Ons is komplekse wesens. Binne elkeen van ons is daar baie, baie aspekte waarvan sommige in oorlog met ander voorkom.
Die Binnekritiek: Die Stem van Mislukking in my Hoof
Ons het almal 'n innerlike kritikus: die stem wat by ons neersit, sit ons neer, sê ons is nie goed genoeg nie. Toe ons klein was, was ons ouers of onderwysers krities teenoor ons, en ons het die gewoonte ontwikkel om onsself te kritiseer. Wanneer ek 'n stem in my kop hoor sê: "Jy het misluk," is dit 'n weggooi wat my kritikus praat. Net die kritikus sou dit sê.
Weet dat jy altyd kan kies of jy nie op die Kritieke kanaal of 'n ander kanaal van jou gedagtes wil stem nie; Moenie huiwer om die kanale te skakel sodra jy besef dat jy die kritikus hoor nie. Het jy nie genoeg van jou lewe spandeer om na daardie stem te luister nie? Miskien was dit op een slag nuttig, en dan het jy dalk nie besef dat jy enige ander opsie gehad het nie, maar nou weet jy daar is 'n keuse. Wees bewus daarvan dat jy kan besluit of jy na die kritikus moet luister, om dit te glo of om op te tree wat dit sê. Wanneer jy nog 'n keuse maak, let noukeurig op wat gebeur. Alhoewel die Kritici jou altyd gewaarsku het dat 'n ramp sou ontstaan ​​as jy opgehou het om dit te gehoorsaam, ontdek of dit waar is in jou ervaring.
Wanneer ek na my kritiek luister ...
As ek te veel na my kritici luister, begin almal om my heeltemal bedrieglik en krities. Ek begin om kritici oral rondom my te sien, want ek projekteer dit uit my eie gedagtes. Om die kritieke woorde van die kritici te hoor, begin ek hierdie taal teenoor ander gebruik, en hulle voel weer gekritiseer deur my. Op sulke tye, probeer om jou Kritiek te vertel om oorfone aan te sit en na sy gunsteling musiek te luister.
Wanneer ander kwaad is vir my, ontstaan ​​my innerlike kritiek en sê, "Sien - jy het dit verkeerd gedoen, jy het hulle nie behaag nie." Nou, as ek dit hoor, leer ek om te sê: "Ek het die beste gedoen wat ek kon. As hulle kwaad is, is dit dalk hul probleem."
Ten spyte van al die misbruik wat my kritikus lyk om my te hoop, het dit 'n waardevolle rol in my lewe. Toe ek grootword, het sy waarskuwings my gehelp om te oorleef; Ek moet dit daarvoor eer. Wanneer die kritikus se stem in my pad kom, sê ek soms: "Dankie vir jou bekommernisse. Hou dit asseblief vir later. Ek sal na 'n rukkie met jou inskakel." Dit bevry my van my kritikus terwyl ek op 'n belangrike situasie fokus. Later kan ek dialoog met my kritikus en vra oor sy vrese. Gewoonlik leer ek dat my kritikus bang was vir 'n moontlike negatiewe gevolg van my gedrag en probeer om my te beskerm. Dit is goed om vir jou kritikus te definieer wat jy wil hê sy werk moet wees, terwyl jy perke stel wanneer jy daarna sal luister.
Eenkeer terwyl ek 'n werkswinkel by Barbara Brennan bywoon, oefen ek die vaardigheid om in ander mense se energievelde af te stem. My kritikus het hard verklaar: "Jy sal nooit leer hoe om dit te doen nie, jy het geen vaardigheid hoegenaamd nie!" Ek het dit bedank en gevra om vir 'n rukkie stil te wees, met die belofte dat ek later sal inskakel. Tot my verbasing was ek toe in staat om redelik akkurate lesings van twee deelnemers in die werkswinkel te doen. Op die treinrit by die huis, het ek onthou om by my kritikus in te gaan. Dit was 'n vrees waarvoor ek nie bewustelik bewus was nie: dat as ek psigiese vaardighede sou ontwikkel, sommige mense my as vreemd of mal sou beskou, en ek kan sekere vriende verloor. Dit was die eerste keer dat ek my kritiek op my eie terme eintlik waarlik geluister het, in plaas daarvan om daaroor te veg of dit dwaas te gehoorsaam. Ek was beïndruk met sy werklike besorgdheid vir my welsyn.
