Wanneer kon sendingpriesters in Kalifornië bevestig word? - Inligting
Wanneer kon sendingpriesters in Kalifornië bevestig word?
Die Franciskaanse priesters by die sending in Kalifornië is by die fakulteite bemagtig om sakramente soos die doop en die huwelik uit te voer. 'N Strenger standaard geld in die geval van die fakulteit van bevestiging - dat dit deur biskoppe uitgevoer word. Die biskop van Kalifornië was ontoeganklik ver in Sonora.
In die era van Serra en Lasuen het die priesters 'n bevestigingsfakulteit geniet wat op een of ander manier in 1795 verstryk het. Payeras het gekla oor sy vyf-en-twintig jaar afwesigheid in 1820. Is die fakulteit ooit weer toegestaan ​​voordat die bisdom Monterey in 1840 gestig is?
Volgens Zephyrin Engelhardt het Lasuén geskryf dat 'die fakulteit om die sakrament van bevestiging te bedien' vir tien jaar aan sommige van die padres toegestaan ​​is en daarna nog tien keer hernu is (maar dat meer as die helfte van die verloopte tyd vermors is om op dokumente te wag) . Lasuén stem saam met Payeras saam dat die fakulteit in 1795 verval het, sodat dit moontlik in 1775 begin het. Volgens Bolton se Gids vir materiaal vir die geskiedenis van die Verenigde State, in 1787 is die fakulteit aan Lasuén toegeken.
In 1820 was bevestiging volgens Payeras nog steeds onmoontlik. Vanaf 1835 het die "vice-comisario" ds. Moreno kon mense bevestig. Kalifornië kry sy eerste biskop (inherent in staat om bevestiging uit te voer), Garcia Diego, in 1840. Hy toer deur die staat om die bevestiging uit te voer, en besoek nie Baja California nie, maar stel 'n paar van die laaste sendelinge daar aan, sodat hulle ook die sakrament.
Daar was dus 'n gaping van veertig jaar sonder bevestiging in Kalifornië; die gaping het minstens vyf en twintig jaar geduur. Die gebrek aan geldige heilige olies was nog 'n groot struikelblok vir die bevestiging.
Die Spaanse koning het die missies gesien as die maklikste, vinnigste en goedkoopste manier om die grens te vestig. In plaas daarvan om baie geld te betaal vir soldate en setlaars uit Spanje en Mexiko, wou die regering met die missies die Indiërs omskep in getroue Spaanse onderdane wat Kalifornië na Spanje kon hou. Die Katolieke Kerk en die sendelinge het dit egter as die hoofdoel beskou om die Indiane tot die Christendom te bekeer.
Die Spaanse het die Indiane wat hulle teëgekom het, gedwing om na die missies te gaan waar die priesters hulle tot die Christendom bekeer het, hulle Spaans geleer het en hulle opgelei het in Europese landbou en handwerk. Die lewe op die missie was moeilik. Die priesters stel streng roetines op om te werk, na die kerk te gaan en om maaltye te eet. Hulle het ook streng dissipline aangewend om die reëls te oortree. Volgens die California Missions Resource Center het 10 tot 15 persent van die Indiërs weggehardloop. Die priesters het die Indiane gesien as kinders wat leiding nodig het in die maniere van beskaafde gedrag. Gewoonlik was die soldate wat by die missies gestaan ​​het, die Indiërs wreed behandel, probeer om hul vroue te steel en hulle te slaan.
Selfgelei. Die missie se vyfde kerk, gebou in 1825, is heeltemal vernietig in 'n brand in 1926. Die huidige kerk is in 1929 voltooi en dien die universiteitsgemeenskap.
Sondag 10:00 tot Maandag tot Vrydag 12:05
Troues en ander spesiale dienste
Troues moet geskeduleer word deur die sendingkantoor te skakel by 408-554-4023.
'N Jaar en 'n half jaar kennisgewing word sterk aanbeveel. Dit is 'n gewilde plek vir troues deur diegene wat die Santa Clara -universiteit bygewoon het, en dit geniet voorkeur.
Santa Clara is die oudste universiteit in Kalifornië, en dit het ontwikkel uit die missie wat in 1777 gestig is.
Die kerk is 'n aantreklike 'moderne interpretasie' van die kerk uit 1825.
Daar is 'n aantreklike, goed onderhoude roostuin regs van die kerk. Dit was 'n begraafplaas van 1820-1846.
Daar is 'n klein gedeelte van een van die oorspronklike adobe -mure van die sending naby die kerk. 'N Insiggewende teken gee besonderhede.
