Boek van die Maand: Jim Shepard se Aron Book - Leesklub - 2022
Jim Shepard is in 1956 in Connecticut gebore. Professor in Creative Writing. Sy romans (Die boek van Aron is sy sewende) en sy stories is dikwels gebaseer op historiese feite, soos Soos jy sou verstaan, in elk geval, wat insluit stories oor die kern-tragedie van Tsjernobil en die aardbewing van Alaska in 1964. Jim Shepard word baie keer teruggekoop, en word deur New York Magazine beskou as "een van die beste onbekende skrywers" in sy land.
Éditions de l'Olivier, 240 bladsye. Vertaling van Madeleine Nasalik.
Om 'n Romeinse uitreiking te lees DIE ARONBOEK
Ek hou van: Alhoewel ons voel dat ons 'n duisend keer oor die onderwerp gelees het, bring die roman nog 'n klip na die enorme mosaïek van die Holocaust in ons kollektiewe geheue, met die bonus van 'n historiese figuur in Janusz Korczak . Die dramatiese opkoms is stadig en effektief. Die goedheid, krag en onvolmaaktheid van die karakters. Die eerlike en komplekse visie van die Joodse kultuur, sy humor en hardheid. Die styl, reguit, baie suiwer, baie mooi. Die karakters van kinders wat nie met 'n valse naïviteit behandel word nie, begin met die verteller. En die laaste woorde, lees my verskeie kere deur my trane, wat lank in my resoneer. 'N Boek wat maak dat jy wil lewe, om lief te hê en te vergewe.
Ek het minder gehou: Daar is baie woorde of uitdrukkings in die Jiddis, en ek sou die vertalings onderaan die bladsy waardeer het.
Ek hou van: Aron is 'n klein seuntjie met twyfelagtige verenigings, maar wie is presies sy grootste bate. In oorlogstyd is hy 'n bondgenoot, 'n oorlewende en 'n hulpbron vir sy gemeenskap. Hy is suggereer, maar ter wille van die beter, word die afgryse wat rondom hom opduik en wat al hoe meer onderdrukkend word. Sy vrygewigheid is opreg en ek waardeer al die nuanses wat die skrywer aan ons voorgee in die gesig van hierdie kind, beter aangepas by die situasie as enigiemand anders. Sommige feitelike elemente raak die waarheid: die luise, die hiërargie van die polisie, die jeug en sy begeerte vir menslike verhoudings. Die skakels tussen die karakters wat probeer om 'n steeds donkerder situasie te oorleef, wys ons al die absurditeit van die oorlog. 'N Baie relevante standpunt. Boeiende.
Ek het minder gehou: Vertaal vertaling regtig aan die vlak van taal en volwassenheid van 'n jong tiener? Engelstalige kritici blyk 'n ongelooflike regverdige skryfwerk te beskryf. Ek het nie die indruk gekry om hierdie gehalte te vind deur die roman te lees nie.
Ander kommentaar: Die Warskou-ghetto en sy gruwel is die onderwerp van baie beskrywings, films en boeke. Die standpunte wat deur die huidige literatuur aangebied word, is ook talle. Tydens die eerste deel het ek die indruk gehad om in bekende land te ontwikkel en ek was altyd in afwagting van die ergste, die jaar 1942! Sy kom ... Die storie sal nie herskryf word nie. Ek bely dat ek lees benader het deur "gepantserde" te wees, nie in staat om myself te heg nie. Dit was eers in die tweede deel van die roman, met Korczak se weeskinders, dat ek my hart 'n bietjie meer oopgemaak het en die volle omvang van die roman kon verstaan, maar veral die oorspronklikheid daarvan.
