My verhaal deur Natalie Wilkinson - ivfbabble
My naam is Natalie. Ek is 37 en het nog geen kinders nie en het nog nooit vantevore probeer swanger raak nie (soos baie vroue toe ek jonger was, was die doel om nie swanger te raak nie, wat nou ietwat ironies lyk).
My verloofde is Mark (45 en twee kinders) en ons is die afgelope maand sewe jaar saam en verloof 4 jaar en probeer nou al 3+ jaar om 'n kind te kry. Mark het 'n vasektomie gehad in 2004 toe hy voorheen getroud was en in September 2014 het hy 'n vasektomie-omkering privaat uitgevoer. Aan die einde van 2016, nadat hulle twee jaar na omkering probeer het, sonder sukses en na twee spermtoetse, eers nege maande nadat die prosedure 'n minimale sperm teenwoordig was, en die laaste toets het nul getoon, is bevestig dat ons IVF nodig het ... om te lieg was ek verwoes.
Ons het die res van 2016 en begin van hierdie 2017 geneem om na IVF te kyk en wat ons opsies was.
Ek het 'n goeie 8 maande voorberei op die behandeling voordat u weet dat die boor afgesny is van drank, dieet, oefening - ek was die slankste en fiksste wat ek in jare gevoel het, sodat die deel nie so sleg was nie haha. Mark het ook op dieët gegaan en 'n goeie hoeveelheid gewig verloor en begin oefen. Ek het in die agterkop altyd gehoop dat ons soos die verhale wat jy gelees het, sou wees en dit sou natuurlik gebeur - helaas, nee, en soos ons almal wanneer dat die 'maandelikse vriend' aankom, dit jou teleurgesteld laat voel. Maar ek was baie bly dat ons ons doel bereik en dat ons ons baba sou kry ...
Dus het ons in Augustus 2017 met die proses privaat begin, aangesien ons nie gekwalifiseer het vir die NHS-befondsde behandeling nie.
Ons het 'n kort protokol gehad - ek het die medikasie-kant beter hanteer as wat ek gedink het en dit was nie so sleg nie, want ons het albei gedink dit kan 'n intense twee weke wees, en ons hou by die 'skedule' wat vir ons geskryf is. die brief- geen afwykings of veranderinge nie, en toe dit 'n versamelingsdag was, kon hulle 20 eiers neem en ook die sperms van Marks met die spuit haal (geen sny nodig vir die testes nie), wat volgens wat ons gelees en aangeraai het, goed was. Daarna het ons 5 Eggs make Blastocyst laat doen, en een Augustus 2017 moes hulle ingeplant word. Toe hulle die eiers op die kliniek se musiekafspeellys inplant, het drie liedjies wat soveel vir my beteken, gekom en ek was oorweldig en vol gemak en vertroue dat dit 'n teken was ... Ons het die toets op 8 September 2017 afgelê en ons het BFP! Dit was die wonderlikste wonderlike oomblik.
Toe ons na sewe weke se skandering begin en daar was 'n bevestigde swangerskap (deur die kliniek), kan u uself voorstel dat ons verheug is.
Ons het net aan ons naaste familie gesê en ooreengekom om te wag vir die skandering van 12 weke voordat ons dit aan ander vertel, en omdat dit vroeë dae was, wou ons optree aan die kant van versigtigheid. Soos in my vriendskapsgroep het ek 'n vriend wat IVF gehad het (2de poging was 'n sukses) en wat onlangs 'n baba gehad het, en twee ander vriende was (een is nog steeds en is op enige dag swanger) en ook 'n vriend waarmee ek gewerk het en steeds sien en hou kontak met ook swanger (as gevolg van Paasfees). Van ons swanger vroue sou ons baba die 18de Mei 2018 die laaste gebore gewees het.
