Die cliché vertel ons dat vroue gaan vir mans wat lank, donker en mooi is. van www.shutterstock.com
Die ou cliché vertel ons die mees wenslike mans is "lank, donker en mooi" - en wetenskaplike navorsing bevestig dat heteroseksuele vroue geneig is om vennote te verkies wat groter as hulle is.
Een bestudeer het bevind dat vroue se tevredenheid met hul maat se werklike hoogte die grootste was toe hy 21cm langer was as hulself. Omgekeerd was mans se tevredenheid die grootste met 'n vrou wat 8cm korter as hulle was. Nie alleen wil vroue langer mans hê nie; hulle lyk 'n groter hoogteverskil as mans voor.
Vroue se keuse van langer mans kan 'n voorkeur aandui vir mans wat meer dominant is, wat die gevolg kan wees van die manier waarop die biologiese evolusie ons brein gevorm het. Dit het weereens ons kultuur gevorm en die norme wat die verwagting versterk dat 'n man groter as sy vroulike vennoot moet wees.
Gelukkig kan ons ons kultuur verander.
Die dier 'koninkryk'
Seksuele dimorfisme - waar een geslag wesenlik groter of andersins verskillend van mekaar lyk - is algemeen onder diere.
In sommige spesies - soos spinnekoppe, Insluitend die Australiese rooi rug - die vrou is groter as die mannetjie.
Maar in soogdiere, insluitende ons mense, is dit dikwels die mannetjie wie is groter.
Onder ons naaste lewende familie - die sjimpansee, gorilla en orangoetan - mans is groter as vroue. Hulle is fisies sterker en het groter, skerper honde tande.
Terwyl sulke eienskappe mans met mekaar kompeteer, stel hulle dit ook in staat om fisies en seksueel oorheers wyfies.
Die manlike gorilla is aan die regterkant. van www.shutterstock.com
Vroue se voorkeur vir dominante mans
Benewens die voorkeur vir hoogte, is vroue ook geneig om 'n voorkeur te toon vir aanwysers van oorheersing by mans, soos fisiese krag en manlike gesigsfunksies. Die omstrede sielkundige Jordan Peterson gaan so ver as om dit te beweer vroue haat onskadelike mans.
Groot, dominante mans bied groter beskerming aan hul vennote en kinders van ander mans, en sou waarskynlik beter voorsieners van voedsel en ander hulpbronne gedurende ons evolusionêre geskiedenis gewees het. Dit dui daarop dat dit in evolusionêre aanpasings aanpasbaar is dat vroue aan sulke mans en aan mense aangetrokke word kies hulle as vennote.
Navorsing ter ondersteuning van hierdie argument het bevind dat vroue met 'n hoër vrees vir misdaad meer geneig is om verkies fisies formidabele en dominante mans. Daarbenewens toon vroue wat laer op dominansie behaal, 'n sterker voorkeur vir groter mans.
Ongelukkig kom die voorkeur vir groter en meer dominante mans met 'n koste. Sulke mans, terwyl hulle hul vennote van ander mans kan beskerm, bied ook die risiko om hul aggressie op hul vennote te verander.
Deur groter en meer dominante mans te kies, word vroue moontlik meer kwesbaar vir fisiese en seksuele oorheersing deur hul maat. Misdaadstatistieke toon dat die Die meerderheid van die intieme lewensmaat van die slagoffers van die lewensmaat is vroulik.
Maak ons ​​biologie ons inherent seksisties?
Evolusie deur natuurlike seleksie het geen voorafbepaalde doel nie en werk nie vir enige doelwit nie. Dit beskryf bloot hoe fisiese en sielkundige eienskappe meer algemeen word as hulle help om 'n organisme op sy gene te slaag.
Die begeerte in vroue vir lang, dominante mans is waarskynlik 'n suksesvolle manier om genes te versprei, selfs voorheen Homo sapiens ontwikkel.
Alhoewel ons nie blind is vir die voordele van grootte nie, word hierdie seksuele en romantiese voorkeure nie deur die bewuste keuse bepaal nie, en is dit ook nie altyd rasioneel of wenslik nie. Ons kies nie wat ons aantreklik vind nie, baie soos alle ander diere wie se brein ook die evolusieprodukte is.
Die feit dat vroue manlike vennote verkies wat hulle kan domineer en dikwels doen, beteken nie dat vroue oorheers word nie. Die genetiese vergoeding oor evolusionêre tyd om nageslag met sulke mans te produseer, was eenvoudig groter as enige genetiese koste om deur hulle gedomineer te word. Vroue waag aggressie van hul vennote as deel van 'n strategie om die bedreiging van geweld van ander mans teen te werk.
Alhoewel ons biologies-gebaseerde voorkeure grotendeels buite ons bewuste beheer is, bepaal hulle nie ons gedrag streng of maak ons ​​nie in staat om anders te handel nie. Ons kan ons impulse en dringend weerstaan ​​en geredeneerde keuses maak oor hoe ons optree.
Ons biologie vorm ons kultuur, en kultuur doen sy rol om ons biologie te versterk. Selfs in die moderne wêreld gaan ons voort om kulturele norme te handhaaf wat waarde op groter hoogte en oorheersing in mans plaas, en op geringheid en voorlegging by vroue.
Maar dit is nie 'net kultuur' nie, soos baie kan argumenteer. Wyfies se naby-universele voorkeur vir groot, dominante mans dui daarop dat kultuur 'n mede-samesweerder is, eerder as die oorsaak van hierdie proses.
En kultuur is nie vas nie - soos blyk uit die vordering wat die samelewing het wat reeds tot gendergelykheid gemaak is. Ons kan die kulturele norme uitdaag wat diegene wat nie aan die status quo voldoen nie, ondermyn. Ons kan waardes wat doelgerig vergoed vir die foute in ons natuur, bevorder. Dit kan lei tot 'n meer gelyke samelewing, waar vroue nie eens sal voel dat hulle nodig het om te beskerm nie.
Maar ons moet ons gedagtes krities ondersoek om onsself te verstaan ​​en die krag te kry om ons biologie se greep op ons te ontsnap. Miskien sal die dinge wat nie noodwendig goed vir ons is nie, ophou om so verleidend te wees.
Beatrice Alba, Navorsingsgenoot, Australiese Navorsingsentrum in Geslag, Gesondheid en Samelewing, La Trobe Universiteit