President Paul Kruger speel ’n prominente rol om die ou Transvaalse Republiek van ’n agterlike arm en onderontwikkelde staatjie te ontwikkel tot ’n moderne staat van sy tyd. ’n Staat erken deur die wêreld met ambassadeurs van al die groot moondhede van daardie tyd in Pretoria. Verskillende groeperinge Afrikaners, wat elk ’n eie republiek wou stig, moes hy met geduld bymekaar bring om dit moontlik te maak. Dit het verder behels om ’n staatsdiens, regstelsel en ekonomie te vestig sonder dat hy ooit enige opleiding hierin gehad het. Met net ’n basiese skoolonderrig, wat hy tuis ontvang het, staan Kruger nie ’n duim terug vir die meerderwaardige Britse staatsmanne met hulle Oxford- en Cambridge grade met wie hy meer as een keer moes onderhandel nie. Talle staaltjies word vertel oor hoe hy moeilike probleme met eenvoudige “boere-wysheid” opgelos het.
“Gebore onder die Engelse vlag, wens ek nie daaronder te sterwe nie,” skryf hy in sy slotboodskap as banneling uit die vreemde. Na sy afsterwe bring die Franse hulde aan hom met die boodskap: “Die leier van ’n klein volk, wat staan vir ’n groot idee.”
Van Leeve het sy aansoek Vrydag van die hand gewys aangesien hy nie die hof kon oortuig hy het buitengewone omstandighede om sy vrylating op borgtog te regverdig nie.
Die vrou het tydens die verhoor in die hof getuig dat Mnapu haar ná die verkragting gewaarsku het dat haar familie vervloek sou wees en sterf indien sy enigiemand van die verkragting sou vertel.
Dit is reg dat die uitvaagsel tot reg gebring word. Wat my egter verwonder is hoe dom mens kan wees om vir n tweede keer, nadat jy verkrag is, vrywillig na n hotelkamer terugkeer as jy weet dit gaan weer gebeur. Was dit werklik verkragting? Ek wonder maar net. Ek neem aan die regter die feite ordentlik ge-evalueet voor hy sy uitspraak gemaak het.