dat u geensins verbonde is aan Anish Kapoor nie, dat u hierdie item nie namens Anish Kapoor koop of 'n medewerker van Anish Kapoor. Na die beste van u kennis, inligting en oortuiging, sal hierdie verf nie in die hande van Anish Kapoor kom nie. "
Toe Pixie Wireless Tracker in April 2017 die grootste onafhanklike opname vir verlore en gevind in die VSA laat doen, het die navorsing getoon dat Amerikaners jaarliks ​​in totaal ongeveer 2,5 dae lank soek na hul verlore dinge. Volgens die opname is die items wat die meeste misplaas is afstandbeheer, telefone, sleutels en bril. Gelukkig het die opname ook bevind dat 29 persent van die mense wat hul beursie of beursie verloor het, dit na hulle toe terugbesorg het. Dit is redelik goeie kans!
As u ooit aangesê is om u neus te knyp terwyl u medisyne gebruik, sodat u nie deur die aaklige smaak hoef te ly nie, kan u die advies volg. Ons reuksintuig is verantwoordelik vir die interpretasie van ongeveer 80 persent van wat ons proe, volgens die Universiteit van Florida se sentrum vir reuk en smaak. Dit beteken dat sonder om appels, aartappels en uie te ruik, hulle nie onderskei kan word nie. Kyk na hierdie video van Food Beast as u wil sien hoe 'n paar mense probeer. Of vertrou ons net - dit werk!
Dit sou byna onmoontlik wees om behoorlik te lees sonder punte, kommas, uitroeptekens en vraagtekens. Maar dit blyk dat leestekens nie altyd deel van ons skryftaal was nie. Volgens die BBC, 'n bibliotekaris genoem Aristofanes uit die Egiptiese stad Alexandrië in die 3de eeu v.C. probeer om 'n vorm van leestekens in 'n stelsel in te voer wat dit nie net nie gebruik nie, maar ook nie die moeite doen om hoofletters te gebruik of spasies tussen woorde in te sluit nie. Alhoewel Aristophanes se weergawe van leestekens nie bybly nie, het Christelike skrywers in die 6de eeu hul teks begin punktuasieer, en uiteindelik het ons die leestelsel wat ons vandag gebruik, beland.
Die spel Monopoly dateer uit 1903, volgens Die New York Times. En hoewel daar deur die jare baie veranderings is, het die huidige weergawe wat ons ken en liefhet, 'n snaakse man met 'n hoed op met 'n snor wat 'n kierie vashou. Al ken jy hom dalk as 'n ryk oom Pennybags, is sy regte naam Milburn Pennybags. En hy is nie die enigste lid van die spel wat 'n naam het nie. Die monopolie -polisieman word amptelik offisier Edgar Mallory genoem.
As u 'n oneindige teken sou teken, sou u 'n soort figuur-agt skep wat in 'n deurlopende, ononderbroke lyn in 'n sirkel loop. U kan ook sê dat u 'n lemniscate, wat 'n ander woord vir die oneindigheidsteken is en in Latyn 'versier met linte' beteken.
Taco Bell bevat moontlik 'n groot klok op sy logo, maar die kitskosketting het nie sy naam van die musiekinstrument gekry nie. Die restaurant is eintlik vernoem na sy eienaar, Glen Bell, wat die eerste Bell's Drive-In en Taco Tia in San Bernardino, Kalifornië, in 1954 geopen het. Bell se eerste restaurant met die naam Taco Bell is in 1962 in Downey, Kalifornië, geopen.
Alhoewel ons hoop dat u nie op 'n kameel sal jag nie, selfs al sien u dit, moet u weet dat dit in Arizona eintlik onwettig is, volgens die Maricopa County Bar Association. En hoewel dit na 'n nuttelose wet mag lyk, was dit eens heeltemal nodig. Dit is omdat kamele in die 1800's eintlik die woestyn van Arizona bevolk het nadat hulle deur die Amerikaanse weermag na die Verenigde State gebring is.
Die eekhorings in u omgewing is waarskynlik bruin, swart of grys. Maar in die suide van Indië is daar reuse technicolor -eekhorings. Die Malabar-reuseekhoring, wat ongeveer vier pond weeg en tot drie voet van kop tot stert meet, lyk meer na 'n reënboog-geïnspireerde muppet as iets wat jy in die woud langs die woud sou aantref. Amateur fotograaf Kaushik Vijayan kon in 2019 'n paar skouspelagtige opnames van een van die wesens maak en aan CBS News sê: "Ek was so verbaas oor hoe fantasties dit lyk. Dit was inderdaad 'n ongelooflike gesig om te sien."
In 1966, Fredric Baur het die vindingryke idee vir Procter & Gamble ontwikkel om skyfies eenvormig in 'n blikkie te stapel in plaas daarvan om dit in 'n sak te gooi.
Baur was so trots op sy uitvinding dat hy dit letterlik na die graf wou neem. Hy het sy begrafniswense aan sy familie meegedeel, en toe hy op 89 sterf, stop sy kinders by Walgreens op pad na die begrafnisonderneming om die begraafplaas Pringles vir sy as te koop. Hulle het egter een besluit geneem. 'Ek en my broers en susters het kortliks bespreek watter smaak hulle moet gebruik,' het Larry, die oudste seun van Baur, gesê Tyd. 'Maar ek het gesê:' Kyk, ons moet die oorspronklike gebruik. '' En dit is presies waarmee hulle gegaan het.
Nadat verskeie mense beweer het dat hulle nierstene geslaag het terwyl hulle op Walt Disney World's Big Thunder Mountain Railroad -rit gery het, het 'n navorsingspan van die Michigan State University besluit om die situasie in 2016 te ondersoek. Toe hulle toetse met 'n modelnier uitgevoer het, het hulle gevind dat daar 'n slaagsyfer van 64 persent was vir diegene wat agter in die achtbaan sit. Maar die getal was slegs 16 persent vir diegene wat voor sit.
Ongelukkig het dit net op Big Thunder Mountain gewerk. "Ons het Space Mountain en Aerosmith's Rock 'n 'Roller Coaster probeer en albei het misluk," het die hoofskrywer van die studie David Wartinger, 'n professor emeritus by die departement van osteopatiese chirurgiese spesialiteite in Michigan State, in 'n verklaring gesê. "Die ideale onderlegger is rof en vinnig met 'n paar draaie, maar geen onderstebo of omgekeerde bewegings nie."
Hulle sê dat ontbyt die belangrikste maaltyd van die dag is. En as u die soort persoon is wat honger wakker word, dan sal u mond moontlik water kry oor die feit dat die Federación Nacional de Avicultores de Colombia in Oktober 2019 die grootste roereier ooit gemaak het, 'n proses wat 'n hele paar geduur het sjefs moet uittrek.
Na die vermenging van 59,758 eiers - saam met 'n hele klomp botter, melk, ui en knoffel - het die skottel 'n massa van 6 860 pond en 12,57 onse geweeg, wat ongeveer 3,4 ton is. Die pan wat gebruik is om die gereg te maak, was meer as 39 voet lank en 13 voet breed.
Dr Seuss is verantwoordelik daarvoor om met 'n paar wilde en gekke woorde vorendag te kom. Maar ons kan ook die kinderboekskrywer bedank vir 'n baie algemene term: nerd. American Heritage Dictionary verduidelik dat 'nerd' die eerste keer in Seuss se boek uit 1950 verskyn het As ek die dieretuin bestuur het. Die gedeelte lui: "En dan, net om hulle te wys, vaar ek na Ka-Troo en bring ek 'n It-Kutch, 'n Preep en 'n Proo terug. 'N Nerkle, 'n Nerd en 'n Seersucker!"
Volgens Merriam-Webster, 'n jaar later, Nuusweek het die woord 'nerd' in 'n artikel oor die nuutste slang ingesluit, geskryf: 'In Detroit is iemand wat vroeër 'n drup of 'n vierkant genoem sou word, ongelukkig 'n nerd, of in minder ernstige gevalle, 'n skurf.' Ongelukkig het 'scurve' nie op dieselfde manier ingehaal nie.
Die nege-letter woord "lepelvoeding" is die langste woord wat gespel word met letters wat heeltemal in omgekeerde alfabetiese volgorde gerangskik is. 'Trollied' kom op die tweede plek met agt letters.
As u Rome op 'n kaart probeer opspoor, gaan u waarskynlik reguit na die bootvormige land Italië. Maar Europa is nie die enigste vasteland wat besluit het om die spesifieke naam, of liewer, die Italiaanse weergawe, "Roma" te gebruik nie. Trouens, daar is 'n Rome op elke kontinent behalwe Antarktika, volgens National Geographic.
U weet beslis hoe dit voel as u hart wild begin pomp, en dink dus hoe dit moet wees vir 'n seekat of inkvis wat elk drie harte het. Die koppotiges het albei een sistemiese hart wat bloed om die liggaam sirkuleer en twee takharte wat bloed deur die kieue pomp.
Ray Tomlinson word dikwels toegeskryf aan die uitvind van e -pos (alhoewel die eis betwis is). Hy het die eerste e -posboodskap aan homself gestuur terwyl hy die revolusionêre vorm van aanlynkommunikasie in 1971 probeer het. "Waarskynlik was die eerste boodskap QWERTYUIOP of iets soortgelyks. Toe ek seker was dat die program blyk te werk, het ek 'n boodskap aan die res van my groep gestuur waarin ek verduidelik hoe om boodskappe via die netwerk te stuur. Die eerste gebruik van netwerk -e -pos het aangekondig dat dit eie bestaan. "
Op 'n sekere tyd, om watter rede ook al, het iemand besluit om 'n naam te gee aan die pluis wat in u sak sak. En die naam is skreeusnaaks "gnurr."
In Shrewsbury, Massachusetts, is daar 'n klein stuk grond van 1.600 vierkante meter wat in 'n dam uitsteek. Hierdie klein gebied het moontlik nie 'n amptelike naam nie, maar sommige ken dit as Busta Rhymes Island - ja, soos in Busta rympies die rapper. Inwoner van Shrewsbury Kevin O'Brien het die plek op Google Maps ywerig geo-gemerk in die hoop dat dit uiteindelik deur die naam bekend sal word.
'N Bekende moet egter minstens vyf jaar lank dood gewees het voordat 'n plek amptelik na hulle vernoem kan word - en dit sal waarskynlik (hopelik) 'n rukkie duur totdat elke kaart van Massachusetts 'n lys van Busta Rhymes -eiland bevat.
Dit is moeilik om ketchup voor te stel sonder die soet tamatiesmaak, maar toe die speserye oorspronklik uitgevind is, was dit eintlik 'n mengsel van vis of sampioen. Ohio dokter John Cook Bennet was een van die eerste mense wat in 1834 tamaties by ketchup gevoeg het, Vinnige geselskap verslae. En omdat dit ryk was aan vitamiene en antioksidante, beweer die dokter dat die produk wat hy in pilvorm verkoop het, kan help om diarree en spysvertering te genees.
Selfs toevallige graanvreters weet waarskynlik dat die Rice Krispie -gelukbringers Snap, Crackle en Pop genoem word. Maar slegs graankenners kan u vertel dat Cap'n Crunch net 'n bynaam is. Die volgende keer as u 'n bak vir ontbyt geniet, kan u almal om u vertel dat sy volle naam baie meer formeel is: kaptein Horatio Magellan Crunch (ja, Magellan, soos die Portugese ontdekkingsreisiger) Ferdinand Magellan).
As u ooit gewonder het hoekom filmvoorskoue 'sleepwaens' genoem word, al word dit vertoon voor 'n film, dan sal u belangstel om te ontdek dat hul naam nog eens akkuraat was. Toe sleepwaens die eerste keer in die vroeë 1910's bekendgestel word - die eerste een vir Charlie Chaplin film - dit is na die film vertoon, dit wil sê "agter". Maar toe adverteerders agterkom dat die publiek onmiddellik na die vertrek van die speelfilm vertrek, is die "sleepwaens" na die voorskouposisie verskuif, waar hulle vandag saam met hul ironiese naam bly.
Toe die publiek in die 1800's die telefoon begin gebruik, het uitvinder Alexander Graham Bell het gedink hulle moet 'n oproep beantwoord met 'ahoy'. (Dit is waarskynlik waarom mnr. Burns voortgaan Die Simpsons sê "ahoy-hoy" toe hy die telefoon optel.) Maar Bell se mededinger, Thomas Edison, wou hê dat gebruikers die telefoon moet antwoord met 'hallo'. En, volgens Die New York Timesteen 1880 het 'hallo' gewen.
Nageregte hoef nie baie ingewikkeld te wees om heerlik te wees nie. Neem byvoorbeeld pondkoek. Dit is nie net gemaak van 'n paar redelik algemene bestanddele nie - botter, eiers, suiker en meel - maar die naam kom van die feit dat die oorspronklike resep 'n pond van elke item vereis, volgens What's Cooking America. Alhoewel dit baie lyk, was die eenvoudige resep (wat in die 1700's uit Brittanje dateer) maklik om te onthou tydens 'n tyd toe nie almal dit kon lees nie.
Ons het almal flieks gesien waar mense die ruimte binnegesuig word voordat hulle op verskillende gruwelike maniere hul ondergang ontmoet. Die waarheid is egter waarskynlik baie meer intens. Volgens IFL Science, as u in die buitenste ruimte sonder 'n ruimtepak sou wees, 'sou u opswel, brand, muteer, flou word, en u longe kan ontplof.' Wonder u oor die mutasie -element? IFL Science verduidelik dat die UV en ander hoë-energie fotone (X-strale en gammastraling) 'u DNA sal beskadig, wat lei tot mutasies wat waarskynlik kanker kan veroorsaak (as u dit oorleef)'.
Die woord "reënboog" is reeds een van die mooiste woorde in die Engelse taal. En dit blyk dat diegene wat Victoriaans Engels gepraat het, 'n soortgelyke mooi term gehad het vir die pragtige boë van veelkleurige lig, volgens Die Washington Post: "boë van belofte."
Die magtige Mount Everest is die eerste keer in 1856 gemeet deur die Great Trigonometrical Survey of India en word beskou as 29,002 voet lank, volgens Smithsonian tydskrif. Die afgelope paar jaar het landmeters egter verskillende syfers gekry vir die hoogte van die piek (hoewel die amptelike hoogte 29,029 voet is, danksy 'n opname uit die 1950's). En hoewel dit bloot menslike foute is wat hierdie teenstrydige metings tot gevolg gehad het, kan 'n ander rede vir die teenstrydighede wees dat Everest die afgelope paar jaar van hoogte verander het.
In April 2015 het 'n aardbewing van 7.8 die Himalaja getref en dele van die bergreeks weer gevorm, berig Science Alert. Satellietdata het getoon dat sommige gebiede rondom Kathmandu opgehef het en die Langtang -gebied tot vyf voet gedaal het terwyl Everest ongeveer 'n duim gesink het.
Elke keer as jy 'n nuwe paar skoene gekry het, het jou ouers jou waarskynlik in die winkel gaan sit terwyl die skoenverkoper jou voet gemeet het met 'n vreemde metaalgereedskap. U het waarskynlik nooit aan die handige dandy voetmeetvoorraad 'n tweede gedagte gedink nie. Maar as u nuuskierig was, word dit toevallig 'n Brannock -toestel genoem, en dit is uitgevind deur Charles Brannock en gepatenteer in 1926. Sy Brannock Device Company vervaardig dit sedertdien.
Daar wag soveel wonderwerke om diep binne die oseaan ontdek te word en wetenskaplikes het in Maart 2019 op een daarvan afgekom. -agtige swembad wat onderstebo was (en natuurlik onder water). En as dit nie lyk asof dit sinvol is nie, is dit omdat dit nie die geval is nie.
Saam met 'n video van die onderwater -illusie, verduidelik die ekspedisie van die Schmidt Ocean Institute: "Die vloeistof in hierdie onderstebo poele is hidrotermiese ontluchtingsvloeistof. Tot 320 grade in temperatuur is dit 'n 'sop' van harde chemikalieë - insluitend swael en metale - wat die lewe in 'n diep donker oseaan laat floreer. "
Mandy Joye, het 'n professor aan die Universiteit van Georgia en die hoofwetenskaplike van die ekspedisie gesê Smithsonian tydskrif dat "die ontsaglike skoonheid en majesteit van die toneel oorweldigend was. Dit is iets wat ek nooit sal vergeet nie."
Wetenskaplikes is bewus daarvan dat ruimtevaart 'n groot impak op die menslike liggaam het. Maar dit blyk dat dit ook iets vreemds aan muise doen. Toe 20 knaagdiere na die Internasionale Ruimtestasie gestuur word, het hulle skielik na net 'n week in lusse om hul hok gehardloop, volgens 'n studie van 2019 gepubliseer in Wetenskaplike verslae. Toe een muis eers begin hardloop, het die ander vinnig aangesluit. Hoewel navorsers nie presies weet hoekom die muise soos renmotors optree nie, dink hulle dat die klein beertjies eenvoudig die "lonende gevolge van fisiese oefening."
Ministerie van Inligting
Tydens die Tweede Wêreldoorlog was die toe 18-jarige prinses Elizabeth lid van die Women's Auxiliary Territorial Service, wat haar die enigste vrou in die Britse koninklike familie was wat in die weermag gedien het en die enigste lewende staatshoof wat in die Tweede Wêreldoorlog.
Tweede Subaltern Elizabeth Windsor, soos sy tydens haar diens genoem is, opgelei as werktuigkundige en militêre vragmotorbestuurder, volgens Tyd. Interessant genoeg is haar majesteit ook die enigste persoon in Brittanje wat nie 'n rybewys nodig het om agter die stuur te kom nie!
Volgens die United States Environmental Protection Agency het Amerikaners in 2017 gemiddeld 4,51 pond asblik per persoon per dag geproduseer. Papier- en kartonprodukte was die grootste boosdoeners, aangesien tuinversierings, plastiekprodukte en verbruikerselektronika ook 'n groot deel van die asblik uitmaak. En hoewel dit na baie asblik lyk, was dit eintlik een van die laagste ramings sedert 1990. Ons verbeter dus beslis wat die versorging van die aarde betref!
Wanneer Ted Hastings ' seun het hom gevra of hy 'n amptelike Guinness -wêreldrekord kan opstel, het hy besluit om dit te probeer. En op 17 Februarie 2019 bereik hy sy doel deur 260 T-hemde tegelyk te dra. Hastings kon self 20 hemde aantrek, maar daarna het hy hulp van 'n span nodig om hom te help in groottes wat wissel van medium tot 20X. Rondom die 150-hempmerk was daar kommer oor die vermoë van Hastings om asem te haal weens die gewig van die stof, maar hy was vasbeslote om aan te hou en die vorige rekord van 257 hemde te klop.
Volgens 'n 2013 -studie wat in Verrigtinge van die National Academy of Sciences, bottlenose dolfyne het elkeen hul eie spesiale fluitjies, wat net soos menslike name is. 'Dolfyne met bottelneus ontwikkel hul eie unieke identiteitssein, die handtekeningfluitjie,' het die navorsers berig. "Hierdie fluitjie kodeer individuele identiteit onafhanklik van stemkenmerke. Die kopiëring van handtekeningfluitjies kan dus diere toelaat om mekaar te etiketteer of aan te spreek."
U dink waarskynlik 'n luiaard wat in 'n boom ronddwaal of stadig van die een tak na die ander gaan. Maar dit kan ook in die water wees. Trouens, die diere se arms, wat lank en sterk is, maak hulle groot swemmers. En u hoef nie bekommerd te wees oor die stadige bewegings nie: volgens die ZSL London Zoo kan luiaards tot 40 minute lank asemhaal, wat 30 minute langer is as 'n dolfyn.
'Skoolmeester' is 'n ou-skool woord vir 'n manlike onderwyser. Dit is ook toevallig 'n anagram (wat beteken dat dit presies dieselfde letters gebruik) as 'die klaskamer'.
Die volgende keer dat u 'n reis beplan en êrens heen wil kyk wat asemrowend mooi en ongelooflik uniek is, besoek Quebec City in Kanada. In die hoofstad van die provinsie Quebec is die Ou Stad (Vieux-Québec) die enigste versterkte ommuurde stad in Noord-Amerika. Dit is gestig deur die Franse ontdekkingsreisiger Samuel de Champlain in die vroeë 17de eeu.
Raven is berug slim slim wesens - soveel so dat hulle bewus is van wanneer hulle dopgehou word. 'N Studie wat in 2016 in die joernaal gepubliseer is Natuurkommunikasie het gevind dat die super slim voëls die sogenaamde "teorie van die gees" vertoon, wat die vermoë is om geestestoestande aan ander toe te skryf. Dit beteken dat kraaie kan sien wanneer iemand (of iets) anders hulle kan sien. In die 2016 -studie het navorsers hierdie idee op die proef gestel en gevind dat kraaie opgetree het asof hulle weet dat hulle dopgehou word as daar 'n oop loergat beskikbaar is vir ander voëls om op hulle te spioeneer.
Bruce Willis speel die legendariese John McClane in die Die Hard film franchise. Maar voordat Willis die rol in die aksiebelaaide films beklee, is die rol aan die sanger aangebied Frank Sinatra, wat destyds in sy 70's was. Alhoewel dit vreemd mag klink, het alles te doen met 'n wetlike verpligting.
Die fliek was gebaseer op die 1979 Roderick Thorp boek Niks hou vir altyd aan nie, wat 'n opvolg was van 1966's Die speurder. In 1968 is van die roman 'n film gemaak met Sinatra (nie as John McClane nie, maar as Joe Leland, 'n voormalige New Yorkse polisieman wat 'n private ondersoeker word). Toe Sinatra aangemeld het vir Die speurder, dit was in sy kontrak wat die ateljee hom die hoofrol in die vervolg moes bied. Toe dit uiteindelik gebeur, het Ol 'Blue Eyes egter die rol geweier.
U weet seker dat wanneer bere en ander diere deur die kouer winterweer slaap, dit 'winterslaap' genoem word. Maar het jy geweet dat daar 'n naam is om deur die somer te slaap? As u die sondeurdrenkte maande weg sou sluimer, sou u 'estivation' geniet. Slakke, skilpaaie, salamanders en krokodille kom almal voor, net soos die Malgassiese dwergmaki en Oos-Afrikaanse krimpvarkies.
Sommige van ons eet meer as ander, maar volgens Kim Barrett, 'n professor in medisyne aan die Universiteit van Kalifornië, San Diego, produseer mans en vroue gemiddeld ongeveer 14 gram ontlasting per dag. Dit is gelykstaande aan 'n bietjie meer as ses pond per week!
Genghis Khan Hy was nie net bekend daarvoor dat hy die leier van die Mongoolse ryk was van 1206 tot 1227 nie - hy was ook die vader van a baie van kinders. Trouens, hy het soveel nageslag gehad dat 'n historiese genetiese artikel uit 2003 bevind het dat ongeveer 16 miljoen mense wat vandag lewe, sy direkte afstammelinge is.
Johnny Di Francesco van 400 Gradi -restaurant in Melbourne, Australië, het die Guinness -wêreldrekord vir die lekkerste pizza opgestel deur 'n tert met 154 verskillende kaaskosse te maak. Di Francesco het gesê hy is geïnspireer deur die film van 2014 Teenage Mutant Ninja Turtles waarin die Donatello-karakter beweer dat 'n pizza van 99 kaas 'n 'kulinêre onmoontlikheid' was.
As direkte reaksie op die film het Di Francesco eers 'n pizza bedek met 99 soorte kaas. En dit was so 'n sukses, hy wou homself oortref. 'Ons het 'n oorweldigende reaksie van ons kliënte gehad, so baie dat hulle 'n versoek ingedien het dat dit 'n permanente spyskaartitem is,' het hy aan Guinness World Records gesê. "Sedertdien het ons besluit om voor te berei en 'n pizza van 154 kaas te maak. Ek vra dus om verskoning, Donatello, kulinêre onmoontlikheid!"
As u aan die pous dink, sien u waarskynlik 'n heilige man in gewaad voor, nie 'n atleet nie. Maar Pous Johannes Paulus II was in werklikheid lid van een van die bekendste basketbalspanne ter wêreld.
In 2000 het die Harlem Globetrotters die hoof van die Katolieke kerk 'n erelid van hul groep gemaak. Die CBC het berig dat die span se eienaar en voorsitter, Mannie Jackson, en 'n paar spelers ontmoet die pous tydens 'n besoek aan die Vatikaanstad waar die pous 'n handtekening basketbal en sy eie trui gekry het.
Sommige kleiner honde het hoë blare, terwyl groter honde geneig is tot diep gehuil en lae grom. Maar die Basenji is 'n hondras wat glad nie blaf nie - alhoewel dit nie beteken dat hulle stil is nie. Volgens die American Kennel Club, "maak hulle hul gevoelens bekend met 'n vreemde klank wat beskryf word as iets tussen 'n chortle en 'n jodel."
Hopelik is die wagwoorde wat u kies onverwags en kripties, in teenstelling met die oorgrote meerderheid mense wat steeds ongelooflik algemene wagwoorde gebruik. Volgens 'n ontleding deur SplashData was die gewildste wagwoorde van 2018 "123456." Daarna is 'wagwoord', '123456789', '12345678', '12345678', '12345', '111111', '1234567', en dan heerlik 'sonskyn' en 'iloveyou'.
Alhoewel u beursie gevul is met $ 5, $ 10, $ 20, $ 50 of selfs $ 100 rekeninge, het die regering eenkeer besluit dat dit handig sou wees om 'n paar hoër denominasies beskikbaar te hê. Daarom was daar eens banknote van $ 500, $ 1.000 en selfs $ 5.000.
Maar die grootste noot wat nog ooit vir openbare verspreiding uitgereik is, was die $ 10 000 -rekening, met 'n portret van Salmon P. Chase, die Sekretaris van die Tesourie van 1861 tot 1864.Die rekeninge is die eerste keer in 1945 gedruk, en op 14 Julie 1969 het die Federale Reserweraad en die Departement van Tesourie aangekondig dat die groter rekeninge gestaak sou word weens 'n gebrek aan gebruik.
Die menslike liggaam is in staat tot wonderlike dinge. As u brein byvoorbeeld boodskappe via u senuwees stuur, beweeg die seine langs miljarde senuweeselle (neurone), sinapse en neurotransmitters in 'n proses wat so vinnig as 200 myl per uur kan wees, volgens National Geographic.
Nobelpryswenner Marie Curie sterf as gevolg van die groot hoeveelhede bestraling waaraan sy blootgestel is tydens haar baanbrekerswerk. Maar haar liggaam was nie die enigste ding wat die uitstoot kon absorbeer nie. Haar klere en besittings - insluitend haar meubels, kookboeke en laboratoriumnotas - was ook versadig met die dodelike radiumdeeltjies. Daarom, hoewel Curie ongeveer 85 jaar gelede oorlede is, is haar besittings steeds radioaktief Die Christian Science Monitor.
En aangesien radium 'n halfleeftyd van 1 601 jaar het, sal dit waarskynlik 'n rukkie so bly. Tans word Curie se laboratoriumnotaboeke veilig in loodgevoerde bokse by die Bibliotheque National in Parys in Frankryk gebêre. Almal wat hulle wil sien, moet eers 'n aanspreeklikheidsvrystelling onderteken en dan instem om beskermende uitrustings te dra.
As jy gelukkig is, kan jy dalk 'n panda of twee in 'n dieretuin in die omgewing sien, maar die oulike wese word heel moontlik uit China geleen. Trouens, die meerderheid panda's regoor die wêreld kom óf uit China, óf as hulle êrens anders gebore word, moet hulle na 'n Chinese teelprogram gestuur word voordat hulle vier word om die genepoel van die spesie uit te brei.
Ja, jy kan stink as jy sweet, maar dit is nie die sweet wat sleg ruik nie. Medical News Today verduidelik dat liggaamsgeur - ook bekend as BO, bromhidrose osmidrose of ozochrotia - eintlik veroorsaak word deur bakterieë wat die proteïen in sweet afbreek en dit in sekere (onaangename) sure verander. Ongelukkig kan u niks daaraan doen nie - behalwe stort natuurlik.
Daar is twee soorte mense in hierdie wêreld: diegene wat daarvan hou om naak te slaap en diegene wat nooit kan wegdryf as hulle nie die regte PJ's dra nie. Maar volgens 'n opname wat in 2018 deur MattressAdvisor.com gedoen is, verkies baie mense om in die buffel te gaan slaap. Die peiling het bevind dat 65 persent van die duisendjariges in die naak slaap.
