Fairey Swordfish op Convoy Duty - Inligting - 2022
Hier sien ons die vlerk van 'n Fairey Swordfish op Convoy escort duty. Hierdie prentjie toon duidelik die netwerk van stutte en kabels wat die vleuel op sy plek hou en wat 'n rol gespeel het in die verdien van die Swordfish se bynaam 'stringbag'
Fairey Swordfish on Convoy Duty - Geskiedenis
Die S.9/30 is aangedryf deur 'n Rolls Royce Kestrel -enjin en het slegs Frise -ailerons op die boonste vleuel.
In 1934, na toetse as 'n vliegtuig, was die S.9/30 toegerus met vlotte en het sy eerste vlug op 15 Januarie 1935 gemaak. Dit was toegerus met 'n enkele vlot en twee vlerkstabiliserende vlotte. Dit het hoë punte gekry vir die hantering daarvan op die water, maar toetsvlieëniers was krities oor die vlugkenmerke daarvan. Spinherstel was stadig en stabiliteit in duike was swak omdat die swaartepunt te ver agter was. Die roer was swaar, maar die ailerons en die hysbak was lig en effektief, behalwe teen die spoed. Longitudinale onstabiliteit in duike is later reggestel deur veranderinge in die omvang van die hysbakbeweging.
Die S.9/30 het 'n enkele vlot en twee vlerkstabiliserende vlotte.
Op 11 September 1933 het die TSR I in 'n plat draai tydens spinproewe verlore gegaan. Toetsvlieënier, Flight Lieutenant CSS Staniland, het skaars met sy lewe ontsnap. Met sy eerste poging om uit te kom, beland hy in die agterste kajuit en is vasgemaak teen die romp vanweë die intense sentrifugale krag. Met groot moeite het hy daarin geslaag om aan die teenoorgestelde kant van die vliegtuig uit te spring en uiteindelik daarin geslaag om vry te kom en sy valskerm oop te maak.
Die TSR I is oorspronklik aangedryf deur 'n 14 -silinder Armstrong Siddeley Panther VI -enjin.
Die TSR I -enjin is verander na 'n 9 -silinder Bristol Pegasus IIM -enjin en op albei vleuels was daar 'n rolbal wat met stutte verbind is.
Die TSR II, K4190 (s/n F.2038) was 'n opgegradeerde weergawe wat gebou is om te voldoen aan die spesifikasies van die Lugdiens S.15/33. Dit was die ware Swordfish-prototipe en is aangedryf deur 'n Bristol Pegasus IIIM.3-enjin van 655-690 pk (488-514 kW). Dit was ekstern soortgelyk aan die TSR I, maar 'n ekstra baai is bygevoeg naby die romp en stutte is voor die stabiliseerder se voorkant aangebring om te help met die herstel van die spin. Die romp is verleng, wat die swaartepunt verander het (bv.), Maar dit is vergoed deur die boonste vleuel vier grade terug te vee. Die TSR II het sy eerste vlug op 17 April 1934 gemaak. Nadat toetse by die Royal Aircraft Establishment (RAE) in Farnborough ondergaan is, is dit aanvaar en 'n bestelling is gemaak met die produksienaam Swordfish I.
Jy moes naby die Swordfish kom om te besef hoe groot dit werklik was.
Die Swordfish was 'n taamlik groot vliegtuig, maar as gevolg van sy enkelmotor het dit bedrieglik klein op foto's en op 'n afstand gelyk. Dit was 'n oorgangsvliegtuig wat die tradisionele houtkonstruksie laat vaar het en 'n stewige metaalraamkonstruksie gebruik het wat met stof bedek was. Gebou met 'n vaste landingsgestel, het dit geen vooruitgang in die ontwikkeling van vliegtuie getoon nie. Verskeie Mk.I-modelle is toegerus met vlotte vir skeepsbedrywighede en deur katapult gelanseer. In sy oorspronklike vorm het dit 'n oop kajuit, maar dit het verander op die Mk IV toe die kajuit toegemaak is. Die vlerkspan was effens oneweredig, met parallelle stutte. Die onderste vleuel was amper reguit, en die boonste vleuel het 'n effense tweeledigheid. Die vlerke het ook gevou om ruimte aan boord van vliegdekskepe te bespaar. Dit het ailerons op beide onderste en boonste vlerke verbind deur stutte, en voorste latte op die boonste vleuel. Vir opstyg kan die ailerons 8 grade laat sak word om die hysbak te verhoog, maar sodra dit in diens was, is hierdie funksie selde gebruik.
Die vlerke het teruggevou om ruimte aan boord van vliegdekskepe te bespaar.
Bewapening was meer soortgelyk aan dié van 'n vegter van die Eerste Wêreldoorlog met slegs 'n enkele Vickers -masjien vorentoe en 'n enkele buigsame Lewis -masjiengeweer vir die agterste skut. Die enigste ding wat dit 'n formidabele wapen gemaak het, was die torpedo van 757 kg. As dit kon oorleef nadat dit neergeskiet is, was die angel van sy torpedo verwoestend. Verbeterings aan die Mk II wat in 1943 bekendgestel is, het 'n splinternuwe laer metaalvlerk, wat toegerus is met tot 27 kg rakette uit die RP-3-reeks (vierkantig), onder die vleuel gemonteer . Teen die einde van die oorlog sou dit slegs gewapen wees met 'n enkele myn van 680 kg vir onderzeeërs, wat dit baie effektief teen U-bote maak.
'N TSR II toegerus met twee vlotte.
Die Swordfish het 'n konvensionele stert -eenheid met 'n enkele stertwiel. Die bemanning het bestaan ​​uit drie wat 'n vlieënier, waarnemer en radiooperateur/skutter insluit. As gevolg van die groot grootte van sy vlerke en stert, was die weerstand hoog en was die prestasie aansienlik swak in vergelyking met die destydse konvensionele vegters. Dit het 'n topsnelheid van slegs 228 km/h en 'n swak tempo van klim van 1,220 voet/min.
Die swaardvis in aksie
Die eerste vegmissie waarmee die Swordfish besig was, was tydens die Noorse veldtog in April 1940. Tydens die Slag van Narvik, 'n Swordfish -lanseer per katapult van die HMS Warspite, dien as spotter vir die skepe se gewere sowel as ander skepe. Hierdie aksie het gelei tot die vernietiging van sewe vyandelike vernietigers. 'N Swaardvis, bestuur deur onderoffisier F.C. Rys, het ook die U-64 en eindig een van die vernietigers in 'n ander aanval. Dit was die eerste U-Boat wat tydens die Tweede Wêreldoorlog deur die FAA vernietig is. 2
In die volgende paar weke val Swordfish voortdurend teikens in die Narvik -gebied aan, waaronder vyandelike skepe, vyandelike vliegtuie wat op bevrore mere geparkeer is, sowel as onderzeeërpatrollies en verkenningsmissies. Die weersomstandighede was uiters streng en dit is bekend dat vlieëniers op sneeudrywe of bevrore omliggende gebiede beland het toe die sig tot slegs 'n paar meter bo die oppervlak verminder is. By een geleentheid, die landingsgestel van 'n Swordfish, van die draer HMS Woedend, is ernstig beskadig deur vlok na 'n lae vlak aanval op Duitse vernietigers. Alhoewel hy een van die eerstes was wat van die sending af teruggekom het, het die vlieënier 'n uur lank rondgery totdat al die ander swaardvisse geland het, eerder as om die risiko van ander vliegtuie te belemmer.
Die Duitse vernietiger Bernd von Arnim, wat tydens die slag van Narvik gestamp is.
In die Middellandse See op die eiland Malta het Swordfish van die 830 -eskader vanaf 'n basis by Hal Far gewerk. Malta, 'n eilandvesting, is 60 kilometer suid van Sicilië geleë en word sedert 1800 deur die Britte beklee. Dit was halfpad tussen Gibraltar en Alexandrië en het gedien as 'n toevlug- en brandstofstasie vir militêre en handelsvaart. Vir die Britte was Malta die sleutel tot die Middellandse See.
Alhoewel Swordfish nie meer as 27 vliegtuie gehad het nie, het hulle gemiddeld 50 000 ton (50 800 MT) se skip elke maand gesink. Gedurende een maand het hulle 'n rekord van 98 000 ton (99 572 MT) laat sink. Swaardvis het snags vyandelike konvooie aangeval, alhoewel hulle nie met naginstrumente toegerus was nie. Die riskante nagmissies was nodig om Duitse vegters te vermy wat bedags die eiland Malta omring het. Op 30 Junie 1940 het Swordfish 'n aanval uitgevoer op olie -installasies in Augusta op Sicilië.
In Julie 1940, na die val van Frankryk in Junie, is swaardvis gebruik vir die vernietiging van die Franse vloot by Oran. Vliegtuie van die nr. 810 en 820 eskaders wat in drie groepe van vier gevlieg het, het die gevegskrywer aangeval en ernstig beskadig Dunkerque. Dit het getoon dat torpedobomwerpers suksesvol gebruik kan word om kapitaalskepe in die hawe effektief aan te val.
Op 22 Augustus 1940 het drie Swordfish van No 813 Squadron vier Duitse skepe in Bombabaai, Libië, gesink. Verkenning het berig dat 'n duikboot en depotskip vanaf die baai werk, maar toe hulle aankom, was daar nog 'n duikboot en vernietiger in sig. Een duikboot was reeds aan die gang en die hoofvliegtuig, onder leiding van kaptein Oliver Patch R.M., het sy torpedo van 300 meter (275 m) laat val wat die sub -midskip geskiet het. Die duikboot het ontplof en toe die rook opklaar, was slegs die agterkant van die subbak sigbaar. Met sy torpedo gelanseer, het Patch teruggekeer na die basis, terwyl die ander twee vliegtuie hul aanval geloods het. Hulle het afgekom op drie skepe wat teenoor mekaar vasgemeer is, insluitend die depotskip, 'n ekstra duikboot en 'n vernietiger wat tussen beide skepe vasgemeer was. Een swaardvis, onder leiding van luitenant J. W. G. Wellham, het die depotskip op die stuurboord aangeval en luitenant N. A. F. Cheesman het sy torpedo van 320 meter (320 m) na die flank van die duikboot laat val. Die duikboot het eers ontplof en die aangrensende vernietiger aan die brand gesteek en toe is die depotskip getref en dit aan die brand gesteek. Beide swaardvisse vaar see toe, en terwyl luitenant Cheesman om die Italiaanse vliegveld in Gazala draai, was daar 'n geweldige ontploffing in die baai. Die tydskrif van die depotskip het ontplof en al drie skepe was verswelg in 'n wolk van rook, vuur en stoom. Toe die drie vlieëniers terugkeer na die basis, was Operations ietwat skepties dat vier skepe met slegs drie torpedo's gesink het, maar die bewering is bevestig met fotografiese bewyse van 'n verkenning van Bristol Blenheim. 3
Die aanval van Taranto
Die grootste sukses van die Swordfish was 'n nagaanval van HMS Glimmend teen die Italiaanse vloot by Taranto in November 1940. Twintig swaardvisse was betrokke en het die vloot 'n verlammende slag toegedien. Die strydplanne vir die Taranto -aanval is oorspronklik in 1935 bedink. Die planne is beveel deur admiraal Dudley Pound nadat Italië Abessinië binnegeval het. In 1938 is die plan deur kaptein L. St. George Lyster opgedateer en deeglik getoets en uiteindelik in 1940 aangebied. 'N Maanligte-aanval word beskou as die beste opsie om 'n element van verrassing en intensiewe nagvliegopleiding te handhaaf is bestel vir die spanne. Akkurate fotoverkenning was ook 'n vereiste vir die missie. Die foto's wys nie net dat skepe in die hawe was nie, maar ook die werklike posisies van die skepe. 4
Die HMS Arend was bedoel om deel van die aanval te wees, maar as gevolg van 'n onklaar brandstofstelsel, kon sy nie deelneem nie, en vanweë die mis van 'n vorige aanval op 11 Julie kon vyf vliegtuie en agt spanne van die nr. 813 en 824 eskaders na die Glimmend.
In Junie 1940 het die belangrikste gevegsvloot van Italië bestaan ​​uit ses slagskepe en twee uit die nuwe Littorio -klas en vier uit die onlangs geboude Cavour- en Duilio -klas. Ongeveer vyf kruisers en twintig vernietigers was ook op Taranto gevestig. Die aand van die aanval het lugverkenning vyf slagskepe in die buitenste hawe getoon, en drie kruisers wat deur duiknette en spervuurballonne beskerm is. 'N Sesde slagskip is later op dieselfde dag gesien.
Die aanval is in twee golwe uitgevoer. Die Glimmend was 275 km van Taranto af geleë en twaalf vliegtuie vanaf nr. 813, 815, 819 en 824 eskaders is om 20:35 uur gelanseer. Slegs ses vliegtuie het torpedo's gedra en#8212 vier het bomme gedra en twee het bomme en fakkels gedra. Geen vuurwapens was aan boord nie, en daar was ekstra brandstof in die plek van die kanonne. Die eerste golf is gelei deur luitenant -kommandant K. Williamson.
Die aanval het begin deur 'n reeks fakkels van 2.285 m te laat val en hierdie twee vliegtuie duik deur 'n swaar vlok en gooi hul bomme op 'n olieopbergingsdepot en laat dit aan die brand steek. Terwyl die fakkels die hawe verlig, is die aanval gelei deur Williamson, maar sy vliegtuig is deur 'n vlok getref en hy moes noodgedwonge sloot. 'N Tweede vliegtuig val 'n Cavour-klas skip van 640 m af en slaan 'n treffer. Ander vliegtuie het dieselfde skip aangeval, maar geen treffers behaal nie. Ander vliegtuie het op twee Littorios gekonsentreer en een skip het verskeie treffers gekry. Van die eerste golf het alle vliegtuie teruggekeer met die uitsondering van Williamson.
'n Tweede golf het van die Glimmend om 21:23 uur gelei deur luitenantkommandant J. W. Hale. Vyf vliegtuie was gewapen met torpedo's, twee met bomme en twee met bomme en fakkels. Een vliegtuig vertrek 20 minute laat nadat dit beskadig is terwyl hy op die vliegdek gery het. Een vliegtuig het die missie gestaak weens 'n fout, maar die oorblywende agt vliegtuie het hul mikpunt bereik. Die aanvalprosedure is herhaal as die eerste met twee vliegtuie wat fakkels laat val het en die oliedepot aangeval het. Die ander vliegtuig het op twee Littorios gekonsentreer. Een vliegtuig het so laag ingekom dat sy landingsrat die water getref het en 'n geweldige spuitstof opgelewer het, maar gelukkig kon hy herstel. Slegs een vliegtuig kon nie van die tweede golf terugkeer nie.
Die Conte di Cavour.
Lugverkenning twee dae later het getoon dat die Cavour-klas slagskip Conte di Cavour is gesink een slagskip van Duilio-klas is erg beskadig een Littorio is erg beskadig, een Trento-klas en een kruiser van die Bolzano-klas is erg beskadig, twee vernietigers is beskadig en twee hulpvaartuie is gesink. Die diensbare slagskepe van Italië is slegs van ses na twee verminder Vittorio Veneto en Giulio Cesare skade vrygespring het.
Die skewe oorwinning is behaal teen slegs twee Swordfish. Die sukses van die missie was te danke aan akkurate fotografiese verkenning, amper tot die laaste uur, en die vermoë om 'n verrassingsaanval uit te voer. Dieselfde tipe aanval sou 'n jaar later herhaal word, behalwe op 'n baie groter skaal. Dit sou egter nie die Britte wees wat hierdie keer aanval nie, dit sou 'n aanval wees wat deur die Keiserlike Japanse vloot uitgevoer is op die Amerikaanse vloot, veranker by Pearl Harbor.
Die Bismarck word aangeval.
Die sink van die Bismarck
Op 26 Mei 1941 het 'n Swordfish 'n kritieke staking gemaak wat gelei het tot die sink van die Bismarck deur sy roer uit te skakel. Die aanvanklike aanval is 13 uur later gevolg deur 'n bombardement van die Royal Navy wat die skip uiteindelik kritiek beskadig het. Alhoewel dit erg beskadig is, het die Bismarck het nie gesink nie en die skip is deur die bemanning gestamp.
Dit was eers in die jaar 2000 dat John Moffat sou verneem dat dit sy torpedo was wat die Bismarck. Hy was besig om een ​​van die drie Swordfish wat van die HMS af was, te bestuur Ark Royal. John se missie was om die verlies van die HMS te wreek Kap, met 1,416 lewens verlore, nadat hulle deur die Bismarck.
Op daardie dag het die Ark Royal was in golwe van 60 voet, water loop oor die dekke en die wind waai teen 70 of 80 mph. Nadat die vliegtuie van die hangar -dek af opgevoed is, het dit tien mans geneem om elke vleuel vas te sluit. In huilende winde en terwyl die dek op en af ​​val, het die hande van die dek die traagheid begin om elke vliegtuig se enjin te begin.
Na die opstyg klim John tot 6.000 voet om bo 'n dik wolk te kom en toe hy naby die Bismarck, het die hel losgebars uit die skip se vuur. Hy het neergedaal om aan te val en 'n enorme skip voor hom gesien. John beskryf die aksie in sy boek, 'I Sank the Bismarck', wat in 2009 gepubliseer is.
