Kombineer Deon Maas, skrywer van Melk die heilige koeie, en Marianne Thamm, sy gespreksleier en skrywer van Hitler, Verwoerd, Mandela and me, en die vonke spat. ’n Deel van die gehoor sit doodstil, met ’n effense fronsie en kuggie, en die res skaterlag as Maas die gehoor van honderd persent Afrikaners (bepaal volgens Thamm se versoek tot hande opsteek) in die spieël laat kyk.
Thamm het gesê haar voorgeslagte is so ’n deurmekaarspul, sy kan as ’n pavement special geëtiketteer word. Maas het gesê hy was al vyftien jaar aan’t skryf, maar was eers werklik iemand toe hy ’n antwoord in ’n Huisgenoot-blokraaisel geword het.
Melk die heilige koeie is ’n boek wat in sy kop ontstaan het toe hy eintlik graag ’n boek vol kortverhale wou skryf oor “hoe om die opelyf te verbeter”. Maar sy uitgewer wou nie byt nie, en wat gevolg het is ’n boek oor die Afrikaner se hardegatgeit, omdat hy “die dwarstrekker-geen” in die spulletjie wou uitpluis.
Dat hy trots is op Afrikaans en sy Afrikanerskap, is ongetwyfeld. Maar dis ’n nuwe Afrikanerskap – een wat nie eenogig na die wêreld kyk nie, maar graag luister na ander se menings en oortuigings. Dit nie altyd aanvaar nie. Dit het hy by sy pa, wat onlangs oorlede is, geleer. “My pa se houding was altyd dat jy jou eie mening moet hê, gegrond op navorsing en kennis, en dit kan jy aan ander oordra sonder om hulle te probeer oortuig, maar ander moet weet wat jy dink.”
Tog, sy pa se “meesterplan” vir hom het nie altyd uitgewerk nie, want daar was baie ander triggers in sy lewe, vertel hy. “Daar was die 1976-onluste, daar was die Rand Daily Mail wat ek begin lees het, daar was die weermag, waar ek vrae geleer vra het.”
“Ek loop nie uit die land oor ek wil nie. Maar ek het ’n vrou wat ’n high-end-werk daar gekry het. Ek is bang, ja, maar dis nou ’n nuwe set-up vir my. Dis die grootste geskenk, want ek kan nou twee jaar lank konsentreer op my skryfloopbaan. Op die ouderdom van 55 begin ek met ’n nuwe lewe.”