Meniskale ongemak - oorsake, simptome en terapie - Simptome - 2021
Meniskale ongemak - oorsake, simptome en terapie
Meniskusklagtes is die gevolg van beserings of slytasieverwante letsels aan die binne- of buitenste menisk. Krake in die sekelvormige kraakbeen is een van die algemeenste beserings in die knie. Dit hou nou verband met die funksie van die meniski en die spesiale anatomie van die kniegewrig. Dit is 'n komplekse konstruksie van bene, senings en ligamente. Al die dele dien om die gewrig voldoende stabiliteit te gee terwyl hulle behendig is.
Die menisci neem 'n spesiale taak in hierdie konstruksie aan. Hulle is hoofsaaklik daar om te vergoed vir die wanverhouding tussen die twee benige gesamentlike vennote. Die oppervlak van die onderbeen is amper plat, terwyl die artikulêre oppervlak van die dybeen sterk konveks is en in twee verdeel word. Sonder verdere ondersteuning sou die twee gesamentlike vennote feitlik geen benige leiding en geen beveiliging hê nie. Dit is waar die menisci speel.
Innerlike en uiterlike menisci maak die verskil in mekaar. Dit bestaan ​​uit sekelvormige of sirkelvormige kraakbeenskyfies wat 'n buigsame, konkawe artikulêre oppervlak skep. Hulle is slegs aan die bene aan die voor- en agterhorings vasgemaak. Die res van die deel is beweeglik en word beweeg deur die bobeenbewegings as dit buig en strek. Daarom word hulle ook 'skuifgewrigpanne' genoem. Hierdie konstruksie maak buigsame aanpassing by verskillende gewrigsposisies moontlik en verhoog terselfdertyd die stabiliteit van die knie. Die kragverspreiding in verskillende situasies is meer egalig en die skokopname word geoptimaliseer. Aan die ander kant is hierdie ingewikkelde konstruksie baie vatbaar vir beserings en slytasie.
Oorsake van meniskale klagtes
Meniskale klagtes ontstaan ​​altyd op grond van krake. Dit kan veroorsaak word deur beserings of die gevolg van degeneratiewe veranderinge in die ouderdom.
Die tipiese meniskusbesering kom gereeld voor in sport-, werkplekongelukke of motorongelukke, en word veroorsaak deur 'n kombinasie van twee komponente. Dit bestaan ​​uit die interaksie van 'n hoë skuifkrag met gelyktydige draai in die las. Sulke oorbelastings kom voor wanneer die knie addisioneel in 'n gebuigde posisie gedraai word deur 'n eksterne krag en die onderbeen reggemaak word. Snellers kan gewelddadige gevolge hê, ongunstige bewegings in sport of van groot hoogte af val.
Meniskusbeserings in sport
Daar is 'n verhoogde risiko vir beserings in alle sportsoorte wat gereelde spronge en landing of spanning by die aanloop tot gevolg het. Ook in kontaksport is daar 'n verhoogde risiko van beserings aan die menisci as gevolg van die gevolge van die teenstander, wat nie altyd voorspelbaar en beheerbaar is nie. Voetballers en skiërs is veral in gevaar omdat die voet en onderbeen deur die grasperk of die ski vasgemaak is. As die dy laat draai as gevolg van ongunstige bewegings of eksterne invloede, kan die onderbeen nie hierdie beweging volg nie. As die knie ook in 'n gebuigde posisie is, word 'n krag geskep wat die menisci nie kan weerstaan ​​nie. 'N Kraak word dan onvermydelik.
Ongelukke as oorsaak van meniskale trane
In beginsel kan dieselfde meganismes werk in die geval van ongelukke as in sport. Dit is egter selde die geval omdat ander omstandighede 'n rol speel by die werk, tuis of in die motor. In die geval van 'n ongeluk is die magte gewoonlik so groot dat die maksimum veerkragtigheid van die menisci oorskry word. By die werk of tuis kan dit van groot hoogte af val. In motorongelukke kan dit die direkte aanwending van krag op dele van die motorbinneruim wees. Skielike oorstrekking of laterale oorstrekking kan ook die menisci beskadig.