As u meer as 10 jaar oud is, het u waarskynlik elke aand ongeveer vier tot ses drome, sê The National Sleep Foundation. En volgens 'n studie uit 2003 wat deur die Association for the Study of Dreams gepubliseer is, is die mees algemene drome om gejaag of agtervolg te word, val, skoolgaan en studeer, en seksuele ervarings.
In 1977, Randy Newman gesing, "Kort mense het geen rede om te lewe nie ... Wel, ek wil nie kort mense hê nie ... hier rond." Alhoewel dit bedoel is om 'n satiriese blik op kortsigtige mense se onverdraagsaamheid en vooroordeel te wees, het die staat Maryland dit nie vriendelik aangeneem nie. In 1978 het afgevaardigde Isaiah Dixon Jr. probeer om wetgewing in te stel om dit onwettig te maak om die liedjie op die radio te speel, en stel 'n boete van $ 500 voor. Sy poging was egter onsuksesvol, en die assistent -prokureur -generaal was van mening dat die skuif 'n oortreding van die eerste wysiging sou wees.
Wyle Bob Ross, die gasheer van Die vreugde van skilder, was bekend daarvoor dat hy 'n sagte kunstenaar was met 'n kenmerkende haarstyl en 'n wonderlike talent om dromerige landskappe vol gelukkige bome te skilder. Maar volgens 'n onderhoud met die Amerikaanse lugmag was hy moontlik nooit die skilder wat ons aanbid het nie. Orlando Sentinel. Terwyl hy tot die rang van meester sersant was, kon Ross ook 'n skilderklas volg, en hy was geïnspireer deur die natuurskoon in Alaska waar hy gestasioneer was. Die staat se landskap sou gereeld in sy werk opduik gedurende sy artistieke loopbaan.
Die aarde lyk miskien soos 'n reuse -plek, maar ons planeet is ongelooflik klein in vergelyking met die son, wat 99,8 persent van die totale massa van ons sonnestelsel uitmaak, volgens die kenners van Space.com.
In die Old Town -distrik in Alexandria, Virginia, John Hollensbury het eens 'n huis in Queenstraat besit. Hy haat blykbaar die feit dat perdewaens deur die stegie langs sy gebou sou reis, en was ook nie mal oor die mense wat graag in die ruimte wou kuier nie. Dus, ten spyte daarvan, het hy 'n tweede klein huis in die stegie gebou om almal weg te hou, en dit is hoe die huis sy naam gekry het: die 'Spite House', volgens Die New York Times. Die huis is sewe voet breed en 25 voet diep. Daar is ook 'n ommuurde patio buite wat 'n ekstra 12 voet teruggaan.
As jy die duiwel sou teken, sou jy hom waarskynlik horings, 'n stert en 'n vurk gee. En selfs as u besluit om 'n paar kreatiewe vryhede te neem, is die kans groot dat u u demoon van kop tot tone rooi maak. Maar dit is 'n moderne interpretasie. Die oudste voorstellings van Satan in die vroeë Christelike kuns het hom eintlik as 'n blou engel getoon, terwyl die goeie engele rooi was.
Toe Parker Brothers die eerste Nerf-bal in 1970 vrystel, wou hulle hê dat die publiek moet weet hoe veilig die vierduim skuimspeelgoed is. Om dit te kan doen, bevat die teks teks op die kassie wat vir kopers sê: "Gooi dit binne. Jy kan nie lampe beskadig of vensters breek nie." Hulle het ook bygevoeg: "Jy kan nie babas of ou mense seermaak nie." Wat 'n verkoopspunt!
In April 2019 het die Kasama Kita Sa Barangay -stigting en die mense van Bayambang in die Filippyne die Guinness -wêreldrekord opgestel vir die hoogste ondersteunde bamboesstruktuur. Hulle het 'n beeld van St. Vincent Ferrer gebou wat 164 voet en 9 sentimeter lank was.
Alhoewel Amerikaanse lesers die boek kan herken as Harry Potter en die Steen van die towenaar, was die Britse verhaal oorspronklik getiteld Harry Potter and the Philosopher's Stone. En toe 'n paar van die eerste uitgawes gedruk is, was daar 'n paar foute binne. Bo en behalwe dat die woord 'filosoof' op die agterblad verkeerd gespel is, is '1 towerstaf' twee keer gelys as dit kom by die benodigdhede wat Harry skool toe moes neem. Toe een van hierdie boeke in Maart 2019 opgeveil is, het dit vir $ 90,000 verkoop.
Die ruimte is gevul met allerhande wonderwerke, insluitend 'n asteroïde genaamd "Kleopatra." Alhoewel dit soos 'n Egiptiese koningin klink, is die metaalagtige planeet met twee van sy eie mane, Alexhelios en Cleoselene, soortgelyk aan 'n hondebeen.
Dit blyk selfs Koningin Elizabeth II koeie geniet 'n lewe van weelde. Die 165 melkkoeie van die monarg bestee baie van hul tyd aan sluimer en ontspan op waterbeddings Mark Osman, die bestuurder van die koninklike se plaas in Windsor Great Park, in 'n episode van BBC's Countryfile. 'Terwyl die koei gaan lê, druk die water onder die drukpunte waar die koei lê, en die koei dryf uiteindelik,' het hy gesê.
In 1950 het 'n artikel van Associated Press getiteld "Hoe kenners dink dat ons in 2000 nC sal lewe". bevat 'n voorspelling van die redakteur Dorothy Roe, wat gedink het dat die gemiddelde vrou in die toekoms "Diana sou grootmaat", AKA Wonder Woman.
'Sy sal meer as ses voet lank wees, 'n skoen in grootte 11 dra, skouers hê soos 'n stoeier en spiere soos 'n vragmotorbestuurder,' het Roe gesê. "Haar verhoudings sal perfek wees, alhoewel Amazonies, omdat die wetenskap 'n gebalanseerde rantsoen vitamiene, proteïene en minerale vervolmaak het wat die maksimum liggaamlike doeltreffendheid, die minimum vet, sal lewer." Sy het ook gedink dat vroue tradisionele maaltye sou laat vaar en eerder 'koskapsules' sou kies.
In 2008, toe 19-jarige George Garratt uit die Verenigde Koninkryk het sy naam wettiglik verander na hierdie ongelooflike lang naam, wat vermoedelik die langste naam ter wêreld is. Toe hy eers 'n tema van superhelde besluit het, het hy blykbaar net daarvoor gekuier.
Ongelukkig beteken die naamsverandering ook dat sy ouma nie meer met hom praat nie, het kaptein Fantastic vertel Die Telegraaf.
As u 'n Bybel optel en na Genesis 1: 20–22 gaan, vind u die volgende: 'En God het gesê:' Laat die waters wemel van swerms lewende wesens, en laat voëls bo -oor die aarde vlieg oor die uitgestrektheid van die hemel. ' So het God die groot seediere en al die lewende wesens geskep waarmee die waters wemel volgens hulle soorte en elke gevleuelde voël volgens sy soort. En God het gesien dat dit goed was. En God het hulle geseën en gesê: ' Wees vrugbaar en vermeerder en vul die waters in die see, en laat voëls vermeerder op die aarde. '"
Daarom, volgens Moses, wat erkenning kry aan die skryf van Genesis, het God eerstens voëls gemaak en die eier sou daarna gekom het toe die voëls 'vrugbaar' was en vermeerder het.
Diegene wat grillerige wesens liefhet, weet waarskynlik dat die Cthulhu 'n fiktiewe monster is wat eers verskyn het H. P. Lovecraft's 1928 verhaal Die oproep van Cthulhu. En in 2019, toe wetenskaplikes 'n 430 miljoen jaar oue fossiel met tentakelagtige eienskappe gevind het wat hulle aan die Cthulhu (wat baie soos 'n seekat was) gevind het, noem hulle die nuut ontdekte spesie amptelik die Sollasina Cthulhu, volgens die navorsing wat hulle in die Verrigtinge van die Royal Society B.
In April 2019 het Historic Environment Scotland (HES) ons 'n blik gegee op 'n neolitiese hond wat ongeveer 4000 jaar gelede geleef het - of liewer, hulle het ons 'n blik gegee op wat die ou honde waarskynlik lyk soos met 'n skedel wat in 1901 in Skotland gevind is. 'N CT-skandering van die skedel is geneem en 'n 3D-afdruk is gemaak, wat 'n forensiese kunstenaar was Amy Thornton word dan as basis gebruik om vals spiere, vel en hare by te voeg, wat lei tot 'n model van die hondjie.
"Deur na hierdie hond te kyk, help ons om beter te skakel met die mense wat hierdie diere versorg en vereer het," het HES se interpretasiebestuurder gesê Steve Farrar verduidelik.
In 'n poging om te voorkom dat die plaag in Shakespeare se tyd versprei, is baie openbare plekke gesluit totdat dinge verbeter het. Daarom is teaters in Januarie 1593 gesluit en eers weer in die lente van 1594 heropen. Hierdie sluiting het beteken dat dramaturge soos William Shakespeare tydelik sonder werk was. En dit is toe dat die Bard sy tyd bestee aan poësie skryf in plaas van om op sy beroemde toneelstukke te fokus. Dit is waarskynlik toe hy met sy 154 sonnette begin het.
Die kontinent word 'internasionaal bestuur' deur die Antarktiese verdragstelsel, wat Argentinië, Australië, Chili, Frankryk, Nieu -Seeland, Noorweë en die Verenigde Koninkryk insluit. Die grond kan egter slegs vir 'vreedsame doeleindes' gebruik word - dit wil sê, en baie wetenskap.
Die kookkuns van die kulture van die Middellandse See was sedert die oudheid gebaseer op graan, veral verskillende koringsoorte. Pap, pap, en later brood, het die belangrikste voedsel geword wat die meeste kalorie -inname vir die grootste deel van die bevolking uitgemaak het. Van die 8ste tot die 11de eeu het die verhouding van verskillende graangewasse in die dieet gestyg van ongeveer 'n derde tot driekwart.  Afhanklikheid van koring het gedurende die Middeleeuse tydperk steeds beduidend gebly en met die opkoms van die Christendom noordwaarts versprei. In kouer klimate was dit egter gewoonlik nie bekostigbaar vir die meerderheidsbevolking nie, en het dit verband gehou met die hoër klasse. Die sentraliteit van brood in godsdienstige rituele soos die nagmaal beteken dat dit veral 'n hoë aansien onder die voedsel geniet. Slegs (olywe) olie en wyn het 'n vergelykbare waarde, maar albei het baie eksklusief gebly buite die warmer druiwe- en olyfverbouingsgebiede. Die simboliese rol van brood as voedsel en inhoud word geïllustreer in 'n preek van Sint Augustinus:
Hierdie brood hervertel jou geskiedenis ... Jy is na die dorsvloer van die Here gebring en is gedors ... Terwyl jy op kategismus gewag het, was jy soos graan wat in die graan gehou is ... By die doopvont is jy tot een deeg geknie. In die oond van die Heilige Gees is jy in God se ware brood gebak. 
Die Kerk Edit
Die Rooms -Katolieke en Oos -Ortodokse Kerke, en hul kalenders, het 'n groot invloed op die eetgewoontes gehad. Verbruik van vleis is vir 'n volle derde van die jaar vir die meeste Christene verbied. Alle diereprodukte, insluitend eiers en suiwelprodukte (gedurende die strengste vasperiodes, ook vis), was oor die algemeen verbied tydens vas en vas. Boonop was dit gebruiklik dat alle burgers vas voordat hulle die Nagmaal neem. Hierdie vas was af en toe vir 'n volle dag en vereis totale onthouding.
Sowel die Oosterse as die Westerse kerke het bepaal dat die fees met vas moes afwissel. In die grootste deel van Europa was Vrydae vasdae, en vas is op verskillende ander dae en periodes, insluitend Lydenstyd en Advent, waargeneem. Vleis en diereprodukte soos melk, kaas, botter en eiers is nie toegelaat nie, en soms ook vis. Die vas was bedoel om die liggaam dood te maak en die siel te versterk, en ook om die vinniger te herinner aan Christus se offer vir die mensdom. Die bedoeling was nie om sekere kosse as onrein uit te beeld nie, maar eerder om 'n geestelike les te leer in selfbeheersing deur onthouding. Tydens besonder ernstige vasdae is die aantal daaglikse maaltye ook tot een verminder. Selfs as die meeste mense hierdie beperkings respekteer en gewoonlik boete doen toe hulle dit oortree, was daar ook talle maniere om dit te omseil, 'n konflik van ideale en praktyke opgesom deur die skrywer Bridget Ann Henisch:
Dit is die aard van die mens om die mees ingewikkelde hok van reëls en regulasies te bou waarin hy homself kan vang, en dan, met gelyke vindingrykheid en lus, sy brein te buig vir die probleem om weer triomfantelik uit te draai. Die vastyd was 'n uitdaging om die skuiwergate uit die spel te steek. 
Alhoewel diereprodukte tydens boete vermy moes word, het pragmatiese kompromieë dikwels geheers. Die definisie van "vis" is dikwels uitgebrei tot mariene en semi-akwatiese diere soos walvisse, bramganse, papegaaie en selfs bevers. Die keuse van bestanddele was moontlik beperk, maar dit beteken nie dat maaltye kleiner was nie. Daar was ook geen beperkings teen (matige) drink of eet van lekkers nie. Bankette wat op visdae gehou is, kan wonderlik wees, en was gewilde geleenthede om illusiekosse te bedien wat vleis, kaas en eiers op verskillende vindingryke maniere nagevors het om soos wildsvleis te lyk en vals eiers gemaak kon word deur leë eierdoppe met visrooi te vul en amandelmelk en kook dit in kole. Terwyl die Bisantynse kerkamptenare 'n harde benadering volg, en alle kulinêre verfyning vir die geestelikes ontmoedig het, was hul Westerse eweknieë baie meer toegewyd.  Daar was ook geen gebrek aan brom oor die strengheid van vas onder die leke nie. Gedurende die vastyd het konings en skoolseuns, gewone mense en adel almal gekla dat hulle vleis ontneem is vir die lang, harde weke van plegtige nadenke oor hulle sondes. In die vastyd is eienaars van vee selfs gewaarsku om honger honde dop te hou wat gefrustreerd is deur 'n "harde beleg deur vastyd en visbene". 
