Cruiser Tank Mk II (A10) - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die Cruiser Tank Mk II (A10) was 'n swaarder gepantserde weergawe van die Cruiser Tank Mk I (A9), oorspronklik ontwerp om met infanterie te werk. Teen die tyd dat dit in diens geneem is, is dit as te lig gepantser om in hierdie rol te dien, en is dit eerder as 'n 'swaar cruiser' -tenk geklassifiseer.
Die werk aan die A9 het in die somer van 1934 begin. Drie maande later, in September 1934, het die Oorlogskantoor Vickers meegedeel dat hulle ook 'n swaarder gepantserde weergawe van dieselfde tenk wil hê, en daar word begin met die nuwe A10 -ontwerp. Die belangrikste verskil tussen die twee modelle was 'n toename in pantserdikte. Op die A9 was die dikste pantser slegs 14 mm, maar op die A10 is ekstra pantserplate bo -op vasgebout om dit tot 30 mm te bring.
Soos die eerste ontwerp, was die Cruiser Tank Mk II gewapen met dieselfde 2pdr -geweer as die Mk I en 'n enkele koaksiale masjiengeweer. Die twee hulpmasjiengeweertorings was besig om te verwyder, sodat die ontwerpers die tenk netjies skuins frontale pantser kon gee. Na die prototipe is 'n enkele masjiengeweer in die romp gemonteer, wat die skuins pantser uitskakel. 'N Paar Mk II's is gebou met 'n Vickers -masjiengeweer in die rewolwer en 'n Besa -geweer in die romp, maar die meeste was die Mk IIA waarin beide masjiengewere die Besa -model was.
Die sagte staal prototipe is in Julie 1937 voltooi en die eerste produksiebestelling vir 100 tenks is in Julie 1938 geplaas. Die produksie sou tussen Vickers, die Birmingham Railway Carriage Co en Metropolitan-Cammell verdeel word. Uiteindelik is ongeveer 175 gebou, met die produksie wat in September 1940 geëindig het. Produksie van die Cruiser Tank Mk I en Mk II het geëindig nadat die Oorlogskantoor besluit het om Christie -ophanging te gebruik en na die A13 Cruiser Tank Mk III beweeg. 'N Aantal funksies van die A10 is gebruik op die Valentine -tenk.
Die A10 was geneig om langs die A9 Cruiser Tank Mk I. te dien. Op 3 September 1939 was daar slegs 77 Mk Is en Mk II's in diens, maar dit het teen Oktober gestyg tot 117, en teen Mei 1940 was daar 158 cruisetenks by die weermag. in Frankryk (hoewel die syfer die Mk III ingesluit het).
Die Cruiser Tank Mk II het sy gevegsdebuut gemaak met die 1st Armoured Division in Frankryk in Mei 1940. Een regiment is by Calais geland (en verlore), maar die res van die afdeling het by Cherbourg geland en aan die gevegte op die Somme deelgeneem. Dit is dan gedwing om terug te trek na Cherbourg om te ontruim. Na die gevegte is die enjin van die Cruiser Tank Mk II gekritiseer omdat dit te min krag en onbetroubaar was. Die bane is te smal, het 'n swak greep, is geneig om van die wiele af te kom en te ingewikkeld om te vervang.
Die A10 Cruiser Tank Mk II het die meeste gevegte in Noord -Afrika beleef, waar dit saam met die A9 en 'n toenemende aantal A13 Cruiser Mk III's gedien het. Teen Junie 1940 het al vier tenkregimente in die 7de Pantserdivisie genoeg kruise tenks gehad om ten minste een eskader toe te rus. Die A9 het eers aangekom, en vroeë ervaring het getoon dat 'n nuwe tweefase sandfilter nodig was, maar daarna was die A9 en A10 betroubare ontwerpe. Versterkings het in September 1940 in Egipte aangekom en onder hulle was die 2de Royal Tank Regiment, wat 'n klein aantal A9's en A10's gehad het, hoewel dit hoofsaaklik toegerus was met A13's.
