Mei | 2011 | mnr.muller
Die konferensiegangers was minder excited
Posted on Mei 19, 2011 by mnr.muller
Ek het by die onlangse Akademieskap vir Onderrig en Leer – konferensie weer ‘n aanbieding gedoen. Ek twyfel of die konferensiegangers waarlik geïnteresseerd was; dit was die sessie direk ná middagete en dan is ‘n mens maar moeg.
Filed under Victoriastraat and tagged AvOL 2011, SoTL 2011 |	1 Kommentaar
Ek het gister gestem; dus, as ek reg verstaan, mag ek nou kla.
Veral twee onsinnige stellings wat gereeld in die verkiesingstyd gemaak is, kwel my:
“As jy nie stem nie, mag jy nie kla nie.”
“Elections are the life-blood of our communities.” (TV-advertensie)
Dit grief my as sulke stellings onkrities herhaal word.
Ek waardeer die reg om te stem – wat insluit die reg om nie te stem nie.
Soms is dit beter, dink ek, om nie te stem nie. As jy nie glo in of genoeg weet van ‘n kandidaat om vir hom/haar te stem nie, dan is dit méér verantwoordelik om eerder weg te bly.
Maar sodra iemand ingestem is en betaal word om dienste te lewer, dan hoef daar nie voorwaardes aan gekoppel te wees om te mag kla of kapsie aan te teken nie. Elke individu het die reg om te eis dat sy/haar belastinggeld verantwoordelik aangewend word. As jy nie belasting betaal nie, mag jy nie kla nie, is dalk ‘n meer geldige stelling (alhoewel, ook dít bevraagteken kan word – seinde werklose mense, bejaardes en studente tog ook insae moet kan lewer?)
Vanwaar dat stemmery kwansuis die “lewensbloed” van gemeenskappe is? Wat impliseer dié metafoor – dat gemeenskappe nie kan lewe sonder verkiesings nie?
Tog sekerlik is dit ‘n onjuiste oordrywing? Gemeenskappe bestaan uit mense, gesinne, families, tradisies – partypolitiek is maar laag op dié ranglys. As jy dan metaforiese taal wil gebruik, sê eerder “verkiesings is ‘n vinger op die pols van gemeenskappe – en dan ook maar net insake partypolitiek.
Filed under Aspris and tagged verkiesing 2011 |	4 Kommentaar
Posted on Mei 12, 2011 by mnr.muller
Filed under Klasgee and tagged communities of practice, etienne wenger, landscape of practice, sosiale leerteorie |	8 Kommentaar
JOOL is dood; lank lewe JOOL!
JOOL is dood, lank lewe JOOL!
Die primkomitee (die hoofleiers van elke wyk en koshuis) het saamgesit en -dink en -wonder en gesê: “Genoeg is genoeg; basta! Tot hier toe en nie verder nie!” (Sien Die Burger: http://www.dieburger.com/Suid-Afrika/Nuus/Maties-se-nee-vir-jool-20110507).
‘n Mens kan die redes hiervoor vanuit verskillende ooghoeke bekyk. Wat ek wil voorhou, is twee gehalteversekeringsuitgangspunte waarmee ek vermoed die JOOLkomitee nie tredgehou het nie. Om “gehalte” te meet, moet organisasies kan uitspraak lewer oor:
Hoe gerat hulle is om in hulle doelwitte te slaag (fitness for purpose) en
Of hulle doelwitte relevant is vir die huidige konteks en die rolspelers betrokke (fitness of purpose)
Alhoewel die JOOLkomitee, myns insiens, nogals redelik goed geraak het met dinge reël: hulle kan ‘n trollieresies reël in Victoriastraat wat skrik vir niks (fitness for purpose), het hulle dekades laas behoorlik ondersoek gedoen of dit nog enigsins sin maak om trollies te reël (fitness of purpose). Trollies = ‘n straat vol paviljoene (wat moeilik is vir koshuispare om te reël, want daar is net sovéél paviljoene op Stellenbosch), met eerstejaars wat skree vir tientalle trollies, gestoot deur enkele eerstejaars, in ‘n hindernisbaan, wat bepunt word bloot op die versiering daarvan, in ‘n week wat te vol en besig is vir die eerstejaars om dit te versier… Iewers het hulle duidelik per ongeluk die plot verloor. Die geleentheid opsigself maak nie sin nie.
Netso met vele aspekte van JOOL. Waar daar destyds ‘n heel ander gemeenskapsgees geheers het en ‘n handvol vragmotors met ware blommetjies en ogiesdraad verniet versier is en kosteloos deur die strate van Stellenbosch gery het met ‘n gepaardgaande vreugdefees – het tientalle trokke ‘n duur storie geraak met crinkle paper, bloudraad, kragopwekkers, brandblussers, gesigverf, helder klerepakkies en duisende studente wat moeg deur die strate op ‘n bloedwarm Saterdagoggend moet stap en bedel. Basta, vlotte!
Alle instellings loop die gevaar om, indien hulle nie gereeld hulle missie en visie – en die uitvoering daarvan – krities ondersoek en omvattend bevraagteken nie, irrelevant te raak. In dié geval het Student fun with a purpose al hoe meer vervaag, veral onder HK-lede wat hulleself oor ‘n mik moes werk om honderdduisende rande se borge en geldinsamelingstoere oor vakansies te reël. Not much fun. Not much fun at all.
