Mense wat 'n Christusbeeld by die Santa Maria Magdalena-kerk besoek tydens die Heilige Week in Granada, Spanje. Álex Cámara / NurPhoto via Getty Images
Paasfees herdenk Christus se opstanding uit die dood, die fundamentele geloof van die Christendom. Dit is die vroegste en belangrikste van alle Christelike vakansiedae, meer oud as Kersfees.
As 'n geleerde in Middeleeuse Christelike liturgie, Ek weet dit histories die mees omstrede van hierdie drie heilige dae was die erediens vir Goeie Vrydag, wat fokus op die kruisiging van Jesus Christus.
Twee dele van die hedendaagse erediens op Goeie Vrydag kan verkeerd verstaan ​​word as implisiet antisemities of rassisties. Albei is afgelei van die Middeleeuse Goeie Vrydag-liturgie wat Katolieke en sommige ander Christelike kerke vandag steeds in 'n aangepaste vorm gebruik.
Dit is die plegtige redenasies en die verering van die kruis.
Gebed en antisemitisme
Die plegtige redenasies is formele gebede wat deur die saamgestelde plaaslike gemeenskap vir die breër kerk aangebied word, byvoorbeeld vir die pous. Hierdie redenasies sluit ook ander gebede in vir lede van verskillende godsdienste en vir ander behoeftes van die wêreld.
Een van hierdie gebede word 'vir die Joodse volk' aangebied.
Eeue lank is hierdie gebed op 'n manier bewoord om 'n antisemitiese betekenis te impliseer, wat na die Jode verwys as "perfidis", wat beteken "verraderlik "of" ontrou. "
Die Katolieke Kerk het egter belangrike veranderinge in die 20ste eeu aangebring. In 1959 het pous Johannes XXIII die woord "perfidis" geheel en al van die Latynse gebed in die geheel-Latynse Romeinse missaal laat val. Hierdie missaal, 'n amptelike liturgiese boek wat die voorlesings en gebede vir die viering van die mis en die Heilige Week bevat, word deur katolieke regoor die wêreld gebruik. Toe die volgende uitgawe van die Latyns-Romeinse missaal in 1962 verskyn, noem die teks van die gebed nog steeds die "bekering "van die Jode en verwys na hul" blindheid. "
Die Tweede Vatikaanse Raad, oftewel Vatikaan II, 'n belangrike vergadering van alle Katolieke biskoppe wêreldwyd wat tussen 1962 en 1965 gehou is, het die hervorming van die Katolieke lewe en praktyk op 'n aantal maniere bepaal. Oop gesprek met lede van ander Christelike denominasies, asook ander nie-Christelike godsdienste, aangemoedig is, En 'n Vatikaankommissie oor Katolieke interaksie met Jode is in die vroeë 1970's tot stand gebring.
Vatikaan II het ook gevra vir die hernuwing van die Katolieke aanbidding. Die hersiene liturgie moes nie net in Latyn gevier word nie, maar ook in plaaslike tale, insluitend Engels. Die eerste Engelse Romeinse missaal is in 1974 gepubliseer. Hierdie religieuse rituele na die Vatikaan staan ​​vandag bekend as die "gewone vorm"Van die Romeinse ritueel.
Die volledig herskikte gebedsteks weerspieël die hernieude begrip van die verhouding tussen Katolieke en Jode wat deur die Vatikaan II opgedra is en ondersteun word deur dekades van interreligieuse dialoog. Byvoorbeeld, in 2015 die Vatikaankommissie 'n dokument vrygestel om die verhouding tussen Katolisisme en Judaïsme as 'ryk komplementariteit' uit te klaar, wat 'n einde maak aan georganiseerde pogings om Jode te bekeer en antisemitisme ten sterkste te veroordeel.
'N Ander belangrike ontwikkeling het egter in 2007 plaasgevind. Meer as 40 jaar na Vatikaan II het pous Benedictus XVI toegelaat dat a wyer gebruik van die pre-Vatikaan II-missaal van 1962, bekend as die "buitengewone vorm. "
Aanvanklik het hierdie missie voor die Vatikaan II die potensieel aanstootlike bewoording van die gebed vir die Jode behou.
Die gebed was vinnig omgeskryf, maar dit vra nog steeds dat hulle harte 'verlig' word om 'Jesus Christus te herken'.
Alhoewel die buitengewone vorm slegs deur klein groepies tradisionalistiese katolieke gebruik word, die teks van hierdie gebed hou nog steeds baie aan.
