Sosiale introversie - definisie, karakterisering - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
introversie - dit is 'n eiendom van die persoon, wat sy beroep tot sy innerlike wêreld kenmerk. Introversie in sielkunde is die eerste keer beskryf deur die beroemde Switserse sielkundige en psigiater Carl Jung.
Jung introversie is 'n persoonlike oriëntasie teenoor jouself. Letterlik beteken die konsep van "introversie" om binne te draai, wat op sy beurt die voorkeur beteken deur die individu van die persoonlike innerlike wêreld wat slegs vir hom beskikbaar is as die belang van ander mense. Introvert beskou sy wêreld ryk en kreatief in verhouding tot die objektiewe realiteit.
Ingeverde persoonlikheid word onderskei deur hoë sensitiwiteit en indrukbaarheid. Sulke mense is onderhewig aan diep introspeksie en selfkritiek. Hulle is gewoonlik ernstig, gemeet, spontaniteit van optrede is vir hulle vreemd, neem baie selde die inisiatief om te kommunikeer. Hulle sal eerder persoonlike refleksies geniet as wat hulle met iemand sou kontak maak. Maar dit beteken nie dat hulle nooit met enigiemand praat nie. Hulle het vriende wat hulle aanvaar soos hulle is.
Die karakter van introversie dra by tot die feit dat sulke mense byna onmiskenbaar hul emosies uitdruk, hul emosionele toestand bly altyd stabiel, want introverte word altyd in hulself gedompel, gedagtes en fantasieë, alle gevoelens en emosies wat hulle self ervaar.
Carl Jung het 'n hipotese gevorm oor die verskynsels van ekstroversie en introversie en het hulle antagonistiese persoonlikheidseienskappe genoem. Die bestudering van beide konsepte het getoon hoe uitgebrei en omvattend dit is.
Ekstra weergawe en introversie is die eienskappe wat die meeste deur 'n persoon geëvalueer word. Dit het gebeur dat baie mense weens 'n misverstand van die kern van die konsep van introversie, die definisie wat gegee is, verkeerd is. Hulle gee introversie negatiewe kleur en negatiewe evaluering. Dit word verklaar deur die feit dat die intrinsieke eienskappe van introversie (onsamehang, sensitiwiteit, isolasie) in sommige geestesversteurings voorkom, dus veroorsaak mense negatiewe assosiasies.
Die kenmerk van introversie en ekstraversie lê in die feit dat dit twee uiterste sielkundige eienskappe is wat die essensie van 'n persoon se individualiteit manifesteer, die oriëntering van sy geestelike aktiwiteit, óf op die buitewêreld en al sy samestellende voorwerpe, of op die verskynsels en prosesse van sy innerlike subjektiewe wêreld.
Tipiese eienskappe van introversie en ekstraversie word onderskei met meer spesifieke individuele eienskappe en persoonlikheidseienskappe. Hulle is empiries beskryf en geïdentifiseer deur psigiater Carl Gustave Jung in sy werk, genaamd sielkundige tipes.
In hierdie koerant het die skrywer onderskeidelik twee soorte persoonlikheid geïdentifiseer, volgens hul definisie kwaliteit: 'n introvert en 'n ekstrovert. Die eienskap waarmee die verdeling van introversie en ekstrasie plaasvind, is die instelling van die persoonlikheid uitwaarts of inward, wat in die houding van die persoon of in reaksies op verskeie eksterne of interne impulse waargeneem word.
Ekstra weergawe van 'n persoon word uitgedruk in die rigting van sy gedagtes, gevoelens en aktiwiteit na buite, dit wil sê in interaksie met mense rondom hom en voorwerpe van die eksterne wêreld. 'N Buitekeer maak maklik nuwe kennis, hy is obsessief met kommunikasie met mense en pas vinnig en suksesvol aan by nuwe, onvoorsiene situasies.
Uitgewers is meestal impulsiewe persoonlikhede, temperamente, hulle is in konstante beweging, hulle verduur eenduidig ​​eentonigheid. Hulle het 'n sin vir humor, hulle is lief vir lag en pret, dikwels oppervlakkig en onder die invloed van bui kan hulle doen wat hulle later spyt maak. Buitengewone persoonlikhede is oop vir nuwe ervarings, kennisse met nuwe voorwerpe van die wêreld, word gelei deur bande met hulle te versterk en later beïnvloed deur hierdie voorwerpe of afhangende daarvan.
Karl Jung definieer die hoofkriterium wat ekstraversie en introversie onderskei - die beweging van die libido (vitale energie) en sy rigting.