Kan dit anders gedoen word?
Wanneer my kritikus ranteer oor 'n fout of daad van swak oordeel wat ek gemaak het, werk dit soms goed om te verduidelik wat ek volgende keer anders sou doen. Byvoorbeeld, toe my kritikus my besig was om die Creek Cleanup Day te mis, het ek gesê: "Volgende keer sal ek dit in my skedule skryf. Op dié manier sal ek dit nie misloop of ander dinge vir die dag skeduleer nie."
Soms lyk dit meer soos 'n Klapper as 'n kritikus. Dit is 'n vreeslike stem wat bekommerd is: 'Jy het die verkeerde besluit gemaak, hierdie ervaring is nie wat dit behoort te wees nie, jy mis nie.' Die valse persepsie wat lei tot kla en kritiek is gegrond op die oortuiging dat ek net op my eie verstand en keuses moet vertrou (sonder hulp van Gees beskikbaar). Dit vereis 'n medelydende, maar ferm antwoord, soos: "Geagte Klapper, ek is jammer dat hierdie ervaring nie heeltemal aan u verwagtinge voldoen nie. Maar die lewe gaan nie regtig oor die vind van die mees perfekte ervarings nie, dit gaan oor die beste van alles wat gegee word. Kom ons fokus op wat heerlik is in plaas van wat nie. " Vrees dat jy misloop, kan eintlik veroorsaak dat ons op die huidige oomblik misloop! Ons kan nooit genoeg weet om die wysste keuse te alle tye te maak nie, maar ons kan kies om die geskenk te soek.
Vra jouself: Wat probeer my om my te beskerm?
Die Oortuiglike Getuie
Die beste balans vir die innerlike kritikus is die Oortuiglike Getuie. Die getuienis se rol is nie om te oordeel, te vergelyk, kritiseer of opdragte te gee nie, maar bloot om onpartydig, losbandigheid, nuuskierigheid, selfs wonder te hou. Die Getuie kan dinge soos "Kom ons kyk weer" en "Is dit die regte waarheid of nie?"
Ram Dass vertel 'n verhaal van 'n boer met 'n seun en 'n perd, wat albei hom groot vreugde gee. Op 'n dag loop die perd weg, en al die inwoners skud hul koppe in ontsteltenis. Die boer sê: "Ons sal sien." Die volgende dag gaan sy seun uit om na die perd te soek, en kom in plaas daarvan terug met twee wilde perde, albei baie pragtig. Die bure sê, "Watter geluk." Die boer sê eenvoudig, "Ons sal sien." 'N Paar dae later, soos die seun probeer om een ​​van die wilde perde te ry, word hy afgegooi en sy been breek. "Arm man," sê die bure, simpatiek. Die boer: "Ons sal sien." Die volgende week breek die oorlog uit en al die jong manne van die ontwerp ouderdom word aangemeld om hul dorp te verdedig. alles, dit is, behalwe die boer se seun, wat te gestremd is om te veg. "Gelukkige man!" sug die inwoners. En so gaan dit. Die boer, soos die Onpartydige Getuie, word nie vasgevang in die emosionele rodelbaan nie, aangesien elke gebeurtenis so goed of sleg, gelukkig of ongelukkig geëvalueer word. Hy waarneem en aanvaar wat is, sonder oordeel. Daarin lê sy sereniteit.
Vir my is die Getuie soos die hemel hierbo, alles in ag neem; of soos die voorvaders wat ons onvoorwaardelik positief beskou, en dalk 'n aanraking van fyn vermaak. Groot ou bome het hierdie kwaliteit van pure bewustheid, miskien omdat hulle soveel geslagte mens en dier en hul dramas gesien het. Die bome bly onbeweg, 'n stabiele bewustheid in tye van krisisse en storms.
Kweek van die Oortuiglike Getuie
Hoe kan ons die Onpartydige Getuie kweek? Dit is Nhat Hanh herinner ons aan die getuienisgehalte van stil water wat ons kan leer om te emuleer deur ons gedagtes stil te maak. Met hierdie meditatiewe frase: "Asemhaal, sien ek myself as stil water. Asem uit, ek reflekteer dinge soos hulle is."