'N Lang kruis, opgerig in 1777, en nou in 'n beskermende omhulsel, staan ​​oorkant die ingang van die kerk.
Wenke vir besoekers
Geniet Santa Clara vir sy unieke geskiedenis, goed aangelegde terrein en die lewendige gees van 'n groot Katolieke universiteit waar 'n sendingkerk 'n middelpunt van die kampuslewe is.
Hierdie missie kan interessant wees om te besoek gedurende Kersfeesweek, ander godsdienstige vakansiedae en spesiale herinneringe soos All Souls Day.
Die kampusboekwinkel het 'n klein versameling materiaal oor die missie. Dit is geen sendinggeskenkwinkel nie.
Alhoewel u die missie en die goed aangelegde terrein binne 'n uur kan besoek, kan dit baie langer neem om hierdie groot universiteit te verken. Die de Saisset -museum naby die kerk is die moeite werd om te besoek.
Ander historiese besienswaardighede
Dit is moontlik om die missies Santa Clara, San Jose en Santa Cruz in 'n volle dag te besoek as u vroeg begin.
Wanneer kon sendingpriesters in Kalifornië bevestig word? - Geskiedenis
Die California Missions Foundation is verbind tot die volledige en akkurate uitbeelding van die geskiedenis in die vroeë Kalifornië. CMF sal voortgaan om saam met Indiese geleerdes, leiers en kultuurkundiges in Kalifornië saam te werk om hierdie webwerf te ontwikkel tot 'n robuuste bron van inligting oor Kalifornië -Indiese ervarings. In die toekoms sal hierdie webwerf skakels na historiese bronne bevat en besoekers aan kontemporêre Indiese gemeenskappe in Kalifornië verbind. Hierna volg 'n kort inleiding tot die Indiese ervarings in Kalifornië voor, tydens en na die sending -era.
Kalifornië Indiane Voor Kolonisasie
Kalifornië was nog altyd een van die kultureel mees uiteenlopende gebiede ter wêreld. Die term California Indian is 'n oorvereenvoudiging. Die stamgroepe wat sedert antieke tye in Kalifornië gewoon het, het hulself nie Kalifornië -Indiërs genoem nie. In plaas daarvan het hulle hulself geken deur talle dorps- en familieverband.
Vroeë Europese ontdekkingsreisigers het Kalifornië beskryf as 'n aardse paradys waar inheemse inwoners eenvoudig "oorleef" het van die natuur. Maar Kalifornië -Indiane het nooit hul lewensonderhoud aan die noodlot oorgelaat nie. In die hele staat het inheemse Kaliforniërs hul omgewings versigtig bestuur. Deur gekontroleerde verbranding het hulle die borsel skoongemaak en nuwe groei van belangrike plante bevorder. Hulle het grond omgekeer deur bolplante te oes, wat veroorsaak het dat sulke plantegroei vermeerder het. Hulle het sade uit grasse geoes en sodoende het hulle onbedoeld, en soms met opset, plantsoorte na nuwe gebiede versprei. Sulke praktyke verseker nie net 'n oorvloed voedsel nie, maar verskaf ook die grondstowwe vir nuts- en kunsinstrumente, soos regalia, mandjies en huishoudelike items.
Ondanks die Europese standpunte van die teendeel, het Kalifornië -Indiane al duisende jare komplekse kulture en tradisies ontwikkel voor die aankoms van die Spaanse sendelinge.
Missies: 'n Tyd van min keuse
Alhoewel Juan Rodríguez Cabrillo Kalifornië in 1542 vir Spanje geëis het, het Spanje eers in die laat 1700's probeer om die grond te beset. Die besetting van Nieu -Spanje het na Mexiko -stad na buite gestraal. Die primêre strategie van die Spaanse kolonisasie was om inheemse volke in getroue Spaanse burgers te verander. Missionering, die daad om die inheemse Amerikaners te bekeer deur middel van kulturele en godsdienstige onderrig, was sentraal in die Spaanse koloniale strategie.
Teen die middel van die 1700's het Spanje reeds missies in Baja California gestig. Onder druk van mededingende ryke, soos Rusland en Groot -Brittanje, was Spanje bekommerd oor die behoud van sy aanspraak op grond in die noordelike dele van Nieu -Spanje. Russiese trapvangers het suid langs die Stille Oseaan -kus gewerk en Britse skepe het Alta California herken. In 1769 het Spanje 'n militêre ekspedisie beveel om Alta California te verken en te beset. Onder leiding van kaptein Gaspar Portola en vader Junipero Serra sou hierdie aanvanklike verkenning bekend staan ​​as die Heilige Ekspedisie. Die ekspedisie het gelei tot die stigting van Mission San Diego, die eerste in die ketting van 21 missies wat uiteindelik tot by Sonoma sou strek.
