Die storie is nou so: vir elke meisie wat Koenie kon oorreed om ‘n nag saam met hom deur te bring in die slaapkwartiere, het hy een boontjie in die bottel gegooi. Elke week het hy sy trofeë kom vertoon en in besonderhede beskryf met wie en hoe die ‘mannesport’ verloop het. My pa was iesegrimmig oor hierdie storietjies en het sommer prontuit gesê Koenie lieg; hy is so lelik soos die nag en niemand sal vir hom kyk nie. Buitendien was dit onfatsoenlike geselskap. Dis hoekom ons moes wag tot my pa se snorkgeluidjies aangedui het dat hy in die bed is vir sy middagslapie.
My ma het na einste daai prediker altyd verwys as die ‘verbrande ou fariseër’ en toe ons teen die einde van sy bedieningstydperk gehoor het dat hy sy hande nie van jong meisies kon afhou nie, was Ma in haar element, totdat sy besef het sy kan die storie nie oorvertel nie. Ons was ordentlik sien? Ons mog luister na skinderstories, maar ons sou dit nooit oordra nie.
Ek het nou baie lekker gelees. Ek hou van ‘n kombuis waar ‘n mens kan kuier. Dit klink asof jou ma heel “open minded” was vir haar era. Mooi geskryf.