Die menisci is veral vatbaar vir dra. Dit hou verband met hul metaboliese regulering. Hulle word slegs van bloed voorsien in die perifere sones. Die meeste kos word gevoed deur drukafhanklike diffusie. Hierdie tipe voedingstowwe is relatief stadig. U wedergeboortepotensiaal is dus redelik laag.
Meniskale degenerasie in die werkplek
Aktiwiteite met permanent hoë druk in die gewrig en op die menisci kan die slytasieproses versnel. Sulke vragte kom meestal voor by teëls wat 'n groot deel van hul werk op hul knieë of in 'n rusbank doen. Byna die hele liggaamsgewig plaas 'n druk op die sterk gebuigde kniegewrig en die menisci. Drake veroorsaak deur meniskuskade word as 'n beroepsiekte by teëls beskou.
Werk wat swaar vragte voortdurend oplig, is ook problematies vir die menisk. Op 'n sekere punt is die totale krag wat ontstaan ​​te hoog en lei dit tot slytasie op die kraakbeen. Dodelik is dit veral waar wanneer die vragte, soos in agterskole geleer, saggies opgehef word. Vorige skade - byvoorbeeld as gevolg van 'n vorige besering - versterk en versnel hierdie proses geweldig.
Meniskus dra by bejaardes
Die degeneratiewe agteruitgang van die meniskale weefsel is 'n normale newe-effek van veroudering. Dit verminder die veerkragtigheid van die stof aansienlik. As dit ver gevorder is, kan selfs klein oorbelastings tot trane in die weefsel lei. Dit kan 'n ongemaklike beweging wees, 'n effense draai of 'n klein fout. Met die mate van slytasie neem die alreeds slegte vermoë om te regenereer al hoe meer af. Na so 'n besering is dit gewoonlik nie moontlik om die meniskus heeltemal te herstel nie.
Net soos die paragraaf oor ongunstige werksomstandighede, kan enige vorm van permanente oorbelasting die menisci op die langtermyn beskadig. In die eerste plek is oorgewig. Dit is 'n belangrike risikofaktor vir slytasie-verwante meniskale skade.
Terwyl vetsug die hele gewrigsoppervlak en die hele meniskus vorm, het die asse wat verkeerd gerig is 'n plaaslike negatiewe effek in sekere gebiede. Met X-bene word die krag in die gewrig nie meer aksiaal oorgedra nie. Drukpieke kom voor in die buitenste gewrigsarea, wat die dra van die buitenste meniskus bevorder. Die omgekeerde is waar vir boogbene. Die binnekant van die gewrigsoppervlak word deur meer spanning onderwerp en die binneste meniskus ontaard vinniger.
Vorige beserings aan die meniskus verander die meganiese toestande. Die wrywing tydens bewegings onder las neem toe. 'N Bose kringloop kan ontstaan, wat lei tot nog 'n kraak wat na genesing nog 'n meganiese hindernis vorm. As gevolg van sulke prosesse, kan die degenerasie aansienlik versnel.
'N Ruk van die anterior kruisligament kan onstabiliteit in die kniegewrig veroorsaak as die genesing onvolledig is, wat 'n baie ongunstige uitwerking op die meniski kan hê. Die kruisligamente dien om die twee gewrigspartye in die kniegewrig te sentreer, ongeag die gewrigsposisie. As hierdie funksie verlore gaan, beweeg die artikulêre oppervlaktes met elke beweging teen mekaar. Skuifkragte ontwikkel wat die meniski permanent beskadig. Die gevolge van 'n posterior kruisligament skeur is gewoonlik baie minder.
Die gevolge van degenerasie vir ander strukture
Die degenerasie het onmiddellike gevolge vir die menisk, maar dit kan ook die omliggende strukture beïnvloed. Basies verminder die veerkragtigheid van die meniskweefsel mettertyd geleidelik. Daar kan krake voorkom, maar dit ontwikkel stadig in vergelyking met skeure wat veroorsaak word deur beserings. Dra egter altyd hand aan hand met die verlies van stof. As gevolg hiervan verloor die meniskus geleidelik hoogte en kan defekte geleidelik ontwikkel. Dit beïnvloed die kraakbeen onder. Hy word toenemend blootgestel aan 'n verhoogde druklas. Dit stel ook degeneratiewe prosesse in beweging wat uiteindelik lei tot knie-artrose.