Behalwe die padres en militêre personeel, was die missies geslote inheemse Amerikaanse gemeenskappe. Padres was oor die algemeen naby die bestaande inheemse Amerikaanse gemeenskappe. Inheemse Amerikaners het om verskillende redes na hierdie gemeenskappe gekom. Onlangse historiese geleerdheid dui daarop dat Spaanse siektes en vinnige agteruitgang van die omgewing, veroorsaak deur indringerspesies wat deur die Spaanse gebring is, die omgewing en tradisionele samelewingstrukture dramaties verander het. Namate voedselbronne minder betroubaar geword het en die siekte in Kalifornië die Indiese gemeenskappe verwoes het, het die missies 'n opsie gebied in 'n tyd van groot omwenteling.
Die missies het nuwe soorte gemeenskappe geskep, hoewel dit dikwels ongemaklik was. Dit was 'n lewe wat deur die padres beheer is. In die missies het inheemse Amerikaners godsdiensonderrig ontvang en daar word van hulle verwag om arbeid te verrig, soos bou en boerdery vir die instandhouding van die gemeenskap. Dit was 'n lewe wat dramaties anders was as die lewe wat hulle voor die Sending -era geken het. Die sendingstelsel was hoogs dwingend en sodra die Indiese bevolking van Kalifornië die gemeenskap binnegekom het, sou daar van hulle verwag word om op 'n manier te leef wat die padres en militêre amptenare as aanvaarbaar geag het. Sendelinge het aspekte van inheemse godsdiens en kultuur ontmoedig. Inheemse Amerikaners wat deur die doop die sendinggemeenskappe betree het, mag nie sonder toestemming vertrek nie. Lyfstraf, soos gebrek, vir inheemse Amerikaners wat die reëls nie gehoorsaam het nie, was gereeld en soms ernstig. Alhoewel sulke strawwe in die hedendaagse Spaanse samelewing nie ongewoon was nie, was dit nogal 'n afwyking van tradisionele inheemse Amerikaanse gebruike.
Nie alle inboorlinge in Alta California het na die missies gekom nie, en nie almal wat die sendinglewe op dieselfde manier beleef het nie. Die Spaanse het die missies oor 'n groot geografiese afstand en oor 'n lang tydperk gevestig. Junipero Serra het die eerste sending in 1769 in San Diego gestig. Vader Jose Altimira het die laaste sending in Alta California, San Francisco de Solano, in 1823 gestig. baie streeksvariasie. Hierdie variasie weerspieël die inheemse Amerikaners wat die sendinggemeenskappe en die persoonlikhede van die sendelinge uitgemaak het.
Wat ook al die moderne siening van die missies is, een ding is duidelik: Kalifornië -Indiane het elke missie gebou, en dit was Kalifornië -Indiërs wat daarin geleef, gewerk en gesterf het. Dit is duidelik dat die lewe by die missies dikwels moeilik was. Sendinggemeenskappe het siektes gereeld geteister. Maar selfs in hierdie tye van groot ontberings, het Kalifornië -Indiërs die beste lewens gemaak. Hulle het getrou en kinders gehad, tradisies en kulturele kennis oorgedra en oomblikke van groot vreugde beleef, hoe kort ook al. Bowenal was dit nie 'mission indians' nie, dit was mense.
Indiese kulturele kontinuïteit in Kalifornië
Alhoewel missionering die Indiese kulture in Kalifornië vir ewig verander het, kon dit dit nie uitvee nie. Indiese mense in Kalifornië staan ​​sentraal in die hedendaagse lewe. Hulle besit ondernemings, werk as staatsamptenare en beklee politieke ampte regdeur die staat. Maar baie sit ook aspekte van hul voor-kolonisasie kulturele tradisies voort. Ouderlinge leer jonger geslagte hoe plante geneig is om tradisionele voedsel en mandjieweefmateriaal te produseer. Verskeie geslagte gesinne dans en sing steeds op maniere wat lank voor die Spaanse kolonisasie was. Waar die draad van die geheue gebreek het, herleef Indiërs van Kalifornië tradisies deur middel van navorsing en praktyk. Die Indiese kulture in Kalifornië is inderdaad onuitwisbaar.
Anderson, M. Kat, Tending the Wild (Berkeley: University of California Press, 2006).
Hackel, Steven, Children of Coyote, Missionaries of Saint Francis: Indian-Spanish Relations in Colonial California, 1769-1850 (Williamsburg, Virginia: Omohundro Institute of Early American History and Culture, 2005).
