O die pyngedagte, nog ’n tender deur Daniel | Bydraes | Woes - Kreatiewe platform vir Afrikaans
Titel: O die pyngedagte, nog ’n tender
Aantal woorde: 1770
Datum gepubliseer: 27 Jan 2010
Die van ons wat in die privaatsektor werk, dikwels as konsultante, sal weet dat die oorsprong van meeste, of ten minste baie werk in die toekenning van tenders lê. As jy nie tender vir werk nie, nou ja dan is daar nie werk nie. Daar is natuurlik ’n risiko aan verbonde want dit kos geld, en met die tipe van ding weet mens nou nie altyd of jy ’n kans staan al dan nie. As jy egter lank daarmee werk, het mens darem gewoonlik ’n idee van jou kanse al dan nie. Somtyds moet mens ook maar net tender sodat die Department of wie ook al die ding uitgestuur het sien jy is nog in die mark en al kry jy dit nie nou nie, is daar dalk volgende keer ’n kans. Sommiges natuurlik weet hoe om sommer vooraf te reël dat die ou joppie na hulle kant toe kom. Mens lees gewoonlik in die koerante van hulle, want een of ander vorm van verwisseling of familiebande is betrokke in so ’n proses, maar dit is nou ’n ander storie, wat die media, prokureurs en Zille’s van die lewe mee handel.
Die res van ons volg maar die aanvaarbare proses wat dan ook duidelik in die Wet en gepaargaande Regulasies voorgeskryf word. Nou dis nou waar die moeilikheid begin. Die goed word in die Staatskoerant of derglike plekke of bullitens op die internet geadverteer, en mens moet op hoogte bly, ander mis jy uit. Nou dis dan die eerste bruggie wat oorgesteek is, as jy die advertensie gesien het. Meestal kry mens deesdae die spesifikasies sommer gratis op die internet, maar ander kere is ΄n fooi ter sprake vir die dokument. Dit betaal jy dan by ’n obskure toonbank en jy gaan haal die dokument met die wys van die kwitansie elders by ’n nors klerk. Nou wat jy dan met die dokument maak is jou saak. Jy gaan wys en bespreek dit gewoonlik met die baas en hulle koukus hulle flou, word opgewonde, dink allerlei planne uit wat jy moet uitvoer en plak dit op jou lessenaar neer.
Meeste tenders (veral die wat deur die Staat en verwante instellings uitgegee word) vereis dan ’n verpligte inligtingsessie. Dis die tipe van vergadering wat jy teen wil en dank moet bywoon, en die register teken, anders gee jy die tendervoorstel later verniet in. Die vergaderings werk gewoonlik so.
Jy kom aan by die plek en op die regte tyd, en daar is niemand behalwe konsultante wat rondmaal nie. Later kom ’n klerk aan en deel almal mee dat die vergadering òf uitgestel is, òf verskuif is na ’n konferensiekamer op die sewe-en-dertigste vloer want die een waar almal nou intussen gemaklik aan die sit geraak het, is intussen geboek vir tee saam met die Direkteur-Generaal. Nou ja, dan verskuif al veertig of vyftig mense en kom aan ’n kamertjie met ses stoele, en geen vensters. Gewoonlik werk die lugversorging ook nie. Ek vermoed dis alles deel van ’n hoogs geheime Kabinetsmemorandom om die koring van die kaf te skei. Net die heel gekstes hou uit, of so iets.
Goed, nou is almal binne, en wag weer. Uiteindelik kom daar gewoonlik so twee of drie klerke aan. Dit lyk of hulle uit die so pas vanaf die nuuste modeskou in Parys op die ORTPORT aangekom het. Dis opgedres en armbande en juwele, en elkeen het ten miste drie baie duur selfone. Die arms is belaai met papiere, gewoonlik nie gekram nie en deurmekaar. Hulle weet al drie weke van die vergadering, maar dis hoe dit is. Almal het ook reeds die dokumente gekoop, maar nou is daar sommer gratis afdrukke ook. Praat nou van koolstofvoetspore. Dit skuif rond, vra verskoning, en rangskik elkeen se drie selfone op die tafel. Dis nou na die gaste moes plek maak vir die kadawers om te kan sit en hulle goeters en klere regskuif.
