Adolessente selfmoordgedrag - oorsake, voorkoming - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Selfmoordgedrag - Dit is 'n stel aksies wat daarop gemik is om betekenisvolle vervulling van die begeerte om te sterf, met ander woorde selfmoord pleeg. Selfmoord is terselfdertyd 'n individuele gedragsaktiwiteit van 'n spesifieke onderwerp en 'n massiewe, statisties stabiele sosio-sielkundige verskynsel, 'n produk van die lewe van 'n samelewing, 'n aanduiding van sy toestand en 'n maatstaf van gesondheid.
Selfmoordgedrag verenig op sigself: gedagtes van 'n selfmoordige karakter, daaropvolgende voorbereidings, selfmoordpogings en selfmoordvoornemens, selfmoorddade (gebare), direk 'n daad van selfmoord. Refleksie en selfmoorddoelwitte is 'n selfmoord-ideasie.
Oorsake van selfmoordgedrag
Vandag, met voldoende vertroue, kan 'n aantal situasies onderskei word waar die risiko van selfmoordpogings dramaties toeneem. As gevolg daarvan is dit moontlik om die risikogroepe van individue wat aan selfmoord voorgestel is, te bepaal. Dit is:
- moeilike tieners;
- individue wat erge psigososiale emosies ervaar het of ernstige trauma gehad het wat onherstelbare skade aan gesondheid veroorsaak het;
- mense wat verskillende soorte verslawing het;
- pasiënte met 'n geskiedenis van chroniese siektes van die kardiovaskulêre stelsel of geestesongesteldheid;
- persone wat die veertigste jaar geslaag het;
- vroue in postpartum psigose
Moeilik opgeleide adolessente is 'n spesiale risikogroep. Veral is dit nodig om kinders toe te ken wat lief is vir die onderwerp van EMO, vampirisme, wat in verskillende sektes geleë is. Daarom moet die voorkoming van selfmoordgedrag van minderjariges in hierdie groep veral versigtig, gefokus en versigtig wees. Immers, individue wat in die pubertaltydperk is, beskou hulleself ten volle volwassenes, maar in werklikheid is kinders, ongevormde persoonlikhede tot die einde. Hul psige is kwesbaar, hulle is onderhewig aan die invloed van die sosiale mikro-omgewing waarin hulle woon. Daarom moet die voorkoming van selfmoordgedrag van adolessente nie dwang wees nie. Nie nodig om met tienerjare te vreet nie.
Selfmoordgedrag kan gevorm word as gevolg van wanfunksie van die pituïtêre klier wanneer prolaktienproduksie verhoog word. Ook kan die gebruik van 'n aantal dwelms die waarskynlikheid van selfmoord verhoog. Hierdie middels bevat as 'n reël neurotropiese middels.
Eeue lank het wetenskaplikes probeer om die selfmoordgedrag van kinders, adolessente en volwassenes teoreties te staaf. Ten spyte van al hul pogings is daar egter in ons tyd geen enkele konsep wat die oorsake en wese van die begeerte tot selfvernietiging verduidelik nie.
Onder die baie konsepte en oortuigings is daar drie hoofteorieë oor die ontstaan ​​van die begeerte vir selfaftrede uit die lewe: 'n psigopatologiese konsep, 'n sielkundige teorie en 'n sosiologiese benadering.
Die psigopatologiese konsep is gebaseer op die posisie wat alle selfmoord in die kategorie van geestesongestelde mense insluit. Volgers van hierdie konsep beskou selfmoorddade as manifestasies van verskillende geestesversteurings. Daar was selfs pogings om selfmoordgedrag te isoleer in 'n aparte siekte - suïkidomie. Verskeie metodes van fisioterapie en dwelmbehandeling is ook voorgestel (byvoorbeeld bloeding, lakseermiddels, choleretiese middels, koue nat wrap).
Vandag is die psigopatologiese teorie meer van historiese belang as prakties. Alhoewel sommige navorsers tot vandag toe oortuig is dat selfmoordpogings 'n vorm van manifestasie van geestelike kwale is.
Volgens A. Lichko is die suïcidale gedrag van minderjariges hoofsaaklik 'n probleem in grenspsigiatrie, met ander woorde 'n veld wat psigopatie en toestande bestudeer op grond van karakteraccentuasie (nie-psigotiese reaktiewe toestande).
