As daardie handel wen, dan is jy weer in die wins, eerder as om êrens rondom die pouse te wees. Probleme met hierdie metode vind plaas as jy 'n verlore streep met verskeie verliese in 'n ry verloor. Elke handel wat in 'n Martingale-metode verlore gaan, behels 'n toename in die belegging op die volgende handel. PressReader - Landbouweekblad: 2017-11-17 - Droog­te: S­ken­kings bly in­stroom
Droog­te: S­ken­kings bly in­stroom
Landbouweekblad - 2017-11-17 - Lbw|inhoud -
NAMATE die dae lan­ger en war­mer word en die re­ën een­vou­dig weg­bly, word die s­ken­kings van voer uit die saai­ge­bie­de al hoe meer op prys ge­stel deur boe­re in droog­te­ge­teis­ter­de dis­trik­te.
Die Boe­re in Nood-in­stan­sie het aan­vank­lik die lei­ding ge­neem met dié soort hulp, maar in­tus­sen het die ge­or­ga­ni­seer­de land­bou, land­bou- en pri­va­te on­der­ne­mings en ker­ke ook in­ge­spring. Van die tal­le voor­beel­de is die swaar­voer­tuig­han­de­laars Hi­no en Vol­vo wat vrag­mo­tors en be­stuur­ders be­skik­baar ge­stel het om voer oor dui­sen­de ki­lo­me­ters te kar­wei, die bok­haar­ko­per en ver­wer­ker Sa­mil wat saam met die Sy­bok­haar­trust gra­tis mie­lies aan An­go­ra­boe­re ge­le­wer het, die NG Kerk in Krag­ga­kam­ma, Port E­li­za­beth, wat nie net geld in­ge­sa­mel het nie, maar ook ge­re­ël het dat Mil­l­trans, ’n ver­voer­maat­skap­py, vrag­te voer in die Ka­roo gaan af­le­wer.
Dit lyk as­of die hulp­by­dra­es se rim­pel­ef­fek uit­kring. Die jong­ste voor­beeld was 30 vrag­mo­tors van Hen­drik van Wyk Ver­voer wat ver­le­de week uit Del­mas na die Wes-Kaap ver­trek het met 1 500 ba­le voer wat die Neu­hoff-boer­de­ry ge­skenk het. To­tal SA het meer as R1 mil­joen se brand­stof ge­skenk.
Dit is eg­ter nie al­tyd net ’n ge­brek aan wei­ding wat pro­ble­me skep nie. El­ke land­bou­streek wor­stel van tyd tot tyd met sy ei­e­soor­ti­ge ram­pe, soos veld­bran­de en vloe­de, wat boe­re dik­wels raad­op laat.
Boer­de­ry word nie mak­li­ker nie. Dit is dalk nou die tyd vir el­ke boer om mooi te dink oor sy rol in die sa­me­le­wing en wat hy kan doen om me­de­boe­re te help as die nood druk. Dit is de­fi­ni­tief nie die tyd om on­der me­kaar te ba­klei nie.
Pie­ter en Pie­tie Fer­rei­ra van die Wa­gon­drift-boer­de­ry, Han­key, in die Gam­toos­val­lei, is self man­ne wat al­tyd help waar hul­le kan. Hul­le be­klem­toon dat ’n mens al­les in jou ver­moë moet doen om vol­hou­baar te kan boer, maar dat din­ge soms baie vin­nig en on­ver­wags kan ver­keerd loop. Dan moet jy in­der­haas an­der plan­ne be­raam – en dit is dik­wels on­moont­lik son­der die wel­wil­lend­heid van me­de­boe­re.
In Pie­ter-hul­le se ge­val het die vlak van die Koe­ga­dam bui­ten­ge­woon vin­nig ge­daal en, met ver­de­re droog­te voor­spel in die op­vangs­ge­bied, moes hul­le iets doen om hul groot groen­te­kon­trak­te met su­per­mark­te te eer­bie­dig.
Ter­wyl hul­le op hul eie grond ge­boor het vir wa­ter (wat hul­le toe ook met­ter­tyd ge­kry het), het een van Suid-A­fri­ka se me­ga­boe­re, Han­nes Jou­bert van Ha­ba­ta, Kirk­wood, ’n aan­tal hek­ta­re aan hul­le be­skik­baar ge­stel om groen­te te plant om die kri­sis­tyd te oor­brug met wa­ter uit die Ga­riep.
Pie­ter-hul­le sê dit was nie no­dig vir Han­nes om hom oor hul­le te ont­ferm nie, maar hy het nie ’n oom­blik ge­hui­wer om te help toe hul­le die si­tu­a­sie aan hom ver­dui­de­lik het nie. Sul­ke on­baat­sug­tig­heid kan ge­rus mos maar aan­steek­lik wees!
DIT WAS TOE NIE SÓ BESTEM
Die span by Pro­fert moet soos ’n bruid voor die kan­sel voel wie se brui­de­gom koue voe­te ge­kry het. Die ver­lig­ting was groot toe dit am­per ’n jaar ge­le­de rug­baar ge­raak het dat ’n ko­per uit­ein­de­lik vir die suk­ke­len­de Pro­fert ge­vind is. Die rid­der op die wit perd was nog­al ’n sjar­man­te Frans­man: Roul­lier, die maat­skap­py wat am­per 60 jaar ge­le­de in ’n ha­we­dorp aan die Fran­se noord­kus ge­stig is en dees­dae
sy pro­duk­te in meer as 100 lan­de be­mark.
