Van jou sinne beroof.
n Goeie ou vriend, bejaard soos ek, beland op hul kleinhoewe in n struweling met dronk mense. Ja, vier dronk persone rand n jong man in sy motor aan oor n onbenulligheid, hulle sleep hom uit sy motor en skop en slaan hom reg voor my vriend se woning. Hy storm uit om die geveg te stop en word ook aangerand. Hy bel my, want sy vrou is in die stad en antwoord nie die selfoon. Ek neem hom dokter toe en daarna na die polisietasie om n klag te lê. Gister het almal in die hof verskyn, die dag tevore het hy dreig boodskappe gekry om sy klagte terug te trek. Die ander klaer is op krukke daar, hy het sleg seergekry.
Die saak word uitgestel, want die polisie is nog nie heeltemaal klaar met hul ondersoek nie. Hy kom waar hy sy bakkie vroeër parkeer het en dit is weg, gesteel. Hy bel my, en ek gaan haal hom by die hof se parkeerarea.
Daar het dit so gegaan;
" Maar dis n veilige parkeer terrein, kyk daar is die hokkie, ek het daai man betaal toe ek terugkom. Nou sê hy, hy weet niks, en hy ruik na drank. Ek weet nie, die duiwel is los. Die polisie was hier, maar ek was van vanoggend in die hof, daar gewag dat die saak moet voorkom. Hulle kan al in Lesotho wees."
Ek skud net my kop. Dinge raak rof.
" Wat gaan Lien sê, ons het net die bakkie, ons is karloos. Die assuransie sal seker iets betaal maar nie genoeg vir n ander bakkie nie. My ID en bankkaarte is onder die matjie op die vloer. Die ratslot is gebreek. Ek weet nie."
Ek probeer hom troos en wegkry daar. n Polisie man wil weet of daar n vuurwapen in die bakkie was.
Toe haak my vriend se kop uit.
" Ek mag nie meer n vuurwapen dra volgens julle nuwe wette nie, my rewolwer is in my kluis soos die wet vereis. Nutteloos in my ou donderse kluis. Ek gaan hom nou haal en ek gaan my bakkie soek en as ek hulle kry gaan ek skiet en my bakkie terugvat. Ek gaan hom self soek. Duiwelsgoed."
" Meneer, u is nou onverantwoordelik, los dit vir ons", sê die polisieman.
" Los vir julle?" skreeu my vriend. " los dit vir julle klomp poepols? Daar is van nuwejaar tot nou nog elke dag n boer op sy plaas vermoor.
Hy draai na my, "Toppie, jou huis is nader, het jy n skietyster? Ons twee gaan soek self my bakkie, miskien is hy nog hier rond of in Bochabella. Ons ry n paar draaie, dalk kry ons my bakkie, dalk kry ons hulle. Kom ons mors nou tyd."
So met die ryery op pad na my huis het hy algaande bedaar. Koffie gedrink en al stiller geword. Ek kom agter hy praat nie juis meer met my nie, hy fluister saggies onhoorbare dinge vir homself. Ek bel sy vrou en sy en haar vriendin kom haal hom daar by my.
Ek kyk na hom as hy na die kar toe stap, sy rug is krommer, sy gesig ouer, wanhoop en moedloosheid straal uit sy houding. Sy oë hang en hy lyk moeg. Hy groet met n slap handjie. Ek sien die steke bokant sy oog waar hy met die aanranding seergekry het, daar is nog n donker bloukol aan sy nek. n Ou mens se wonde herstel stadig.
Sy vrou maak die motor se deur vir hom oop." Klim Pappa, ons sal n plan maak, laat ons net eers by die huis kom, ons sal wel regkom."
Ware liefde en omgee loop die sterkste vertikaal.
Vier jaar nadat n pragtige jong vroutjie se man tydens n inbraak in hul huis doodgeskiet is, ontmoet ek haar weer. Sy en haar man was opgewekte, lewenslustige jong mense, n jaar getroud en albei het goeie werke gehad. Na die moord en hofsaak het sy verward tussen vriende en werke rondgeval. Toe roep haar Ma haar huistoe, haar Pa is reeds lankal oorlede.
Daar by haar Ma het sy gesond geword, balans gevind en verder begin studeer, is nou besig met haar doktorsgraad in die natuurwetenskappe. Vertel sy ons van haar lewe na haar man se dood.
