Kentrantus: plant en versorg in die oop veld, groei uit sade - Miscellanea
'N Ongewone plantkentrantus het 'n gemiddelde hoogte en pragtige bloeiwyses. Dit word baie gebruik in landskapontwerp, en word ook dikwels gebruik wanneer u blombeddings skep. Kentrantus is 'n lid van die Valeriaanse onderfamilie, en daarom noem mense dit dikwels 'rooi valeriaan'. Maar in teenstelling met gewone valeriaan, behoort hierdie plant nie tot medisinale plante nie. So 'n blom is afkomstig van die Middellandse See, in hierdie verband, vir normale groei, is dit sanderige ligte grond nodig, asook 'n groot hoeveelheid lig en hitte.
Kenmerke van kentrantus
Kentrantus is 'n meerjarige plant met 'n vlak en taamlike kort wortelstelsel. Sy vertakte lote is baie sterk. Uiterlik lyk dit meer soos 'n struik eerder as 'n kruidagtige plant.
Die gemiddelde grootte van so 'n blom: deursnee - ongeveer 0,6 m, en die hoogte - ongeveer 0,9 m. Alle stamme van die basis tot bo is bedek met blare van donkergroen en grys kleure. Die boonste blaarplate is sittend, en die onderste is met 'n kort blaarsteel aan die stam vas.
Tydens blom word 'n vertakte halfknopvormige boomstam gevorm aan die bokant van elke loot, wat uit baie klein blommetjies bestaan. Hulle kan in verskillende rooi skakerings geverf word, en daarom word so 'n blom ook kentrantusrooi genoem. Boonop word slegs hierdie soort centrantus in tuinbou gebruik.
Gedurende een seisoen blom so 'n plant twee keer. Boonop het die bloeiwyses 'n skerp, maar aangename reuk. Die eerste keer dat die bossies in Junie - Julie blom, en die tweede blom in Augustus - September. Aangesien die bosse twee keer blom, word hul sade gedurende een seisoen dieselfde aantal ryp. Hulle mors vrylik uit die saadpeule, wat die stelselmatige selfsaai van die centranthus bepaal.
Kentrantus verkies sonnige plekke met betroubare beskerming teen windstote. Hulle is dikwels versier met randstene, plotte, rotstuine of messelwerk.
Dit groei goed in voedsame grond met 'n mengsel kalk wat maklik deurlaatbaar is vir water en lug. Moenie vergeet om 'n goeie dreineringslaag aan die onderkant van die plantgat te maak nie, wat sal help om verrotting van die wortelstelsel te voorkom. As die grond op die terrein uitgeput is, moet die bosse gereeld gevoer word, wat 1 keer binne 30 dae uitgevoer word. Tydens aktiewe groei van blare word stikstofkunsmis gebruik, en wanneer die bos blom, dan stikstofvry. Vanaf die tweede helfte van die somerperiode word kunsmis wat kalium en fosfor bevat, op die grond toegedien.
Bosse word slegs natgemaak gedurende 'n lang droë periode, aangesien dit negatief reageer op 'n oorvloed vog. Staande grond kan vlekke op die blare veroorsaak. In hierdie geval word aanbeveel om alle aangetaste blare so gou as moontlik af te sny.
Aangesien kentrantus maklik voortplant deur selfsaai, en die bosse vinnig groei, moet hulle stelselmatig snoei en moet u ook nie vergeet om jong lote uit te dun nie. As dit nie gedoen word nie, sal die plant na slegs 1 of 2 jaar die gebiede wat nie daarvoor bedoel is nie, aktief vang.
Nadat die eerste blomtyd verby is, moet die voetstukke verwyder word, terwyl dit na die eerste paar blaarplate afgesny word. Jong ogies sal binnekort verskyn. In die tweede helfte van die herfsperiode word die lote heeltemal verwyder.
As die winters in u streek nie te ysig en sneeuagtig is nie, moet u die gebied in die herfs bedek nadat u die stingels gesny het met 'n dik laag deklaag (turf of los blare). En as die winters sneeu en ysig is, moet u 'n raamskuiling installeer. In plaas daarvan kan u lappe, poliëtileen, agrofiber (spesiale nie-geweefde bedekkingsmateriaal), takke, ens. Gebruik.
Kentrantus word meestal deur saad vermeerder. Saai in oop grond word in Mei of in September uitgevoer. Wanneer u in die herfs kentranthus saai, moet die terrein bedek word met 'n laag los blaarplate.
Saad vir saailinge word in Maart uitgevoer. Hulle word in klein potjies gesaai, terwyl die sade nie bo-oor gestrooi word nie. Om die saailinge vriendelik te maak, word die gewasse op 'n goed beligte plek geoes, terwyl die temperatuur kamertemperatuur moet wees. Nadat die plante ongeveer 50 mm lank is, moet hulle uitgedun word, terwyl slegs die kragtigste saailing in die pot moet oorbly. Die gekweekte saailinge word in die tweede helfte van Mei in die tuin geplant, terwyl die afstand tussen die bosse ongeveer 0,4-0,45 m moet wees.
