Die draad: 'n kinderherinnering of twee | Seegogga se Bloggie
← Skryf safari: deur die venster
Die naakte waarheid. 'n Kraterstorie →
"Wat is jou heel lekkerste kinderherinnering?" vra Sonel.
Die heel gelukkigste herinnering? Ek probeer dink. Daar is te veel. En daar is ook niks besonder uitstaande nie. Ek was 'n gelukkige kind met gewone ervarings, meestal baie lekker.
Die lewe was 'n avontuur en ek het elke oombik geniet en beleef, veral met 'n bietjie van 'n alternatiewe pa. Of sal mens liewer sê: eksentriek? Individualisties? Way -out anders? So prim en propper my ma was, so anders was my pa. Ek onthou hoe ons elke liewe jaar die 24ste Des in die pad geval het en dwarsdeur die nag van Sasolburg na Struisbaai toe gery het. My ma het agter lê en slaap, maar ek het die heelnag deur kiertsregop langs hom gesit, en dan het ons gesing dat die dak lig. Vandag nog is ek baie lief daarvoor: die 'Voortspoed deur die nag'. Die lig stoot die pad voor jou oop en die donker vou hom agter jou toe. Daar is iets magies daaraan.
Ek onthou hoe my pa my leer harders vang het op een van die skuite in Struisbaai se Skuitbaai, met 'n visstok ( hulle eet net aan vislewer), en hoe hy my o.a. leer seekat en skilpad eet het.
Ek onthou hoe my ma vir my die pragtigste rokkies gemaak het. Ek was beslis die dogtertjie met die mooiste rokkies op die hele Sasolburg en ek moes gereeld aan klein modeparadetjies deelneem. My ma het selfs ons skool se skooldrag ontwerp. Toe ek as sub A'tjie na die AJ Jacobs laerskool toe is, het die skool nog nie 'n skooldrag gehad nie en almal het gedra wat hulle wil. My ma het vir my 'n pinafore gemaak wat 'n mens bo-oor 'n skoolhempie kan dra. Nie lank nie, toe roep die onderwysers my. Ek moet pouse in die personeelkamer om die tafel kom stap. Ek was heel skrikkerig en het gewonder wat ek verkeerd gedoen het. Maar daardie middag het die hoof my ma kom sien en haar gevra om so 'n patroon op te trek, wat toe die skooldrag geword het. Dit het nooit verander in die 18 jaar wat ons daarna nog op Sasolburg gewoon het nie. Ek sien haar voor die naaimasjien in die kamer, of elders in die huis, besig om die mooiste goed te maak: Klere, kunsnaaldwerk, bedoortreksels, blommerankskikking, skilder, kos, daar was niks wat sy nie absoluut uitstekend kon doen nie. Ek onthou ook hoe lekker ons saam duete op die klavier gespeel het en hoe sy soms weggetrek het met die eerste 2 dele van die Maanligsonate , Liebestraume of Invitation to the dance.
Maar my arme ma moes dalk heimlik teleurgesteld gewees het dat ek, haar enigste kind, eintlik 'n vreeslike tomboy was, wat nie kon omgee oor hare, klere of netheid nie, want die ding wat die meeste hier in my kop spring, is die draad.
Die draad tussen ons en die bure was afgerem – met een groot uitgetrapte gat reg in die middel en langs een van die regop paaltjies. Dit is hier waar ek en Tertius en Louistjie elke liewe dag kort-kort heen en weer oorgeklim het om in ons erf of in hulle erf te speel. Vandat ons daar ingetrek het toe ek 5 was, totdat ons 13 jaar later uit die skool is, was hulle my heel beste maatjies en was ons heeltyd bymekaar. As ons nie in ons populierboom rondgerits het nie (en ons het geglo die boom kan met ons praat), het ons bollemakiesie geswaai in hulle druiwepriëel. As ons nie wegkruipertjie of blikaspaai gespeel het nie, het ons onder hulle vrugtebome paadjies en plase gebou vir ons dinkytoys en plaasdiertjies. As ons nie op hulle garagedak telefoontjie gespeel het met kondensmelkblikkies en tou nie, het ons huis-huis gespeel onder ons grenadilla priëel op my pa se Austin bakkie. As die grenadillas nie ons kos was nie, het hulle mossies geskiet wat ons gebraai en geëet het – of ons het ons fietse gevat en spoorsny gespeel, al die pad laerskool toe en na die park met die swaaie en speelgoed.
(Vandag nog sal ek heel smaaklik aan 'n rou aartappel eet. Met my potte en pannestelletjie het ons kos gemaak in die leë erf aan die anderkant van ons huis. My ma het gewoonlik vir ons 'n aartappel of wortel gegee, wat ons dan entoesiasties geskil en in soutwater gekook het. Maar as jy met gras 'n vuurtjie maak, en jy is klein, vat so 'n aartappel eenvoudig te lank. Sodra die water louwarm was, was ons moeg gewag, en het dan sommer besluit dat die kos nou gaar is. Menige louwarm souterige rou aartappel is so geëet.)
