Solitairica Review: 'n Avontuurlike Deal
Klassieke solitaire met 'n roguelike draai
Ek het in die verlede geen geheim van my liefde vir solitaire-speletjies gemaak nie. Pogings om die genre te herontdek, lê altyd 'n glimlag op my gesig - en wanneer daardie uitvindings in die wêreld van fantasie en rolspel ingaan, word die glimlag selfs groter.
Dit is een van die redes waarom ek sulke ongelooflike hoë verwagtinge vir Solitairica gehad het, 'n nuwe kaartspel wat solitaire met roguelike monster-stryd meng. Dit is nie heeltemal die spel wat ek verwag het nie, maar dit is nog steeds 'n goeie rit vir aanhangers van tradisionele solitaire.
Baie speletjies wat genres opdoen, probeer om in die middel van hul twee inspirasie stewig te land, wat 'n ervaring skep wat bekend, maar beslis uniek is. Solitairica is nie daardie soort mashup nie. In plaas daarvan kyk jy meestal na 'n goed verslete Tripeaks-styl-solitaire; dieselfde soort wat jy kan vind in ander mobiele speletjies soos Fairway Solitaire Blast of Solitaire TriPeaks.
In Tripeaks kry spelers 'n klein kaartjie kaarte met een kaart wat onthul word om van te speel. Hulle moet die dek gebruik om al die kaarte van die speelveld hierbo te vee. Hulle sal dit doen deur 'n getal bo of onder die gesigwaarde van die geopenbaarde kaart te pas. As 'n speler byvoorbeeld 'n 5 onthul, kan hulle dit ooreenstem met 'n 4 of 6. Sodra hulle dit doen, kan hulle dan probeer om meer vuurhoutjies op die speelveld te kombineer. 'N Goeie lopie kan iets soos 5-4-5-6-7-8-7-6-7-8-9-10-J lyk. Afhangende van die uitleg en shuffle, kan die gemak waarmee jy dit kan bereik baie wissel.
Waar Solitairica hom afsonder van ander Tripeaks-speletjies, is dit in die toevoeging van RPG-komponente. In plaas van om te speel in die tipies eensame solitaire-mode, gooi elke ronde 'n speler teen 'n monster terwyl hulle probeer om hul pad deur 'n 18-stryd veldtog af te baklei. Die monsters speel nie solitaire nie, maar in plaas daarvan het hulle 'n reeks onheilspellende kaarte wat gespeel word om 'n speler op 'n verskeidenheid maniere te beskadig of te belemmer.
Om dit te bekamp, ​​sal spelers elkeen muntstukke verdien wat aan spells en items bestee kan word wat hulle sal help om die magte van die bose te beveg. Speletjies word aangedryf deur die kaarte wat jy uitklaar, met verskillende pakke wat verskillende soorte magie dryf. Dit voeg nog 'n lae strategie by die ervaring. Waar Tripeaks-spelers kan besluit watter kaart op grond van die stapel kaarte daaruit moet verwyder word, moet Solitairica-spelers die besorgdheid weeg teen die magie wat elke kaart bevat, en hoe die verwante spel daarvan in die komende beurt kan help.
Speletjies neem 'n verskeidenheid verskillende vorme, met die klem op aanval, verdediging, genesing en kennis wat die basis vorm van die meeste magie. Soos jy speel, sal jy verskillende spreuke vind wat beter vir jou styl werk. Uiteindelik sal jy egter 'n muur slaan en 'n monster kry wat jou heeltemal uitvee. In daardie stadium begin jy weer met nary 'n magiese woord vir jou naam.
Dit is egter die aard van 'n roguelike. Bou soveel as wat jy kan, misluk heeltemal en kyk of jy van jou foute kan leer.
Soos enige goeie roguelike, is daar iets wat jy elke keer vir jou moeite kan hou. In hierdie geval is dit 'n spesiale soort geldeenheid wat net tussen speletjies spandeer kan word. Jy kan dit gebruik om unieke kaarte vir jou dek te ontsluit of, as jy besonder avontuurlustig voel, 'n hele nuwe dek speltoestelle gebou rondom 'n ander fantasie-argetipe. Jy sal die spel begin met 'n stryddek, maar kan die towenaar, skurk, paladin, monnik en bard dekke ontsluit as jy jou pad deur die wêreld van Solitairica maak.
Moenie 'n nuwe dek verwag om dinge makliker te maak nie. Ek het my towenaardek gelukkig oopgesluit, maar ek het nog lank so lank soos ek met my voorgeregskrywer een het, moet oorleef.
Dit is opmerklik dat Solitairica nie net op grond van sy spel, maar ook sy persoonlikheid slaag nie. Alhoewel daar niks van die kakebeen is nie, is daar baie kuikens om te hê, en die vyande het wonderlike humoristiese ontwerpe. Daar is die swak klein Vuilvuurvlieg wat saggies op jou kop knik om aan te val, die baardbewegende Bjord, en die groot, vreeslike monster wat net nie kan ophou om almal te knuffel nie. Die karakters hardloop die spektrum.
Daar is 'n wonderlike kreatiewe gedagte aan die werk agter hierdie karakterontwerpe. Hulle is pragtig, goed getrek, en roep selfs goeie herinneringe aan die meesters in PopCap se toevallige klassieke, Peggle . As daar 'n hoër kompliment is om vir vyandontwerp betaal te word in 'n speletjie soos hierdie, kan ek my nie voorstel wat dit sou wees nie.
En terwyl die kuns tegnies eenvoudig in aanbieding kan wees, ontbreek in animasies of 3D-modellering, is daar hier 'n talentvolle hand aan die werk. Alles druppel net met styl, tot by die agtergronde wat 'n werklike ander vibe skep vir elke deel van die wêreld wat jy ontdek.
Jy sal baie moet oefen as jy alles wil sien.
Solitairica is 'n spel met baie herhaalbaarheid, kragtige spel, slim vyande en 'n groot mate van persoonlikheid - maar ook ... dit is min of meer solitaire. As jy iets gehoop het wat die lyne effens meer vervaag, soos Tinytouchtales se fantastiese Kaartkruip, kan jy aanvanklik 'n pyn van teleurstelling hieroor voel.
As jy verby die gevoelens kan beweeg, sal jy vind dat Solitairica dalk die beste manier is om tradisionele solitaire te ervaar. Seker, dit is ook 'n bietjie op die neus, maar soms moet 'n goeie spel net 'n bietjie aangetrek word om ons te herinner dat ons dit al liefgehad het.
Solitairica is nou beskikbaar op die App Store. Dit is ook beskikbaar vir speel op PC en Mac via Steam.