Ek was sekerlik minder as 2 000 meter lank toe ek die torpedo by die boog wou lanseer, maar toe ek op die knoppie wou druk, hoor ek in my oor: "Nie nou nie, nie nou nie!" Ek draai om en sien hoe die navigator reguit uit die vliegtuig leun met sy agterkant in die lug. Toe besef ek wat hy doen — hy kyk na die see, want as ek die torpedo laat gaan het en dit 'n golf getref het, kon dit oral gegaan het. Ek moes dit in 'n bak gooi. Toe hoor ek hom sê: "Laat dit gaan!" en ek druk die knoppie. Toe hoor ek hom sê: 'Ons het 'n hardloper', en ek het daar weggekom . Moffat het sy swaardvis opgetrek voor die torpedo getref het en kon nie sien of hy 'n staking gemaak het nie. Die volgende oggend vlieg hy na die skip vir 'n tweede aanval, maar dit was nie nodig nie. Hy kyk na die Bismarck toe dit omrol nadat dit onder beleg van die Royal Navy was. Hy het gesien hoe honderde Duitse matrose in die water spring terwyl sy begin sink. John het gesê: 'Ek durf nie verder kyk nie, ek het net teruggekeer na die Ark Royal en ek het gedink: 'Daar maar vir die genade van God, gaan ek.'
Na die geveg het HMS Dorsetshire en Maori het probeer om oorlewendes te red, maar 'n U-boot-alarm het veroorsaak dat hulle die gebied verlaat het. Aan die einde van die geveg is slegs 115 Duitse matrose van die bemanning van 2 200 man gered.
Al ses Swordfish is in die Channel Dash neergeskiet.
Op 11 Februarie 1942 het die tekortkominge uiteindelik duidelik geword tydens die Channel Dash, toe Duitse slagskepe aan 'n Britse blokkade van die hawestad Brest ontsnap het. Tydens die poging om die Duitse slagskepe te torpedo, Scharnhorst, Gneisenau en Prinz Eugen, al ses Swordfish, onder leiding van luitenantkommandant Eugene Esmonde, is deur Duitse vegters neergeskiet. Die Duitse lugondervang was 'n hoogs georganiseerde aanval wat deur niemand anders as die beroemde Luftwaffe -generaal, Adolf Galland, beplan is nie. Alhoewel verskeie Swordfish hul lopies begin en hul torpedo's laat val het, het geen torpedo 'n teiken gevind nie. Van die agtien bemanningslede van Swordfish het slegs vyf oorleef om uit die kanaal gehaal te word. Kommandant Esmonde was nie onder hulle nie. 5 Na hierdie tragedie is dit nooit weer as 'n torpedobomwerper gebruik nie. Dit was maklike teikens vir vegvliegtuie, maar hulle was die kwesbaarste tydens lang torpedolopies. Dit is dan oorgedra na die uitvoer van anti-duikboot missies en in die opleidingsrol. Die algehele verliese vir die Swordfish was egter relatief lig, omdat dit hoofsaaklik gebruik is waar dit nie deur landvegters bestry sou word nie.
In die anti-duikbootrol was die swaardvis baie suksesvol in die nag, gewoonlik 145 kilometer of 40 kilometer voor konvooie. Teikens is met ASV -radar gevind en sigbaar deur fakkels te laat val. In September 1944, 'n Swaardvis van die HMS Vindex het vier U-bote in een reis gesink. In totaal was die swaardvis verantwoordelik vir die vernietiging van 22,5 U-bote. Die laaste Swordfish -eskader was nr. 836, wat op 21 Mei 1945 ontbind is, maar die laaste operasionele missie is op 28 Junie gevlieg.
Ondanks al die tekortkominge, was dit opvallend maklik om te vlieg en op draers te beland, wat veral handig was wanneer hulle op begeleiers op kort dek land. Dit kan merkwaardig stywe draaie en steil duike tot op die oppervlak maak, en dan skielik herstel.Sy opstyg- en landingsnelheid was so laag dat dit, anders as die meeste vliegtuie wat op vervoerder was, nie vereis dat die lugvaartuig in die wind stoom nie. En as die wind reg was, kon 'n swaardvis uit 'n draer gevlieg word terwyl dit op die anker lê. 'N Swaardvis kon eintlik van die dek afgetrek word en teen 'n klimdraai van 100 knope (100 km/h) ingesit word. 6
Om opstyg met 'n swaar gelaaide swaardvis te vergemaklik, is Rocket Assisted Take-Off Gear (RATOG) geïnstalleer. Dit bestaan ​​uit twee vuurpyle -vuurpyle wat aan weerskante van die romp naby die vliegtuig vasgemaak is, bv. wat net agter die onderste vleuel uitgeput is. By die opstyg word die stert so vroeg as moontlik opgehef, die vuurpyle word dan afgevuur en die vliegtuig word op 'n posisie van byna drie punte gebring net voor die einde van die dek. Geen verandering van afwerking was nodig nadat die vuurpyle afgevuur is nie. Sonder vuurpyle was die normale opstart 200 m (200 ft) met 'n oplaaigewig van 9.000 pond. (4,082 kg) in 'n teenwind van 12 knope (22 km/h). Met vuurpyle onder dieselfde omstandighede, is die opstart tot 82 m (82 m) verminder. 7
As die swaardvis kon oorleef om neergeskiet te word, het sy torpedo 'n kragtige angel gehad. Die verliese was egter relatief laag, aangesien dit gewoonlik gebruik word waar dit nie deur landvegters gekant sou word nie.
In 1943 is die Mk.III, aangedryf deur die Bristol Pegasus XXX -enjin, bekendgestel met ASV -radar wat tussen die landingsgestel gemonteer is. Die finale Swordfish -produksiemodel het die Mk.IV geword, wat baie verskil van die vorige aanbiedings, omdat dit 'n ingeslote kajuit vir die bemanning van drie bevat. Mk.IV's is egter eintlik Mk.II's opgeknap en is deur die Royal Canadian Air Force bedryf. Dit is eers aangedryf deur 690 pk (515 kW) Bristol Pegasus IIIM.3 en daarna opgegradeer na 'n 750 pk (560 kW) Bristol XXX.
Operateurs het die RAF, RNFAA, Kanada, Nederland, Suid -Afrika en Spanje ingesluit. Die voor-oorlogse Britse eskaders was nrs. 810, 811, 812, 813, 821, 823, 824 en 833 op die draers Ark Royal, Courageous, Eagle and Furious. Brittanje het altesaam ongeveer 26 eskaders Swordfish bedryf. 8
Die Fairey Albacore -tweedekker is gedurende die vroeë veertigerjare bekendgestel om die swaardvis te vervang, maar die swaardvisse het die Albacore oorleef om aan te veg tot aan die einde van die oorlog. Dit is uiteindelik vervang deur die veel verbeterde Fairey Barracuda -eenvliegtuig.
Fairey het vroeg in 1940 die produksie van die Swordfish gestaak om op die Albacore te konsentreer. Die produksie is voortgesit deur die Blackburn Aircraft Company in Sherburn en het 1 699 vliegtuie vervaardig. Hierdie vliegtuie is soms 'Blackfish' genoem vanweë hul Blackburn -fabriek. Die produksie van die Swordfish duur voort tot 18 Augustus 1944 en dit bly in diens tot VE dag op 8 Mei 1945. Die totale produksie van die Swordfish beloop 2 392 vliegtuie. Die Mark II was die mees vervaardigde weergawe waarvan 1 080 gemaak is. Die aantal weergawes wat geproduseer is, was soos volg: 989 Mk.Is, 1,080 Mk.IIs en 327 Mk.IIIs. Mk IV's is eintlik toegerus met Mk II's. Daar is nege Swordfish wat oorleef het en vier is tans lugwaardig.
46 ft 0 in (14,02 m) 13,87 m (45 voet 6 in)
34 ft 1 in (10,39 m) 35,88 m (10,87 m)
14 voet 0 in (4,27 m) 3,76 m
1,195 kg (4,195 lb)
5,740 lb (2,604 kg) 3,505 kg (7,720 lb)
237 km/h 156 mph (246 km/h)
19.250 voet (5.870 m)
840 km (522 myl)
Een 525 pk (390 kW)
Rolls-Royce Kestrel IIMS-enjin. Een 690 pk (510 kW)
Bristol Pegasus IIIM.3 radiale enjin.
Een vaste vorentoe .303 kaliber
Vickers masjiengeweer en
een agterste stuurkajuit buigbaar .303 kaliber
Lewis -masjiengeweer. Een vaste vorentoe .303 kaliber
1. H. A. Taylor. Fairey Aircraft sedert 1915. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press, 1974. 232.
2. Owen Thetford. Britse vlootvliegtuie sedert 1912. Londen: Putnam en Company Ltd., 1978. 136.
3. Ian G. Scott. Vliegtuie in profiel, Deel 10. The Fairey Swordfish Mks. I-IV. Garden City, New York: Doubleday & Company, 1971. 34.
4. Lt. -kolonel Angelo N. Caravaggio. Die aanval op Taranto. Newport, Rhode Island: Naval War College Review, 2006, Vol.59, nr 3. 108-109.
6. Terence Horsley. Vind, herstel en slaan: die werk van die vlootlugarm. Londen: Eyre en Spottiswoode, 1943.
7. Eric Brown. Wings of the Navy, Flying Allied Carrier Aircraft van die Tweede Wêreldoorlog. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press, 1987. 17-18.
8. Kenneth Munson. Die Pocket Encyclopedia of World Aircraft in Color. New York: The MacMillan Company, 1970. 109.
Geskep op 26 Mei 2015.
Versoek vir draers met gepantserde dekke
In die middel van die dertigerjare het die Britse admiraliteit gevra vir 'n nuwe reeks vliegdekskepe met gepantserde vliegdekke wat as 'n integrale deel van die skip se basiese struktuur gekonfigureer is, in plaas van deel te wees van hul bo-konstruksie, soos die gebruik was met die Amerikaanse en die meeste ander vliegdekskip ontwerpe. Of hierdie konsep die algehele oorleefbaarheid van die Britse vragmotors verhoog of nie, kan betwis word, maar dit verminder die waarskynlikheid dat lugbomme in die dieptes van die skepe kan dring.
Die ontwerpplanne vir die nuwe vragmotors is in Junie 1936 goedgekeur. Die landingsdekke moes met 'n 3-duim-pantserplate bedek word, terwyl die hangermure gebou moes word met pantserplate van 4 cm dik. Die skepe se tydskrifte en hul noodsaaklike masjinerie moes beskerm word deur 'n pantserdraad van 4 duim onder die waterlyn. Die finale ontwerpveranderings sluit in dat die gepantserde sygordel 28 voet vorentoe en met 24 voet agtertoe verleng word, die hangar tot 62 voet verbreed is en die hoofbewapening bestaan ​​uit agt dubbele 4,5-duim QF MkIII HA-gewere. Dit sou die draers 'n totaal van 16 4,5-duim-gewere bied vir lugvaart en skeepsverdediging.
Vloothistorici konsentreer gewoonlik op die bydraes van die vinnige draers wat tydens die Tweede Wêreldoorlog bedryf is. Dit was die 73 vlootdraers (CV's) en ligte draers (CVL's). Minder word geskryf oor die lewensbelangrike funksies wat deur 127 escort carriers (CVEs) uitgevoer word, waaronder die sogenaamde "jagter-moordenaars " van die Atlantiese Oseaan en " klein reuse " van die Stille Oseaan. Gedurende die oorlog het geallieerde CVE's feitlik al die funksies van die vloot en ligte draers uitgevoer. Hulle het 'n groot vlootbetrokkenheid teen 'n kragtige vyandelike slagskipvloot gevoer, iets wat die groter draers nie ondervind het nie. Hulle het invalle gesteun waartydens CVE-gelanseerde vliegtuie vyandelike posisies gebombardeer het, waargeneem is vir bombardemente op vuurwapens en vliegtuie aan landbasisse afgelewer het nadat belangrike vliegvelde ingeneem is. Hulle het deelgeneem aan aanvalle op vyandige installasies, geteikende skeepsvaart, onderzeeërs gesink, vloote en konvooie beskerm, en vliegtuie en vlieëniers aangevul vir ander draers en landbasisse. Geallieerde CVE's is ook gebruik vir die opleiding van vlieëniers en het aan die einde van die oorlog gehelp om troepe en krygsgevangenes na hul huise terug te keer. Daarteenoor gebruik Japan haar vyf CVE's byna uitsluitlik vir konvooi -begeleiding, vervoer en opleiding.
Vlootdraers. Die CV's van die Tweede Wêreldoorlog het gewoonlik 'n standaard verplasing van 20.000 tot 37.000 ton, 'n totale lengte van 700 tot 850 voet en kon op 30 tot 35 knope vaar. Amerikaanse en Japannese vlootdraers kon gewoonlik 50 tot 90 vliegtuie in die geveg voer. Britse draers is ontwerp met gepantserde dekke, 'n maatreël wat aansienlik groter beskerming bied teen bomme en spesiale aanvalsvliegtuie, ook bekend as die#34kamikazes. Dus het hul addisionele verdedigingsmaatreëls hul aanvallende slaankrag beperk totdat Brittanje laat in die oorlog 'n nuwe draerklas ingevoer het.
Ligte draers. CVL's het tipies standaard verplasing van 11.000 tot 13.000 ton en 'n totale lengte van 600 tot 700 voet. Met 'n tipiese snelheid van 28 tot 31 knope was hulle vinnig genoeg om tred te hou met die vlootdraers. Hulle kleiner grootte het egter gewoonlik hul vliegtuiglading tot tussen 30 en 50 verminder. vliegdekskepe of beskikbare kommersiële werfskapasiteit om dit te bou. Alhoewel hierdie draers 'n belangrike bydrae gelewer het tot die oorlogspoging, het hulle relatief klein grootte hulle operasioneel ondoeltreffend gemaak. Navelkrag in die Stille Oseaan -teater is gemeet aan die aantal vlootdraers wat 'n vloot gehad het.
Begeleiders. CVE's was gewoonlik kleiner, stadiger en liggies gepantser in vergelyking met hul eweknieë. Standaard verplasings wissel gewoonlik van 8 000 tot 12 000 ton vir geallieerde CVE's, maar gemiddeld ongeveer 16 000 ton vir Japannese CVE's, wat omskep is uit passasiersvoering. Met 'n snelheid van 15 tot 24 knope kon hulle nie tred hou met die vinnige draers nie. Hulle was gewoonlik 450 tot 600 voet lank en het 15 tot 30 vliegtuie vervoer. CVE's was gewoonlik nie by vlootvliegtuie ingesluit nie, maar voor die oorlog verby was, het escort carriers elke funksie van die groter karweiers uitgevoer.
Vliegtuigdraers van handelaars. MAC's was graanvervoer en olietenkskip wat deur die Verenigde Koninkryk aangepas is om vliegdekke bo hul vragruim te hê. Hulle het 8 000 tot 9 000 ton verplaas en was gewoonlik 400 tot 500 voet lank. Hulle seil op 11 tot 12 knope en dra 3 of 4 vier vliegtuie saam met hul vrag.
Aanstootlike en verdedigende vermoëns
Anders as ander oorlogskepe, was die wapendraaibewapening hoofsaaklik bedoel vir die verdediging van vliegtuie eerder as die oortreding. Swaar lugafweergewere (3 tot 5 duim) het op lugreëls op 'n langer afstand afgevuur, terwyl ligter, vinnig afgevuurde lugafweerkanonne (20 tot 40 mm) van nader afgevuur het. Ter vergelyking, vernietigers, swaar kruisers en slagskepe het tipies geweerskepe van onderskeidelik 5, 8 en 14 tot 18 duim.
'N Aanstootlike krag van 'n vragmotor was met die vliegtuig wat sy vervoer het. Die aantal sulke vliegtuie wissel, selfs binne 'n klas draers, met die model vliegtuie in die eskaders. Sommige modelle, soos dié wat deur Fairey Aviation vervaardig is, was groter as ander. Sommige modelle, soos die Mitsubishi A5M "Claude "-vegvliegtuig en die Douglas SBD Dauntless-duikbomwerper, het nie vouvlerke gehad nie. Hierdie faktore het die aantal vliegtuie wat 'n vragmotor kon huisves, verminder. Sommige draers het kleiner hangers as ander, of, in die geval van sommige vroeëre draers, glad nie 'n hanger nie. Die lengte van die CVE -hangerdek was gewoonlik tussen 45% en 60% van die vliegdeklengte. In sekere operasies is daar vir sekere vloote voorsiening gemaak om vliegtuie gereeld op die dek te hou, eerder as om dit almal na die hanger te laat sak om dit te stoor, sodat hulle meer lugvaartuie aan boord kon hê. Die aantal " operasionele " vliegtuie wat vervoer is, het ook gewissel. Byvoorbeeld, Japan se CVE Shin 'yo het altesaam 33 vliegtuie gedra, maar ses was onderdele in verskillende stadiums van demontage, en slegs 27 gereed vir operasies. Uiteindelik hang die aantal vliegtuie aan boord af van die missie. Bogue-klas CVE's kon tot 24 vliegtuie bestuur tydens die beskerming van konvooie of jag op duikbote, maar as hulle nie self operasionele eskader onderhou nie, kon hulle 90 vliegtuie vervoer.
Geallieerde Escort Carrier Development
Vroeg in die Tweede Wêreldoorlog kon geallieerde konvooie in groot dele van die Atlantiese Oseaan nie beskerm word teen as-lug- en duikbootaanval met behulp van landgebaseerde geallieerde vliegtuie vanaf vliegvelde in Kanada, Ysland en die Verenigde Koninkryk (VK) nie. Daar was ook nie genoeg geallieerde vliegdekskepe om hulle by konvooie te voeg om vliegtuigbeskerming in die seegapings te verseker nie. Om die konvooi -beskerming te verbeter, het die Geallieerdes planne beraam vir die vervaardiging van betreklik klein, 'n "escort carriers", en het gewoonlik 15 tot 30 vliegtuie in vergelyking met 30 tot 90 vliegtuie vir die groter, vinniger vragmotors. Alhoewel die CVE's te traag was om tred te hou met die groter vragmotors, sou hulle tred hou met die handelsvlote wat hulle sou beskerm.