Op 6 November het ons 12 weke gaan skandeer
Nadat ek 1 uur 45 minute in die NHS-wagarea gewag het (hulle het agtergekom dat 'n sonograaf nie opgedaag het vir werk nie) en toe ons uiteindelik in ons skandering gewys word, het ek myself op die tafel en in die woorde van die Sonograaf laat klink na wat gevoel het soos 'n die ewigheid het sy gesê (met 'n skouerophaling van haar skouers) 'geen baba, geen baba' ... Ek het na Mark gekyk en nog nooit die gesig op sy gesig gesien nie - ek het na hom gesoek om die verduideliking te kry, en in daardie sekonde het ek geweet dat ons ons baba verloor het en die wêreld het neergestort. Ons het 'n MMC gehad en as gevolg van die cyclogest wat ek tot die Vrydag gedoen het, het ek geen tekens of simptome gehad nie. Die dae daarna is 'n bietjie vervaag, waarna ons die volgende dag terug is na die hospitaal en na 'n konsultasie besluit het om 'n ERPC te ondergaan, is ons op 8 November terug na die plaaslike NHS-hospitaal om die prosedure uit te voer.
Ek het nooit gedink dat ek so baie van iets kan hou sonder om dit eens te ontmoet nie (as dit sin maak) - dit haal my asem weg van die gevoel van verlies wat ek voel.
Die dae was en is nog lank (en soms donker), maar ek grawe diep en kom deur en verras myself oor hoe ek kon opstaan ​​om te gaan werk ens.
Ek het dit moeilik gevind en vind dit nog steeds moeilik om my swanger vriende te sien (ek het 'n baba-stort bygewoon wat ek deurgemaak het sonder om vroeg te vertrek en het eers 'n bietjie geskeur toe ek by die huis kom), hulle word groter en swanger. Ek behoort te wees ... maar helaas sal ek nie wees nie ... Een vriend het middel Februarie gebore en ek het die baba gaan soek en haar vasgehou. Dit was 'n vreemde oomblik, maar ek het dit baie geniet - soos ek myself al gesê het, hulle baba is nie my baba nie. My baba sal anders lyk en anders voel.
Ek moet hoop dat die vriendskappe hierdie keer kan weerstaan ​​en dat hulle my afwesigheid verstaan ​​het.
Ek was nog altyd die vriend wat na alles gegaan het en nooit die uitnodigings van die hand gewys het nie en al die vieringe ondersteun - maar sedert ons verlies voel ek asof ek nodig gehad het om 'n tree terug te neem en die smart wat ek gevoel het, te verwerk. Ek dink dat mense miskien nie weet hoe om dit te hanteer nie, en as hulle nie in aanraking kom nie en hul aanbod van 'n 'oor' of 'n ontmoeting in die vroeë dae benut, neem hulle hiervan aan. Dit is suiwer omdat ek hulle nie met my gevoel van wanhoop wou belas nie, veral toe die meeste van hulle so 'n vreugdevolle en gelukkige tyd in hul lewens geniet en aangevat het. Hoe kan ek die vriend met die yslike bababultjie omhels en sit en praat oor die oorweldigende leegheid van die miskraam ..? Die hele situasie om vriende en ons almal geboorte te gee rondom die presiese tyd was in die begin die beste gevoel (ek is die enigste kind) en ek het in my kop beplan om mekaar te help, groepe by te woon en ons kinders hopelik ferm vriende te wees. en om dit weg te neem op die manier waarop dit was - wel, dit was baie pynlik om selfs daaraan te dink, laat staan ​​nog met hulle te praat. Wat hulle realiteit betref, en ek sou nou 'n omstander wees wat daarna kyk.
Ek is gelukkig dat ek deur die werk in kontak kon kom met 'n berader en dit het my geheel en al gehelp om deur die donker tyd te werk en om 'baba' te kon wees, het bewys dat dit my regtig gehelp het.
Ons het kontak met die kliniek gehad en werk daarna om weer met die behandeling en 'n VOO te begin. Terwyl ek bang en senuweeagtig is, is daar die klein deel van my wat opgewonde is oor wat kan wees en die hoop op 'n sukses. Dit word 'harder' en ek hoop dat ek die positiwiteit ervaar wat ek die laaste keer teruggekry het - ek moet onthou dat ons swanger geraak het en ook die eerste keer.
Die hele "IVF-proses en -paadjie" spanne 'n paartjie
Dit het ons as 'n paartjie en ander individue beïnvloed (ek kon 'n hele ander e-pos hieroor skryf) en ek moet 'n doelbewuste poging aanwend - sedert die verlies - om nie kwaad te wees vir Mark omdat ons in die situasie is waarin ons is nie, en waarom hy het die ommekeer so laat in ons verhouding gehad. Maar u kan nie in die verlede leef nie en die negatiewe energie neem u positiewe uit en ek moet net superposief wees in die hoop om te slaag.