Die gedig eindig met die reëls: “Die gode hier, soos ek, swyg in alle teengestelde tale. / In ‘n onversende e-pos seng geluidloosheid stilweg.” Maar deur die poësie van iemand soos S.J. Pretorius kan ek nog die growwe werkers saans in die skemer strate van die arm suidelike buurte sien huis toe loop, hulle “baarde dae-oud, / met krae opgeslaan, die wind is koud, / en [hulle] mompel oor die weer in Afrikaans” (Die arbeider en ander gedigte, 1945). Daar is duidelik ‘n literêre verwysingsveld waaruit die digter put, soos blyk uit die verwysings na Van Wyk Louw, Breytenbach, Jan (Jan Rabie?), Lindenbergh en Cloete. Dit is vir ewig die moeite werd om jou by die getroue dissipels van Christus te skaar, want Hy sal by sy regterstoel aan hulle sê: “...jy het my Woord bewaar en my Naam nie verloën nie” (Op. 3:8). My magistertesis het ook oor laatwerk gehandel, nl. die “Rypheidspoësie van Elisabeth Eybers”.