Jackson, Robert H. en Edward Castillo, Indiane, Franciskane en Spaanse kolonisasie: Die impak van die missiesisteem op Kalifornië -Indiane (Albuquerque, NM: University of New Mexico Press, 1995).
Margolin, Malcolm, "Inleiding," in Lewe in 'n Kaliforniese sending (Berkeley: Heyday Press, 1989).
Milliken, Randall, A Time of Little Choice: The Disintegration of Tribal Culture in the San Francisco Bay Area, 1769-1810 (Banning, CA: Ballena Press, 1995).
Aantal Franciskaanse priesters wat deur nege beskuldig word van mishandeling
Hier is 'n dosyn van die priesters wat voorheen as beweerde mishandelaars bekend was. (Links na regs, van bo na onder) Bernard Connelly, Gus Krumm, Owen Da Silva, Gerald Chumik, Robert Van Handel, Marty Gates, Josef Prochnow, Mario Cimmarrusti, David Johnson, Sam Cabot, Stephen Kain, Tom Thing
Vir die eerste keer in die openbaar het die Franciskaanse broeders van die provinsie St. Barbara 50 priesters geïdentifiseer wat beskuldig is van seksuele misbruik van kinders in sy bedienings sedert 1950. Meer as die helfte - 26 - is by die St. Anthony's Seminary of Old Mission Santa Barbara by op 'n stadium in hul loopbane, dikwels nadat hulle beskuldig is van molestering in 'n ander bediening, en daarna na die Santa Barbara -omgewing oorgeplaas is.
Terwyl baie van die 26 priesters voorheen bekend was by prokureurs, wetstoepassers en advokate vir slagoffers, was nege name nog nooit aangemeld nie, volgens prokureur Tim Hale, wat in 2006 'n belangrike saak teen die Franciskane gewen het en die daaropvolgende sake fyn gevolg het, sowel as onlangse onthullings deur die Katolieke Kerk. Al nege priesters is dood. Hulle name en die plekke en datums van hul Santa Barbara -plasings is soos volg:
Let wel: Hierdie datums weerspieël nie noodwendig wanneer die beweerde mishandeling plaasgevind het nie, slegs toe die beskuldigde priesters hier aangestel is.
Camillus Cavagnaro-Old Mission Santa Barbara, 2005-2006
Philip Colloty-Old Mission Santa Barbara, 1973-1975
Adrian Furman-Old Mission Santa Barbara, 1989-2001
Martin Gates-St. Anthony's Seminary, 1965-1966
Gus Hootka-Old Mission Santa Barbara, 1993-2006
Mark Liening-Old Mission Santa Barbara, 1941-1942, 1985
Finbar Kenneally-Old Mission Santa Barbara, 1939-1940 St Anthony's Seminary, 1977-1991
Felix "Raymond" Calonge - St. Anthony's Seminary, 1965
Felipe Baldonado-Meervoudige CA-missies (Oakland, Stockton, Santa Barbara, Los Angeles en San Francisco), 1953-1964
Vader David Gaa, die leier van die provinsie St. Barbara, het langs die volledige lys 'n verklaring uitgereik wat laat verlede Vrydag rustig op die webwerf van die bestelling geplaas is. 'Die lys word gepubliseer as deel van ons voortdurende verbintenis tot deursigtigheid en aanspreeklikheid,' het hy geskryf. 'Ons is vasbeslote om deur hierdie aksie te demonstreer dat ons ons daartoe verbind om oorlewendes en hul gesinne te help genees.'
Hale voer onder meer aan dat die vrylating eintlik 'n selfbedieningsstrategie van die Franciskane is om die bevel voorkomend te beskerm teen moontlike strafregtelike aanspreeklikheid nadat 'n groot jurie in Pennsylvania 'n verskriklike verslag teen die Katolieke Kerk verlede Augustus gepubliseer het. Dit was die grootste ondersoek nog deur 'n Amerikaanse regeringsagentskap na mishandeling binne die organisasie. 'Elke Rooms -Katolieke bisdom regoor die land vrees dat die verslag van die Grand Jury en wat dit vir hulle kan beteken,' het Hale gesê.
Verlede Desember het die aartsbisdom van Los Angeles en die katolieke kerk in die westelike Jesuïet-provinsie op dieselfde manier as die Franciskane 'n lys gepubliseer van 200 geestelikes wat beskuldig word van kindermishandeling, waarvan 12 lang posisies in Santa Barbara dateer uit die 1950's .