Teen Mei, in die­self­de week as ’n baie be­dry­wi­ge Nam­po-Oes­dag, was die nuus amp­te­lik. Roul­lier en Pro­fert gaan saam­smelt. Die e­nig­ste hek­kie om nog te oor­kom is die se­ën van Suid-A­fri­ka se Me­de­din­gings­kom­mis­sie. Dié het en­ke­le we­ke ge­le­de uit­ein­de­lik die ja-woord vir die troue ge­gee.
Maar, he­laas. Dit was toe nie bestem nie. Roul­lier het op 8 No­vem­ber aan­ge­kon­dig dat hy nie meer kans sien vir die tran­sak­sie nie. Met net ’n vae ver­wy­sing na “on­oor­kom­ba­re pro­ble­me” in die na­ko­ming van “voor­waar­des” wat klaar­blyk­lik vroe­ër ge­stel is.
An­ders­om ge­stel, ver­neem Ma­nie, be­te­ken dit dat die doel­pa­le se­dert Roul­lier se aan­vank­li­ke aanbod ’n jaar ge­le­de ge­du­rig ver­skuif moes word. Am­per soos met die be­oog­de oor­na­me van ’n huis deur ’n nu­we ko­per – die amp­te­li­ke oor­drag het net ’n ruk­kie té lank ge­sloer.
Dit is nie as­of daar nie van al­bei kan­te hard pro­beer is nie. Ma­nie weet ver­al die Land Bank, Pro­fert se groot­ste kre­di­teur en saam met ’n C­hi­ne­se maat­skap­py een van twee aan­deel­hou­ers, het maan­de lank on­ver­poos ag­ter die skerms ge­spook om sa­ke te laat vlot.
Aan die an­der kant ver­neem Ma­nie ’n goeie skoot Fran­se wis­pel­tu­rig­heid en on­ge­duld het dalk ook tot die hand­om­keer by­ge­dra.
E­wen­wel, Ma­nie wens al­bei hu­ba­re par­tye van har­te sterk­te toe in hul voort­ge­set­te soek­tog na ’n ge­skik­te en ge­wil­li­ge we­der­helf. Ook ter wil­le van die wel­stand van die Suid-A­fri­kaan­se land­bou in sy ge­heel, so­wel as die twee maat­skap­pye se meer as 200 werk­ne­mers wat hul brood en bot­ter moet ver­dien.
As na­ge­dag­te laat die he­le pe­tal­je Ma­nie net maar weer aan die ge­yk­te stel­ling dink: A­fri­ka (lees hier­by in­ge­sluit: Sa­ke doen in A­fri­ka) is nie vir sis­sies nie.
ELKEEN MOET BYDRA
Prof. Mo­ham­mad Karaan, wat tot on­langs nog die de­kaan van die fa­kul­teit land­bou­we­ten­skap­pe aan die U­ni­ver­si­teit S­tel­len­bosch was, het on­langs op die Kom­ga-skou na die rol van boe­re in Suid-A­fri­ka – as ’n mis­luk­te staat – ver­wys.
Hy het ge­sê daar is nie meer die vaar­dig­he­de om Suid-A­fri­ka as ’n funk­si­o­ne­le staat te be­stuur of die e­ko­no­mie te laat groei nie. Hy sê on­om­won­de die staat is be­sig om te mis­luk – óf het eint­lik reeds mis­luk. Daar­om moet boe­re nie eers daar­aan dink om die staat half­pad te ont­moet nie. Hul­le moet 80% self doen – ook wat grond­her­vor­ming be­tref.
As voor­beeld sê hy boe­re kan on­af­hank­lik help om swart talent te ont­wik­kel en sin­vol­le grond­her­vor­ming laat plaas­vind. Vol­gens hom is daar nie ge­leent­he­de vir swart stu­den­te die dag as hul­le gra­du­eer nie. Hy maak die ont­stel­len­de op­mer­king dat daar nie ’n boer, land­bou-on­der­ne­ming of ’n boe­re­ver­e­ni­ging is wat hom vra waar hul­le ’n be­lo­wen­de swart jon­ge­ling kan kry wat hul­le op ’n suk­ses­pad kan plaas nie.
Hier­die woor­de het Ma­nie laat won­der hoe ver ons nie al op die pad van her­vor­ming sou ge­vor­der het as el­ke boe­re­ver­e­ni­ging in die land net een swart stu­dent jaar­liks ’n ge­leent­heid ê­rens in hul dis­trik ge­bied het nie. Ma­nie sê geen­sins daar word niks ge­doen nie. A­gri SA het juis on­langs daar­op ge­wys dat sy be­dryfs­or­ga­ni­sa­sies in die af­ge­lo­pe boek­jaar R313 mil­joen aan her­vor­mings­pro­jek­te be­stee het en daar­deur 104 700 ont­wik­ke­len­de boe­re ge­help het.
Nogtans word daar te veel op die Re­ge­ring staat ge­maak om din­ge te doen en te min aan­dag ge­skenk aan wat elkeen self kan bydra.
EERS NET EEN BOTTELTJIE!
’n Boer uit die Na­ma­kwa­land be­soek sy neef in die Kaap. Hy is ’n bier­drin­ker en ken nie eint­lik wyn nie, maar is tog nuus­kie­rig om die Kaap­se vog­gies op die proef te stel.
Som­mer met die in­trap­slag, trak­teer die neef hom met ’n re­stau­rant-ete, waar­ty­dens hy in­stem om ’n bie­tjie wyn te proe. “Bring daar vir ons Twee Jon­ge Ge­zel­len,” be­stel die neef.
“Nee, wag,” keer die boer met sy be­den­kin­ge oor die wyn­drin­ke­ry. “Bring eers net één botteltjie!”