Weens die afname in die hoogte van die menisci en hul verlies aan substansie ly die stabiliteit in die kniegewrig ook. Die kontakarea tussen die einde van die dy en die menisci en die gewrigsafstand neem af. Op dieselfde tyd verloor die ligamente en tendons spanning. Dit beïnvloed veral die ligamente en kruisligamente. Al hierdie faktore lei tot konstante, onbeheerbare bewegings in die gewrig, wat die dra van die aangetaste strukture versnel.
Tipes meniskale traan
Soos reeds beskryf, kan meniskale trane volgens die oorsaak onderskei word. Terwyl traumatiese letsels ontstaan ​​as gevolg van akute gevolge van gewelddadige wyn, is die degeneratiewe daarvan die resultaat van 'n stadige afbreekproses. Verdere kriteria vir onderskeid tussen verskillende soorte meniskale traan is gebaseer op die posisie en die verloop van die besering.
In die geval van 'n vertikale meniskale skeur, loop die skeidslyn tussen die plat binneste deel en die buitenste, steeds geperfuseerde area. Die horisontale kraak verdeel die beskadigde gebied in 'n boonste en onderste deel. Die skokbrekerfunksie is heeltemal of gedeeltelik verlore. As die meniskus in die middel deurgesny word sodat twee helftes gevorm word, praat die een van 'n radiale traan. Die skokabsorberende funksie is heeltemal verlore. Die slytasie kan dan baie vinnig voortgaan.
Die skeur van die mandjiehandvatsel skep 'n defek wat 'n groot gaping tussen die oorblywende kante skep. Geskeurde dele kan in die gewrig afgevou word en dit onmiddellik blokkeer. Dit verhoog die wrywing op die artikulêre kraakbeen en verhoog die risiko van artrose. As die flap geskeur word, word 'n deel van die meniskus uit die algehele struktuur geskeur. Die kraak word gereeld na die gewrig oorgedra en is daarom onmiddellik pynlik. Laastens word die snawel van die papegaai gekenmerk deur 'n diep insnyding aan die binnekant van die menisk. Afhangend van die weergawe, beïnvloed dit ook die skokbrekerfunksie.
In die geval van akute meniskale beserings, ontwikkel ernstige simptome gewoonlik onmiddellik. Daar is tipies pyn wat voortduur en nie bedaar nie, selfs nie as dit in rus is nie. As u loop, wanneer die druk in die gewrig toeneem en as u draai, neem dit toe. Die pyn kan egter nie van die meniskus afkomstig wees nie, omdat dit geen pynreseptore het nie. Inteendeel, dit word veroorsaak deur omliggende strukture wat feitlik altyd deur 'n meniskusbesering geraak word. Dit kan die syligamente, die kruisligamente of beendele wees. Hy begin gereeld met die klein bande wat die meniskus in die omgewing van die voorste en agterste horings op die been vasmaak.
Dikwels kom meniskale trane nie in isolasie voor nie, maar in kombinasie met beserings aan ander strukture. Die 'Ongelukkige Triade', die 'ongelukkige triade' wat algemeen onder atlete voorkom, is veral berug. Benewens 'n skeur in die binneste meniskus, behoort die breuke van die binne- en anterior kruisligamente ook tot hierdie kliniese beeld. Die gevolge is uiters ernstig en vereis 'n lang periode van rehabilitasie na die operasie.
Pyn lokalisering met 'n geïsoleerde meniskale traan hang af van waar die letsel geleë is. As die binneste meniskus beskadig word, manifesteer die pyn aan die binnekant van die gewrigspasie. Dit kan versterk word deur handmatige druk. 'N Kraak in die buitenste menisk veroorsaak gevolglik pyn in die buitenste area van die gewrigspasie. Dit neem ook toe met die handdruk. Sekere bewegings vererger pyn en kan leidrade gee oor watter van die twee menisci geraak word. As dit plaasvind tydens interne rotasie, hurk of as die been uitgestrek word, word die buitenste menisk beïnvloed. Omgekeerd dui die verergering van pyn as gevolg van eksterne rotasie, fleksie en reguit vanaf 'n rusbank op 'n letsel van die binneste meniskus.
