reis – Nie vir kinders
Hoe het jy leer bestuur?
Die karre waarmee ek leer bestuur het se stuurwiele was groter as die stuurwiele wat mens in vandag se karre kry. Dunner, en wyer. So wyd dat ek partymaal onderdeur die stuurwiel se boog moes kyk om die pad te sien. Deesdae se stuurwiele is ook sagter, en daar is allerhande tekens en ekstra knoppies op vandag se stuurwiele waarmee mens die radio kan verstel, flikkerligte kan beheer, kyk hoe ver mens nog kan ry, ensomeer. Vandag se karre draai maklik, al is die stuurwiele soveel kleiner. Die ou karre se stuurwiele was eenvoudiger, en die voertuig het veel traer op die draai van die stuurwiel reageer.
Leer om te bestuur het bo-op my pa se skoot begin. Hy het ‘n stil stuk pad gekies en dan het ek oorgeklim tot op sy skoot. Die ratte en flikkerligte was sy verantwoordelikheid, ook die pedale wat my voete nie kon bykom nie. Ek moes net die stuur vashou. Met twee hande, tien-oor-tien posisie. En my oë op die pad hou. ‘n Eenvoudige taak.
Ek het verantwoordelik, nee belangrik, gevoel. Asof ek in beheer was van die ganse voertuig met sy vrag. Maar Pa het altyd sy hand veiligheidshalwe op die onderkant van die stuurwiel gehou. Net ingeval my aandag afdwaal, net ingeval ons skielik moes reageer. Al het ek in beheer gevoel, was hy die eintlike bestuurder. Die eintlike besluitnemer. Sy oë was meer op die pad as myne.
Net soos ‘n seuntjie wat leer bestuur op sy pa se skoot, en dink dat hy in beheer is van die voertuig, laat God ons toe om die stuurwiel vas te hou. Kamma te bestuur. Ons dink dat ons in beheer is, asof ons die voertuig en sy vrag stuur. Maar eintlik is Hy in beheer, neem Hy die besluite, bestuur Hy.
Author oudoringPosted on Oktober 13, 2017 Categories Afrikaans, reis, Travel, WanderlustTags Bestuur, Ry, Stuurwiel6 Kommentare op Bestuur
Meer as ‘n dagreis ver
Om uit Labuan Bajo te kom, kan mens vlieg na Bali eiland of per veerboot en bus ry tot op Lombok eiland. Ons besluit op laasgenoemde. Ter wille van die ondervinding, maar ook omdat ons op Lombok wil wees en nie op Bali nie. Om ‘n kaartjie vir hierdie rit te kry is egter ‘n saak van onsekerheid. Twee dae na mekaar is die kantoor onbeman in die namiddag. Met ons derde poging verskyn ‘n man uit die niet. Die boekie in sy hand lyk niks meer wettig as ‘n fondsinsamelingsboekie nie, nogtans oortuig hy ons met behulp van twee tolke dat dit amptelike kaartjies is.
Die veerboot vertrek in die oggend na Sape. Ons daag op met ons verdagte kaartjies, en kry saam met alle passasiers plek op die eerste dek. Lyk na ‘n wettige affêre. In die maag van die skip word die vrag gelaai. Lorries vol piesangs, kokosneute en rys, ‘n tenkwa, motorfietse, busse en gewone voertuie, waaronder ‘n kleinerige trokkie met beeste op.
Behalwe dat hierdie rit ‘n geskikte toets vir ons geduld is, is dit ook ‘n wonderlike praktiese klas in Sosiologie. Ons is omtrent helfte toeriste en helfte Indonesiërs aan boord. Omtrent alle Indonesiese mans rook soos skoorstene, wat beteken dat ons boot eintlik lyk soos ‘n stoomboot. Een van die rokende manne het ‘n kitaar en hy dra skerppuntskoene. So tussen sy sigarette ryg hy die een na die ander minnelied uit. Die stil moslem-vrouens staar onder hul kopdoekies na hom en na die TV-skerms wat terselfdertyd blêr. Daar is ook ‘n kroeg, wat al hoe luidrugtiger raak soos ons rit vorder.
