Virginia -slawewette en -ontwikkeling van koloniale Amerikaanse slawerny - Inligting
Rassisme met slawerny het tussen 1640-1660 in die Engelse kolonies van Noord-Amerika ontwikkel en is teen 1700 volledig geïnstitusionaliseer. Hoewel slawerny in die New England en die Midde-kolonies beoefen is, en Massachusetts Bay Colony in 1641 die eerste slawwet aanvaar het, was Virginia 'n pionier in die geïnstitusionaliseerde slawerny. en die Virginia Slave Laws, aangepas by die van die Engelse kolonie Barbados, het die model geword waaruit ander kolonies hul eie kon skep. Virginia, sonder 'n model vir geïnstitusionaliseerde slawerny, het na Barbados gekyk, wat in 1640 in groot getalle slawe begin invoer het om aan die suikerrietplantasies te werk.
Jamestown Colony of Virginia het in 1610 inheemse Amerikaners in klein getalle verslaaf en die New England Colonies het dieselfde gedoen na die Pequot Wars (1636-1638), maar hierdie praktyk was in ooreenstemming met die tradisie om slawe van krygsgevangenes te verslaaf. Die slawerny waarin mense verslaaf was wat niks gedoen het om so 'n behandeling te regverdig nie, het in Virginia begin toe 'n swart bediende genaamd John Punch in 1640 met lewenslange diensbaarheid gestraf is en daarna in die 1660's wette aangeneem het wat die regte toenemend beperk het. van die swart bevolking (wat in 1619 in die kolonie ontwikkel het) en daarna daartoe gelei het dat die kolonie se volle deelname aan die Trans -Atlantiese slawehandel meer en meer Afrikane as slawe na die Amerikas ingevoer het.
In 1610 het 'n skip die handelaar John Rolfe na Jamestown gebring met bastertabaksade.
Namate die Engelse meer grond gekoloniseer het, het hulle meer slawe ingevoer om dit te bewerk - veral in die suidelike kolonies van Maryland, Virginia, Carolina en Georgia met groot tabak- en rysplantasies - en elkeen het sy eie slawewette ingestel. Maryland, wat in 1632 gestig is, het slawewette eers uitgevaardig totdat Virginia s'n vas was en teen die tyd dat Carolina in 1663 gestig is, het Virginia Colony reeds slawerny geïnstitusionaliseer. Alhoewel dit afgelei is van die Barbadian Slave Code, was Virginia Slave Laws die onmiddellike model vir die ander kolonies (behalwe Carolina, wat deur Barbadese Engelse planters gevestig is) en dien dit dus as die beste model om die ontwikkeling van slawerny in koloniale Amerika te verstaan.
Jamestown en tabak
Jamestown is in 1607 gestig en sukkel om die volgende drie jaar te oorleef. Die oorspronklike koloniste het jare lank verhale gehoor van die rykdom van die Nuwe Wêreld, terwyl Spanje ryk geword het uit hul kolonies in Wes -Indië en Suid- en Sentraal -Amerika. Hierdie koloniste het in Virginia aangekom onder die indruk dat hulle nie veel meer nodig het as om die goud onder elke ander rots en bos in die sak te bring om ryk mense te word nie. Toe hulle agterkom dat dit nie die geval was nie, het hulle besluit om te steel van die lede van die inheemse Powhatan-konfederasie wat teruggekeer het deur hulle in hul voorraad te hou en, uiteindelik, deur die eerste van die Anglo-Powhatan-oorloë (1610-1614), wat gelei het tot onder meer die eerste aangetekende slawerny van inheemse Amerikaners in 1610.
Tabak was egter 'n arbeidsintensiewe gewas, wat 'n groot werkersklas vereis om dit te plant en te oes.