In 2020, op die 75ste herdenking van die bevryding van die konsentrasiekamp in Auschwiz, pous Franciskus het die hewige Katolieke verwerping van antisemitisme herhaal. Alhoewel die pous nie die gebruik van die buitengewone vorm herroep het nie, het hy in 2020 'n hersiening van die gebruik deur ondersoek na die Katolieke biskoppe van die wêreld.
Die kruis en wat dit simboliseer
Daar was soortgelyke sensitiwiteit oor 'n ander deel van die Katolieke Goeie Vrydag-tradisie: die rituele verering van die kruis.
Die vroegste bewyse van 'n Goeie Vrydag-optog deur leke om die kruis op Goeie Vrydag te vereer, kom uit die vierde-eeuse Jerusalem. Katolieke sou een vir een voortgaan om te verering wat vermoedelik 'n stuk van die werklike houtkruis was wat gebruik is om Jesus te kruisig, en dit te eer met 'n eerbiedige aanraking of soen.
Hierdie kruisfragment was so heilig dat dit was swaar bewaak deur die geestelikes tydens die optog as iemand sou probeer om 'n stukkie af te byt om vir hulself te hou, soos gerugte gebeur het tydens die afgelope Goeie Vrydag-diens.
Gedurende die Middeleeue het hierdie verering-ritueel, uitgebrei deur addisionele gebede en gesange, wyd versprei oor Wes-Europa. Geseënd deur priesters of biskoppe het gewone houtkruise of kruisbeeldings wat Christus voorstel, aan die kruis vasgespyker, die plek ingeneem van fragmente van die "ware kruis" self. Katolieke het die kruis op Goeie Vrydag en ander feesdae vereer.
In hierdie deel van die Goeie Vrydag-liturgie fokus kontroversie rondom die fisiese simbool van die kruis en die betekenislae wat dit gekommunikeer het in die verlede en vandag. Uiteindelik verteenwoordig dit vir Katolieke en ander Christene Christus se onbaatsugtige opoffering van sy lewe om ander te red, 'n voorbeeld gevolg moet word deur Christene op verskillende maniere gedurende hul lewens.
Histories is die kruis egter ook in die Westerse Christendom aangehou as 'n saamtrekpunt vir geweld teen groepe wat deur die kerk en sekulêre owerhede beskou word as die bedreiging van die veiligheid van Christene en die veiligheid van Christelike samelewings.
Vanaf die laat 11de tot 13de eeu sou soldate 'die kruis neem' en sluit kruistogte aan teen hierdie werklike en vermeende bedreigings, of hierdie teenstanders Westerse Christelike ketters, Joodse gemeenskappe, Moslemleërs of die Griekse ortodokse Bisantynse ryk was. Ander godsdiensoorloë in die 14de tot 16de eeu het in hierdie 'kruisende' gees voortgegaan.
Vanaf die 19de eeu gebruik Amerikaners en ander Engelssprekendes die term 'kruistog' vir enige poging om 'n spesifieke idee of beweging te bevorder, dikwels gebaseer op 'n morele ideaal. Voorbeelde in die Verenigde State sluit in die 19de-eeuse antislawery-afskaffingsbeweging en die burgerregtebeweging in die 20ste eeu.
Maar vandag word sekere "ideale" deur die breër kultuur verwerp.
Hedendaagse alt-regs-groepe gebruik die sogenaamde "Deus vult "kruis. Die woorde 'Deus vult' beteken 'God wil (dit)', 'n uitroep vir middeleeuse Christenleërs wat die beheer van die Heilige Land van Moslems wil oorneem. Hierdie groepe beskou hulself vandag as moderne kruisvaarders veg teen Islam.
Sommige blanke oppergesaggroepe gebruik weergawes van die kruis
as simbole van protes of provokasie. Die Keltiese kruis, 'n kompakte kruis binne 'n sirkel, is 'n algemene voorbeeld. En 'n volgroeide houtkruis is deur ten minste een betoger gedra tydens die Capitol-opstand in Januarie.
Gebede en simbole het die mag om mense saam te bind in 'n gemeenskaplike doel en identiteit. Maar sonder om hul konteks te verstaan, is dit te maklik om hulle te manipuleer ter ondersteuning van gedateerde of beperkte politieke en sosiale agendas.
Joanne M. Pierce, Professor in godsdienstige studies, Kollege van die Heilige Kruis
'N Brief van 2017 uit die Vatikaan het die Katolieke biskoppe in die wêreld herinner aan 'n reël wat die gebruik van koringgluten vereis vir die viering van die Eucharistie, 'n Christelike liturgiese diens wat die mis genoem word
Joodse families sal hierdie jaar vir Pasga bymekaarkom in omstandighede wat, net soos die viering self, sal besin oor donker tye terwyl hulle uithou vir beter om te kom.