Met ons aankoms in Sape wag daar ‘n verskeidenheid bussies op die boot se passasiers. Inligting is kripties, maar ons vind ons weg tot binne een. Bagasie word op die dak gelaai. Party passasiers ook. Ek sit by die deur, omdat ek nie tussen die sitplekkies inpas nie. Maar die deur is eintlik die staanplek van twee manne wat die rol van kondukteurs het. Die deur bly oop tydens die rit, en hulle twee hang by die deur uit terwyl hulle mense op die pad groet, pakkies oplaai en nog passasiers saamnooi. Die een, met ‘n ongemaklike aanwendsel, klim soos ‘n geitjie op en af op teen die bus se buitekant tydens die rit.
Net voor skemer kom ons aan in Bima waar groter busse op ons wag. Bagasie word oorgelaai, ons kry ‘n eetdingetjie en die bus vertrek in die donker. Hoewel ons niks kan sien nie, weet ons dat die roete uiters bergagtig moet wees. Ons vorder stadig, en rol heen-en-weer soos die bus om die stikdonker draaie gaan. Die bus het ‘n groot TV-skerm, waarop Indonesië se weergawe van Afrikaans is Groot op DVD vir ons gewys word. Luid. So luid dat van die Spaanse medereisgers later kla. Toe skakel dit oor na Rambo. Ek sien dat Rambo ‘n ongemaklike opdrag het, maar ek weet Rambo is ‘n raakvatter en maak my oë toe.
Dis ‘n lang, stadige rit. Net na middernag bereik ons Plampang. En soos op ‘n vliegtuig, word ons wakkergemaak vir ‘n ete. Nasi Goreng. Rys, twee klein stukkies hoender, groenbone in ‘n lang sous en nog rys. Gin ete om te onthou nie. Dan weer verder. Die pad het nou minder draaie en bulte en ons slaap effens beter. Totdat die dag breek en ons aankom in Poto Tano aan die westekant van Sambawa. Die slaap was min en onsmaaklik, en ons voel broos. Hier parkeer die bus binne ‘n veerboot se maag, ons klim uit en kry sitplek op die dek. Die veerboot vaar tot aan die oostekant van Lombok. Ons klim terug op die bus en ry tot in Mataram aan die westekant van Lombok. Dan in ‘n taxi tot in Senggigi waar ons die laaste paar dae gaan bly. Ons kom teen die middag aan in Senggigi. ‘n Dag en ‘n half later.
Senggigi is ‘n uitgestrekte nedersetting langs die westelike kus van Lombok. Die hoofpad kronkel hier al langs die kus, aan die een kant uitgestrekte strande en aan die ander kant digbegroeide berge. Deftige hotelle en resorts is volop. Ons gaan tuis by Indah Homestay, effens weggesteek en ‘n klein entjie weg van die hoofpad af. Ons kry ‘n poegie en verken die dele rondom ons. Selfs die binneland waar ons ‘n draai gooi. Daar is oorgenoeg mooi strande om van te kies. Ons hou van Senggigi.
Dit was nog altyd vir my vreemd dat daar dikwels ‘n Italiaanse, Franse, Japanese, Chinese en Mexikaanse, en selfs ‘n Griekse restourant op ‘n plek kan wees, maar nie altyd ‘n ordentlike plaaslike restourant met outentieke plaaslike kos nie. So bly ons soek na ‘n Indonesiese restourant in Indonesië. Wat raar blyk te wees, totdat ons die Warung Plaza hier in Senggigi raakloop. Egte, eerlike Indonesiese kos, vol geur en smaak. Drie maal gaan eet ons daar, kyk oor die skouer hoe van die geregte gemaak word en ontmoet selfs die eienares.
So stilletjies besluit ons om eendag weer te kom, as ons kan. Senggigi kry hoë punte by ons. Lombok ook. Waarskynlik sal ons nie weer die rit tussen Labuan Bajo en Senggigi wil doen nie. Maar Flores is ‘n tweede besoek werd. Om Wae Rebo en Kelimutu te gaan kyk. En dan moet ons ook by Sulawesi uitkom. Almal plekke meer as ‘n dagreis ver.
Author oudoringPosted on Augustus 28, 2017 Categories Afrikaans, Indonesië, reis, Travel, WanderlustTags Flores, Indah Homestay, Labuan Bajo, Lombok, minnelied, Nasi Goreng, Senggigi, veerboot, Warung PlazaLeave a comment on Meer as ‘n dagreis ver