Besering aan die menisk en geskeurde dele irriteer die binneste vel van die gewrigskapsule. In reaksie hierop lewer dit meer sinoviale vloeistof wat tasbaar en toetsbaar is. Die ophoping van die vloeistof word gewrigsuitlating genoem. Dit kan ekstra pyn veroorsaak en beweeglikheid beperk. Geskeurde of vry bewegende meniskusdele kan in sekere bewegings vasgevang word en die gewrig verstop. Dit kan slegs die buiging beïnvloed, of slegs die verlenging of albei bewegingsrigtings. 'N Algemene verskynsel wat by meniskale trane voorkom, is om te kliek of te klink as u beweeg. Dit kom voor wanneer geskeurde dele die gladde gly van die gewrigspartye belemmer.
Met meniskale letsels wat ontstaan ​​as gevolg van 'n degeneratiewe proses, is die verloop van simptome heeltemal anders. Hulle gaan dikwels lank onopgemerk. Dan verskyn hulle tydens periodes van spanning en manifesteer hulle in die vorm van pyn en swelling van die knieë. Die ligging van die simptome en die afhanklikheid van sekere bewegings is dieselfde as by akute beserings. In die eerste plek neem die pyn weer reg gedurende periodes van rus. Dit verander egter mettertyd en dit duur voort, selfs nadat die vrag beëindig is. In die laaste fase manifesteer dit ook in vrede. Boonop ontwikkel bewegingsbeperkings in beide ekstensie en fleksie gedurende die siekte. Alle prosesse kan die mobiliteit aansienlik benadeel.
'N Ervare dokter kan reeds tydens die kliniese ondersoek 'n meniskale traan met relatiewe sekerheid diagnoseer. Hy toets bowenal buigsaamheid in buiging en verlenging en kyk na alledaagse funksies, veral die gangpatroon. Daarbenewens is sekere provokasietoetse beskikbaar om die diagnose te bevestig. Dit stel hom in staat om die pyn met betrekking tot die ligging en intensiteit daarvan te ondersoek. Rotasiebewegings met druk op die onderskeie meniskus kan die vermoede van 'n meniskuskeuring bevestig en wys watter meniskus geraak word. Beeldvormingsmetodes word ook in diagnostiek gebruik.
'N Röntgenstraal word altyd geneem om gepaardgaande beenbeserings uit te sluit en om die toestand van die hele gewrig te bepaal. Met behulp van MRI (magnetiese resonansbeelding) kry die dokter 'n oorsig van die toestand van die beseerde meniskus en die omliggende strukture. Hy kan gewoonlik sien waar die letsel is en watter tipe skeur dit is. Die diagnose word voltooi deur knie-artroskopie. Dit gebeur as deel van die operatiewe sorg voordat die daadwerklike ingryping begin. 'N Miniatuurkamera in die ingevoegde artroscoop stuur die dokter presiese foto's van die situasie op die perseel. As die resultaat positief is, vloei die diagnostiese deel naatloos in die operatiewe deel.
Na 'n vars meniskale traan, is die fokus op akute behandeling. Die swelling in die knie kan deur verskillende maatreëls verminder word. Ystoedienings bevorder metabolisme en verwydering van oortollige sinoviale vloeistof. Yspakkies moet egter nie te lank op die gewrig bly nie, aangesien dit andersins die limfvate kan beskadig. Goeie dekongestante resultate kan ook bereik word met die wrap of 'n houtdeklaag. Al die maatreëls wat hier beskryf word dra ook by tot pynverligting. Die aangetaste been moet opgelig word. Boonop is anti-inflammatoriese en pynverligtende middels gewoonlik noodsaaklik en nuttig in die akute fase.
