Opstanding Sondag 2005
Het jy al 'n ontmoeting met die opgestane Jesus gehad?
Skriflesing: Hand 9: 1 – 19
Teksvers: Hand 9: 5
"Ek is Jesus," antwoord Hy. "Dit is vir My wat jy vervolg."
Wanneer mens in 'n Restaurant gaan uiteet, is een van die eerste vrae wat gewoonlik vir jou gevra word: Waar wil jy sit – Smoking or non-smoking?
Ek wil vanaand vir jou dieselfde vraag vra:
Waar sou jy graag die ewigheid wou deurbring?
Miskien skok ek u as ek so 'n direkte vraag vra, want ons dink nie baie aan die hiernamaals nie, en aan die hel dink ons so min as moontlik.
Die duiwel word dikwels afgemaak as 'n sprokieskarakter ...
en die hel as iets waaraan ons ons nie regtig hoef te steur nie...
Die Bybel waarsku op baie plekke dat die hel 'n vreeslike plek is. Dit is 'n plek van permanente pyn en lyding. Ongelukkig is dit die plek waar die meeste mense / siele die ewigheid gaan deurbring, omdat hulle nooit erns gemaak het met godsdiens of met God nie.
Ek het 'n probleem met godsdiens:
Godsdiens kan gevaarlik wees.
Dit skep by mense 'n valse gerustheid. Ek is mos reg. Hoekom sal ek my nou verder bekommer? Baie mense voel dat as hulle by 'n kerk aangesluit het, is hulle op die vliegtuig wat hulle by die hemel gaan aflaai. Hulle kan nou maar agteroor sit en die rit geniet. Ek het my verantwoordelikheid aan die vlieënier oorgegee. Dit is nou hy wat moet sorg dat ek veilig by my bestemming aankom. Wanneer die vliegtuig 'n bietjie stamperig vlieg, is ek vinnig om te kla oor die rit. Wanneer die waardinne stadig is om my te bedien, is ek vinnig om te kla oor die swak diens wat ek ontvang. Self doen ek die minimum om die rit vir my en my mede passasiers meer aangenaam te maak.
Dit mag ook wees dat iemand baie meelewend is en baie betrokke is by die aktiwiteite van die kerk, maar steeds op die verkeerde pad kan wees. Ek het eenmaal 'n staaltjie gelees van iemand wat op 'n passasierskip op 'n man afgekom het wat bitter hartseer was. Hy het met die persoon begin gesels om te hoor of daar iets is waarmee hy dalk kon help. Die man het hom vertel: Ek is 'n sendeling. Ek het vir jare in Asie vir die Here gewerk en is nou na 'n lang tyd vir die eerste keer weer op pad na Europa toe na my familie toe. Nou maar waarom is jy dan so hartseer? 'n Mens sal mos baie bly wees oor so 'n geleentheid om huis toe te gaan? Ja, dit is so, maar ek het nou hier op die skip vir die eerste keer in maande die tyd gekry om heeltemal rustig te raak, en terwyl ek so oor my lewe nadink en oor alles wat ek die laaste tyd vir die Here gedoen het, het ek skielik met 'n skok besef dat ek die laaste tyd so besig was met die dinge van die Here, dat ek byna geen tyd vir die Here van die dinge gehad het nie. Dit is waaroor ek nou so hartseer is, (Hudson Taylor)
Geen tyd vir die Here – dis 'n probleem waarmee 'n groot deel van ons samelewing vandag sukkel. Ons lewe 'n baie gejaagde lewe. Ons gaan vroeg uit die huis, en kom laat by die huis, saans is ons so gedaan dat baie mense aan die slaap raak vooordat hulle tyd met die Here deurgebring het.
Ander is wel besig met die dinge van die Here – hulle gaan kerk toe, sing in die koor, dien op die kerkraad, gee Sondagskool, gee hulle dankoffer maar dit is sover as hulle godsdiens gaan. Hulle is wel besig met die dinge van die Here, maar nie met die Here van die dinge nie. Van 'n persoonlike verhouding met die Here is daar nie sprake nie.