Die ontwerp van almal behalwe 'n handjievol CVE's is hoofsaaklik bepaal deur hoe vinnig hulle in werking gestel kan word. Reeds in 1938 het die Imperial Japanese Navy (IJN) voorsiening gemaak vir addisionele behoeftes aan vragmotors en die gesubsidieerde konstruksie van passasiersvoertuie sodat hulle maklik omgeskakel kon word. Gedurende periodes vroeg in die Atlantiese oorlog het Duitse U-bote die geallieerde handelskepe vinniger laat sink as wat dit vervaardig kon word. Gevolglik, van 1941 tot 1943, is geallieerde handelskepe, passasiersvoertuie en tenkwaens, beide in diens en in aanbou, omgeskakel om so gou as moontlik begeleiers te word. Eers in die middel van 1944 het die Aanvangsbaai-klas, met 'n ontwerp wat geoptimaliseer is vir diens as begeleier, die oorlog betree.
Sien die skakel na 'n tabel aan die einde van hierdie artikel vir 'n opsomming van die CVE -spesifikasies per klas. 'N Skakel word ook verskaf vir 'n tabel waarin modelle van vliegtuie wat tydens die oorlog op vliegdekskepe ontplooi is, opgesom word.
FAC's, CAM's, MAC's. Totdat CVE's beskikbaar sou wees, het die Verenigde Koninkryk drie tussentydse maatreëls getref om vinnig vliegtuigbeskerming te bied aan konvooie buite die geallieerde grondbase.
Eerstens, in 1940-1941, het die Verenigde Koninkryk drie vaartuie aan boord van die see omskep, 'n watervliegtuig tender en 'n hulpvliegtuigkruiser om Fighter Catapult Ships (FAC's) te word. Elke so 'n skip het 'n enkele vliegtuig, 'n Fairey Fulmar -vegvliegtuig, wat met 'n katapult gelanseer kon word. Daar is geen voorsiening gemaak vir die FAC's om vliegtuie te herwin nie. Nadat hulle hul aanval voltooi het, is hierdie vliegtuie in die see geslinger en hul vlieëniers is deur ander skepe teruggevind. Drie van hierdie vyf FAC's is in 1941 gesink.
Tweedens, vanaf 1941, het die Verenigde Koninkryk 35 kommersiële en militêre vervoerskepe omskep in Catapult Aircraft Merchant ships (CAM's). Net soos die FAC's, het die CAM's slegs een vliegtuig met katapult-lanseer vervoer, waarvoor daar geen voorsiening was om te herstel nie. Terwyl hulle in 1941 en 1942 in diens was, het die CAM's waardevolle diens gelewer; Namate daar in die middel van 1943 voldoende getalle CVE's beskikbaar geword het, word FAC- en CAM-skepe as te kwesbaar beskou vir Duitse stropers en U-bote en is hulle uit diens geneem.
Derde, tussen April 1943 en April 1944, het die Verenigde Koninkryk 'n totaal van 19 kommersiële graanvervoere en olietenkskepe omgeskakel na Merchant Aircraft Carriers (MAC's). Hierdie skepe het kritieke voorrade soos graan en olie in hul ruimtes vervoer, maar het boonop drie of vier Fairey Swordfish -torpedobomwerpers vir verdediging vervoer. MAC's het vliegdekke gehad en was in staat om te herstel sowel as om vliegtuie te lanseer. Nie almal het hangers of hysbakke nie, en vliegtuie moes op die vliegdekke gebêre word. Alhoewel hierdie draers, net soos hul voorgangers, as stopmaatreëls bedoel was totdat daar genoeg CVE's beskikbaar was, het MAC's effektief geblyk en het hulle op vier gebly tot die einde van die oorlog in Europa.
USS Langley. Die Langley was die eerste Amerikaanse vliegtuig en is in 1922 van 'n kolwer omgeskakel. Sy is in 1937 omskep in 'n watervliegtuig, maar het ongeveer 350 voet van haar vliegdek behou. Langley was aan die einde van 1941 in die Stille Oseaan toe die VSA die oorlog betree het en aan die Amerikaans-Brits-Nederlands-Australiese vlootmagte toegewys is. Sy grootte en vermoë was soortgelyk aan die CVE's om hul tipiese funksies te verrig, insluitend patrollies teen duikbote en vervoer van vliegtuie. Terwyl sy einde Februarie 1942 32 Curtis P-40 Warhawk-vegters van Australië na Java na Java vervoer het, is sy aangeval deur Mitsubishi G4M "Betty " bomwerpers, met vyf bomme geslaan en geskiet.
Vermetelheid. In Januarie 1941 begin die Verenigde Koninkryk met die heropbou van 'n gevange Duitse handelsskip wat teen die somer die eerste operasionele CVE, die HMS Audacity, geword het. Sy het ses operasionele Grumman F4F Wildcat -vegters gedra, wat deur die Britte Martlets genoem is, en kon nog agt stoor. Daar was geen hangerdek of hysbak nie, en vliegtuie is op die vliegdek gestoor. Sy begelei vier konvooie van en na Gibraltar en verdedig hoofsaaklik teen Duitse U-bote en Folke-Wulf Fw 200 Condor-bomwerpers, en word in September 1941 deur 'n torpedo van U-751 laat sink.
Long Island-klas. In April 1941 het die Verenigde State (VSA) begin omskep van C-3 handelskepe na begeleiers. Om hierdie CVE's so gou as moontlik in werking te stel, het die Amerikaanse president Roosevelt aangedring op omskakelings wat binne drie maande voltooi kon word. Die eerste CVE wat in Amerika gebou is, was die USS Long Island, wat in Junie 1941 in gebruik geneem is en teen September in werking was. Sy kon 30 vliegtuie bestuur.
Die daaropvolgende November is die tweede in Amerika geboude CVE, wat 15 vliegtuie kan bestuur, ingevolge die Lend-Lease Act aan die Royal Navy oorgedra as die HMS Archer. Haar operasionele eskader het onder meer Fairey Swordfish en Martlets ingesluit, en sy het Martlets en Curtiss P-40 Warhawks na vlootdraers en landbasisse gebring.
Laaier/Avenger-klas CVE's. Daarna is nog vier CVE's in Amerikaanse skeepswerwe gebou, waarvan drie na die Verenigde Koninkryk oorgeplaas is. Draername saam met die maksimum aantal operasionele vliegtuie wat vervoer is, was HMS Avenger (15), HMS Biter (21), HMS Dasher (15) en USS Charger (30). Hierdie Amerikaners het deur hierdie Amerikaners na Charger-klas verwys en deur die Britte in Avenger-klas. USS Charger het die grootste deel van sy diens in die Chesapeakebaai deurgebring en is hoofsaaklik gebruik vir die opleiding van vlieëniers en bemanning. Die Britse skepe bevat gewoonlik 'n mengsel van Fairey Swordfish, Hawker Sea Hurricanes, Grumman Wildcats/Martlets en Grumman Avengers.
Bogue/Attacker-klas en Bogue/liniaal-klas CVE's. Ervaring met die USS Long Island het gelei tot ontwerpverbeterings vir die vyf-en-veertig C-3-omskakelings in die Bogue-klas CVE's. Vyftig-en-veertig lugvaartuie in die Bogue-klas wat 19-24 vliegtuie kan bedryf, is tussen 1942 en 1943 in die VSA gelanseer. Die eerste 22 is omgeskakel van handelskepe wat voltooi of amper voltooi is. Elf hiervan is na die Royal Navy oorgeplaas, waarna hulle verwys is as die Attacker-klas. Nog 23 is van die begin af as CVE's gebou.Al hierdie is na die Royal Navy oorgeplaas en na verwys as die Heerser-klas of alternatiewelik as die Ameer-klas.
Sangamon-klas CVE's. Terselfdertyd dat die C-3-handelskepe omgeskakel is na CVE's van die Bogue-klas, word dieselfde gedoen met vier vinnige vloot T-3 handelsskip tenkskepe wat die Sangamon-klas geword het. Hierdie voormalige oliers het langer vlugdekke, groter omvang, was vinniger, stabieler, het 25-32 vliegtuie vervoer en meer brandstof as die Bogue-klas skepe. Hierdie verbeterings het hulle die keuse gemaak om troepe oor die Atlantiese Oseaan te begelei vir OPERATION TORCH, die inval in Noord -Afrika, en die voltooiing daarvan is bespoedig. Hul ekstra brandstofvermoë was later nuttig in die Stille Oseaan. Nadat hulle naby gevegsondersteuning en lugpatrollies vir OPERATION GALVANIC, die inval van die Gilbert-eilande, bygestaan ​​het, het drie Sangamon-klasvervoerders nog genoeg brandstof gehad om 45 vernietigers en twee kruisers te brandstof. Meer sulke CVE's sou moontlik opgestel gewees het, maar die kritieke behoefte aan meer oliespelers in die oorlogstyd het die omskakeling van addisionele merkwa -tenkwaens na oorlogskepe verhinder.
Aktiwiteit. HMS Activity was in aanbou as 'n koel vragskip, maar word in 1942 deur die Verenigde Koninkryk omgeskakel na 'n begeleier. Sy het 10 vliegtuie gedra, tipies Fairey Swordfish en Grumman Martlets. Sy het as afrigter gedien en het later konvooie begelei en vliegtuie, personeel en voorrade vervoer.
Casablanca/Kaiser-klas CVE's. Die kritieke behoefte aan die beskerming van konvooie het gelei tot massaproduksie van CVE's van die Casablanca-klas in die Amerikaanse skeepswerfte van Kaiser. Hierdie draers het 27 operasionele vliegtuie gedra. Alhoewel die ontwerp 'n paar verbeterings bevat, word skepe van hierdie klas oor die algemeen as goed genoeg geag, maar skaars. Vyftig is tussen 1942 en 1944 in gebruik geneem.
Kasteel van Pretoria. Pretoria Castle was 'n passasierskip wat in 1939 omgeskakel is na 'n Royal Navy Armed Merchant Cruiser. In hierdie hoedanigheid het sy konvooi -escortbeskerming verskaf teen Duitse handelaars in die Suid -Atlantiese Oseaan. In die middel van 1943 is sy omskep in 'n begeleier wat 21 vliegtuie kon huisves. Haar oorlogsdiens as 'n CVE het seeproewe en opleiding ingesluit, maar sy het geen aktiewe geveg gesien nie.
Nairana-klas CVE's. Die Verenigde Koninkryk het drie handelskepe omgeskakel na CVE's, een elk op die werf in Engeland, Skotland en Noord -Ierland. Dit was HMS Nairana, Vindex en Campania. Hulle is gedurende 1944 in gebruik geneem en het 15 tot 20 vliegtuie vervoer. Alhoewel dit as 'n klas saamgegroepeer was, was dit nie 'n algemene ontwerp nie. Die standaard verplasing wissel van 13 000 tot 14 000 ton lank en die krag van 11 000 tot 13 000 perdekrag.
Aanvangsbaai-klas CVE's. Alles wat uit vroeëre ontwerpe geleer is, is in ag geneem vir die CVE's van die aanvangsbaai, wat in werklikheid opgegradeerde Sangamons is. Die enjinkamer is verdeel om die waarskynlikheid te verminder dat 'n enkele treffer albei enjins kan uitskakel. Die vliegdek is versterk sodat dit die nuwer, swaarder vliegtuigmodelle kon akkommodeer. Hysbakke was vinniger en twee katapulte is ingesluit in plaas van net een. Hierdie CVE's was 'n bietjie vinniger as die Sangamons, en die langer hangerdek het voorsiening gemaak vir 34 operasionele vliegtuie. Negentien van hierdie draers is in November 1944 in gebruik geneem, maar slegs 'n paar het gevegte tydens die Tweede Wêreldoorlog beleef.
Ontwikkeling van Japannese escort -draers
Taiyo-klas CVE's. Drie begeleiers is omgeskakel uit die passasiersvragvoertuie van die Nitta Maru-klas wat deur Mitsubishi Shipbuilding & amp Engineering in Nagasaki gebou is. Taiyo, Un 'yo en Chkyo het as CVE's in werking getree in onderskeidelik September 1941, Mei 1942 en November 1942. Taiyo kon 23 operasionele vliegtuie en 4 onderdele huisves. Un 'yo en Chkyo kon elk altesaam 30 vliegtuie huisves. Hierdie CVE's was groter en vinniger as Geallieerde CVE's, maar hulle het nie 'n katapulte gehad nie en was nie in hegtenis geneem nie. Hulle is byna uitsluitlik gebruik vir die vervoer van vliegtuie, begeleiding van konvooie en opleiding van vlieëniers. Tydens hul diens is hierdie drie CVE's in totaal in agt afsonderlike aanvalle deur Amerikaanse duikboot -torpedo's getref, wat uiteindelik daartoe gelei het dat al drie in 1944 gesink is.
Shin 'yo. Hierdie vragmotor is omskep van die Duitse passasierskip Sharnhorst, wat aan die begin van die oorlog in Europa in Japan vasgekeer was en daarna deur die IJN gekoop is met die doel om haar as troepeskip te gebruik. Na die verliese van die IJN-vervoerder by Midway in Junie 1942, is sy in plaas daarvan omgeskakel na 'n CVE en was dit soortgelyk aan die Taiyo-klas-draers. Sy het eers in November 1943 vir konvooi -begeleiding in werking getree. Shin 'yo kon 27 operasionele vliegtuie en 6 onderdele huisves. Soos die draers van die Taiyo-klas, is sy in 1944 deur Amerikaanse duikboot-torpedo's gesink.
Kaiyo. Net soos Japan se ander CVE's, is hierdie vragmotor omgeskakel van 'n passasiersvoertuig, wat in November 1943 as 'n CVE in werking getree het. Sy kon 24 vliegtuie huisves, gewoonlik 18 vegvliegtuie en 6 bomwerpers, en het gedien om vliegtuie te vervoer en te begelei. konvooie. Kaiyo het haar loopbaan beëindig en met opset gestrand in die binnelandse see van Japan, waarna sy slegs as 'n lugafweerplatform gedien het.
Begeleiding van draers tydens die oorlog
Die Geallieerdes het tydens die oorlog altesaam 121 CVE's opgelewer, waarvan 10 gesink is. Die Japannese het tydens die oorlog altesaam 5 CVE's vervaardig, wat almal gesink is. (Sien tabel hieronder.)
Begeleide funksies en bedrywighede van die begeleier
Geallieerde CVE's is in 'n wye verskeidenheid funksies gebruik. Aanvanklik was die kritieke behoefte aan konvooi -begeleiding, maar CVE's was ook van die begin af bedoel vir addisionele operasies, insluitend gevegsrolle. Die VK se vroeë voorneme vir die implementering van CVE's was 24 vir konvooi -begeleiding, 11 vir aanrandings, 7 vir die vervoer van vliegtuie en 2 vir opleiding. Uiteindelik het geallieerde CVE's al die tien basiese funksies uitgevoer wat deur vloot- en ligte draers uitgevoer is, behalwe vir soek-en-vernietigingsoperasies teen aanvalle. Operasionele voorbeelde vir elk van hierdie funksies word in die volgende afdelings ingesluit.
Vlootgevegte. CVE's is nooit in die vooruitsig gestel vir die implementering in die voorste linie, van skip tot skip gevegte met 'n vyandelike vloot nie. Hulle dun vel, ligte bewapening en stadige spoed het hulle ongeskik gemaak vir optrede wat direkte uitruil van vuurwapens met ander skepe sou behels. 'N Hedendaagse beoordeling van die "baby flattops " was dat dit CVE was, dit wil sê " Brandbaar, Kwesbaar en Uitgawe. "
Tydens OPERATION KING II, die Geallieerde inval in die Filippyne, twyfelagtige USN -bevelbesluite en monumentale kommunikasie -mislukkings het egter gelei tot 'n klein groepie Geallieerde CVE's wat onverwags 'n magtige Japannese vloot konfronteer. Terwyl 'n IJN "decoy -vloot en#34 draers die groot draers en slagskepe van die magtige Amerikaanse Derde Vloot weg van die Filippyne af gelok het, het 'n ander IJN -vloot deur onbewaakte waters na die Golf van Leyte gevaar om die geallieerde landings daar te ontwrig. Van Samar af het hierdie IJN -vloot van 4 slagskepe, 8 kruisers en 11 verwoesters ingeloop en daarna 'n#34Taffy 3 ", 'n USN -ondersteuningsgroep wat uit slegs 6 CVE's, 3 vernietigers en 4 vernietigers begelei is, betrek. Net so verbaas as die Japannese oor die ontmoeting, en onder skietery van slagskepe en kruisers, het die CVE's hul vliegtuie so vinnig as moontlik gelanseer met enige brandstof en ammunisie wat reeds gelaai was. Sommige vliegtuie het min of niks gehad nie, maar het egter aangeval met wat hulle gehad het, wat vuurpyle, bomme, torpedo's, masjiengewere, dieptebomme en selfs handwapens insluit. Vlieëniers sonder ammunisie of ammunisie het hulself in gevaar gestel en het in elk geval op die IJN -oorlogskepe geduik om hulle te teister om ontwykende aksie te neem. Die begeleiers van die USN -vernietigers en die verwoesters van die verwoesters het ook vinnig gereageer om die terugtrekkende CVE's te beskerm. Met torpedo's en slegs 5 " gewere, het hulle met vrymoedigheid die IJN gewerskepe aangekla, waaronder die Yamato met 18 " gewere, die grootste oorlogskip wat aan die dryf was. Drie van hierdie dapper USN -escortskepe is gesink. CVE Gambierbaai is ook geteiken deur 8 " en 18 " skietvuur en het die enigste USN -vliegdekskip geword wat tydens die oorlog deur 'n seevuur geskiet is. In ruil daarvoor het CVE St. Lo die enigste USN -draer geword wat ooit 'n treffer op 'n vyandelike oorlogskip met sy eie gewere behaal het.