Die A10 het die eerste keer aksie in Noord -Afrika in die Soedan gesien, waar die Italianers die Britse grensvesting by Gallabat verower het. In November 1940 val 'n mag onder generaal Slim, met vyf A10's, hierdie fort aan en herower dit. Die A10's het 'n beperkte deel aan die geveg geneem en al vyf het stukkende spore op die klipperige grond opgedoen.
Die A10 het deelgeneem aan die Slag van Sidi Barrani (Desember 1940), waar sy rol was om om die Italiaanse suidelike flank te swaai en te verhoed dat versterkings die voorste linie bereik. Die Matilda -infanter tenks het die hoofaanval op die Italiaanse posisies uitgevoer. Die vaartuie speel 'n meer belangrike rol tydens die gevegte by Beda Fomm (Januarie-Februarie 1941) en neem deel aan 'n opmars oor die woestyn om die terugtrekkende Italianers af te sny. Na hierdie twee gevegte is die A9 en A10 geprys vir hul betroubare enjins!
In Junie 1941 het die 2de Tenkregiment (7de Pantserbrigade, 7de Pantserdivisie) twee gemengde eskaders A9- en A10 -kruiswaens, en 'n derde bestaan ​​uit A13's. Die eskaders speel 'n klein rol in Operation Battleaxe, 'n poging om die beleg van Tobruk op te hef.
Teen November 1941 en Operation Crusader was die A9 weg, maar die 7de Hussars (7de Armoured Brigade) het nog 'n klein aantal A10's wat aan die geveg deelgeneem het. Hierna is die A10 Cruiser Tank Mk II uit die voorste diens onttrek.
Die A10 is ook aangepas om as 'n oorbruggingstenk te dien met 'n skêrbrug. Die prototipe was 'n sukses en bevat 'n brug wat 'n gaping van 30 voet kan oorbrug en 'n voertuig van 24 ton kan dra. Die tipe het nie in produksie gekom nie, maar die werk het oorgegaan na 'n bruglegging-weergawe van die Covenanter.
Romplengte: 18 voet 4 duim
Rompbreedte: 8ft 8 1/2 inch
Hoogte: 8ft 8 1/2 inch
Bemanning: 5 (bevelvoerder, laaier, kanonnier, bestuurder, ruit masjienskutter)
Gewig: 31,696 lb
Enjin: AEC tipe A179 6 -silinder petrolenjin, 150 pk
Maksimum spoed: 16 mph (pad) 8 mph (landloop)
Maksimum bereik: 100 kilometer padradius
Bewapening: Een QPSA van 2 stks, twee Besa -masjiengewere
Pantser: minimum 6 mm, maksimum 30 mm
Teen die tyd van die Tweede Wêreldoorlog (1939-1945) het die Britse weermag 'n tweeledige leerstuk aangeval oor gepantserde oorlogvoering. Hierdie leerstelling behels swaarder, swaar gewapende en gepantserde "infanterietanks" wat langs infanterie -elemente werk, terwyl ligter en vinniger "kruiswaens" gebruik is om gate te ontgin wat in die vyand se verdediging deur hierdie eenhede geskep is. As sodanig is uiteindelik baie soorte kruiswaens in die Britse weermagdiens ingevoer na die oorlog. Een ontwikkeling, die "Tank, Cruiser, Mk III" (A13 Mark I) "verskyn saam met ander gedurende die laaste helfte van die 1930's ter voorbereiding op die oorlog met Duitsland.