By mense met 'n ekstraversie is libido gerig op die wêreld rondom ons. Dit word uitgedruk in die feit dat hulle die praktiese en sosiale aspekte van die lewe verkies, die interaksie met eksterne voorwerpe van die werklikheid.
Inleiding tot Jung beteken dat 'n persoon voorkeur gee aan sy eie innerlike wêreld, sy verbeelding en gedagtes. Fantasieë vervang hom kommunikasie met die buitewêreld.
'N Persoon met ekstraversie-eienskappe is geneig om sy energie te mors, om dit na die buite omliggende voorwerpe te rig, om met hulle te kommunikeer. 'N Persoon met introversie probeer integendeel om sy eie energie op te bou en in die innerlike wêreld in te voer.
'N Uitgewerde persoon probeer om al die energie uit te gooi om met ander te kommunikeer, om dit te spandeer op die aktiwiteite wat hy doen om in die openbare aandag te wees, om aktief deel te neem aan openbare toesprake, om effektief te verskyn by druk gebeure en partye.
Uitwisselaars ontleen hul energie uit die buitewêreld, van interaksie met hul voorwerpe, dinge, kommunikasie met mense, van verbasende plekke, van hul eie optrede in hierdie wêreld. Hierdie mense is verspilling van energie. As hulle langtermyn-periodes van onaktiwiteit het, wanneer hulle gedwing word om alleen te wees en hul innerlike wêreld te oorreed of in 'n baie smal kommunikasiekring te kommunikeer, verloor hulle hul sin vir die lewe, verloor hulle die betekenis.
Uitversterkers moet hul duidelike permanente indiensneming met rustyd, gewone wesens verdun, aangesien hulle in die ruimte en tyd verlore en vergete kan word, wat met probleme met fisiese en geestelike gesondheid beland.
Individue met ekstraversie druk hulself baie vrylik uit, hulle is lief vir die samelewing, hulle is daarop gefokus, daarom word hulle dikwels openbare figure en het hulle die gemeenskap baie aan te bied, want hulle fokus altyd op resultate en effektiewe optrede.
Buitengewone individue in 'n staat van eensaamheid of tydelike verblyf binne hulself lyk te vervaag, dit is baie moeilik vir hulle om so 'n situasie te verduur, dit druk hulle. En om die vitaliteit te herstel, het hulle nie soveel nodig nie - om kommunikasie met mense te hervat, aktiwiteite te betrek, aandag aan hulself te vestig. Extroverts is dikwels mense van sosiale beroepe - amptenare, verskeie bestuurders, kunstenaars, organiseerders, entertainers, toasts, en so aan.
Op een slag het Karl Jung sy teorie van ekstraversie-introversie hersien en sommige aspekte daaraan toegevoeg. Hy het enkele onafhanklike faktore, meer presies sielkundige funksies, wat vroeër in die samestelling van ekstraversie en introversie ingevoer is, uitgesonder - gevoel, sensasie, intuïsie en denke.
Jung het ook opgehou om individue se ekstroverte en introverte te noem, maar het begin praat oor ekstroversie en introversie van die heersende geestesfunksie. Dit blyk dat die persoonlikheids psige een van die funksies kan hê - gevoel, sensasie, intuïsie, omgekeer of introverte manier van dink, en bykomend tot hierdie funksies, kan baie ander funksies in die menslike psige bestaan, wat op sy beurt ook hulp of sal druk wees.
Introversie is in Jung se sielkunde, 'n kenmerk wat 'n persoonlikheid definieer, soos losgemaak van ander, op sigself gesluit. 'N Persoon met 'n oorheersing van introversie lei sy psigiese energie in homself, al sy gedagtes, optrede en belange fokus op sy eie "Ek". Daarom het 'n persoon met introversie 'n groter geneigdheid vir refleksie, die onophoudelike analise van sy geestestoestand, persoonlike kritiek.
So 'n persoon met groot moeite stel kontak met die omgewing voor, in teenstelling met 'n ekstrovert, pas hy skaars aan die omgewing, toon nabyheid aan alles buite sy wêreld, sy verdedigingsmeganismes van die psige is te ontwikkel. Met groot moeite pas hy by die reëls en regulasies wat deur eksterne voorwerpe vasgestel is.
Omgekomde individue het byna altyd 'n ernstige of selfs sukkelende voorkoms, hulle word selde gesien met 'n glimlag op hul gesig of vreugdevolle oë, hulle is volgehou en pedanties, geneig tot depressie.