Gaa het gesê dat die toenemende openbare bewustheid van kriminele aktiwiteite in sy bevel 'in die vroeë 1990's kom van St. Anthony's, ons klein kweekskool in Santa Barbara. Sedert die vroeë dae het die broeders gewerk om te help met die genesingsproses vir diegene wat mishandel is en vir die beskerming van kinders. " Die bevel hou tans toesig oor 136 priesters in bedienings in die staat Kalifornië, Arizona, New Mexico, Oregon en Washington. Dit het sy hoofkwartier in Oakland.
Ek is vol vertroue dat dit nie die volledige verhaal is nie. " - Advokaat Tim Hale
Die bevel, wat nie oproepe tot kommentaar gelewer het nie, het 'n bewering as geloofwaardig geag as daar ''n oorvloed van bewyse was dat die bewering [waarskynlik] waar is as nie' na 'n interne ondersoek, volgens sy webwerf. Priesters wat in die hof skuldig bevind is of tot die misdade erken is, is ook genoem. Meer as 120 slagoffers is geïdentifiseer, het die broeders gesê. In baie gevalle, beweer hulle, is die beskuldigings 'n paar jaar of dekades nadat die beweerde mishandeling plaasgevind het, dikwels nadat die priester gesterf het.
Die lys, wat in sy geheel hieronder verskyn, word belig wanneer sekere priesters daarvan beskuldig word dat hulle minderjariges gemolesteer het en wanneer hulle in Santa Barbara geplaas is. Gerald Chumik, byvoorbeeld, is in 2003 na die Santa Barbara -sending gestuur, ondanks die feit dat hy in 1990 daarvan beskuldig is dat hy 'n seun gedwing het om orale seks met hom te doen. Die Franciskane erken dat hulle eers in 1980 'n verslag ontvang het van Gus Krumm se wangedrag, maar hulle het hom toegelaat om tot 1982 in Santa Barbara te dien, en weer van 1985 tot 1988.
Van die 50 totale genoemde priesters leef nog net vier. Drie van hulle - Chumik, Stephen Kain en Josef Prochnow - beklee posisies in Santa Barbara. Kain is genoem in 'n regsgeding in 2004 omdat hy ten minste een student aangerand het terwyl hy in die middel van die 1980's by die St. Anthony's Seminary gewerk het. Hy is weer genoem in Los Altos in 2001. Prochnow word daarvan beskuldig dat hy minderjariges by die St. Anthony's Seminary van 1971-1978 misbruik het. Volgens die bevel woon hulle al drie in 'ouer sorgfasiliteite' onder 'n veiligheidsplan, 'n soort proeftydperk onder toesig van priesters wat aanstoot neem deur die interne beoordelingsraad van die bevel. Die bevel het nie gesê waar hierdie fasiliteite geleë is nie.
Hale het gesê dat hy rede het om te glo dat ten minste een van hulle in 'n woonbuurt in Kalifornië geleë is "met gesinne in die omgewing wat nie kan weet wie hierdie mans is of die risiko wat dit vir kinders inhou nie." Hale het gesê: 'Die enigste rede waarom die Franciskane hiermee kan wegkom, is omdat hulle nooit die oortreders by die wetstoepassing aangemeld het nie, of as hulle dit wel gedoen het, dit was lank nadat die kriminele verjaring verstryk het.' As gevolg hiervan, het hy gesê, het die mans vervolging vrygespring en hulle as seksuele oortreders moes registreer. Die beskrywing van 'n 'bejaardesorgfasiliteit' kan ook misleidend wees, het Hale gesê. 'Dit wek die wanindruk dat hierdie mans 'n gebrek aan gesondheid het en miskien minder bedreig word.' Maar net verlede maand, het hy verneem, bedien Prochnow oorkant die straat van 'n skool. "Ek sou graag wou sien dat die staatsprokureur -generaal inspring en kyk of die Franciskane hul pligte as verpligte verslaggewers oortree het," het Hale gesê. 'Dit is dalk te laat, maar dit is die moeite werd om te ondersoek.'
Hale het gesê hoewel die nuwe name die publiek sal help om die omvang van die mishandeling wat deur die Franciskane gepleeg is, beter te verstaan, sal dit waarskynlik enige inligting weglaat wat dit tot regsaanspreeklikheid kan lei. 'Dit is die Franciskane wat hul eie beskerm,' het hy gesê. 'Hulle voete word teen die vuur gehou, en dit is die enigste rede waarom hulle hierdie inligting bekend maak. Maar ek is vol vertroue dat dit nie die volledige verhaal is nie. " Volgens sy telling, het Hale gesê: "37 Franciskaanse roofdiere is herhaaldelik in Santa Barbara toegewys of bedien." Die Franciskane betwis die getal, het hy gesê.