Die neiging vanaf die 13de eeu was na 'n meer wettiese interpretasie van vas. Edeles was versigtig om nie op vinnige dae vleis te eet nie, maar eet steeds vis in plaas daarvan om vleis te vervang, dikwels as nagemaakte ham en spek amandelmelk dieremelk vervang het, aangesien 'n duur nie-suiwel alternatiewe faux eiers gemaak van amandelmelk gaargemaak is eierdoppe, gegeur en gekleur met eksklusiewe speserye. In sommige gevalle is die weelderigheid van edele tafels oortref deur Benediktynse kloosters, wat gedurende sekere feesdae soveel as sestien kursusse bedien het. Vir baie breë gedefinieerde groepe word gereeld vas gemaak. Thomas Aquinas (omstreeks 1225–1274) het geglo dat kinders, oudstes, pelgrims, werkers en bedelaars 'n bedeling moet voorsien, maar nie die armes nie, solank hulle 'n skuiling het.  Daar is baie verslae van lede van kloosterordes wat vasbeperkings ondermyn het deur slim interpretasies van die Bybel. Aangesien siekes van vas vrygestel is, het die idee ontstaan ​​dat vasbeperkings slegs van toepassing was op die hoof -eetarea, en baie Benediktynse broeders sou eenvoudig hul vasmaaltye in die sogenaamde misericord (op daardie tye) eet eerder as in die eetkamer. .  Katolieke kloosteramptenare wat pas aangewys is, het probeer om die probleem van vinnige ontduiking reg te stel, nie net met morele veroordelings nie, maar deur seker te maak dat goed voorbereide vleisgeregte op vinnige dae beskikbaar is. 
Die Middeleeuse samelewing was hoogs gestratifiseer. In 'n tyd waarin hongersnood algemeen was en sosiale hiërargieë dikwels wreed toegepas is, was voedsel 'n belangrike merker van sosiale status op 'n manier wat vandag in die meeste ontwikkelde lande geen ekwivalent het nie. Volgens die ideologiese norm het die samelewing bestaan ​​uit die drie boedels van die koninkryk: gewone mense, dit wil sê die werkersklasse - verreweg die grootste groep geestelikes en die adel. Die verhouding tussen die klasse was streng hiërargies, met die adel en geestelikes wat aanspraak maak op wêreldse en geestelike heerskappy oor gewone mense. Binne die adel en geestelikes was daar ook 'n aantal geledere wat wissel van konings en pouse tot hertogte, biskoppe en hul ondergeskiktes, soos priesters. Daar word van u verwag om in u sosiale klas te bly en die gesag van die heersende klasse te respekteer. Politieke mag is nie net deur reël getoon nie, maar ook deur rykdom te toon. Edeles het geëet op vars wild wat met eksotiese speserye gekruid is, en verfynde tafelmaniere vertoon wat rowwe arbeiders met growwe garsbrood, soutvark en boontjies kan klaarkom, en daar word nie van etiket verwag nie. Selfs dieetaanbevelings was anders: die dieet van die hoër klasse was net so 'n vereiste vir hul verfynde fisiese konstitusie as 'n teken van ekonomiese realiteit. Die spysverteringstelsel van 'n heer was meer diskriminerend as dié van sy rustieke ondergeskiktes en het fynere kos geëis. 
In die laat Middeleeue het die toenemende rykdom van middelklashandelaars en handelaars beteken dat gewone mense die aristokrasie begin navolg en gedreig het om sommige van die simboliese hindernisse tussen die adel en die laer klasse af te breek. Die reaksie het in twee vorme gekom: didaktiese literatuur wat waarsku oor die gevare van die aanpassing van 'n dieet wat nie geskik is vir die klas nie,  en weelderige wette wat 'n beperking plaas op die uitbundigheid van gewone bankette. 
Die mediese wetenskap van die Middeleeue het 'n aansienlike invloed gehad op wat onder die hoër klasse as gesond en voedsaam beskou word. 'N Mens se leefstyl - insluitend dieet, oefening, toepaslike sosiale gedrag en goedgekeurde mediese middels - was die weg na goeie gesondheid, en alle soorte kos het sekere eienskappe wat 'n persoon se gesondheid beïnvloed.Alle voedselsoorte is ook ingedeel op skale wat wissel van warm tot koud en klam tot droog, volgens die teorie van vier liggaamlike humors wat deur Galen voorgestel is en wat die Westerse mediese wetenskap van die laat oudheid tot die 17de eeu oorheers het.
Middeleeuse geleerdes beskou menslike vertering as 'n proses soortgelyk aan kook. Die verwerking van voedsel in die maag word beskou as 'n voortsetting van die voorbereiding wat die kok begin het. Om die kos behoorlik "gaar" te maak en die voedingstowwe behoorlik op te neem, was dit belangrik dat die maag op 'n gepaste manier gevul was. Voedsel wat maklik verteerbaar is, word eers verteer, gevolg deur geleidelik swaarder geregte. As hierdie regime nie gerespekteer word nie, word geglo dat swaar voedsel na die onderkant van die maag sou sak en sodoende die spysverteringskanaal blokkeer, sodat voedsel baie stadig sou verteer en verval van die liggaam sou veroorsaak en slegte humors na die maag sou trek. Dit was ook uiters belangrik dat voedsel met verskillende eienskappe nie gemeng word nie. 
Voor 'n maaltyd word die maag verkieslik 'oopgemaak' met 'n aptytwekker (uit Latyn aperie, "om oop te maak") wat verkieslik van warm en droë aard was: lekkernye gemaak van speserye bedek met suiker of heuning, soos gemmer, karwij en sade van anys, venkel of komyn, wyn en versoete versterkte melkdrankies. Terwyl die maag oopgemaak is, moet dit aan die einde van die maaltyd "gesluit" word met behulp van 'n spysverteringstelsel, meestal 'n dragée, wat gedurende die Middeleeue bestaan ​​het uit klonte gekruide suiker, of hypocras, 'n wyngeur met geurige speserye, saam met verouderde kaas. 'N Maaltyd begin ideaal met vrugte wat maklik verteer kan word, soos appels. Dit sal dan gevolg word deur groente soos blaarslaai, kool, persele, kruie, klam vrugte, ligte vleis, soos hoender- of bokbokkie, met potte en sous. Daarna kom die 'swaar' vleis, soos vark en beesvleis, sowel as groente en neute, insluitend pere en kastaiings, wat beide as moeilik verteerbaar beskou word. Dit was gewild, en aanbeveel deur mediese kundigheid, om die maaltyd af te sluit met verouderde kaas en verskillende verteermiddels. 
Die mees ideale kos was dié wat die humor van mense die beste pas, dws matig warm en klam. Voedsel moet verkieslik ook fyngekap, gemaal, gestamp en gespanne word om 'n ware mengsel van al die bestanddele te verkry. Witwyn is vermoedelik koeler as rooi, en dieselfde onderskeid is toegepas op rooi en wit asyn. Melk was matig warm en klam, maar daar word dikwels geglo dat die melk van verskillende diere verskil. Eiergele word beskou as warm en klam terwyl die blankes koud en klam was. Daar word verwag dat geskoolde kokke voldoen aan die regime van humoristiese medisyne. Selfs as dit die kombinasies van voedsel wat hulle kon berei, beperk het, was die sjef steeds genoeg ruimte vir artistieke variasie. 
Kalorie struktuur Wysig
In kloosters is die basiese struktuur van die dieet in die 7de eeu deur die heerskappy van Saint Benedict neergelê en deur pous Benedictus XII in 1336 verskerp, maar (soos hierbo genoem) was monnike bedrewe om hierdie reëls te omseil. Wyn was beperk tot ongeveer 10 keiserlike vloeibare onse (280 ml 9.6 US fl oz) per dag, maar daar was geen ooreenstemmende beperking op bier nie, en in Westminster Abbey het elke monnik 'n toelae van 1 keiserlike liter (4.5 L 1.2 VS) gekry gal) bier per dag.  Vleis van "viervoetige diere" is die hele jaar deur verbied vir almal behalwe die swakkes en siekes. Dit is gedeeltelik omseil deur te verklaar dat afval en verskillende verwerkte voedsel soos spek nie vleis is nie. Tweedens bevat die Benediktynse kloosters 'n kamer met die naam misericord, waar die heerskappy van Sint Benedictus nie van toepassing was nie, en waar 'n groot aantal monnike geëet het. Elke monnik word gereeld na die ellende of na die spieëlkamer gestuur. Toe pous Benedictus XII beslis dat ten minste die helfte van alle monnike op 'n gegewe dag in die sitkamer moet eet, reageer monnike deur die siekes en diegene wat na die abt se tafel genooi is, uit te sluit.  In die algemeen sou 'n monnik in die laat 15de eeu in die Westminster Abbey 2,25 pond brood per dag 5 eiers per dag toegelaat word, behalwe op Vrydae en in die vastyd 0,91 kg vleis per dag , vier dae per week (Woensdag, Vrydag en Saterdag uitgesluit), behalwe in Advent en Lydenstyd en 0,91 kg vis per dag, drie dae per week en elke dag gedurende Advent en Lydenstyd.  Hierdie kalorie-struktuur weerspieël deels die status van die hoë klas van laat-Middeleeuse kloosters in Engeland, en deels die van die Westminster Abbey, wat een van die rykste kloosters in die land was, en die diëte van monnike in ander kloosters was moontlik meer beskeie.
Die algehele kalorie -inname is onderhewig aan debat. Een tipiese skatting is dat 'n volwasse boermannetjie 2900 kalorieë (12,000 kJ) per dag benodig, en 'n volwasse wyfie 2150 kalorieë (9000 kJ).  Beide laer en hoër ramings is voorgestel. Diegene wat veral swaar fisiese arbeid beoefen het, sowel as matrose en soldate, het moontlik 3500 kalorieë (15 000 kJ) of meer per dag verbruik. Die inname van aristokrate het moontlik 4 000 tot 5 000 kalorieë (17 000 tot 21 000 kJ) per dag bereik.  Monnike het op "normale" dae 6000 kalorieë (25 000 kJ) per dag verbruik en 4500 kalorieë (19 000 kJ) per dag as hulle vas. As gevolg van hierdie oormaat was vetsug algemeen onder hoër klasse.  Veral monnike ly gereeld aan vetsugverwante (in sommige gevalle) toestande soos artritis. 
Die streekspesialiteite wat kenmerkend is van die vroeë moderne en kontemporêre kookkuns, was nie bewys in die yl dokumentasie wat nog bestaan ​​nie. In plaas daarvan kan die Middeleeuse kookkuns onderskei word deur die graankosse en die olies wat dieetnorme gevorm het en etniese en later nasionale grense oorskry het. Geografiese variasie in eet was hoofsaaklik die gevolg van verskille in klimaat, politieke administrasie en plaaslike gebruike wat oor die hele vasteland verskil. Alhoewel ingrypende veralgemenings vermy moet word, kan min of meer verskillende gebiede waar sekere voedsel gedomineer word, onderskei word. Op die Britse Eilande, Noord-Frankryk, die Lae Lande, die Noord-Duitssprekende gebiede, Skandinawië en die Oossee was die klimaat oor die algemeen te hard vir die verbouing van druiwe en olywe. In die suide was wyn die algemene drank vir ryk en arm (alhoewel die gewone gewoonlik met goedkoop tweede-drukkende wyn moes regkom), terwyl bier die gewone drank was in die noorde en wyn 'n duur invoer. Sitrusvrugte (hoewel nie die algemeenste vandag nie) en granate was algemeen in die Middellandse See. Gedroogde vye en dadels was in die noorde beskikbaar, maar is taamlik min gebruik in die kookkuns. 
Olyfolie was 'n alomteenwoordige bestanddeel in Mediterreense kulture, maar het steeds 'n duur invoer in die noorde gebly, waar papaver-, okkerneut-, hasel- en filbertolies die goedkoopste alternatiewe was. Botter en varkvet, veral nadat die verskriklike sterftes tydens die Swart Dood hulle minder skaars gemaak het, is in aansienlike hoeveelhede in die noordelike en noordwestelike streke gebruik, veral in die Lae Lande. Amandel, wat in die alomteenwoordige en baie veelsydige amandelmelk was, was byna universeel in die middel- en hoërklas -kookkuns in Europa, alhoewel die bitter verskeidenheid amandels baie voorkom. later. 
In Europa was daar gewoonlik twee maaltye per dag: aandete mid-dag en 'n ligter aandete. Die tweemaalstelsel het gedurende die laat Middeleeue konsekwent gebly. Kleiner tussentydse maaltye was algemeen, maar het 'n kwessie van sosiale status geword, aangesien diegene wat nie handearbeid hoef te verrig nie, sonder hulle kan klaarkom.  Moraliste frons toe hulle te vroeg die oornag vas breek, en lede van die kerk en gekweekte heersers het dit vermy. Om praktiese redes is ontbyt steeds deur werkende mans geëet en word dit geduld vir jong kinders, vroue, bejaardes en siekes. Omdat die kerk gepreek het teen vraat en ander swakhede van die vlees, was mense geneig om hulle te skaam oor die swak praktiese van ontbyt. Weelderige aandete en laataand heropers (van Oksitaans rèire-sopar, "laat aandete") met aansienlike hoeveelhede alkoholiese drank is as immoreel beskou. Laasgenoemde het veral verband gehou met dobbelary, kru taal, dronkenskap en skelm gedrag.  Klein maaltye en versnaperinge was algemeen (hoewel dit ook nie deur die kerk gehou is nie), en werkende manne het gewoonlik 'n vergoeding van hul werkgewers ontvang om te koop middageteklein stukkies om tydens pouses te eet. 
Soos met byna elke deel van die lewe destyds, was 'n Middeleeuse maaltyd oor die algemeen 'n gemeenskaplike aangeleentheid. Die hele huishouding, insluitend bediendes, sou verkieslik saam eet. Om weg te sluip om privaat geselskap te geniet, word beskou as 'n hoogmoedige en ondoeltreffende egoïsme in 'n wêreld waar mense baie van mekaar afhang. In die 13de eeu het die Engelse biskop Robert Grosseteste die gravin van Lincoln aangeraai: "verbied etes en etes uit die gang, in die geheim en in privaat kamers, want hieruit ontstaan ​​afval en geen eer aan die heer en die dame nie." Hy het ook aanbeveel om toe te sien dat die bediendes nie met die oorskiet moet klaarkom nie, maar eerder as 'n aalmoese.  Teen die einde van die Middeleeue het die rykes toenemend probeer ontsnap aan hierdie regime van streng kollektivisme. As dit moontlik was, het ryk gashere saam met hul kollegas na privaatkamers teruggetrek waar die ete in groter eksklusiwiteit en privaatheid geniet kon word. Om uitgenooi te word na 'n heer se kamers was 'n groot voorreg en kon gebruik word as 'n manier om vriende en bondgenote te beloon en om ondergeskiktes te ontsag. Dit het die here toegelaat om verder afstand te neem van die huishouding en om meer luukse lekkernye te geniet terwyl hulle minderwaardige kos bedien aan die res van die huishouding wat nog in die groot saal geëet het. By groot geleenthede en bankette het die gasheer en gasvrou egter oor die algemeen saam met die ander maaltye in die groot saal geëet.  Alhoewel daar by spesiale geleenthede beskrywings is van eetetiket, is minder bekend oor die besonderhede van die daaglikse maaltye van die elite of oor die tafelmaniere van die gewone mense en behoeftiges. Daar kan egter aanvaar word dat daar nie so 'n uitspattige luuksheid was soos meervoudige geregte, luukse speserye of handewas in geurige water tydens alledaagse maaltye nie. 