Die Mk III volg op die oorspronklike Mk I en Mk II modelle, albei taamlik primitiewe liggewig vooroorlogse vaartuie. Die Mk I is in 1936 bekendgestel en 125 is geproduseer met die Mk II in 1938 en 175 voorbeelde is voltooi. Dit was egter in die Christie -opskortingstelsel wat die Britse amptenare van die Sowjet -BT -tenks getuig het en belangstelling in 'n soortgelyke plaaslike vinnige tenkontwerp aangewakker het. Die Christie-ophangstelsel maak voorsiening vir baie verbeterde veldry, sowel as optimale spoed vir ligte tenktipes, en dit is in die vooruitsig gestel dat so 'n kwaliteit 'n goeie rol speel in die cruisetankbenadering deur die Britse leër.
Die Nuffield Mechanization & amp Aero Limited -bekommernis is gereël om die nuwe tenk te ontwikkel en te vervaardig op grond van die Christie -ontwerp. Die ontwerp is grotendeels herskryf (deur Morris Commercial Cars) om 'n produk te produseer wat meer in ooreenstemming was met die Britse leër se vereistes, en dit was die 'A13' voertuig. Die bemanning van die oorspronklike tenk van twee is uitgebrei tot vier en bevat 'n bestuurder, bevelvoerder, kanonnier en laaier. Pantserbeskerming wissel van 6 mm tot 14 mm en 'n QF-2-pistoolgeweer is op 'n voorwaartse rewolwer aangebring. 87 x 40 mm projektiele is gedra. Bykomende vuurkrag was deur 'n enigste .303 Vickers -masjiengeweer en 3 750 rondtes is daarvoor gedra.
Die nuwe veringstelsel het toegelaat dat 'n ligte vliegtuigmotor as die kragbron aangebring word, en dit het 'n Nuffield Liberty V12-petrolaangedrewe eenheid van 340 perdekrag geword. Looptoerusting bevat vier soliede padwiele wat aan die rompkant aangebring is, met die aandrywingstelsel agter en die spoorlyn voor. Die enjin is geïnstalleer in 'n kompartement aan die agterkant van die romp met die bemanning en die rewolwer voor in die middel van die skepe. Operationele reikafstand bereik 90 myl op interne brandstof met 'n padspoed van 30 myl per uur moontlik.
Die vlieënier het in 1937 aangekom en twee is uiteindelik gerealiseer voordat serieproduksie onderneem is. Die Britse leër het aanvanklik 50 tenks in gebruik geneem, maar het uiteindelik 'n voorraad van 65 eenhede aangeneem met 'n produksie van 1938 tot 1939. Die tipe het gedurende 1938 in diens getree, maar was uiteindelik beperk in produksie as gevolg van wat uiteindelik 'n ligte pantserbeskerming en 'n generaal was meganiese onbetroubaarheid in die veld. Gedurende die Europese veldtogte van 1940 het hulle in gevegsaksies gedwing, en baie het verlore geraak in die verdediging van Frankryk en hul waarde het sedertdien afgeneem. Sommige het daarin geslaag om voort te veg tydens die Balkan- en Woestynveldtogte, maar oor die algemeen is hul ontwerp geklassifiseer deur aksies wat deur Axis geborg is en uiteindelik vervang deur meer bekwame Britse tenkaanbiedings van die oorlog.
Die ontwerp van die vaartuig -tenk het 'n hoogtepunt bereik met die 'Cromwell' (A27M) van 1943, met die eweknie van die primêre infanterietenk die beroemde 'Churchill' lyn. Boonop het groot voorraad Amerikaanse M4 "Sherman" Medium Tanks gehelp om die Britse pantserkorps se voorraad tydens die oorlog te versterk.
Die Tank, Cruiser, Mk II, was 'n vaartuig wat langs die A9 -vaartuig ontwikkel is, en was bedoel om 'n swaarder infanterietenkweergawe van die tipe te wees. In die praktyk is dit nie geskik geag vir die rol van die infanterietenk nie en is dit geklassifiseer as 'n 'swaar kruiser'.
