Bloedtoets vir Harsingskudding
Brein en Senuweestelsel Hooftrauma
Kan 'n bloedtoets help om 'n harsingskudding te diagnoseer?
Op 14 Februarie 2018 het die Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) 'n bloedtoets goedgekeur vir gebruik in die diagnose van harsingskudding.
Harsingskudding is die perfekte voorbeeld van hoe die praktyk van medisyne kuns en wetenskap is. Vir dekades was die sagte traumatiese breinbesering (TBI) bekend as 'n harsingskudding nie baie goed verstaan ​​nie. Hoe breinweefsel geraak is, die langtermyn-effekte, behandeling, en selfs 'n duidelike begrip van tekens en simptome het regtig nie tot die einde van die 20ste eeu begin stol nie.
Kontak sport, veral professionele sokker , en militêre gevegsbedrywighede het 'n groot impak gehad (geen woordspeling bedoel) oor die mediese begrip van harsingskuddingbeserings, veral hoe herhalende slag aan die kop skade aan breinweefsel veroorsaak het. Namate die gevare van harsingskudding duidelik geword het, het gesondheidsorgverskaffers gesoek na duidelikheid oor hoe om dit te herken.
Hoe die bloedtoets werk
Die bloedtoets word die Banyan Brain Trauma Indicator genoem en dit meet die vlakke van proteïene, bekend as UCH-L1 en GFAP, wat van breinweefsel in die bloedstroom vrygestel word. Wanneer dit binne 12 uur na 'n besering gemeet word, kan die vlakke van hierdie proteïene help om te bepaal of 'n pasiënt letsels op die brein kan opspoor of met 'n CT-skandering of 'n MRI .
Mild traumatiese breinbeserings - harsingskudding - toon dikwels nie letsels op beelde van die brein nie. Erger nog, die massiewe hoeveelheid stralingsblootstelling wat nodig is om 'n CT-skandering te verkry, kan oor die jare negatiewe gevolge hê.
Die risiko is die moeite werd om potensiële lewensbedreigende beserings te diagnoseer, maar onnodige CT-skanderings moet vermy word.
Wat die bloedtoets doen
Die Banyan Brain Trauma Indicator help dokters om te besluit of die CT scan moet word al dan nie. In navorsing wat deur die FDA gebruik is om die toets goed te keur, het dit korrek voorspel dat pasiënte beserings opspoor wat op hul CT-skanderings 97.5% van die tyd sal wees.
Die toets het korrek voorspel dat pasiënte nie beserings sal opspoor wat deur CT scan 99,6% van die tyd waargeneem kan word nie.
Daarom, wanneer dit gebruik word as 'n eerste lyn diagnostiese hulpmiddel, help die toets om daardie pasiënte uit te sluit wat nie die straling van 'n brein-CT-skandering moet verduur nie. Die toets is vinnig genoeg om voor die CT-skandering gebruik te word sonder dat dit aansienlike vertragings veroorsaak.
Wat die bloedtoets nie doen nie
Dit diagnoseer nie harsingskudding nie. Dit is belangrik om die verskil te verstaan, want dit is nie soos dokters 'n soort doohickey kan trek wat lyk soos 'n glukomeer en harsingskudding met 'n druppel bloed op die kantlyn van die groot spel kan diagnoseer nie.
Hierdie toets is nie afdoende vanself nie. Dit is nie 'n wondermiddel nie. Dit sal egter help dokters navigeer pasiënte wat nie baie ernstige traumatiese brein beserings. Die gebruik van hierdie toets, saam met meer konvensionele metodes van diagnose-Glasgow Coma Scale en ander neurologiese assesserings, sal dokters help om te besluit of 'n pasiënt blootgestel moet word aan bestraling. Dit is nie 'n klein dingetjie nie.
Hoe Harsingskudding word gediagnoseer
Harsingskudding het vir baie jare twee kriteria vir diagnose gehad:
Die pasiënt word tydelik bewusteloos geslaan.
Die pasiënt kan nie onthou wat hom tref nie.
Die derde, soms onuitgesproke, kriteria vir die diagnose was dat dit trauma-verwant moes wees. Die pasiënt moes op die noggin geklap word sodat ons selfs harsingskudding as 'n diagnose kon oorweeg. Dit is eintlik die enigste standaard wat nog bestaan. Dit sou nie 'n harsingskudding wees sonder 'n stamp op die kop nie.
Die Veterane Sake / Departement van Verdediging se kliniese praktyk riglyn vir die hantering van harsingskudding-ligte traumatiese breinbesering, is 'n goeie taak om die moderne stappe vir die diagnose van harsingskudding uit te lê. Die belangrikste ding om te onthou is dat dit 'n diagnose van uitsluiting is. Die idee is om uit te sluit (om seker te maak) dat die pasiënt nie 'n beduidende traumatiese breinbesering het nie.