Dinge was anders vir die rykes. Voor die ete en tussen maaltye is gaste vlak wasbakke en linnehanddoeke aangebied, sodat hulle hul hande kan was, aangesien netheid beklemtoon word. Sosiale kodes het dit vir vroue moeilik gemaak om die ideaal van onberispelike netheid en delikaatheid te handhaaf terwyl hulle 'n maaltyd geniet, sodat die vrou van die gasheer gereeld privaat met haar gevolg eet of baie min by sulke feeste geëet het. Sy kan dan eers by die ete aansluit nadat die potensieel deurmekaar eetproses gedoen is. Oor die algemeen was lekker eet 'n oorwegend manlike aangeleentheid, en dit was ongewoon dat iemand anders as die eerbiedwaardigste gaste sy vrou of haar meisies inwag. Die hiërargiese aard van die samelewing is versterk deur etiket, waar van die laer ranglys verwag word om die hoër, die jonger die ouer te help, en mans om die risiko te bespaar om kleredrag en reputasie te verswelg deur voedsel op 'n onvroulike manier te hanteer. Gedeelde drinkbekers was algemeen, selfs by uitspattige bankette vir almal behalwe diegene wat aan die tafel sit, net soos die standaardetiket om brood te breek en vleis te sny vir mede -diners. 
Kos word meestal op borde of in stoofpotte bedien, en eetgedeeltes neem hul deel uit die skottelgoed en plaas dit op die slote van ou brood, hout of tin met behulp van lepels of kaal hande. In huishoudings in die laer klas was dit algemeen om kos direk van die tafel af te eet. Daar is messe aan tafel gebruik, maar die meeste mense sou hul eie bring, en slegs gaste wat 'n gunsteling was, sou 'n persoonlike mes kry. 'N Mes is gewoonlik met ten minste een ander ete-gas gedeel, tensy een van baie hoë rang was of goed vertroud was met die gasheer. Vurke om te eet was eers in die vroeë moderne tyd wydverspreid in Europa, en was vroeg reeds beperk tot Italië. Selfs daar was dit eers in die 14de eeu dat die vurk algemeen onder Italianers van alle sosiale klasse geword het. Die houdingsverandering kan geïllustreer word deur die reaksies op die tafelmaniere van die Bisantynse prinses Theodora Doukaina in die laat 11de eeu. Sy was die vrou van Domenico Selvo, die Dog van Venesië, en het groot ontsteltenis veroorsaak onder opvallende Venesiërs. Die aandrang van die buitelandse gemeng om haar kos deur haar eunugbediendes op te sny en dan die stukke met 'n goue vurk te eet, het die eters so geskok en ontstel dat daar beweer word dat Peter Damian, kardinaal biskop van Ostia, later haar verfynde buitelandse maniere vertolk het as trots en na haar verwys as ". die Venesiaanse dogter se vrou, wie se liggaam, na haar oormatige delikaatheid, heeltemal verrot het."  Dit is egter dubbelsinnig sedert Peter Damian in 1072 of 1073 oorlede is,  en hul huwelik (Theodora en Domenico) in 1075 plaasgevind het.
Alle soorte kook behels die direkte gebruik van vuur. Kombuisstowe verskyn eers in die 18de eeu, en kokke moes weet hoe om direk oor 'n oop vuur te kook. Oonde is gebruik, maar dit was duur om te bou en het slegs in redelik groot huishoudings en bakkerye bestaan. Dit was algemeen dat 'n gemeenskap gedeelde eienaarskap van 'n oond het om te verseker dat die brood wat vir almal noodsaaklik was, eerder gemeenskaplik as privaat was. Daar was ook draagbare oonde wat ontwerp is om met kos gevul te word en dan in warm kole begrawe te word, en selfs groter op wiele wat gebruik is om pasteie in die strate van die middeleeuse dorpe te verkoop. Maar vir die meeste mense is byna alle kookkuns in eenvoudige stoofpotjies gedoen, aangesien dit die doeltreffendste gebruik van brandhout was en nie kosbare sappe vermors het nie, wat potte en bredies die algemeenste geregte gemaak het.  In die algemeen dui die meeste bewyse daarop dat Middeleeuse geregte 'n redelik hoë vetinhoud het, of ten minste as vet verkry kon word. Dit word as 'n minder groot probleem beskou in 'n tyd van harde werk, hongersnood en 'n groter aanvaarding-selfs wenslik-van magteloosheid, slegs armes of siekes en vroom askete was skraal. 
Vrugte is maklik gekombineer met vleis, vis en eiers. Die resep vir Tart de brymlent, 'n vispastei uit die resepversameling Forme of Cury, bevat 'n mengsel van vye, rosyne, appels en pere met vis (salm, kabeljou of skelvis) en ontpitte damsonpruime onder die boonste kors.  Dit is belangrik geag om seker te maak dat die gereg ooreenstem met die hedendaagse standaarde van medisyne en dieetkunde. Dit het beteken dat voedsel volgens sy aard 'getemper' moes word deur 'n gepaste kombinasie van voorbereiding en vermenging van sekere bestanddele, speserye en speserye wat vis as koud en klam beskou word, en die beste gekook word op 'n manier wat dit verhit en gedroog het, soos as braai of oondbak, en gekruid met warm en droë speserye beesvleis was droog en warm en daarom moet gekookte varkvleis warm en klam wees en moet daarom altyd gebraai word.  In sommige resepteversamelings is alternatiewe bestanddele toegewys met meer aandag aan die humoristiese aard as wat 'n moderne kok sou beskou as ooreenkoms in smaak. In 'n resep vir kweperpastei word gesê dat kool ewe goed werk, en in 'n ander raap kan dit deur pere vervang word. 
Die heeltemal eetbare korspastei het eers in die 15de eeu in resepte verskyn. Voordat is die deeg hoofsaaklik gebruik as 'n houer in 'n tegniek bekend as huff pasta. Bestaande resepteversamelings toon dat gastronomie in die laat Middeleeue aansienlik ontwikkel het. Nuwe tegnieke, soos die korspastei en die verheldering van jellie met eierwitte, het aan die einde van die 14de eeu in resepte verskyn, en resepte het gedetailleerde instruksies bevat, in plaas van slegs geheuehulpmiddels vir 'n reeds vaardige kok. 
Middeleeuse kombuise Wysig
In die meeste huishoudings is gekook op 'n oop haard in die middel van die hoofarea, om die hitte doeltreffend te benut. Dit was die grootste deel van die Middeleeue, selfs in welgestelde huishoudings, waar die kombuis met die eetsaal gekombineer is. Teen die laat Middeleeue het 'n aparte kombuisarea begin ontwikkel. Die eerste stap was om die kaggels in die rigting van die mure van die hoofsaal te skuif, en later 'n aparte gebou of vleuel te bou wat 'n aparte kombuisarea bevat, wat dikwels van die hoofgebou geskei is deur 'n bedekte arcade. Op hierdie manier kan die rook, reuke en gewoel van die kombuis buite die oë van gaste gehou word en die brandrisiko verminder.  Min middeleeuse kombuise oorleef, aangesien dit 'berug kort tydelike strukture' was. 
Daar was al baie basiese variasies van kookgerei, soos braaipanne, potte, ketels en wafelysters, al was dit dikwels te duur vir armer huishoudings. Ander gereedskap wat meer spesifiek is vir kook oor 'n oop vuur, was spit van verskillende groottes en materiaal om alles van fyn kwartels tot heel osse te skeer.  Daar was ook hyskrane met verstelbare hake sodat potte en ketels maklik van die vuur af weggeswaai kon word om te verhoed dat dit brand of kook. Gereedskap is dikwels reg bo die vuur gehou of in kole op driepote geplaas. Om die kok te help, was daar ook verskillende messe, lepels, lepels en raspe. In welgestelde huishoudings was een van die mees algemene gereedskap die mortel- en sifdoek, aangesien baie middeleeuse resepte vereis dat voedsel fyn gekap, gestamp, gespanne en gekruid word, voor of na die kook. Dit was gebaseer op die oortuiging onder dokters dat hoe fyner die konsekwentheid van voedsel, hoe beter die liggaam die voeding sou absorbeer. Dit het ook vaardige kokke die geleentheid gebied om die resultate uitgebrei te vorm. Voedsel met 'n fyn tekstuur hou ook verband met rykdom, byvoorbeeld, fyn gemaalde meel was duur, terwyl die brood van gewone mense gewoonlik bruin en grof was. 'N Tipiese prosedure was farcing (uit die Latyn farcio 'om te prop'), om 'n dier te vel en aan te trek, maal die vleis en meng dit met speserye en ander bestanddele en sit dit dan terug in sy eie vel, of vorm dit in die vorm van 'n heeltemal ander dier. 
Die kombuispersoneel van groot edele of koninklike howe tel soms in die honderde: pantlers, bakkers, wafers, sauciers, spysbakke, slagters, kerwers, page boys, melkmeisies, butlers en talle scullions. Terwyl 'n gemiddelde boerenhuishouding dikwels klaarkom met vuurmaakhout wat uit die omliggende bosveld versamel is, moes die groot kombuise van die huishoudings die logistiek hanteer om daagliks ten minste twee maaltye vir honderde mense te voorsien. Riglyne oor hoe om voor te berei vir 'n banket van twee dae, kan in die kookboek gevind word Du fait de cuisine ('On cookery') in 1420 gedeeltelik geskryf om mee te ding met die hof van Bourgondië  deur Maistre Chiquart, meestersjef van Amadeus VIII, hertog van Savoye. Chiquart beveel aan dat die hoofkok minstens 1 000 waens "goeie, droë vuurmaakhout" en 'n groot skelm van steenkool. 
Voedselbewaringsmetodes was basies dieselfde as wat sedert die oudheid gebruik is, en het nie veel verander totdat die blik in die vroeë 19de eeu uitgevind is nie. Die algemeenste en eenvoudigste metode was om voedsel aan hitte of wind bloot te stel om vog te verwyder, en sodoende die duursaamheid van byna enige soort voedsel van graan tot vleis te verleng, die droging van voedsel wat die aktiwiteit van verskillende water drasties verminder- afhanklike mikroörganismes wat verval veroorsaak. In warm klimate is dit meestal bereik deur voedsel in die son te laat, en in die koeler noordelike klimate deur blootstelling aan sterk wind (veral algemeen vir die bereiding van visvis), of in warm oonde, kelders, solder en soms selfs in woonkwartiere. Deur voedsel aan 'n aantal chemiese prosesse soos rook, sout, pekel, konservering of fermentasie te onderwerp, het dit ook langer laat hou. Die meeste van hierdie metodes het die voordeel van korter bereidingstyd en die bekendstelling van nuwe geure. Rook of soutvleis van vee wat in die herfs geslag is, was 'n algemene huishoudelike strategie om te voorkom dat meer diere gedurende die maer wintermaande nodig is. Botter is geneig om sterk gesout te word (5-10%) om nie te bederf nie. Groente, eiers of vis is ook dikwels in styf verpakte flesse gepekel, met pekelwater en suur vloeistowwe (suurlemoensap, sap of asyn). 'N Ander metode was om die voedsel te verseël deur dit in suiker of heuning of vet te kook, waarin dit dan gebêre word. Mikrobiese modifikasie is ook aangemoedig, maar deur 'n aantal metodes word korrels, vrugte en druiwe in alkoholiese drank verander en sodoende patogene doodgemaak, en melk is gefermenteer en in 'n menigte kase of karringmelk gestrem. 
Professionele kookkuns Redigeer
Die meerderheid van die Europese bevolking voor industrialisasie woon in plattelandse gemeenskappe of geïsoleerde plase en huishoudings. Die norm was selfvoorsiening, met slegs 'n klein persentasie van die produksie wat op markte uitgevoer of verkoop is. Groot dorpe was uitsonderings en vereis dat hul omliggende binneland hulle met voedsel en brandstof moes ondersteun. Die digte stedelike bevolking kan 'n wye verskeidenheid voedselinstellings ondersteun wat by verskillende sosiale groepe pas. Baie van die arm stadsbewoners moes in beknopte omstandighede leef sonder toegang tot 'n kombuis of selfs 'n haard, en baie het nie die toerusting vir basiese kookkuns gehad nie. Kos van verkopers was in sulke gevalle die enigste opsie. Kookwinkels kan óf klaargemaakte warm kos, 'n vroeë vorm van kitskos, verkoop, óf kookdienste aanbied terwyl die kliënte sommige of al die bestanddele verskaf. Reisigers, soos pelgrims wat op pad was na 'n heilige plek, het van professionele kokke gebruik gemaak om te voorkom dat hulle hul voorraad moes saamneem. Vir die meer gegoede mense was daar baie spesialis spesialiste wat verskillende kosse en speserye kon verskaf: kaasbakkers, tertbakkers, pierings en wafers. Welgestelde burgers wat die middele gehad het om tuis te kook, kon by spesiale geleenthede professionele persone aanstel as hul eie kombuis of personeel nie die las van 'n groot banket kon hanteer nie. 
Stedelike kookwinkels wat vir werkers of behoeftiges voorsiening gemaak het, word deur die welgestelde en professionele kokke as 'n slegte en onbetwisbare plek beskou. Geoffrey Chaucer se Hodge of Ware, die Londense kok uit die Canterbury Tales, word beskryf as 'n slegte verskaffer van onsmaaklike kos. Die preke van die Franse kardinaal Jacques de Vitry uit die vroeë 13de eeu beskryf verkopers van gekookte vleis as 'n volgehoue ​​gesondheidsgevaar.  Alhoewel die noodsaaklikheid van die kok se dienste soms erken en waardeer is, word dit dikwels geringskat omdat dit in die basiese behoeftes van liggaamlike behoeftes voorsien het eerder as in geestelike verbetering. Die stereotipiese kok in kuns en letterkunde was manlik, gemoedelik, geneig tot dronkenskap, en het dikwels uitgebeeld dat sy stoofpot deur mense en diere verhinder word. In die vroeë 15de eeu het die Engelse monnik John Lydgate die oortuigings van baie van sy tydgenote verwoord deur te verklaar dat 'Hoot ffir [vuur] en rook baie 'n woedende kok maak'. 