Ek hou van: Hy is een van daardie boeke wat mens nie kan hou nie. Hy is een van daardie boeke wat gevrees word om te heropen. Dit is hierdie historiese dramas wat diep kollektiewe pyne veranker. Ek dink Die boek van Aron is een van daardie boeke wat 'n afgryslike werklikheid vertel. Die geel polisie, die blou polisie, die goeies wat 'n blinde oog maak vir die mense wat noodsaaklik is vir die oorlewing en die minder goeie wat krag soek. Die skepping van die Warskou-ghetto voor ons oë is ondraaglik gegewe die uitslag wat ons ken. Die kultuur van vindingrykheid wat ons groet, maar wie as 'n ma ons teleurstel en as vader ons trots maak. Die onvermydelike weeshuis waar ons 'n klein mensdom vind en waar kinders regte het, die bestaande maar ook die verkeerde. Die lewendige skryfwerk dien die dringendheid van die situasies wat reg is vir die groot oomblikke van terreur.
Ek het minder gehou: Die karakters vermeerder ten koste van hul verdieping. Ons is bekommerd oor hul lot, maar nie as individue nie, as mense. En hard, hierdie boek bring ons terug na die nuus!
Ek hou van: Die eenvoudige en pakkende styl van Jim Shepard, wat die gruwel van die oorlog weerspieël sonder om te pateties te wees. Hy bestuur die wêreld van 'n seun wat nie 'n held of slagoffer is nie, maar net 'n kind wat in wrede omstandighede probeer oorleef.
Ek het minder gehou: Die skryf van die Tweede Wêreldoorlog deesdae nadat soveel groot werke op die onderwerp gefokus het, is 'n riskante dobbelary. Hierdie boek mag nie die genre revolusioneer nie, maar die egtheid van die toon is nog steeds die ompad waardasie.
Ander kommentaar: Ek was verbaas om te leer aan die einde dat dr. Janusz Korczak regtig bestaan ​​het. Weet dat deur soveel verskrikking goeie mense voortgegaan het om te veg vir die swakste, gee geloof in die mensdom terug!
Ek hou van: Hierdie baie realistiese duik in die Warskou-ghetto, gesien en vertel deur 'n negejarige, gee 'n ander dimensie aan 'n onderwerp wat baie keer besoek is. Die horror van die ghetto is goed gemaak, alles is daar: oorvol woonstelle, miserabele lewensomstandighede met tyfus en luise wat groot is, honger en voedselhandel deur kinders, opsommings teregstellings, verdwynings, polisie, ens. Ek het ook gevind dat dit interessant is dat die skrywer Korcsak bekendstel, wat regtig bestaan ​​het en wat die weeskinders van die ghetto versorg het, al was hy soms daar om die skrywer te dien.
Ek het minder gehou: Ek lees hierdie boek sonder passie of ware belangstelling. Is dit omdat die onderwerp so baie keer behandel is? Tog is die werk vir ons kollektiewe geheue goed gedoen en die storie is goed gebind.
Ek hou van: Die oorspronklikheid van die roman lê in die feit dat Jim Shepard verkies het om deur die stem van 'n kind die daaglikse lewe in die Warskou-ghetto te vertel. Hierdie blik op kinderhoogte kan 'n ander faset van hierdie sordige werklikheid toon. Ek het ook graag deur fiksie 'n oomblik in die lewe van Janusz Korczak, die kinderarts wat 'n handjievol weeskinders onder sy vlerk geneem het, ontdek. Die styl van Jim Shepard, baie pakkend, verlig die hardheid van die vak.
Ek het minder gehou: Die kortheid van die roman. Ek sou graag meer wou lees, Janusz Korczak en sy groep kinders nog honderd bladsye volg, al weet ons vooraf die tragiese einde.
