Om uitsprake te laat vaar is nie maklik nie - Interessant
Om uitsprake te laat vaar is nie maklik nie
Kristin Conard maak 'n paar uitsprake en vang haarself. Sy vind dat sy meestal verkeerd is. Maar soms is sy reg.
Ek is by 'n POSH RESTAURANT. Wat erger is, ek is in 'n restaurant wat weet dat dit lekker is (oordeel). Daar is veelvuldige kristalkandelare, goue brokaatstof wat in swoopende draaie hang. My tenniskoene en windblaasde hare op 'n boot is nie heeltemal reg nie, en ek haat myself dat ek nie 'n kam deur my hare verander of hardloop nie (selfbeoordeling).
Ek sien een van die kelners. Nee, hy is nie 'n kelner nie, hy is êrens tussen busseun en kelner. Hy is die vou servette, die tafeltafel, die bediener van die brood. Hy dra 'n swart hemp wat die kleinste puntjie op die knoppies trek. Sy broek is 'n klein tikkie te styf met die wit binnekant van sy sakke wat deurkyk. Die nate breek af.
Hy is goed geoefen om die servette in die vorm van klein tuxedo-hemde te vou; ek dink hy werk al 'n rukkie hier. Ek raai dat dit die uitrusting is wat hy tydens hierdie werk gedra het sedert hy begin het, lank genoeg dat die klere nie meer heeltemal pas nie.
Ek het as kelnerin gewerk by Applebee's, waar ek 'n "Apple smile" moes dra en op "Apple time" moes hardloop (5 minute te vroeg). Ek het 'Kristin-tyd' (5 minute laat) gehardloop, so dit was nie 'n goeie pas nie. Ek het my skofte deurgebring en gewens dat ek êrens anders was. Ek het 'n foto van die strand in Brighton, Engeland, aan die agterkant van my kelnersblad vasgemaak waarop ek sou staar toe ek veronderstel was om silwerware te rol of skoon te maak.
Ek het ook in 'n filmteater gewerk waar my uniform bestaan ​​uit 'n vest en 'n strikdas. Ek het dieselfde twee pare swart broek gedra om te werk, en na drie maande van springmielies en koeldrank tydens my pouse, pas hulle op dieselfde manier as wat hierdie kelner gedoen het.
Vonnis # 1
Ek maak 'n storie uit, verbeel hom hom as 'n honger kunstenaar, weerspreek my elke dag om dieselfde ding te dra, iemand wat in die wêreld wil wees - verken, reis, op die strand hardloop - weerstaan ​​om saamgevleg te word en servette op te vou lyk soos klein hemde. Maar hy hou sy gevoelens verborge - die enigste ding wat hom verraai, is die effense bloos aan sy wange.
Sy naam is Joey, en dit blyk dat hy bedryfsekonomie studeer, en hy wil 'n lessenaar as bankier hê. Hy sien uit daarna om agter 'n lessenaar te sit, op dieselfde plek te wees, 'n pak en das aan te trek om te werk.
Ek het hom verkeerd begaan; Ek het myself net op hom geprojekteer. Ek gaan terug na die eet van my onnatuurlike gladde kapokaartappels en doodle in my dagboek, probeer om nie teleurgesteld te wees oor hom wat so ver van die beeld af wandel wat ek so vinnig en heeltemal in my kop gebou het nie. Ek wil hê dat hy moet voel soos ek, net 'n bietjie uit plek is en êrens anders wil wees.
Vonnis nr. 2
Terwyl ek krabbel, sien ek 'n paar bene verbyloop. Slim, bruin bene in hoë, puntige swart hakke en in 'n baie kort, baie swart romp.
Dit is 'n vrou in haar 20's (miskien 30's) wat saam met haar kêrel inkom.
Nope. Verkeerd weer. Dit is 'n vrou, waarskynlik in haar 60's, met haar selfs ouer man. Ek is 0 vir 2.
Vonnis # 3
Sy gaan sit aan die tafel op die rand van haar stoel. 'N Vrou wat sukkel om te verouder met al die geld en prosedures vir plastiese chirurgie wat sy kon vind. My ma werk by 'n dermatologie-kantoor - ek ken gevulde wange, voorkop met voorkop, plomp lippe en gesiglifters as ek dit sien.
Haar man wys sy ouderdom sonder probleme, 'n maag wat oor sy gordel uitbult, ouderdomsvlekke wat prominent op sy gesig en hande is. Dit is die tipiese stereotipe van 'n ryk ouer egpaar - die vrou wat 'n obsessie het met haar voorkoms en die smerige, slordige man. Ek kyk self.
Onthou Joey. Onthou die bene. U het dit verkeerd gedoen. Moenie oordeel nie.
Die kelner gaan na hul tafel vir die drankbestellings. Sy bevestig my nuutste oordeel oor haar. 'Die mojito,' sê sy en wys op die spyskaart met 'n perfek Fransgemanikureerde vingerpunt. 'Dit moet suikervry wees. Kan dit suikervry wees? Dit moet suikervry wees. "
'O, en het jy 'n swart servet wat ek kan gebruik? Ek het 'n swart servet nodig. As gevolg van my romp. Dit moet dieselfde kleur hê. ' Sy het 'n gebaar aan haar swart romp met 'n hand vol vonkelringe wat ek dink as ek verkoop vir 'n jaar sou betaal.
Die kelner knik diep en buig amper. 'Ek sal sien wat ek kan vind, mevrou.' Die vrou kyk terug na haar man. 'Ek moet 'n swart servet hê. Ek bedoel, ek dra gewoonlik een saam met my, maar ek het vandag net vergeet. " Hy knik. 'U onthou die vorige keer,' sê sy, 'dit was 'n ramp.'
Ek besef dat ek staar. Sy kyk na my. Ek glimlag vinnig, kyk dan terug na my bord. Daar is mense in die wêreld wat hul eie servette saamneem, so hulle hoef nie doekies wat nie ooreenstem nie, by 'n restaurant te gebruik. Maar ek beoordeel nie.
Dit is 'n stryd om nie te oordeel nie. Dit is byna instinktief. Maar dit is nooit nuttig nie. Hoe hanteer jy dit?
Kyk die video: 16 Best And Most Active Freelancing Sites for 2020 - YOU NEED TO WATCH COURSES ARE BELOW