Die deurmekaar en desperate hardloopgeveg het twee en 'n half uur geduur. Die aggressiewe Amerikaanse reaksie het die Japannese aanval afgestomp en hul oorlogskepe verstrooi. Die Japannese bevelvoerder het geglo dat hy te kampe het met die belangrikste Amerikaanse vloot wat inderdaad suksesvol weggelok is. Hy het teruggetrek. Potensiële katastrofe vir die geallieerde invalsmag by die Golf van Leyte is afgeweer deur die moed en vasberadenheid van hierdie uiters gewapende CVE's en hul begeleiers. Op CVE Fanshawbaai, wat deur vier 8 " -skulpe getref is, word gehoor hoe 'n seunsman na die terugtrekking van die Japannese gewerskepe kyk en skree: 'Jammer, seuns, hulle kom weg!'
In die Atlantiese Oseaan in November 1942 is die CVE's van die Sangamon-klas gehaas om OPERATION TORCH, die geallieerde inval in Noord-Afrika, te ondersteun. Dit sou die eerste Amerikaanse CVE's wees wat gevegte ondergaan het. Vegters en bomwerpers van die USS Sangamon het 'n belangrike vliegtuig naby Casablanca aangeval. Avenger -torpedobomwerpers van USS Suwannee het die duikbootbasis in die hawe van Casablanca aangeval en 'n kruiser en vuurwapenbatterye aangeval. Haar Wildcat-vegters het GLB's en anti-duikbootpatrollies uitgevoer om die vloot te beskerm. Vliegtuie van USS Santee het die vliegtuig in Marrakesh geneutraliseer en op soek na gewere van die Amerikaanse oorlogskip, foto-verkenning en patrollies gesoek na vyandelike kruisers en duikbote, en een van die laasgenoemde aangeval. P-40 Warhawk-vegters wat deur die USS Chenango vervoer is, het na die belangrikste Marokkaanse vliegtuie gevlieg nadat grondtroepe hulle beveilig het. Saam met USS Ranger, die enigste Amerikaanse vlootskip wat toe in die Atlantiese Oseaan was, het die Amerikaanse vragmotors altesaam 171 gevegsvliegtuie na die geveg gebring. Nog nooit is 'n amfibiese landing op 'n kus geplaas wat geskei is van sy opvanggebied deur byna 4 000 myl se see nie.
In September 1943 ondersteun die begeleiers van die Britse aanvaller-klas HMS Attacker, Battler, Hunter en Stalker saam met die ligte draer HMS Unicorn OPERATION AVALANCHE, die inval in Italië in Salerno. Draervliegtuie het 'n beskermende dekking vir die landings gebied totdat die landingsmag vyandelike vliegvelde beveilig het. Nadat die vliegvelde geneem is, het vliegtuie van die draers af na hulle gevlieg en lugbedekking verskaf vir die landing op die vliegvelde. Saam was daar 109 vliegtuie van die vier CVE's. Hulle vliegtuigverliese was groot en vliegtuie is ingevlieg om die verliese van twee vlootdraers, HMS Illustrious en Formidable, te vervang wat die stasie verder weg van die aksie gehou het. Hierdie aanvulling van CVE's deur CV's was die omgekeerde van die tipiese prosedure wat destyds in die Stille Oseaan gebruik is, waar CV -vliegtuie en vlieënierverliese deur CVE's aangevul is. Die bruikbaarheid van die CVE -vliegtuie vir die verskaffing van lugbedekking tydens die Salerno -landings het daartoe gelei dat die Verenigde Koninkryk 'n#34assault CVE's " ontwikkel het om dit vir hierdie rol te optimaliseer.
Vir OPERATION OVERLORD, die inval in Noord-Frankryk in Normandië in Junie 1944, is drie geallieerde CVE's (HMS Emperor, Tracker en Pursuer) wes van die landingsgebied ontplooi om inmenging deur U-bote te ontmoedig. Twee maande later, vir OPERATION DRAGOON, het 200 vliegtuie wat van nege geallieerde CVE's gelanseer is, die inval in die suide van Frankryk by Provence ondersteun deur op te spoor na seevuur en bomaanvalle wat Duitse magte terugtrek.
In die Stille Oseaan is die eerste gebruik van vliegdekskepe vir noue lugondersteuning van indringingstroepe tydens OPERATION LANDCRAB gedoen, die operasie om Attu in Mei 1943 in die Aleoetiese Eilande te herower. Dit was slegs die derde Amerikaanse amfibiese aanval van die oorlog. Die operasie was ook een van die vroegste gebruike van "leapfrogging ", waardeur die Japannese posisie by Kiska omseil is met die verwagting dat dit op die wingerdstok sou verdor of ontruim sou word nadat Attu geval het. 'N Enkele begeleier, USS Nassau, is ingesluit vir hierdie operasie omdat volgehoue ​​mis- en windtoestande kan voorkom dat vliegtuie op die grond beskikbaar is. Met 'n buitelandse bekendstellingsvermoë het die opsies verbeter. Wildcat-vegters van Nassau het vyandelike posisies gebombardeer en bestraf, asook foto-verkenning uitgevoer, tipies in slegte weer. Ammunisie het ingesluit " oliebomme ", 'n voorloper van Napalm -bomme wat later in die oorlog wyd gebruik is.
Aan die einde van 1943, toe Amerikaanse troepe oor die Sentraal -Stille Oseaan beweeg het, het CVE's gehelp om feitlik elke amfibiese aanval te ondersteun met vlootbeskerming, lugsteun vir grondmagte, opsporing van vlootbomaanvalle en/of aanvulling van vliegtuie en vlieëniers. Hierdie operasies het die invalle van die Gilbert -eilande, Marshall -eilande, Mariana -eilande, Palau -eilande, die Filippyne, Iwo Jima en Okinawa ingesluit. OPERATION STALEMATE, die aanval op Peleliu in September 1944, is ondersteun deur 3 CV's, 5 CVL's en 11 CVE's. Vir hierdie operasie is die begeleiers vir die eerste keer as groep onder 'n enkele, algemene bevel in diens geneem. Daar word geglo dat die CVE's die volle ondersteuning van 'n groot operasie heeltemal kon hanteer nadat die groter draers gehelp het om 'n strandkop op te rig en die vyandelike lugsterkte in 'n gebied grootliks te verminder.
Britse inisiatiewe het die Duitse slagskip Tirpitz gedurende die grootste deel van die oorlog tot die Noorse hawens beperk. Veranker by Kaafjord in die noorde van Noorweë, was Tirpitz die grootste slagskip wat ooit in Europa vervaardig is, en met haar 15 " gewere, word die Geallieerdes beskou as 'n voortdurende bedreiging vir konvooie na Rusland. Aangesien ses maande se herstelwerk as gevolg van 'n midget -duikbootaanval besig was om te voltooi, is die operasie TUNGSTON -aanval in April 1944 uitgevoer om Tirpitz gestrem te hou. Terwyl vliegtuie van twee RN-vlootdraers haar gebombardeer het, het vliegtuie van CVE's HMS-keiser, Pursuer en Searcher die nabygeleë lugvliegtuigbatterye sowel as die slagskip self beskadig. CVE HMS Fencer het GLB verskaf en patrollies teen duikbote uitgevoer tydens die aanval. As gevolg van die skade wat aangerig is, sal dit nog drie maande neem voordat Tirpitz weer gereed is om te veg. 'N Ander aanval op haar in Augustus, OPERATION GOODWOOD, het verskeie vlootdraers en CVE's Nabob en Trumpeter betrek. Verskeie aanvalle daarna het Tirpitz ongeskik gehou, wat haar verhinder het om ooit weer by die oorlogspoging aan te sluit. Bomwerpers op grond het haar uiteindelik in November 1944 laat sink.
Begin April 1945 het die British Pacific Fleet (BPF) vir 82 opeenvolgende dae aanvalle uitgevoer op die Japannese vliegvelde op die Sakishima -eilande. Dit was hoofsaaklik bedoel om die inmenging van OPERATION ICEBERG, die inval in Okinawa, deur Japannese spesiale aanvalseenhede (ook bekend as#34kamikazes ") te verminder. Vliegvelde is opgeskiet, gebombardeer en gebombardeer deur 'n vloot wat vyf RN-vlootdraers en vyf-en-twintig RN- en USN-escort-draers insluit. Toe die hoofvloot terugtrek vir brandstof, het die groot CVE's van die Sangamon-klas dag en nag die strooptogte voortgesit. Die nuwe USN Block Island van die nuwe aanvangsbaai-klas CVE's was ook betrokke by hierdie aanvalle. Die kaptein was beman deur sewehonderd man van die gelyknamige CVE wat middel 1944 in die Atlantiese Oseaan gesink is.
Ook in April 1945 het CVE's HMS keiserin en Shah van die Verre Ooste -vloot in Ceylon (nou Sri Lanka) aanvalle op die Andaman -eilande uitgevoer om Japannese inmenging met OPERATION BISHOP, die Britse landings in Rangoon, Birma, te voorkom.
Vroeg in 1943, toe die aantal CVE's nog beperk was, het die Verenigde Koninkryk en die VSA verskillende benaderings verkies om beskikbare CVE's in ASW te gebruik. Die Verenigde Koninkryk het hul CVE's gewoonlik naby konvooie gehou, aangesien beskerming van die handelskepe hul prioriteit was, nie om duikbote te laat sink nie. Daarbenewens is daar geredeneer dat, as die doel was om U-bote te laat sink, baie goed van hulle verwag kon word om na die konvooie te kom. Britse CVE -bedrywighede is sentraal beheer om die konvooi -escortpogings te optimaliseer. Konvooie is om bekende duikbootkonsentrasies gestuur en addisionele begeleiers is gestuur om die verdediging te versterk vir konvooie wat vermoedelik bedreig word.
Die VSA, aan die ander kant, was van mening dat 'n aanvullende poging van onafhanklike CVE's om U-bote en hul skepe te soek en te vernietig ook effektief sou wees. Deur die brandstofbedrywighede te onderbreek en U-boot-skepe te laat sink, soos " melkkoeie " duikbote, het die patrollietyd vir Axis-aanval duikbote verminder om geallieerde handelskepe te vind en te laat sink voordat hulle na hul basisse moes terugkeer. Amerikaanse CVE's, onder leiding van beamptes met ervaring in vlootvaart, vorm die middelpunt van groepe jagters-moordenaars wat onafhanklik van konvooie en onafhanklik van gesentraliseerde beheer beweeg het. Hulle het op 'n baie akkurate intelligensie opgetree oor vyandelike duikbote se posisies, omdat die Geallieerdes die as -uitsendings van die as onderskep en ontsyfer het. Byna van die begin af gebruik die VSA CVE's, wat deur vernietigers of verwoesters vergesel is, vir onafhanklike patrollies teen duikbote. Amerikaanse escort carriers USS Bogue, Card, Core en Croatan, wat na Duitse duikbote gelei is met behulp van onderskepte Duitse vloot-uitsendings, was baie suksesvol as "jagter-moordenaar " oorlogskepe. Tydens die oorlog het sewe USN jagter-moordenaar CVE's en hul begeleiers 54 U-bote gesink, 31 met die CVE's.
Beide die Britse en Amerikaanse benaderings vir die gebruik van begeleiers was baie suksesvol om duikbote in die Atlantiese Oseaan te laat sink. Saam het skipvliegtuie en hul begeleide oppervlakte-skip 93 U-bote gesink.
Na die keerpunt vir die Atlantiese anti-duikbootoorlog in Mei 1943, en met 'n toenemende aantal CVE's, het die Verenigde Koninkryk ook jagter-moordenaarsgroepe ontplooi wat op CVE's gerig was. Vroeg in 1944 begin HMS Vindex met gefokusde ASW- sowel as konvooi-begeleide pligte in die Atlantiese Oseaan en die Arktiese Oseane en het in haar loopbaan altesaam vier U-bote laat sink.
Die eerste gebruik van 'n vervoerwa vir konvooi -beskerming is in September 1941 gemaak toe Brittanje se eerste escort -vervoerder, HMS Audacity, 'n konvooi na Brittanje na Gibraltar begelei het. Vyf van die vyf-en-twintig handelskepe is deur U-bote laat sink, maar 'n Duitse Luftwaffe-aanval deur landvliegtuie vanaf 'n vliegveld in Frankryk is afgeweer. 'N Duitse Focke-Wulf Condor-bomwerper is neergeskiet. Later die maand, met die begeleiding van nog 'n konvooi na Gibraltar, het Audacity se vliegtuie anti-duikbootvee uitgevoer en Duitse Condors afgeveg en vier neergeskiet, maar een RN Martlet-vegter in die beurs verloor. Die terugkeerkonvooi het middel Desember bestaan ​​uit 32 handelskepe en 17 begeleide oorlogskepe, waaronder Audacity en drie vernietigers. Audacity ' s Martlet-vegters het twee Condors sonder verlies neergeskiet en die Duitse duikboot U-131 raakgesien, wat daarna deur diepte gebombardeer is deur oorlogskepe te skerm en te skiet.Dit was die eerste keer dat begeleide vliegtuie wat 'n ander escort-oorlogskip na 'n duikboot gelei het, gelei het tot 'n doodslag. Dit het die potensiaal getoon om die vervoerder gereeld as konvooi -begeleide op te neem. Die konvooi het deur altesaam nege U-bote geveg, vyf gesink en drie handelskepe verloor, 'n vernietiger en uiteindelik HMS Audacity, wat deur U-751 getorpeer is. Selfs met die verliese, het die Admiraliteit die konvooi as 'n sukses beskou. Vliegtuie van Audacity het die grootte van die onbeskermde gebied op die konvooi-roete van Gibraltar verminder en die belangrikheid van begeleidingsdraers wat hul eie vegvliegtuig en beskerming teen duikboot bygedra het, aangetoon. Aan die Duitse kant het die ernstige verliese van U-bote tydens hierdie operasie Admiral Dnnitz ontmoedig om sulke aanvalle toe te staan, tensy die U-bote in 'n wolfpak meer as konvooi-escortvaartuie was.
Terwyl hy in Mei 1943 in die konvooi-begeleiding diens gedoen het in die Noord-Atlantiese Oseaan, het 'n Fairey Swordfish van HMS Archer U-752 met 'n spies gesak. " Dit was die eerste sink van 'n U-boot met hierdie nuut ontwikkelde wapen en slegs die tweede duikboot sink deur 'n vliegtuig wat van 'n begeleier vervoer het.
In Januarie 1944 word HMS Chaser die eerste CVE wat 'n groot konvooi na Rusland begelei het. Haar Wildcat -vegters het gehelp om Duitse vliegtuie af te ry en haar Swordfish -bomwerpers het Duitse duikbote aangeval. Een swaardvis het 'n U-713 op die oppervlak opgemerk en 'n begeleier vernietiger ingeroep wat haar daarna met dieptebomme laat sink het. Nog 'n U-boot is deur vliegtuie op die grond gesink. Al 43 handelskepe van die konvooi het Kola Inlet veilig bereik, ten spyte van die 14 U-bote wat daarteen ingespan is. Tydens die terugvoerkonvooi het een van Chaser's Swordfish U-472 op die oppervlak gevang, haar beskadig met bomme en vuurpyle en 'n begeleier-vernietiger ingeroep wat haar met skietery laat sink het. Patrollering van Swordfish het daarna U-366 en U-973 gesink. Alle handelskepe behalwe een het veilig by die hawe aangekom.
In die Atlantiese Oseaan het CVE's gehelp om momentum te behou na suksesvolle invalle. USS Croatan het byvoorbeeld vliegtuie en vliegtuigbemanning na Casablanca vervoer om Noord -Afrikaanse operasies te ondersteun.
In die Stille Oseaan het Japannese CVE's gereeld gereis na basiese vliegtuie en vliegtuigbeamptes om vooruitgang en defensiewe operasies in die Suid -Stille Oseaan -gebied te ondersteun. CVE USS Long Island het die eerste vliegtuig aan Henderson Field op Guadalcanal afgelewer nadat die Amerikaanse mariniers in Augustus 1942 'n stewige houvas daar behaal het. Twee maande later het USS Copahee betyds nog 38 mariene vegters en duikbomwerpers afgelewer sodat hulle aan die Slag kon deelneem van Cape Esperance en in die derde en laaste poging van Japan om die eiland te herower. Nadat die Verenigde Koninkryk in 1945 na die Stille Oseaan teruggekeer het, was HMS Arbiter een van sewe CVE's wat aanvullingsvliegtuie gestuur het ter ondersteuning van die British Pacific Fleet (BPF).
Die vegters het verskil in die funksies wat hulle beklemtoon het vir CVE -gebruik, deels as gevolg van die uitdagings wat hul belangrikste operasieteater bied. Die onderstaande tabel dui die persentasie draers aan wat elke vegter vir elke funksie gebruik het. Die Amerikaanse vloot het byvoorbeeld tydens die oorlog altesaam 78 CVE's bedryf. Drie en vyftig persent van hierdie draers het een of ander tyd aan invalle deelgeneem. Vier en twintig persent was betrokke by ASW. Persentasies vir CV's en CVL's word ingesluit vir vergelyking.
Funksies wat deur vliegdekskepe uitgevoer word tydens die Tweede Wêreldoorlog
Aantal draers Vlootgevegte Invalle Aanvalle Anti-skip Anti-aanval Anti-Sub Konvooi Escort Trans. Opleiding Herhaal.