1. Geskiedenis en spesifikasies
Die A10 is in 1934 deur sir John Carden van Vickers ontwikkel deur die aanpassing van sy A9 -ontwerp. Die A10 -spesifikasie het gepantserde wapens van 25 mm tot 1 duim vereis, die A9 was 14 mm 0,55 duim), 'n snelheid van 16 km/h. Die twee sub-torings wat op die A9 teenwoordig was, is verwyder en 'n ekstra wapenrusting vasgebout op die wat reeds aan die voorkant en sye van die romp was, saam met alle vlakke van die rewolwer, wat ongeveer twee keer die wapenrusting in die meeste gebiede bied. Die A10 was twee ton swaarder as die A9, maar het dieselfde 150 pk -enjin gebruik, en gevolglik is die tenks se topsnelheid van 25 myl per uur tot 40 km/h tot 26 km/h verminder.
Die rewolwering van die toring het bestaan ​​uit 'n QF 2-ponder 40 mm-geweer en 'n koaksiale 303 Vickers-masjiengeweer. Vir die produksieweergawe was daar 'n 7,92 mm BESA -masjiengeweer in die romp gemonteer in 'n barbette regs van die bestuurder. Dit is bygevoeg om ekstra vuurkrag te gee, maar ten koste van eenvoud - die Vickers en die BESA wat verskillende ammunisie gebruik. Die tenk het 'n bemanning van vyf gehad. Daar was geen skeiding tussen die bestuurders- en die vegkompartemente nie.
Die prototipe "Tank, eksperimentele A10E1" is in 1936 voltooi, 'n paar maande na die A9 -prototipe. Carden is in 1935 dood in 'n lugongeluk en die ontwikkeling was stadiger as wat verwag is. In 1937 word die A10 as infanterie -tenk laat val, maar in 1938 is besluit om dit as 'n "swaar kruiser" te vervaardig.
Die A10 is aanvaar vir diens - aanvanklik as "Tank, Cruiser, Heavy Mk I" en dan "Tank, Cruiser A10 Mk I" en laastens "Tank, Cruiser Mk II". Produksie is beveel in Julie 1938. Totale produksie was 175 voertuie, insluitend die 30 CS-weergawes, sien hieronder 45 is gebou deur Birmingham Railway Carriage and Wagon Company, 45 deur Metropolitan-Cammell, 10 deur Vickers. Aan die einde van 1939 is 'n ander bestelling by Birmingham Railway Carriage and Wagon Company geplaas, hierdie keer vir 'n groter bestelling van 75 voertuie. Die diens van die tenk in Desember 1939 was nogal vreemd; dit was bedoel om spoed op te offer vir wapens soos 'n infanterietenk, maar dit was nog steeds relatief swak gepantser en nie effektief nie.
Geskryf deur: Staff Writer | Laaste wysiging: 27/04/2017 | Inhoud en kopie www.MilitaryFactory.com | Die volgende teks is eksklusief vir hierdie webwerf.
Na die Eerste Wêreldoorlog (1914-1918), en die bekendstelling van die "tenk" as 'n lewensvatbare stuk op die slagveld, het die Britse leër die konsep aangeneem om "tenkwa" en "infanterie" tenks saam te gebruik. Cruiser tenks sou vinnige, goed gewapende vinnige tenks wees wat saam met swaarder, stadiger, maar beter beskermde infanterie tenks veg. die infanterie tenks sou gapings in die vyand se verdedigingslinies veroorsaak, waarna die kruisers gestuur sou word om die kwesbare vyandelike flanke en agterkant te ontgin. Daar was baie kruise tenks wat voor en tydens die Tweede Wêreldoorlog (1939-1945) aksie gesien het, sommige suksesvol, sommige nie, en een het die "Tank, Cruiser, Mk IV (A13 Mk II) geword. Hierdie stelsel het verskyn tydens die geveg van 1940 tot 1941. Uit die vroeëre Mk III-lyn, het die Mk IV bewys van beperkte gevegswaarde in Europa waar ost verlore gegaan het, maar groter gebruik in die heen-en-weer-aksies van die Noord-Afrikaanse veldtog gevind het. Soos ander Britte uit die vroeë oorlog cruiser tenks, het die Mk IV uiteindelik sy loop geloop en is opgegee ten gunste van meer belowende ontwerpe.