" Vir byna n jaar was almal bekommerd en simpatiek, het my sagkens behandel, maar die lewe moet aangaan en mens verloor vriende, ander getroude paartjies waarmee ons lank vriende was, het begin verdwyn. Van my vriendinne het aanmekaar vir my n man gesoek, soveel so dat ek wou wegkruip en nie my foon geantwoord het nie", sê sy. "Ander het weer net die verskriklike haat teenoor misdadigers in my aangeblaas met praatjies en uitwys van koerantberigte. Vrees en haat, vrees en haat, elke dag van my lewe. In my tweede jaar het ek te veel gedrink en gejol, gedink ek kan so van alles vergeet."
" Ons het nog nie n kind gehad nie, ek was jare spyt daaroor. Ek wou aan iets vasgeklou het, maar daar was niks, net gedagtes en n paar fotos. Toe kom haal Ma my met geweld. Ek begin weer studeer. Ma lees vir my in die aande uit die Bybel en ons bid saam. Ons maak tuin, haar meenthuis het n voor en n agtertuin. Ek sien dinge wat ons geplant het opkom en groei, maak blomme of vrugte wat ons kan gebruik. Ons blaai deur ons ou foto albums en praat oor Pa. "
"Aan die begin was dit vir my verskriklik eensaam en byna vervelig. Een nag kry ek weer die droom, duidelik net soos dit gebeur het. Ma kom lê langs my op die bed. Sy bid vir my en hou my vas. So raak ons weer aan die slaap. Ek word ligdag eerste wakker. Ma het my een hand in albei haar hande vasgeklem in haar slaap, in my hand is die silwerkruisie wat Pa vir haar gekoop het om om haar nek te dra. Ek kyk na Ma se gesig; oud, vol plooie, grys hare, maar daar is n sagte glimlag om haar mond. Ek is veilig, want ek is by iemand wat lief is vir my en wat omgee vir my, iemand wat sal sterf vir my."
" Ma het met haar grenslose liefde en klein eenvoudige dingetjies my weer gesond gemaak. Van vooraf, soos van geboorte af. Ek het al die pille binne twee maande net so gelos."
Sy glimlag en groet, sy en my vrou moet nou ry, dis besoektyd in die hospitaal waar die meisie se Ma sterwend aan kanker lê.
n Nuwe liedjie is nou net gebore,"fire those darkies in parliament."
Nee kyk dis nie ek wat so sê nie, dis ou Blade van die SA Kommunistiese party op TV nuus. Ek sê jou vriend, hierdie land kom reg.
Wanneer n minister opstaan en sê die "darkies" aan die stuur van onderwys in ons land doen nie hulle werk nie, en dit sommer twee keer agtermekaar op TV sê, dan kry ek moed. Nou is die meerderheid van die land verskriklik kwaad vir ou Blade. Maar ek sien altyd op koerant fotos ou Blade het nogal n hele paar "whiteys" in sy party.
Wonder wat sê Malema van ons nuwe song, " Fire the darkies that cant do the job, employ a whitey that can do the job."
Wel ou Blade praat darem nie van "kill" nie. net "fire" , maar nou kan Winnie dit seker ook heeltemaal verkeerd opneem.
n Longbesmette ou myner en vandag se hemel kaartjies.
Eintlik wou ek my ou vriend wat jare vir die goudmyne gewerk het, net n bietjie terg, toe ontaard die ding.
Loop omtrent toe so:
Ek: Het jy gesien Zuma sê ons gaan in die hel brand, want ons het die verkeerde tickets?"
Myner: Sy hele militêre moer man, hy sê daar gaan n ATM wees en jou moet jou ANC kaart indruk om die poorte oop te maak, hy die antichris, hy……"
Toe begin hy te hoes van die longprobleem, maar hy kry dit onder beheer en vat eers n paar suie aan sy Lextington.
Myner: Hy gaan brand man, hy spot met ons geloof. kind van satan is hy.
Ek: Maar Steve, kan jy onthou in matriek toe die minister ons kom toespreek het by die skool. Toe hy gesê het ons is Christelik Nasionaal, want ons behoort aan die Nasionale Party en ons gaan volgende jaar veg teen die rooigevaar, die antichristene. Dat ons met trots kan veg teen die sataniese magte wat as antichristene gedoem is tot die hel. Ons pad boontoe is oop, want ons veg vir die Nasionale Party en n Nasionale Vaderland. Ou PW, ou Pik en ou Magnus het maar byna dieselfde ding gesê as Zuma. Die regte ticket maak jou pad oop.
Myner, verskriklik opgewonde: Maar jy is bedonnerd in jou kop, man. Sê jy nou Zuma is reg?
