Mens! – Die Namib Skryf – sonder grense
Gepubliseer op 11th Januarie 2020 11th Januarie 2020 Skrywer MeraaiKategorieë Groete en Goeters, Prosa, Sommer GeselsSleutelwoord DNS, mens, Namibia, Skryf in Afrikaans, Vrede, Vreugde
Vorige Vorige artikel: Griffel Wenners
Volgende Volgende artikel: DIE RUITERSTANDBEELD: Blog: De uitdaging – O (Immy Verdonschot) - TeeveeHoek.nl
Geplaatst op 28. May, 2016 door Glenn Abbink in Blogs
Tags: Blog, De uitdaging, featured, Immy Verdonschot, N, O, Once Upon a Time, One Tree Hill, Orange is the New Black, Orphan Black, Overspel. In 2008 neem die uitvoeringskunstenaar Pilvi Takala haar plek as nuwe werknemer by die maatskappy Deloitte, 'n wêreldwye konsultantfirma, en begin die ruimte in staar. Op 'n vraag deur ander werknemers wat sy doen, het sy gesê: 'breinwerk' of dat sy 'aan haar proefskrif werk'. Op 'n dag ry sy die hele werkdag op en af. Toe sy gevra word waarheen sy gaan, het sy nêrens gesê nie.
Hierdie beeld van uiterste onaktiwiteit, skryf Jenny Odell in haar boek Hoe om niks te doen nie: Weerstaan ​​die aandagekonomie, is wat Takala se kollegas heeltemal “geklap” het.
In die kapitalistiese Amerikaanse kultuur is produktiwiteit heilig. As iemand sê dat hulle 'n produktiewe dag gehad het, is die implisiete aanname dat hulle 'n goeie dag gehad het. Beskrywings soos 'n nie-bydraende lid van die samelewing "en" loiterer "stigmatiseer duidelik diegene wat nie as produktief beskou word nie.
Vir Odell is hierdie stigma oor onproduktiwiteit 'n werklike probleem. Wat ons regtig nodig het, is om meer te loiter, minder te doen - in werklikheid, lyk dit vir haar, kan die lewe op hierdie planeet daarvan afhang.
My werk as joernalis het jare lank gefokus op die klimaatkrisis, die verplasing van mense en die verspreiding van gesegregeerde, gemilitariseerde grense oor die hele wêreld. Ek het gesien hoe die hiperproduktiwiteit wat die kapitalisme dryf, help om hierdie probleme te skep.
Volgens die sentrum vir koolstofdioksiedinligtingontleding het die menslike industrie meer as gepomp 400 miljard metrieke ton koolstofdioksied — die benaderde ekwivalent van 1.2 miljoen Empire State Buildings — in die atmosfeer sedert 1751, die helfte daarvan sedert die laat 1980’s. Die gebruik van vaste en vloeibare fossielbrandstowwe, soos olie of steenkool, het driekwart van hierdie emissies opgelewer. Dat die Westerse moderne beskawing die massas gaan ophef, is selde bevraagteken, selfs al het fabrieke voortgegaan om plastiese handelsware op die rug van die wêreldarmes uit te pomp.
Nou kom die katastrofiese gevolge van elite-ongeregtigheid, leuens van ondernemings en kollektiewe onnadenkendheid: die warmste jare op rekord, oorsee seë, vernietigende vloede, verwoestende veldbrande, kragtige orkane, gewasverwelkende droogtes - en 1 miljoen diere- en plantspesies op die rand van uitsterwingvolgens 'n VN-verslag. Dit alles verplaas mense deur die miljoene regoor die wêreld.
Ek kan onthou dat ek die produksiekwotas in die werkersstasies in maquiladoras regoor Noord-Mexiko. Tussen 2001 en 2004 het ek dosyne sulke fabrieke besoek as deel van die werk wat ek vir die binasionele organisasie BorderLinks gedoen het, 'n niewinsorganisasie wat onderwysafvaardigings vir universiteite en kerke reël. Werkers, wat dikwels in vensterlose kamers met 'n chemiese stank is, maak tasse, bankpenne, kunsgebitte, wattestawe en elektriese komponente vir vuurpyle en vegvliegtuie. Mense is 'geoptimaliseer' vir produktiwiteit in 'n wêreldekonomie waarin vordering gemeet word deur konstante groei, meer goedere en meer bokswinkels.
Ek het die salarisse gesien. Die ongeveer $ 8 per dag verdien deur 'n lynwerker is beswaarlik 'n lewende loon as die gekombineerde koste van 'n liter melk en karton eiers meer as 'n halwe dag se werk is. En elke minuut tel: As a die werker is 'n minuut laat in baie maquilas verloor hulle hul betyds bonus (hul salaris is in die dok). As 'n werker swanger is, word hy ontslaan. Werkers woon dikwels in huise wat eers met weggooide houtpallette en karton gebou is as isolasie, strukture wat uiters kwesbaar is vir al hoe erger en meer gereelde storms uit die 21-eeu. En die ongelykheid is net so woes soos die weer. Volgens Oxfam, 'n top mode Die uitvoerende hoof moet net vier dae werk om te verdien wat 'n Bangladesj-kledingstukwerker hul hele lewe sal verdien.
