Oor diereoffers vir sonde – Nazarene Israel
In Matteus 22 haal Yeshua twee verse uit die Torah aan om aan te toon dat liefde nog altyd die kern van die Torah was.
Mattityahu (Matteus) 22: 37-40
37 Yeshua sê vir hom: 'Jy moet die HERE jou Elohim liefhê met jou hele hart en met jou hele siel en met jou hele verstand.' [Deuteronomy 6:5]
39 En die tweede is soos volg: 'Jy moet jou naaste liefhê soos jouself.' [Leviticus 19:18]
Christelike verskonings draai hierdie gedeelte om dit te laat klink asof liefde die huweliksverbond nietig maak, aangesien die huweliksverbond altyd van liefde afgehang het. Dit maak egter geen sin nie. As 'n huwelik van liefde afhang, hoe doen liefde die huwelik dan af? (En as u van u huweliksmaat hou, beteken dit dan dat u huwelik nou opgehou is?)
Die kerk vertel ons dat die Torah te moeilik is vir enige mens om te onderhou, al sê Moshe (Moses) vir ons die teenoorgestelde. Moshe vertel ons dat die woord baie naby ons is, sodat ons dit kan doen.
Devarim ( Deuteronomium ) 30: 11-14 11 "Want hierdie gebod wat ek jou vandag beveel, is nie te geheimsinnig vir jou nie; dit is ook nie ver nie.
12 Dit is nie in die hemel dat u moet sê: Wie sal vir ons opklim in die hemel en dit vir ons bring, sodat ons dit kan hoor en dit kan doen?
13 Dit is ook nie oorkant die see dat u moet sê: Wie sal vir ons oor die see gaan en dit vir ons bring, sodat ons dit kan hoor en dit kan doen?
14 Maar die woord is baie naby jou, in jou mond en in jou hart, sodat jy dit kan doen. "
Christengeleerdes sê vir ons dat Israel altyd onmoontlik was om die Torah te onderhou. Dit sou Yahweh egter 'n wrede martelaar maak. Dit sou beteken dat Hy die kinders van Israel uit liggaamlike slawerny in Egipte bevry het, net om hulle in die Torah in geestelike slawerny te plaas, wat iets vereis wat nooit gedoen kon word nie, sodat Hy hulle uiteindelik wreed kon verwerp. Maar klink dit soos ons liefdevolle hemelse Vader?
Shaul (Paulus) het weliswaar aan die Galasiërs gesê dat die Torah 'n soort vloek kan wees as hulle per ongeluk glo dat hulle hul redding kan verdien deur wetgewing.
Galasiërs (Galasiërs) 3: 10-14
10 Want almal uit die werke van die wet is onder die vloek; want daar staan geskrywe: Vervloek is elkeen wat nie volhard in alles wat in die boek van die Torah staan, om dit te doen nie. "
11 Maar dat niemand deur die Torah voor Elohim geregverdig word nie, is duidelik, want "die regverdige sal uit die geloof lewe".
12 Tog is die Torah nie uit geloof nie, maar "die mens wat dit doen, sal deur hulle lewe."
13 Die Messias het ons losgekoop van die vloek van die Torah, omdat hy 'n vloek vir ons geword het (want daar staan geskrywe: Vervloek is elkeen wat aan 'n boom hang),
14 sodat die seën van Avraham oor die heidene in Messias Yeshua kan kom, sodat ons die belofte van die Gees deur geloof kan ontvang.
Die sleutel om Shaul te verstaan, is om te onthou dat hy mense altyd geëtiketteer het volgens hoe hulle glo dat hulle gered is. As hy praat oor diegene wat wel is van die werke van die wet, praat hy nie van Nazareense Israeliete wat gehoorsaam die wet. Hy praat eerder oor diegene wat glo dat hulle die saligheid ontvang as direkte resultaat om die werke van die wet te verrig as 'n soort 'kontrolelys' vir redding. (Dit is 'n gepaste beskrywing van ons Fariseër/Ortodokse broers.)
