Medal of Honor Frontline (PS2) Μεταχειρισμένο
Ninja Gaiden Black - Μεταχειρισμένο
Enter the matrix - Μεταχειρισμένο
Project: Snowblind (Xbox) - Μεταχειρισμένο
Championship Manager 5 (Xbox) - Μεταχειρισμένο
Outlaw Golf (XBOX) - Μεταχειρισμένο
NFL Fever 2003 (Xbox) - Μεταχειρισμένο
Αφαιρέστε τις ιδιότητες Κονσόλα:Xbox Zuid-Afrika in de Eerste Wereldoorlog. : 1914 - 1918.
Zuid-Afrika in de Eerste Wereldoorlog.
by Francesco Baracca » 05 Oct 2009, 19:11
Aanloop tot die Eerste Wêreldoorlog
Re: Zuid-Afrika in de Eerste Wereldoorlog.
by Francesco Baracca » 05 Oct 2009, 19:13
Die Zuidafrikaanse Vliegeniers Korps
Met die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog het die militêre lugvaart nog in sy kinderskoene gestaan. Op daardie tydstip was daar van 'n eie lugmag vir Suid-Afrika nie sprake nie ofskoon die Verdedigingswet wel vir die stigting van 'n Zuidafrikaanse Vliegeniers Korps (ZAVK) voorsiening gemaak het.
Soos reeds vermeld, het die UVM weliswaar in 1913 'n aanvang gemaak met vliegopleiding by Alexanderfontein. Die Eerste Wêreldoorlog het die gevorderde vliegopleiding van die eerste groep van vyf Suid-Afrikaners by Upavon in Brittanje kortgeknip. Ofskoon hul logboeke aangedui het dat elkeen nouliks meer as 20 vliegure agter die rug gehad het, is hul as bevoeg en gereed vir operasionele diens beskou. Nadat hul toestemming verkry het om as vrywilligers by die RFC aan te sluit, is hulle in twee van die eerste vier eskaders opgeneem wat saamgestel en na die oorlogsfront in Frankryk gestuur is.
Gedurende hierdie kort dienstoer het lt K.R. van der Spuy 'n leidende rol gespeel in die ontwikkeling van lugfotografie in die RFC. Van der Spuy, wat gou tot die slotsom gekom het dat pistole en afgesaagde haelgewere betreklik nuttelose wapens in lugoorlogvoering was, het 'n Lewis-masjiengeweer aan die boonste vlerk van sy tweedekker laat monteer. Sy vindingrykheid, wat sy waarnemer in staat gestel het om doeltreffender vuur op die vyand af te bring, is spoedig deur sy medevlieëniers in die RFC nagevolg.
'n Aantal Suid-Afrikaanse vlieëniers is ingevolge 'n goewermentskennisgewing van 26 Januarie 1915 as offisiere in die Staande Mag aangestel, insluitende kapt G.P. Wallace, lt B.H. Turner, lt K.R. van dr Spuy, lt G.S. Creed en lt E.C. Emmett. Hulle sou voortaan op die "Instruksie en Administratiewe Staf" van die UVM dien.
Hul eerste belangrike taak was om die ZAVK op die been te bring en vir deelname aan die veldtog in Duits-Suidwes-Afrika toe te rus. In hierdie verband het veral kapt (later maj) G.P. Wallace, bygestaan deur lte B.H. Turner en E.C. Emmett, 'n leidende rol gespeel. Die ZAVK is formeel op 29 Januarie 1915 as 'n "vliegeniers-eenheid van die Aktieve Burgermacht" gestig waarna werwing in die Unie en Brittanje in alle erns begin het.
Die nuutgestigte ZAVK het aanvanklik heelwat probleme ten opsigte van die verkryging van geskikte vliegtuie ondervind. Drie Henri Farman F27 en twee BE 2C vliegtuie het uiteindelik op 30 April 1915 in Walvisbaai aangekom en in Mei is nog drie Henri Farman F27 vliegtuie afgelewer. Die twee BE 2C vliegtuie wat deur vlootvlieëniers van die Britse Admiraliteit gevlieg is, was vanweë hul houtkonstruksie nie teen die strawwe klimaat van Suidwes-Afrika bestand nie. Nog voordat hulle operasioneel aangewend kon word, is albei in afsonderlike voorvalle beskadig.