Hoe kies ek 'n borg?
Dink mooi na oor iemand wat u aan die bogenoemde kriteria voldoen. Die Kerk moedig ons aan om ons peetouers as borg te beskou vir bevestiging. Die sterk verband tussen die bevestiging en die doop maak dat die peetouer 'n natuurlike keuse is as hierdie persoon aan die vereistes hierbo voldoen. As u nie iemand ken wat aan die bogenoemde kriteria voldoen nie, of as u u nie kan borg nie, bespreek dan u opsies met die bevestigingskoördineerder by u gemeente om te sien of hulle 'n geskikte persoon kan vind. Lede van die gemeente bied dikwels aan as hulle nie 'n geskikte borg kan vind nie.
Die sakrament van bevestiging is die manier waarop 'n Katoliek volle lidmaatskap van die Katolieke Kerk kan verkry. Dit is 'n pragtige sakrament wat God se genade in jou sal inboesem om jou te versterk en te onderhou in jou geloofsreis.
Die sakramente van doop en bevestiging
Sedert die begin van die Christelike geskiedenis is die doop en bevestiging baie nou verbind.
Tot vandag toe ontvang katolieke wat deel uitmaak van die oostelike rite beide sakramente as babas. Pous St. Leo I maak hierdie verhouding baie duidelik. Hy vergelyk die natuurlike lewe van ons liggame met die bonatuurlike lewe van ons siele. Die doop stem ooreen met ons liggaamlike geboorte, sê hy. Bevestiging stem ooreen met ons liggaamlike groei.
Om elkeen van hierdie twee sakramente reg te laat geskied en uit te vind hoe dit met mekaar verband hou, behandel ons dit in volgorde, eers die doop en dan bevestiging. Hou altyd in gedagte dat ons twee gelowige lewens as gelowige Christene en Katolieke het. Ons het die natuurlike lewe van die liggaam, wanneer God 'n onsterflike siel skep en hierdie siel in die liggaam inbring wat ons van ons vader en moeder ontvang. Ons het die bonatuurlike lewe van die siel, wanneer God by die doop heilige genade skep en hierdie siel van die siel, in die Sint Augustinese taal, die anima animae, in die onsterflike gees bring wat op die oomblik van ons liggaamlike bevrugting in ons moederskoot ontvang is.
Maar hierdie bonatuurlike lewe van die siel moet versterk word om die beproewinge wat God ons stuur om te kan groei in Sy genade, tydens ons verblyf in hierdie tranedal, die hoof te bied.
Doop, die sakrament van bonatuurlike wedergeboorte
Daar is meer as deurlopende waarde om op te let dat daar 'n toenemende verspreiding van foute in beweerde Katolieke kringe is oor die betekenis van die sakrament van die doop. Op grond daarvan dat daar 'n leerontwikkeling in die Kerk was, bevestig die skrywer van Doors to the Sacred dat hedendaagse teologie- en godsdiensopvoedingstekste nou praat van die doop as 'n integrasie van 'n persoon in die lewe van Christus wat in die kerk voortgesit word , en praat daaroor dat dit die vergifnis van erfsonde veroorsaak dat dit stadig verdwyn.
Terwyl ons deur ons besinning oor die doop gaan, sal ons sien hoe ons hierdie huislike en uitheemse kritici moet hanteer van wat ons glo die sakrament van wedergeboorte en die bonatuurlike lewe is.
Die doop is nie net die eerste van die sewe sakramente nie, maar ook die basiese sakrament. Hoe? Tensy iemand gedoop word, kan nie een van die ander ses sakramente ontvang word nie. Slegs 'n gedoopte persoon kan bevestig word. Slegs 'n gedoopte persoon kan absolusie in die sakrament van belydenis ontvang. Slegs 'n gedoopte kan die sakrament van die huwelik ontvang. Slegs 'n gedoopte man kan 'n geldige priester word.
Die doop gee eers 'n persoon die bonatuurlike lewe, terwyl die ander sakramente sorg vir die herstel, groei, genesing of kommunikasie van die bonatuurlike lewe. Soos ons sal sien, ontvang ons op die oomblik dat ons verwek word in ons moederskoot die beginsel van die natuurlike lewe van ons liggaam, die siel genoem. As ons gedoop word, ontvang ons siel die beginsel van die bonatuurlike lewe. Die grondslag van bonatuurlike bestaan ​​word verleen deur die Sakrament van die Doop.
Die doop toon duidelik wat die Katolieke Kerk onder die sakramente verstaan. Hulle gee eintlik, as u wil, die genade wat hulle beteken. Daar hoef geen doelbewuste bydrae van 'n pasgebore kind te wees nie. Die sakrament self verleen genade van God net omdat die baba gedoop is.