CV's en CVL's
Tydens die oorlog is sewe Amerikaanse, drie Britse en vyf Japannese CVE's gesink. Al drie die VK en een Amerikaanse CVE is in die Atlantiese teater gesink. Die res is in die Stille Oseaan -teater gesink.
Oorsake van begeleide vervoerers tydens die Tweede Wêreldoorlog
Begeleier vervoerder Datum gesink Ligging gesink Mense verlore Gesink deur
1 HMS Audacity 21-Des-41 Noord -Atlantiese Oseaan langs Spanje 73 3 Torpedo's van die Duitse Sub U-751
2 USS Langley (DBV) 27-Feb-42 Van Java af & gt16 Bomme van bomwerpers uit Bali
3 HMS Avenger 15-Nov-42 Uit Algerië 514 1 Torpedo van Sub-Duitse U-155
4 HMS Dasher 27-Mrt-43 Uit Skotland 379 Interne ontploffing
5 IJN Shin 'yo 17-Nov-43 Oos -Chinese See 1,130 4 Torpedo's van Sub USS Spadefish
6 USS Liscome Bay 24-Nov-43 Van Makin -eiland af 702 1 Torpedo van Sub IJN I-175
7 IJN Chkyo 4-Des-43 Uit Japan 1,250 Torpedo's van Sub USS Sailfish
8 USS Block Island 29-Mei-44 Off Canary Is. 6 3 Torpedo's van Sub-Duits U-549
9 IJN Taiyo 18-Aug-44 Van Filippyne af 790 1 Torpedo's van Sub USS Rasher
10 IJN Un 'yo 17-Sep-44 Konvooi HI-74 uit Singapoer 1 000e 2 Torpedo's van Sub USS Barb
11 USS Gambierbaai 25-Okt-44 Uit Samar ? Geweervuur ​​van IJN Chikuma (en IJN Yamato?)
12 USS St. Lo 25-Okt-44 Uit Samar 113 Spesiale aanvalvliegtuig (ook bekend as#34 Kamikaze ")
13 USS Ommaney Bay 4-Jan-45 Sulu See by Filippyne 95 Spesiale aanvalvliegtuig (ook bekend as#34 Kamikaze ")
14 USS Bismarck See 21-Feb-45 Iwo Jima 318 2 spesiale aanvalvliegtuie (ook bekend as#34 Kamikazes en#34)
15 IJN Kaiyo 24-Julie-45 Beppu Bay, Japan 20 Myne en BK/BPF -bomme
Tydens die oorlog was daar 104 voorvalle wat skade aan CVE's veroorsaak het, wat daartoe gelei het dat hulle na reparasiegeriewe moes vaar en sodoende die tyd wat beskikbaar is vir operasies verminder. Die oorsake van die skade word in die volgende tabel getoon. Vir vergelyking word skadevoorvalle vir die " -vinnige draers " (CV's en CVL's) getoon.
Oorsake van skade aan vliegtuigdraers wat verlore bedryfstyd tot gevolg het
Oorsaak vir verlore bedryfstyd Vinnig CVE's Vinnig CVE's
Bomme 46 6 34% 6%
Lugbomme en Torpedo's 7 0 4% 0%
Lugpompe 4 0 3% 0%
Aerial & amp Submarine Torpedoes 1 0 1% 0%
Subtotaal lugbomme en ampse 58 6 42% 6%
Spesiale aanvalseenhede (ook bekend as#34kamikazes ") 28 20 20% 19%
Duikbote Torpedo's 14 15 10% 14%
Oorlogskip geweervuur 1 2 1% 2%
Sub-totale gevegsaktiwiteit 101 43 74% 41%
Storms en tyfone 11 19 8% 18%
Botsings 9 22 7% 21%
Vliegtuigongelukke 8 10 6% 10%
Vriendelike vuur 3 0 2% 0%
Gronde 2 2 1% 2%
Meganiese mislukkings 2 3 1% 3%
Myne 1 2 1% 2%
Ontploffings in die omgewing 0 2 0% 2%
Oortrekking van ongelukke 0 1 0% 1%
Subtotaal Ander oorsake 36 61 26% 59%
Totale oorsake 137 104 100% 100%
Barlow, Jeffrey G. (2013). Die vloot se escort -draer -offensief ". Naval History Magazine, Desember 2013, Deel 27, nommer 6. U.S. Naval Institute
Drury, Bob en Tom Clavin (2007). Typhoon van Halsey
Mason, Lt Cdr Geoffrey B, RN (2010). "Eskorte (en ligte vloot) vliegdekskepe ". Diensgeskiedenis van 1,000 Royal Navy -oorlogskepe in die Tweede Wêreldoorlog
Morison, Samuel Eliot (1963). Die Tweeseese-oorlog
Roskill, Stephen (1960). Die vloot in oorlog
Tully, Anthony (2020). Kido Butai!- Stories en strydgeskiedenisse van die IJN's Carrier Fleet
Y 'Blood, William T. (1983). Jagter-moordenaar
Y 'Blood, William T. (1987). Klein reuse
Gids van Amerikaanse vlootgevegskepe
Vlootoorlog in die Stille Oseaan 1941-1945
Laaste groot opdatering: April 2021
Fairey Swordfish II van die Canada Aviation Museum in Ottawa.
(Fotograaf onbekend. Kontak ons ​​gerus as u krediet verdien.)
Geskiedenis: Toe die Britse marine-intelligensie vasstel dat 'n groot aantal Italiaanse oorlogskepe in November 1940 in die hawe van Taranto voor anker lê, is 'n aanval gereël wat uitgevoer sou word deur 21 enkelmotorige tweevliegtuie. Die operasie was 'n groot sukses - drie slagskepe is ernstig beskadig, 'n kruiser en twee vernietigers is getref en twee ander vaartuie is gesink. Binne 'n uur was die balans van vlootmag in die Middellandse See vir ewig verander.
Die onwaarskynlike oorsaak van hierdie vernietiging was een van die oorlogsvliegtuiglegendes van die Tweede Wêreldoorlog, die Fairey Swordfish Mk.1, die eerste keer gevlieg op 17 April 1934. Dit was 'n drie-man torpedobomwerper en verkenningsvliegtuig met 'n basiese struktuur van met stof bedekte metaal. Die vlerke vou om op te berg op die oorvol dek van 'n vliegdekskip. Bewapening het een voorwaartse Vickers-masjiengeweer en een draai-Vickers in die agterste kajuit ingesluit. Primêre aanvalsmag het die vorm van dieptelaad, myne, bomme of veral 'n torpedo aangeneem.
Ongelukkig was hierdie uitstaande vliegtuig te traag om die straf van Duitse lugafweervuur ​​te weerstaan. Lang, akkurate benaderings tot die teiken het die swaardvis baie kwesbaar gemaak by die aflewering van sy torpedo. So het herontplooiing plaasgevind in 'n anti-duikboot-oorlogvoering, met behulp van dieptelade en later vuurpyle.
Soos met baie ander oorlogsvliegtuie, is Swordfish deur meer as een vervaardiger vervaardig. Meer as die helfte (byna 1700) is deur die Blackburn -onderneming in Sherburn in Elmet, die Verenigde Koninkryk, gebou.
Die Mk II Die model is in 1943 bekendgestel en bevat versterkte en metaalvelde onderste vlerke om vuurpyle van onder af te skiet. Later dieselfde jaar het die Mk III verskyn, met 'n groot ASV-anti-duikboot-radar-eenheid wat tussen die landingspote geplaas is, wat duikbote tot 40 km ver kon opspoor. Vir werking oor die koue waters van Kanada, die Swordfish Mk IV was toegerus met 'n geslote kajuit.
Toe die produksie in 1944 beëindig is, is die Swordfish in 'n volledige reeks pligte vir die vloot ingebring: Torpedo-bomwerper, mynlaag, konvooi-escort, anti-duikbootoorlogvliegtuie en opleidingsvaartuie. Vandag is twee Swordfish lugwaardig - een in Brittanje en een in Kanada.
Byname: Koordsak Swartvis (Swaardvis-geboude Swartvis)
Spesifikasies (Swordfish Mk II):
Enjin: Een 750-pk Bristol Pegasus XXX 9-silinder radiale suier-enjin
Gewig: leeg 4,700 lbs., Maksimum opstyg 7,510 lbs.
Vleuel span: 45 voet. 6in.
Lengte: 35 voet. 8in.
Hoogte: 12 voet. 4in.
Maksimum spoed: 138 mph
Plafon: 10.700 voet.
Reikwydte: 1 030 myl
Bewapening: Twee 7,7 mm (0,303 duim) Vickers-masjiengewere (een vorentoe en een in 'n Fairey-hoëspoedmontering in die agterste kajuit) plus 'n torpedo van 1,600 pond, of 1,500 pond dieptelading, bomme of myne of tot agt vuurpyle op ondervlerke.
Aantal gebou: 2,391
Nommer steeds lugwaardig: Twee
Alle teks en foto's Kopiereg 2016, The Doublestar Group, tensy anders vermeld.
 DIE U-BOOT-OORLOG EN SKEMERING VAN DIE SWAARDVIS
* Die Swordfish was reeds in Oktober 1940 toegerus met ASV-radar om te help om Duitse U-bote op die oppervlak te jag. Twee maande later, op 21 Desember 1941, was 'n swaardvis van Gibraltar die eerste vliegtuig wat snags 'n duikboot laat sink het. Anderhalf jaar later, op 23 Mei 1943, was 'n Swordfish die eerste vliegtuig wat die doeltreffendheid van vuurpyle in oorlogsbestryding teen duikboot bewys het toe een Stringbag die U-752 aan die kus van Ierland laat sak het, alhoewel die U-boot 'n vasberade verdediging met sy viervoudige 20-millimeter flak gewere.
Mei 1943 was die keerpunt in die Slag van die Atlantiese Oseaan. Die Swordfish was een van die vele wapens wat die Duitse duikbootmag genoeg verliese aangerig het om die Geallieerdes uiteindelik die oorhand te gee in die stryd om die seebane. Die Swordfish was relatief maklik om van klein begeleiers te vlieg, en dit kon dekking bied vir konvooie van begin tot einde. Die swaardvis was veral effektief om die Murmansk -konvooie deur koue Arktiese waters na Rusland te begelei.
In Augustus 1944 het Swordfish II's wat vanaf die begeleier VINDEX en STRIKER opereer as deel van die Murmansk-konvooi JW.59 'n wolfpak van nege U-bote aangepak om die konvooi aan te val. Een U-boot is gesink, 'n ander beskadig die verdediging was so energiek dat nie een van die skepe in die konvooi gesink het nie. Toe die vragmotors 'n terugkeerkonvooi uit Rusland begelei, het geen U-bote probeer om dit aan te val nie. Die swaardvisse word toegeskryf aan die insinking van altesaam 12 U-bote.
Die laaste Swordfish is afgelewer in Augustus 1944. Fairey het 692 en Blackburn 1 699 gebou, vir 'n totaal van 2 391. Die laaste operasionele eskader is op 21 Mei 1945, kort na die val van Duitsland, ontbind, en die laaste opleidingseskader is in die somer van 1946 ontbind. Ten spyte van sy verouderde voorkoms, het die Stringbag 'n uitstekende wapen bewys, hoewel die nut daarvan sou gewees het baie meer beperk as dit ooit te kampe gehad het met aansienlike vegter teenstand. Die Swordfish word vandag verteenwoordig deur 'n handjievol museumstukke en 'n paar vlieënde voorbeelde. Diegene wat vandag 'n verlate Swordfish -vliegtuig vind, sal inderdaad 'n prys in die hande kry.
Hoe die Britte Mussolini verneder het by Cape Matapan
Nie een van die vloot het in die nag ooit doelbewus 'n geveg gevoer nie, maar die Britte het tydens die dertigerjare vir presies so 'n geleentheid geoefen. Die oomblik van waarheid het aangebreek.
In Junie 1940 worstel die Italiaanse diktator Benito Mussolini met 'n dilemma. Die Duitse kanselier Adolf Hitler was die kern van 'n seëvierende krygsheer. Nazi -magte vloei deur Noord -Frankryk en het Noorweë, Holland, België en Luxemburg reeds oorval. Hierdie vinnige verowerings het bygedra tot die Duitsers se vorige oorwinnings in Oostenryk, Tsjeggo -Slowakye en Polaen, het die Derde Ryk die magtigste land in Europa gemaak, indien nie die wêreld nie.
Mussolini moes besluit of hy hom met die allesoorwinnende Hitler sou verbind en 'n paar stukke van 'n verbrokkelde Europa sou opneem of in ondersteunende neutraliteit sou bly en niks kon behaal nie.
Tegen advies van sy koning en sy pous het Mussolini Italiaanse troepe na Frankryk gestuur om Hitler by te staan ​​en sy lot saam met die oorwinnaar te werp. Tot sy verbasing en verleentheid het Hitler hom nie toegelaat om enige belangrike Franse gebied te beset nie, slegs enkele betwiste grensgebiede. Die Führer het 'n alliansie saamgesnoer met die Franse regering in Vichy, en die opkomende Italianer was ongemaklik in die pad. Hierdie grensvoorval het die toon gegee vir die Duits-Italiaanse alliansie.
Die droom van Mussolini en sy Fascistiese party was om die glorie van antieke Rome te herskep. Die onmiddellike doel was om die Middellandse See te beheer, wat dit weer die Mare Nostrum (Ons See) van die Caesars maak. Vir hierdie doel het Italië sy eie oorlogsdoelwitte nagestreef, onafhanklik van Duitsland.
Reeds in 1918 het Mussolini teen die buitelandse vloot in die Middellandse See geveg. Dit het spesifiek die Koninklike Vloot van Groot -Brittanje beteken met sy belangrike basisse in Alexandrië, Gibraltar en Malta. Die Franse het ook 'n kragtige vloot en uitgebreide Mediterreense basisse gehad. In die dertigerjare het Italië 'n skeepsbouprogram ingewy wat 'n vloot vinnige slagskepe, kruisers, vernietigers en motortorpedobote geskep het wat 'n groot deel van die verouderde Engelse vloot uitgemaak het.
Die Royal Navy, met sy trotse tradisie om die golwe vir die vorige vier eeue te regeer, was swaar onder druk van die Duitse Kreigsmarine, wie se U-bote na willekeur in die Atlantiese Oseaan rondgedwaal het. Die grootste deel van Engeland se vlootkrag was toegewy aan konvooi in die Noord -Atlantiese Oseaan en die tuiswaters om teen 'n Duitse inval te waak.
Dit het kosbare paar tweederangse skepe gelaat om die belangrike deurgang na Indië deur die Middellandse See en die Suezkanaal te bewaak. Italiaanse vliegtuie het Malta gou as 'n vlootbasis onhoudbaar gemaak.
Aangesien die magtige Franse vloot geneutraliseer is deur die wapenstilstand met Hitler en die Britse bombardement by Oran wat die Vichy -vloot lamlê, was Mussolini vol vertroue dat hy die karige Britse magte wat teen hom gestig was, kon verslaan. Die Middellandse See sou 'n Italiaanse meer word.
Daar was baie faktore wat Mussolini nie in ag geneem het toe hy oorlog toe gegaan het nie. As hy met sy vlootoffisiere beraadslaag het, sou hy verneem het dat Italië 'n beperkte hoeveelheid olie vir sy dorstige skepe het. Met albei kante van die Middellandse See wat deur die Britte beheer word, is daar geen gereed oliebronne beskikbaar nie. Die groot poele olie in die Italiaanse beheerde Libië sou eers na die oorlog getap word.
As die dreigende tekort onder sy aandag kom, ignoreer Il Duce dit en begin die stelselmatige verowering van gebied rondom die Mare Nostrum. Maar hy het meer afgebyt as wat hy kon kou. Uit Libië het die Italiaanse leër diep in Egipte toegeslaan om die koppige Engelse uit Suez te verdryf. In Oos -Afrika het die Italiaanse magte, wat nou van die huis afgesny is, Britse Somaliland oorrompel en probeer om die Rooi See vir Britse skeepvaart te sluit.
Intussen het ander Italiaanse magte Albanië binnegeval en beset. Maar toe Griekeland die volgende doelwit van verowering word, het Italië meer gekry as waarop hy gedink het. Die Italiaanse inval in Griekeland het gestop. Onderdruk deur Britse steun, gooi die Grieke die aanval terug en vervolg die indringer in Albanië.
In Egipte het Brittanje troepe uit die hele ryk versamel om Italiaanse vooruitgang te weerstaan. Op hierdie front is Italiaanse troepe teruggestoot na Libië. In wanhoop wend Mussolini hom tot sy Duitse bondgenoot om hulp. Die gevolg was die bekendstelling van die klein, maar hardnekkige Duitse Afrika -korps in Noord -Afrika. Eenhede van die Luftwaffe het ook na basisse in Sicilië en Noord -Afrika verhuis.
Boonop het Mussolini hulp van Hitler versoek met die verslegtende situasie in Griekeland. Namate die lotgevalle van Nazi -Duitsland en Fascistiese Italië meer verweef geraak het, was groter militêre samewerking nodig. Die Italiaanse oppervlakte -vloot was baie sterker as dié van die Duitsers in die Middellandse See, en die Italiaanse admirale het gevoel dat hulle min kon baat by hierdie gedwonge samewerking. Maar die Duitse prys van hulp in Griekeland was die volmag van die Italiaanse vloot.
Fairey Swordfish Torpedo -vliegtuie het verskeie van Italië se hoofskepe gesink of beskadig in 'n waaghalsige aanval wat die inspirasie sou word vir die Japannese aanval op Pearl Harbor 13 maande later.