Shaul sê dat as u glo dat u gered is as u werk met u hande doen, dan is u werklik onder 'n vloek, omdat u verplig voel om voort te gaan met die werk van u hande in die ydele hoop dat dit u op een of ander manier sal red. Niemand word egter gered as gevolg van dinge met sy hande nie, want die regverdige sal gered word (en dus lewe) deur geloof. Maar selfs al is die spesifieke regspunte in die Torah dit nie van geloof , diegene wat dit doen (soos die Nazareense Israeliete) sal volgens hulle lewe.
As ons bereid is om dit te ontvang, het Messias die vloek (om te glo dat ons onsself kan red deur dinge met ons eie hande te doen) op Hom geneem, omdat hy (so te sê) vir ons 'n vervloeking geword het, sodat ons die belofte kan ontvang wat gegee is aan Avraham vanweë sy geloof. Tog kan Shaul nie bedoel dat ons nie moet gehoorsaam wat in die Torah staan nie, want ons sal sien dat hy self gehoorsaam was aan alles wat in die Torah geskryf is.
Baie Christene is verbaas om te hoor dat die apostels nog steeds diereoffers gebring het, selfs baie jare na Yeshua se opstanding. Om dit te sien, laat ons begin in Handelinge 18:18, waar die apostel Shaul sy kop geskeer het, want hy het 'n gelofte afgelê.
Ma'asei (Handelinge) 18:18
18 Shaul het dus nog 'n goeie tyd gebly. Toe neem hy afskeid van die broers en vaar na Sirië, en Priscilla en Aquila was saam met hom. Hy skeer sy kop by Cenchrea, want hy het 'n gelofte afgelê.
Die enigste gelofte in die Skrif wat vereis dat jy jou kop moet skeer, is die Naziritiese gelofte, wat in Numeri 6 gevind word. As 'n mens 'n Naziritiese gelofte skei (eindig), skeer jy jou kop en gaan dan op na die tempel, waar jy drie diereoffers bring, waarvan een 'n offer vir die sonde is (vers 14).
Bemidbar (Numeri) 6: 13-18
13 Dit is nou die Torah van die Naziriet: As die dae van sy skeiding vervul is, sal hy voor die deur van die tabernakel van ontmoeting gebring word.
14 En hy moet sy offer aan die HERE bring: een lam in die eerste jaar sonder gebrek as brandoffer, een lam in die eerste jaar sonder gebrek as sondoffer, een ram sonder gebrek as dankoffer
15 'n mandjie ongesuurde brood, koeke fynmeel met olie gemeng, ongesuurde wafels gesalf met olie en graanoffer met drankoffers.
16 Dan moet die priester hulle voor die aangesig van die HERE bring en sy sondoffer en sy brandoffer bring;
17 en hy moet die ram as 'n dankoffer aan die HERE bring, saam met die mandjie ongesuurde brode; die priester moet ook sy graanoffer en drankoffer bring.
18 Dan skeer die Nasireër sy gewyde hoof by die ingang van die tent van samekoms en neem die hare van sy gewyde kop en sit dit op die vuur wat onder die dankoffer gebring word.
As ons besef dat die term gaan op beteken om gaan op na Jerusalem , dan kan ons sien dat Shaul wel na Jerusalem opgegaan het nadat hy sy Nazireër gelofte geskei het.
Ma'asei (Handelinge) 18: 21-22
21 Maar hy het van hulle afskeid geneem en gesê: Dit is absoluut noodsaaklik dat ek die komende feesmaal in Jerusalem onderhou;
22 En toe hy by Cesarea beland en opklim[to Jerusalem] en groet die kerk, gaan hy af na Antiochië.
Shaul het nog 'n Naziritiese gelofte geskei toe hy met die apostels in Handelinge 21 vergader het. Terwyl die inwoners van Jerusalem verheug was om te hoor van Shaul se suksesse onder die heidene, het hulle gerugte gehoor dat Shaul nie meer ywerig was vir die Torah van Moshe nie (en hulle was) – en hulle het selfs gerugte gehoor wat Shaul nou geleer het teen die Torah van Moshe. Kom ons lees aandagtig en probeer om die gesprek te visualiseer.
Ma'asei (Handelinge) 21: 20-22
20 En toe hulle dit hoor, verheerlik hulle die HERE. En hulle sê vir hom: Kyk, broer, hoeveel magte Jode is daar wat geglo het, en hulle is almal ywerig vir die Torah[of Moshe] !