Ten spyte van die aankoms van die Mk III -reeks, het die Britse Oorlogskantoor voortgegaan met 'n hersiene weergawe van die tenk met 'n beter wapenrusting. Hierdie poging het die Mk IV Cruiser Tank geword wat grootliks bo -op die oorblyfsels van die Mk III -ontwerp gebou is. Hoekagtige kante en ekstra pantser - tot 30 mm (van die oorspronklike 15 mm) - is bygevoeg terwyl die oorspronklike 2 -pdr (40 mm) hoofgeweer behoue ​​gebly het (net soos sy koaksiale 0,303 Vickers -watergekoelde masjiengeweer) en Nuffield Liberty V12 petrolenjin van 340 perdekrag. Die romp is steeds bo -op 'n Christie -ophangstelsel gehang en die werkafstand bereik 90 myl met 'n padsnelheid van tot 30 myl per uur.
Die Mk IV, wat in 1940 in diens geneem is, is betyds vir die Slag van Frankryk ingespan. So 'n tenk wat inderhaas getoets en vervaardig is, het natuurlik swak gevaar in die stryd teen goed opgeleide spanne van die vyand. Britse Mk IV -spanne was grootliks verouderd deur hul Duitse eweknieë in opleiding en groot getalle, wat baie tenks onder die druk van die indringer vyand laat val het. As sodanig het die Mk IV -lyn nooit sukses behaal in die veranderlike Europese landskap nie. As daar 'n ligpunt op die CV van die Mk IV was, was dit in die bekwame gevegte wat dit in die Noord -Afrikaanse veldtog aangebied het, waar die stelsel waardevolle diens gelewer het in die voorgestelde omstandighede en toegepaste taktiek. Dit het 'n goeie kombinasie van spoed oor die Afrika -terrein en geskikte vuurkrag gegee tydens die verslaan van die wapenrusting van die vroeëre Panzer -ligte tenks en kon dit teen die vroeë Panzer III- en IV -variante vasstaan. Die tenkwaens in hierdie teater het inderdaad grootliks deur die voertuig gedink, hoewel die ligte pantser baie vatbaar was vir Duitse gewere-insluitend bemanning teen tenks (AT). Die Mk IV het saam met baie van sy vroeë cruisessusters in hierdie teater geveg, insluitend tenks Mk I (A9) en Mk II (A10).
Die Mk IV het slegs 'n enkele variant vervaardig, dit is die Mk IVA. Die geweermantel aan die onderkant van die hoofwapenbewapening is hersien vir beter beskerming en die oorspronklike tenk se 0.303 Vickers watergekoelde koaksiale masjiengeweer is laat val ten gunste van 'n 7,92 mm Besa-lugverkoelde model. Hierdie tenks het toe aansienlike optrede in die Afrika -veldtog tot 1942 beleef voordat hul nuttige gevegswaarde verstryk het.
Aanvanklik is die A10 ontwerp om 'n infanterietenk te wees, soos die A12 Infanterietenk Mk. II Matilda II en die A22 Infanterietenk Mk. IV Churchill. In 1938 is dit verander na 'n 'swaar' vaartuig. Dit is ontwerp om 'n verbetering te wees van sy voorganger, die A9 Cruiser Tank Mk. I. Die romp het dieselfde vorm as die A9, maar die pantser is vergroot tot 25 mm en dan tot 30 mm.
Altesaam 175 tenks is gebou. Die wapenuitleg het verander van prototipe na produksie. Die romp pantser is verhoog van 25 mm tot 30 mm met die aanwending van aansoek pantser en sodoende die massa van die tenk verhoog.