Ek: Nee, my ou vriend, hy is hopeloos verkeerd, net soos die vorige ouens ook, almal hopeloos verkeerd. Jy koop nie toegang tot die hemel met n politieke lidmaatskap kaartjie nie.
Ons sit op sy agterstoep, ons wag vir die stronke om kole te maak, ons gaan snoek braai en ons drink Black Label bier.
Myner: Net gedink jy raak nou af.
Ons sit vir die vlamme van die stronke en kyk.
Myner: Ons dag kom nader Toppie, word snags baie benoud. Kom sit dan hier buite en dink, wil nie die vrou pla. Dokter sê die een long is plat. Ons tyd kom.
Ek wou hom nog vra om die verdomde Lextingtons te los. toe sien ek hy koop nou pakkies tien, die klein pakkie.
Toe los ek hom en ons gesels oor sy rooi Cortina Big Six wat hy destyds daar in Welkom gehad het. Die vinnigste kar in die Goudveld.
Hy praat aanmekaar en het nie een keer weer gehoes nie.
Daar staan n pou wat pronk en pik.
Februarie 10, 2011 in Sonder kategorie
My oudste suster is heelwat ouer as ek en woon al drie jaar in Pretoria waar sy en haar man in die veilige omgewing
van n meenthuiskompleks gaan aftree het. Die plaas word verhuur maar hulle het die woonhuis uitgehou. Sy het drie poue gehad en soms het sy in die ou dae onder die reuse ou stinkhoutboom wat sy self donkiejare gelede in die tuin geplant het op die bankie gaan sit om mieliegruis en sonneblompitte te voer aan almal wat lus was daarvoor.
Die poue was gereelde besoekers en wanneer hy dikgevreet was het die pragtige mannitjie pou sy stertvere oopgesprei en vir ons gepronk. Sommer net uit vertoon en lewenslustigheid. Dis seker een van die mooiste tonele wat n mens kan
Verlede naweek besoek hulle die plaas, haar man is doenig in die huis en sy gaan sit onder die boom. Sy dink aan die poue
wat altyd saam met die ander tuinvoels kom vreet het. Skielik hoor sy die gefladder van swaar vlerke in die lug. Bo-oor
die veiligheidsomheining kom die mannetjie pou gevlieg en land kort voor haar. Hy staan n tree nader en bekyk haar
van bo tot onder, hy draai sy kop eintlik skuins soos hy haar bekyk. Toe is hy seker wie dit is en daar begin hy vir haar te pronk. Hy sprei sy kleurvolle stertvere wyd oop en trippel op en af reg voor haar. Vir twintig minute lank.
Sy staan op, want sy het niks kos by haar nie. Sy vra hom mooi om net n wyle te wag sy gaan in die huis
kyk vir iets, al is dit net meel of n paar stukkies brood. As sy terugkom met die kos, is hy reeds weg, vir drie jaar het die plaaswerkers hom net van ver af gesien. Vandag was hy hier, en hy het vir haar kom pronk.
Sy bel my daar van die bankie af, sy is hartseer en opgewonde , alles tegelyk.
" Hy staan daar en pronk, wys vir my hoe mooi hy is en hoe lief hy vir my is, hy pik self soms na denkbeeldige kossies op die gras, hy onthou my en hy kom groet my," vertel sy uitasem.
Na n rukkie wil sy weet of ek dink die pou is kwaad vir haar omdat hulle weg is van die plaas.
" Nee, Ousus, " se ek," ek dink hy het net kom se hy vergewe jou, en dat hy verstaan, en dat hy wil he jy moet nou
ophou skuldig voel oor die wegtrekkery van die plaas."
Ek moet leer om n wagter voor my mond te sit, want toe huil Ousus.
Izak de Villiers skryf so mooi oor ons demokrasie en ons gesonde grondwet.
Ek skep amper moed vir ons land toe ek gister Izak se stuk lees. Het eintlik gegaan oor hoekom vrouens minder verdien as mans vir dieselfde werk. Izak het waardering vir ons nuwe demokratiese land en ons grondwet wat almal gelyk stel. Ek ook.
Maar iets pla my die hele nag , dis alles waar en mooi, maar hoekom voel ek steeds onrustig? Vanoggend het ek die antwoord vir myself gekry.
n Werklik demokratiese land is n land waar indien een party die verkiesing sou verloor, die ander partye dit dadelik so sal aanvaar.
Nou kan ek met die beste wil in die wereld nie sien hoe die ANC dit sal aanvaar as Helen Zille of Buthelezi die verkiesing sou wen nie. Dit sal hier dan veel erger gaan as in Egipte of in Zimbabwe .