Die doop kan gedefinieer word as die sakrament van bonatuurlike wedergeboorte of wedergeboorte. Ons moet die voorvoegsel re beklemtoon wanneer ons praat van die doop as 'n wedergeboorte of wedergeboorte. Dit bring die verstommende feit na vore, dat alhoewel ons inderdaad uit ons menslike ouers ontstaan ​​of gebore word, die doop ons 'n nuwe lewe gee. Dit is 'n hoër lewe, die bonatuurlike lewe wat ons nodig het bo ons natuurlike bestaan. Waarom het ons hierdie lewe nodig? Omdat ons hoop om die hemel te bereik nadat ons natuurlike lewe verstryk het as ons sterf. Absoluut gesproke sal niemand van ons ooit sterf nie. Wat ons gewoonlik dood noem, is bloot die skeiding van ons onsterflike siel van ons liggaam. Maar die siel is bedoel om twee keer te lewe. As 'n geestelike werklikheid sal ons siel nooit ophou bestaan ​​nie. Maar as ons siel nie opgewek word deur die genade wat ons tydens die doop ontvang het nie, sterf ons die dubbele dood van liggaam en siel.
Jesus Christus het ons tydens die gesprek met Nikodemus oor die doop vertel. Hierdie Fariseër het Jesus pas gekomplimenteer. Die Verlosser antwoord en sê: Niemand kan die koninkryk van God sien as hy nie van bo verwek is nie. Waarteen Nikodemus beswaar gemaak het: Hoe kan 'n mens wedergebore word? Kan hy teruggaan in die moederskoot en wedergebore word? Dit was 'n perfekte vraag om Christus se geopenbaarde lering oor die doop bekend te stel. Hy het gesê: Ek verseker jou plegtig dat niemand die koninkryk van God kan binnegaan sonder om uit water en die Gees gebore te word nie.
Vir nie minder nie as vyftien verse verduidelik Jesus die betekenis van wat Hy pas vir Nikodemus gesê het. Onderliggend aan die leer van Christus is die feit dat die doop nodig is. So waar is dit dat die Katolieke Kerk die dooprit erken wat deur ander Christelike kerke beoefen word, op voorwaarde dat die sakrament gegee word deur onderdompeling in water of giet of besproeiing van water, terwyl dieselfde persoon die woorde uitspreek, ek doop u in die naam van die Vader, die Seun en die Heilige Gees.
Hoe nodig is die doop? Dit is absoluut noodsaaklik om die doop van water of ten minste van begeerte, wat implisiet kan wees, te ontvang, mits iemand ten minste in God en sy goedheid glo en getrou is aan die genade wat God hom gee.
Volgens die Kategismus van die Katolieke Kerk, wat betref babas wat sonder die doop gesterf het, kan die Kerk hulle net aan die genade van God toevertrou, soos sy doen in haar begrafnisrituele vir hulle. Inderdaad, die groot barmhartigheid van God wat wil dat alle mense gered word, en Jesus se teerheid teenoor babas wat hom laat sê het: Laat die kleintjies na my toe kom, verhinder hulle nie, laat ons hoop dat daar 'n manier is om redding vir babas wat gesterf het sonder die doop. Des te dringender is die kerke se oproep om nie te keer dat babas na Christus kom deur die gawe van die heilige doop nie.
Al die gevolge van die doop is bonatuurlik, soos ons moet verwag. Hierdie effekte is hoofsaaklik vyf en kan in vyf woorde saamgevat word: sonde, lewe, krag, kerk en karakter.
Verwydering van skuld en straf vir sonde]
Die eerste en mees praktiese uitwerking van die doop is om die skuld van erfsonde te verwyder en die ooreenstemmende titel tot hemelse heerlikheid te herstel. Wat beteken dit? Dit beteken dat alle skuld van al die sonde wat 'n persoon op sy siel kan hê, weggeneem word. 'N Gedoopte kind wat nie die ouderdom van die rede bereik het nie, as dit sterf, het onmiddellik die titel van die saligsprekende visioen. Na die ouderdom van die rede word 'n gedoopte persoon nie net bevry van die erfsonde nie, maar van al die gepleegde sondes en van al die straf as gevolg van selfs 'n leeftyd van persoonlike sondes.
Ons moet egter onmiddellik byvoeg dat twee boetes vir erfsonde nie deur die doop verwyder word nie. Ons eerste ouers het die geskenk van liggaamlike onsterflikheid en die vryheid van irrasionele begeertes vir hulleself en hul nageslag verloor. Die doop herstel nie een van hierdie, wat ons noem nie, voornatuurlike gawes wat ons sou geërf het as ons nie 'n gevalle menslike natuur geërf het nie.
