Chris Barnard, reus van die Afrikaanse letterkunde, se skrywersloopbaan span oor 49 jaar, van die sy eerste roman toe hy 21 jaar oud was en waarvoor hy die CNA-prys ontvang het, tot met sy jongste, universeel geprese bundel kort vertellings in 2008 en die publikasie van Bundu, ’n vertaling van sy bekende roman in 2010.
Sy werke het klassieke status in die Afrikaanse kanon: romans soos Mahala (1971) en Moerland (1992), kortverhaalbundels soos Duiwel-in-die-bos (1968), jeugromans soos Danda (1971) en Voetpad na Vergelegen (1987) en dramas soos Pa, maak vir my ’n vlieër, Pa (1964), Die rebellie van Lafras Verwey (1971) en Taraboemdery (1977). Laasgenoemde, wat die eerste keer onder die regie van André Brink opgevoer is, was onlangs weer op die verhoog, en sy jongste drama, Die twaalfuurwals (2008), was ’n lokettreffer. Barnard is ook die skrywer van die draaiboek vir Paljas, die eerste Suid-Afrikaanse film wat vir ’n Oscar genomineer is (onder regie van sy vrou, Katinka Heyns, en vervaardig deur Anant Singh).
Chris Barnard het ’n indrukwekkende versameling bekronings ontvang, agtien altesaam, vir werke van al die genres waarin hy skryf. Dit sluit in feitlik al die hoogaangeskrewe pryse wat aan ’n Afrikaanse skrywer toegeken kan word, onder meer die CNA-prys drie keer en die Hertzogprys twee keer. Hy is sonder twyfel een van die mees bekroonde skrywers in Afrikaans.
Hy was nooit ’n openlik politieke skrywer nie, maar trou aan die vakmanskap van die vertelkuns, het hy eenkeer gesê: as jy die waarheid skryf, kan jy nie die politiek misskryf nie. Wanneer hy dus skryf oor gewone mense in hul verskillende toestande van broos geluk, stemloosheid of verlange, sien hy verwonding – of dit nou persoonlik of politiek is – as universeel aan die menslike kondisie.
Hy is bekend onder sy portuurs, redakteurs en lesers as ’n uitnemende vakman en het hom onderskei met skryfwerk van besondere ekonomie en oënskynlike eenvoud wat die fyn leser daarvan ryklik beloon. Saam met figure soos André P. Brink, Breyten Breytenbach en Dolf van Niekerk tel hy onder die oorblywende Sestigers, ’n losse versameling skrywers wat in die jare sestig op die toneel gekom en die grense van verlammende gemoedelikheid en versmorende engtes van die letterkunde van hul tyd dramaties versit het.
Chris Barnard is op 15 Julie 1939 gebore op ’n plaas buite Nelspruit. Sy eerste roman is gepubliseer toe hy ’n Tukkie-student was. Hy het as joernalis gaan werk, uitgewyk na Parys, destydse wêreldmekka van vernuwende kunstenaars en skrywers, en teruggekeer om boekeredakteur te word. Hy is later terug na die joernalistiek, maar sy huwelik met die filmmaker Katinka Heyns het hom as skrywer en vervaardiger diep betrokke gemaak by die televisie- en filmbedryf. ’n Dekade gelede het hy teruggekeer na die Laeveld waar hy, soos sy vader, in die Nelspruit-distrik boer.