In sterk skemer in Interlaken, Switserland, kom 'n vrou in 'n gemotoriseerde rolstoel met haar hond aan 'n leiband by my verby. My brein neem twee foto's. Die van die rykes waar ek woon in hulle gholfkarretjies wat daagliks dieselfde doen en van Jaco Cloete (Gesig in die spieël , uit Woordpalet). Ek sou seker heelwat aan die fotobeelde kan verander om dit aanvaarbaarder publikasiemateriaal te maak, maar die werklikheid is onveranderbaar-ook al het mens die gawe om dit in poësie te verberg.
Die trein na my bestemming vertoef ongeveer 10 minute op Zurich HB (hoofstasie). Geoordeel aan my skoonsuster en swaer van 80 jaar neem 'n paar op die perron afskeid en die buitengewoon netjies- geklede man neem naby my plaas en bly angstig na buite kyk waar sy maat wag.
Is dit getrouheid tot die dood? Of is dit wat ek in 2005 in gedagte gehad het toe ek iewers in die berge van Switserland op 'n papiertjie geskryf het:
Ek soek nie om verstaan te word nie, maar om onvoorwaardelik aanvaar te word vir wie ek en my motiewe is.