Spong verabsoluteer dus die postmoderne (plurale) vooronderstellings. Die vraag is egter of dit nodig is om só radikaal van teïsme af te sien. Dit sou ernstige implikasies vir kinders inhou wat nie anders kan as om op hierdie vlak te glo nie. Kinders dink immers mitologies en egosentries. Hulle behoort dit nie ontneem te word nie, want dit veronderstel 'n afwesigheid van 'n natuurlike spiritualiteit wat noodsaaklik is in die ontwikkeling van kind na adolessent, en van adolessent na volwassene. Teen die agtergrond van die postmoderne paradigma is God vir Spong (2007:45) die 'grondslag vir alle bestaan', en voer hy op grond daarvan soos volg aan: '...then the only way I can worship God is to have the courage to be all that I can be.' Hy beskou Jesus as iemand wat so geheel en al vervuld geleef het dat Hy die 'Oorsprong van die Lewe' verteenwoordig. Indien Spong se beskouing met Wilber se kwadrante vergelyk word, naamlik die innerlike en die uiterlike, en 'n enkelvoud en 'n meervoud, wat die ek, die ons en die dit/ditte verteenwoordig, sou God nie die een wees met wie 'n mens in gesprek kan tree nie. 'n Mens kan slegs met 'n 'tweede persoon' in gesprek tree. Die plasing van God as 'die grondslag vir alle bestaan' beteken dat God nie 'n 'tweede persoon' kan wees nie. Die plasing van Jesus in die tweedepersoonskwadrant ontneem Hom op sy beurt van sy posisie as geheel en al 'vervulde' mens (met ander woorde die een wat werklik met God kon praat; die 'eerste persoon'). Hieruit volg dat daar ook nie 'n verwantskap tussen Jesus en God kan wees nie, synde nie een op tweedepersoonsvlak nie. Al wat volgens Spong oorbly, is die sogenaamde 'derdepersoon- objektiewe perspektief'. Dit is egter onaanvaarbaar dat die ander twee perspektiewe (eerste en tweede persoon) en die ander vlakke volgens hierdie soort denke dus nie 'n rol te speel het nie.