Hierdie vliegtuig (noem dit godsdiens, of noem dit die kerk) waarop jy so staatmaak, kan jou dalk by die hel aflaai!
Saulus / Paulus: Ek lees in die Bybel van 'n jong man wat uitgestaan het in sy ywer vir die Here. Hy het op baie tereine uitgeblink. Saulus het sy geloof voluit uitgeleef. Hy was as jong persoon reeds uitgekies om deel te word van die fariseërs, die elite van die destydse kerk en samelewing. As jong persoon was hy dus reeds 'n leier in sy kerk - Saulus was 'n baie toegewyde kerkmens. Sy lewe het om die kerk gedraai. Hy was van die oggend tot die aand besig met die dinge van die Here. In Fil 3 noem hy 'n lys dinge wat deur die mense van sy tyd as 'n prestasie beskou is: As iemand meen dat hy op uiterlike dinge kan vertrou, ek nog meer: 5ek is op die agste dag besny, van geboorte 'n Israeliet, uit die stam Benjamin, 'n egte Hebreër, in wetsopvatting was ek 'n Fariseër, 6in my ywer 'n vervolger van die kerk, in onderhouding van die wet van Moses om vryspraak te kry, onberispelik. Hy het God met die grootste toeweiding en ywer gedien – so het hy altans gedink.
Daar was egter een groot probleem, en dit is 'n probleem waarmee baie van ons ook sukkel: Saulus was so besig met die dinge van die Here, dat hy nie by die Here van die dinge uitgekom het nie. Dit het gemaak dat hy totaal verkeerde dinge gedoen het. Hy was so besig dat hy nie agtergekom het dat hy besig is met verkeerde dinge nie. Hy het begin om die christene te vervolg omdat hy gedink het dat hulle verkeerd is. Hulle het godslasterlik opgetree en hy wou alles in sy vermoë doen om God se eer te beskerm. In sy ywer om die Here te dien (so het Paulus gedink) het hy toestemming gekry om na Damaskus te gaan met die doel om die christene daar te vervolg. Hy wou hulle uitwis. Hulle was besig om sy God te belaster en te beledig, en hy wat Saulus is, kan dit nie toelaat nie.
Op pad na Damaskus gebeur daar iets met Saulus wat sy lewe geheel en al omswaai – hy het 'n persoonlike ontmoeting gehad met Jesus. Wanneer die skerp lig op hom skyn en hy die stem hoor sê: "Saul, Saul, waarom vervolg jy My?" is hy totaal verward. Wie is dit wat nou met hom praat? Dat dit nie 'n gewone mens is nie, besef hy dadelik en hy spreek die persoon aan as Here: Wie is U, Here?
"Ek is Jesus," kom die antwoord. "Dit is vir My wat jy vervolg.
Wat 'n skok – hy wat Saulus was het alles binne sy vermoë gedoen om God te dien, hy het uit sy pad gegaan om die christene te vervolg omdat hy oortuig was hulle is verkeerd. Nou moet hy uitvind dat die fout nie by hulle lê nie. Dit is hyself wat verkeerd is. Hy het al die tyd godsdiens beoefen sonder dat hy God persoonlik geken het. Sy godsdiens sonder God het hom verkeerde dinge laat doen.
As fariseër was hy deel van die wat saamgesweer het dat Jesus, die skrynwerker uit Nasaret, doodgemaak moet word omdat hy voorgee Hy is die Seun van God. Nou moet hy uitvind dat dit hy is wat verkeerd was, dat dit hy is wat te blind was om die feite in oënskou te neem en dit te sien vir dit wat dit werklik was.
Sy konfrontasie met Jesus bring hom op sy knieë neer en hy besef dat hy die een is wat blind was vir die waarheid.
Wat 'n verskriklike besef moet dit nie wees om agter te kom dat my ganse lewe en lewensdoel verkeerd was nie,
Aan die ander kant: Wat 'n voorreg is dit nie om dit agter te kom voordat dit te laat is! So 'n konfrontasie met jouself kan seer wees. Dit is baie moeilik om ons foute en tekortkominge te erken.