In dieselfde jaar het 'n skip die handelaar John Rolfe (1585-1622) na die kolonie gebring met bastertabaksade. Tabak is suksesvol verbou deur die Spanjaarde in hul suidelike kolonies en is reeds erken as 'n winsgewende kontantgewas, maar die Spanjaarde het die sade en plante van hulle deeglik bewaak Nicotiana tabacum, baie gewild op die Europese mark, en die koloniste van Jamestown kon tot dusver slegs probeer om die growwer te kweek Nicotiana rustica gebruik deur die inboorlinge van Noord -Amerika. Rolfe verwerf het Nicotiana tabacum sade, wat hy egter gemeng het om die kontantgewas te skep wat nie net Jamestown gered het nie, maar ook die model vir groot plantasies in die suidelike kolonies was.
Tabak was egter 'n arbeidsintensiewe gewas, wat 'n groot werkersklas vereis om dit te plant en te oes. Hierdie behoefte is aangespreek deur bediende bediendes, mense wat ingestem het om vir 4-7 jaar vir iemand anders te werk in ruil vir deurgang na die Nuwe Wêreld en kamer en kos gedurende die diens. Aan die einde van hul inhegtenisneming kry hulle grond, gewoonlik 'n paar gereedskap, en 'n geweer, en hulle is vry om te doen wat hulle wil.
The First Afrikaners en John Punch
Die eerste Afrikaners het min of meer per ongeluk in Virginia aangekom. In 1619 het 'n Nederlandse skip wat benodigdhede benodig, by Jamestown opgedok en ongeveer 20 slawe Afrikane vir die nodige voorsiening aan die goewerneur Sir George Yeardley (l. 1587-1627) verhandel. Yeardley word deur sommige geleerdes beskou as die eerste slawe -eienaar van Virginia, maar daar is bewyse dat hierdie eerste Afrikane as bediendes behandel is, nie as slawe nie. Later rekords maak duidelik dat 'n aantal van die 1619 Afrikane self grondeienaars geword het en dat swart bediendes so laat as 1676 aangeteken word toe hulle deelgeneem het aan Bacon's Rebellion saam met blanke bediende en Afrikaanse slawe.
Dit lyk asof die swart bevolking in Virginia tot 1640 op min of meer dieselfde wyse as die blankes beskou is. In daardie jaar het 'n swart bediende genaamd John Punch sy meester se diens verlaat voordat sy termyn verstryk het, met verwysing na swak behandeling en twee wit bediendes het saam met hom vertrek. Die drie mans is gevange geneem en teruggekeer om straf opgelê te word; die twee blankes het vier jaar by hul diens gevoeg, maar Punch is lewenslank tot slawerny gevonnis. Dit is die eerste aangetekende bewys van 'n verslaafde Afrikaan in die Engelse kolonies en baie geleerdes dateer die begin van slawerny in Amerika met hierdie gebeurtenis.
Wette oor vroeë slawe en Bybelse regverdiging
Terwyl daar twyfel ontstaan ​​het of kinders wat deur 'n Engelsman op 'n negervrou gekry is, slaaf of vry moet wees, hetsy dit deur die huidige groot byeenkoms uitgevaardig en verklaar is dat alle kinders wat in die land gebore word, alleen of vry gehou sal word volgens die toestand van die moeder, en dat as 'n Christen hoerery pleeg met 'n neger man of vrou, hy of sy so oortree, die dubbele boete betaal. (Tydlyn, 1)
Een van die beweerde doelwitte van die Engelse kolonisasie van Noord -Amerika was die kerstening van die inboorlinge, en namate meer Afrikane na die kolonies gebring is, was sommige meesters besig met die evangelisering van hul slawe. In 1667 is 'n wet aangeneem wat verklaar dat die doop van 'n slaaf in die Christendom hulle nie van slawerny vrystel nie. U kan 'n 'heidense slaaf' tot die Christendom bekeer om sy of haar onsterflike siel te red, maar dit het nie die persoon se status as slaaf verander nie.