Dus, 'n direkte verband tussen sekere geestesversteurings en selfmoorddade is nie geopenbaar nie. Sekere patologiese toestande en abnormaliteite word egter geassosieer met 'n verhoogde selfmoordrisiko, byvoorbeeld 'n akute psigotiese toestand.
Sosiologiese teorie is gebaseer op die oortuiging dat die basis vir selfmoordaksies die afname en onstabiliteit van sosiale integrasie is. Selfmoordvolgelinge van hierdie konsep is beskou as 'n gevolg van die verhouding van die vak en die sosiale omgewing. Hulle het van mening dat uitsluitlik sosiale faktore 'n leidende aspek is. Volgens die posisie van die verteenwoordigers van die omskrewe konsep is die meerderheid selfmoorddoelwitte en aspirasies nie gefokus op selfvernietigingsaksies nie, maar op die herlewing van versteurde of verlore sosiale verhoudings met die omgewing.
Die meerderheid van kinders se selfmoordgedrag word presies gebore as gevolg van hierdie oorsaak. Met sulke gedrag probeer adolessente die aandag vestig op hul eie persone en probleme. Hul optrede is gerig op die omgewing, teen die situasie wat in 'n afsonderlike sosiale groep ontwikkel het. Daarom, in sulke situasies, moet selfmoord beskou word as nie die uiteindelike doel van die plan nie, maar as die gebruik van selfmoord dade as middel om die gewenste doel te bereik.
Die meeste sosioloë is daarvan oortuig dat die program om selfmoordgedrag te voorkom, noodwendig 'n verandering in die sosiale struktuur wat homself oorleef het, en die vorming van lewenswaardes in individue insluit, vanaf die vroegste ouderdom. Aangesien hierdie twee parameters die vlak van bedreiging van selfmoordaksie in die adolessente omgewing beïnvloed. E. Durkheim het eksperimenteel bewys dat 'n onafhanklike poging om die bestaan ​​te onderbreek, meer waarskynlik is as die onderwerp 'n gebrek aan sosiale verhoudings voel. Byvoorbeeld, by kinders in die pubertalperiode kan sulke sosiale faktore eweknie-isolasie of isolasie in die klaskamer wees, 'n skending van aanpassing in die nuwe span.
Die gesin waarin die individu groei, het 'n beduidende invloed op die selfmoordgedrag van minderjariges. Byvoorbeeld, as 'n familie voorheen selfmoorde ervaar het, verhoog dit die risiko van selfmoord. Dit verhoog ook die risiko van selfmoordgedrag en persoonlike eienskappe van ouers, byvoorbeeld die depressie van een van die ouers.
Sielkundige teorie gee 'n leidende posisie in die geboorte van die begeerte om selfvernietiging van sielkundige faktore. Voorstanders van hierdie teorie is daarvan oortuig dat selfmoord 'n getransformeerde (dit is selfgerigte) moord is.
Op 'n vroeë ouderdom kan selfmoord gevra word deur vrees, woede, 'n begeerte om jouself 'n les te leer of om ander te straf. Dikwels word suïcidale gedrag van kinders gekombineer met ander afwykings in gedrag. Die spesifieke sielkundige eienskappe van kinders by die skool en puberteit, wat 'n risikogroep vorm, sluit in suggereer, indrukbaarheid, verminderde kritiek op eie optrede, gemoedstoestande, vermoë vir lewendige gevoelens, impulsiwiteit.
Daarbenewens dra depressie en angs by tot die voorkoms van selfmoorddoelwitte. Die belangrikste manifestasies by kinders van depressiewe toestande sluit in hartseer, gevoel van magteloosheid, gevoel van minderwaardigheid of isolasie, slaap- en eetlusversteuring, gewigsverlies, verskeie somatiese klagtes, mislukkings, vrese, belangstelling in leer, oormatige selfkritiek, angs, aggressiwiteit, isolasie, lae weerstand teen frustrasie.
In adolessensie, volgens E. Zmanovskaya, is daar 'n effens ander prentjie van gedrag wat op selfvernietiging gerig is. In die adolessente omgewing is selfmoordpogings veel meer algemeen as onder kinders. Die bogenoemde "kinderagtige" tekens van depressie in die puberteitontwikkelingsfase word verbind deur 'n neiging tot opstand en insubordinasie, 'n gevoel van verveling, 'n gevoel van moegheid, 'n fokus op minderjarige besonderhede, die misbruik van alkoholiese drank en dwelms wat verdovende middels bevat.