Saulus se nuwe verhouding met Jesus bring hom onder die besef: Godsdiens, en nou praat ek van ware godsdiens, is nie maar net 'n klomp dinge wat ek doen soos wat ek lus voel nie.
Ware godsdiens is 'n persoonlike verhouding met die lewende Here.
In Rom 12 sê Paulus: En nou doen ek 'n beroep op julle, broers, op grond van die groot ontferming van God: Gee julleself aan God as lewende en heilige offers wat vir Hom aanneemlik is. Dit is die wesenlike van die godsdiens wat julle moet beoefen. 2Julle moenie aan hierdie sondige wêreld gelyk word nie, maar laat God julle verander deur julle denke te vernuwe. Dan sal julle ook kan onderskei wat die wil van God is, wat vir Hom goed en aanneemlik en volmaak is.
Die wesenlike, m.a.w. die kern van Godsdiens, is 'n persoonlike oorgawe aan God sodat jy vir Hom bruikbaar kan wees. Dit is eers wanneer ek eerlik is met myself en eerlik is met God, wanneer ek myself onvoorwaardelik aan God oorgegee het dat Hy my verander sodat Hy my kan begin gebruik.
Wanneer ek 'n persoonlike ontmoeting met die opgestane Here gehad het, wanneer ek myself sien soos wat Hy my sien, dan wil ek nie meer my wil op die Here afdwing nie, maar begin ek Hom op sy voorwaardes dien, dan begin my lewe sinvol raak en kry dit betekenis, nie net vir myself nie, maar ook vir die mense rondom my.
Hierdie ontmoeting met die opgestane Jesus op die Damaskuspad het Paulus se lewe geheel en al verander. Paulus se ontmoeting met Jesus gee vir hom 'n nuwe doel in die lewe. Nou word hy 'n getuie vir Jesus, nou begin hy die wêreld vol reis om ander van Jesus te vertel. Deur sy getuienis word baie mense gered. Paulus het uiteindelik sy lewe vir Jesus gegee. Hy is op 'n stadium deur die Romeine gevange geneem, en het sy laaste briewe uit die tronk geskryf. Hulle het sy lewe geneem - Volgens oorlewering is hy onthoof. Maar God het hom die gawe van die ewige lewe gegee wat niemand kan wegneem nie.
Het jy al 'n ontmoeting met die opgestane Jesus gehad?
Miskien is hier iemand wat nog nooit 'n ontmoeting met die opgestane Jesus gehad het nie. Besef jy dat jy verlore is en op pad hel toe is?
Miskien is hier iemand wat ook so in godsdiens vasgevang is dat jy nog nie by die lewende Jesus uitgekom het nie. Ek het vanaand slegte nuus vir jou: Godsdiens gaan jou nie in die hemel kry nie! Jou lidmaatskap van die kerk ... Jou betrokkenheid by die kerk ... Jou geld ... Jou prestasies ... Jou goeie dade gaan jou nie in die hemel kry nie! Sonder 'n persoonlike ontmoeting en verhouding met die opgestane Jesus beteken dit alles niks!
Miskien is hier iemand wat so besig is dat jy nie tyd het vir God nie. Julle almal weet dat wanneer ons 'n verhouding met iemand afskeep, kan ons nie verwag dat dit in daardie verhouding sal goedgaan nie.
Miskien is hier iemand wat so besig was dat jou batterye pap geword het en dat jy nie meer kans sien vir die lewe en sy probleme nie.
B & S, jy het 'n ontmoeting met lewende en opgestane Jesus nodig. Hy kan jou lewe verander en nuut maak. Hy kan vir jou 'n nuwe doel en nuwe entoesiasme vir die lewe gee.
Ek gaan geleentheid gee vir stilgebed, waar jy kans kry om met die Here te bevestig dat jy jouself aan Hom oorgee.
Ek wil ook vra dat as jy iemand anders ken wat soos Paulus te besig is om tyd te hê vir die Here, dat jy sal bid dat hy / sy ook 'n Damaskuspad ontmoeting met die opgestane Jesus kan hê.