21 Maar hulle is oor u meegedeel dat u al die Jode onder die heidene leer om te verlaat[the Torah of] Moshe en gesê dat hulle nie hul kinders moet besny nie, en ook nie moet wandel volgens die[Hebraic] Doeane.
22 Wat dan[is the truth] ? Die vergadering moet beslis vergader[because it is a pilgrimage festival] , en hulle sal hoor dat jy gekom het. "
Operasioneel kan Israel gedefinieer word as die gelowiges wat ywerig daarna streef om Yahweh se Torah te onderhou – en as Shaul teen die Torah geleer het, sou dit 'n oortreding gewees het wat onmiddellik uitgesluit moet word. Dit sou 'n werklike krisis wees, want Jode kom uit die hele wêreld na Jerusalem om die Pinkster te vier. As die vergadering vergader, sou hulle sekerlik hoor dat Shaul daar was – en as daar gevind word dat hy teen die Torah leer, dan wil die magdom Jode wat 'ywerig is vir die Torah' (Handelinge 21:20 hierbo) sit hom uit die vergadering (miskien selfs deur steniging).
So, wat kon hulle doen om die misverstande van Shaul se sendbriewe uit die weg te ruim? Ya'akov (Jacob) het 'n plan gehad. Aangesien Shaul na Jerusalem gekom het om sy Naziritiese gelofte te skei, het Jakob vir hom gesê om vier ander mans te neem wat ook Naziritiese geloftes geskei het en vir al hulle uitgawes te betaal. Dit sou altesaam vyftien diereoffers wees, wat in die eerste eeu 'n groot som geld sou kos. Niemand sou vir vyftien diereoffers betaal as hy nie daarin glo om die Torah te onderhou nie – en dit sou die wêreld wys dat Shaul ook ordelik gewandel het en die Torah van Moshe onderhou het.
Ma'asei (Handelinge) 21: 23-24
23 "Doen dan wat ons vir julle sê: Ons het vier manne[also] geneem a[Naziriet] gelofte.
24 Neem hulle en word saam met hulle gereinig, en[you] betaal hul uitgawes sodat hulle hul kop kan skeer – en dat almal kan weet dat die dinge waarvan hulle aangaande u ingelig is[teaching against the Torah] niks is nie, maar dat jy self ook ordelik wandel en die Torah onderhou. "
Hierdie gebeurtenis vind plaas aan die einde van Shaul se bediening, nadat die meeste van sy sendbriewe reeds geskryf is. As hy werklik geglo het dat die Torah en die diereoffers afgeskaf is, waarom het hy dan 'n Nazireër gelofte gehad? En waarom het hy ingestem om altesaam vyftien diereoffers te betaal, insluitend vyf sondeoffers, sodat almal sou weet dat die gerugte oor hom vals was – en dat hy self ook ordelik gewandel het en die Torah onderhou het?
Die apostels het duidelik aangehou om diereoffers te bring na die offer van Yeshua. Dit blyk eintlik dat die enigste rede waarom hulle opgehou het, is omdat die Romeine die tempel verwoes het. Maar baie mense reageer sterk hierop. Hulle wil weet waarom die apostels na die offer van Yeshua sou bly offer.
Ons bespreek die offerandes van diere in meer besonderhede in " Oor offers "(In Nasarene Skrifstudies, Deel een ) , maar aangesien dit so 'n kritiese onderwerp is, sal ons dit hier kortliks verduidelik. Laat ons eers kyk na Hebreërs 10: 3-4, wat ons vertel dat dit onmoontlik is vir die bloed van bulle en bokke om sondes weg te neem.
Ivrim (Hebreërs) 10: 3-4
3 Maar in hierdie offergawes is jaar na jaar 'n herinnering aan sondes;
4 Want bloed van bulle en bokke is onmoontlik om sondes weg te neem.
Die kerk gebruik dit as 'n beweerde bewysteks waarmee die diereoffers weggedoen word-terwyl die waarheid presies die teenoorgestelde is.
