Hulle vestig hulle op ’n myndorpie in die Noord-Kaap waar sy ’n eensame lewe lei, te midde van die myngemeenskap in ’n ongenaakbare wêreld.
Isabella se lewe daar begin op ’n emosionele gelykpad, maar dit neem spoedig traumatiese wendinge en sy sukkel om dit te verwerk. Sy vind egter troos in dieselfde natuur wat so ongenadig lyk:
“Dis die wind wat ek elke keer gaan opsoek het op die donker dae ná my kind gebore is. Die wind kon my desperaatheid temper, my help om die twyfel in Gideon se oë mis te kyk wanneer ek rondgewaai is in die rooi stof van die mynwêreld. Bevryding van die skimme om my.”
Anders as in haar vorige boeke waar die temas hoofsaaklik vrees en ontbering was uit die oogpunt van ’n kinderkarakter as slagoffer en ooggetuie van onnoembare dade, het die fokus geskuif na ’n grootmenskarakter wat self verantwoordelik is vir dade wat onmeetbare gevolge het.
’n Mens kry dit egter nie reg om afkeer te voel teenoor Isabella nie, maar die leser word toenemend ingetrek in die verhaal om in jou eie binneste te delf om deernis en begrip van iewers uit te grou vir haar aksies.
Haar vepleegdosent het haar gewaarsku dat die lewe ’n toneelspel is en as sy ’n bietjie beheer oor haar sosiale vaardigheid toepas, kan sy ’n uitmuntende vertoning lewer.
Hierdie woorde van die vrou het haar bygebly en sy was deurentyd bewus van hoe sy haar vertoning moet aanpas. Ek kon nie help om te dink dat die skrywer self diep emosionele insig moet hê om so ’n (soms gebrekkige) vertoning so realisties te kan beskryf nie.
Queenie se naam is goed gekies. Daddy se pa en die verwysing na sy Kakie-geld, Daddy se vasklou aan Britse wortels, het ek ervaar as ’n versugting na wortels van die verlede, die vasklou aan veiligheid.
Hierdie boek is geskik vir ’n wye lesersmark. Lesers van ernstige literêre werke sowel as dié wat lekkerleesboeke verkies, behoort aanklank hierby te vind.