Dan begin die voorstel proses. Die geagte is gewoonlik Precious of Surprise of Glorious wat voorsit en praat en voorstel en so aan (so asof jy ’n Hel omgee of onthou) en grappies maak wat flouer is as die wat jy op ’n baie konserwatiewe Gereformeerde troue hoor. Almal grinnik saam, want mens weet nie wie is Precious of Surprise of Glorious nou eintlik nie. Kan dalk net ’n vreeslike belangrike beampte of iemand met direkte toegang tot die Minister wees, en as jy hom of haar laat ontsteld raak is jou tender dalk net moer toe, maar later vind jy uit, die geagte is gewoonlik nie eintlik iemand van belang nie en weet ook meestal niks van die saak wat bespreek moet word nie.
Nou mens moet nou mooi verstaan. Die eintlike doel van die soort vergaderings is om inligting te gee en enige moontlike vrae of onduidelikhede aan te spreek. Wat in die praktyk gebeur is iets anders. Die geagte voorsittende beampte begin dan gewoonlik om die blerrie dokument wat jy reeds ure lank by die kantoor bestudeer het voor te lees. Die dokument bevat ook al die nodige vrae om die tendergewer die kans te gee om jou aansoek later te evalueer. Selfs ’n skoolkind behoort die meeste vrae daarin min of meer te kan beantwoord. Dis nou dinge soos naam, adres en telefoon en maatskappyregistrasie en belastingnommers en so aan. Die geagte vertel dan mooi vir jou (wat ’n hele paar jaar op universiteit was en ook al jare met allerlei vorms te doene het) dat jy tog jou telefoonnommer langs die woorde TELEFOONNOMMER moet skryf.
Ek word nie meer kwaad nie, of raak verveeld nie, ek gaan doodgewoon in een of ander vreemdsoortige beswyming in, amper iets soos astrale projeksie, en hoor niks. Ek dink aan wonderlike goed, soos my huis in die Karoo, of die stil oggende daar, of my diere daar, of wat ek vanaand gaan eet, of ek kyk wie is sexy in die gehoor, of so iets. Enige iets net om nie na die loutere St. Rond te luister nie.
Die vermorsing van tyd en frustrasie duur gewoonlik so ’n ander half uur, want die geagte word moeg en slaan al hoe meer stukke oor. Dan wonder jy hoekom het hy nou die ander gelees. Maar in elk geval, Salamo het allerlei te sê gehad oor sulke mense, so wie is ek om by te voeg. Ek dink veral aan die gereelde verwysings na dwase.
Die ergste is egter nie oor nie, nog lank nie. Intussen sirkuleer daar ’n presensielys wat jy moet invul anders is jy outomaties gediskwalifiseer. Almal probeer dit eerste in die hande kry en dan uitglip, dis nou wanneer Precious of Surprise of Glorious wegkyk. Ek weet; ek het dit ook al gedoen wanneer ek voel daar bruis ongemaklike vlakke van bloed deur my are. Die geagte stel dan die vloer oop. Ek is seker die ouens loop ’n kursus in die Parlement, want die taalgebruik met die orde van die vergadering is al te parlementaries. O, weë, dis nou die tyd wanneer ek die begrip verstaan van in jou hande huil. Die meeste teenwoordiges is teen die tyd so bedwelm van die benoude lug in die vertrekkie, dat almal ’n dagga-agtige uitdrukking op die gesig het. Maar helaas, daar is altyd ’n flikker vonk of twee wat vrae het. Jy wil ween as iemand begin met die woorde, Mr. of Ms. Chair, and may I address the House en dies meer. As hulle die geagte eers so aanspreek weet jy nou is hier lang wag. Dis dan nou baie sinvolle vrae soos wat gebeur as jy die tendervoorstel te laat in handig, of die vorms onderteken moet word en meer sulke diepsinnige vrae. Die ergste is dat dit gewoonlik ’n hele bespreking van die kant van Precious of Surprise of Glorious afgee. Skynbaar is die gee van ’n eenvoudige nee of ja nie in hulle job descriptions nie. My toestand van beswyming het gewoonlik dan reeds gewyk en ek en vele ander begin onderlangs grom. Dit is dan ook gewoonlik wanneer die hele spulletjie sonder enige grasie uitmekaar spat.