In adolessensie word die opkoms van selfmoorddoelwitte veral beïnvloed deur interpersoonlike interaksie met eweknieë en die verhouding tussen ouers. Daarom moet 'n plan vir die voorkoming van selfmoordgedrag in skole noodwendig insluit met inligting en metodologiese werk met onderwysers en ouers, maatreëls wat daarop gemik is om die emosionele nood van kinders te elimineer.
Volgens L. Zhezlova, in die voor-adolessentydperk, is probleme in gesinsverhoudings oorheersend, en in puberteit is daar probleme met betrekking tot liefdesverhoudings. Daarbenewens is 'n belangrike faktor die invloed van die subkultuur waarin 'n tiener grootword.
Eerstens, die motivering van selfmoord word geassosieer met die verlies van vitale betekenis. V. Frankl het opgemerk dat eksistensiële angs as gevolg van die verlies van betekenis ervaar word as 'n vrees vir hopeloosheid, 'n gevoel van betekenisloosheid en 'n gevoel van leegheid, 'n vrees vir veroordeling.
A. Ambrumova beskou selfmoordpogings as gevolg van die skending van sosiale en psigologiese persoonlikheidsaanpassing in toestande van konflik in die mikrosositeit.
E. Schneidman het voorgestel om selfmoord aspirasies te oorweeg vanuit die oogpunt van sielkundige behoeftes. Volgens sy teorie is die begeerte om hul eie lewens te onderbreek, te wyte aan twee kernaspekte: geestelike pyn, die meeste van alles, en die toestand van frustrasie of verwringing van die belangrikste persoonlike behoeftes.
Sielkundige benadering is daarop gemik om die verband tussen persoonlikheidstrekke en gedrag wat op selfvernietiging gemik is, te bestudeer. A. Lichko het geargumenteer dat daar 'n verband is wat die patroon van voorkoms van selfmoorddoelwitte bepaal as gevolg van die teenwoordigheid van 'n sekere soort karaktereienskappe.
Wetenskaplikes N. Kononchuk en V. Maiger geïdentifiseer drie sleutel eienskappe inherent aan 'n selfmoord persoonlikheid: hoë spanning behoeftes, lae frustrasie weerstand en swak kompenserende vermoë, en met 'n groter betekenis van verhoudings, 'n verhoogde behoefte aan emosionele intimiteit.
So, die opsomming van die navorsingsdata, kan 'n mens 'n algemene sielkundige portret van 'n selfmoord persoonlikheid uitbeeld. Vir so 'n persoon is lae selfbeeld inherent, tesame met 'n hoë behoefte aan eie besef. 'N Persoon wat geneig is tot gedrag wat gemik is op selfvernietiging, word gekenmerk deur 'n verminderde vermoë om pyn, hoë angs, pessimisme, 'n neiging tot verstandelike aktiwiteit, 'n neiging tot self-inkriminasie te weerstaan. Daarbenewens word die selfmoordpersoonlikheid gekenmerk deur die kompleksiteit van 'n vrywillige poging en geneigdheid om probleemoplossing te voorkom.
'N Psigo-profylactiese program van selfmoordgedrag behels die kenmerke van mense wat mense se eie lewens onderbreek, om te weet. A. Ambrumova, S. Borodin, A. Mikhlin het pogings aangewend om basiese selfmoordmotiewe te klassifiseer en die volgende te identifiseer: gesondheidstoestand, persoonlike en familiefaktore, konfrontasies wat verband hou met asosiale gedrag en werk- of leeraktiwiteite, materiële en huishoudelike probleme.
Persoonlike gesinsmotiewe sluit in konflikte in gesinsverhoudings, egskeiding van ouers (vir adolessente), of hul eie, ernstige siekte of die dood van 'n geliefde, onsuksesvolle liefde, eensaamheid, seksuele disfunksie, gereelde beledigings of konstante vernedering. Die motiewe wat deur die gesondheidstoestand veroorsaak word, sluit in: geestesongesteldheid of somatiese kwale, misvormings.
Die motiewe wat verband hou met konflikte wat deur antisosiale gedrag veroorsaak word, sluit in: vrees vir strafregtelike vervolging, vrees vir straf van 'n ander aard, vrees vir skaamte.
