Die bestryding van heimwee in die Amerikaanse eetkamer in Delhi - Interessant
Die bestryding van heimwee in die Amerikaanse eetkamer in Delhi
Binne die eetkamer in Delhi. Foto en funksie deur die skrywer.
Kan u in 'n Amerikaanse eetkamer in Delhi regtig tuis voel?
Om langer as twee jaar in Denemarke te woon en slegs een keer 'n besoek aan die Verenigde State van Amerika te hê sedert ek vertrek het, het heimwee 'n heftige teenstander gemaak. Dit het veroorsaak dat ek saggies snik as ek Springsteen hoor en ingevoerde Betty Crocker brownie-mengsels vir 8 dollar koop, net om 'n bietjie nader aan die huis te voel.
Die minste outentieke Indiese eet-opsies het verlede maand in Nieu-Delhi getoer op my verlange toeristradar. Verskeie restaurante in Delhi, wat miskien spesifiek voorsiening maak vir verbygangers soos ek, wat aan die oorkant van die wêreld beland vanwaar ons eens begin het, bied nie net Amerikaanse burgers en patat nie, maar 'n algehele klassieke Amerikaanse eetervaring.
Terwyl die restaurant Big Chill in die Khan Market van Delhi weliswaar 'n besondere estetiese aanbod bied, versier met Hitchcock-plakkate en 'n spyskaart gevul met Amerikaanse-Amerikaanse pizzas en pasta, korrelige sjokoladesmelters en bloubessie-kaaskoek, verkies ek om te eet in die All American Diner - twee keer.
Wat is meer Amerikaans as 'n hotdogkar?
Foto deur chopr.
Hierdie klein, ongeëwenaarde Steak 'n 'Shake-esque-eetkamer is tussen die geboue in die Indiaanse Habitat-sentrum, en het 'n Wurlitzer-jukebox vol met Elvis en die Big Bopper en ontbyt-spyskaart vol pannekoek en omelette teen Indië-pryse om enige plek te versadig Denny se geliefde se drange.
Die rooi vinylhokke staan ​​teen die mure, en die enigste teken dat ek nie by die huis was nie, was die Indiese klante en 'n wit dogtertjie wat 'n Bindi, handaangedrewe skoene in die Indiese styl, en 'n pienk rok in die Westerse styl, wat woedend draai op 'n kruk by die toonbank langs haar toeristemamma. Toe ek nog nooit 'n Westerling gesien het nie, het ek my afgevra of my mede-Indiese diners bedrieglike sakemanne of plaaslike inwoners was wat toevallig van kitsch hou.
My glas gefilterde water - in Delhi, nooit tap nie - in een van die hutte gly, is op die soort stewige kartononderleggers geplaas wat ek eens geleer het om van die rand van die kroeg af te draai, 'n manier om die tyd te verbygaan terwyl ek vas is in 'n onopvallende kroeg. Oral was daar min outentieke aanraking, soos die Franse se mosterd en Heinz-ketchup langs die staal, regop servetdosie op elke tafel. Die wit mure, versier met ou koeldrankadvertensies en Marilyn Monroe-horlosies, ontmoet die swartwit geruite vloer wat net glad genoeg was om te skyn. Selfs die naarliggende fluoresserende ligte wat die L-vormige kamer verlig het, het gelyk soos 'n opsetlike poging tot egtheid.
Klassieke Heinz. Foto deur die skrywer.
Met 'n Aussie-vriend tydens ons eerste besoek, het ons bestel wat ons albei as klassiekers beskou, 'n Coke float en 'n Belgiese wafelsondae met onderskeidelik aarbei- en vanieljeroomys. Ek het aarbei-stroop oor my bros wafelkwadrante gegiet, en die bekende klewerigheid van die metaal- en glasstroopverdeler bestry, wat jare gelede blootgestel was aan koringstroop en kunsmatige kleurstowwe.
Aangesien die weergawe van die middagmiddag saggies gespeel is, het ons met 'n lang bespreking van die 8-snitversamelings van ons ouers en ons liefde vir Billy Joel se maudlin-musiek in die werkersklas gesels. Die binding was nog nooit so lekker en soet nie.
Dae later weer met 'n Amerikaanse vriend, het ons ons verwonder oor die verskeidenheid voorgeregte en nageregte - uieringe en gebraaide mozzarella-stokkies; sjokolade sypastei en perske skoenlapper met ys - voordat u aandete bestel. My vanielje-melkskudding was weg voordat my kos opgedaag het, ysige goedheid tot in die volmaaktheid verkoel, en my chili-boontjie-burger - met 'n kant van vlokkerige goudbruin aartappelwiggies - het herinneringe aan warm Sloppy Joes van 'n staatsbeurs teruggebring.
Amerikaanse naamborde. Foto deur die skrywer.
Die plantaardige omelet van my metgesel kom volmaak gebak met 'n kant van botterbroodjie en Welch se druiwejellie in daardie klein plastiek- en foeliepakkies. Ons het 'n paar meer as 400 roepies spandeer, selfs nie $ 10 nie, het ek gesê.
Terwyl sommige van die spesialiteite soos sampioene op roosterbrood effens meer lyk as die standaard Amerikaanse diner, is dit die moeite werd om dit te neem. Die beste van alles was die Key Lime Pie, wat eenvoudig as 'kalk' geadverteer is, maar herinner aan die beste suide van Florida. En 'n mango-, heuning- en chai-milkshake is ook 'n geskikte kompromis as jy op die een of ander manier in die 50-jarige ete gestruikel het in die hoop om Indiese gemakskos te vind.
Toe ek opstaan ​​om in te kom en kos-koma in te sit, het ek aan ons kelner gesê: "Net soos by die huis!" Hy het my met 'n blik aangekyk en gesê: "Ja mevrou," geheel en al nie beïndruk nie. Sommige dinge vertaal net nie.
Alle Amerikaanse diner
Lodi Road in Lodi Colony
+91 011 43663333, Uitbreiding 3162
Elke dag 07:00 - 24:00 oop
Terwyl u in die stad is, kan u altyd probeer om 'n stedelike vrywilligerswerk te doen: Delhi. As u nog honger het, is daar altyd internasionale koei: 50 van die wonderlikste burgergewrigte ter wêreld.