Gewone geel buik / Eremomela icteropygialis - Voëlgesinne - 2021
"Diegene wat van pannekoek hou, is nie gevaarlik nie," het die bekende helde van Tove Jansson se boeke gesê.
Terloops, in Finland word pannekoeke nie in 'n pan gebraai nie, maar in die oond gebak. "Toe Snusmumrik en Hemul terugkom, sit almal en bederf hulself met pannekoeke en snoeke wat Moominpapa uit die see gevang het" (Tove Jansson, 'The Magician's Hat').
Meng melk, eiers, suiker en sout saam, klits liggies. Roer die deeg verder met 'n klitser en voeg meel in 'n dun straaltjie by. Laat die deeg 10 minute op 'n warm plek staan, voer 'n bakplaat uit met bakpapier en giet die deeg daaroor. Verhit die oond tot 200 grade, bak vir 30 minute. Haal dan uit, sny in vierkante en sit voor. Die beste by vars bessies soos bloubessies of frambose. Terloops, dit kan bedien word nie nadat die pannekoeke gereed is nie, maar voeg die bessies by die deeg tydens kook. U kan vars en bevrore bessies gebruik.
Die geelsug (Colias hyale) is 'n skoenlapper wat deel uitmaak van die familie witvlieë (Pieridae). Die mot het verskeie ander name: hyala geelsug (1758), klein turf geelsug (1761), gewone geelsug. Die geslag het meer as 80 spesies.
Interessante feit: Die Latynse naam Colias hyale word aan die insek gegee ter ere van die nimf Giala. Sy was 'n bewonderaar van die plantegodin Diana. Saam het hulle op die bosmere gaan jag en rus. Hul beelde in skilderye versier die sale van museums.
Die spesie is die eerste keer beskryf deur die natuurkundige Karl Linnaeus.
As gevolg van die wye verspreiding, is daar baie subspesies van die mot:
colias hyale hyale - algemeen in Europa, GOS-lande,
colias hyale altaica - Altai-gebied,
colias hyale irkutskana - woon in Transbaikalia,
colias hyale alta - Sentraal-Asië,
colias hyale palidis - oos van Siberië,
Prettige feit: Charles Darwin was tydens 'n lang reis deur die wêreld verheug oor die aanblik van hierdie pragtige wesens toe 'n bevolking wat na Indonesië migreer, sy skip omring en daarop rus om te rus.
Dit is maklik om die mot te verwar met insekte uit die soort witwurms. Slegs hul ruspes, waarvan die kleur baie verskil, sal help om twyfel uit die weg te ruim. Ruspes van hierdie spesie is heldergroen van kleur. Aan die agterkant is daar geel strepe en donker kolle in twee rye.
Die kleur van vlinders se vlerkies is geel, soms groen. Die grootte van die voorste en agterste spatborden is anders, net soos hul kleur.
manlike vlerkspan - 5-6 sentimeter,
wyfies - 'n paar millimeter minder,
die lengte van die voorvleuel van die mannetjie is 23-26 millimeter,
die lengte van die voorvleuel van die wyfie is 23-29 millimeter.
Die boonste kant van die vlerke is gewoonlik geel, die onderkant is grys. Bokant die voorvleuel is daar 'n donker sektor met onduidelik geel kolle. Daar is twee swart kolle in die middel. Op die agtervlerke is daar oranje skyfvlekke, aan die bokant is daar dubbele vlekke. Die onderste gedeelte is heldergeel.
Die wyfie is baie ligter en sy agtergrond is amper wit met geel skubbe. Die patroon is dieselfde vir albei geslagte. Die voorvlerke is reghoekig, die agtervlerke is afgerond. Hulle word omring deur 'n pienk kuif. Die kop is rond, die oë lyk soos 'n halfrond in vorm en is die mees komplekse orgaan, bestaande uit sesduisend klein lense.
Antenne klavaat, swart, verdik aan die toppunt, pienk aan die onderkant. Die ledemate is goed ontwikkel, elkeen word gebruik as jy loop. Daar is reseptore op die bene. Die buik is dun en tap na die rand toe. Die bors is bedek met lang hare.
Nou weet jy hoe 'n geelsugvlinder lyk. Kom ons kyk waar sy woon.
Waar woon die geelsugvlinder?
Foto: Gewone geelsug
Die verspreidingsgebied van die mot is baie wyd - Europa is tot 65 grade noord breedtegraad. Die insek verkies 'n warm, gematigde klimaat.
In Rusland kom dit in baie streke voor, met die uitsondering van die noorde:
Nizhnevolzhsky en andere.
Dit kom byna oral in Oos-Europa voor. In die ooste, naby die Polêre Oeral, word migrante gereeld aangeteken. Daar was lank 'n mening dat die spesie nie in die Ciscaucasia woon nie, maar nou is dit weerlê. Insekte vlieg nie na die Kola-skiereiland, na woestyne en ondergebiede van droë steppe nie.