Die blanke koloniste se erkenning dat swartes 'n onsterflike siel het, kan in stryd wees met hul slawerny en hulle as eiendom beskou, maar hierdie probleem is opgelos deur 'n interessante interpretasie van 'n gedeelte in die boek Genesis 9: 18-24. Na die Groot Vloed kom Noag en sy drie seuns - Sem, Gam en Jafet - uit die ark en Noag plant 'n wingerd, word dronk en lê kaal buite sy tent. Ham sien sy pa kaal en vertel sy broers wat hul vader dan met respek bedek het sonder om na hom te kyk. Toe Noag wakker word, vervloek hy Gam se seun, Kanaän, en sê: "Die laagste van die slawe sal hy vir sy broers wees" terwyl die kinders van Sem en Jafet geseën is vir hul vaders se daad om Noag te bedek sonder om hom aan te kyk en daardeur skaam te maak .
Namate die gedeelte duidelik gemaak het dat van Noag en sy seuns "al die mense wat oor die hele aarde verstrooi was" gekom het (Genesis 9:18) en die Bybel as die letterlike woord van God verstaan ​​word, is swartes gegooi as kinders van Gam wat was deur God self vervloek om as slawe van blankes, die kinders van Sem en Jafet, te dien. Hierdie absurde bewering, wat geensins op redelike wyse deur die teks self ondersteun kan word nie (die teks beweer nie dat Ham van 'n ander ras as sy broers was nie, en dat niemand in die verhaal 'n wit Engelsman of 'n swart Afrikaner was nie), was gekoppel aan ander verse wat uit die Bybel gekies is om rassegesaglike slawerny te regverdig.
Latere slawewette van die 1660's
Sodra die Bybel as regverdiging aangevoer is, kon enige wet straffeloos aangeneem word. Teen 1669 is 'n wet aangeneem wat enige blanke meester, minnares of opsiener vrystel van die verantwoordelikheid om 'n slaaf te vermoor. Aangesien slawe as eiendom beskou is, is dit geredeneer, en niemand sou opsetlik sy eie eiendom vernietig nie, maar die doodmaak van 'n slaaf word beskou as die toevallige gevolg van dissipline, nie as 'n doelbewuste moord nie. Teen hierdie tyd was die regte van die vrye swart bevolking ernstig beperk, insluitend erfreg. Toe Anthony Johnson, wat vermoedelik een van die oorspronklike Afrikaners van 1619 was, in 1670 sterf, is sy grond aan 'n blanke kolonis gegee, alhoewel Johnson kinders gehad het wat verwag het om hul wettige erfenis te ontvang. Hierdie besluit is as wettig beskou omdat Johnson as 'n swartman nie as 'n burger van Virginia beskou is nie en dus geen reg op grondbesit gehad het nie; alhoewel, ingevolge die wette van indenture, almal wat hul diens voltooi het, regtens geregtig was op die grond waarvoor hulle gewerk het.
Namate meer Afrikane as slawe van die kolonies ingevoer is, en meer wette aangeneem is wat die regte van die vrye swart bevolking beperk - wat nie mag stem nie, selfs al was hulle grondeienaars - het kommer begin toeneem oor die moontlikheid van opstand. In sommige gemeenskappe, en in kolonies soos Carolina, was die slawe-bevolking in die aantal blankes soms 2-1. Na die rebellie van Bacon in 1676, word die diensbaarheid van die bende gestaak, en meer Afrikane is as slawe ingevoer. In 1680, namate die slawe -bevolking gegroei het, het Virginia die Insurrection Act aangeneem wat slawe verbied om om enige rede in groot getalle bymekaar te kom en hulself te bewapen:
Terwyl die gereelde byeenkoms van 'n groot aantal negerslawe onder skyn van feeste en begrafnisse as 'n gevaarlike gevolg beskou word, ter voorkoming hiervan vir die toekoms, hetsy dit verorden ... dat dit vanaf en na die publikasie van hierdie wet nie geoorloof is nie 'n neger of 'n ander slaaf wat hom met 'n stok, staf, geweer, swaard of enige ander wapen van verdediging of aanval moet dra of bewapen, of van sy heer se grond af moet gaan of vertrek sonder 'n sertifikaat van sy meester, meesteres of opsiener, en sodanige toestemming word nie verleen nie, maar by spesifieke en noodsaaklike geleenthede; en elke neger of slaaf wat so aanstoot gee, sonder 'n sertifikaat soos hierbo genoem, moet gestuur word aan die konstabel wat hiermee verplig is om die neger twintig wimpers op sy kaal rug te gee, goed aangelê en so huis toe gestuur aan sy meester , minnares of opsiener ... en as 'n neger of 'n ander slaaf veronderstel is om sy hand op te steek teen enige Christen, sal hy vir elke sodanige oortreding op die regte bewys daarvan 'n eed ontvang ... dertig wimpers op sy kaal rug, goed gelê ... (Tydlyn, 1)
Om te verhoed dat wit koloniste slawe bystaan, met hulle as gelykes omgaan of die begeerte uitspreek om met 'n slaaf te trou, is daar in 1682 'n wet uitgevaardig wat 'n gevangenisstraf van ses maande en 'n groot boete vir die blanke kolonis en straf vir die slaaf. Slawe is verder gedefinieer as enige nie-blanke, nie-Christen wat onwillekeurig in die kolonies aangekom het, sodat kleurlinge wat as bemanning aan boord van 'n skip ingeroep is, nou as slawe verkoop kon word by Virginia.
Virginia Slave Laws van die vroeë 1700's
Hierdie wet is uitgebrei in 1705 toe die Algemene Vergadering van Virginia verklaar dat 'n dienskneg wat nie 'n Christen was nie en 'n blanke meester die land vergesel het, as 'n slaaf beskou sou word. Hierdie mense sou onderworpe wees aan dieselfde wette wat van toepassing was op slawe, insluitend die vryheid van 'n blanke kolonis om hulle om enige rede dood te maak, solank vergoeding aan die meester betaal word.
Om die rasse verder te skei, het 'n ander wet van 1705 dit onwettig gemaak vir 'n predikant om 'n huwelik van 'n blanke en 'n bruin persoon te lei:
Of dit nou verder uitgevaardig is, dat geen predikant van die Kerk van Engeland, of enige ander predikant of persoon hoegenaamd, binne hierdie kolonie en heerskappy, hierna verstandig sal veronderstel om met 'n blanke man te trou met 'n neger of mulatto nie; of om met 'n blanke vrou te trou met 'n neger of 'n mulatman, op pyn van die verbeuring en die betaling van die som van tien duisend pond tabak vir elke so 'n huwelik; die een helfte aan ons soewereine dame die koningin..en die ander helfte aan die inligter. (Tydlyn, 1)
Om skuldig bevind te word aan hierdie 'misdaad', was 'n blanke kolonis wat in goeie verhouding met die gemeenskap was, nodig om aan te meld dat hulle óf so 'n huwelik sien plaasvind het, óf dat 'n predikant gunstig oor 'n interras -huwelik gehoor het. Soos met aanklagte van heksery in die kolonies, is enigiemand wat so aangekla is, skuldig aangeneem omdat daar gedink is dat niemand 'n ander sonder 'n goeie rede sou beskuldig van so 'n ernstige oortreding nie.
'N Swart bediende van 'n besoekende blanke handelaar is onder die wet van 1705 gehou en word as 'n slaaf beskou. As sodanig kan die bediende ontvoer en elders verkoop word.
Aangesien slawe as eiendom beskou word en dus nie 'n boete opgelê kan word nie, sal elkeen wat aan 'n interras -huwelik deelgeneem het, geslaan, gebrandmerk of ontsier word. Slawe wat met wit koloniste omgegaan het sonder behoorlike eerbied en nederigheid, kon ook geslaan, geklits of in die voorrade en pilare geplaas word. 'N Slaaf wat skuldig bevind is aan poging tot verkragting van 'n wit vrou is opgehang en al wat nodig was vir skuldigbevinding was die woord van die vrou of wit "getuies" van die misdaad.