Daarenteen het die Henri Farman F27 vliegtuie metaalrompe gehad en hulle is met groot welslae deur die ZAVK in 'n verkenningsrol aangewend. Die Suid-Afrikaanse vlieëniers het goed rekenskap van hulself gegee deur gereelde verkenningsvlugte te onderneem en die grondmagte deurentyd op die hoogte te hou van die vyand se bewegings en posisies. Genl Botha was so beïndruk dat hy by die afsluiting van die veldtog die oortuiging uitgespreek het dat die gebruik van vliegtuie merkbaar bygedra het tot die vinnige afhandeling van die veldtog.
Ná die beëindiging van die veldtog in Suidwes-Afrika, moes oor die toekoms van die ZAVK besin word. Die Eerste Wêreldoorlog het egter nog steeds in Europa voortgewoed en op 9 Julie 1915 het die Unieregering aangebied om die volledige ZAVK met sy personeel en toerusting tot die beskikking van die Britse regering te stel.
Op hierdie tydstip was die ZAVK se personeelsterkte 152 man van wie 120 by die korps se lugvaartseksie en 32 by die transportseksie ingedeel was. Die Suid-Afrikaanse regering se aanbod is deur die Imperiale Leërraad aanvaar hoewel sekere probleme ten opsigte van die vergoeding en rangstatus van sommige lede nog uitgestryk moes word. Kort hierna is die ZAVK in Kaapstad gedemobiliseer en sy lede toegelaat om as vrywilligers by die RFC aan te sluit. Hulle sou die kern vorm van 26 SA Squadron (RFC) wat uit Suid-Afrikaners saamgestel is. Ná 'n kort tydperk van reorganisasie en intensiewe opleiding by Netheravon (Salisbury Plain), het 26 SA Squadron op 25 Desember 1915 na Duits-Oos-Afrika vertrek. In Kenia is die Eskader (Esk) aan die Kilimandjaro-gebied toegewys waar hulle met BE 2E en Henri Farman vliegtuie verkenningsvlugte, lugaanvalle en kommunikasievlugte onderneem het ter ondersteuning van genl Smuts se magte.
Die Eskader se taak was egter allesbehalwe maklik. Hulle het te kampe gehad met 'n strawwe tropiese klimaat en 'n ontwykende vyand wat moeilik in die digte woude van Kenia opgespoor kon word. Desondanks het hulle volhard met verkenningsvlugte en, wanneer omstandighede dit toegelaat het, aanvalle op die grondmagte van genl Von Lettow-Vorbeck geloods. In Junie 1918 is die Eskader na Engeland teruggeroep en die volgende maand is dit ontbind.
Afgesien van die Suid-Afrikaners wat in 26 SA Squadron gedien het, het talle Suid-Afrikaners vrywilliglik vir diens by ander RFC eskaders gedurende die verloop van die oorlog aangesluit. Dit was deels te danke aan die werwingsveldtog van maj Allister Miller wat tussen 1916 en 1917 sowat 2 450 Suid-Afrikaners oorreed het om by die RFC aan te sluit. Verskeie Suid-Afrikaanse vlieëniers het in Wes-Europa en elders roem verwerf, onder andere kapt Andrew Weatherby Beauchamp-Proctor wat 38 vyandelike vliegtuie en 16 lugbalonne afgeskiet het.
Beauchamp-Proctor was ongetwyfeld 'n uitsonderlike vlieënier, maar in die geledere van "Miller's Boys" (soos Miller se rekrute bekend gestaan het), was hy geen uitsondering nie. So byvoorbeeld was daar kapteins S.M. Kinkead en C.J. (Boetie) Venter wat onderskeidelik 30 en 22 vyandelike vliegtuie afgeskiet het. In hul geledere was daar ander vlieëniers soos Douglas John Bell met 20 vliegtuie op sy kerfstok en Sir Hugh W. Saunders wat 19 vliegtuie afgeskiet het; lt kol K.R. van der Spuy wat later 'n Geallieerde lugmageenheid in Rusland aangevoer en aldaar deur die Bolsjewiste krygsgevange geneem is; en die alombekende lt kol Helperus Andrias (Pierre) van Ryneveld.
