Met: Tobey Maguire, Charlize Theron, Michael Caine, Paul Rudd
Draaiboek: John Irving
Regie: Lasse Halstr�m
Hoe van pas dat John Irving die stasiemeester speel in The cider house rules . As skrywer van die roman waarop die prent gebaseer is, en as Oscar bekroonde draaiboekskrywer, kon hy die lewensreise van die karakters bepaal. Die stasiemeester is ook funksioneel betrokke om hierdie eeue-oue metafoor van selfontdekking, reis, glad te laat verloop.
St Clouds is n piepklein stasietjie en die enigste passasiers wat daar afklim, wil die weeshuis daar naby besoek. Gewoonlik om n kind te kom kies om aan te neem, maar soms ook om dr Wilbur Larch (Caine) te besoek. Hierdie dokter oortree die wet deur aborsies op aanvraag uit te voer.
Een van die weeskinders, Homer Wells (Maguire), word nooit finaal aangeneem nie, ten spyte van twee pogings. Soos hy ouer word, begin dr Larch hom leer hoe om met die vroue te werk, en op n informele wyse word hy n uitstekende ginekoloog. (Natuurlik sal geen Amerikaanse instansie hom vir sy ervaring krediteer nie, maar binne die nuwe Suid-Afrikaanse Kwalifikasieraamwerk sal sy indiensopleiding vir hom tel!)
Op n dag kry hy die geleentheid om die kinderhuis te verlaat en hy gryp dit met albei hande aan. Dr Larch en die ander kinders is baie ontsteld, maar hulle moet aanvaar dat Homer sy lewe op sy eie manier moet verken en deurreis. Wally (Rudd) en Candy (Theron) wat hom daar wegneem, speel n belangrike rol in die ontdekkingstog wat hy onderneem. Op Wally se ouers se plaas val Homer in by die groep migrerende appelplukkers  hulle is baie bewus van die geskiedenis wat gemaak: n blanke jongeling wat by die groep swartes woon en leer! Dit is pikante kommentaar op die Amerikaanse samelewing tydens die veertigerjare.
Ten slotte vind Homer sy werklike plek in die lewe. Natuurlik  romans en flieks werk mos maar so!
Homer se reis is nooit n neerdrukkende ervaring vir die kyker nie. Die insig waarmee Irving boeiende romans oor honderde bladsye heen opbou, het tog behoue gebly in hierdie verkorting wat wel op eie bene kan staan en deurgaans oortuigend gemotiveerd is. Die belangrikste tema is die manier waarop re�ls gebuig word om mense te pas. Die appelplukkers oortree die een re�l na die ander in die cider house waarin hulle woon, maar nie omdat hulle moedswillig is nie: hulle kan die re�ls gewoon nie lees nie! Homer leer ook dat die waarheidsre�l dikwels gebuig of ge�gnoreer (moet) word ter wille van mense se gevoelens. En soms moet n mens jou eie beginsels kompromitteer om n medemens te help.
Die draaiboek word met deernis vertolk deur die regisseur, Lasse Halstr�m, by ons bekend vir Whats eating Gilbert Grape (1993) en My life as a dog (1985) [asook ABBA: the movie (1977), maar dit verswyg n mens liewer]. Hy ontlok warm, menslike vertolkings van die span akteurs. Tobey Maguire raak nou al hoe meer bekend vir die rol van die mooiseun wat dinge so reg doen (vergelyk Pleasantville ) en hy pas baie goed in die rol van Homer. Charlize Theron se status in Hollywood is besig om by die dag te styg, lyk dit hier in haar land van herkoms, en gemeet aan hierdie vertoning is dit niks minder as reg nie!
Toe Michael Caine die Oscar as Beste Byspeler ontvang het, het hy daarop gewys dat daar deesdae nie meer ges� word: And the winner is � nie, maar And the Oscar goes to� Dat so n groot man nou so nederig kan wees. Tog voel n mens dat nie een van die akteurs die skerm aan die brand speel nie, maar almal (ook die tegniese span) lewer knap werk.
Ander kykers het The cider house rules ervaar as n groot tranetrekker  jy kan maar sit en huil oor alles waaroor jy die afgelope maande wou huil, en mense sal dink dis die storie. Ek het dit nie so ervaar nie  daar is genoeg subtiele humor tussen die erns deur om die reis lig en gerieflik te maak vir die kyker. The cider house rules is kwaliteit vermaak vir kykers wat daarvan hou om oor lewensvraagstukkie na te dink, maar nie noodwendig daaroor wil wroeg nie.