Gunsteling plekke is oop ruimtes van woude en steppe, weide, openings, boskante, paaie, tuine, rivieroewers, woestynlande. In bloeiende bergweide kan u 'n insek op 'n hoogte van 2 duisend meter bo seespieël sien. Word in Turkye, China, Mongolië aangetref.
Interessante feit: In die suide van Europa en die Kaukasus is daar tweelingspesies wat selfs entomoloë, Coliashyale en Coliasalfacariensis, nie kan onderskei nie. In volwassenes is kleuring identies en wanneer die ruspesfase eindig, is dit nie moontlik om die spesie te identifiseer nie.
In die lente en somer migreer Lepidoptera noordwaarts op soek na voedselplante. Bewoon lusern- en klawerlande. As gevolg van migrasies word die spesies aangetref in Denemark, Oostenryk, Pole, Finland, Italië, Duitsland, Switserland, Litaue, Letland en Nederland.
Wat eet die geelsugvlinder?
Foto: Skoenlappergeelsug uit die Rooi Boek
Imagoes voed hoofsaaklik op nektar, wat hulle versamel van blomme van soetklawer, soetklawer, besem, weideklawer, halfmaanvormige lusern, lusern, veelkleurige kewer, vink (muisertjie), hipokrepsis, rooikop, esparcet, kuif hoefyster, roseaus en ander boontjie- en kruisagtige plante.
Ruspes wat uit eiers uitgebroei word, eet oppervlakkig die vleis van blare en laat die are agter. Na die derde aanvang knaag die larwes die blare saam met die geraamte van die rande. Voor rusvet voed ruspes vir 'n maand lank intensief, in die lente is dit 20-23 dae.
Die geelsug Marco Polo, benoem deur die Russiese wetenskaplike Grigory Grum-Grzhimailo ter ere van die Italiaanse reisiger, voed op astragalusplante. Die geelsug van Christophe voed op kussingsvormige plante. Geelsug Wiskott kies die hange wat met ratelwurm geplant is. Turfgeelsug voed op bloubessieblare.
Ruspes voer hoofsaaklik snags. Die imago het smaakknoppies op sy pote, sodat jy die nektar kan proe. Met die elastiese en beweegbare snor kan u diep in die blom binnedring om nektar te kry. Ruspes van sommige soorte voed verkieslik op die blare van doringagtige plante.
Kenmerke van karakter en lewenstyl
Foto: Weide geelsugvlinder
Motte vlieg in die suidelike streke van April tot Oktober. Daar kan 2-3 geslagte insekte per jaar verskyn. Die eerste generasie in streke met 'n gematigde klimaat vlieg van Mei tot Junie, die tweede van Julie tot Augustus. Lepidoptera van albei generasies vlieg dikwels gelyktydig.
Skoenlappers is slegs bedags aktief. In vlerke is hul vlerke altyd agter hul rug gevou, dus dit is uiters moeilik om die bokant van die vlerke te sien. Individue vlieg baie vinnig. In die laat lente en vroeë somer reis insekte na die noordelike streke om hulle te vestig op plekke met 'n voldoende aantal voerplante.
Wyfies kom baie minder voor as mans as gevolg van 'n sittende lewenstyl. Hulle vlieg baie selde, meestal sit hulle in die gras. Hulle vlug is ongelyk, wapperend, galopend. Turfgeelsug bring amper al sy tyd in die moerasse deur. Mans, ten spyte van die sittende lewenstyl, kan hulle baie buite hul gewone habitat gedurende die massasomer gevind word.
Manoeuvreerbare vlug laat insekte aansienlike afstande af. Hulle styg gewoonlik nie meer as 'n meter van die grond af nie. Die lewensverwagting hang af van die habitat. In gunstige toestande kan dit tot tien maande duur. Sommige soorte geelsug leef net van 'n paar dae tot 'n paar weke.
Foto: Gewone geelsugvlinder
Alhoewel die vlug van Lepidoptera een keer per somer plaasvind, verskyn twee generasies in 'n jaar. Op die vleuels van mans is spesiale skubbe geleë, verdampende feromone, wat ontwerp is om wyfies van dieselfde spesie te lok. Hierdie skale is gerangskik in trosse wat kolle vorm.
Bedags soek maatjies mekaar vir paring, hulle vlieg vinnig en sonder ophou. Na paring vlieg wyfies op soek na ruspe-voedselplante. Hulle lê 1-2 eiers aan die binnekant van die blare of op die stingels van die plant. Fusiforme eiers met 26 of 28 ribbes.
Onmiddellik nadat dit gelê is, is die eier geel, maar teen die tyd dat die ruspe uitbroei, kry dit 'n rooi tint. Die larwe verskyn op die 7-8ste dag. Die ruspe is groen gebore met pienk spirakels van ongeveer 1,6 mm lank. Die kop is groot, met wit korrels.
Die somergeslag ontwikkel oor 24 dae. Herfslarwes smelt drie keer en gaan winter toe. Teen hierdie tyd groei hulle tot 8 mm. In Europa wikkel ruspes hulself vir die winter in blare; in kouer klimate begrawe hulle hulself in die grond.