Die tydperk tussen c. By 500 en 1300 was daar 'n groot verandering in die dieet wat die grootste deel van Europa geraak het. Meer intensiewe landbou op 'n steeds groter wordende oppervlakte het gelei tot 'n verskuiwing van diereprodukte, soos vleis en suiwel, na verskillende graan en groente as die stapelvoedsel van die meerderheidsbevolking.  Voor die 14de eeu was brood nie so algemeen onder die laer klasse nie, veral in die noorde waar koring moeiliker was om te verbou. 'N Brooddieet word geleidelik meer algemeen gedurende die 15de eeu en vervang warm tussenmaaltye wat op pap of pap is. Suurdeeg was meer algemeen in koringgebiede in die suide, terwyl ongesuurde platbrood van gars, rog of hawer meer algemeen in die noordelike en hooglandgebiede gebly het, en ongesuurde platbrood was ook algemeen as voorsiening vir troepe. 
Die mees algemene korrels was rog, gars, bokwiet, gierst en hawer. Rys bly vir die grootste deel van die Middeleeue 'n redelike duur invoer en word eers teen die einde van die tydperk in Noord -Italië verbou. Koring was algemeen in Europa en word beskou as die voedsaamste van alle korrels, maar was meer gesog en dus duurder. Die fyn gesifte witmeel waarmee moderne Europeërs die bekendste is, was gereserveer vir die brood van die hoër klasse. Namate die sosiale leer afklim, het brood growwer, donkerder geword en die semelsinhoud het toegeneem. In tye van graantekorte of volgehoue ​​hongersnood kan korrels aangevul word met goedkoper en minder wenslike plaasvervangers, soos kastaiings, gedroogde peulgewasse, eikels, varings en 'n wye verskeidenheid min of meer voedsame groente. 
Een van die algemeenste bestanddele van 'n Middeleeuse maaltyd, óf as deel van 'n banket of as 'n klein happie, was sopies, stukkies brood waarmee 'n vloeistof soos wyn, sop, sous of sous ingeneem en geëet kan word. 'N Ander algemene gesig by die Middeleeuse etenstafel was die frumenty, 'n dik koringpap wat dikwels in 'n vleisopbou gekook en met speserye gekruid is. Pap is ook gemaak van elke graansoort en kan as nageregte of geregte vir siekes bedien word, as dit in melk (of amandelmelk) gekook word en met suiker versoet word. Tertjies gevul met vleis, eiers, groente of vrugte was algemeen in Europa, net soos omsette, patats, donuts en baie soortgelyke gebak. Teen die laat Middeleeue het koekies (koekies in die VSA) en veral wafels, wat as nagereg geëet is, hoogwaardige kosse geword en kom in baie variëteite voor. Graan, óf as broodkrummels of meel, was ook die algemeenste verdikking van sop en bredies, alleen of in kombinasie met amandelmelk.
Die belangrikheid van brood as 'n daaglikse stapelvoedsel het beteken dat bakkers 'n deurslaggewende rol in enige Middeleeuse gemeenskap gespeel het. Broodverbruik was teen die 14de eeu in die grootste deel van Wes -Europa hoog. Die ramings van broodverbruik uit verskillende streke is redelik dieselfde: ongeveer 1 tot 1,5 kilogram brood per persoon per dag. Onder die eerste dorpsgilde wat georganiseer is, was die bakkers, en wette en regulasies is aangeneem om die broodpryse stabiel te hou. Die Engelse Versamel brood en ale van 1266 het uitgebreide tafels gelys waar die grootte, gewig en prys van 'n brood gereguleer is in verhouding tot graanpryse. Die winsmarge van die bakker wat in die tabelle bepaal word, is later verhoog deur die suksesvolle lobby van die London Baker's Company deur die koste van alles, van brandhout en sout, by die bakker se vrou, huis en hond te voeg. Aangesien brood so 'n sentrale deel van die Middeleeuse dieet was, word bedrog deur diegene wat vertrou word om die kosbare goedere aan die gemeenskap te verskaf, as 'n ernstige oortreding beskou. Bakers wat betrap is om met gewigte te peuter of deeg met goedkoper bestanddele te bederf, kan ernstige strawwe kry. Dit het aanleiding gegee tot die 'bakkersdosyn': 'n bakker sou 13 vir die prys van 12 gee, om seker te wees dat hy nie 'n bedrieër was nie. 
Terwyl korrels die hoofbestanddeel van die meeste maaltye was, was groente soos kool, sny, uie, knoffel en wortels algemene voedsel. Baie hiervan is daagliks deur boere en werkers geëet en was minder gesog as vleis. Kookboeke, wat in die laat Middeleeue verskyn het en meestal bedoel was vir diegene wat sulke luukshede kon bekostig, bevat slegs 'n klein aantal resepte met groente as hoofbestanddeel. Die gebrek aan resepte vir baie basiese groentegeregte, soos potte, is geïnterpreteer dat dit nie beteken dat dit nie by die maaltye van die adel was nie, maar dat dit so basies beskou is dat dit nie nodig was om dit op te neem nie.  Wortels was gedurende die Middeleeue in baie variante beskikbaar: onder hulle 'n lekkerder rooi-pers variëteit en 'n minder gesogte groengeel tipe. Verskeie peulgewasse, soos kekerertjies, fava -bone en aartappels, was ook algemene en belangrike proteïenbronne, veral onder die laer klasse. Met die uitsondering van ertjies, word peulgewasse dikwels met 'n mate van agterdog bejeën deur die dieetkundiges wat die hoër klas adviseer, deels vanweë hul neiging om winderigheid te veroorsaak, maar ook omdat dit verband hou met die growwe voedsel van kleinboere. Die belangrikheid van groente vir die gewone mense word geïllustreer deur verslae uit die 16de eeu in Duitsland waarin gesê word dat baie kleinboere drie tot vier keer per dag suurkool geëet het. 
Vrugte was gewild en kon vars, gedroog of bewaar bedien word, en was 'n algemene bestanddeel in baie gekookte geregte.  Aangesien suiker en heuning albei duur was, was dit algemeen dat baie soorte vrugte in geregte ingesluit is wat soetmiddels benodig. Die vrugte in die suide was suurlemoene, sitroene, bitter lemoene (die soet tipe is eers 'n paar honderd jaar later bekendgestel), granate, kwepers en druiwe. Verder noord was appels, pere, pruime en wilde aarbeie meer algemeen. Vye en dadels is oral in Europa geëet, maar die invoer in die noorde bly taamlik duur. 
Algemene en dikwels basiese bestanddele in baie moderne Europese kombuise soos aartappels, nierbone, kakao, vanielje, tamaties, rissies en mielies was eers na 1492, na Europese kontak met die Amerikas, vir Europeërs beskikbaar, en selfs dan het dit dikwels baie tyd geneem soms 'n paar eeue lank dat die nuwe voedsel deur die gemeenskap in die algemeen aanvaar word. 
Melk was 'n belangrike bron van dierlike proteïene vir diegene wat nie vleis kon bekostig nie. Dit kom meestal van koeie, maar melk van bokke en skape was ook algemeen. Gewone vars melk word nie deur volwassenes verbruik nie, behalwe die armes of siekes, en is gewoonlik vir die baie jong of bejaardes gereserveer. Arm volwassenes drink soms karringmelk of wei of melk wat versuur of afgewater is.  Vars melk was oor die algemeen minder algemeen as ander suiwelprodukte as gevolg van die gebrek aan tegnologie om te voorkom dat dit bederf. Soms is dit in die kombuis van die hoër klas in bredies gebruik, maar dit was moeilik om in grootmaat vars te bly en amandelmelk word meestal in die plek daarvan gebruik. 
Kaas was baie belangriker as voedsel, veral vir gewone mense, en daar is voorgestel dat dit gedurende baie periodes die hoofverskaffer van dierlike proteïene onder die laer klasse was.  Baie kaasvariëteite wat vandag geëet word, soos Nederlandse Edam, Noord -Franse Brie en Italiaanse Parmesaan, was beskikbaar en bekend in die laat Middeleeue. Daar was ook wei-kase, soos ricotta, gemaak van byprodukte van die vervaardiging van harder kase. Kaas is gebruik vir die bereiding van pasteie en sop, laasgenoemde is gewone tariewe in Duitssprekende gebiede. Botter, 'n ander belangrike suiwelproduk, was algemeen in die streke van Noord -Europa, wat in die laaste helfte van die Middeleeue, die Lae Lande en Suid -Skandinawië gespesialiseer het in veeproduksie. Terwyl die meeste ander streke olie of varkvet as kookvet gebruik het, was botter die dominante kookmedium in hierdie gebiede. Die produksie daarvan het ook vanaf die 12de eeu 'n winsgewende botteruitvoer moontlik gemaak. 
Alhoewel alle vorme van wilde wild gewild was onder diegene wat dit kon verkry, het die meeste vleis van huisdiere gekom. Huisdiere wat nie meer in staat was om te werk, is geslag, maar nie besonder lekker nie, en word dus minder gewaardeer as vleis. Beesvleis was nie so algemeen soos vandag nie, want die grootmaak van beeste was arbeidsintensief, weiding en voer benodig, en osse en koeie was baie meer waardevol as trekdiere en vir die produksie van melk. Skaap- en skaapvleis was redelik algemeen, veral in gebiede met 'n groot wolindustrie, net soos kalfsvleis.  Varkvleis kom baie meer voor, aangesien mak varke minder aandag en goedkoper voer verg. Huishoudelike varke hardloop gereeld, selfs in dorpe, en kon op feitlik enige organiese afval gevoer word, en suigvark was 'n gesogte lekkerny. Byna elke deel van die vark is geëet, insluitend ore, snoet, stert, tong en baarmoeder. Darm, blaas en maag kan gebruik word as omhulsel vir wors of selfs illusiekos soos reuse -eiers. Onder die vleis wat vandag skaars is of selfs as onvanpas vir menslike gebruik beskou word, is die reier en ystervark, wat soms in laat -Middeleeuse resepversamelings genoem word.  Konyne het 'n seldsame en hoogs gewaardeerde produk gebly. In Engeland is hulle doelbewus teen die 13de eeu bekendgestel en hul kolonies is sorgvuldig beskerm.  Verder suid word makgemaakte konyne algemeen grootgemaak en geteel, beide vir hul vleis en pels. Dit was van besondere waarde vir kloosters, omdat pasgebore konyne na bewering deur die kerk as vis (of ten minste vleis) verklaar is en daarom tydens die vastyd geëet kon word. 
'N Wye verskeidenheid voëls is geëet, waaronder swane, pouvoëls, kwartels, patryse, ooievaars, kraanvoëls, larke, linnetjies en ander sangvoëls wat in nette vasgevang kon word, en omtrent enige ander wilde voël wat gejag kon word. Swane en poue is in 'n mate mak gemaak, maar is net deur die sosiale elite geëet en word meer geprys vir hul pragtige voorkoms as vermaaklike vermaakgeregte, voorgereg, as vir hul vleis. Soos vandag is ganse en eende mak gemaak, maar was nie so gewild soos die hoender nie, die pluimveekwivalent van die vark.  Eienaardig genoeg word geglo dat die brakgans voortplant nie net deur eiers soos ander voëls te lê nie, maar deur in die brake te groei, en dit word dus as aanvaarbare voedsel vir vas en vas beskou. Maar tydens die Vierde Konsilie van die Lateraan (1215) het pous Innocentius III uitdruklik die eet van braak ganse tydens die vastyd verbied en aangevoer dat hulle soos eende leef en gevoer het en dus van dieselfde aard is as ander voëls. 
Vleis was duurder as plantvoedsel. Alhoewel dit ryk is aan proteïene, was die kalorie-gewigverhouding van vleis minder as dié van plantvoedsel. Vleis kan tot vier keer so duur soos brood wees. Vis was tot 16 keer so duur en selfs duur vir kusbevolkings. Dit het beteken dat vas 'n besonder karige dieet kan beteken vir diegene wat nie alternatiewe vir vleis en diereprodukte soos melk en eiers kan bekostig nie. Dit was eers nadat die Swart Dood tot die helfte van die Europese bevolking uitgeroei het, dat vleis selfs by armer mense meer algemeen geword het. Die drastiese vermindering in baie bevolkte gebiede het 'n tekort aan arbeid tot gevolg gehad, wat beteken dat die lone dramaties toegeneem het. Dit het ook groot dele landbougrond onbewaak gelaat, wat dit vir weiding beskikbaar gestel het en meer vleis op die mark gebring het. 
Vis en seekos Redigeer
Alhoewel dit minder gesog is as ander dierevleis, en dikwels slegs as 'n alternatief vir vleis beskou word, was seekos die steunpilaar van baie kusbevolkings. 'Vis' vir die Middeleeuse persoon was ook 'n algemene naam vir enigiets wat nie as 'n behoorlike landlewende dier beskou word nie, insluitend mariene soogdiere soos walvisse en bruinvisse. Die baber was ook ingesluit vanweë die skubberige stert en die lang tyd wat hy in water deurgebring het, en die ganse, omdat hulle geglo het dat hulle onder die water ontwikkel het in die vorm van 'n brak.  Sulke voedselsoorte is ook as geskik beskou vir vasdae, alhoewel die klassieke indeling van bramganse as vis nie algemeen aanvaar word nie. Die Heilige Romeinse keiser Frederik II het die slangetjies ondersoek en geen bewyse aangetoon van 'n voëlagtige embrio daarin nie, en die sekretaris van Leo van Rozmital het 'n baie skeptiese weergawe geskryf van sy reaksie op die toediening van braakgans tydens 'n visdagete in 1456. 
