Wanneer moeders die fort hou (deel twee) - Chronicles - 2020
Wanneer moeders die fort hou (deel twee)
Daar is soveel te sê oor die probleem van familie-rituele, veral met die vakansieseisoen net om die draai. Vir die gulsige wat ek is, wie sê Kersfees, sê my ma se lekker donuts. Trouens, dit is my ouma se resep. As ek nie verkeerd is nie, het sy dit van haar eie ma, oumagrootjie, gekry wat ek nie die kans gehad het om te weet nie (dit is miskien nie slegter nie, want, volgens my ma was dit 'n koue, ernstige en intimiderende vrou).
Ja, alhoewel elke jaar baie verskriklike nuus bring, is daar nog 'n paar dinge wat ons kan vertrou. Ten spyte van die aanvalle wat ongelukkig nie meer tel nie, is die sagte apokaliptiese klimaat en die vele en ontmoedigende uitsette van die marionet met die kooroorhaar wat die plek van president van die land van onder af inneem, , gerusstellend, amper onveranderlik: op die aand van 24 Desember vier ons ons Kersaand met verrukking met my moeders donuts, warm in die oond om hulle baie crunchy te maak en dan met wit suiker besprinkel.
Dit is so ver terug as wat ek kan onthou en ek hoop dit bly so lank as moontlik.
Ek weet dat hierdie taak uiteindelik soveel moontlik teruggekom kan word om die donuts te maak vir die vooraand. Daarbenewens het ek reeds die resep in my besit, ek kan dit baie goed probeer ... uiteindelik.
Maar hier is daar gevaar in die huis: Ek het geen kind nie. Enige goeie en pragtige ding wat 'n einde het, met my sal waarskynlik die oordrag van hierdie tradisie stop, tensy my niggies of my niggie dit doen ...
Lees ook: Versorgers: Moeders wat tussen hul kinders ingebou is om in te samel en hul ouers wat ouer word
Soos magie ...
Hierdie kosbare rituele, hierdie magiese herinneringe van ons kinderjare, hierdie heerlike tradisies, val nie van die hemel af nie.
In heteroparentale gesinne, albei opgerolde suiker op die Nuwejaarsdag, gemarmerde verjaardagkoek en geroosterde marshmallows op kampvuur is steeds die gevolg van die beplanning van die moeders.
Hierdie klein dingetjies lyk, oënskynlik vanselfsprekend, is deel van die take en ouerlike verantwoordelikhede, wat ons nou geestelike take noem, waar hulle by die res voeg.
En dit is nie alles nie, want al hierdie beplanning moet ons die werk byvoeg om die skakel met die verhouding te handhaaf, soos in my vorige pos voor vakansieseisoen. Die onsigbare werk van vroue wat verband hou met familie-rituele, gaan dus verder as huishoudelike werk en die intieme sfeer van die onmiddellike familie.
'N bietjie dankie? 'N Groot een selfs!
Gesinsmodelle is nou veelvoudig, of ons van enkelouer- of tuisverteenwoordigers dink. Dit bly in die meerderheid van die gesinne dat die werk van beplanning van familie-rituele en die handhawing van bande met verlengde verwantskap steeds die bewaarheid van vroue is.
En aangesien daar 'n lang pad gaan om gelykheid tussen vroue en mans, is dit belangrik om intussen hierdie onsigbare werk te erken en op te hou om dit as vanselfsprekend te aanvaar.
Hoekom begin ons nie net met dankbaarheid vir die harde werk van almal wat daarna streef om ons saam te hou deur rituele wat troos en toevoeg tot ons welsyn nie?
Ek wens jou gelukkige vakansie en 'n wonderlike jaar 2019 toe! Ek kan nie wag om jou weer te ontmoet nie!
Sien ook: Die wêreld en tye verander
Marilyse Hamelin is 'n onafhanklike joernalis, rubriekskrywer en spreker. Sy is ook die gasheer aan die roer van die kulturele tydskrif Ons is die stad in die lug van MAtv. Sy werk ook vir die Quebec Federasie van Professionele Joernaliste (FPJQ) en is die skrywer van die opstelMoederskap, die verborge gesig van seksisme (Leméac uitgewer), wie se Engelse weergawe - MOTHERHOOD, die moeder van alle seksisme (Baraka Books) - is pas gepubliseer.
Video: 24 HOURS IN A BOX FORT. We Are The Davises (Februarie 2020).
Copyright 2020 \ none \ Wanneer moeders die fort hou (deel twee)