Wysiging soos op 23:34, 14 Julie 2015
Wysiging soos op 05:54, 20 April 2015 (wysig)
k (Stukkende lêerskakel)
Wysiging soos op 23:34, 14 Julie 2015 (wysig) (maak ongedaan)
Die [[Portugal|Portugese]] seevaarder [[Bartolomeus Dias|Bartolomeu Diaz]] was die eerste Europeër wat in [] in 'n nabygeleë baai suid van die huidige dorp voet aan wal gesit en 'n tradisionele steenkruis met wapen op die Lüderitz-skiereiland se Diazpunt opgerig het. Die oorspronklike kruis ([[Portugees]]: ''padrão'') was as gevolg van erosie sterk verweer en is in [] deur 'n repliek vervang. Die ou Portugese origineel word tans in 'n [[Kaapstad]]se museum vertoon.
[[Beeld:Luderitz, Diaz-Point, Gr. Bucht.jpg|duimnael|links|250px|Diazpunt naby Lüderitz]]
Die Bremense tabakhandelaar Adolf Lüderitz het in 1883 in Angra Pequeñabaai (die latere Lüderitzbaai) geland. Sy medewerker en vennoot Heinrich Vogelsang het van die plaaslike Orlam-hoof Josef Frederiks 'n gebied met 'n lengte van 40 myl en 'n wydte van 20 myl gekoop om hier 'n handelspos te stig. Die hoof het 100 goudpond en 250 gewere ontvang en was daarvan oortuig dat hy eintlik 'n gebied met 'n lengte van 70 en 'n wydte van 35 kilometer aan die Duitsers sou verkoop het. Nadat hy die ooreenkoms onderteken het, het die Duitse koopmans egter daarop verwys dat hulle nie ''Engelse'' myl (wat gelykstaan aan 1,6 kilometer) bedoel het nie, maar ''Pruisiese'' myl (7,5 kilometer) – Frederiks het sodoende die grootste deel van sy stamgebied van 300 by 150 kilometer verkoop.
Die land is nogtans as waardeloos beskou, en Lüderitz het eintlik gehoop om hier grondstowwe te kan ontgin. Sy mynbou-eksplorasies het egter op niks uitgeloop nie. Lüderitz het uiteindelik in finansiële moeilikhede beland en sy omvangryke grondbesit in [] aan die Duitse Koloniaalmaatskappy van Suidwes-Afrika verkoop.
[[Beeld:Görke-Haus Lüderitz.jpg|duimnael|links|250px|Die Görke-huis, 'n pragtige voorbeeld van Lüderitz se koloniale Duitse boustyl]]
Toe die winsgewende diamanteontginning in [] na die suide van die land verskuif is, het Lüderitz sy ekonomiese rol as 'n mynbousentrum kwytgeraak. Die plaaslike ekonomie het nou op 'n kleinskaalse [[vis]]serybedryf en 'n aantal klein skeepswerwe gesteun. Danksy die karakoelteelt in die suide van die land het ook 'n aantal tapytwewers hulle hier gevestig. Nogtans het Lüderitz se toekoms minder rooskleurig gelyk.
Teen die einde van die 20ste eeu is die Koedoe-gasveld voor die kus ontdek, en ook seegras, wat daagliks op die dorp se strande uitspoel, is 'n belangrike grondstof vir die voedsel- en kosmetiese bedryf. Daarnaas het 'n plaaslike [[oester]]bedryf begin ontwikkel.
Ter geleentheid van Lüderitz se eeufeesvierings in [] is talle historiese geboue uit die koloniale tydperk gerestoureer, en Lüderitz het 'n belangrike toeristebestemming in Namibië geword. Die boubedrywighede by die hawe, wat aansienlik vergroot is, het talle nuwe werkgeleenthede vir jongmense geskep, en in [] is die toeristesentrum Waterfront ingewy.
Sedert die 1970's het Lüderitz se bevolking van sowat 2 000 tot 5 800 in [] verdubbel. Die persentasie Duitssprekende bewoners het egter merkbaar afgeneem.