Deur die sonde van Adam het die mensdom sy aandeel in die goddelike lewe verloor. Deur die dood van Christus, die tweede Adam, kan hierdie lewe nou herstel word. Die doop herstel wat ons ons bonatuurlike lewe noem.
Dit is die nuwe geboorte waarvan Christus met Nikodemus gepraat het, toe Hy gesê het dat ons wedergebore moet word uit water en die Heilige Gees.
Dit is die lewe waarvan Johannes skryf in die eerste hoofstuk van sy Evangelie, as hy sê dat ons kinders van God is, wat nie deur bloed of deur vleeslike begeerte of deur mense gewillig is nie, maar deur God verwek is (Johannes 1 : 13). Omdat ons hierdie lewe van God in ons siel het, word ons erfgename van die hemel.
Die enigste voorwaarde wat God vereis, is dat ons geestelik lewe as ons liggame sterf. Mits ons in die genade van God is, as ons sterf, soos ons sê, ons siel nie net sal oorleef nie, maar ook die reg op hemelse heerlikheid sal hê. Met ander woorde, hierdie bonatuurlike lewe wat by die doop ontvang is, is bestem om verder te gaan, buite ons liggaamlike dood, tot in 'n hemelse ewigheid.
Ons het 'n naam vir die bron van hierdie bonatuurlike lewe. Ons noem dit heiligmakende genade. Sint Augustinus noem dit die siel van die siel. Wat ons siel vir ons liggaam is, wat dit natuurlike lewe gee, genade heilig, is vir die siel, wat dit bonatuurlike lewe gee.
Daar moet egter op gelet word dat heiligmaking van genade reeds die geskape effek is van die inwoning van die Heilige Drie -eenheid. Ons kan dus sê dat die belangrikste uitwerking van die sakrament van die doop is dat die Heilige Drie -eenheid, Vader, Seun en Heilige Gees in ons siele moet woon. Hierdie inwoning word die ongeskape genade genoem wat ons ontvang het toe ons gedoop is en moet behou word wanneer die Here ons tot ons ewige bestemming roep.
Die doop gee nie net die siel bonatuurlike lewe nie, dit gee die siel ook bonatuurlike kragte, instinkte en vreugdes wat ons algemeen identifiseer as die deugde, gawes en vrugte van die Heilige Gees.
'N Ander naam vir die deugde wat tydens die doop toegedien word, is bonatuurlike kragte om te doen wat onmoontlik is vir die menslike natuur alleen. Die drie belangrikste van hierdie magte is die deugde van geloof, hoop en liefde.
Deur geloof is ons bevoeg om alles te glo wat God geopenbaar het: dat God die ewige gemeenskap is van die Heilige Drie -eenheid, Vader, Seun en Heilige Gees dat God mens geword het in die persoon van Jesus Christus, die Seun van Maria, wat Jesus Christus, die Godman, gely en gesterf vir ons sondes dat Jesus Christus nou, werklik en werklik, eintlik en liggaamlik op aarde teenwoordig is in die Heilige Nagmaal wat die Kerk wat Christus gestig het, ons pad na verlossing is, en dat die sigbare hoof van hierdie Kerk die Biskop van Rome, opvolger van Sint Petrus, deur wie Christus die rots gemaak het, sodat dit wat die pous die universele kerk leer, die leer van Christus self is.
Deur die hoop is ons bevoeg om vol vertroue te vertrou dat al die goeie dinge wat God ons beloof het, sal verkry dat ons nooit sal wees sonder die lig en krag wat ons nodig het om die wil van God te vervul dat geen beproewings wat God ons stuur groter is as, met Sy genade kan ons aanvaar dat, mits ons saamwerk met die genade van God, die hemel ons s'n is. Ons is vol vertroue in Sy genade, hoe sondig ons lewens ook al was. Die enigste voorwaarde is dat ons ons bekeer, 'n goeie belydenis doen en besluit om ons lewens te verander.
The baptismal character is permanent because it is timeless it is indelible because nothing, not even the loss of faith can remove it. Therefore a baptized person always remains a Christian. Hoekom? Because the baptismal seal confers a permanent relationship with Christ.
But then Cyprian goes on. Nevertheless, he explains, the Lord allows and suffers these (errors and evils) to be, while each .mans will remains free. Hoekom? So that while our minds and hearts are tested in the crucible of truth, the sound faith of those who are approved may shine forth more clear and undimmed (On the Unity of the Catholic Church, 6, 10).