Die probleem met ‘n oorbekende verhaal, soos die Emmausgangers in Lukas 24 is dat ons reeds die ontknoping ken en daarom nie meer so getref word deur kernpunt van die verhaal nie. Ons lees dit as’t ware van agter af.
Ons weet klaar dat die vreemdeling wat saam met die reisigers na Emmaus gestap het, Jesus was. Ons weet dat hulle agterna gesê het dat hulle harte warm geword het, terwyl Hy op pad vir hulle die Skrifte uitgelê het. Daarom lees ons die verhaal asof hulle geweet het dit was Jesus wat saam met hulle stap en asof hulle bewus daarvan was dat hulle ‘n buitengewone gas nooi om by hulle oor te bly. Dan word die verhaal aan ons gepreek met die oproep om Jesus op ons lewensreis toe te laat. Maar dit was nie Jesus vir wie hulle teëgekom het nie, dit was ‘n vreemdeling. Hulle het Hom eers die aand aan tafel erken. Tot op daardie stadium was hy net ‘n vreemdeling. Sommer net ‘n man wat met hulle kom saam stap het en toe hulle hom ingenooi het om die nag by hulle oor te bly, was hy nog steeds ‘n onbekende vreemdeling.
Ons moet waak daarteen om die insig wat hulle later verwerf het, terug in die verhaal in te lees. Die punt is hulle het geen idee gehad wie die vreemdeling was wat saam met hulle op pad was nie. Dus, vir ons as lesers, kan die boodskap nie wees dat ons Jesus in ons lewens moet toelaat en ontvang nie. Eerder dat ons oop moet wees vir die vreemdeling langs die pad.
Teen hierdie agtergrond moet ons die verhaal van die Emmausgangers lees. As ons dit ook kan regkry om die verhaal te hoor asof vir die eerste keer, dan is die boodskap duidelik: Moenie verwag dat Jesus by jou gaan aansluit op jou lewensreis nie. Nee, die kans is goed dat dit ‘n vreemdeling gaan wees – iemand wat jy nie ken of vertrou nie. Iemand oor wie jy wantrouig is, soos ‘n Samaritaan vir ‘n Jood. Op sulke vreemde voete kom Jesus in ons huise en in ons lewens in.