Veral belangrik was die vissery en handel in haring en kabeljou in die Atlantiese Oseaan en die Oossee. Die haring was van ongekende betekenis vir die ekonomie van 'n groot deel van Noord -Europa, en dit was een van die algemeenste handelsware wat deur die Hanzestad verhandel word, 'n kragtige alliansie van handelsgilde in Noord -Duitsland. Kippers gemaak van haring wat in die Noordsee gevang is, kan op markte so ver as Konstantinopel gevind word.  Terwyl groot hoeveelhede vis vars geëet is, is 'n groot deel gesout, gedroog en in mindere mate gerook. Oesvis, kabeljou wat in die middel gesny is, aan 'n paal vasgemaak en gedroog is, was baie algemeen, alhoewel voorbereiding tydrowend kan wees, en dit beteken dat die gedroogde vis met 'n hamer geslaan moet word voordat dit in water geweek word. 'N Wye verskeidenheid weekdiere, waaronder oesters, mossels en sint-jakobsschelpe, is deur kus- en rivierbewoners geëet, en varswaterkrewe is tydens visdae as 'n wenslike alternatief vir vleis beskou. In vergelyking met vleis was vis baie duurder vir die binnelandse bevolkings, veral in Sentraal -Europa, en daarom was dit nie 'n opsie vir die meeste nie. Varswatervis soos snoek, karp, brasem, baars, lamprey en forel was algemeen. 
In die moderne tyd word water gereeld saam met 'n maaltyd gedrink, maar in die Middeleeue het kommer oor suiwerheid, mediese aanbevelings en die lae prestige waarde dit minder bevoordeel, en alkoholiese drank was die voorkeur. Hulle is beskou as meer voedsaam en voordelig vir die vertering as water, met die waardevolle bonus dat hulle minder geneig is tot verval deur die alkoholinhoud. Wyn is daagliks verbruik in die grootste deel van Frankryk en oor die hele Wes -Middellandse See, oral waar druiwe verbou word. Verder noord bly dit die voorkeurdrankie van die bourgeoisie en die adel wat dit kon bekostig, en baie minder algemeen onder boere en werkers. Die drank van gewone mense in die noordelike dele van die vasteland was hoofsaaklik bier of bier. 
Sap, sowel as wyne, van 'n menigte vrugte en bessies was ten minste sedert die Romeinse antieke tyd bekend en is nog steeds in die Middeleeue verteer: granaat-, moerbeibessie- en swartbessiewyne, peruie en sider, wat veral gewild was in die noorde waar beide appels en pere was volop. Middeleeuse drankies wat tot vandag toe oorleef het, sluit in prunellé van wilde pruime (hedendaagse slivovitz), moerbei-jenewer en swartbessiewyn. Baie variëteite van meid is gevind in middeleeuse resepte, met of sonder alkoholinhoud.Die drank wat op heuning gebaseer is, het egter teen die einde van die periode minder algemeen as tafeldrank geword en is uiteindelik oorgedra na medisinale gebruik.  Mead word gereeld voorgestel as die gewone drank van die Slawiërs. Dit is gedeeltelik waar, aangesien mead by belangrike geleenthede 'n groot simboliese waarde gehad het. By die ooreenkoms oor verdrae en ander belangrike staatsaangeleenthede is mead dikwels as 'n seremoniële geskenk aangebied. Dit was ook algemeen by troues en dooppartytjies, hoewel dit in beperkte hoeveelheid was weens die hoë prys daarvan. In die middeleeuse Pole het mead 'n status gelykstaande aan dié van ingevoerde luukshede, soos speserye en wyne.  Kumis, die gefermenteerde melk van merries of kamele, was in Europa bekend, maar net soos met wei was meestal iets wat deur dokters voorgeskryf is. 
Gewone melk word nie deur volwassenes verbruik nie, behalwe die armes of siekes, wat slegs vir die jonges of bejaardes gereserveer is, en dan gewoonlik as karringmelk of wei. Vars melk was oor die algemeen minder algemeen as ander suiwelprodukte, omdat daar nie tegnologie was om te voorkom dat dit bederf nie.  Tee en koffie, albei gemaak van plante wat in die ou wêreld gevind is, was in die Middeleeue gewild in Oos -Asië en die Moslemwêreld. Nie een van hierdie nie-alkoholiese sosiale drankies is egter voor die laat 16de en vroeë 17de eeu in Europa gedrink.
Wyn is algemeen gedrink en word ook beskou as die mees gesogte en gesonde keuse. Volgens Galen se dieet is dit as warm en droog beskou, maar hierdie eienskappe word gematig as wyn afgewater word. In teenstelling met water of bier, wat as koud en klam beskou word, word onder meer geglo dat die gebruik van wyn in matigheid (veral rooiwyn) vertering vergemaklik, goeie bloed genereer en die bui opklaar.  Die kwaliteit van die wyn verskil aansienlik volgens die oesjaar, die druiwetipe en nog belangriker, die aantal druiwe. Die eerste persing is gemaak van die beste en duurste wyne wat vir die hoër klasse gereserveer is. Die tweede en derde druk was later van laer kwaliteit en alkoholinhoud. Gewone mense moes gewoonlik met 'n tweede of selfs derde perse tevrede wees met 'n goedkoop wit of rosé, wat beteken dat dit in redelik groot hoeveelhede verteer kan word sonder dat dit tot dronkenskap lei. Vir die armste (of die vroomste), afgewaterde asyn (soortgelyk aan Ancient Roman posca) sou dikwels die enigste beskikbare keuse wees. 
Die veroudering van rooiwyn van hoë gehalte het gespesialiseerde kennis sowel as duur berging en toerusting vereis, en het gelei tot 'n nog duurder eindproduk. Te oordeel na die advies wat in baie middeleeuse dokumente gegee is oor hoe om wyn te red wat tekens het dat dit sleg gaan, moes bewaring 'n wydverspreide probleem gewees het. Selfs as asyn 'n algemene bestanddeel was, kon daar net soveel gebruik word. Die kookboek uit die 14de eeu Le Viandier, beskryf verskeie metodes om bederfde wyn te red, om seker te maak dat die vate altyd aangevul word of 'n mengsel van gedroogde en gekookte wit druiwepitte by die as van gedroogde en gebrande mielies witwyn beide effektiewe bakteriedoders was, selfs al was die chemiese prosesse destyds nie verstaan ​​nie.  Gekruide of glühwein was nie net gewild onder die gegoede nie, maar is ook deur dokters as besonder gesond beskou. Daar word geglo dat wyn as 'n verdamper en 'n kanaal van ander voedsel na elke deel van die liggaam dien, en die toevoeging van geurige en eksotiese speserye sou dit nog meer gesond maak. Gekruide wyne word gewoonlik gemaak deur 'n gewone (rooi) wyn te meng met 'n verskeidenheid speserye soos gemmer, kardemom, peper, paradys korrels, neutmuskaat, naeltjies en suiker. Dit sal in klein sakkies wees, wat óf vol wyn was, óf vloeistof daaroor gegooi het om hipokrasies te produseer claré. Teen die 14de eeu kon speserymengsels in sakke klaargemaak word by speseryhandelaars. 
Alhoewel wyn die algemeenste tafeldrank in baie van Europa was, was dit nie die geval in die noordelike streke waar druiwe nie verbou is nie. Diegene wat dit kon bekostig, het ingevoerde wyn gedrink, maar selfs vir adel in hierdie gebiede was dit algemeen om bier of ale te drink, veral teen die einde van die Middeleeue. In Engeland, die Lae Lande, Noord -Duitsland, Pole en Skandinawië is daagliks bier deur mense van alle sosiale klasse en ouderdomsgroepe verbruik. Teen die middel van die 15de eeu was gars, 'n graan wat in 'n mate swak geskik is vir broodmaak, maar uitstekend vir brouwerk, verantwoordelik vir 27% van alle oppervlaktes graan in Engeland.  Die groot invloed van die Arabiese en Mediterreense kultuur op die mediese wetenskap (veral as gevolg van die Reconquista en die instroming van Arabiese tekste) het egter daartoe gelei dat bier dikwels ongunstig was. Vir die meeste Middeleeuse Europeërs was dit 'n nederige brousel in vergelyking met gewone suidelike drankies en kookbestanddele, soos wyn, suurlemoene en olyfolie. Selfs relatief eksotiese produkte soos kameelmelk en gazellevleis het oor die algemeen meer positiewe aandag gekry in mediese tekste. Bier was net 'n aanvaarbare alternatief en het verskillende negatiewe eienskappe gekry. In 1256 beskryf die Sienese dokter Aldobrandino bier op die volgende manier:
Maar wat dit ook al maak, van hawer, gars of koring, dit benadeel die kop en die maag, dit veroorsaak slegte asem en verwoes die tande, dit vul die maag met slegte dampe, en as gevolg daarvan kan elkeen wat dit drink saam met wyn word vinnig gedrink, maar dit het die eienskap om urinering te vergemaklik en maak 'n mens se vleis wit en glad. 
Daar word geglo dat die bedwelmende effek van bier langer as dié van wyn sou duur, maar dit is ook erken dat dit nie die 'valse dors' wat met wyn verband hou, veroorsaak het nie. Alhoewel dit minder prominent was as in die noorde, is bier in Noord -Frankryk en die Italiaanse vasteland verbruik. Miskien as gevolg van die Normandiese verowering en die reis van edeles tussen Frankryk en Engeland, is een Franse variant beskryf in die kookboek uit die 14de eeu Le Menagier de Paris was geroep godale (waarskynlik 'n direkte leen van die Engelse 'good ale') en is gemaak van gars en spelt, maar sonder hop. In Engeland was daar ook die variante poset ale, gemaak van warm melk en koue bier, en brakot of spoggerig, 'n gekruide heuningbier wat baie soos hypocras voorberei word. 
Dat hop gebruik kon word om bier te geur, was ten minste sedert die Karolingiese tyd bekend, maar word geleidelik aangeneem as gevolg van probleme met die vasstelling van die gepaste verhoudings. Voor die wydverspreide gebruik van hoep, is gruit, 'n mengsel van verskillende kruie, gebruik. Gruit het dieselfde bewaringseienskappe as hop, hoewel dit minder betroubaar was, afhangende van watter kruie dit bevat, en die eindresultaat was baie meer veranderlik. 'N Ander geurmetode was om die alkoholinhoud te verhoog, maar dit was duurder en het die bier die ongewenste kenmerk gegee van 'n vinnige en swaar bedwelmende middel. Hop is moontlik wyd gebruik in Engeland in die tiende eeu; dit is in 1208 in Oostenryk verbou en in 1249 in Finland, en moontlik baie vroeër. 
Voordat hop gewild geword het as 'n bestanddeel, was dit moeilik om hierdie drank vir enige tyd te bewaar, en dit was meestal vars.  Dit was ongefiltreerd en dus bewolk, en het waarskynlik 'n laer alkoholinhoud as die tipiese moderne ekwivalent. Die hoeveelheid bier wat deur die Middeleeuse inwoners van Europa verbruik word, soos in die hedendaagse literatuur opgeteken, is veel groter as die inname in die moderne wêreld. Byvoorbeeld, matrose in Engeland en Denemarke uit die 16de eeu het 'n rantsoen van 1 bier per dag ontvang. Poolse boere het tot 3 liter bier per dag verbruik. 
In die vroeë Middeleeue word bier hoofsaaklik in kloosters en op kleiner skaal in individuele huishoudings gebrou. Teen die Middeleeue het brouerye in die jong Middeleeuse dorpe in Noord -Duitsland begin om produksie oor te neem. Alhoewel die meeste brouerye klein familieondernemings was wat hoogstens agt tot tien mense in diens gehad het, kon gereelde produksie in beter toerusting belê en meer eksperimenteer met nuwe resepte en broutegnieke. Hierdie operasies het later in die 14de eeu na Nederland versprei, daarna na Vlaandere en Brabant, en het Engeland teen die 15de eeu bereik. Happelbier het in die laaste dekades van die laat Middeleeue baie gewild geword. In Engeland en die Lae Lande was die jaarlikse verbruik per capita ongeveer 275 tot 300 liter (60 tot 66 imp gal 73 tot 79 US gal), en dit is byna elke maaltyd verteer: biere met 'n lae alkoholinhoud vir ontbyt en sterker later op die dag. As dit as 'n bestanddeel vervolmaak word, kan bier ses maande of langer bier laat hou, en dit het uitgebreide uitvoer vergemaklik.  In die laat -Middeleeuse Engeland het die woord bier 'n hopie drankie beteken, terwyl 'n bier uitgehaal moes word. Op sy beurt is bier of bier geklassifiseer as 'sterk' of 'klein', laasgenoemde minder bedwelmend, beskou as 'n drankie van gematigde mense en geskik vir gebruik deur kinders. Reeds in 1693 het John Locke gesê dat die enigste drank wat hy as geskik beskou het vir kinders van alle ouderdomme, klein bier was, terwyl hy kritiek op die skynbaar algemene gebruik onder die destydse Engelse gehad het om hul kinders wyn en sterk alkohol te gee. 
Volgens moderne standaarde was die brouproses relatief ondoeltreffend, maar kon dit baie sterk alkohol produseer wanneer dit verlang word. Een onlangse poging om die Middeleeuse Engelse "strong ale" te herskep met behulp van resepte en tegnieke van die era (al was dit met die gebruik van moderne gisstamme) het 'n sterk alkoholiese brouery met die oorspronklike gravitasie van 1.091 opgelewer (wat ooreenstem met 'n potensiële alkoholinhoud van meer as 9%) en "aangename, appelagtige smaak". 
Die antieke Grieke en Romeine het geweet van die distillasietegniek, maar dit is eers op groot skaal in Europa beoefen na die uitvinding van alembics, wat in die manuskripte vanaf die 9de eeu voorkom. Middeleeuse geleerdes glo dat distillasie die essensie van die vloeistof wat gesuiwer word, en die term produseer aqua vitae ('lewenswater') is gebruik as 'n generiese term vir allerhande distillate.  Die vroeë gebruik van verskillende distillate, alkoholies of nie, was uiteenlopend, maar dit was hoofsaaklik kulinêre of medisinale druiwestroop gemeng met suiker en speserye, wat vir verskillende siektes voorgeskryf is, en rooswater is as parfuum en kookbestanddeel gebruik en vir hande was. Af en toe word alkoholiese distillate gebruik om skitterende, vuurasemende entremets ('n soort vermaakgereg na 'n kursus) te skep deur 'n stuk katoen in sterk drank te week. Dit word dan in die bek van die opgestopte, gaar en soms afgewerk diere geplaas, en aangesteek net voor die skepping aangebied word. 