Vir die voortplanting van kentrantus word die entmetode ook gebruik. Steggies word van Julie tot Augustus geoes. Hiervoor word kragtige takke gesny wat geplant word vir wortels in 'n pot gevul met voedsame grond. Dit is nodig om die segmente met ongeveer 10 sentimeter in die grondmengsel te verdiep. As hulle wortels gee, word hulle op 'n permanente plek in die tuin geplant.
Hiervoor word oorgroeide bosse in Julie-Augustus oorgeplant. Nadat die plant uit die grond verwyder is, word dit in verskeie dele verdeel. Delenki word dadelik op 'n permanente plek geplant.
Kentrantus groei relatief vinnig en verloor sy dekoratiewe eienskappe. In hierdie verband beveel ervare tuiniers aan om ou bosse gemiddeld een keer elke 3 of 4 jaar te vervang. As dit nie gedoen word nie, word die blom van plante al hoe skaarser, en sommige takke sal aan die basis begin kaal en vergruis. Maar jy moet nie bang wees nie, aangesien centrantus redelik maklik voortplant op enige van die maniere hierbo beskryf.
Tipes kentrantus met foto's en name
In die loop van die teelwerk is verskeie variëteite kentranthus gelyktydig geskep. Hierdeur het tuiniers die geleentheid om die soorte centranthus te kies waarvan hulle die meeste hou. As u wil, kan ook verskillende soorte gelyktydig in een blombedding gekweek word.
Die bos kan 'n meter hoog word en sy gemiddelde deursnee is ongeveer 0,6 m. Die stingels is versier met welige blare en daar is ook baie jong lote. Die vorm van groot bloeiwyses kan piramidaal of rond wees, hulle is in 'n skarlaken skaduwee geverf. U kan ook plante met pienk, wit of pers bloeiwyses vind.
Hierdie variëteit is effens minder gewild as Ruber. Hierdie twee variëteite verskil in die vorm van die blaarplate, terwyl elkeen bo-op 'n slypsel het. Dit is nie ongewoon vir beginners om tuin te maak dat hierdie twee plante presies dieselfde is en hulle nie kan onderskei nie.
Die lang stingels van 'n kragtige plant is versier met welige grys blare, op die oppervlak waarvan die bloei van 'n witterige tint is. Die toppunt van die lansetvormige en ovaalblaarplate is stomp. Anders as ander variëteite, het hierdie plant groter blomme. Die hoogte van die stamper is ongeveer 20 sentimeter en die grootte van elke blom is ongeveer 1,5 sentimeter. Die bloeiwyses is donker pers gekleur.
Hierdie variëteit verskil van die ander in sy klein grootte. Die hoogte van die bos kan wissel van 0,1 tot 0,3 m. Blomme kan asrooi of pienk gekleur word. Hierdie variëteit het 'n vroeë blom: dit begin in April en eindig in die laaste dae van Junie.
Hierdie variëteit het relatief onlangs verskyn, maar het reeds daarin geslaag om die liefde vir tuiniers te wen. Sy groot bloeiwyses bestaan ​​uit groot bloedrooi blomme wat ongeveer 10 mm in deursnee is. Bloeiwyses het 'n piramidevorm. 'N Takagtige bos is bedek met digte grys blare. Die maksimum planthoogte kan ongeveer 0,8 m bereik.
Lang meerjariges. Uitgawe 3
Viscaria is 'n blomplant uit die familie Clove. Dit kan beide 'n meerjarige en 'n jaarlikse. Viscaria word beskou as een van die spesies van 'n ander verteenwoordiger van dieselfde familie - lychnis, maar meestal word hierdie plant gewone teer genoem. Die rede hiervoor is die taai hare wat die stingels van die blom bedek. Selfs die Latynse naam van die plant kom van die woord "gom".
Viscaria variëteite is redelik gevarieerd en kan verskillende hoogtes hê. Klein bloeiwyses word in verskillende skakerings van blou, pienk, pers of wit aangebied. Hulle is amper aromaloos, maar veroorsaak nie probleme vir allergieërs nie. Die blom van viscarias duur langer as twee maande, terwyl die bosse oor 'n paar maande kan blom vanaf die opkom van lote of selfs vroeër. Vanweë die vinnige groeisnelheid, pretensieloosheid en so 'n vroeë blom, is hierdie plant baie gewild in die tuinbou.
Sade vir plant
Plant verskillende soorte calendula - die spesie is goed bestuif en dit is interessant om die skeuring van tekens waar te neem. Hul eie sade vertoon maksimum ontkieming en hou dit vier tot vyf jaar.
Terry-variëteite produseer veral baie sade. Versamel dit in droë weer en pluk bloeiwyses. Die saad verskil baie in gewig en vorm: daar is 'toring', 'ringe', 'kloue' en oorgangsvorme. Daar is opgemerk dat groot sade in die vorm van 'n klou of 'n komma groot dubbelheid vertoon.