Maak geen fout nie, daar is dikwels ook sinvolle vrae en ek het ook al dinge moes vra, maar wat dikwels gebeur is dat Precious of Surprise of Glorious verward rondkyk, so asof die Minister nou self gaan instap en antwoord. Meestal geen idee wat om te antwoord nie en dan dikwels almal verwar met ’n lang verduideliking wat eintlik net ’n spul betekenislose woorde is. Plaas hulle net sê hulle sal uitvind, of hulle weet nie. Hulle gee gewoonlik ΄n nommer om te skakel, maar die hoef jy nie eers te probeer nie, geen antwoord ooit. Die gevolg is, dat die van ons wat gereeld die vergaderings uit die Hel moet bywoon, nooit as te nimmer waag om ’n vraag te vra nie, jy leer gou. Daar is ander maniere om uit te vind.
Nou ja, die res van die proses is maar elke konsultant se saak en persoonlike hel en moeite. Die afsnypunt is gewoonlik in die oggend en mens maak dit ook maar net. Ek moet darem sê daar is ook snaakse dinge wat gebeur. So moes ek eendag ’n tender gaan inhandig vêr van die kantoor; amper drie ure se ry. Daar gekom is dit ’n mengelmoes van mense. Die betrokke Departement het dit goed geag om verskeie tenders op een dag en tyd laat sluit. Ek kom toe agter daar is veskeie kleiner tenders vir skryfbehoeftes en so meer, en allerlei entrepreneurs ding mee. Die tenderdoos by die deur loop oor en ek bly maar staan om te sien ons s’n raak nie weg nie, want dis vir groot werk. En toe is dit elf uur en Precious of Surprise of Glorious kom aan met twee horlosies en deel ons mee dis nou tyd; die uur het aangebreek; amper soos die Wederkoms, net die engele met die basuine het gekort. Die volgende oomblik storm ’n verwaarloosde ou siel in met haar tendertjie en word met groot gebaar weggewys. „Sorry Lovey you are late” en so aan. Sy was duidelik teleurgesteld en ek het haar jammer gekry. My jammerte het egter gou in bewondering verander. Haar tenderjie was duidelik nie deel van die een waarmee ek daar was nie, en in die gedrang wat volg, skop sy haar koevertjie tussen my bene deur tot in die hoop op die vloer. Hoe was daardie vir insiatief. Niemand het dit gesien behalwe ek nie, en hoekom sou ek nou gepraat het. Ek het ’n stille gebed opgestuur en gevra dat sy tog maar die ou joppie kry. Sy het dan so hard probeer.
Wat 'n pyn...
10 jaar 1 dag 7 ure oud
O die pyngedagte nog 'n tender
die waarheid so goed verwoord
10 jaar 6 ure oud
Sad die waarheid wat ons elke dag ervaar maar jou slot reel maak hierdie "a live worth living"
10 jaar 12 ure oud
LOL! Welcome to Africa...
10 jaar 1 dag 5 ure oud
: O die pyngedagte, nog ’n tender
Die waarheid met 'n smile:-)
10 jaar 1 dag 6 ure oud
Die lewe Frustrasie Regering Werk Diens Sosiale kommentaar