Die A10 het saam met die A9 met die 1st Armoured -afdeling in Frankryk gedien en in die Noord -Afrikaanse veldtog geveg. Voeg asseblief inhoud hier by.
Namate die spanning in die laat dertigerjare wêreldwyd toeneem, het die Amerikaanse weermag Amerikaanse motorvervaardigers gevra om voorstelle te doen om sy bestaande, verouderde ligte motorvoertuie te vervang, meestal motorfietse en sywaens, maar ook 'n paar Ford Model Ts. Dit het daartoe gelei dat verskeie prototipes aan weermagamptenare voorgelê is, soos vyf Marmon-Herrington 4x4 Fords in 1937 en drie Austin-roadsters deur American Bantam in 1938 (Fowler, 1993). Die vereistes van die Amerikaanse weermag is egter eers op 11 Julie 1940 geformaliseer, toe 135 Amerikaanse motorvervaardigers genader is om 'n ontwerp voor te lê wat voldoen aan die weermag se spesifikasies vir 'n voertuig wat die tegniese handleiding van die Tweede Wêreldoorlog TM 9-803 beskryf as ". doel, personeel of vragmotor wat veral aanpasbaar is vir verkenning of bevel, en aangewys as 'n 4x4-vragmotor. "Wysig Teen hierdie tyd was die oorlog in Europa aan die gang, en die behoefte van die weermag was dringend en veeleisend. Biedings sou teen 22 Julie, 'n tydperk van net elf dae, ontvang word. Vervaardigers het 49 dae tyd gekry om hul eerste prototipe in te dien en 75 dae om 70 toetsvoertuie te voltooi. Die spesifikasies van die weermag se tegniese komitee was ewe veeleisend: die voertuig sou vierwielaandrywing hê, 'n bemanning van drie op 'n asafstand van hoogstens 75 (later 80) duim en 'n spoor van nie meer as 47 duim nie, en 'n neerslag voorruit, 660 lb lading en word aangedryf deur 'n enjin wat 'n wringkrag van 115 ft · lb (85 ft · lb) het. Die mees skrikwekkende vraag was egter 'n leë gewig van nie meer as 590 kg nie.
Teen Julie 1941 wou die oorlogsdepartement standaardiseer en besluit om 'n enkele vervaardiger te kies om die volgende bestelling vir nog 16 000 voertuie aan hulle te verskaf. Willys het die kontrak gewen, hoofsaaklik vanweë sy kragtiger enjin (die 'Go Devil') waaroor soldate gewild was, en die laer koste en die silhoeët. Die ontwerpkenmerke wat die Bantam- en Ford -inskrywings gehad het, wat 'n verbetering was in vergelyking met Willys, is dan in die Willys -motor opgeneem en dit van 'n 'A' benaming na 'B', dus die 'MB' nomenklatuur. Die opvallendste was 'n plat wye kap, aangepas by Ford GP.
Die ontwerp van die Britse vaartuig begin met die Mk I en ietwat swaarder Mk II in die middel van die dertigerjare. Net toe prototipes in 1936 aankom, word generaal Giffard LeQuesne Martel, 'n pionier in tenkontwerp wat werke oor gepantserde oorlogvoering gepubliseer het en pionier was in die ligte gepantserde 'tenk' om die mobiliteit van infanterie te verbeter, assistent -direkteur van meganisasie by die oorlogskantoor.  [ bladsy benodig ]
Later dieselfde jaar was Martel getuies van demonstrasies van Sowjet -tenkontwerpe, waaronder die BT -tenk, wat beïnvloed is deur die werk van die Amerikaanse J. Walter Christie. Martel dring aan op die aanneming van die Christie -skorsing en Christie se gebruik van 'n liggewig vliegtuigmotor, soos die Liberty Engine. Die regering het die aankoop en lisensie van 'n Christie -ontwerp deur die Nuffield Organization toegestaan, eerder as om die Sowjet -owerhede te kontak.  