Die admiraals van die Italiaanse vloot, die Regia Marina, het wel daarin geslaag om Duitsland te kry om voorraad olie te gebruik, maar Duitsland het min eie olie oor en die tekort vir die Italianers sou altyd skerp wees.
Die Britte het egter eerste getref in 'n gewaagde stap teen hul mediterrane mededingers. Die grootste deel van die Italiaanse vloot was geanker by die goed beskermde hawe van Taranto in die boog van die Italiaanse boot. In die nag van 11 November 1940 het Fairey Swordfish -torpedovliegtuie van die vliegtuigloopbaan HMS Glimmend verskeie van die hoofstadskepe van Italië gesink of beskadig tydens 'n waaghalsige aanval. Dit was hierdie vernuwende aanval wat die inspirasie geword het vir die Japannese aanval op Pearl Harbor 13 maande later.
Die kreupel Italiaanse vloot het veiliger hawens in Napels en in die Adriatiese See gesoek, waar die oorlogskepe vir die komende vier maande vir anker gebly het. Maar die Italianers was nog steeds vol gevegte en het 'n oorwinning dringend nodig gehad.Hulle sou verkies het om 'n geveg van hul eie keuse, maar die keuse van 'n geveg was vir hulle in Berlyn gemaak.
Duitsland was bereid om Italië te help met die oorlog met Griekeland, veral noudat die Britte betrokke geraak het. Geallieerde konvooie troepe en voorrade het vrylik tussen Alexandrië en Athene beweeg, wat die Griekse teenoffensief versterk het. Die Nazi's wou dat die toevoerlyn afgesny is, en die Italiaanse vloot was die enigste hulpmiddel. Duitsland was selfs bereid om die Italianers kosbare brandstofolie te gee vir die dreigende vlootoffensief. Die Italianers het onwillig tot die voorstel ingestem as die Duitsers lugondersteuning kon bied. Die Duitsers was vol vertroue dit eens. In Februarie 1941 vergader die senior vlootpersoneel van elke nasie drie dae lank om gesamentlike operasies te beplan.
Italië, soos alle oorlogvoerders in die oorlog, is geteister deur onderlinge wedywerings. Die Italiaanse lugmag was wakker onafhanklik van die vloot en omgekeerd. As 'n vlootbevelvoerder taktiese lugondersteuning benodig tydens 'n geveg, moes hy dit by die hoofkwartier van die vloot versoek. Hulle het die versoek deurgegee aan die opperbevel van alle Italiaanse magte, wat in baie gevalle Mussolini self beteken het.
As hy dit goedkeur, gaan die versoek na die lugmagbevel en, indien nodig, na die individuele vliegveld wat die naaste aan die aksie is. Verdeelde Duitse lugowerheid op Italiaanse grond het slegs tydrowende lae burokrasie in die lang bevelstruktuur bygevoeg. Daarteenoor het Britse bevelvoerders op die toneel al sulke taktiese besluite en ingesteldhede self geneem sonder om toestemming van Londen te hoef te vra.
In die Italiaanse ketel van besluiteloosheid is Operasie Gaudo gebore, 'n poging om die seë rondom Griekeland te beveilig. In die hoop om 'n Britse konvooi per verrassing te vang, maar onseker of 'n konvooi selfs op see was, het 'n kragtige Italiaanse eskader op 26 Maart 1941 anker geweeg. Stomend onder radiostilte hoop die Italianers om Taranto te wreek en die trots van hul vlootradisie te verlos. Die Italiaanse admiraal Angelo Iachino reken op die element van verrassing, maar was reeds bekommerd dat geen Duitse of Italiaanse vliegtuie op die land ter ondersteuning van sy vloot was nie.
Aan boord van sy vlagskip, die splinternuwe slagskip van 45 000 ton Vittorio Veneto, Stoom Iachino uit Napels en beweeg vrymoedig suidwaarts. Intussen het drie eskaders kruisers en 'n eenheid vernietigers van ander Italiaanse hawens vertrek om saam met hom op see te ontmoet. In totaal het sy armada die slagskip, agt kruisers en 13 vernietigers ingesluit.
Op die 26ste het 'n Italiaanse spottervliegtuig drie Britse slagskepe waargeneem, Warspite, Barham, en Dapper, en die vliegdekskip HMS Formidabel rustig rustig op die anker in Alexandrië. Tot dusver geniet Iachino die element van verrassing.
Dieselfde dag het Britse verkenningsvliegtuie een van die Italiaanse kruis -eskaders gesien, wat die Britte op die Italiaanse vlootaktiwiteit gewaarsku het, maar nie hul ware bedoeling ontmasker nie. Britse kodebrekers het ook talle Duitse en Italiaanse kodes ontsluit en inligting oor die Italiaanse sorteer verskaf. Die Britse bevelvoerder in Egipte, admiraal Andrew B. Cunningham, het ag geslaan op die waarskuwings en die 7de Cruiser Squadron, wat bestaan ​​uit vier kruisers en twee vernietigers onder admiraal Henry Pridham-Whippell, gewaarsku. Cunningham het Pridham-Whippell beveel om suid van Kreta te stoom om te ondervang wat destyds as 'n enkele vyandelike kruis-eskader beskou is. 'N Vlug van 30 Bristol Blenheim -bomwerpers wat in Griekeland gestasioneer is, is ook waaksaam.
Cunningham was oortuig dat daar beduidende Italiaanse vlooteenhede op see was, hoewel hy nog nie die aantal, doel of bestemming kon bepaal nie. Hy het sy drie slagskepe en die draer bestel Formidabel om stoom op te bou en voor te berei om in die see te sit. Cunningham het op 28 Maart 1700 uur bevel gegee dat alle Britse eenhede in die oostelike Middellandse See suid van Kreta konvergeer.
Ontmoet 'n slagskipmoordenaar: hoe die 'Swordfish ' oorlog gevoer het tydens die Tweede Wêreldoorlog
Radar, atoombomme, straalmotoren en vroeë kruisraketten was een van die talle tegnologiese vooruitgang van die Tweede Wêreldoorlog. Dit was egter nie altyd hoë tegnologie wat die verskil in die geveg gemaak het nie, maar eerder gees en geesdrif, veral vroeg in die oorlog toe Groot -Brittanje grootliks alleen gestaan ​​het teen die gesamentlike aanslag van die asmagte.
Een so 'n voorbeeld was die Fairey Swordfish, 'n stadig-bewegende, stofbedekte tweedekker wat die Britte gebruik het tydens die asemrowende November 1940-aanval op die Italiaanse vloot by Taranto. Ses maande later het 'n eerbiedwaardige swaardvis die magtige Bismarck ongeskik gemaak, wat die koninklike vloot in staat gestel het om die trots van Adolf Hitler se vloot af te sluit. Beide verbintenisse het getoon hoe 'n vasberade en uitgestorwe mense inderdaad 'n kwaai vyand kon uitmaneuvreer. Die magte van die as het kennis geneem dat die oorwinning nie 'n bakleiery sou wees nie, selfs voor Duitsland se rampspoedige besluit om die Sowjetunie op 22 Junie 1941 binne te val.
Die Swordfish het sy oorsprong in die vroeë dertigerjare, toe dit ontwikkel is deur die Fairey Aviation Company in Middlesex vir die opsporing van Britse vlootgewere, algemene verkenning, en torpedo en konvensionele bombardemente. Aangedryf deur 'n enkele Bristol Pegasus IIIM-radiale enjin, het die tweedekker 'n maksimum snelheid van 138 myl per uur gehad, met 'n vlerkspan van 45,6 voet met dwarsdrade. Dit het aanleiding gegee tot die bynaam "Stringbag", met verwysing na die net-uitgetrekte sak wat huisvroue gebruik het om hul kruideniersware tuis te skuif.
Tegnies was die vaartuig verouderd met die aankoms van die Tweede Wêreldoorlog, nadat dit omseil is deur slanker, kragtiger all-metal gevegsvliegtuie. Maar die sterkte en veelsydigheid van die swaardvis - sowel as die vermoë om van die vroeë Britse vragmotors af te neem en te land - het die tweedekker nog steeds nuttig gemaak vir die oorlogspoging. Met die byvoeging van 'n hulpbrandstoftenk, kan die Swordfish ongeveer 1030 myl bereik, byna die dubbele van sy gewone reikafstand.
'N Formidabele Fascistiese vloot by Taranto
Vroeg in die oorlog sukkel die Britte en die Italianers om oppergesag in die Middellandse See. Taranto, geleë op die hak van die Italiaanse boot, het die grootste deel van die Italiaanse vloot in 1940 gehuisves en het te midde van die lewensbelangrike seestroke gestaan ​​wat die Britse belange van Gibraltar met Egipte tot Indië, Australië en die Verre Ooste verbind het. Die Middellandse See en die Suezkanaal was ook die sleutel tot die behoud van die geallieerde bande met die belangrike olie-ryk Persiese Golf.
Die Italiaanse vloot moes nie ligtelik opgeneem word nie. Strongman Benito Mussolini het aansienlike geld en mannekrag gestort om die vloot te moderniseer. Reeds op 3 Mei 1938 kon hy Hitler en ander waarnemers verblind met 'n virtuose optrede aan die kus van Napels, waar 190 Italiaanse oorlogskepe, talle duikbote en 'n armada van vliegtuie 'n indrukwekkende vertoning vertoon het. Die kruisers Fiume en Zara staan ​​aan die bokant van die vertoning en vernietig 'n doelskip 11 myl in die verte.
Die Britse admiraal Andrew B. Cunningham het die belang by Taranto geken. Die Royal Navy sou net een kans hê om die Italianers in hul tuishawe te oorweldig. Maar die hawe by Taranto was besonder goed verdedig. Alhoewel die Italianers nie radar gehad het nie, het hulle wel 13 groot luisterapparate gehad wat vliegtuie van kilometers ver kon opspoor. Britse verkenning het drie rye spervuurballonne met hangende drade onthul om die vlerke en propellers van vyandelike planne vas te trek. Die Italianers was bewus daarvan dat 'n aanval waarskynlik was, en hul verdediging was op hoë gereedheidsgrondslag. Daar was ongeveer 21 batterye van 'n vierduim lugweergeweer, 84 outomatiese kanonne, meer as 100 ligte masjiengewere en 22 kragtige soekligte vir aankomende vlieëniers. Ses Italiaanse slagskepe, sewe kruisers en 28 verwoesters by Taranto het met meer as 600 vuurwapens gewerp. Groot anti-torpedo nette strek oor 'n groot deel van die hawe en voeg nog 'n laag verdediging toe vir die Italiaanse vloot.
Soek die wapens vir die aanval
Die Britte het 'n ou oorlogsplan wat in 1935 deur Admiraal Dudley Pound opgestel is, afgestof wat 'n torpedo-aanval op Taranto met die lug geloods het. As 'n bonus, het admiraal Arthur L. St. George Lyster in die Eerste Wêreldoorlog by Taranto gedien en die Italiaanse bondgenote van Groot -Brittanje gehelp. Tussen oorloë het Lyster baie van die Swordfish -lugspanne opgelei. Lyster het die vyf jaar oue aanvalplan opgedateer en aan Cunningham voorgelê tydens 'n vergadering in September 1940 in Alexandria, Egipte. Groot -Brittanje se posisie was toenemend onseker ná die val van Frankryk en die verlies van 'n groot deel van die Britse leër se toerusting in Duinkerken. Die Blitz woed tuis, en die Italiaanse leër was 'n entjie van Kaïro af.
Cunningham druk verder, met die wete dat hy Lyster se opgeleide lugspanne en betroubare verkenningsfoto's geneem het deur Britse vliegtuie in Malta. Om die Italianers te verwar oor die omvang en aard van die operasie, het Cunningham sy vlootmag in ses komponente ingebreek, saam met vier konvooi -groepe voorraad- en vervoerskepe. Sommige kom uit Gibraltar, ander uit Alexandrië. Almal was blykbaar op pad na Malta. Die draermag onder Lyster, waaronder vier kruisers en vier verwoesters, kon met hierdie vloot van die hand weg van sy posisie tussen Kreta en Malta sluip en noordwaarts gaan.
Die Swordfish was toegerus met hulpbrandstoftenks vir die lang reis, wat die gewone drie-man bemanning tot twee man moes verminder. Dit het nog meer druk op die mans geplaas toe hulle deur die donker navigeer via kompaslesings en lugspoedberekeninge. Die tweeplane sou in twee golwe van die vervoerder HMS opstyg Glimmend die aand van 11 November 1940. Die eerste vlug sou verdeel word, met 'n deel wat snags vanuit die weste ingekom het en torpedo's op die slagskip Cavour gelanseer het, terwyl die ander golf uit die noordweste sou inkom, wat hopelik die verdedigers verwar en dan draai suid om die slagskepe aan te val terwyl hy vlakke en 'n verskeidenheid spervuurballonne ontwyk.
Die torpedo's is veral toegerus vir Taranto se taamlik vlak water (40-45 voet diep) en het wat die Britte duplekspistole genoem het, of ontstekers, wat veroorsaak sou word tydens kontak of onder die magnetiese romp van 'n skip. Om doeltreffend te wees, moes die tweevliegtuie met die torpedo's reguit en gelyk vlieg, wat die swaardvis perfek teikens maak vir vuurwapens. Die vliegtuie wat bomme gedra het, het ses 250 pond gehad, terwyl diegene met verligte fakkels slegs vier bomme gedra het.
Die verwoestende aanval op Taranto
Die hawe by Taranto was 'n toneel van verwarring en vernietiging toe die son opkom op die oggend van 12 November. Die slagskip Littorio het drie groot gate in haar romp opgedoen en haar boog was onder water met 'n onontplofde torpedo onder haar gevind. Dit sal Italiaanse werkers ongeveer vyf maande neem om die skip weer in diens te neem.
Die slagskip Caio Duilio het twee tydskrifte oorstroom en moes gestrand word om gered te word. Dit sou ses maande duur voordat sy weer diens sou sien. Die vreesaanjaende Cavour op die bodem van die hawe gevestig was, was haar dekke vol. Die Italianers het dit reggekry om haar in Julie weer te laat vlamvat, en sy was nog steeds in herstelwerk in Triëst toe die oorlog geëindig het. Trento, 'n vaartuig, het olietenkies wat gebars het, opgedoen en brandstof het in die binneste hawe gestort. Maande was nodig om Trento se gebarste skote en kanale te herstel. Die vernietigers Libeccio en Pessagno is erg beskadig deur byna mis van die bomme.
Mussolini en sy vloot het 'n swart oog gekry in die hande van die Britte. Dit was duidelik vir almal om te sien dat hul beste hawe - en die naaste aan die seebaan - ondanks al die voorsorgmaatreëls nie veilig was nie. Die volgende dag, twee onbeskadigde slagskepe, Vittorio Veneto en Giulio Cesare, is in die laairuim na Napels verskuif om hulle uit die weg te ruim. Die Italiaanse moraal het gesink en Britse geeste het na die geveg opgestaan, wat veroorsaak het dat baie mense oor die hele wêreld die toekoms van slagskepe bevraagteken het.
Die aksie by Taranto het die nuuskierigheid van 'n besonder belangstellende party aangewakker: luitenant -kommandant Takeshi Naito, assistent -lugattaché by die Japannese ambassade in Berlyn. Naito was binne enkele dae by Taranto, het sy Italiaanse bondgenote noukeurig ondervra en noukeurige, groot aantekeninge geneem. In die middel van Desember het twee Duitse beamptes ook op die toneel verskyn en 'n bykomende verslag oor die skade ingedien. Binne meer as een jaar sou baie van hul waarnemings deur Japan in gebruik geneem word by die sluipaanval op Pearl Harbor.
Bekruip die Bismarck
Intussen het die vlootoorlog voortgeduur. Einde Mei 1941, die 814 voet lange Bismarck, vol gelaai op byna 51 000 ton, en die swaar kruiser Prinz Eugen het uit die Duitse waters losgebars en na die Noord -Atlantiese Oseaan gekom. In die vlug, Bismarck daarin geslaag om die agtervolgende gevegskruiser HMS redelik vinnig te stuur Kap, die toonbeeld van tradisionele Britse vlootmag. Daar was slegs drie oorlewendes uit die midde KapSe bemanning van 1 700 lede. Die Britse gevegskruiser het op 24 Mei omstreeks 06:00 afgekom na 'n gesprek van agt minute met Bismarck. Seelui op die nabygeleë slagskip HMS Prins van Wallis gesien het Kap uitmekaar geskeur, haar boog vertikaal in die lug opstaan, die twee 15-duim-kanonne van haar voorste rewolwer wat 'n laaste uitdagende salf afvuur.
Die spel is verhoog, en die agtervolgende Britte was meer vasbeslote as ooit om Bismarck en die gepaardgaande kruiser terug te keer na die hawe. 'N Swaardvis van HMS Oorwinnaar daarin geslaag om Bismarck die nag van 24 tot 25 Mei te beskadig en haar effens vertraag. Aan boord van die vervoerder Ark Royal, 15 swaardvisse is voorberei vir vlug, met een wat teruggehou moet word vir reserwe. Die skip stap wild, styg en val op golwe van 55 voet in die wind van 40 knope.
Die kruiser Sheffield is beveel om die aanval vinnig te sluit. Die swaardvis -spanne is meegedeel dat daar geen 'vriendskaplike wedstryde' in die aanvalsektor was nie, so by die opsporing van Sheffield het die vliegtuigbemanning aanvaar dat dit Prinz Eugen en het ingegaan vir die moord. Gelukkig vir Sheffield, ses van die 11 torpedo's het ontplof toe hulle die see getref het, en die vaartuig kon daarin slaag om die ander vyf te ontduik. Die vliegtuigbeamptes het die fout besef, met een vliegtuig wat na bewering beduie: "Jammer vir die kipper."