Aqua vitae in sy alkoholiese vorme is baie geprys deur die Middeleeuse dokters. In 1309 het Arnaldus van Villanova geskryf dat "[i] t goeie gesondheid verleng, onnodige humors verdryf, die hart herleef en die jeug behou."  In die laat Middeleeue het die produksie van maanskyn begin toeneem, veral in die Duitssprekende streke. Teen die 13de eeu, Hausbrand (letterlik 'tuis gebrand' van gebrannter wein, brandwein 'gebrande [gedistilleerde] wyn') was algemeen, wat die oorsprong van brandewyn aandui. Teen die einde van die laat Middeleeue het die verbruik van sterk drank selfs onder die algemene bevolking so ingewortel dat beperkings op verkope en produksie aan die einde van die 15de eeu begin verskyn het. In 1496 het die stad Neurenberg beperkings op die verkoop van aquavit op Sondae en amptelike vakansiedae. 
Speserye was een van die luuksste produkte wat in die Middeleeue beskikbaar was, waarvan swartpeper, kaneel (en die goedkoper alternatiewe kassia), komyn, neutmuskaat, gemmer en naeltjies die algemeenste was. Hulle moes almal ingevoer word uit plantasies in Asië en Afrika, wat dit uiters duur gemaak het, en hulle sosiale kossies gegee het sodat peper byvoorbeeld opgegaar, verhandel en opvallend geskenk is in die vorm van goudgoud. Daar word beraam dat ongeveer 1 000 ton peper en 1 000 ton van die ander gewone speserye elke jaar gedurende die laat Middeleeue na Wes -Europa ingevoer is. Die waarde van hierdie goedere was gelykstaande aan 'n jaarlikse graanvoorraad vir 1,5 miljoen mense.  Alhoewel peper die algemeenste speserye was, was saffraan die mees eksklusiewe (hoewel nie die duisterste in sy oorsprong nie), wat net soveel gebruik word vir sy lewendige geelrooi kleur as vir sy geur, want volgens die humoure, geel beteken warm en droë, gewaardeerde eienskappe  borrie het 'n geel plaasvervanger verskaf, en 'n tikkie vergulding by bankette het beide die middeleeuse liefde vir spoggerige vertoning en die Galeniese dieet geleer: tydens die weelderige banket wat kardinaal Riario die dogter van die koning van Napels aangebied het Junie 1473 is die brood vergul.  Onder die speserye wat nou in die duister geraak het, is paradyskorrels, 'n familielid van kardemom wat peper in die laat Middeleeuse Noord -Franse kookkuns, langpeper, mace, spikenard, galangal en kubus byna heeltemal vervang het. Suiker, in teenstelling met vandag, word as 'n spesery beskou as gevolg van die hoë koste en humoristiese eienskappe.  Min geregte gebruik slegs een spesery of kruie, maar eerder 'n kombinasie van verskillende soorte. Selfs as 'n gereg oorheers word deur 'n enkele geur, word dit gewoonlik met 'n ander gekombineer om 'n saamgestelde smaak te verkry, byvoorbeeld pietersielie en naeltjies of peper en gemmer. 
Gewone kruie, soos salie, mosterd en pietersielie, is gekweek en gebruik in kookkuns regoor Europa, net soos karwij, kruisement, dille en venkel. Baie van hierdie plante het in die hele Europa gegroei of in tuine verbou, en was 'n goedkoper alternatief vir eksotiese speserye. Mosterd was veral gewild onder vleisprodukte en is deur Hildegard van Bingen (1098–1179) beskryf as arm man se kos. Hoewel plaaslik verboude kruie minder gesog was as speserye, is dit steeds in voedsel uit die boonste klas gebruik, maar was dan gewoonlik minder prominent of slegs as kleurstof ingesluit. Anys is gebruik om vis- en hoendergeregte te smaak, en die sade daarvan word bedien as suikerbedekkings. 
Oorlewende middeleeuse resepte vereis gereeld smaak met 'n aantal suur, tert vloeistowwe. Wyn, sap (die sap van onryp druiwe of vrugte) asyn en die sappe van verskillende vrugte, veral dié met tertgeure, was byna universeel en 'n kenmerk van laat -Middeleeuse kookkuns. In kombinasie met versoeters en speserye het dit 'n kenmerkende "skerp, vrugtige" geur opgelewer. (Soet) amandels was net so algemeen en word gebruik om die smaak van hierdie bestanddele aan te vul. Dit is op verskillende maniere gebruik: heel, uitgedop of ongedop, in stukke gesny, gemaal en, bowenal, in amandelmelk verwerk. Hierdie laaste tipe melkproduk wat nie suiwel is nie, is waarskynlik die mees algemene bestanddeel in laat-Middeleeuse kookkuns en het die geur van speserye en suur vloeistowwe met 'n sagte smaak en romerige tekstuur gemeng. 
Sout was alomteenwoordig en onontbeerlik in die middeleeuse kookkuns. Sout en droog was die algemeenste manier om voedsel te bewaar en het beteken dat veral vis en vleis dikwels sterk gesout is. Baie Middeleeuse resepte waarsku spesifiek teen oorversouting en daar was aanbevelings om sekere produkte in water te week om van oortollige sout ontslae te raak.  Sout was teenwoordig tydens meer uitgebreide of duur maaltye. Hoe ryker die gasheer, en hoe meer gesogte die gas, hoe meer ingewikkeld sou die houer wees waarin dit bedien word en hoe hoër is die kwaliteit en prys van die sout. Ryk gaste het 'bo die sout' gesit, terwyl ander 'onder die sout' gesit het, waar soutkelders van tin, edelmetale of ander fyn materiale gemaak is, dikwels ingewikkeld versier. Die rang van 'n eetplek het ook besluit hoe fyn en wit die sout is. Sout om te kook, te bewaar of vir gewone mense te gebruik, was growwer seesout, of veral "lourierzout" het meer onsuiwerhede en is beskryf in kleure wat wissel van swart tot groen. Duur sout, aan die ander kant, het gelyk soos die standaard kommersiële sout wat vandag algemeen voorkom. 
Die term "nagereg" kom van die Ou Frans desservir 'om 'n tafel skoon te maak', letterlik 'om uit te dien', en het sy oorsprong gedurende die Middeleeue. Dit sal tipies bestaan ​​uit dragées en glühwein vergesel van verouderde kaas, en in die laat Middeleeue kan dit ook vars vrugte insluit wat bedek is met suiker, heuning of stroop en afgekookte vrugtepasta. Suiker, sedert sy eerste verskyning in Europa, was net so 'n dwelm as 'n versoeter, maar sy langlewende middeleeuse reputasie as 'n eksotiese luukse het sy voorkoms aangemoedig in elite-kontekste wat vleis en ander geregte vergesel, wat volgens moderne smaak meer natuurlik smaaklik is. Daar was 'n wye verskeidenheid patats, crêpes met suiker, soet vla en darioles, amandelmelk en eiers in 'n gebakdop wat ook vrugte en soms selfs beenmurg of vis kan insluit.  Duitssprekende gebiede het 'n besondere voorliefde vir krapfen: gebakte gebak en deeg met verskillende soet en hartige vulsels. Marsipaan in baie vorme was teen die 1340's in Italië en Suid -Frankryk algemeen bekend en word vermoedelik van Arabiese oorsprong.  Anglo-Normandiese kookboeke is vol resepte vir soet en hartige vla, potte, souse en terte met aarbeie, kersies, appels en pruime. Die Engelse sjefs het ook 'n voorliefde gehad om blomblare soos rose, viooltjies en ouer blomme te gebruik. 'N Vroeë vorm van quiche kan gevind word in Forme of Cury, 'n versameling resepte uit die 14de eeu, as 'n Torte de Bry met 'n kaas- en eiergeelvulsel.  Le Ménagier de Paris ("Paryse huishoudelike boek") wat in 1393 geskryf is, bevat 'n quiche -resep gemaak met drie soorte kaas, eiers, beetgroente, spinasie, venkelblare en pietersielie.  In die noorde van Frankryk is 'n wye verskeidenheid wafels en wafels geëet met kaas en hypocras of 'n soet malmsey. uitgawe van die tafel ('afwyking van die tafel'). Die voortdurende versuikerde gemmer, koljander, anys en ander speserye word genoem épices de chambre ('salonspeserye') en is aan die einde van 'n maaltyd as verteerbaar geneem om die maag te "sluit".  Net soos hul Moslem -eweknieë in Spanje, het die Arabiese veroweraars van Sicilië 'n wye verskeidenheid nuwe lekkers en nageregte bekendgestel wat uiteindelik hul weg na die res van Europa gevind het. Net soos Montpellier, was Sicilië eens beroemd om sy troos, nougat lekkergoed (torrone, of turrón in Spaans) en amandelgroepe (konfetti). Uit die suide het die Arabiere ook die kuns van roomys wat sorbet vervaardig het en verskeie voorbeelde van soetkoek en gebak gebring cassata alla Siciliana (uit Arabies qas'ah, die term vir die terracotta -bak waarmee dit gevorm is), gemaak van marsepein, sponskoek en versoete ricotta en cannoli alla Siciliana, oorspronklik cappelli di turchi ('Turkse hoede'), gebraaide, afgekoelde gebakbuise met 'n soet kaasvulsel. 
Navorsing oor middeleeuse voedselweë was tot ongeveer 1980 'n baie verwaarloosde studieveld. Wanopvattings en reguit foute was algemeen onder historici, en is nog steeds deel van die gewilde beskouing van die Middeleeue as 'n agterlike, primitiewe en barbaarse era. Middeleeuse kookkuns is beskryf as opstandig as gevolg van die dikwels onbekende kombinasie van geure, die vermeende gebrek aan groente en die liberale gebruik van speserye.  Die swaar gebruik van speserye is gewild as argument om die bewering dat speserye gebruik is om die geur van bedorwe vleis te verdoesel, 'n gevolgtrekking sonder historiese feite en kontemporêre bronne, te ondersteun.  Vars vleis kan deur die jaar verkry word deur diegene wat dit kan bekostig. Die destydse beskikbare bewaringstegnieke was, hoewel dit volgens die huidige standaarde ru was, heeltemal voldoende. Die astronomiese koste en hoë prestige van speserye, en daardeur die reputasie van die gasheer, sou effektief ongedaan gemaak gewees het as dit vermors word op goedkoop en slegte voedsel. 
Die algemene metode om bestanddele te maal en fyn te maak in pasta's en die vele potte en souse, is gebruik as 'n argument dat die meeste volwassenes in die Middeleeuse adel op 'n vroeë ouderdom hul tande verloor het en dus gedwing was om niks anders as pap, sop en gemaal te eet nie -op vleis. Die beeld van edeles wat deur veelgangmaaltye van niks anders as gemors hulpel nie, het saam met die teenstrydige verskyning geleef van die 'menigte onbeskaamde luitjies (vermom as edele here) wat, terwyl hulle nie eintlik groot gewrigte vetterig vleis gooi nie, oorkant die banketsaal, is hulle besig om hulle af te skeur met 'n volkome gesonde kompliment van snytande, honde, tweekoppe en kiestande ". 
Die talle beskrywings van bankette uit die latere Middeleeue konsentreer eerder op die byeenkoms van die gebeurtenis as op die besonderhede van die kos, wat vir die meeste bankette nie dieselfde was as die keuse nie mets bedien op die hoë tafel. Banketgeregte was afgesien van die gewone kombuis, en is beskryf as "die uitkoms van groot bankette wat politieke ambisie dien eerder as gastronomie vandag as gister" deur historikus Maguelonne Toussant-Samat. 
Kookboeke, of meer spesifiek, resepteversamelings wat in die Middeleeue saamgestel is, is een van die belangrikste historiese bronne vir die Middeleeuse kookkuns. Die eerste kookboeke het teen die einde van die 13de eeu begin verskyn. Die Liber de Coquina, miskien van oorsprong naby Napels, en die Tractatus de modo preparandi het 'n moderne redakteur in Marianne Mulon gevind, en 'n kookboek uit Assisi wat in Châlons-sur-Marne gevind is, is deur Maguelonne Toussaint-Samat geredigeer.  Alhoewel dit aanvaar word dat dit regte geregte beskryf, glo voedselkundiges nie dat dit vandag as kookboeke gebruik kan word nie, as 'n stap-vir-stap gids vir die kookprosedure wat byderhand gehou kan word tydens die voorbereiding van 'n gereg. Min mense in 'n kombuis sou op daardie tydstip kon lees, en werktekste het 'n lae oorlewingsyfer. 
Die resepte was dikwels kort en het nie presiese hoeveelhede gegee nie. Gaarmaaktye en -temperature is selde gespesifiseer, aangesien akkurate draagbare horlosies nie beskikbaar was nie en omdat alle kook met vuur gedoen is. Op sy beste kan kooktye gespesifiseer word as die tyd wat dit nodig het om 'n sekere aantal gebede te sê, of hoe lank dit geneem het om deur 'n sekere veld te loop. Professionele kokke het hul vak geleer deur middel van vakleerlingskap en praktiese opleiding, wat hulself in die hoogs gedefinieerde kombuishiërargie opgelei het. 'N Middeleeuse kok in 'n groot huishouding sou heel moontlik 'n maaltyd kon beplan en vervaardig sonder die hulp van resepte of skriftelike instruksies. Vanweë die algemeen goeie toestand van oorlewende manuskripte, is die voedselhistorikus Terence Scully voorgestel dat dit verslae was van huishoudelike praktyke wat bedoel was vir die welgestelde en geletterde meester van 'n huishouding, soos Le Ménagier de Paris uit die laat 14de eeu. Meer as 70 versamelings Middeleeuse resepte bestaan ​​vandag, geskryf in verskeie groot Europese tale. 
Die repertoire van huishoudelike instruksies wat deur manuskripte soos die Ménagier de Paris bevat ook baie besonderhede oor die toesig oor korrekte voorbereidings in die kombuis. Teen die begin van die vroegmoderne tydperk, in 1474, het die Vatikaan -bibliotekaris Bartolomeo Platina geskryf Die eerlike voluptaat en valetudine ("Op eerbare plesier en gesondheid") en die dokter Iodocus Willich geredigeer Apicius in Zürich in 1563.
Eksotiese speserye en rariteite met hoë status, soos gemmer, peper, naeltjies, sesam, sitronblare en "uie van Escalon"  verskyn almal in 'n lys speserye uit die agtste eeu wat die Karolingiese kok byderhand moet hê. Dit is geskryf deur Vinidarius, wie se uittreksels uit Apicius  oorleef in 'n agtste-eeuse onsisiale manuskrip. Vinidarius se eie datums is dalk nie veel vroeër nie.