Italië voldoen nie aan die EU-wetgewing deur nie die onafhanklikheid van die spoorweginfrastruktuurbestuurder te verseker nie - EU-verslaggewer
Italië versuim om te voldoen aan die EU-wetgewing deur nie te verseker infrastruktuur bestuurder spoorweg onafhanklikheid
Die liberalisering van die spoorweg sektor in die EU1 is daarop gemik om te vereis lidlande om te verseker dat ondernemings wat in daardie sektor geniet billike en nie-diskriminerende toegang tot die spoor-netwerk. Die uitoefening van funksies as noodsaaklik beskou (die toestaan ​​van lisensies aan spoorweg ondernemingen wat aan hulle toegang tot die spoornetwerk, om die toekenning van die trein paaie en die bepaling van die koste deur die vervoer ondernemings betaal vir die gebruik van die netwerk) kan nie meer uitgevoer deur die lidlande se Treine wat tradisioneel so gedoen, maar moet toevertrou aan onafhanklike bestuurders. Tog het die Kommissie versuim het om vas te stel wat die regulerende liggaam is nie onafhanklik nie.
Die huidige geval is deel van 'n reeks van aksies vir versuim om verpligtinge na te kom2 gebring deur die Kommissie teen 'n aantal lidlande vir versuim om te voldoen aan hul verpligtinge.
Volgens die Italiaanse wetgewing word die bestuur van 'noodsaaklike funksies' onder Rete Ferroviaria Italiana SpA (RFI) toegedeel, wat die aangewese infrastruktuurbestuurder is op grond van 'n toegewing van die ministerie van vervoer, en die ministerie self. RFI, hoewel hy 'n onafhanklike regspersoonlikheid het, is deel van die groep Ferrovie dello Stato Italiane (die FS-groep), wat ook Trenitalia SpA (Trenitalia) insluit, die vernaamste spoorwegonderneming wat op die Italiaanse mark werk. RFI is verantwoordelik vir die berekening van die heffings vir netwerktoegang vir elke operateur en vir die invordering van die heffings op grond van die heffings wat die minister bepaal.
Die Ufficio per la Regolazione dei Servizi Ferroviari (Kantoor vir die regulering van die spoorweg dienste, "het die URSF ') is die regulerende liggaam, wat organisatoriese en rekeningkundige outonomie binne die perke van die ekonomiese en finansiële hulpbronne om dit toegeken het.
Deur sy optrede die Kommissie het aangevoer, in die eerste plek, wat die Italiaanse reëls nie verseker bestuurs- onafhanklikheid van die infrastruktuur bestuurder. Onder die wet van die Europese Unie, die lidlande is om 'n raamwerk vir die heffing van gelde, met respek vir die bestuur onafhanklikheid van die infrastruktuur bestuurder, wat die koste verbonde aan die gebruik van die infrastruktuur moet bepaal en versamel dit ook. Maar in die bespreking van self die mag het om aanklagte stel, Italië ontneem die bestuurder van 'n noodsaaklike instrument vir, in die voorlegging van die Commissie.
In sy uitspraak vandag merk die Hof op dat een van die doelwitte van die Europese Unie se wet die bestuurs onafhanklikheid van die infrastruktuurbestuurder deur middel van die heffingstelsel moet verseker. Die koste en toewysingskemas moet spoorweginfrastruktuurbestuurders aanmoedig om die gebruik van die infrastruktuur binne die raamwerk van die lidlande te optimaliseer. Hul rol kan dus nie beperk word tot die berekening van die bedrag van die lading in elke individuele geval nie, met die toepassing van 'n formule wat vooraf deur die ministeriële bevel bepaal is. Inteendeel, hulle moet 'n mate van buigsaamheid kry om die kostes te bepaal.
Die Hof wys daarop dat die Italiaanse reëls bepaal dat die bestuurder is gebonde aan die berekening van die koste, wat in samewerking met die Minister vasgestel. Hoewel die Minister bloot verseker nakoming van wetlike vereistes, die tjek van wettigheid moet uitgevoer word deur die regulerende liggaam gedra, in hierdie geval die URSF. Die Hof daaruit dat die Italiaanse wetgewing nie verseker onafhanklikheid van die infrastruktuur bestuurder se insinueer.
Met sy tweede middel kla die Commissie dat die Italiaanse wetgewing nie aan die vereiste van onafhanklikheid van die regulerende liggaam voldoen nie, omdat die URSF uit amptenare van die Ministerie bestaan ​​en die Ministerie steeds invloed het op die FS-groep, wat Trenitalia besit.
Die Hof het egter dat deur die opeenvolgende wetgewende ingryping die Italiaanse owerhede 'n invloed op die samestelling van die regulerende liggaam gehad en het geleidelik geherdefinieer sy organisatoriese en rekeningkundige onafhanklikheid. Dit neem ook dat, onder die richtlijn, kan die beheerliggaam die bediening wat verantwoordelik is vir die vervoer wees.
Gevolglik kan die Kommissie nie net staatmaak op die feit dat die URSF deel van die bediening is om te besluit dat dit nie onafhanklik is nie.
Die Hof kom tot die gevolgtrekking dat die Kommissie nie die nodige getuienis aangevoer het om vas te stel dat die regulerende liggaam nie onafhanklik is nie.
NOTA: 'N aksie weens nie-nakoming teen 'n lidstaat wat in gebreke gebly het om te voldoen aan sy verpligtinge onder die wet van die Europese Unie te voldoen, mag deur die Kommissie of deur 'n ander lidstaat gebring. As die Hof bevind dat daar 'n versuim om verpligtinge na te kom is, die betrokke lidstaat moet voldoen aan die oordeel van die hof se sonder versuim.
Waar die Kommissie van mening is dat die lidstaat nie voldoen het aan die reg, kan dit 'n verdere aksie op soek na finansiële boetes te bring. Maar as maatreëls vir omzetting van die richtlijn het nie na die Kommissie in kennis gestel, die Hof kan, op voorstel van die Kommissie, straf op die stadium van die aanvanklike oordeel.
Verwante onderwerpe:Ferrovie dello Stato ItalianeFSRete Ferroviaria Italiana SpARFITRENITALIA SpA
Nie-inheemse stamme van geneties gemodifiseerde (GM) insekte 'verspreiding van weerstand teen plaagdoders'