In die verdere terapie moet die dokter en pasiënt die besluit neem of die operasie uitgevoer sal word al dan nie. In veral ouer mense moet die chirurgiese aanduiding noukeurig oorweeg word. As daar 'n goeie kans op selfgenesing is, word konserwatiewe behandelingsmetodes gebruik. Dit bestaan ​​hoofsaaklik uit doelgerigte fisioterapie. Die doel is om die kniefunksies so te herstel dat aktiewe deelname aan die lewe weer moontlik is. Aan die een kant word die knie-stabiliserende spiere versterk. Dit word aanvanklik onder instruksie gedoen en kan dan onafhanklik deur die pasiënt voortgesit word. Die tweede deel bestaan ​​hoofsaaklik uit opleidingspersepsie. Diegene wat geraak word, leer hoe om die knie-as in 'n wye verskeidenheid lewensituasies te beheer.
As konserwatiewe terapie onsuksesvol is en daar geen vooruitsig is dat die geskeurde meniskus alleen sal genees nie, sal chirurgie onvermydelik wees. Die doel van die prosedure is om permanente vryheid van pyn met die volle funksionaliteit van die kniegewrig te bewerkstellig. Daar is die volgende duidelike chirurgiese indikasies vir jonger pasiënte:
aanhoudende pyn wat nie op konserwatiewe behandelings reageer nie,
Klap van die meniskus,
Skade aan die binnekant van die menisk
en 'n volledige uiteensetting.
Die besluit is moeiliker vir ouer mense met degeneratiewe veranderinge. Konserwatiewe terapie moet beslis voorrang geniet. Afhangend van die tipe en omvang van die skade, kan die kraakbeen gladmaak en die verwydering van vrye artikulêre liggame nodig wees om die ontwikkeling van artrose te vertraag.
Behandelings op meniskale letsels word gewoonlik artroskopies uitgevoer. Hierdie prosedure is aansienlik minder stresvol as 'n oop operasie. Dit verkort die genesing- en rehabilitasietyd en verminder die risiko van komplikasies. Die prosedure volg altyd op die veronderstelling dat soveel meniskale weefsel moontlik bewaar word. Dit is om te voorkom dat artrose ontwikkel. Afhangend van die tipe, loop en erns van die besering, is twee opsies beskikbaar. In een geval kan die beseerde weefsel weer gesut word, in die ander geval word 'n deel verwyder.
Na die operasie kan die aangetaste knie relatief vinnig weer volledig of gedeeltelik gelaai word, terwyl die hoeveelheid beweging vir 'n rukkie beperk is. 'N Spesiale ortose verseker die nakoming van die bewegingslimiet. Loopstutte word gebruik vir gedeeltelike vragte. Gerigte fisioterapie is uiters belangrik vir die sukses van die terapie. Volledige veerkragtigheid word bereik na drie tot vier weke in die geval van gedeeltelike reseksies sonder komplikasies, met 'n meniskus-hegting duur dit ses tot agt weke voordat stresvolle sportsoorte weer moontlik is. (FP)
Maher, Suzanne A. et al .: "The Meniscus", in: The Journal of the American Academy of Orthopedic Surgeons, 25 Januarie (1) 2017, researchgate.net
van den Berg, Frans; Wolf, Udo: Handterapie. Veilige en effektiewe manipulasietegnieke, Springer Verlag, 2014
Kita, Joe: Sportbeserings: herken, behandel, voorkom, Rowohlt Taschenbuch Verlag, 2006
Basiese kursus in assessering van ortopediese chirurgie, Springer-Verlag (2013)
Grifka, Joachim; Kuster, Markus: Ortopedie en traumakirurgie, Thieme Verlag, 2009
Salie, Kuno; Schiltenwolf; Marcus: Gewrigskade: Basiese kursus in assessering van ortopediese trauma chirurgie, Springer-Verlag, 2008
Genant, Harry K .: MRI van die muskuloskeletale stelsel, Georg Thieme Verlag, 2014
Banzer, Winfried; Pfeifer, Klaus; Vogt, Lutz: Funksionele diagnose van die bewegingsisteem in sportgeneeskunde, Springer-Verlag, 2004