Bivouac na die Slag van Le Bourget, 21 Desember 1870 - Nuut
Bivouac na die Slag van Le Bourget, 21 Desember 1870
Die nederlaag van Napoleon III se leër by Sedan (Mac-Mahon) en Metz (Bazaine) in die herfs van 1870 het die ineenstorting van die Tweede Ryk en die proklamasie van die Derde Republiek op 4 September 1870 teweeggebring. Die proklamasie van die Duitse Ryk in die Spieëlsaal in Versailles op 18 Januarie 1871 en die ondertekening van die wapenstilstand op 28 Januarie was die triomf van die Pruisiese leër.
Alphonse de Neuville, 'n spesialis in militêre skilderkuns, het aan die Frans-Pruisiese oorlog deelgeneem. Dit is dus met volle wete dat hy verskeie gevegstonele soos die Nuutste patrone (1873, huis van die Laaste Cartouche, Bazeilles), die Verdediging van die Longboyau-hek (1879, Weermagmuseum) of die Saint-Privat begraafplaas (1881, Orsay Museum). Hierdie dramatiese werke toon die desperate pogings van die Franse om die opmars van die Pruisiese leër te probeer stop. Met hierdie Bivouac na die geveg by Le Bourget, breek de Neuville met hierdie gevegstonele om die daaglikse lewe van soldate gedurende die oorlog in verband te bring. Onder 'n loodhemel, in intense koue, het die soldate langs 'n huis gekamp wat tydens die gevegte by Le Bourget vernietig is (28-30 November). Hulle word so goed moontlik onder die komberse voor die tweewaaivure op. Sommige improviseer 'n maaltyd; ander het aan die slaap geraak. Dit is al die desperate ellende van 'n verlore stryd wat hier uitgebeeld word. Die soldate glo nie meer in enigiets nie en hoop net om Frankryk se eer te red. Hierdie skildery is 'n toneel van die alledaagse lewe in plaas van 'n oorlogstoneel en toon 'n militêre sowel as morele ineenstorting. Aan die regterkant onthul 'n spogende spahi dat de Neuville 'n tyd lank 'n student van Delacroix was.
Hierdie skildery het die gevoel van 'n lewende toneel en kondig die temas aan van die panorama's wat de Neuville 'n paar jaar later sou skilder, soos dié van Slag van Champigny (1882). In hierdie skilderye tree de Neuville as historikus op en vertel hy van die oorlogsepisode sonder dat daar enige glans opduik. In vergelyking met sy beroemdste werke, gewelddadige gevegstonele wat bedoel is om die vlam van nasionale verset, heldhaftige dade weer aan te wakker, wek hierdie skildery eerder die uiterste verlating van 'n leër wat perfek gedissiplineerd is, maar waarvan die uiteindelike pogings nooit bekroon word sukses, wek diep bitterheid. Vir die eerste keer is dit nie meer die held, soewerein, generaal wat geskilder word nie, dit is die soldaat, die soldaat wie se gees van verset die van sy politieke of militêre leiers ver oortref het. Hy het sy lot in die hand geneem, en dit hang van hom af dat 'n onbereikbare oorwinning afhang. Dit is hy wat de Neuville skilder, en hy alleen, in sy patriotiese vasberadenheid soos in sy ellende. Maar hy kla nie, hy bly staan ​​te midde van teëspoed en wek bewondering by besoekers aan die Salon van 1872. Geen wanhoop in hierdie skildery nie, maar 'n onwrikbare hardnekkigheid van hierdie soldate wat 'n bivak.