Sy vernaamste werk, met as titel Der Einzige und sein Eigentum, word in 1844 gepubliseer. Hierdie werk het destyds aandag getrek veral onder 'die Freien' en word druk bespreek. 'n Werklike kommersiële sukses word dit egter nooit nie, en vanaf 1847 sou Stirner 'n uiters armoedige bestaan gevoer het. Hy sluit hom amper volledig af van die gebeurtenisse en ontwikkelinge van sy tyd, so gaan die rewolusiejaar 1848 by hom verby en skryf hy nog enkele minder belangrike werke. Hy vertaal tog wel 'n aantal ekonomiese werke in Duits, soos die werke van Jean-Baptiste Say en Adam Smith. Op 25 Junie 1856 sterf hy in byna totale anonimiteit.
Stirner argumenteer dat die konsep van die self iets is wat onmoontlik is om ten volle te verstaan. 'n Sogenaamde “kreatiewe niksheid” wat hy beskryf as 'n “eindpunt van taal.” Stirner word beskou as 'n voorstander van beide sielkundige egoïsme en etiese egoïsme. Hy kan egter beter verstaan word as 'n rasionele egoïs in die sin dat hy dit beskou het as irrasioneel om nie op te tree in jou eie belang nie. Hoe hierdie eie belang gedefinieer word is egter subjektief van aard wat dus toelaat dat beide selfsugtige en altruȉstiese normatiewe aansprake ingesluit kan word.
Individuele eie belang berus op die individu se behoefte om sy/haar egoïsme uit te leef. Die verskil tussen 'n onwillige en gewillige egoïs, is dat die eersgenoemde beheer word deur 'n leë idee en glo dat hulle vir 'n hoër saak streef maar onbewus sal wees dat hulle eindelik net hul eie behoeftes vervul om gelukkig te wees, of veilig te voel. Die laasgenoemde daarenteen sal 'n persoon wees wat vrylik sy aksies kies, ten volle daarvan bewus dat hulle net hul eie individuele behoeftes vervul.
Heilige sake bestaan net vir die onwillige egoïs wat nie homself as inherent egoïsties erken nie. Slegs wanneer 'n individu besef dat alle heilige waarhede soos die wet, reg, moraliteit, godsdiens ens, is niks meer as onnatuurlike konsepte wat nie gevolg behoort te word nie, kan die individu vry optree. Vir Stirner beteken om vry te wees dat jy jou eie wese en skepper (ter vervanging van die tradisionele rol van die gode) kan wees. Vir Stirner is mag 'n metode van egoïsme. Dit is die enigste geregverdigde metode om die ”eie” te verwerf.
Hy beywer hom vir egoïsme en 'n vorm van amolaliteit, waarin individue verenig sal word in “unies van egoïste” en dan uitsluitlik wanneer dit in hul eie belang was om dit te doen. Volgens hom word eiendom slegs verwerf deur mag. Stirner is van mening dat die wêreld en alles in dit, insluitende ander persone beskikbaar om vir jou te neem of te gebruik sonder enige morele beperkinge. Hy sien nie die rasionaliteit daarvan om die belange van andere in ag te neem nie, behalwe as dit is om jou eie belang te bevorder, wat hy glo die enigste legitieme rede is vir aksie. Hy ontken dat die gemeenskap 'n werklike entiteit is. Stirner noem die gemeenskap 'n “spook.”
Stirner se idée van die unies van egoïste word verstaan as 'n nie-sistematiese vereniging wat hy voorstel ter vervanging van die staat. Die unie vereis dat alle deelnemers deelneem met die verstandhouding dat die vertrekpunt is bewustelike egoïsme. Indien 'n deelnemer sou swaarkry en in stilte die situasie aanvaar, verander hierdie unie in iets anders. Die unie kan nie 'n gesag groter as dié individuele wil wees nie.