Sheffield volgende raakgesien Bismarck in die swaar weer, en sy stuur 'n stroom verslae uit toe sy die Duitse skip in die skadu stel. Die vernederde vlieëniers was vasbeslote om 'n tweede keer te hardloop Bismarck om hul reputasie en wraak te herstel Kap. Hierdie keer is 17 swaardvisse voorberei, waarvan twee in reserwe gehou is.
Dit was gelukkig vir die Britte dat hulle met die Swordfish gevlieg het, waarskynlik die enigste vliegtuig wat homself in die lug sou kon trek tydens die sterk stormwind. Ark RoyalSe vliegdek.
Die swaardvis daal af op die Bismarck
Die Swordfish het opgehaal kort na 19:00 op 26 Mei, bereik hoogte, geleë Sheffield en hierdie keer gebruik dit dit eerder as 'n wegwyser as 'n teiken. Nadat Bismarck gewaar is, verdeel die vlieëniers in vyf subvlugte van drie vliegtuie elk. In die stygende en dalende see, Bismarck skieters kon nie op die vliegtuie kyk nie. Daarbenewens was daar 'n 40 knope noordwestelike storm wat die stadige bewegende vliegtuie teen byna die helfte van hul vorentoe sywaarts sywaarts stoot, en die Duitse kanonniers nog 'n verwarrende berekening voorgelê het toe die Swordfish die aanval druk. Hulle het drie houe aangeteken Bismarck, twee voor die agter torings wat min skade aangerig het en 'n derde wat haar stuurstelsel verwoes het. In weerwraak, Bismarck het 'n reeks 15-duim-skulpe by die kleiner getrek SheffieldDit veroorsaak dat die Britse skip 'n rookskerm gaan neerlê en 'n diskrete wegdraai op volle spoed maak. 'N Solitêre swaardvis, hoog bo die skaduwee, het die gewondes opgespoor Bismarck vir die Britse vloot.
Die skade aan Bismarck's stuurstelsel het die slagskepe moontlik gemaak Koning George V. en Rodney om te sluit vir die moord op die oggend van 27 Mei, met 'n einde aan 'n agtervolging wat vyf dae geduur het en meer as 1700 seemyl afgelê het. In die gevolglike skietgeveg, Bismarck het 'n aantal ernstige treffers as Rodney tot 2 000 meter gesluit om haar af te handel. Dorsetshire ook toegemaak en ongeveer 255 agtduim skulpe afgevuur. Koning George V., wat vyf myl daarvandaan geleë was, het skulpe gelob toe sy seker was dat sy nie die ander Britse skepe in gevaar sou stel nie.
Iemand aan boord Koning George V. het opgemerk dat die Poolse middelskepe van die skip afwesig was van hul stasies. Hulle is onder die skerp messe en bajonette gevind wat glo dat instap op hande is en dat hulle die geleentheid sal kry om persoonlik met die Duitsers sake af te handel.
'N Aantal torpedo's wat van die Britse skepe afgevuur is, het tuis geraak. Dorsetshire het die coupe de grace verskaf, 'n ronde torpedo's van 21 duim in die kant van Bismarck afgevuur en haar na die onderkant gestuur. Duitse oorlewendes sou later beweer dat hulle die skip verwoes het en haar self neergelê het. Hoe dan ook, Bismarck was nou onder die see en was nie meer 'n bedreiging vir die geallieerde vloot en skeepvaart nie, in 'n groot mate te danke aan 'n verouderde tweedekker wat aanvanklik die moderne Duitse oorlogskip onbevoeg gemaak het.
Teen oorweldigende kans
Die swaardvis is gedurende die res van die oorlog regoor die wêreld gebruik. Dit is in diens geneem om konvooie van handelskepe wat sowel Groot -Brittanje as die Sowjetunie lewer, te begelei, benewens die verskaffing van kusdekking langs die geallieerde oewers regoor die wêreld. Twee eskaders Swordfish het deelgeneem aan die Britse aanval op die Vichy-eiland Madagaskar, en ander het aksie in Griekeland en Irak gesien. Net soos die Britse mense self, het die Swordfish bewys dat gees en spank inderdaad kan seëvier teen oënskynlik oorweldigende kans.
'N Groot deel van die tans oorlewende vliegtuie is van die plaas van die Kanadese Ernie Simmons teruggevind. 
Onbekende Swordfish II op statiese uitstalling in die Canada Aviation and Space Museum. 
HS469 – Swordfish IV te sien in die Shearwater Aviation Museum in Nova Scotia. Dit is in 'n lugwaardige toestand herstel en het een keer gevlieg, in 1994. 
HS498 – Swordfish IV gestoor by die Reynolds-Alberta Museum in Wetaskiwin, Alberta. 
HS491 – Swordfish IV onder herstel in die Malta Aviation Museum in Ta 'Qali, Attard. 
HS503 – Swordfish IV gestoor by die Royal Air Force Museum in Stafford, Staffordshire. 
HS554 – Swordfish III onder herstel na lugwaardig met private eienaars in White Waltham, Berkshire.  Dit is in 2006 herstel, maar was voorheen in besit van Vintage Wings of Canada.Nadat dit 'n paar jaar lank gegrond was, is dit in 2019 aan die huidige eienaars verkoop.  
HS618 – Swordfish II op statiese vertoning in die Fleet Air Arm Museum in Yeovil, Somerset. 
LS326 – Swordfish II lugwaardig met Navy Wings in Ilchester, Somerset. 
NF370 – Swordfish III op statiese vertoning in die Imperial War Museum Duxford in Duxford, Cambridgeshire. Dit is gebou in 1944. Dit is bedryf deur die nr. 119 eskader RAF, wat die taak gekry het om die Noordsee te patrolleer op soek na Duitse torpedobote en duikbote. Dit is sedert 1986 by die Imperial War Museum Duxford. In 1998 het 'n herstelprojek begin wat die vliegtuigraam in 'n lugwaardige toestand teruggekeer het, hoewel dit toegerus was met 'n nie-funksionele Pegasus-enjin. 
W5856 – Swordfish I lugwaardig by Navy Wings in Ilchester, Somerset. 
HS164 – Swordfish IV te sien in die American Airpower Heritage Museum van die Commemorative Air Force in Dallas, Texas. 
The Royal Navy 's ' Old Ark '
Na 'n baanbreker in die seevaart en die bekendstelling van die eerste ware vliegdekskip, HMS Argusaan die einde van 1917 kom die Royal Navy uit die Eerste Wêreldoorlog met twee flattops in aanbou, die Arend en Hermes. Maar slagskepe was nog steeds die heersende hoofskepe. Die ontwikkeling van die draers het na die oorlog verlangsaam, en die Britse vloot moes uiteindelik die volgende konflik ondervind met 'n gemengde sak platvorms wat meestal omskepte oorlogskepe of handelsvaartuie was. Die Arend was 'n voormalige slagskip wat bedoel was vir Chili, die Regverdig was 'n bekeerde swaar vaartuig, en die Woedend, Heerlik, en Moedig het begin as ligte gevegsruisers. Slegs een moderne vervoerder was in Britse diens toe die Tweede Wêreldoorlog in 1939 uitbreek - die Ark Royal.
Haar ontwerp is in 1933 begin, en die werk word in 1934 voortgesit in ooreenstemming met die liberale tonnelgrense vir vragmotors wat deur die vlootverdragte van Washington en Londen bepaal is. Met die ervaring wat tot dusver opgedoen is, verteenwoordig die nuwe vaartuig die einde van 'n eksperimentele tydperk met draers. Daar word van haar verwag om as 'n hulpeenheid te dien ter ondersteuning van die geveglyn, met 'n hoër spoed en groter uithouvermoë as die hoofskepe, sodat sy tussen die vlugoperasies die stasie kon hervat.
HMS Ark Royal is op 16 September 1935 neergelê by die groot werf Cammell Laird & Co. in Birkenhead. Die nuwe vaartuig was die derde wat die naam gedra het. (Die eerste Ark Royal was 'n galjoen en die vlagskip van Lord High Admiral Howard van Effingham in die klimaksgeveg teen die Spaanse Armada in Julie 1588.) Alhoewel dit soortgelyk was in grootte en spoed aan die omskakelings van die vervoerder, is sy van onder na bo gebou, wat veel meer moontlik gemaak het doeltreffende ontwerp. Haar vlugdek van 720 voet was langer as wat voorheen gebruik is, en sy het hangare op twee dekke gehad.
Die nuwe vragmotor was vinnig, wendbaar, goed bewapen en 'n stabiele platform vir 'n groot aantal vliegtuie (60), wat nodig was in die lig van die swak kwaliteit van die Britse vlootontwikkeling. Die meeste van die masjiene in die Fleet Air Arm-diens aan die einde van die dertigerjare was verouderd of byna verouderd, soos die Blackburn Skua, 'n eenvliegtuig, en die Fairey Swordfish en Gloster Sea Gladiator, albei tweespaners.
Die Ark Royal is op 13 April 1937 gelanseer, en ten tyde van haar voltooiing in November 1938 was sy een van die wêreld se uitstaande skepe van haar soort. Met 'n aanvulling van 151 offisiere en 1,650 graderings en onder bevel van kaptein A. J. Power, is sy op 16 November 1938 in opdrag geneem en vervang die Moedig as vlagskip van die tuisvloot se draermag. Tydens haar kort, maar hoë profiel seevaart, het die Ark Royal sou een van die bekendste skepe van die Tweede Wêreldoorlog word.
Eerste smaak van oorlog
Sy het op 3 September 1939 see toe gegaan, die dag toe Groot -Brittanje en Frankryk oorlog teen Nazi -Duitsland verklaar het. Die woonstel het swaardvis -torpedovliegtuie, Skua -vegvliegtuie/duikbomwerpers en 'n Supermarine Walrus -vlieënde boot gedra. Duitse skepe, vliegtuie en U-bote was van die begin van die oorlog af aktief, en die Ark Royal en ander vaartuie van die huisvloot is spoedig aangeval.
Op 14 September, terwyl hulle op antisubmarine -patrollie langs Skotland se Hebrides -eilande was, het die Ark Royal het rampspoed vermy toe twee torpedo's wat deur luitenant-bevelvoerder Gerhard Glattes se U-39 afgevuur is, voortydig ontplof het. Die langafstand-IXA-boot is gesink en haar bemanning is deur begeleiers verwoesters gevange geneem. Maar die Britse euforie was van korte duur. Drie dae later, luitenant -kommandant Otto Schuhart U-29 het gesink die Moedig, wat ook subs jag, met drie torpedo's buite die suidweste van Ierland.
Die Admiraliteit het spoedig die gebruik van sy kosbare draers vir sulke operasies gekanselleer, maar die Ark Royal het nog 'n ongeluk oorleef toe sy op 26 September deur Luftwaffe-bomwerpers in die Noordsee aangeval is. Een van die vlieëniers, luitenant Adolf Francke, is bekroon met die Ysterkruis en word bevorder omdat hy na bewering die draer laat sink het, hoewel sy skaars beskadig is en dat hy nie so 'n eis gemaak het nie. Onder spanning is hy uiteindelik tot selfmoord gedryf. Die Propaganda -ministerie in Berlyn het steeds volgehou dat die skip gesink is, en Duitse radiokommentators het herhaaldelik gevra: 'Waar is die Ark Royal? " Die naam het 'n simbool geword van beide Britse uittarting en Duitse dubbelsinnigheid, en het die draer internasionale roem verwerf.
In Oktober 1939 het die Ark Royal na die Suid -Atlantiese Oseaan, waar sy by Commodore Sir Henry Harwood se groep Britse en Franse slagskepe, kruisers en draers aangesluit het om die sakgevegskip te jag Admiraal Graf Spee en ander Duitse oppervlakkers wat op die skeepsvaart gryp. Sy het toe 'n beskadigde Britse oorlogskip in Februarie 1940 na Portsmouth begelei en by die vlootbasis by Scapa Flow aangemeld voordat sy na die Middellandse See -vloot, in Alexandria, Egipte, ontplooi is. Maar sy is vinnig in April na die huisvloot teruggeroep na die Duitse inval in Noorweë.
Die Ark Royal, Heerlik, en ander Britse oorlogskepe vaar op 23 April vanaf Scapa Flow na Noorse waters. Agt dae later het die Ark swaar lugaanval gekry, aangesien haar vliegtuie dekking bied vir die ontruiming van geallieerde troepe uit Sentraal -Noorweë. Die draer keer kortliks terug na Scapa Flow, waar Captain Power die bevel oor die skip aan kaptein Cedric Holland oorgedra het en die vaartuig aangevul is. Nadat sy teruggekeer het na die Noorse See, het haar swaardvis en Skuas gevlieg ter ondersteuning van die Brits-Franse ekspedisiemag wat op 28 Mei in die hawe van Narvik geveg het. Die eskaders van die vervoerder het in die noodlottige veldtog opereer totdat die geallieerde magte vroeg in Junie onttrek het.
Diens in die Med en Atlantic
Met min pouse, die Ark Royal vertrek op 18 Junie by Scapa Flow, weer op pad na die Middellandse See. Maar hierdie keer was sy op pad na 'n aktiewe oorlogsfront. Op 10 Junie, toe vinnig oprukkende Duitse magte besig was om Parys in te sluit, verklaar Italië oorlog teen Frankryk en Brittanje. Italiaanse vlootbasisse en vliegvelde is oor die sentrale Middellandse See gestrooi, van Sardinië tot Libië vir die Royal Navy, die neutralisering van die vyand en die aanhou en versterking van Britse magte in die gebied sou 'n skrikwekkende taak wees.
Op Gibraltar, die Ark Royal het aangesluit by vise -admiraal sir James Somerville se nuutgestigte Force H. Bestaande uit die slagskepe Dapper en Besluit, die gevegskruiser Kap, twee kruisers en 11 vernietigers, is die magtige vloot deur die Admiraliteit beveel om in die Middellandse See of die Atlantiese Oseaan te werk soos nodig. Die onmiddellike opdrag daarvan was 'n onsmaaklike taak in die Middellandse See.
Na die ineenstorting van Frankryk aan die einde van Junie, was die Britte bang dat die Duitsers of hul nuwe Italiaanse bondgenote die Franse vloot in beslag sou neem, en daarom is besluit dat skepe buite Franse Europese hawens geneutraliseer moet word. Somerville se Force H het op 3 Julie 1940 langs die hawe van Mers-el-Kebir, waar die grootste Franse eskader veranker was, by die Algerynse hawe op 3 Julie 1940 gestaan. Sy bevelvoerder, admiraal Marcel Gensoul, het verskeie keuses gekry: span saam met die Britte, vaar na hawens in Brittanje of die Wes -Indiese Eilande, laat sy skepe in 'n Amerikaanse hawe ontwapen, of gooi dit weg. Gedink dat die Britte bluf, het Gensoul woedend al die alternatiewe verwerp en begin om sy skepe vir aksie skoon te maak.
Somerville het geen ander keuse gehad as om te skiet nie. Terwyl Swaardvis van die Ark Royal Met lugbedekking, het die Force H -skepe vinnig omgeslaan, terwyl 'n Franse slagskip 'n ander een aan die brand gesteek het, wat toe gestrand het en die slagskip geïmmobiliseer het Dunkerque en 'n vernietiger beskadig. Altesaam 1 300 Franse matrose is dood. Die slagskip Straatsburg en 'n paar vernietigers het daarin geslaag om na Toulon te vlug. Drie dae later kom vliegtuie van die Ark Royal verdere skade aangerig aan die Dunkerque. Die aanval op die Royal Navy het veroorsaak dat die Franse regering van Vichy, maarskalk Henri Philippe Petain, die diplomatieke betrekkinge met Brittanje verbreek het, en premier Winston Churchill het later erken dat dit 'n "haatlike daad" was. Maar dit het getoon dat die Britte sake bedoel, en die Franse skepe het buite die vyand se kloue gebly.
Gedurende die res van die somer en tot in die vroeë herfs van 1940 het die Ark Royal was besig gehou in die Middellandse See. Na 'n missie in Julie teen vliegvelde naby Cagliari, Sardinië, is gekrap, Ark Swaardvis het een van die basisse in Augustus getref as deel van 'n operasie om dekking te bied terwyl dit verouder Argus Hawker Hurricane -vegters na die strategiese Britse bastion van Malta gebring. In die vroeë oggendure van 1 September het haar bomwerpers weer 24 uur later Cagliari (Operation Smash) getref. Die aanvalle het gehelp om die aandag van die Italianers af te lei terwyl 'n konvooi en Britse oorlogskepe deur die Straat van Sicilië geglip het. Die vaartuie, insluitend die moderne vervoerder Glimmend, was versterkings vir admiraal sir Andrew Cunningham se Mediterreense vloot.
Minder as 'n week nadat hy na Gibraltar teruggekeer het, het die Ark Royal het die Middellandse See verlaat en op 26 September deelgeneem aan 'n aanval op Vichy Franse vlooteenhede in Dakar, Senegal. Maar die operasie is gestaak ná die verlies van nege Ark Royal vliegtuie, en die flattop keer terug na Brittanje vir 'n kort opknapping.