As sy nie 'n potensiële lewensbedreigende traumatiese breinbesering het nie, kan die pasiënt 'n harsingskudding hê. Sommige van die harsingskuddingstekens en simptome wat gebruik word om erns te bepaal, sluit in:
Progressief dalende vlak van bewussyn (tipies met behulp van die Glasgow Coma Scale)
Progressief dalende neurologiese eksamen (uitgevoer deur 'n gesondheidsorgverskaffer)
Ongelyke leerlinge ('n belangrike teken van traumatiese breinbesering)
Beserings (veral as die pasiënt dit nog nooit gehad het nie)
Neurologiese tekort: motor (kan nie reg beweeg nie) of sensories (kan nie reg voel nie)
Progressiewe verswarende hoofpyn
Kan nie mense herken of gedisoriënteer om te plaas nie (in sport kan die pasiënt nie die naam van die teenoorgestelde span onthou nie)
Ongewone gedrag (persoonlikheidsveranderinge, byvoorbeeld)
As 'n pasiënt aan enige van hierdie kriteria bied, bestaan ​​die potensiaal vir 'n beduidende traumatiese breinbesering en die pasiënt sal tipies 'n CT-skandering kry om te kyk vir beserings wat met chirurgie behandel kan word (bv. Subdurale of epidurale hematoom).
Die grootste verskil tussen tradisionele en moderne assesserings is dat pasiënte nie meer vir gesondheidsorgverskaffers uitgeskakel moet word om hulle bekommerd te maak oor harsingskudding nie. Inderdaad, die mediese professie gaan voort om te leer net hoe sag 'n blaas op die kop kan wees en steeds besering veroorsaak.
Hoe 'n bloedtoets kan help
Sommige van die tekens en simptome hierbo kan bestaan ​​by pasiënte met baie geringe traumatiese breinbeserings. Selfs deur harsingskuddingstandaarde, kan hulle klein wees.
Dis waar die bloedtoets inkom.
By pasiënte met 'n oorsig van die koepel wat net hoofpyn of braking het, maar nie enige van die ander tekens gelys het nie, kan 'n CT-skandering waarskynlik geregverdig word. Tot die ontwikkeling van 'n bloedtoets het die besluit na die gesondheidsorgverskaffer geval om sonder enige ondersteunende bewyse een of ander manier te maak.
Nou, die klinikus kan toets vir harsingskudding biomarkers in die bloedstroom. As die toets negatief is, beteken dit dat 99.6 keer uit 'n 100, sal die pasiënt niks sigbaar op die CT-skandering hê nie. Dit gee die dokter 'n duidelike pad om die assessering op minder indringende instrumente te fokus. Dit beteken nie dat hierdie pasiënt nie in die 0,4% is nie, wat iets op sigaret kan sien, maar 'n goeie gesondheidsorgverskaffer sal steeds die pasiënt waarneem om seker te maak dat alles op die regte manier vorder.
Die toekoms van TBI Bloedtoetsing
Dit is waarskynlik net die begin. Die gebruik van sekere proteïene as biomerkers is vir verskeie jare voor die aanvang van die eerste toets bestudeer. Bykomende navorsing sal waarskynlik op die vlakke fokus wat ons sal vertel wanneer 'n pasiënt in 'n beduidende gevaar van 'n traumatiese breinbesering verkeer. Biomarkers sal ook 'n rol speel om te identifiseer wanneer pasiënte gesond word.
Ten spyte van die feit dat 'n druppel bloed aan die kantlyn nie is hoe dit nou gedoen word nie, beteken dit nie dat dit nie die toekoms van biomarker bloedtoetsing is nie. Stel jou voor dat 'n spandokter in professionele sport of 'n gevegskrywer op die voorste kan wees om dadelik 'n beseerde soldaat of speler te toets om te bepaal of daar 'n harsingskudding is of nie.
Op die oomblik is die besluit om 'n pasiënt terug te bring in die situasie wat tot die besering gelei het, 'n besluit met beduidende druk op die versorger, gemaak op grond van 'n beste raaiskoot. Die klinikus gebruik dikwels pregameharsingskuddingstoetsing om 'n basiese neurologiese funksionaliteit te bepaal, en herhaal die speler of die soldaat by die besering. As die pasiënt nie so goed doen nie, kan hy of sy van die veld verwyder word en vir verdere behandeling gestuur word (onder sy of haar eie druk om te presteer).
Bloedtoetsing kan 'n merker word vir reentry na die spel of die slagveld. Die gebruike bly om gesien te word.
> Bestuur van Harsingskudding / mTBI Werkgroep. VA / DoD Kliniese Praktykriglyn vir Hantering van Harsingskudding / Mild Traumatiese Breinbesering. J Rehabil Res Dev . 2009; 46 (6): CP1-68.
> Papa, L., Edwards, D., & Ramia, M. (2015). Verkenning van Serum Biomarkers vir Mild Traumatiese Breinbesering. CRC Press / Taylor & Francis . Beskikbaar vanaf https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK299199/
> Papa, L. (2016). Potensiële Bloedgebaseerde Biomarkers vir Harsingskudding. Sportgeneeskunde en Arthroskopiehersiening, 24 (3), 108-115. http://doi.org/10.1097/JSA.0000000000000117