Die donkerrooi fragmente transporteer mens na lewens wat van tevore gelewe is. Daar is dan natuurlik ook die drama van die spuwende berg en al die emosie wat daarmee gepaard gaan. Dit lyk dus asof vroulike literatuur in die fase van selfontdekking dié literatuur is wat die vroulike perspektief op gebeure sentraal stel. Naas hulle klem op vroulike ervaring as ‘n legitieme bron van kuns, word die moontlikheid van ‘n eg vroulike taal as ‘n verdere kenmerk van vroulike literatuur deur feministiese teoretici ondersoek, synde ‘n medium om gestalte te gee aan ervarings wat vanuit ‘n vroulike perspektief waargeneem word. Afdelings VI behels potretterings, wat meestal ook huldigings word, van figure wat deur hulle natuurstudie en -optekenings uitgemunt het (François le Vaillant, Phillip V. Tobias, Thomas Baines, Richard E. Leaky, en derglike); of wat dit as hulle “taak” sien of gesien het “om ‘n vinger te verroer / om soos Atlas die aarde te kan dra” (“Friedrich Dürrenmatt”). Ten slotte volg ‘n afdeling met drie gedigte waarin die digter se verhouding met die natuur en met “hierdie stof” waartoe hy sal “terugkeer” (“RIV”, die bundelslotgedig), uitgedruk word.