Nadat hy 'n eskader vervang het wat verouderde Skuas vir een met Fairey Fulmar -vegters gevlieg het, het die Ark Royal het vroeg in November weer by Force H by Gibraltar aangesluit. Tydens haar afwesigheid het Italiaanse troepe Egipte binnegeval vanuit die buurland Libië. Die swaardvis "Stringbags" van die draer het Siciliaanse vliegvelde gebombardeer om die aandag van die vyand af te lei Glimmend'Verpletterende aanval op die Italiaanse vloot by Taranto op 11 November 1940, het sy verdere veerbootlope na Malta deur die Argus, en tydens 'n botsing van 27 November teen die Kaap Spartivento in die suide van Sardinië, het haar eskader gehelp om 'n Italiaanse vlootmag te verdryf. Vroeg in Februarie 1941 het haar stewige tweeplane 'n dam in die noorde van Sicilië getorpedeer, opgemerk vir die gevegskruiser Bekend en slagskip Maleisië terwyl hulle Genua gebombardeer het, en vlootinstallasies in La Spezia en Pisa getref het.
Teen die tyd dat die operasies besig was om af te sluit, het die nuus gekom dat die Duitse slagoffers Scharnhorst en Gneisenau het die Noord -Atlantiese Oseaan ingeglip. In Februarie en Maart het die Ark Royal en ander Force H -skepe het aan 'n lang soektog na die plunderaars deelgeneem terwyl hulle ook Atlantiese konvooie begelei het. Tydens 'n laatmiddag -sweep op 20 Maart ongeveer 400 kilometer wes van Brest, het die vlieënier en waarnemer in een van die ArkSe Fulmars het die twee gevegskrywers ver onder gespioeneer. Maar 'n gebroke skroef in die radio van die vegvliegtuig het die bemanning verhinder om nuus van die waarneming aan die vervoerder te stuur en Bekend 110 myl weg. Nadat die Fulmar teruggekeer het na die Ark Royal en die nuus is berig, 'n treffende krag Swordfish is egter gereed, met slegs 'n uur sonlig oor en kontak met die Duitse skepe wat herstel moes word, is die missie gekanselleer. Onder die dekking van swaar mis, die Scharnhorst en Gneisenau het die veiligheid van Brest op 22 Maart bereik.
Dieselfde dag, die Ark Royal het geringe skade opgedoen toe 'n swaardvis voor haar neergestort het en een van die dieptes daarvan ontplof het. Die romp is geskud, maar daar was geen onmiddellike herstelwerk nodig nie. Die vragmotor keer op 1 April terug na Gibraltar met Force H, en kaptein Loben Maund volg kaptein Holland op as die bevelvoerder van die skip op die 19de. Andersins, die Ark Die grootste deel van April het konvooie begelei en vliegtuie na Malta vervoer.
Die oorlog in die Middellandse See was besig om vinnig uit te brei, wat die belangrikheid van die noodsaaklikheid om die voorpos van Malta goed voorsien en gewapen te hou, meer belangrik maak. Duitse Luftwaffe -eenhede het vroeg in Januarie op Sicilië begin aankom, en in Februarie is majoor -generaal Erwin Rommel en sy Afrika Korps na die weste van Libië gestuur. Brittanje het intussen sy beste Midde-Ooste-kommando-troepe gestuur om Griekeland te verdedig teen Duitse inval, en teen Mei het Rommel Britse en staatsmagte in die ooste van Libië gelei, omseil of beleër tydens 'n wedloop van 350 myl na Egipte. Een van die doeltreffendste maniere vir Brittanje om terug te veg, was dat sy Malta-gebaseerde vliegtuie en duikbote die vyand se konvooie wat deur Noord-Afrika gebind is, aanval.
Die Ark het aan een van haar gevaarlikste missies in die Middellandse See deelgeneem toe sy en die res van Force H, saam met die slagskip Koningin Mary en verskeie kruisers - versterkings vir die Middellandse See -vloot - is versoek om vyf transporte met 307 tenks halfpad oor die see te begelei. Op 8 Mei, toe die konvooi en oorlogskepe die Straat van Sicilië nader, is dit herhaaldelik deur Italiaanse vliegtuie aangeval. Die Ark Royal het vermy dat sy getorpeer en deur bomme getref is, en laatmiddag het haar Fulmars 'n aanval van 30 tot 40 Duitse bomwerpers afgeweer. Kort daarna draai Force H om terug te keer na Gibraltar terwyl die konvooi en versterkende oorlogskepe na Alexandrië ry. Een van die vervoer sou die slagoffer word van 'n myn, maar die ander het die hawe bereik met die broodnodige tenks.
Strewe na die Bismarck
Die Ark Royal het binnekort die uitdagendste taak in haar loopbaan beleef en 'n belangrike rol gespeel in een van die epiese vlootaksies van die Tweede Wêreldoorlog. Dit begin op 18 Mei 1941, toe die slagskip Bismarck en die nuwe swaar kruiser Prinz Eugen het van Gotenhafen (huidige Gdynia, Pole) geseil om geallieerde konvooie in die Atlantiese Oseaan aan te val. Die kragtige Bismarck het 41 700 ton verplaas, agt 15-duim-gewere gemonteer en onder die vlag van vise-admiraal Gunther Lutjens gewaai. Toe hulle op pad was na die Denemarstraat, tussen Ysland en Groenland, en die Atlantiese Oseaan, word die plunderaars gesien en daarna deur die Britse kruisers in die skadu gestel. By die Admiraliteit in Londen het alarms geblaas, en die Royal Navy het kragte vir die onderskep ingedien.
Die gevegskruiser Kap, die nuwe slagskip Prins van Wallis, en ses verwoesters het op 21 Mei Scapa Flow verlaat, en Home Fleet -eenhede het die volgende dag vertrek. Dit was die slagskip Koning George V., onder die vlag van admiraal sir John Tovey, die gevegskruiser Repulse, die draer Oorwinnaar, vyf kruisers en sewe vernietigers. Laat op die 23ste is admiraal Somerville se Force H beveel om by die agtervolging aan te sluit. Sy gevegskruiser Bekend, die kruiser Sheffield, en die Ark Royal vaar noord van Gibraltar. Die slagskip Rodney en vier vernietigers, 550 myl suidoos van die vyandelike skepe, is ook beveel om in te sluit.
Toe admiraal Lutjens vroeg op 24 Mei die Denemarstraat verlaat, het hy sy twee stropers gevind wat deur die Kap en Prins van Wallis. 'N Kort, skerp stryd het uitgebreek waarin die Duitsers hul salvo's op die Kap. Sy ontbind in 'n groot vuurbal en sak om 0600. Die beskadigdes Prins van Wallis is gedwing om af te tree, maar sy het die Bismarck twee keer, 'n brandstoftenk gebreek en haar maksimum spoed verminder. Lutjens het besluit dat die slagskip by Brest moet inloop om haar olielek te laat herstel.
Laat die middag het die Prins Eugen het na die suidweste ontsnap terwyl die magtige slagskip na die suidooste gestuur het, met die hoop dat Lutjens die beskerming van die Franse Luftwaffe-vliegtuie sou bereik. As gevolg van slegte weer, swak sigbaarheid en beplanningsfoute by die Admiraliteit en aan boord van Tovey se vlagskip, het die Britte kontak met hul steengroef verloor. Hulle het eers die aand van 25 Mei geweet dat die Bismarck was op pad na 'n Franse hawe. Tovey se skepe was toe ongeveer 150 kilometer oos van haar.
Alhoewel die agtervolgers waardevolle kilometers verloor het, het die net geleidelik om die Duitse besem gesluit. Uiteindelik, om 1030 op die 26ste, het 'n Catalina PBY van RAF Coastal Command haar byna 700 kilometer wes van Brest gewaar. Die Koning George V. en Rodney 'n lang agtervolging begin, maar die Britse hoofskepe was te ver weg en te min brandstof om die te haal Bismarck tensy sy kan vertraag. Die Force H -skepe, wat uit die suide kom, was in 'n beter posisie om dit te doen. Na twee verkennings Swordfish uit die Ark Royal kontak gemaak met die Bismarck, is tien soekvliegtuie agtereenvolgens van die vervoerder gelanseer om die Duitse skip deur die loop van die dag uit die oog te hou. Die kruiser Sheffield het voortgegaan en radarkontak met haar gemaak. Maar Force H's Bekend en Sheffield was geen wedstryd vir die Bismarck, so dit sou aan die Ark RoyalSe torpedobomwerpers eskader om haar te vertraag.
Teen 1450, terwyl die ruwe see oor die vliegdek van die vragmotor van 62 voet hoog loop, het 14 swaardvisse deur sterk wind en reën weggesak en 'n uur lank na die teiken gevlieg. Hulle waai uit en gaan af na die hoogste golf, en eers nadat 11 van hul torpedo's in die water was, het hulle besef dat hulle die kruiser aanval Sheffield. 'N Sein wat haar teenwoordigheid aandui, is nie in die Ark Royal. Maar as gevolg van ontwykende maneuver en foutiewe magnetiese pistole wat op die torpedo's aangebring is, is daar geen skade aangerig nie. Die Swordfish -spanne het geskok en berouvol teruggekeer na die draer en veilig geland.
Teen 1910 het 'n tweede golf van 15 swaardvisse van die Ark RoyalSe opwindende vliegdek. Onder leiding van kommandant T. P. Coode vlieg hulle na die Sheffield, wat hulle na die Bismarck 'n dosyn myl daarvandaan.Alhoewel vervaagde lig en lae wolke 'n gekoördineerde aanval verhinder het, het die houtagtige swaardvis teen 2047 vir die moord ingegaan toe die lugweergeweer van die slagskip oopgaan. Verskeie vliegtuie is getref, maar almal het die oorblyfsels oorleef. Hulle het hul kontakpistool-torpedo's losgemaak en hink terug na die draer.
Drie swaardvisse het by die landing neergestort, en ander is onherstelbaar beskadig. Een vliegtuig het 175 gate van dopvuur daarin. Die spanne het pessimistiese verslae ingedien omdat hulle geen gevolge van hul aanval gesien het nie. Maar eintlik het twee torpedo's die Duitse skip getref. Die een het net geringe skade aan haar massiewe gepantserde gordel aangerig, maar die ander een het haar agterstewe getref, die skroewe beskadig, haar stuurwiel verniel en haar roere 15 grade tot by die hawe vasgedruk. Sy was nie in staat om 'n kursus te hou nie, en haar spoed is verminder tot ongeveer sewe knope.
Sonder om dit te besef, het die dapper Swordfish -spanne die BismarckSe lot. Teen 2140, terwyl Britse vaartuie begin sluit, het admiraal Lutjens vir Berlyn beduie: 'Die skip is nie meer manoeuvreerbaar nie. Ons veg tot by die laaste dop. Lank lewe die Führer. "
Nadat hy afgevlieg het van die konvooi, het die vaartuig Dorsetshire en agteradmiraal Philip Vian se verwoester -flottielie het die Bismarck deur die nag en torpedo's afgevuur en twee waarskynlike treffers aangeteken. Die Koning George V. en Rodney het op 27 Mei kort na dagbreek uit die noordweste gekom. Hulle het omstreeks 0845 van 'n afstand van 16 000 meter aangeval, en die Bismarck was 'n brandende wrak teen 1020. Al haar hoofgewere was buite werking, maar sy was nog steeds aan die dryf en het na die hawe gegaan en in 'n stormagtige see gewandel. Die Dorsetshire het die staatskaping gelewer met haar laaste drie torpedo's.
Nuus van die vernietiging van die Bismarck was 'n broodnodige tonikum vir die Britse volk, geskud deur 'n reeks grondnederlae van Frankryk na Noorweë na Noord-Afrika, ontsettende skeepsverliese in die Atlantiese Oseaan, daaglikse bombardemente, ernstige rantsoenering en die dood van die Kap.
Die Ark Royal het op 29 Mei teruggekeer na Gibraltar. Uitgeput van die Bismarck agtervolging, rus die manne en skepe van Force H kort. Intussen het die oorlog in die oostelike Middellandse See sterk in die guns van die as geswaai toe Duitse magte Kreta verower en die toevoerroete van Alexandrië na Malta gesluit het. Op 13 Junie het die Ark Royal en Oorwinnaar ooswaarts op pad met vragte RAF Hurricanes na die ingeslote eiland. Gedurende die somer en in die herfs van 1941, terwyl die Middellandse vloot van die Royal Navy teen Duitse en Italiaanse oorlogskepe en konvooie veg, was die draers Ark Royal, Oorwinnaar, en Woedend was baie keer van onskatbare waarde om vliegtuie te vervoer en handelaars en skeepsvaartuie na die beleërde Malta te begelei.
Gevolglik kon die vliegtuie en duikbote wat daar gevestig was, vyandelike skeepsvaart ontruim, wat op sy beurt die Afrika Korps se aanvallende mag verlam het. As -tenkwa -verliese was 40 persent, en tussen Junie en September het die geallieerde magte 108 vyandelike skepe in die Middellandse See vernietig. Medio September het die Duitse hoë bevel gereageer deur ses U-bote van die Slag van die Atlantiese plig los te maak en hulle in die Middellandse See te bestel.
Op die aand van 10 November het Force H -skepe by Gibraltar anker geweeg vir nog 'n rit na Malta, met die Ark Royal en Argus met altesaam 37 orkane en sewe Bristol Blenheim -mediumbomwerpers. Twee dae later is die vliegtuie afgevlieg. Drie orkane het onderweg neergestort. Die middag van die 12de het die Force H-vaartuie teruggegaan na Gibraltar, waar ten minste een U-boot naby was. Verskeie Ark Royal vliegtuie was in die lug op oefeninge op die helder, helder middag van 13 November toe 'n begeleier -vernietiger 'n duikbootkontak aangemeld het. Die skepe het van koers verander, en die vermeende duikboot was walvisse.
Maar twee onopgemerkte U-bote het wel gewag toe die Force H-skepe ongeveer 30 kilometer van Gibraltar af was. Teen 1541, terwyl die Ark Royal toe sy besig was om vliegtuie te herstel, was sy geskok deur 'n ontploffing. Luitenant Friedrich K. Guggenberger's U-81 het op die periskopdiepte die verwoesterskerm binnegedring en 'n verspreiding van vier torpedo's afgevuur. Een van hulle skeur 'n gat van 130 voet naby die Ark RoyalSe stuurboord -ketelkamer. 'Die skip het gewelddadig geklop', lui 'n tegniese verslag, 'en vliegtuie gelaai met torpedo's het van die vliegdek afgestorm.' Een bemanningslid is in die aanval dood.
Die geraakde karweier was byna onmiddellik aan stuurboord, maar het aanhou stoom teen ongeveer 22 knope. Elektriese krag het verlore gegaan, interne kommunikasie is onderbreek, brande het uitgebreek en een van haar ketelkamers het begin oorstroom. Teen 1602, met 'n skip van 18 grade en die gevaar om te kantel, blaas die tydelik herstelde luidsprekerstelsel: "Hande na die stasie om die skip te verlaat" en "Almal aan die hawekant." 'N Verwoester het langsaan verslap en 1 487 beamptes en beoordelaars afgeneem. Die meeste van die lugvleuel van die lugdiens het intussen na Gibraltar gevlieg. Maar kaptein Maund en meer as honderd man het aan boord van die woonstel gebly en 'n paar uur gesukkel om haar te red.
Alle stoom het omstreeks 1700 verlore geraak, wat die pompe en ander hulpmasjinerie stopgesit het, maar 'n vernietiger het naby ingetrek om elektriese krag te verskaf. Deur slegs met die lig van gevegslanterns te werk, het herstelpartye geleidelik stoom en meer krag herstel, en brandstofolie van stuurboord na baktenks gepomp om die lys te verminder. Teen 1055 het die Ark Royal is deur die sleepboot gesleep Thames. Nog 'n sleepboot het aangekom, en die kanse van die karweier het beter gelyk. Sy was onder toesig van verwoesters en motor -torpedobote en het hink om twee knope in die rigting van Gibraltar te loop. 'N Verwoester het gehelp met die sleep, en daar was hoop dat die Ark Royal kan gered word.
Terwyl haar skeletpersoneel deur die nag geswoeg het, het die skip se wonde kritiek geword. Water het deur gewrigte en skote gestoot wat deur die torpedo-ontploffing beskadig is, meer brande in die ketel het uitgebreek en versprei, en die vaartuig se lys het toegeneem. Alle stoom en krag het verlore gegaan, en die draer was dood in die water. Daar was nou geen redding nie.
Om 1400 op 14 November, met sy skip met 27 grade, het kaptein Maund die laaste bevel gegee om die skip te laat vaar. Sleeplyne is afgegooi, en die twee sleepbote het ingetrek om die verlate, moeë bergingspersoneel af te haal. 'N Halfuur later gly die laaste man langs die hawekant en klim aan boord van 'n meegaande verwoester. Met die lys wat 45 grade bereik by 0613, het die Ark Royal omgeslaan en net 25 myl oos van Gibraltar gesink het.
By die aankondiging van die insinking het die eerste heer van die admiraliteit, A. V. Alexander, gesê: 'Die verlies van die Ark Royal is 'n hartseer slag vir die Royal Navy, maar die ou Ark het die land 'n ryk dividend gegee. " Met min pouses, die Ark Royal in die Noordsee geveg het, het die Atlantiese Oseaan op soek na vyandelike stropers gehelp, wat die mees vreesaanjaende teenstander van die Royal Navy laat val het en 'n deurslaggewende rol gespeel het in die voortbestaan ​​van Britse magte in die Middellandse See. 'N Hof van ondersoek sal haar verlies deels toeskryf aan swak skadebeheer en gebreke in haar ontwerp "wat nooit reggestel is nie omdat sy in byna deurlopende diens was."
Correlli Barnett, Betrek die vyand nouer: die Royal Navy in die Tweede Wêreldoorlog (New York: W. W. Norton 1991).
Norman Friedman, British Carrier Aviation: Die evolusie van die skepe en hul vliegtuie (Annapolis, besturende direkteur: Naval Institute Press, 1988).