Verstaan ​​die Bystander Effect
Waarom Bystanders soms nie help nie
As jy 'n noodgeval voor jou oë gesien het, sal jy beslis iets doen om die persoon in die moeilikheid te help, reg? Terwyl ons almal daarvan hou om te glo dat dit waar is, suggereer sielkundiges dat of u ingryp, afhang van die aantal ander getuies wat teenwoordig is.
Verstaan ​​die effek
Die term bystander-effek verwys na die verskynsel waarin hoe groter die aantal mense teenwoordig is, hoe minder waarskynlike mense is om 'n persoon in nood te help.
Wanneer 'n noodsituasie voorkom, is waarnemers meer geneig om aksie te doen as daar min of geen ander getuies is nie. Om deel te wees van 'n groot skare, maak dit so dat geen enkele persoon verantwoordelikheid moet neem vir 'n aksie (of inaksie) nie.
In 'n reeks klassieke studies het navorsers Bibb Latane en John Darley gevind dat die hoeveelheid tyd wat die deelnemer neem om op te tree en hulp te soek, afhang van hoeveel ander waarnemers in die kamer is. In een eksperiment is vakke in een van drie behandelingsomstandighede geplaas: alleen in 'n kamer, met twee ander deelnemers of met twee bondgenote wat voorgee dat hulle normale deelnemers was.
Toe die deelnemers sit vraelyste invul, het rook begin om die kamer te vul. Toe deelnemers alleen was, het 75% die rook aan die eksperimente gerapporteer. In teenstelling het net 38% van die deelnemers in 'n kamer met twee ander mense die rook gerapporteer. In die finale groep het die twee bondgenote in die eksperiment die rook opgemerk en dit geïgnoreer. Dit het tot gevolg gehad dat slegs 10% van die deelnemers die rook aanmeld.
Bykomende eksperimente deur Latane en Rodin (1969) het bevind dat 70 persent 'n vrou in nood sal help wanneer hulle die enigste getuie was. Slegs 40% het hulp verleen toe ander mense ook teenwoordig was.
Voorbeeld van die Bystander-effek
Die mees aangehaalde voorbeeld van die bystander-effek in die inleidende sielkunde handboeke is die brutale moord op 'n jong vrou genaamd Catherine "Kitty" Genovese.
Op Vrydag, 13 Maart 1964, het 28-jarige Genovese teruggekom van die werk af. Terwyl sy haar woonstelangang genader het, is sy aangeval en gesteek deur 'n man wat later as Winston Moseley geïdentifiseer is.
Ten spyte van Genovese se herhaalde oproepe om hulp, het nie een van die dosyn mense in die nabygeleë woonstelgebou wat haar huil gehoor het nie die polisie aangemeld om die voorval aan te meld. Die aanval het eers om 03:20 begin, maar dit was eers tot 03:50 dat iemand eers die polisie gekontak het.
Aanvanklik gerapporteer in 'n 1964 New York Times artikel, het die verhaal die saak sensasionaliseer en 'n aantal feitelike onakkuraathede gerapporteer. Terwyl hy gereeld in sielkundehandboeke aangehaal word, het 'n artikel in die September-uitgawe van die Amerikaanse sielkundige tot die gevolgtrekking gekom dat die storie grootliks verkeerd verteenwoordig word weens die onakkuraathede wat herhaaldelik in koerantartikels en sielkundehandboeke gepubliseer word.
Terwyl Genovese se geval onderworpe is aan talle wanvoorstellings en onakkuraathede, is daar in die afgelope jare talle ander gevalle gerapporteer. Die bystander-effek kan duidelik 'n kragtige impak hê op sosiale gedrag, maar hoekom presies gebeur dit? Hoekom help ons nie as ons deel is van 'n skare nie?
Verduidelikings vir die Bystander-effek
Daar is twee hoof faktore wat bydra tot die bystander effek.
Eerstens skep die teenwoordigheid van ander mense 'n verdubbeling van verantwoordelikheid . Omdat daar ander waarnemers is, voel individue nie soveel druk om aksie te neem nie, aangesien die verantwoordelikheid om aksie te neem, gedink word om onder al die teenwoordiges gedeel te word.
Die tweede rede is die behoefte om op korrekte en sosiaal aanvaarbare maniere op te tree . Wanneer ander waarnemers nie reageer nie, neem individue dit dikwels as 'n sein dat 'n reaksie nie nodig is of nie toepaslik is nie. Ander navorsers het bevind dat kykers minder geneig is om in te gryp as die situasie dubbelsinnig is. In die geval van Kitty Genovese het baie van die 38 getuies gerapporteer dat hulle geglo het dat hulle 'n "minnaar se twis" was en nie besef het dat die jong vrou eintlik vermoor is nie.
Kenmerke van die situasie kan 'n rol speel. Tydens 'n krisis is dinge dikwels chaoties en die situasie is nie altyd kristal duidelik nie. Aanskouers mag dalk wonder wat gebeur. Tydens sulke chaotiese oomblikke kyk mense dikwels na ander in die groep om te bepaal wat toepaslik is. Wanneer mense na die skare kyk en sien dat niemand anders reageer nie, stuur dit 'n sein dat miskien geen aksie nodig is nie.
Kan jy die Bystander se effek voorkom?
So, wat kan jy doen om te verhoed dat dit in hierdie val van inwerking val? Sommige sielkundiges stel voor dat dit net die beste manier is om die siklus te breek. As jy in die gesig staar met 'n situasie wat optrede vereis, moet jy verstaan ​​hoe die teenstander se effek jou terug hou en bewustelik stappe doen om dit te oorkom, kan dit help. Dit beteken egter nie dat jy jouself in gevaar moet stel nie.
Maar wat as jy die persoon is wat hulp benodig? Hoe kan jy mense inspireer om 'n hand te leen? Een dikwels aanbeveel taktiek is om een ​​persoon uit die skare uit te gee. Maak oogkontak en vra die individu spesifiek vir hulp. Deur jou versoek te personaliseer en te individualiseer, word dit baie moeiliker vir mense om jou af te skakel.
> Darley, JM & Latane, B. (1969). Teenstander "apatie." Amerikaanse wetenskaplike, 57, 244-268.
> Latané, B. en Darley, JM (1970) Die onverantwoordelike omstander: Hoekom help hy nie? Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall.
> Manning, R., Levine, M. & Collins, A. (2007). Die Kitty Genovese moord en die sosiale sielkunde om te help: Die gelykenis van die 38 getuies. Amerikaanse sielkundige, 2007; 62 (6): 555-562.
> Soloman, LZ, Solomon, H., & Stone, R. (1978). Helpende as 'n funksie van > getal > van omstanders en dubbelsinnigheid van nood. Persoonlikheids- en Sosiale Sielkunde Bulletin, 4, 318-321.