Van Ryneveld, wat oorspronklik as infanteris aangesluit maar in Julie 1915 na die RFC oorgeplaas is, het as vlieënier aan verskillende oorlogfronte gedien, onder meer in Engeland, die Westelike Woestyn (Noord-Afrika), Egipte en Palestina. In 1916 is hy terug na Engeland om bevel oor te neem van No 78 Home Defence Squadron, 'n nageskader wat teen Duitse Gotha bomwerpers opgetree het. Hy sou later 'n leidende rol speel in die stigting van die Suid-Afrikaanse Lugmag.
Met die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog het Suid-Afrika nie oor sy eie vloot beskik nie. Die Koninklike Marine Vrijwilliger Reserwe (SA) is wel op 14 Augustus 1914 gemobiliseer en 12 offisiere en 267 manskappe kon tot die beskikking van die Admiraliteit gestel word. Gedurende die oorlog het egter meer as 400 Suid-Afrikaners in die Britse Vloot gedien. Baie Suid-Afrikaners het omgekom toe die slagkruiser QUEEN MARY tydens die Slag van Jutland in 1916 gekelder is.
Die vlootowerheid in Simonstad het gedurende die oorlog die meeste van die stroomtreilers en walvisbote in Suid-Afrikaanse waters vir die Britse Vloot opgekommandeer. Talle lede van die Koninklike Marine Vrijwilliger Reserwe (SA) het dan ook op hierdie vaartuie gedien. Hulle is aanvanklik as patrollie- en ondersoekbote gebruik, maar nadat die gekamoefleerde Duitse slagskip MOEWE seemyne teenoor Tafelbaai en Kaap Agulhas gelê het, moes 'n aantal as mynveegtreilers omgebou word.
Tydens die veldtog in Duits-Suidwes-Afrika is die bekende sleepboot LUDWIG WIENER in Tafelbaai opgekommandeer, herdoop tot HMS AFRIKANDER en vir meer as 'n jaar as 'n patrollieboot aangewend.
Die Britse Vloot het Suid-Afrika se bydrae tot die oorlog ter see erken deur Suid-Afrikaanse name aan sommige van sy nuwe skepe toe te ken. Die eerste hiervan was die torpedojaers BOTHA (1915) en SPRINGBOK (1917). Hulle is later gevolg deur die twee ligte kruisers CAPE TOWN (1919) en DURBAN (1919).
Die Suid-Afrikaanse Geneeskundige Diens
Die Suid-Afrikaanse Geneeskundige Diens (SAGD) was ten tye van die Eerste Wêreldoorlog 'n ondersteuningsdiens van die Leër. Gesondheidsfaktore het egter 'n groot rol in hierdie oorlog gespeel; so byvoorbeeld was die sterftesyfer agv siektes, beserings en mediese komplikasies uiters hoog. Dit spreek dus vanself dat die SAGD 'n belangrike ondersteunende taak vervul het. Derhalwe verdien die aandeel van die mediese komponent afsonderlike toeligting.
Toe Suid-Afrika op 4 Augustus 1914 tot die Eerste Wêreldoorlog toegetree het, het die SAGD - wat slegs 16 maande vantevore gestig is - oor slegs 5 berede brigade-ambulanse, 2 veldambulanse, 'n mediese kompanie, 'n voorradedepot en 'n opleidingsdepot beskik. Die SAGD se ongunstige personeelsituasie het verder versleg as gevolg die onttrekking van 'n groot deel van die Royal Army Medical Corps in Suid-Afrika. 'n Ligpunt in die dilemma van die Direkteur Geneeskundige Diens, kol P.G. Stock, is die feit dat hy oor 'n aantal adjunk-direkteure in die onderskeie militêre distrikte beskik het wat hom kon bystaan. Hy kon ook staatmaak op 'n aantal Staandemaglede by Tempe wat hy kon gebruik totdat sy Burgermageenhede gemobiliseer is. Ter voorbereiding van die mediese ondersteuning van die veldtog in Duits-Suidwes-Afrika, is die berede brigade-veldambulans in Pretoria op 'n gereedheidsgrondslag geplaas terwyl mediese eenhede gemobiliseer en op sterkte gebring is.
