Dieselfde probleem word deur N.T Wright (2006) aangespreek wanneer hy die "...challenge of interpretation ..." aan die orde stel. Wright stel onomwonde dat God die mensheid aanspreek in woorde waardeur hy aan hulle 'n duidelike perspektief op hulle roeping en taak in Sy skepping gee. Die Woord(e) waardeur Hy spreek, is kontekstueel en kultureel bepaald en word gegiet in boeke, temas, sinne, argumente, gelykenisse, ens. wat deur mense onder leiding van die Heilige Gees geformuleer word. Maar hierdie Woord is nie net 'n vergaarbak van ware informasie oor God, Christus en die hoop van die wêreld nie, maar is integrale deel van die middele waardeur die lewende God deur die krag van Sy Gees mense en Sy wêreld red en voortstu op hulle reis en taak van skeppingsvernuwing. Sommige skrywers argumenteer dat die reaksie op hierdie teenstelling van standpunte oor die Bybel ten slotte berus op die vraag of die Skrif letterlik of metafories gesien moet word. Wright (2006:91) daarenteen meen dat hierdie onderskeiding (in die vakliteratuur bekend as die "double language thesis") drastiese herbesinning verg, des te meer omdat meeste Bybellesers aanvaar dat die onderskeiding tussen letterlike en metaforiese taal 'n bruikbare en geldige onderskeiding is.