Ons selfgevoel hang af van hoe ons ander oor die wêreld dink. Barney Moss / Flickt, CC BY-SA
Ons is baie sensitief vir mense rondom ons. As babas neem ons ons ouers en onderwysers waar, en van hulle leer ons om te loop, te praat, te lees en om slimfone te gebruik. Dit lyk asof daar geen beperking is op die kompleksiteit van gedrag wat ons uit waarnemingsleer kan verkry nie.
Maar sosiale invloed gaan dieper as dit. Ons kopieer nie net die gedrag van mense rondom ons nie. Ons kopieër ook hul gedagtes. Namate ons ouer word, leer ons wat ander mense dink, voel en wil hê - en pas ons daarby aan. Ons breine doen dit baie goed - ons bereken berekeninge in die brein van ander. Maar hoe onderskei die brein tussen gedagtes oor u eie gedagtes en gedagtes oor ander se gedagtes? Ons nuwe studie, gepubliseer in Nature Communications, bring ons nader aan 'n antwoord.
Ons vermoë om die gedagtes van ander te kopieer is uiters belangrik. As hierdie proses verkeerd loop, kan dit bydra tot verskillende geestesgesondheidsprobleme. U kan moontlik nie empatie hê met iemand nie, of u kan ook so gevoelig wees vir ander se gedagtes dat u eie gevoel van 'self' wisselvallig en broos is.
Die vermoë om na te dink oor 'n ander persoon is een van die mees gesofistikeerde aanpassings van die menslike brein. Eksperimentele sielkundiges beoordeel hierdie vermoë dikwels met behulp van 'n tegniek wat 'n “valse geloofstaak".
In die taak kry een individu, die 'onderwerp', 'n ander individu, die 'vennoot', 'n wenslike voorwerp in 'n vak. Die maat vertrek dan, en die proefpersoon sien dat die navorser die voorwerp uit die boks haal en dit op 'n tweede plek wegsteek. As die maat terugkeer, sal hulle vals glo dat die voorwerp nog in die boks is, maar die onderwerp weet die waarheid.
Dit is veronderstel dat die persoon die vals geloof in die maat in ag moet neem, benewens hul eie ware geloof oor die werklikheid. Maar hoe weet ons of die onderwerp regtig nadink oor die maat van die maat?
Oor die afgelope tien jaar het neurowetenskaplikes 'n teorie van denklees wat genoem word, ondersoek simulasieteorie. Die teorie stel voor dat my brein, as ek myself in u skoene sit, die berekeninge in u brein probeer kopieer.
Neurowetenskaplikes het dwingende bewyse gevind dat die brein wel die berekeninge van 'n maatskaplike maat simuleer. Hulle het getoon dat as u sien dat 'n ander persoon 'n beloning ontvang, soos kos of geld, u breinaktiwiteit is dieselfde as as jy die een was wat die beloning ontvang het.
Daar is egter 'n probleem. As my brein u berekeninge kopieer, hoe onderskei dit dan tussen my eie gedagtes en my simulasie van u gedagtes?
In ons eksperiment het ons 40 deelnemers gewerf en hulle gevra om 'n 'waarskynlike' weergawe van die verkeerde geloofstaak te speel. Terselfdertyd het ons hul breine met behulp van geskandeer funksionele magnetiese resonansie beelding (fMRI), wat die breinaktiwiteit indirek meet deur veranderinge in bloedvloei op te spoor.
In hierdie spel, eerder as om te glo dat die voorwerp beslis in die boks is of nie, glo albei spelers dat daar 'n waarskynlikheid is dat die voorwerp hier of daar is, sonder om seker te maak (om dit 'n Schrödinger se boks). Die voorwerp word altyd verskuif, en die oortuigings van die twee spelers verander dus altyd. Die onderwerp word uitgedaag deur te probeer om nie net die waar van die voorwerp te hou nie, maar ook die lewensmaat van die maat op te spoor.
Hierdie ontwerp het ons in staat gestel om 'n wiskundige model te gebruik om te beskryf wat in die gedagte van die onderwerp aangaan terwyl hulle die spel speel. Dit het getoon hoe deelnemers hul eie geloof verander elke keer as hulle inligting oor die voorwerp gekry het. Dit beskryf ook hoe hulle hul simulasie van die lewensmaat van die maat verander het, elke keer as die maat inligting sien.
Die model werk deur “voorspellings” en “voorspellingsfoute” te bereken. As 'n deelnemer byvoorbeeld voorspel dat die kans 90% is dat die voorwerp in die boks is, maar dan sien dat dit nêrens naby die kassie is nie, sal hulle verbaas wees. Ons kan dus sê dat die persoon 'n groot “voorspellingsfout” ervaar het. Dit word dan gebruik om die voorspelling vir die volgende keer te verbeter.
Baie navorsers glo dat die voorspellingsfout 'n fundamentele eenheid van berekening in die brein. Elke voorspellingsfout is gekoppel aan 'n spesifieke patroon van aktiwiteit in die brein. Dit beteken dat ons die patrone van breinaktiwiteit kan vergelyk wanneer 'n proefpersoon voorspellingsfoute ervaar met die alternatiewe aktiwiteitspatrone wat plaasvind wanneer die onderwerp nadink oor die maat se voorspellingsfoute.
Ons bevindinge het getoon dat die brein verskillende aktiwiteitspatrone gebruik vir voorspellingsfoute en 'gesimuleerde' voorspellingsfoute. Dit beteken dat die breinaktiwiteit nie net inligting bevat oor wat daar in die wêreld aangaan nie, maar ook oor wie aan die wêreld dink. Die kombinasie lei tot 'n subjektiewe gevoel van self.
Ons het egter ook gevind dat ons mense kan oplei om die breinaktiwiteitspatrone vir hulself en ander, of meer duidelik of meer oorvleuel, te maak. Ons het dit gedoen deur die taak te manipuleer sodat die onderwerp en maat dieselfde inligting selde of gereeld gesien het. As hulle meer onderskeidend geword het, het vakke dit beter gemaak om hul eie gedagtes van die maat se gedagtes te onderskei. As die patrone oorvleuel, word dit erger om hul eie gedagtes van die maat se gedagtes te onderskei.
Dit beteken dat die grens tussen die self en die ander in die brein nie vas is nie, maar buigsaam. Die brein kan leer om hierdie grens te verander. Dit verklaar miskien die bekende ervaring van twee mense wat baie tyd saam deurbring en soos een persoon begin voel en dieselfde gedagtes deel. Op maatskaplike vlak kan dit verklaar waarom ons dit makliker vind om empatie te hê met diegene wat soortgelyke ervarings met ons gedeel het, in vergelyking met mense met verskillende agtergronde.
Die resultate kan nuttig wees. As self-ander grense regtig so bewerkbaar is, kan ons miskien hierdie vermoë benut, beide om grootmoedigheid aan te pak en geestesgesondheidsversteurings te verlig.
Sam Ereira, postdoktorale navorser van rekenaar- en kognitiewe neurowetenskap, UCL
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Die skep van Realiteite > Hoe die brein 'n gevoel van self opbou by die mense rondom ons