Ondanks die SAGD se probleme, kon die 1ste Berede Brigade Veldambulans en 'n beperkte hospitaaleenheid reeds op 26 Augustus 1914 saam met brig genl H.T. Lukin se invalsmag (Mag A) vanaf Kaapstad na Port Nolloth vertrek. Die mediese kontingent by Port Nolloth is teen die einde van September deur die 9de Berede Brigade Veldambulans versterk. Lt kol G.H. Knapp wat vir die mediese reëlings van Mag verantwoordelik was, het ná sy aankoms in Port Nolloth sy hoofkwartier daar ingerig. Hy het 'n hospitaaltjie geopen om pasiënte tydelik te huisves totdat hulle met die hospitaalskip SS EBANI na Kaapstad afgevoer kon word. Hy het dit verder opgevolg met die oprigting van afvoerhospitale by Aneous, Okiep, Klipfontein en Steinkopf. Die eerste veldambulans onder kapt J. Pratt-Johnson is na Lüderitzbucht gestuur waar dit as die Algemene Hospitaal No 4 georganiseer is.
Wat B Mag betref, het Stock aanvanklik nie soveel aandag aan dié mag se mediese behoeftes geskenk as in die geval van A Mag nie. Hy het nietemin gepoog om 'n berede brigade veldambulans na Upington te stuur waar die mag onder lt kol S.G. Maritz saamgetrek het. Dr J.P. MacGregor is opdrag gegee om 'n offisier en 14 manskappe te werf en na Upington te vertrek. Hierdie poging het egter grootliks skipbreuk gely as gevolg van Maritz se besluit om te rebelleer.
Die veldtog is Duits-Suidwes-Afrika is deur die uitbreek van die Rebellie in die wiele gery. Die afvoerhospitale by Okiep, Klipfontein en Steinkopf het nie aan hul doel beantwoord nie en is later in tydelike mediese depots omskep. Die onderdrukking van die Rebellie en die hervatting van die offensief in Duits-Suidwes-Afrika in 1915 het vir die mediese kontingente opnuut probleme meegebring. Die Suid-Afrikaanse invalsmagte het so vinnig opgeruk dat die mediese elemente nouliks kon byhou. Die swak paaie en lang afstande tussen dorpe het die afvoer van ongevalle ook bemoeilik. Gevolglik moes die veldambulanse soms noodgedwonge agterbly om veldhospitale te beman totdat die pasiënte afgevoer is.
In 'n poging om die mediese organisasie gedurende die laaste fase van die veldtog op te knap, het Stock hom by genl Botha se Noordelike Mag gevoeg. Die tempo waarteen die spoorlyn vanaf Swakopmund na Windhoek gebou is, het die afvoer van ongevalle per trein vergemaklik. Die hospitaal by Karibib het weldra in 'n belangrike mediese sentrum ontwikkel van waar pasiënte na Swakopmund afgevoer kon word.
Ná die Duitse oorgawe in Junie 1915, is die grootste gedeelte van die mediese kontingent aan Suidwes-Afrika onttrek. 'n Klein element het agtergebly om na die besettingsmag om te sien en teen die middel van Augustus 1915 is die laaste pasiënte na Kaapstad afgevoer.
Ná die beëindiging van die veldtog in Suidwes-Afrika, het die SAGD voor nuwe uitdagings te staan gekom, nl die veldtog in Duits-Oos-Afrika en die oorlog in Europa. Hoewel die SAGD oorspronklik net geneeskundige steun aan die front in Europa sou lewer, is later besluit om ook 'n mediese kontingent na Duits-Oos-Afrika te stuur. Hierdie kontingent het bestaan uit 'n algemene hospitaal, drie veldambulanse, vyf berede brigade veldambulanse, twee sanitêre seksies, twee kompanies Indiër-draagbaardraers, 'n tandheelkundige seksie en 'n voorraaddepot.
Die ongesonde klimaat van Oos-Afrika was vir die Geallieerde magte selfs 'n groter vyand as die Duitse magte onder Von Lettow-Vorbeck. Die tol wat siektes soos bosluiskoors, malaria, disenterie en swartwaterkoors onder die Geallieerde troepe geëis het, sou genl Smuts tereg laat opmerk: "It became more and more a campaign against climate, geographical conditions and disease."
Die South African General Hospital is by Kedongal ingerig. 'n Assistent-direkteur mediese dienste is tot elke divisie toegevoeg om mediese reëlings vlot te laat verloop. Veldambulanse moes in hospitale omskep word terwyl 'n groot aantal ongevalle deur die ambulansskepe SS EBANI, VITA en PROFESSOR WOERMAN afgevoer is.