En ook die direkte uiteinde van die fondse ingesamel t.o.v. die wyse waarop dit teruggeploeg is in die gemeenskap, is nie goed genoeg aan almal gekommunikeer nie… Dus not much of a purpose either.
Alles is darem nie tot niet nie. Die koshuise en privaatwyke wil graag tydens die verwelkomingsweke direk by betekenisvolle gemeenskapsprojekte betrokke raak, sodat die nuweling-eerstejaarstudente die vreugde van medemenslikheid ten volle kan ervaar.
En die unieke skouspel, Vensters, word ook voortgesit, maar op ‘n koste-effektiewer manier: dieselfde verhoog, klank en ligte gaan deur verskillende produksies gedeel word, wat ook gaan beteken dat die eerstejaars sélf ook meer van die spektakel kan geniet.
Wat was JOOL aanvanklik? Ek vermoed dit was ‘n fees vir die gemeenskap.
Wat het JOOL geword? ‘n Ondraaglike kompetisie.
Wat word JOOL nou? Ek vermoed weer ‘n fees vir die gemeenskap.
O, en tussendeur was dit ook vlugtig bekend as “Karnaval”.
Filed under Studenteleierskap and tagged fitness for purpose, fitness of purpose, gehalteversekering, jool, karnaval, maties jool, maties karnaval, vensters |	9 Kommentaar
Van blougat tot ouman: hoe die Bosoorlog steeds woed in 2011
‘n Skrywersvriend het onlangs sy manuskrip vir my gegee om te lees. Ek voel bevoorreg. Dit handel oor sy anti-held diensplig-ervaringe tydens die grensoorlog – en die weermag-waansin wat daarmee gepaardgaan. Hy skryf dit met ‘n goeie dosis sinisme en satire wat ek geniet; sy invalshoek herinner my aan Catch-22 se Yossarian (sekerlik een van my gunsteling fiktiewe karakters) se tong-in-die-kies waarnemings.
Tot op hede weet ek min van die grensoorlog; diensplig is afgeskaf toe ek nog in die laerskool was, en ek het nooit kadette geoefen in die hoërskool nie. Ja, vaagweg weet ek van Boetman wat die bliksem in was, maar dit is ‘n oppervlakkige besef, nie ‘n geïnvesteerde verstaan nie.
So toe ek sy manuskrip beginne lees, het ‘n nuwe (ou) wêreld vir my oopgegaan, honderde kilometers bo in die lug teen honderde kilometers per uur, rustig met ‘n glasie whisky op ys, ver verwyderd van die werklikheid (op ‘n vlug).
Wat vir my jammer was, is dat ek baie van die mees bisarre, komieklike insidente op ‘n eienaardige wyse herken het. Die tweede-laagste rang wat hulle beperkte gesag op die laagste rang (die troepe) uithaal met fisiese oefeninge, sielkundige aftakeling, konstante afkyk, staan in die son, kort storte, hare afskeer en ‘n ewige paradeer sonder enige verweer. Dié aspekte is almal steeds opgesluit, oorgedra en ingebed in koshuistradisies van jare later.
Dit skaam my om te sê, maar drie dekades ná die oorlog woed aspekte daarvan steeds wild op die Bos. Met die beste bedoeling, besef ek, maar sonder begrip; sonder verstand.
Op die lughawe, in die boekwinkel, vang my oog ander memoires wat op die rakke staan. “Troepie: van blougat tot bosoupa” is een se titel. Dit verklaar hoekom ‘n standbeeld op die kampus se sitvlak jaar-op-jaar blou geverf word, deur eerstejaars wat hulleself “blougatte” noem.
Ek google “blougatte” en kom op ‘n facebook groep af met trotse foto’s van 2009 se eerstejaarsgroep/troep; duidelik is dit nie net die standbeeld wat deurloop nie:
Ook sien ek ‘n Hoër Tegniese Skool se graadags word lieftallig “blougatte” genoem; die webwerf lys jukskei as een van hulle skoolsporte.
Tydens die oriëntering hang blou naambordjies om hulle nekke; aan die einde van die oriëntering sing hulle hand-op-die-bors hulle skoollied. Hier spring hulle vreugdevol in die lug:
Die grensoorlog was vanaf 1966 tot 1989, maar ek vermoed dit impakteer tot vandag toe veral Afrikaanse skole en universiteite. Wat behoue gebly het, is die meem dat aftakeling van nuwelinge nodig is, of jy nou aankom in graad 8 of as eerstejaar – jy moet ‘n bietjie suffer om waarlik “man”/mens te word.
Solank as wat skool- en koshuishoofde in hierdie georkestreerde boelie-gedrag glo, en dit as ‘n waarde ag, bly die tradisies en praktyke voortleef as ‘n onbedenkte spel – wat vir die meeste individue as ‘n hegte groep saambind, maar vir party hoër-op individue vrye teuels gee om sadisties en gemeen te wees, vir die pret.
Filed under Studenteleierskap and tagged blougat, blougatte, bosoorlog, diensplig, grensoorlog, magshiërargie, oorlog, ouman, troep, waansin |	5 Kommentaar