George MacKay het sy nis in homoerotiese oorlogsflieks gevind - Netflix News
George MacKay het sy nis in homoerotiese oorlogsflieks gevind
In Munich – The Edge of War, 'n nuwe dramafilm wat vandag op Netflix vrygestel is, speel die Britse akteur George MacKay as een van twee mans van wie die wêreld afhanklik is stop'n wêreldoorlog. Dit is'n merkwaardig soortgelyke uitgangspunt as 1917, die Oscar-genomineerde Sam Mendes-oorlogsfilm waarin MacKay as een van twee soldate vertolk het op'n dodelik belangrike missie om'n boodskap tydens die Eerste Wêreldoorlog te lewer. Alhoewel die rolprente baie verskillend in benadering is, deel hulle'n gemene deler: MacKay smee'n diep, emosionele verbintenis met'n ander man in'n tyd van oorlog.
Dit is'n spesifieke nis, maar een wat MacKay is goed in. In Munich – The Edge of the War,'n verwerking van Robert Harris se geskiedkundige fiksieroman met dieselfde naam, speel hy Hugh Legat, die sekretaris van die Britse premier Neville Chamberlain (gespeel deur Jeremy Irons) in die herfs van 1938. Hugh werk alle ure van die dag, en het gevolglik'n gespanne verhouding met sy vrou en familie. Maar paniek neem toe: Adolf Hitler maak gereed om Tsjeggo-Slowakye binne te val,'n daad wat Brittanje en Frankryk sal dwing om die land te hulp te kom en'n nuwe wêreldoorlog te ontketen. Chamberlain is desperaat om'n geveg tot elke prys te vermy en het sy hoop gevestig op vredesonderhandelinge by die München-konferensie in Duitsland.
Terwyl Hugh skarrel om Chamberlain te help op enige manier wat hy kan gedurende hierdie moeilike tye, is hy onbewus dat sy voormalige goeie vriend van Oxford, Paul von Hartmann (Jannis Niewöhner), deel is van'n geheime weerstandsgroep teen Hitler in Duitsland. Om die waarheid te sê, Hugh is geskok om te hoor van sy eks-vriend se rebellie, aangesien die twee pelle jare gelede uitmekaar gesak het oor Paul se ontstellende gewoonte om Hitler te verdedig. Maar dit blyk dat Paulus'n drastiese verandering van hart gehad het. Nou het hy'n ontmoeting met Hugh versoek om geklassifiseerde dokumente met Hitler se geheime invalsplanne met die Eerste Minister te deel, wat bewys dat die diktator se ware bedoeling'n wydverspreide veroweringsoorlog is.
Te veel van die fliek, geregisseer deur Christian Schwochow, word saam met Hugh en Paul uitmekaar spandeer. Maar wanneer die twee mans uiteindelik herenig, kry die film lewe. Daar is nie tyd vir die voormalige vriende om opvang te speel nie, en tog kan jy hul geskiedenis, hul jare van vriendskap voel, bloot aan die manier waarop MacKay in Niewöhner se oë kyk. Paul sê vir Hugh dat die vredesonderhandelinge gestaak moet word-hy beweer dat die dokumente bewys dat Hitler nie van plan is om sy woord te hou nie. As die Eerste Minister die vredesooreenkoms afroep, sê Paul, is daar'n Duitse rebellie wat sal opstaan ​​en Hitler afneem sodra hy die Tsjegge binneval. Terwyl Hugh aanvanklik huiwerig is, word hy uiteindelik meegesleur deur Paul se energie, deur sy maniese aandrang dat dit aan hulle twee is om die gevaarlikste man in die wêreld te stop.
Weereens, al is daar min tyd om hul gevoelens te bespreek, is die verband tussen Hugh en Paul duidelik betekenisvol. In een besonder aangrypende toneel naby die film se einde deel hulle'n passievolle oomblik, waar Hugh met trane in sy oë bieg dat hy Paul sal mis as hy sy lewe vir die saak sou opoffer. Miskien is dit nie heeltemal akkuraat om hul verhouding homoëroties te noem nie-die vriendskapsbande is natuurlik net'n ware as die bande van romanse. Maar terselfdertyd is dit nie'n bietjie om te dink dat daar'n ondertoon van subteks kan wees nie, dat dit'n tragiese romanse kon gewees het as die skrywer die storie in daardie rigting wou stoot nie.
Die dieselfde kan gesê word van McKay se ander groot oorlogsfliek, 1917. In daardie film, wat, vir diegene wat dit gesien het, duidelik'n tragiese liefdesverhaal tussen MacKay se karakter en sy koster, Dean-Charles Chapman, is. In daardie film hardloop MacKay en veg en bloei saam met sy kameraad, en verloor uiteindelik die man vir wie hy lief is. Dit is hartverskeurend, en MacKay speel dit met net die regte hoeveelheid verlange en wanhoop. Eerlik, as McKay vir die res van sy loopbaan betekenisvolle verbintenisse met ander mans in oorloggeteisterde tye wou smee, sou ek nie kla nie. Die man het sy nis gevind!