Die voertuig wat verkry is, blyk uit 'n noukeurige ondersoek van foto's [ aanhaling nodig ], nie om Christie se prototipe M1931 te wees nie, maar 'n produksie "T3 Medium", wat die Amerikaanse weermag besluit het om hierdie model c1934 te vervang. Waarom hierdie oorlewende na Brittanje gestuur is, is onbekend, hoewel dit moontlik was dat dit die enigste beskikbare voorbeeld was, maar vinnig in 'n werkbare toestand gebring, maar minus die rewolwer. By aankoms ontvang die Britse oorlogsdepartement nommer T2086, die padregistrasie BMX841 en die eksperimentele nommer 958 van die Mechanical Experimentation Establishment. [ aanhaling nodig ] Na proewe is dit na Morris Commercial Cars Ltd, Birmingham gestuur en vir studie gedemonteer, het Lord Nuffield (hoof van die Morris -maatskappye) reeds ingestem om die patentregte te koop waarmee sy onderneming die ontwerp kan ontwikkel wat die basis van die Cruiser Mk III (A13) [ aanhaling nodig ], omvattend herontwerp, vergroot en met verskeie foute wat Christie nie reggestel het nie.   'n Nuwe onderneming Nuffield Mechanization & amp Aero Limited is gestig vir die ontwikkeling en vervaardiging van die ontwerp. 
Tydens 'n vergadering van die Algemene Staf is 'n amptelike spesifikasie bepaal, wat 30 mm (1,2 in) pantser, 'n 2-ponder geweer en 'n spoed van 48 km/h insluit. 'N Volgende hersiening van die spesifikasie deur Martel en Percy Hobart, goedgekeurde 30 mm-wapenrusting rondom, op voorwaarde dat langlaufsnelheid 40 myl per uur (40 km/h) gehou kan word. In afwagting van die aflewering van die A13, is 'n tussentydse ontwerp van die A7, A9 en A10 goedgekeur, terwyl die A9 gekies is.  [ bladsy benodig ] Bestellings vir die gevolglike Mk. Ek was beperk tot die aankoms van die A13. 
Die eerste prototipe (A13E1) is in 1937 gelewer. Na die toets van twee prototipes is die A13 in produksie bestel. Die oorspronklike bestelling was dat 50 tenks 65 teen die middel van 1939 gebou is.  Die Mk III weeg 14 ton (14 ton), het 'n bemanning van vier, 'n enjin van 340 pk (250 kW) en 'n topsnelheid van 30 myl per uur (48 km/h) en was gewapen met 'n 2-ponder geweer en 'n masjiengeweer. Toe dit in 1937 in gebruik geneem is, het die weermag nog nie 'n formele tenkafdeling gehad nie. 
Soos die meeste Britse kruisers, was die A13 vinnig, maar onder-gepantser en meganies onbetroubaar. As deel van die Britse ekspedisiemag wat na Frankryk gestuur is, het die Cruiser Mark III eenhede in die 1ste pantserdivisie toegerus, maar die meeste was verlore. 'N Paar is in Griekeland en in die Westelike Woestyn 1940–1941 (Libië) gebruik, waar hulle eenhede van die 7de Pantserdivisie toegerus het.  Die ontwerp is gebruik as die basis vir die Cruiser Mk IV. 
Cruiser Tank Mk II (A10) - Geskiedenis
Tank Cruiser MK. I, kode A9 was die eerste watertuig ooit in die Verenigde Koninkryk gebou. Alhoewel die A9 in 1934 nog 'n prototipe was, het die Britse Oorlogskantoor die produksiefirma, die Vickers Armstrong Limited, versoek om 'n swaarder gepantserde voertuig te ontwikkel vir 'n beter ondersteunende rol in infanterie.
