Alle Paaie lei na Jesus: Die Wet in die Ou Testament - www.bybelkennis.co.za
by Mitch Kalp · Published 07/01/2013 · Updated 28/09/2014
Alle Paaie lei na Jesus: Die Wet in die Ou Testament – Adrio König
3.1 Die wet in die Ou Testament
Ons woord "wet" is nie regtig 'n goeie vertaling van die Hebreeus Torah nie. Hierdie Hebreeuse woord kom meer as 200 keer in die Ou Testament voor en word in verskillende verbande gebruik. Oorspronklik kan dit iets beteken soos "rigtingwyser" of "aanwysing" of "onderrig".
Kenmerkend is dat dit spesifiek vir uitsprake van die Here gebruik word. Die wet dra dus die gesag van die Here. Soms word net die Tien Gebooie die Torah genoem, maar soms ook die hele boek Deuteronomium, en selfs die hele Pentateug, dit is die eerste vyf boeke, waarin daar natuurlik nie net wette/ voorskrifte opgeneem is nie, maar die wonderlike geskiedenisse van die skepping en God se begin met die volk Israel, en waarin selfs die oordele van die Here aangekondig word (Deut 4:44; 28:61; Neh 8:3).
Wanneer daar in die Nuwe Testament na die Ou Testament verwys word, kom dit dikwels voor in die kombinasie van "die wet (Torah) en die profete" (Matt 5:17; 7:12; 22:40). Soms word ook na 'n derde groep verwys. Jesus praat van "die wet en die profete en die Psalms" (Luk 24:44), maar later was dit meer algemeen om te verwys na "die wet en die profete en die geskrifte".
Watter boeke het hulle onder hierdie drie dele ingedeel? Nie presies wat ons vandag daaronder verstaan nie.
Die wet was die eerste vyf boeke (die Pentateug), of soms die eerste ses (die Heksateug) as Josua ook daarby kom.
Die profete is al die ander geskiedenisboeke van Rigters af tot by Konings, met die uitsondering van Ester en Rut, en dan ook die boeke wat ons vandag nog die Profete noem.
Die geskrifte is die derde groep, en dis nogal 'n "deurmekaar" groep wat wysheidsboeke (Job, Spreuke, Prediker) insluit, maar ook digterlike boeke (Psalms, Hooglied, Klaagliedere), ses historiese boeke (Ester, Rut, 1 en 2 Kronieke, Esra, Nehemia) en dan nog Daniël ook.
In die tyd van Jesus was daar nog groot verskil onder die Jode oor die gesag van hierdie groepe boeke. Die Sadduseërs was 'n baie "konserwatiewe" groep wat net die Torah as gesaghebbend erken het, en omdat daar niks van die opstanding in staan nie, het hulle ook nie aanvaar dat daar 'n opstanding sal wees nie. Die Fariseërs was die meer "liberale" groep wat ook die ander twee groepe boeke aanvaar het en daarom geglo het daar sal 'n opstanding wees. Dit kom immers duidelik in Daniël 12:2 voor.
Dit was een van die belangrike take van die priesters om die volk te onderrig in die wet en om die wet te interpreteer. Ons het in Haggai 2:10-12 'n mooi voorbeeld van hoe die priesters genader is met 'n vraag hoe die wet verstaan moes word. Maar ons kan ook uit hierdie besonderhede aflei hoe radikaal hulle die wet in hierdie tyd (na die ballingskap) geïnterpreteer en toegepas het.