Gedurende die 1720's het hierdie wette strenger geword en die wetgewing oor gratis swartes is meer beperkend. Swart handelaars, hetsy inheems aan Virginia of afkomstig uit ander kolonies, mag nie wapens dra nie, en in die geval van diegene van elders het hulle wapens in beslag geneem. 'N Swart dienskneg van 'n besoekende blanke handelaar, alhoewel hy 'n Christen was, is onder die wet van 1705 gehou en word as 'n slaaf beskou. As sodanig kon die dienskneg ontvoer en elders verkoop word, en die meester het geen regsgeding gehad nie, want alhoewel die dienskneg as 'n slaaf in Virginia gedefinieer is, het hy of sy nie die kolonie as 'eiendom' betree nie en was daar dus geen diefstal nie en, soos al die landdroste geweet het, het die individu eenvoudig weggeloop; die handelaar was dus nie vergoed nie. Die wette het op hierdie wyse voortgegaan en deur die 1750's nog meer beperkend geword.
Soos opgemerk, het Virginia hul model geleen van die Engelse van Barbados wat die standaard gestel het vir die brutale slawe -beleid wat 'n beroep op die behoefte van die koloniste aan 'n gevoel van veiligheid gemaak het. Hoe meer beperkende maatreëls die swart bevolking getref het, hoe kleiner was die kans dat hulle 'n groot opstand sou onderneem. Tog het die blanke koloniste van Noord -Amerika dieselfde onwrikbare sielkundige ongemak ervaar as dié in Barbados, soos opgemerk deur die geleerde Alan Taylor:
Die Barbados -planters het baie sielkundige en fisiologiese pryse betaal vir hul rykdom en mag. Die Engelse, veral 'n etnosentriese volk, het dit veral onsmaaklik gevind om onder Afrikaners te bly wat so heeltemal anders lyk in gelaatskleur, spraak en kultuur. Met goeie rede het die planters ook herhaaldelike nagmerries van slawe opgedoen om in die nag dood te maak. Die Barbadiese planters het 'n beleëringsmentaliteit aangeneem en ommuur in versterkte huise wat hul swartes uit die weg geruim het. (216)
Op dieselfde manier het die koloniste van Virginia en elders hul slawewette as 'versterkte huise' uitgevaardig om hulle te beskerm teen diegene wat hulle onregverdiglik tot slawe gemaak het. Alhoewel hulle die slawerny van die swart bevolking verdedig het met verwysing na hul Skrif, het hulle op 'n sekere manier erken dat die slawe werklike mense was met gedagtes en gevoelens soos blyk uit die wette self wat swart leer verbied het om te lees, erkende swartes het siele wat "gered" moet word, verstaan ​​dat swart gesinne ontsteld sou wees as hulle van mekaar verkoop word en maatreëls getref het om te keer dat die slawe opstaan ​​en hul vryheid eis.
Die skisofreniese aard van geïnstitusionaliseerde slawerny vereis dat die blanke koloniste die swart bevolking as slawe van slawe beskou en teen 1750 heeltemal as eiendom, terwyl hulle hulle terselfdertyd dwing om die slawe te erken as mense wat hul vryheid soveel waardeer as ander mense.
Slawe -opstande het in 1712 begin en sporadies gedurende die 18de en 19de eeu voortgeduur, wat die blanke koloniste se vrees toeneem en tot strenger strawwe en verdere beperkende maatreëls gelei het. Die New England en die Midde-kolonies het die slawerny teen 1850 afgeskaf, maar die suidelike kolonies het die instelling gehandhaaf totdat hulle gedwing was om dit te laat vaar nadat hulle die Amerikaanse burgeroorlog (1861-1865) verloor het, toe die blankes geen ander keuse gehad het as om die slawe te bevry nie en ten minste wettiglik, erken die swart bevolking as gelykwaardig in menswaardigheid aan hulself.
Kyk die video: Казахстанки в сексуальном рабстве: ЭКСКЛЮЗИВ
Copyright © salvadoryoscar.com | Virginia -slawewette en -ontwikkeling van koloniale Amerikaanse slawerny...