In September 1937 het 'n sagte staal prototipe Tank Cruiser MK. II, kode A10 is vervaardig. Die pantserdikte is verhoog van 35/64 duim (14 mm) in die A9 tot 15/16 duim (24 mm). Om gewig te verminder, is die twee voormalige enkelman -masjiengewere torings verwyder. Die toename in beskerming is verkry deur die ekstra pantserplaat aan die buitekant van die romp en rewolwer vas te bout. Dit is die eerste praktyk van die toepassing van addisionele staalplaatontwerp ooit in British Tank.
Tank Cruiser MK. II volgens hul eie wapens kan onderverdeel word in drie variante.
1. Tank Cruiser MK. II (A10 MK. I) Uitgerus met 'n QF 2-ponder kanon en twee 0,33 duim Vickers watergekoelde masjiengewere.
2. Tank Cruiser MK. IIA (A10 MK. IA) Uitgerus met 'n QF 2-ponder kanon en twee BESA lugverkoelde masjiengeweer.
3. Tank Cruiser MK. IIA CS (A10 MK. IA CS) Die CS (Close Support) weergawe het 'n 3,4 duim (94 mm) haubits in die rewolwer wat vir infanterie -ondersteuningsrol toegewys was.
Die A10 -tenk met 'n produksieloop het 'n rewolwer, enjin en vering wat identies is aan A9, maar die dikte van die boutplate is verhoog tot 30 mm en weeg tot 14,3 ton. Die maksimum spoed op die pad daal egter tot 16 mph, terwyl die pad slegs 8 mph is. As gevolg hiervan is die A10 -tenk te traag om die vaartuig tenk te verrig, soos uitstappies diep in die vyandelike gebied. Hierdie tekortkoming verklaar self, hoewel die A10-tenk in die meeste van die vroeë gevegte, soos Frankryk, Noord-Afrika en Griekeland, gevegte beleef het, maar die finale produksienommer was slegs 175 en het baie vinnig uitgefaseer toe die nuwe tipe kruisertenk in gebruik geneem is.
Opsie 3 – A10 Mk.IA 'Edinburgh ', HQ Squadron 2nd Royal Tank Rgt 7th Armoured Brigade 7th Armoured Division, Libië, 1940-41
'N Aantal Mark II's was deel van die British Expeditionary Force (BEF) wat in die vroeë stadiums van die Tweede Wêreldoorlog na Frankryk gestuur is. Die landloopprestasie is as swak aangeteken, maar dit is nog steeds later in Noord -Afrika gebruik ter verdediging van Tobruk in 1941, waar betroubaarheid en opskorting in die woestynomstandighede geprys is. Sestig verslete voorbeelde is deur die 3de Royal Tank Regiment na Griekeland geneem, en hoewel dit goed gevaar het teen die Duitse tenks, het meer as 90% verlore gegaan as gevolg van meganiese ineenstortings in teenstelling met vyandelike optrede (hoofsaaklik verlore spore).  
Verlate A10 tenk Griekeland April 1941 Verlate tenk A10 T5953 Beskadigde A10 PMV572 gekamoefleerde A10 Cruiser tenk van die 2de gepantserde brigade op Foucaucourt Mei 1940
Beute Panzer Cruiser Mk II A10 Tank T5921 Frankryk 1940 Gebirgsjagers ondersoek Verlate A10 -tenk Britse Cruiser Tank A10 en Duitse troepe A10 Griekeland April 1941
Tenk A10 T5911 van die Britse 1st Armoured Division Verlate Cruiser Mk II A10 Cruiser Mk II A10 tenk Verlate tenk A10 T5914 1940
A10 tenk van die 7de Pantserdivisie, Noord -Afrika Tobruk A10 tenk vasgevang Tenkkruiser Mk II A10 Vaartuig A10 Griekeland 1941
Cruiser Mk II tenk A10 Vernietigde Cruiser mk II tenk A10 Griekeland 1941 A10 tenk in Griekeland 1941 Duitse Kreuzer Panzerkampfwagen Mk II 742 (e) A10 4