Die aantal ongevalle wat vanaf die front in Oos-Afrika afgevoer is, het dermate toegeneem dat selfs die hospitale in die Unie nie meer al die pasiënte kon huisves nie. Teen September 1917 was die situasie so kritiek dat hut- en tenthospitale opgerig moes word. Voorts is 'n basishospitaal, No 5 Algemene Hospitaal, vir die Kaapse Korps opgerig terwyl 'n groot herstelkamp by Kimberley gebou is. Terselfdertyd is hospitaalfasiliteite in Durban uitgebrei en Tempe en Robertshoogte is gebruik om die oorvloei van pasiënte vanaf Durban en Kaapstad te huisves. In een stadium is soldate selfs tuis deur hul naasbestaandes versorg, maar hierdie reëling was nie geslaagd nie en moes gestaak word. Die uitbreek van die griepepidemie in 1918 het die SAGD se taak in die Unie nog verder bemoeilik. Die epidemie is eers in September 1918 onder beheer gebring waarna die SAGD kon voortgaan om hom uitsluitlik op Oos-Afrika en Europa toe te spits.
Wat die front in Europa betref, is 1 South African Field Ambulance in Augustus 1915 op Potchefstroom gemobiliseer. Saam met 1 South African General Hospital het dit die mediese kontingent uitgemaak wat teen die begin van November by Twezeldown in Brittanje vir hul opleiding aangekom het. Die personeel van 1 South African General Hospital is aanvanklik by verskeie imperiale hospitale ingedeel, maar op 20 Desember 1915 is die eenheid by Bournemouth herenig met die opdrag om die Mont Dore Hospital daar oor te neem. Een afdeling van 1 South African General Hospital is met die voltooiing van 'n bykomende Suid-Afrikaanse hospitaal by Richmond Park in Junie 1916 na Frankryk verskuif.
Vroeg in 1917 is opdrag gegee dat 1 South African General Hospital in Frankryk se bedkapasiteit van 520 tot 1 120 opgestoot word. Die hospitaalpersoneel het hutte wat hiervoor benodig was, self opgerig. Namate die oorlog gevorder het, het die gevegsfront verder van 1 South African General Hospital (Frankryk) weggeskuif. Die hospitaal het desondanks bedrywig gebly en die mediese staf het hul veral in die behandeling van beenbreuke onderskei. Die tegniek wat hier gebruik was, is later deur die mediese korps van die Britse Leër oorgeneem.
Gedurende die oorlog het die afdeling van 1 South African General Hospital in Brittanje hom ook onderskei. Hierdie afdeling het 'n waardevolle ondersteuningsdiens gelewer by die South African Military Hospital te Richmond Park. Op 1 Julie 1918 het die Richmond Military Hospital en die South African Military Hospital aldaar saamgesmelt onder laasgenoemde se naam.
1 South African Field Ambulance het feitlik ononderbroke aan die gevegsfront in Europa gedien. Die eenheid is egter nie dadelik na Europa nie, want in Desember 1915 het dit na Egipte vertrek om mediese steun aan 1 South African Infantry Brigade te verleen. Die veldambulans het 1 South African Infantry Brigade egter nie na die front vergesel nie en het tydens hul verblyf in Egipte voortgegaan met opleiding. In April 1916 is 1 South African Field Ambulance na Frankryk gestuur en in Junie daardie jaar het dit die versorging van 1 South African Infantry Brigade oorgeneem.
Gedurende die hele Somme-offensief het 1 South African Field Ambulance se seksies hul taak in moeilike, senutergende en dikwels lewensgevaarlike omstandighede verrig. Op 19 Julie 1916 is 1 South African Field Ambulance aan die Somme-front onttrek en vir 'n kort rusperiode na die Frevillers-area gestuur. Dit het in Augustus saam met 1 South African Infantry Brigade na Vimy-rif verskuif en 'n divisie-oord by Caucort ingerig. Die res van die eenheid was by die Estree Caughie-hospitaal saamgetrek. In September is dit na die Somme teruggestuur en die ambulanshoofkwartier is by Lavieville ingerig. Teen die einde van Oktober het 1 South African Field Ambulance na Maizieres vertrek, maar vroeg in Desember is dit na Arras gestuur om voor te berei vir die Geallieerde lente-offensief van 1917.