Operasioneel kan Israel gedefinieer word as die persone wat daarna streef om sy verbond na te kom. Diegene wat nie probeer om sy verbond na te kom nie, moes altyd buite die kamp geplaas word, sodat die res van die kamp suiwer, onbesmet en afgesonderd van die verontreinigende houding van die wêreld gehou kon word. Elke keer as 'n Israeliet bewus geword het dat hy gesondig het, is daar altyd verwag dat hy gretig sou wees om homself reg te stel. Dit staan in teenstelling met die regstelsels van al die ander nasies van die wêreld, wat slegs 'n valse gevoel van wet en orde kan handhaaf deur dreigemente van straf.
'N Bruid wat lief is vir haar man hoef nooit gestraf te word nie. Sodra sy besef dat sy haar man nie behaag nie, is sy gretig om te verander (omdat sy hom wil behaag). Dit is dieselfde beginsel waarop Israel altyd veronderstel was om te werk. As gevolg hiervan was die sondeoffers nooit bedoel om die sonde weg te neem nie. Hulle was slegs bedoel om as 'n gruwelike en duur herinnering te dien dat die loon van die sonde die dood is – en dat 'n mens versigtig moet wees om die huweliksverbond te gehoorsaam, anders word jy van die ewige lewe afgesny (soos Yahweh geen rede het om behalwe diegene wat nie ywerig daarna streef om Sy instruksies te gehoorsaam nie).
Al vergewe Yahweh onbedoelde sonde, wil Hy steeds 'n sondeoffer hê. As iemand egter iets "vermetel" (dws doelbewus of opstandig) doen, moet hy van die mense afgesny word.
Bemidbar (Numeri) 15: 27-30
27 "En as iemand opsetlik sondig, dan moet hy in die eerste jaar as bokoffer as bokoffer bring.
28 So moet die priester dan versoening doen vir die persoon wat opsetlik sondig, as hy onbedoeld voor die HERE sondig, om vir hom versoening te doen; en dit sal hom vergewe word.
29Jy sal een Torah hê vir hom wat onbedoeld sondig, vir hom wat uit die kinders van Israel gebore is en vir die vreemdeling wat onder hulle woon.
30 Maar die een wat vermetel iets doen, of hy 'n inheemse of 'n vreemdeling is, hy smaad die HERE, en hy sal uitgeroei word uit sy volk. "
Koning Dawid se berugte sonde met Batseba was opsetlik en met opset; Koning Dawid was egter besig om sy sonde te ontken. Toe die profeet Natan koning Dawid help om sy sonde te besef, het koning Dawid dadelik berou gehad, en Yahweh het sy sonde op daardie oomblik vergewe.
Shemuel Bet (2 Samuel) 12: 13-14
13 Toe sê Dawid vir Natan: Ek het gesondig teen die HERE. En Natan sê vir Dawid: Ook die HERE het jou sonde weggeneem; jy sal nie sterwe nie.
14 Maar omdat u deur hierdie daad die vyande van Yahweh groot aanleiding gegee het om te laster, sal die kind wat vir u gebore is, sekerlik sterwe. "
Koning Dawid het berou gekry, en Nathan het dadelik vir hom gesê dat Yahweh sy sonde weggeneem het – maar tog moet daar 'n straf vir sonde wees (in hierdie geval moes die kind van sy onwettige skakeling met Batseba sterf). Die dood van sy kind was 'n ontsaglike herinnering daaraan dat die loon van die sonde die dood is – daarom vertel Hebreërs 10: 3 (hierbo) dat diereoffers slegs dien as herinnering van sondes jaar na jaar – want die bloed van bulle en bokke kan nooit sondes wegneem nie. Net Yeshua kon dit doen.
Solank 'n skoon tempel gestaan het, het die apostels diereoffers as 'n gruwelike en duur offer gebring herinnering van hulle sondes – en tog moes hulle nog steeds Yeshua se uiteindelike versoeningsoffer aanvaar, wat plaasgevind het toe Hy al ons vloeke op Hom geneem het, wat aan 'n boom gehang het.
Ons verduidelik die opofferings in meer besonderhede in Nasarene Skrifstudies, Deel een , maar Handelinge 21 toon vir ons dat die apostels op die regte tyd nog diereoffers gebring het solank die tempel gestaan het. Dit is sekerlik omdat hulle geweet het dat Yeshua se woorde in Matteus 5:17 waar was – dat totdat die hemel en die aarde verbygaan, nie eers die kleinste deel van die Torah sal verval nie – omdat dit 'n huweliksverbond is.