Al die motiewe van selfmoordpogings kenmerkend van adolessensie, kundiges gekombineer in verskeie kategorieë.
Demonstrasie of manipulasie is die mees algemene motiverende faktor in tiener selfmoord. 'N Individu wat in puberteit is, besluit om "oortreders" te straf deur middel van optrede gemik op selfvernietiging. Dikwels tree ouers, klasmaats en ander adolessente, ongeag geslag, op as sulke "oortreders".
Soms kan 'n kind selfmoord pleeg as gevolg van 'n gevoel van die bedreiging van verlies van liefde van ouers, byvoorbeeld wanneer 'n stiefpa of 'n tweede kind verskyn. Ook, tieners gebruik selfmoorddade dikwels as 'n middel van afpersing, en wil nie sterf nie.
Nog 'n kategorie van motivering vir selfmoordgedrag is die ervaring van hopeloosheid. Sulke ervarings verskyn dikwels as gevolg van verhoogde angs wat verband hou met die ouderdomskenmerke van kinders in 'n oorgangs stadium van ontwikkeling. Daarbenewens word adolessente gekenmerk deur 'n gebrek aan sosiale ervaring, waardeur 'n eenvoudige alledaagse situasie deur hulle as hopeloos beskou kan word.
Ook dikwels in die adolessente omgewing is daar sulke kategorieë van motivering as gevolg van die groepnorm en misverstand op skool (mislukking, konfrontasie met onderwysers).
Voorkoming van jong suïcidale gedrag
Adolessensie is eienaardige absolute verwerping van ouerlike sorg. Terselfdertyd vereis die voorkomende program van selfmoordgedrag onder adolessente tydige diagnose en gekoördineerde optrede van onderwysers en ouers.
Die meeste kinders wat geneig is tot selfmoorddade tydens 'n oorgangsouderdom word gekenmerk deur hoë voorstelle en 'n neiging om te kopieer en na te boots. Byvoorbeeld, 'n selfmoord in 'n tieneromgewing kan 'n sneller wees vir ander kinders wat daarvoor besig is.
Daarbenewens kan adolessente selfmoord die gevolg van geestesongesteldheid wees. Sommige kinders ly aan ouditiewe hallusinasies wanneer 'n stem in hul koppe die bevel gee om selfmoord te pleeg.
Ook die oorsaak van aksies wat daarop gemik is om die bestaan ​​te beëindig, kan 'n gevoel van skuld of vrees wees, 'n gevoel van vyandigheid. In elk geval is die selfmoordpoging 'n oproep om hulp, as gevolg van die begeerte om die aandag van 'n volwasse omgewing na sy hartseer te lok of om simpatie te veroorsaak. Die kind blyk uit te gaan na die laaste argument in 'n uitgerekte argument met sy ouers. Na alles, beskou hy die dood as 'n soort tydelike toestand wat sal slaag.
Die voorkoming van selfmoordgedrag in die skool dek in die eerste beurt die vorming van die sielkundige gereedheid van onderwysers tot pedagogiese werk met studente in oorgang. Daarbenewens sluit die werk op die voorkoming van selfmoordgedrag aktiwiteite in vir:
- vorming van 'n stelsel van sielkundige regstelling en pedagogiese hulp aan studente;
- analise van die eienskappe van die sielkundige en pedagogiese eienskappe van studente om kinders te identifiseer wat onmiddellike hulp benodig;
- uitskakeling van selfmoord risiko
Die plan vir die voorkoming van selfmoordgedrag by opvoedkundige instellings sluit gewoonlik drie groepe aktiwiteite in. Die eerste groep sluit in om met studente en ouers of regsverteenwoordigers te werk (byvoorbeeld, sielkundige en pedagogiese ondersteuning van individue wat selfmoorddade het, vergaderings met ouers hou, insluitend kwessies om selfmoorddoelwitte van adolessente, emosionele nood, die veiligheid van minderjariges te verseker). Die tweede groep bevat inligting, metodologiese en organisatoriese werk (byvoorbeeld gereelde pos op verskeie inligtingsrade, webtuistes van opvoedkundige instellings oor die werk van dienste en organisasies wat hulp verleen in moeilike situasies). Die derde groep aktiwiteite is onderwysontwikkeling en monitering.