Daar is ander uitkomste van Westerse vooruitgang en ekonomiese produktiwiteit, maar ongelykheid - veral op grond van rasse en geslagte - en emissies lei die koste. Aan die einde van 2018, 26 mense het ongeveer dieselfde hoeveelheid rykdom besit as die 3.8 miljard armste mense op aarde, volgens Oxfam; en emissies bereik, weereens, 'n heeltyd hoog.
Toenemende militêre politieke grense versterk die onenigheid tussen die mense en die mense, die beskermde en die omgewing wat blootgestel word, en diegene wat wit is en diegene wat swart en bruin is. Toe die Berlynse muur in 1989 val, was daar 15-grensmure. nou daar is 70, wat die meeste gebou is sedert 2001, byna altyd geleë op die grense van ongelykheid, tussen die globale noorde en die globale suide.
Dit is nie die enigste wêreld wat moontlik is nie. Maar Odell stel voor dat die verbeelding van iets anders eers die kulturele etos van produktiwiteit wat elke dag in ons lewens kruip, moet herbesoek en ontmantel.
Deur niks te doen nie, weier of ondermyn mense soos Takala 'n onuitgesproke gewoonte, 'skryf Odell, en onthul hulle' die dikwels broos kontoere. Vir 'n oomblik word daar gewys dat die gebruik nie die horison van moontlikheid is nie, maar eerder 'n klein eiland in 'n see van ondeurdagte alternatiewe. '
Dit is so 'n eenvoudige idee, maar dit is heeltemal radikaal. Die stripsentrums en groot bokswinkels en eindelose motors wat kom en gaan; die konstante verbruik en steeds stygende emissies; ons senuweestelsels gekoppel aan voortdurend gonsende slimfone; en die kuberkuns wat ons land se verbeelding verplaas - niks hiervan is onvermydelik nie. Ons huidige model van produktiwiteit en kapitalisme — en wins en segregasie — is nie die enigste manier nie.
Dit is moontlik om iets anders te skep, maar geestelike ruimte is nodig om nuwe moontlikhede te droom. Niks doen nie skep die ruimte, en verskuif die aandag na ander maniere om saam met ander te leef, lief te hê en te werk.
Dit is moontlik om iets anders te skep, maar geestelike ruimte is nodig om nuwe moontlikhede te droom.
In 'n onlangse studie word 'n radikale alternatief voorgestel, 'Die ekologiese beperkings van werk”: 'N werkweek van minder as 10 uur. Studieskrywer Philipp Frey argumenteer vir omgewingsredes vir 'n dramaties verminderde werkweek. Werk — of “die ekonomiese aktiwiteit wat KHG-uitstoot veroorsaak” — is op 'n onvolhoubare vlak, wat 'n dramatiese vermindering verg.
Hierdie idee laat allerhande vrae ontstaan. Is daar 'n manier om minder te werk en rykdom meer eweredig te versprei? En wat is werk, selfs - is dit bloot die bydrae tot 'n opgeblase en katastrofale wêreldekonomie? Miskien is ons redding en verlangsaming miskien net in die woorde van die Libanese digter Khalil Gibran, wat geskryf het: 'Wat is dit om met liefde te werk? Dit is om die lap met weefdraad uit jou hart te weef, asof jou geliefde daardie lap sou dra. '
En wat van grense? Aan die einde van die boek beskryf Odell die 1872-skildery “American Progress” van John Gast. Die skildery beeld Manifest Destiny uit, die idee dat wit mense weswaarts beweeg, 'n beskawingsmag was. In die skildery stap 'n blonde vrou in wit klere weswaarts en vertrap 'honderde spesies en duisende jare se kennis', skryf Odell. Hierdie westelike uitbreiding was die oorsprong van Amerikaanse territoriale grense.
So stel Odell die teenoorgestelde van Manifest Destiny voor. Sy noem dit 'Manifest Dismantling'.
Die ontmanteling van die manifes sou die skade van Manifest Destiny doelbewus ongedaan maak deur te reken met die aanval op produktiwiteit op die leefwêreld. 'N Dam vir Odell af te skeur is 'n voorbeeld van 'n kreatiewe handeling van Manifest Dismantling omdat dit die terugkeer van 'n ekologiese landskap sou vergemaklik.
Dieselfde kan gesê word oor die 70-grensmure, of die byna 700 myl mure en versperrings langs die grens tussen die VSA en Mexiko. As u dit ontmantel, kan mense sonder vrees beweeg. Die saguaros en mesquite in die Sonoran-woestyn sou teruggroei, en pronghorns, jaguars en grys wolwe kon vrylik oor grense heen reis. Maar dit sou ook ruimte skep vir 'n nuwe visie om na vore te kom, van 'n meer billike manier om met mekaar en die lewende planeet te skakel.
Todd Miller het hierdie artikel geskryf vir die Doodskwessie, die herfs 2019-uitgawe van JA! Magazine. Todd is 'n vryskutskrywer wat immigrasie- en grensaangeleenthede dek. Hy is die skrywer van “Storming the Wall: Climate Change, Migration and Homeland Security. ”Volg hom op Twitter @memomiller.
Hierdie artikel verskyn oorspronklik n JA! Magazine
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Oplossings > Kan ons minder werk en ook die planeet red?