Sonia | LitNet
Ilisna Nel Fiksie 2020-06-24
Ysig. Als is wit. Sanitasiereuk misluk om die reuk van dood te verdoesel. Sy tree nader aan die oop deksel van die three-tear kis. Dis haar pa wat daar lê, maar tog ook nie. Onwerklik. Hoe sal sy weer kan voortgaan? Iets kort. Sy dag oue baard is ongewoon. Ooglede onnatuurlik toegetrek. Sy grys kuif netjies met die Brylcreem, wat sy spesiaal vir die ondernemer gebring het. Sy staan nog nader. Skrik. “Wees rustig,” maan sy haarself. “Dis Dad.” Iets kort. Sy gunsteling-nagklere steek onder die doodskleed uit.
“Jammer, mejuffrou.” Sy hop. “Jammer, ek wou u nie laat skrik nie.” Sy kyk na die boksie in sy hand. “Ek wou net seker maak oor sy tande.” Gapend.
“Ons sukkel om sy tande in te sit, wil u dit terugneem of kan ons dit in die kis plaas?” ’n Warm traan ontvlug oor haar sproetbevlekte wang.
“Dis wat kort!” Hoe sal hierdie vreemde man verstaan dat haar waardige professor-pa wou sterf die dag wat hulle sy tande getrek het? Hy het nooit eens sonder hulle geslaap nie.
“Ek skaam my dood, Sonsie.”
“Nee man, Dad! Niemand gaan dit eers agterkom nie.” Dis háár Dad wat hier lê. Haar als. Háár Dad...
“Skroeiend. Die enigste manier om daardie onvergeetlike Februariemaand te beskryf.” Dis hoe haar pa altyd die verhaal van haar koms begin het.
“Dad ...” Sy loer skaam na haar tone. “Toemaar.”
“Nee, nee, praat jou praat.” Hy klop met sy hand op sy bobeen. Haar gunstelingplek om te sit. Sonia maak haarself tuis op sy oumanskoot. As tienjarige was sy altyd ’n kop korter en ’n hele paar kilogram ligter as haar maats. Sonrooi hare wat speels aan haar lae rug kielie. Dit het haar nooit gepla om nie soos die ander te lyk nie. Dis net die een problem ...
“Dad, hoekom het ek hierdie lelike vlekke op my lyf?” Skok. Die vraag het vroeër gekom as wat hy verwag het. Sy vingers wat begin skeeftrek van die artritis vryf sag oor haar vel en die rooibruin vlekke.
“Die dag wat ons jou gekry het, was ’n skroeiende Februarie ...” Sy skuif haar gemaklik. ’n Verhaal spoel oor sy lippe wat eers jare sou teister, maar later soos ’n sprokie sou voel. “’n Genade-dag ...”
Grové sit ’n koppie tee voor sy vrou neer. Haar oë staar vas na die sagte pienk babakombersie in haar hande. Vir die derde maal reeds ongebruik. Oë wie se siel lankal nie meer lewe nie. Donker oë omkring met poffertjie-ooglede en donker kringe. “Ek gaan ’n entjie stap.”
Sy hand rus sag op haar rug. Sy ruk weg. Grové slaan sy blik na sy voete. Hy twyfel of sy hierdie maal gaan terugkeer. Die donkerte het haar toegevou. Grové se daaglikse roetine begin met ’n stappie om die veiligheidskompleks. Hoë heinings versier met elektriese draad druk hom vas. Voor Mara in haar swart kombers weggeraak het, was status en uitbreiding haar grootste uitdaging. Ná sy daaglikse stap is dit collar and tie. Groet sy afsydige vrou. Vasgekeer in die verkeer. ’n Luukse Merc maak dit nie gemakliker nie. Professor Grové Stander, voor ’n lokaal regstudente.
Dié skroeiende Februarie-oggend sou als verander. Grové se gedagtes word onderbreek deur ’n sagte geluid. Maak nie saak waar jy woon en hoe upper-class die mense is nie, rondloperkatte sal daar altyd wees. Hy stap in die rigting van die oranje skip. ’n Klein katjie sal Mara dalk help. As mense hom darem nou elmboogdiepte in ’n skip moet sien. Die geluid is stil. Soek onder die vullis. Miskien het hy hom verbeel. Nes hy omdraai om weg te stap, hoor hy weer die geluid. Stadig stap hy agterom die skip. Wil nie die diertjie verwilder nie.
Grové retireer. Die klein verbrande naakte lyfie se armpies tas rond in die lug. Sy hemp vibreer effens soos sy hart klop. Tyd staan stil. Die wêreld om hom verdwyn.
Grové sukkel om die voordeur oop te sluit. Die dogtertjie, onder sy hemp gekoester, se asem begin normaliseer. “Mara.” Sagter toe die lyfie skop. “Mara ...” Sy vrou sit steeds verstar op die bed. Met onervare hande haal hy die lyfie versigtig uit. “Kyk.” Geen reaksie. “Mara, kyk hier.”
Hy hou die lyfie voor haar oë. Is dit ’n vonkel wat hy in haar oë sien? Moederinstink vat oor. Hoe is dit moontlik dat ’n mensie so klein kan wees?
