FW de Klerk Foundation - ARTIKEL: COVID-19 EN DIE GRONDWET
/ARTIKEL: COVID-19 EN DIE GRONDWET
ARTIKEL: COVID-19 EN DIE GRONDWET
Wêreldwyd en in Suid-Afrika toets die pandemie-krisis van 2020 die grondslag van baie aspekte van die 21ste eeuse samelewing. Dit is veral duidelik in die ekonomie, kommunikasie en kultuur, maar dit laat ook baie regsvrae ontstaan, veral rakende die omvang van die magte van die staat en die regering in buitengewone omstandighede.
Die Suid-Afrikaanse regering het lof ontvang, byvoorbeeld van die Wêreldgesondheidsorganisasie, vir die wyse waarop hy op die krisis reageer het, en dit sal vermetel wees om te ontken dat Suid-Afrikaners oor die algemeen baie het om voor dankbaar te wees, gegewe die relatief positiewe resultate wat toegeskryf kan word aan die ingrypende maatreëls wat die regering getref het om die verspreiding van die virus te beperk.
Op 'n ander vlak kan 'n mens egter nie verbaas wees oor die erns van die gevolge van die antivirusmaatreëls nie. Ontwrigting was aan die orde van die dag in, onder baie ander gevalle, die werking van feitlik alle staatsorgane, wat wissel van die parlement, die howe en die staatsdiens, tot openbare onderwys, polisiedienste en die weermag. Daar kan ongetwyfeld verwag word dat hierdie pandemie, soos ander plae en epidemies in die verlede, uiteindelik sal uitwerk - totdat die volgende een uitbreek.
Teen hierdie agtergrond moet die vraag gevra word wat ons kan leer uit ons ervarings van 2020. Gekonfronteer met die skielike en ernstige krisis, het die regering ten minste twee reaksies gehad om uit te kies: verklaar 'n noodtoestand binne die duidelike perke van die Grondwet en die Wet op Noodtoestand van 1997 (SEA), of neem 'n ander weg, wat baie minder duidelik omskryf is, naamlik die instelling van die Wet op Rampbestuur van 2002 en om daarna te improviseer. Die keuse wat geneem is, was laasgenoemde.
Suid-Afrika was nie die enigste wat 'n wettige, eerder as 'n grondwetlike weg gevolg het om inbreuk op verskillende grondwetlik beskermde fundamentele regte (vryheid van beweging, godsdiens, vergadering, handel, ens) te regverdig nie. Een implikasie van die regering se keuse was dat grondwetlike fundamentele regte slegs beperk kon word in terme van die rampbestuursmaatreëls 'tot die mate dat die beperking redelik en regverdigbaar is in 'n oop en demokratiese samelewing'. In die geval van 'n noodtoestand, kan sommige fundamentele regte afgewys word (in effek opgeskort). Interessante tegniese debatte oor die onderskeid tussen beperking en afwyking ter syde laat blyk die roete wat die regering gekies het baie oor sy politieke mentaliteit.
Dit is hoogs onwaarskynlik dat tydens die aanvaarding van die Wet op Rampbestuur die soort situasie deur die huidige pandemie oorweeg sou word. Die doel van die wet is in die eerste plek om voorsiening te maak vir 'n geïntegreerde en gekoördineerde rampbestuurbeleid wat fokus op die voorkoming of vermindering van die risiko van rampe, die versagting van die erns van rampe, noodgereedheid, vinnige en effektiewe reaksie op rampe en herstel na die ramp. Die wet definieer 'n 'ramp' as ''n progressiewe of skielike, wydverspreide of gelokaliseerde, natuurlike of menslike voorkoms wat die dood, besering of siekte veroorsaak of dreig.' Daar kan gesê word dat die dringende behoefte om die virus te bekamp, by hierdie definisie van 'n ramp pas, maar die voorsiening in die wet vir meganismes om rampe die hoof te bied, pas die regering duidelik nie.
Die wet behandel nie die moontlikheid of implikasies van die beperking van fundamentele regte na die verklaring van 'n ramptoestand deur die Minister van Samewerkende Regering en Tradisionele Owerhede nie, en ook nie vir spesifieke parlementêre toesig of die parlementêre goedkeuring van sodanige verklaring of die verdere uitbreiding daarvan nie. Die Grondwet en die SEA vereis dat 'n noodtoestand deur die president verklaar word, en dan onderwerp moet word aan die goedkeuring van die Volksraad. 'n Ramptoestand kan egter tot drie maande duur, sonder dat parlementêre goedkeuring nodig is, en ook nie vir die daaropvolgende (onbeperkte) maandelikse verlenging nie.
Die Wet op Rampbestuur bevat gedetailleerde reëlings vir die instelling van 'n interregeringskomitee vir rampbestuur, 'n nasionale adviesforum vir rampbestuur en 'n nasionale sentrum vir rampbestuur. Die regering het doelbewus verkies om nie hierdie meganismes te gebruik nie, maar om dit effektief te vervang - sonder enige wettige grondslag - deur die onheilspellend 'National Coronavirus Command Council' (NCCC), en om sy verrigtinge onmiddellik as 'geheim' te klassifiseer.
In antwoord op 'n navraag van 'n prokureursfirma het die direkteur-generaal van die presidensie geskryf dat die NCCC 'n koördinerende liggaam is, net soos ander kabinetsstrukture koördinerende liggame is, wat gestig is om die werk van die betrokke kabinetslede en die kabinet te vergemaklik. [a] geheel, en deur die Kabinet gesag gegee om dit net te doen '. Geen verklaring vir die naam van hierdie nuwe instelling (wat in die Gautengse Hoë Hof 'nebulous' genoem word) is gegee nie. Die naam resoneer met die van die National Revolutionary Command Council wat in 1969 in Soedan gestig is na 'n staatsgreep en die Iraqi Revolutionary Command Council wat Irak tussen 1968 en 2003 regeer het. Nader aan die huis roep dit die fundamentele leerstelling van die ANC, die 'Nasionale Demokratiese Revolusie' (NDR) op.
Die rampbestuursreëlings het byna van meet af aan 'n reeks hofaansoeke geïnspireer oor die wettigheid van verskillende aspekte van die regering se maatreëls, maar met min forensiese sukses. 'n Volbank van die Hoë Hof in die Wes-Kaap is byvoorbeeld in Junie oortuig van die argument van die regering dat, ondanks die feit dat minister Dlamini-Zuma toegegee het dat die taal wat sy en die president gebruik het in die verwysing na besluite van die kabinet rakende die regering se reaksie op Covid- 19 die NCCC weerspieël het as die besluitnemende liggaam en nie as die kabinet nie, het die NCCC nie die magte van die Nasionale Rampbestuursentrum oorgeneem nie en is slegs as 'n komitee van die kabinet saamgestel, wat uiteindelik alle lede van die kabinet sou bestaan. In 'n ander saak het die Demokratiese Alliansie die konstitusionele hof genader om regstreekse toegang te verleen ten einde die grondwetlikheid van aspekte van die regering se optrede te beredeneer, maar in Julie is die aansoek van die hand gewys, wat die party die keuse laat om die saak voort te sit deur die volledige hiërargie van howe om 'n - onvermydelik te laat - finale beslissing oor grondwetlikheid van die konstitusionele hof te verkry.
As 'n mens slegs die saak vanuit die perspektief van die wet beskou, kan dit ander belangrike oorwegings verdoesel. Wat vertel dit ons byvoorbeeld van die gesondheid van Suid-Afrikaanse konstitusionalisme as dit so maklik vir 'n regering is om in die geheim buite-grondwetlike en buite-wetgewende instellings te skep met die effektiewe mag om inbreuke op fundamentele regte voor te skryf? Moet sulke aanvalle regtig geregverdig word in 'n oop en demokratiese samelewing? Wat is die betekenis van die taal en simboliek wat voortspruit uit 'n 'kabinetskomitee' bestaande uit die volledige kabinet, wat 'n 'bevelraad' is? Wat impliseer dit as die president die krisis en die ekonomiese gevolge daarvan in terme van 'oorlog' en 'na-oorlog' beskryf, en wanneer sommige ministers besluite wat deur die NCCC geneem is geklee in faux-militêre klere, kommunikeer? Is daar waarheid in die gerugte dat die moontlikheid om die land 'post-covid' deur 'bevelrade' te regeer in die geledere van die ANC ernstig gedebatteer is, en indien wel, is daardie debatte geïnspireer deur dwalings van die grootsheid van die NDR? Is die ANC van plan om homself te omskep van 'n revolusionêre bevrydingsbeweging met 'n superieure sin na 'n demokratiese politieke party?
President Ramaphosa skuld Suid-Afrikaners duidelike antwoorde op hierdie vrae.
Prof Francois Venter, FW de Klerk Stigting Paneel van Bydraers
Foto bron: https://images.edexlive.com/uploads/user/imagelibrary/2020/3/18/original/Coronavirus-CDC-768x432.jpg