Voorkoming van selfmoordgedrag
Psigohigiëniese voorkoming van selfmoordgedrag van adolessente en volwassenes is vandag een van die basiese take van die moderne samelewing. V. Kondratenko notas in die struktuur van voorkomende werk twee hoof stadiums, naamlik primêre maatreëls en sekondêre maatreëls om die voorkoms van selfmoordpogings te voorkom.
Primêre voorkoming van selfmoordgedrag in skole, hoër onderwysinstellings, die werkplek en op nasionale vlak sluit in:
- die verbetering van die vlak van sosiale lewe van mense;
- die bevordering van 'n positiewe georiënteerde persoonlikheid;
- die uitskakeling van sosiale toestande wat die voorkoms van selfmoorddoelwitte uitlok en die ontwikkeling van selfmoorddoelwitte tot gevolg het.
С целью воплощения в жизнь мер по вторичной профилактике суицидальных действий разработана программа профилактики суицидального поведения, включающая:
- выявление факторов риска, провоцирующих суицидальные наклонности;
- die verdeling van kategorieë voorkomende rekeningkunde in groepe wat sekere vorms van abnormale (afwykende) gedrag ontmoet;
- vroeë opsporing van persone met neuropsigiatriese patologieë;
- Korrektiewe impak van die geïdentifiseerde siektes en verstandelike patologieë.
Die meeste moderne selfmoorddadigers stem saam dat die omvattende werk op die voorkoming van selfmoordgedrag sekerlik daarop gemik moet wees om die volgende basiese take op te los:
- tydige opsporing en uitskakeling van toestande wat 'n potensiële selfmoordrisiko dra;
- vroeë erkenning van selfmoordtendense onder sekere kategorieë van die bevolking;
- behandeling van na-selfmoordtoestande;
- selfmoordregistrasie en opname van pogings;
- maatskaplike en arbeidsrehabilitasie;
- grootskaalse psigo-higiëniese werk onder die bevolking uitvoer.
Daar is verskeie algemene aanbevelings wat daarop gemik is om selfmoord te voorspel. Die taak om selfmoord te voorkom, is die vermoë om die tekens van gevaar, die aanvaarding van die individu as 'n persoon te erken, die vestiging van versorgende verhoudings.
Daarbenewens moet 'n persoon wat van plan is om op die pad van selfvernietiging te begin, aandag geniet. Hy wil geluister word sonder om te oordeel, met sy pyn of probleem met hom te praat. Gekonfronteer met die bedreiging van poging tot selfmoord, hoef nie met 'n moontlike selfmoord te argumenteer nie en wees aggressief.
As 'n krisissituasie geopenbaar word, is dit nodig om uit te vind hoe die individu voorheen sulke situasies opgelos het, aangesien dit nuttig kan wees om die huidige probleem op te los. Dit word ook aanbeveel om uit te vind van 'n individu wat aan selfmoord dink dat hy positief gebly het.
Dit is nodig om die risiko van selfmoord te bepaal. So, byvoorbeeld, toe 'n depressiewe tiener iemand sy gunstelingste ding gegee het, waarna hy nog nooit van die lewe gedink het nie, moet mens nie die erns van sy bedoelings twyfel nie.
Nie nodig om een ​​persoon te verlaat in 'n situasie van hoë risiko om te probeer ontsnap uit die lewe nie. Dit word aanbeveel dat 'n individu wat besluit om selfmoord te pleeg, altyd gehou word totdat die krisis verby is of dat professionele hulp ontvang word.
Vakke wat aksies uitvoer wat gerig is op die bewuste beëindiging van hul bestaan, word gekenmerk deur die teenwoordigheid van selfmoordagtige persoonlikheidseienskappe wat hulle in sekere situasies manifesteer. Daarom het die moderne sielkunde die afgelope dekades suksesvol ontwikkel van verskeie pakkette diagnostiese metodes wat ons toelaat om die krisis of die begin van sy vorming so vroeg moontlik te identifiseer en die nodige psigoterapeutiese, regstellende of beradingshulp individueel of in 'n groep te verskaf.
Beduidende diagnostiese kriteria vir die vestiging van 'n groter waarskynlikheid om selfmoord gedragsreaksies te begin is frustrasie, angs, aggressiwiteit en rigiditeit.
By hoë suïcidale risiko word individuele psigoterapie of sielkundige berading aanbeveel, waarvan die hoofrede vir 'n individu die begrip is dat hy gehoor word en die voorkoms van die gevoel dat hy nie alleen is nie.