Kuns is volgens O’Sullivan (2009:250–1) nie gemoeid met kennis, in die sin van informasie, nie. Dit is nie “nuttig” in hierdie sin nie. Kuns is eerder ’n handeling wat informasie onderbreek. Kuns is juis een van die min dinge wat ons oor het wat hierdie breuk kreatief kan bewerkstellig. Hierdie breuk het twee bewegings: dit breek ’n wêreld en dit skep ’n wêreld. Hierdie breuk is die klank van iets nuuts, iets anders wat wil deurbreek. En miskien kan Jensma se niekommunikasie, die onverstaanbaarheid en obskuriteit binne sommige van sy verse juis gelees word as ’n poging om ’n nuwe manier van wees binne apartheid-Suid-Afrika te wou laat deurbreek. Alhoewel daar dan, volgens Gardiner (1987:56), ’n sterk suggestie is dat hy en sy poëtiese personas nie veel hoop in ’n toekoms het nie, met geen toegang tot enige mag om hul desperate situasies te verander nie, stel hy (1987:57) dit wel dat ’n wanhopigheid jeens die toekoms geensins ’n geloof in menslikheid diskwalifiseer nie.
Op sowel persoonlike as skrywerlike vlakke verontagsaam Jensma byna alle kodes van die Suid-Afrikaanse staatskultuur (Buelens 2009), en alhoewel sy gemengde huwelik die politieke subjek Jensma sou dwing om die land te verlaat, beskik die digter Jensma, volgens Gardiner (1990:65), wel oor ’n teenmag om die disintegrerende kragte van onderdrukking aan te val, naamlik vorm. Sonder vorm is kuns onmoontlik. Hierby wil ek voeg: Jensma speel sy jazz-poësie in die mineurvorm.
Wanneer dit onseker is wie aan watter kant van die draad aan die woord is, word dit implisiet aangedui hoe onderdrukte en onderdrukker beide slagoffers is van die fascisme binne die staat. In “noudat dit te laat is” lyk dit byvoorbeeld vir Gardiner (1997:52) aanvanklik of dit ’n swart verteller is wat die taal van sy wit onderdrukker gebruik met ’n angswekkende vlotheid om sy beheersing van die kragte te demonstreer waarmee hy sy vyand sal oorwin. Maar by ’n nadere lees word dit gesien dat dit in werklikheid die wit boer se projeksies is van sy eie vrese, mites en neuroses.
Ook moet die stem en die taal van die verteller as ’n eenheid gesien word. Jensma se woordgebruik is volgens Adriaan van Dis (in Buelens 2009) ’n bewustelike politieke keuse deurdat dit onder andere die inheemse elemente van Afrikaans benadruk. Hiermee bedoel hy sekerlik dat die taal (of dit nou Afrikaans of Engels is) altyd ’n duidelike lokaliteit het en nooit in die abstrakte majeur weergegee word nie. Om weer vir Gardiner (1985:121) by te haal: