Lugwegassessering - SIFSOF
Lugwegassessering is 'n prosedure wat gedoen word om lugwegprobleme by pasiënte te hanteer (suurstofversuim, ventilasieversuim, versuim om patente-lugweë te onderhou ...).
Die voorspelling van moeilike maskerventilasie (DMV) is 'n uitdagende prosedure. Dit is die rede waarom die ultraklankskandeerder 'n nuttige hulpmiddel is om hierdie probleme te voorspel.
Lugwegverwante siektes, as gevolg van 'n onvermoë om moeilike lugweg te kan voorspel, bly die anestesioloog die belangrikste saak.
As gevolg van hoë beeldkwaliteit, nie-indringende en relatiewe lae koste, is ultrasonografie gebruik as 'n waardevolle aanvulling op die kliniese beoordeling van die lugweg
Watter ultraklank-skandeerder word gebruik vir lugwegassessering?
Die SIFULTRAS-5.42 is 'n betroubare instrument vir die beoordeling van die subglottiese lugweg. Die voordele wat hierdie ultraklank bied, is dat dit minimale opleiding vereis en dat die pasiënt nie beweeglik of sedatief is nie.
Die nuwer modelle is kompak en kan vinnig met gemak van die voor-narkose-houarea na die operasiekamer beweeg word. Hierdie oordraagbaarheid maak dit moontlik om ultraklank VS te gebruik, waar en waar dit ook al nodig is. En prakties omdat dit anestesioloë in staat stel om ingewikkelde en gevarieerde anatomie te evalueer.
Aangesien baie narkoseverskaffers reeds vaardigheid in Amerikaanse tegnieke in die Amerikaanse geleide vaatoegang en plaaslike senuweeblokke opgedoen het, kan die gebruik van die VSA om die lugweg te evalueer sonder te veel probleme aangeleer word. Ultraklank van die boonste lugweg kan 'n nuttige aanvulling wees op konvensionele kliniese assesseringsinstrumente, aangesien dit suksesvol was om die relevante anatomie en kritieke strukture van die lugweg te visualiseer.
Met hierdie toestel kan die dokter die geskikte trageostomie in grootte en lengte beraam en anterior nekstrukture sowel as agterste trageale muurbeserings vermy.
In die preoperatiewe houarea word sonografiese assessering gedoen met behulp van 'n hoëfrekwensie lineêre sonde. Deur die sonde in die submandibulêre gebied in die middellyn te plaas. Sonder om die posisie van die sonde te verander, is die lineêre skikking van die Amerikaanse sonde in die dwarsvlakke gedraai van kefalad tot caudaal, totdat die epiglottis en die agterste gedeelte van die vokale gelyktydig met arytenoïede op die skerm waargeneem word. Daarna word die volgende metings verkry met die skuins-dwars Amerikaanse aansig op die lugweg.
Net so word 'n geboë transducer met lae frekwensie (5 MHz) gebruik om die tong en skaduwees van die hyoïedbeen te visualiseer en die onderkaak met die pasiënt in die rugliggende posisie. Die hyomentale afstande word onderskeidelik gemeet vanaf die boonste grens van die hyoïedbeen tot die onderste grens van die mentum.
Die gebruik van ultraklank om die moeilike lugweg te bepaal, is nog 'n waardevolle toepassing van hierdie veelsydige tegnologie.
Verwysing: Ultraklank-geassisteerde evaluering van die lugweg in kliniese narkose praktyk: verlede, hede en toekoms.