Hoe die gedagtes van kinders met outisme werk - Waardes - 2021
Hoe die gedagtes van kinders met outisme werk
Die Teorie van die gees dit verwys na die vermoë wat ons het om onsself in iemand anders se skoene te plaas en te verstaan ​​dat elke persoon verskillende dinge waarneem, voel, dink, wil of glo. Dit lei ons na 'n konsep soos empatie en die moeilikheid wat sommige toon om hulself in die plek van die ander te plaas.
Kinders sedert 4 jaar oud Hulle is ongeveer in staat om te verstaan ​​dat ander gedagtes, bedoelings en begeertes het wat hul maniere van optree bepaal. Hulle is ook in staat om te besef dat mense verskil in hul denke en bedoelings, en dat hierdie verskille lei tot verskille in gedrag.
Mense met outisme het probleme in hierdie hoedanigheid wat ons toelaat plaas onsself in die plek van die ander.
Navorsers in "Theory of mind" (Baron-Cohen, Leslie & Frith, 1985) het 'n sogenaamde Sally-Ann- of 'vals geloof'-eksperiment ontwerp. In die eksperiment neem die kind waar hoe die eksperiment a verteenwoordig storie met twee poppe: Sally het 'n mandjie en Ann 'n boks. Sally sit 'n bal in haar mandjie voordat sy die kamer verlaat. Ann, wanneer Sally uit is, haal die bal uit die mandjie en sit dit in haar boks. Sally keer terug kamer toe.
Die vraag wat die kind gevra word, is die volgende: Waar sal Sally haar bal soek?
'N Persoon met 'n goeie denkrigting sal daarop wys dat Sally die marmer in die mandjie sal soek omdat sy nie weet dat Ann die bal verander het en dit in haar boks gesit het nie. Die kind met outisme, daarenteen, sal sê dat Sally dit in die kassie sal soek, omdat sy nie verstaan ​​dat Sally steeds dink dat die bal in die mandjie is waar sy dit gelos het nie, sy verstaan ​​nie dat sy aksies is gebaseer op a verkeerde denke (valse oortuiging), verstaan ​​nie dat ander hul eie gedagtes (geestestoestande) het wat van die werklikheid kan verskil nie en wat van hul eie kan verskil.
Mark Haddon in sy roman "Die nuuskierige voorval van die hond om middernag" beskryf die probleme in Theory of Mind van die protagonis van sy roman Christopher Boone, is 'n vyftienjarige seun met Asperger-sindroom:
Op 'n dag sit Julie (Cristopher se onderwyser) by die lessenaar langs my en sit 'n buisie Smarties-lekkergoed op die lessenaar en sê:
- Christopher, wat dink jy is hier binne?
Toe haal hy die deksel van die Smarties-buis af en kantel dit, en daar kom 'n klein rooi potlood uit, en Julie lag en sê
- Hulle is nie Smarties nie, dit is 'n potlood.
Toe sit hy die rooi potlood weer in die buis van Smarties en sit die pet weer op. Toe sê hy:
- As jou mammie nou inkom en ons haar vra wat in die Smarties-buis is, wat dink jy sou sy sê? - want toe het ek Moeder Mamma genoem, nie Ma nie.
- N potlood.
Dit was omdat ek klein was ek het nie verstaan ​​nie dat ander mense gedagtes gehad het. En Julie het vir Ma en Vader gesê dat dit vir my altyd baie moeilik sou wees. Maar dit is nou nie vir my moeilik nie. Omdat ek besluit het dit is 'n soort legkaart, en as iets 'n legkaart is daar is altyd 'n manier om dit op te los.
U kan meer artikels lees soos Hoe die gedagtes van kinders met outisme werk, in die kategorie Outisme op die werf.