Ons eie pogings
Hierdie is 'n baie kort en eenvoudige gedagte, maar ek dink tog dit het 'n belangrike punt.
Petrus, se dat hy nie die Here ooit sal verlaat nie, tog op daardie selfde oomblik weet die Here hy gaan.
Ek dink as die Here instaat was om te weet dat hy Hom tog gaan verloen, het Hy ook geweet watter wroeging dit vir Petrus gaan wees die oomblik wanneer hy besef wat hy gedoen het.
Die oomblik wanneer hy gaan besef dat hy, Petrus, die sterk een, die tawwe een, is nie eers in staat om by die Here te staan wanneer Hy hom nodig het nie, gaan vir hom sielswroegend wees, tot op die punt van opgee.
Maar die mooi van die verhaal vir my is hoe die Here die "rots" wat verkrummel het opsoek en sonder 'n suggestie van oordeel vir Hom vra. "Petrus, het jy my lief?"
Petrus sit met 'n lewe wat oor die drie jaar saam met Christus vir hom moes bewys het dat daar geen goed in steek nie. Maar om so naby aan die heerlikheid van God te lewe, laat mens seker somtyds voel dat jy tog tot iets goeds moet instaat wees.
Maar sien, God deel nie sy heerlikheid nie, Hy is of alles of niks, en met hierdie lewe in ons wat dood is vir enige goed, het ons geen keuse as om Hom en onsself teleur te stel nie.
Maar Hy weet dit!!. Hy weet ons wil goed doen, Hy weet met wat se passie ons ander goed wil behandel en versorg en lief wees. En Hy weet dat net God goed is.
Toe gee Hy ons daardie Lewe. God se lewe IN ons om die Goedheid wat God is te kan ervaar. Nie om goed te word nie, nee, ons lewe is dood, dit kan nie verbeter nie, maar om daardie Fontein van Goedheid deur ons te laat spoel en 'n "Goed" aan ander te kan doen waarvoor net God verantwoordelik kan wees."
Wanneer ek swak is, is Hy sterk"
Ons dilemma is dat ons erken 'n passie in onsself wat deur die Gees in ons geplant word. Iets wat ons so graag wil regstel of verbeter. En waarvoor Hy verantwoordelikheid aanvaar. En deur Geloof van ons kant gerealiseer kan word.
Maar dan vat ons hierdie Geestelike roeping (hoe nietig ook al in jou eie oe) en probeer dit met ons eie wil en ywer oplos of laat realiseer.
Dit kan nie. Dit is God se idee, God se verantwoordelikheid, God se eer.
Los dit vir Hom, gaan aan met jou daaglikse take, wanneer ookal Hy sy teenwoordigheid aan jou wys (deur 'n sagte bewuswording gewoonlik, of so iets) (onthou Hy is altyd teenwoordig, nie net wanneer ons Hom in 'n kerkgebou smeek om tog nou teenwoordig te wees nie!!!), ons ervaar sy teenwoordigheid net nie altyd nie.
Wanneer jy van Hom bewus word, wees lief vir Hom, deur 'n eenvoudige "Ek het U lief, Here" en rus in daardie teenwoordigheid terwyl Hy jou voed en koester. Wanneer dit verwyn, gaan aan met jou lewe. Hy is besig, al lyk dit nie so nie.
Jou eie inspannig hoe goed dit ook al bedoel word, sal altyd opeindig in teleurstelling. God sal daarvoor sorg :-) .Hy is lief vir jou en weet wat jou en die mense om jou werklik gelukkig sal maak. Vertrou Hom, Hy is an jou kant, Hy weet wat jy nodig het.