Die Geallieerde offensief wat op 9 April 1917 van stapel gestuur is, het so snel verloop dat die insamelpunt spoedig verder as 5 kilometer van die regimentshulpppos was. Die lang afstande, sneeu en reën het die Ambulans se taak bemoeilik en veral die verbandplek by Anzin was besonder bedrywig - in die eerste 24 uur is 1 246 gewondes behandel. Tussen 19 April en 12 September 1916 is die Veldambulans verskeie kere verskuif en dit moes mediese steun lewer by onder meer Arras (die hoofkwartier), la Thieuloye en Hautes Avesnes.
Op 12 September is 1 South African Field Ambulance na Vlammerthinge aan die front by Ypres verskuif. Die Suid-Afrikaanse brigade se ongevalle aan die front by Ypres was hoog: 263 het gesneuwel terwyl 995 gewond of vermis is. Die Suid-Afrikaanse veldambulans is tot die uiterste beproef want veldverpleging en die afvoer van verliese moes deurentyd onder hewige artillerie-vuur gedoen word. Talle mediese offisiere en baardraers is gewond of gedood, maar desondanks het die Veldambulans hom goed van sy taak gekwyt.
Op 1 Desember 1917 is 1 South African Field Ambulance na Gouzeaucourt gestuur. Die snelle opeenvolging van aanvalle en teenaanvalle het algehele chaos veroorsaak wat die taak van die eenheid aansienlik bemoeilik het. Baardraers moes byvoorbeeld self die skuilings vir gewondes by die hoofverbandplek te Queen's Cross oprig. Baie pasiënte wat die slagoffers van gasaanvalle was, moes behandel word.
Ná 'n kort verposing by Suzanne op die oewer van die Somme waar roetine geneeskundige dienste by 'n tydelike hospitaal gelewer is, was 1 South African Field Ambulance weer op 1 Maart 1918 terug aan die front. Op 21 Maart het die Duitse magte tot die aanval oorgegaan en in die volgende week moes die Geallieerde magte oor 'n wye front terugval. Vir 'n tweede maal is 1 South African Infantry Brigade feitlik uitgewis en sowat 100 man is op 26 Maart by Marrieres krygsgevange geneem. Die geneeskundige personeel wat aan die brigade verbonde was, is insgelyks gevange geneem. Die res van 1 South African Field Ambulance het op 31 Maart tot by Raineville en Bonneville terugbeweeg, maar op 2 April 1918 het dit saam met die nuut saamgestelde 1 South African Infantry Brigade na België vertrek.
In België het die veldambulans sy hoofkwartier by Voormezeele ingerig. Die Duitse magte het op 9 April opnuut tot die aanval oorgegaan en 1 South African Field Ambulance moes na Remy verskuif waar dit tot 29 April in 'n leë afvoerhospitaal gehuisves was. Op 30 April is die eenheid na Trapestes naby Waton en op 1 Mei het dit 'n divisierusoord by Bandaghem geopen. In die somermaande was 1 South African Field Ambulance betreklik onaktief. Dit het egter vanaf 27 September tot 11 November (toe vyandelikhede gestaak is) by Serain mediese steun verleen aan 1 South African Infantry Brigade tydens die finale Geallieerde aanval op die Siegfried-lyn.
Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het mediese kontingente van die SAGD onder uiters moeilike toestande in Suidwes-Afrika, Oos-Afrika, Frankryk en Vlaandere (België) hul goed van hul taak gekwyt en verskeie lede is met medaljes beloon.
Die geneeskundige ondersteuningseenhede was nie die enigste nie-gevegselement van Suid-Afrikaanse eenhede wat aan die Eerste Wêreldoorlog deelgeneem het nie. Benewens die mediese komponent, was daar ook die arbeidsbataljons, die sogenaamde "non-combatants". Hierdie werkspanne in uniform het die lewensnoodsaaklike logistieke infrastruktuur vir die imperiale oorlogsmasjien voorsien. In hierdie opsig het die Suid-Afrikaanse arbeidsbataljons, wat deur I.R. Gleeson tereg as "the unknown force" bestempel is, 'n belangrike bydrae gelewer.
