Die Clarendon-kode - Geskiedenis Tydlyne - 2022
Die Clarendon-kode, verkeerd vernoem na die 1st Earl of Clarendon, hoofminister van Charles II na die Herstel-nedersetting, is die naam wat gegee word aan 'n reeks wette wat deur die Kavalier-parlement uitgevaardig is wat Dissenters vervolg het. Clarendon het die eer vir die wette gekry, maar dit was nie akkuraat nie, want hy wou 'n meer verdraagsame beleid teenoor Dissenters hê.
Anglikane het die Kavalier-parlement oorheers. Hulle was daarvan oortuig dat Dissenters sosiale rewolusies was. Die 'bewys' wat hulle hiervoor gehad het, kom van 'n mislukte opstand in Londen van die Vyfde Monargie-mans in Januarie 1661 wat glo dat Christus op die punt was om sy bewind op aarde te begin.
Uit die vrees vir sosiale rewolusie het die Anglikaanse vier dade aanvaar wat die twee wêrelde van Anglikanisme en nie-konformiteit geskep het.
Die Korporasiewet van Desember 1661 het die munisipale kantoor tot Royalist Anglicans beperk.
Die Wet op Eenvormigheid (Mei 1662) het die gebedsboek van Elizabeth I versterk. Hierdie daad het geen toegewings vir die Dissenters getoon nie en gevolglik het 1,760 predikante en 150 dons en leraars hul bestaan ​​verloor - en sonder vergoeding.
Die Conventicle Act (Mei 1664) het almal wat 'n Dissenters-gemeente bygewoon het of een keer gepreek het, gepenaliseer. Enigiemand wat toegelaat het dat sy gebou deur Dissenters gebruik word, is ook gepenaliseer.
Die Five Mile Act (Oktober 1665) het probeer om Dissenters uit die dorpe te dwing waar hulle gedien het. Die wet het hulle verbied om onderrig te gee. Daar is ook verbied om hul huisbewoners in te neem.
As gevolg van hierdie vier dade het Dissenters 'n tydperk van ernstige vervolging gehad. Ten spyte hiervan het Nonconformity in die land ontstaan, veral tussen 1667 en 1670 toe die konventiewet verstryk het - en voordat 'n ander een aanvaar het.