In hierdie verband maak die Sloweense filosoof Slavoj Žižek ’n interessante opmerking.21 Žižek neem as uitgangspunt die koloniale opdrag dat die gekoloniseerdes die gedrag en kultuur van die "beskaafde" koloniste moet nastreef terwyl die oorheersers heimlik (en nie so heimlik nie) gedink het dat dit nooit moontlik was vir die gekoloniseerdes om "soos" of gelyk aan hulle te wees nie. Die kolonisering van die gees het bestaan uit hierdie beskadiging van die Ander, uit die boodskap dat die Ander gedoem is om te misluk nog voordat sy probeer het. Vir Žižek bestaan die koloniale mag se grootste vrees juis daarin dat die amptelike ideologiese versoek of opdrag bewaarheid sal word, met ander woorde dat die onderdrukte Ander werklik soos die koloniale mag sal word. Paradoksaal beteken dit dat die fundamentele en meer radikale reg van die onderdruktes juis bestaan in die aandrang op die reg om eenders te wees22 en nié in die reg om eenvoudig as ’n Ander erken te word nie. Later in hierdie artikel sal aangetoon word hoe hierdie reg op verskil in die konstitusionele hof se gelykheidsregspraak korreleer met die reg om eenders behandel te word.