Ons het ook dikwels Cowboys en kroeks gespeel. Elkeen se speel-speel perd het altyd diesefde naam gehad ( myne was Black Beauty, Tersie s'n Tigerfish, en Loekie, wat nog baie klein was, s'n was Bles). Ons almal was cowboys. Die kroeks was denkbeeldig en ons het hulle links en regs platgeskiet.
Ek onthou die modderdamme wat ons in die grondpad agter ons huise gebou het as dit gereën het, die kaskarre wat ons gebou het, en die vlieënde rysmiere wat ons soms vir my pa moes vang vir sy visaas.
Al hierdie dinge en soveel meer word saamgevat in daardie ou afgeremde draad. Ten spyte van die grootmense se gereelde vermanings, was dit net eenvoudig te veel moeite om hek-om na mekaar toe te stap. Dit was baie vinniger en veel lekkerder om oor die draad na mekaar toe te wip, en met die jare het die draad aangepas asof hy spesiaal so vir ons gemaak is.
Ek wens iemand het daaraan gedink om 'n foto van die ou draad te neem. So 'n foto sou my gelukkige kinderjae in een prentjie kon saamvat.
This entry was posted in Los opdrifsels, skoolstories. Bookmark the permalink.
29 Responses to Die draad: 'n kinderherinnering of twee
Junie 7, 2018 om 1:29 vm
Mooi man, dis nou n lekker vertelling hierdie. Baie van die dinge wat jy noem het ek ook ondervind. Ons is net drie meisiekinders maar oorkant ons het drie seuntjies gebly en ons het ook te heerlik oor en weer gespeel.Daardie langs my Pa sit as daar langpad gery word was vir my ook lekker. Ons het ook allerhande raai-raai speletjies gespeel. Of eerste volkswagen wat jy sien is joune. Ook registrasie no waar hul vandaan kom.
Junie 7, 2018 om 6:47 vm
Ja daardie jare het jy al die vollas getel. Of al die swart karre. Ons het nog n ding gehad: "ek sien 'n rokie!" Dis wanneer jy eerste n trein sien- wat destyds almal stoomlokomotiewe gehad het.
Junie 7, 2018 om 10:25 vm
Ha, ja, vergeet van treine. Die nommerplate met die dorpe se letters het ons ook baie besig gehou. T vir Transvaal, TP vir Pretoria
Junie 7, 2018 om 4:33 nm
ja die goeie ou tyd toe mens nog die dorpe so kon onderskei.
Junie 7, 2018 om 5:33 vm
Wonderlike kinderjare wat jy gehad het. So bevoorreg
Ja, sorgvry. En ons het heeltyd gespeel.
Junie 7, 2018 om 6:52 vm
Voorwaar idilliese kinderjare.
Die goeie ou naoorlogse jare
Junie 7, 2018 om 7:15 vm
Joe! 'n Hele mondvol!
Sjoe, jou ma was fenominaal. In my huis hang nog een van haar skilderye.
Junie 7, 2018 om 7:39 vm
Hy was n oud-Swellendammer wat in die depressie grootgeword het. Die Swellendammers het so skilpad geeet.
Junie 7, 2018 om 7:48 vm
Ek weet mense eet skilpad. Ek hoop nie jy eet dit steeds nie. 😁
Junie 7, 2018 om 8:25 vm
ek sal as iemand anders dit maak. Ek self sal nooit 'n skilpadjie – of enige ander dier doodmaak nie
Junie 7, 2018 om 10:32 vm
Wonderlike herinneringe en so lekker vertel. Dankie vir deel van dit🌻
Junie 7, 2018 om 11:59 vm
O, ek weet sommer jy het heerlik hieraan geskryf, Seegogga! Jou kleintyd herinneringe is wonderlik.
Junie 7, 2018 om 4:31 nm
Ja dit was so lekker, Una. Sommer gewone kinderdae, maar hulle was lekker. Ek het nie plek gehad om van die jaarlikse uitstappie Paasskou toe ook te vertel nie, maar jy weet self hoe lekker dit ook was.
Junie 7, 2018 om 12:17 nm
Ek kry sommer saam jou lekker. Dit is behoorlike lekker herinneringe.
Junie 7, 2018 om 12:18 nm
Ai, ek het nou so lekker saam met julle driemanskap gespeel!
Junie 7, 2018 om 1:32 nm
Ai Frannie, dikwels was Koekoes (Johannes), 'n maatjie twee huise van ons af ook by, maar meestal was dit ek en Tersie en Louistjie ( Loekie.)
Hy was dan seker d'Artagnan?
Ek moes nou gou eers gaan oplees. Ja, 'n mens kan seker so se!
Ek weet nie waar jou eerste comment heen verdwyn het nie, Frannie! Ek het hom gelees en gentwoord, maar die comment self het net verdwyn!
Junie 7, 2018 om 1:56 nm
Jong, ons Internet is so staaaadig soos harmansdrup. Nou-die-dag het ek ewe mooi die skakel na my eie kinderherinnering op Inlinkz gelaai en dis ook skoonveld!
Junie 7, 2018 om 5:33 nm
Maar daar is dan 'n foto seegogga! As ek joune gelees het voor ek myne geskryf het, het myne anders gelyk. Ek het ook so 'n draad geken en 'n Okkerneut en Appelkoosboom by die bure in Transvaal. Baie mooi geskryf en geniet om te lees