Teen die lente bereik die lengte van die larwes 30 mm, hulle is bedek met donker hare. Pupasie vind plaas na die vyfde ouderdom. Met 'n sydraad kleef ruspes aan 'n stingel of blaar vas. Die papie is ook groen, 20-22 mm lank. In afwagting op die voorkoms van die vlinder, word die papie rooi.
Natuurlike vyande van geelsugvlinders
Foto: Vlindergeelsug uit die Rooi Boek
Die vyande van ruspes is meestal roofinsekte wat op hulle jag. Natuurlike vyande van volwassenes is insekte, voëls, amfibieë, reptiele, klein soogdiere.
Voëls jag larwes om hul kuikens te voed. Sommige voëls val insekte aan wanneer hulle rus, voer of drinkwater. Voëls vroetel met skoenlappers teen bome om hul vlerke af te laat vlieg, waarna hulle net die buik eet. Suidelike voëls gryp lepidoptera tydens die vlug.
Baie ongewerweldes is nie minder gevaarlik vir die geslag nie. Parasitiese perdebye lê hul eiers op blare, wat dan deur motte geëet word en draers word van die larwes van perdebye, wat die vlinder lewendig vreet. Binne die liggaam voed hulle op die organe van die geelsug, groei en ontwikkel. Tot 80 parasietlarwes kan uit die ruspe kruip.
Sommige individue val in die spinnerak, maar baie meer insekte sterf van roofspinnekoppe wat aktiewe jag verkies. Parasiete val nie volwassenes aan nie. Hulle leef op die liggaam van 'n mot, maar maak dit nie dood nie, aangesien hul oorlewing van die gasheer afhang.
Die aantal turfgeelsug is onbeduidend. In sommige gebiede, byvoorbeeld in die Rivne-natuurreservaat, op die hoogte van die somer, word 6-10 vlinders per hektaar habitat aangeteken. In die ruspesfase veroorsaak insekte aansienlike skade aan landbougewasse.
Sommige boere gebruik insekdoders om die larwes te bestry. Dit veroorsaak onherstelbare skade vir die bevolking. Onttrekking van turf en dreinering van moerasse beïnvloed die natuurlike habitats van Lepidoptera negatief, veenmoerasse is toegegroei met bome en struike, wat ook lei tot 'n afname in getalle. Die versameling van bloubessies beïnvloed die ontwikkeling van ruspes negatief.
In Wes-Europa en sommige Sentraal-Europese lande het die getalle in die 20ste eeu tot kritieke vlakke gedaal. In biotope, onder geskikte toestande, kan die aantal individue stabiel wees. In Belo-Rusland neem dit geleidelik af.
Die beperkende faktore sluit in die afsondering van individuele populasies, 'n klein area van natuurlike habitats, die ontwikkeling van oligotrofe moere, uitbranding en die ontwikkeling van verhoogde moeras. In gebiede waar individue in enkele hoeveelhede aangetref is, het hierdie faktore gelei tot 'n beduidende afname in die bevolking of volkome verdwyning.
Beskerming van geelsugvlinders
Ondanks die feit dat die geslag tot die kategorie plae behoort, word dit nietemin in die Rooi Boek gelys en beskerm deur die wet op ekologie. Hekla-geelsug en goue geelsug is opgeneem in die "Rooi Boek van Europese Dagvlinders", hulle word die SPEC3-kategorie toegeken. Turfgeelsug word gelys in die Rooi Boek van Oekraïne met kategorie I en in die Rooi Boek van Wit-Rusland met kategorie II.
Baie spesies is opgeneem in die Red Data Book van die voormalige USSR. Spesies wat 'n negatiewe impak van mense ervaar, benodig addisionele beskermingsmaatreëls en beheer oor hul toestand, en soek na populasies in hul habitats.
In Oekraïne word turfgeelsug in verskeie reservate in Polesie beskerm. In gebiede met 'n hoë bevolking word aanbeveel om entomologiese heiligdomme te bou met die behoud van veenlande in hul natuurlike toestand, wat hoofsaaklik die verhoogde moeras betref.
As moerasse en aangrensende woude opdroog, is dit nodig om die hidrologiese stelsel te herstel. Dit sluit in die oorvleueling van herwinningskanale wat bedoel is vir die uitvloei van water uit moerasse. Duidelike kap van die bos is toelaatbaar sonder om die grondbedekking te beskadig.
Die spesie word beskerm op die grondgebied van die NP "Nechkinsky" en die natuurlike botaniese reservaat "Andreevsky-dennebos". Geen bykomende maatreëls is nodig op die gebied van die beskermde gebiede nie. 'N Stel standaardaktiwiteite wat op die handhawing van biodiversiteit gerig is, is voldoende.
Geelsugvlinder bied baie voordele in die bevordering van bestuiwing en selfbestuiwing van baie plante. Enige natuurlike hulpbronne word ooit uitgeput en motte is geen uitsondering nie. Wetenskaplikes het baie pogings aangewend om die habitat van gevleuelde blomme te ondersoek en te beskerm, om hul getalle te bewaar en te vermeerder.