Ek hou van: Dat die skrywer die vertelling van sy roman aan 'n agtjarige kind toeskryf deur hom 'n ware verhaal te vertel, moeilik en verskriklik hartseer. Met sulke bestanddele saam, eindig ons met 'n onvergeetlike boek, onvergeetlike. Mens kan dink dat die onderwerp uitgeput is omdat die werke wat die Holocaust aangespreek het, ontelbaar is. nou Die boek van Aron staan ​​uit vir die enkelvoudige stem van hierdie hulpelose klein seuntjie wat homself alleen met sy wanhoop bevind en baie ontberings in die Warskou-ghetto ondervind. Die storie is des te meer aanraak soos om die dank te lees aan die einde vertel ons dat Jim Shepard homself gedokumenteer het en probeer om die waarheid te bly, insluitende die reis van hierdie uitsonderlike wese wat dit was Janusz Korczak, ook bekend as Pan Doktor. Die manier waarop die skrywer hierdie storie lewer, het groot styl, die taal is kleurvol en dit maak ons ​​leeservaring selfs meer bevredigend.
Ek het minder gehou: Die digtheid van die teks is soms so dat sommige gedeeltes onuitwisbaar word, maar dit bly die uitsondering. Inteendeel, ondanks die swaarkry van die onderwerp, is lees maklik en die skrywer slaag soms af en toe.
Ek hou van: Die styl, die skrif ek, die toon 'n bietjie losstaande, afskuwelike, eenvoudige limiet van Aron, die hoofkarakter. Om te ontdek dat Janusz Korczak regtig bestaan ​​het, het hy sy hele lewe vir die regte van die kinders geveg. Die kinders sukkel om hul lot te probeer verbeter ten spyte van die toenemende onderdrukking en toenemend in die ghetto.
Ek het minder gehou: Lees nog 'n weergawe van hierdie bladsy van die geskiedenis, die gruwel wat ons almal ken, die einde wat ons almal weet. Weet dat die finaal regtig plaasgevind het, dit is reguit depressief.
Ander kommentaar: Ek het gevoel dat ek tussen Anne Frank en Holden Caulfield vang vanger hart (Die Vanger in die Rog), per vak en per vorm. Daar is nog oomblikke wanneer ons glimlag, met die blik op sy lewe wat deur Aron gedra word, sy domheid gedra deur 'n sekere liefde, sy begeerte om beter te wees ...
Ek hou van: Phew ... Dit is die onomatopoeie wat uitgehaal kan word deur die opsomming van Boek van Aron. Ons sê vir onsself: 'n ander roman wat die moeilikheid van die kinderjare tydens die Holocaust uitbeeld! By die eerste oogopslag is die storie nie uit die gewone nie, want dit blyk om van dieselfde punt af te begin as Die boek dief of weer Anne Frank se dagboek ('n moet) kombineer kinderjare onderwerpe, Tweede Wêreldoorlog, die ontdekking van nuwe horisonte, 'n kind wat probleme ondervind behalwe kinderjare en kindervriendelike vriendskap.
Ek hou van hoe die skrywer ons asemloos hou deur nie enige datum en ouderdom (prakties) te registreer om te verhoed dat ons raai of hulle vrygelaat sal word (1945) of nie. Die boek verras ons egter. Hy ondersoek die besluite van 'n misverstaan ​​en onderskatte seun. Die storie staan ​​goed ten spyte van sy 200 bladsye. Daarbenewens is die rou waarheid van die kinders verrassend en goed toegepas op elke karakter. Vir diegene wat nie daarvan hou om skokkende gebeure te lees nie, weet die skrywer dit goed om hulle "onskadelik" te maak deur die oë van 'n kind.
Ek het minder gehou: Die oppervlakkige rol van die direkteur van die weeshuis aan die begin van die verhaal, maar wie word 'n sentrale figuur 50 bladsye van die einde, en dat die boek gedeeltelik aan hom toegewy is. Die rol van die moeder is ook noodsaaklik ten spyte van die afwesigheid van belangrike dialoë. Daarbenewens gee die skrywer die karakter van die moeder groot wysheid, maar het die slegte gewoonte om die waarskuwings of advies wat daarvoor verskaf word, nie te verduidelik nie. Ek het ook nie gefokus op die hoofkarakter nie, want hy wys nie diepte nie, net 'n eerste gedagte wat hy doen sonder om verder te gaan.