Later is die teorie van introversie en ekstraversie bestudeer deur die sielkundige G. Yu. Aysenk, hy het faktore uitgedruk: ekstraversie, introversie, neurotisme (emosionele stabiliteit) en beskou hulle as basiese persoonlikheidseienskappe. Om die eienskappe van 'n persoon te identifiseer, het Aysenck die "Persoonlikheidsbeskrywing" -metodologie ontwikkel wat die byle grafies voorgestel het op watter eienskappe geplaas is: ekstroversie, introversie, neurotisme, die kombinasie van hierdie eienskappe verteenwoordig die hoof persoonlikheidseienskappe.
Eysenck het aangevoer dat die basis van introversie en ekstraversie inherente eienskappe van die sentrale senuweestelsel is, wat die balans van die prosesse van opwinding en inhibisie bepaal. So word introversie gekenmerk deur die oorheersing van eksitasieprosesse oor inhibisie, en inhibisieprosesse is meer kenmerkend van ekstroverte.
Op die oomblik word die karakter van introversie en ekstraversie in die sielkunde baie wyd gebruik, aangesien die beskrywing van hierdie eienskappe van die psige ooreenstem met ware en waaragtige waarnemings van mense se gedrag. Dikwels is dit met hierdie twee eienskappe - introversie en ekstraversie wat 'n persoon se persoonlikheid kenmerk, hoewel dit eintlik 'n bietjie verkeerd is om slegs persoonlikheid te meet met die hulp van hierdie twee eienskappe. Daarbenewens is "suiwer" soorte ekstrasie en introversie baie skaars, hulle kan min of meer uitgedruk word in die struktuur van 'n persoon se persoonlikheid.
Moderne sielkunde doen baie navorsing om bande te vestig tussen die beskryf persoonlike eienskappe en kenmerke van geestelike, meer kognitiewe prosesse, die korrelasie van die waardes van die eienskappe van introversie en ekstraversie met sosiale aktiwiteit, die ontwikkeling van sosiale kontakte en ander aspekte te bepaal.
Die sosio-sielkundige onvermoë van 'n individu om buite die samelewing te ontwikkel en te leef, vereis dat sy die basiese meganismes en dryfkragte, die direkte verband tussen mense, aktualiseer. Sulke kommunikasie word uitgevoer deur kommunikasie en interaksie in die sosiale bestaan.
Ons praat oor die sosio-sielkundige eienskappe van die individu, die bepaling van sy vermoë om in die samelewing te wissel en saam te leef, wat in ag geneem moet word en verstaan ​​word.
Definisie van sosiale introversie is 'n rigting van maatskaplike aktiwiteit, die vestiging en instandhouding van kontakte met 'n sekere, klein kring van mense, met die vooruitsig om slegs jare lank kontak met hierdie mense te behou.
Die sosiale eienskap van introversie dui daarop dat 'n persoon beter en ouer verhoudings met mense sal handhaaf eerder as om sy sirkel met onnodige en korttermynkennisgewers uit te brei. En die punt hier is glad nie in skaamte of beskeidenheid nie, maar 'n persoon met introversie verkies bewus die gemak van die huis en die samelewing, eerder as 'n prettige fees. So 'n persoon hou daarvan om meer alleen te dink as om idees en advies met ander te deel.
Sosiale introversie van 'n persoon word dikwels beskou as wantroue, skaamte, pessimisme, afkeer. Maar die introvert self kan eintlik 'n baie welwillende, wyse en bedagsame persoon wees. Net sy gemoedstoestand is sodanig dat hy beter van die samelewing en gebeure moet wegbly en homself beperk tot die naaste mense om die toestand van dinge van sy innerlike wêreld nie te verbreek nie.
Dit is eintlik baie moeilik vir 'n introvert om aan te pas by die buitewêreld. Hy weet nie hoe om kontakte te vestig nie, en daarom streef hy om eensaamheid sodat hy nie sy kwesbaarheid moet bespot nie. Soms lei die inbraak van 'n persoon tot die feit dat hy werklik nie 'n groot aantal mense, hul samehorigheid, en mense en voorwerpe kan devalueer nie. Met verloop van tyd kan so 'n mens 'n kluizenaar word.
'N Persoon wat die introversie het, word sielkundige meganismes gemanifesteer deur pligsgetrouheid, pedantry, wantroue, spaarsaamheid, versigtigheid, direkteheid, moderering, pligsgetrouheid, eerlikheid.