Dis ’n lang en vermoeiende (kodetaal vir vervelige) kerkraadsvergadering. ’n Kerkraadslid het in sy verveeldheid die doppie van sy pen se pennetjie tussen sy tande vasgebyt, en dit laat vibreer. Die klank trek deur die hele kerkraad. ’n Paar broeders Kerkraad kyk gesteurd in die rigting van die “musikant” maar gaan andersins ongesteurd met die vergadering voort.
Die kerkraadslede breek hulle soos hulle lag oor die manier waarop Pa-Jan, van alle mense, die irritasie kortgeknip het. Die “trompie”-speler is egter duidelik smoorkwaad.
Die afgelope veertig jaar was Pa-Jan egter ons, en Ma-Johanna se eie. Die afgelope dekade is Ma egter weens demensie ook nie meer met ons nie. Pa se as agter die krematorium het te blootgestel geraak aan vandalisme en misdaad, en die kissie het ’n plek in oom Herrie se klerekas kom kry. Die kissie het egter begin disintegreer en ons outistiese jongste, het ’n keramiekvaas gemaak. Dié het verlede jaar ’n finale rusplek langs die paadjie gekry wat Pa-Jan van ons strandhuis na die see gemaak het.
Die afgelope veertig jaar wat ons Pa vir ons self gehad het, het geleentheid gebied om ’n rykheid van herinneringe te koester. Pa was ’n gebore Namakwalander, en tot sy dood, as daar ’n kring laggende mans gestaan het, kon mens maar weet Pa-Jan was in die middel ’n tipiese Namakwalandse storie aan’t vertelle. Wat oom Herrie kon onthou, is in die e-boek, Die Reine Waarheid en ander Liegstories opgeneem.
Pa was geen wintie nie – inteendeel. Sy eintlik ryding was ’n 1957-Volla. Jare lank het die ratte geskreeu na ’n verkeerde diagnose gemaak is. Toe die selfbewuste jong Herrie rybewys kry, het hy die karretjie altoos afgeskakel as hy die ryding in eerste rat gesit het, juis om die geskree soos ’n maer vark te voorkom. Oplaas neem Pa dit na ’n ander herstelwinkel, en teen 50c verkort hulle die koppelaarkabel.
By geleentheid woon Pa-Jan ’n kongres in Pretoria by, en hy neem sy hele gesin saam en ons oornag in die Burgerspark-hotel. Maar toe die Volla gebêre moet word, weier die portier om met daai karretjie te ry. Pa moes maar mooitjies self die ryding gaan bêre.
Een dag het Pa-Jan iets vir die jonge Herrie gesê wat na spog kon klink as mens Pa nie geken het nie. Hy was vreeslik lief vir klassieke musiek, en het gesê na net drie note van enige stuk klassieke musiek, sal hy dit en die komponis herken. Maar vir die jonge Herrie was dit bloot ’n geval waar Pa-Jan ’n feit in privaatheid gestel het. Pa se liefde vir klassieke musiek sou hom egter ook by geleentheid ’n streep trek. Hy stuur ’n versoek in na die radio. By die SAUK raak die pos deurmekaar, en eendag, tydens Siembamba, word die stuk vir “maatjie Jannie Toerien” gespeel.
En so gekyk, was veertig jaar om Pa eintlik alleen vir ons te gehad het, bietjie min vir wat hy in ’n kort leeftyd na ons kant laat kom het.
Herman, sterkte vir jou. Ongelukkig is dit nou maar so dat op jou ouderdom word mens mos nie meer gesond nie, jy word net beter.
Toe Jesus die eerste keer gekom het, was dit op die rug van ’n donkie. Hy het as ’n nederige Redder gekom. Hy het sy dissipels se voete gewas en aan ’n kruis gesterf. Wanneer Jesus terugkeer, sal Hy op die wolke kom en elke oog sal Hom sien. Hy sal terugkeer as die Koning van die konings en die Here van die here. Hy sal eens en vir altyd afreken met die duiwel. Dit sal ’n groot en skrikwekkende dag wees: die Oordeelsdag waar elke knie sal buig en elke tong sal bely (Filippense 2:10-11).
Vader, ek wil nie ’n oomblik van my lewe mors op spyt nie. Ek wil ’n goeie rentmeester wees van alles wat U aan my toevertrou het: tyd, verhoudings, werk, gawes. Ek gee alles vandag opnuut aan U oor. Amen.
Die besluit om die verhoor te verwys volg glo op samesprekings tussen die Nasionale Vervolgingsgesag en Steenkamp se regspan. Ingevolge die Wet op Kindergeregtigheid het ’n minderjarige ’n outomatiese reg tot appèl. Hy was ten tyde van die uitspraak en vonnisoplegging nog ŉ minderjarige.