Die aanwending van nie-blanke Suid-Afrikaners in die Eerste Wêreldoorlog was in sigself 'n omstrede kwessie, en het dan ook tot politieke dispute gelei. Besluite wat die Suid-Afrikaanse regering in hierdie verband geneem het, was eweneens omstrede. Toe die South African Native National Congress en ander instansies in 1914 hul steun vir Suid-Afrika se oorlogspoging aangebied het, is dit van die hand gewys.
Die Suid-Afrikaanse regering het egter geen gewetenswroeging gehad oor die aanwending van Nie-Blankes in 'n nie-strydende hoedanigheid nie. Soos terstond aangedui sal word, het meer as 190 000 Nie-Blankes gedurende die oorlog gedien, al was dit grotendeels in 'n nie-gevegsrol. Boonop het die Suid-Afrikaanse regering sy oorspronklike besluit om Nie-Blankes nie in 'n gevegsrol aan te wend nie, ook nie konsekwent toegepas nie - in die loop van die oorlog het infanteriebataljons van die Kaapse Korps aktief aan die front in Duits-Oos-Afrika en Europa gedien.
Gedurende die veldtog in Duits-Suidwes-Afrika het ongeveer 33 500 Nie-Blankes in die Suid-Afrikaanse ekspedisiemag gedien. Die grootste gedeelte van hierdie komponent was swart lede van die South African Native Labour Corps wat inderhaas met die hulp van die Departement van Naturellesake op die been gebring is. Hulle is hoofsaaklik as wadrywers, touleiers of in 'n logistieke rol aangewend.
Die South African Native Labour Corps was ook die grootste voedingsbron vir die arbeidsmag van 15 000 in Duits-Oos-Afrika. 'n Groot aantal is aangewend as drywers en touleiers; hulle moes ook die trekdiere versorg en omsien na hul vervoer na die voorbasisse. Sommige is aangewend vir die lê en instandhouding van spoorlyne terwyl ander by hawens as dokwerkers werksaam was.
Bataljons van die South African Native Labour Contingent (SANLC) en kompanies van die Cape Corps Labour Battalion het gedurende die oorlog aan die front in Frankryk en Vlaandere gedien. Die oprigting van hierdie arbeidsbataljons het voortgespruit uit 'n versoek wat van Brittanje ontvang is. Die beskikbaarstelling van nie-blanke arbeiders vir die front in Frankryk was onderhewig aan bepaalde voorwaardes: hulle moes in 'n nie-gevegshoedanigheid en onder die toesig van blanke offisiere aangewend word.
Wat die SANLC betref, is oorspronklik vir vyf swart bataljons van 2 000 man elk voorsiening gemaak, dog as gevolg van 'n toenemende behoefte is sowat 25 000 gewerf. Hiervan is 20 887 swart lede in verskillende rolle aangewend, onder andere as pad- en spoorlynwerkers, dokwerkers en houtkappers.
Die eerste vier bataljons het reeds voor die einde van 1916 na Frankryk vertrek, gevolg deur die 5de Bataljon vroeg in 1917. Laasgenoemde bataljon se reis na die front in Frankryk het egter rampspoedig verloop. Op die nag van 21 Februarie 1917 sterf 616 lede toe hul skip, die SS MENDI, ná 'n botsing in die Engelse kanaal sink.
Sowat 2 000 lede van die Cape Corps Labour Battalion is by die British Army Service Corps in Frankryk ingedeel. Hulle is hoofsaaklik in hawestede soos Rouen en Le Havre aangewend en het dieselfde take as ander arbeidsbataljons verrig. Die Cape Corps Labour Battalion se kompanies het hul so goed van hul taak gekwyt dat hul eers in Julie 1919 na die Unie teruggestuur is.
Gedurende die oorlog het sowat 3 500 lede van die Cape Auxiliary Horse Transport Unit in Frankryk en Vlaandere gedien. Hierdie lede was almal bedrewe in die hantering van bespanne voertuie en is hoofsaaklik gebruik as drywers en touleiers. Hulle was veral verantwoordelik vir die vervoer van voorrade vanaf hawens na depots en spoorkoppe.
Altesaam 254 666 Suid-Afrikaners van alle rassegroepe het gedurende die Eerste Wêreldoorlog in uniform gedien, te wete 146 897 Blankes, 25 000 Kleurlinge/Indiërs en 82 769 Swartes. Hiervan het 8 325 Blankes, 893 Kleurlinge/Indiërs en 3 136 Swartes in gevegte of in die uitvoering van hul pligte gesneuwel.