“Ek bel vir Louw.” Dis goed om vriende in hoë plekke te ken. “Louw, kan jy asseblief dringend hier na my toe kom? Bring jou mediesetas saam.” Nadat Louw verseker is dat als in orde is, keer hy terug na Mara en die baba.
“Kyk skat.” Sy hou die baba toegevou in die kombersie na hom. “Sy is perfek.”
“Dankie dat jy so gou gekom het, Louw.” Hy loer oor sy skouer na waar sy vrou rustig met die baba in haar arms sit en sing. “Asseblief Louw, ek vra dat hierdie tussen ons bly.” Grové vergaap hom aan die mooi prentjie. Sy vrou is terug.
“Mara, Louw het gou na die baba kom kyk.” Haar oë die van ’n wyfieleeu.
“Nee!” Klou die baba vas.
“Mara, sy het erge sonbrand en moet behandel word.”
“Gaan weg van my!” Spring met die lyfie weg.
“Jy maak haar seer, Mara.” Grové hou sy hande uit. Tem die bedreigde dier.
“Niemand vat weer my kind nie!”
“Ons wil haar net help.” Louw se stem is kalm.
“Nee!” Mara spring met die kind op die bed. Benoude geluidjies kom uit die kombers.
“Grové, ons sal haar moet kalmeer!” Louw gryp na die tas. Vasgedruk. Oë verwilderd. Die naald glip onder haar vel. Rustigheid. Stilte. Net ’n baba se kreuntjies onder die geklemde arms.
“Dad, hoekom moet ons elke Sondag hierheen kom?” Die dertienjarige Sonia hou haar pa se hand ferm vas.
“Jy weet mos ons kom kuier vir Mamma.” Die donker gange en geluide uit die kamers maak Sonia nog altyd onrustig.
“Hoekom kan Mamma nie by ons bly nie?”
“Ai my kind, ek het mos al vir jou verduidelik. Mamma lewe in ’n ander wêreld as ons.”
“Dad, Valkenburg is nie ’n huis nie, sy hoort by ons.” Grové druk sy dogter teen hom vas.
“Ek weet Sons, maar daar is geen ander keuse nie.” Sonia weet al te goed, al begeer haar hart na ’n ma, is die vrou in die kamer sonder gordyne in geen opsig haar ma nie. Sy het haar Dad en dis al wat sy nodig het.
Donkerte. Met die jare het Mara se oë al dieper in donkerte verval. Grové trek sy das reg. Swart paisley op laventel. ’n Geskenk van Sonia. Die deurklokkie. Oudergewoonte dat sy saam met hom kerk toe ry, daarna die versmorende besoek aan Valkenburg.
“Môre Dad.” Uitgestrek op haar tone word ’n piksoen op sy wang geplak.
“Môre Sonsie.” Grové staar glimlaggend na sy twee-en-twintigjarige dogter. ’n Bondel energie. Top-regstudent. Pragtig. Trots.
“En as Dad nou so staan?” Grové druk haar teen hom vas. “Ag Dad, wat sal ek sonder jou doen?”
“Ek dink ek gaan alleen Valkenburg toe vandag.” Frons.
“En nou Dad?”
“Jou ma is erger Sonia, die donkerte vou haar heeltemal toe.” Hy tel die motorsleutels op. “Ek wil jou nie langer daaraan blootstel nie.”
“Maar Dad kan mos nie ...” Hy onderbreek haar.
“Geen maars nie.”
“Ek gaan solank vir ons iets maak om te eet.” Die kerkklokke sing elfuur.
“Dis reg Sonsie.”
“Dad moet nie te lank wegbly nie.” Hy lag.
“Verlang iemand na my?” Sonia lag saam. Stamp haar pa speels.
“Môre Mara.” Sy staar by die venster uit. “Mara?” Grové voel onrustig. Stap stadig na haar. Hy weet sy skrik erger as ’n senuweeagtige chihuahua. “Mara?” Dankbaar Sonia is nie hier nie. Sag plaas hy sy hand op haar skouer.
“Môre Grové.” Nou is dit hy wat skrik. Die helderheid in haar stem. Mara draai weg van die venster. Haar oë lewe.
“Mara? Weet jy waar jy is?” Iets anders pla.
“Natuurlik. En dis jy wat my mos hier wegsluit.”
“Mara?” Sy mond is droog. “Mara jy is terug!” Hy stap nader aan haar. Die glasstuk blink in haar hand. Haar staatshospitaaljurk is ’n kunswerk van kreukels en bloed. Mara se hand lig hoog bo haar kop. Onnatuurlike oë. Sonlig weerkaats, speel op die nou, wapen. Glas breek maklik deur vel. Bloed is warm. Grové se oë is pierings. Hygend op die gesaniteerde vloer. Sy blik star. Die venster. Skerwe. ’n Gekweste vrou val doelbewus na haar dood. Personeel se voetstappe. Roggelgeluide. “Sonia ...” Snak na asem. “Wat van Sonia ...”
2020-06-25 at 07:26
Baie baie goed
2020-06-25 at 09:26
2020-06-25 at 12:15
Nice, wil jou ander ook gaan lees.
2020-06-27 at 17:14
Uitstekend - trots op jou!