Angeles Arrien beveel aan dat ons getuie sterker moet wees as ons kritikus; "Hou op met jou kritieke gourmet-etes," sê sy. Sy stel voor dat ons na ons ervarings sonder oordrywing of afname kyk. As ek myself sien om iets te doen wat 'n negatiewe gevolg het, leer ek nou: "Hoe interessant! Wat kan ek hier leer?" Die Getuie lyk met nuuskierigheid en 'n begeerte om te verstaan; dit probeer nie om te evalueer nie.
Een van die groot take wat ek glo ons is almal hier om te bereik, is om te leer wie ons is. Dit klink snaaks op 'n manier. Moet ons nie onsself ken nie, net van dag tot jaar met ons dag en dag uit? In waarheid, as ons nie weerspieël en tyd neem om onsself te leer ken nie, kan ons baie in die donker bly. Na meer as vyftig jaar is ek nog steeds geskok oor hoe min ek myself soms ken. Net wanneer ek dink ek weet wie ek is, verander ek. Die helfte van die stryd is om te weet wat ek werklik wil hê, so ek kan dit aan myself gee!
Ek het ontdek dat dit selfbewus is, 'n goeie geskenk om ander te gee. As ek weet en kommunikeer wat ek nodig het en wat werk of nie vir my werk nie, gee ek ander mense duidelike riglyne. Hulle hoef my gedagtes nie te lees om te verhoed dat ek op my tone trap nie. Omgekeerd skep my gebrek aan selfbewussyn probleme in my verhoudings. Byvoorbeeld, ek het ervarings gehad om met 'n vriend te reis toe ek nie besef het dat ek elke dag alleen of rustige tyd nodig gehad het nie. As dit nie gebeur het nie, het ek myself geïrriteer sonder om te weet hoekom.
As ek na my kyk deur die medelydende oë van die Getuie, kan ek sien dat ek baie hulp nodig het. Tog sien ek ook dat dit van die meeste van ons waar is, en ek skaam my ook nie daaroor nie. Ek is ook nie trots daarop nie. Dis net hoe dinge is.
Die Kragtige en Praktiese Praktyk van Meditasie
Die mees kragtige manier om die Getuie te kweek is deur middel van meditasie. As ons stil sit, sien ons ons gedagtes en gevoelens met aanvaarding, sonder om te beoordeel of te probeer om iets te beheer of te verander. "Nonattachment" is 'n term wat gebruik word om 'n kalm houding teenoor gedagtes en gevoelens te beskryf, en uiteindelik na alles wat die lewe bring. Deur nie met ons standpunte, menings of oordele te identifiseer nie, begin ons om vryheid van hulle te kry. Dit is baie anders as om te weier om na ongemaklike innerlike prosesse te kyk of te weet.
"Mindfulness" verwys na die vermoë om te gaan oor ons daaglikse aktiwiteite - asemhaal, loop, ry, praat, eet - terwyl dit ten volle teenwoordig en bewus is. Hierdie konsep, waarvan ek eers in Thich Nhat Hanh se wonderlike boek geleer het Die Wonder van Mindfulness, klink misleidend. Die probleem is dat ons lewens verskriklik kompleks lyk. Dis net vir my moontlik om verstandig te eet as ek stadig gaan, stop om te lees of luister na die radio of terselfdertyd 'n gesprek aan te voer en my volle aandag op elke mondvol kos te gee. Is dit die moeite werd? Wanneer ek met ware bewustheid eet, wonder ek of eetversteurings sou bestaan ​​as almal net gedagtes geëet het. Ons sal ons kos regtig proe, en ons sal meer in kontak wees met ons liggame om te weet of die kos met ons saamstem of nie; Ons weet dalk wanneer ons eet om te probeer om emosionele leegheid te vul, en wanneer ons genoeg gehad het.
Ons asem is een van die grootste bondgenote in die beoefening van bewustheid. Om terug te keer na 'n bewustheid van asem, 'n paar keer per dag, is 'n diep oefening om in elke liggaam teenwoordig te wees. Dit is 'n wonderlike toevlug uit die vrese van die toekoms en die spyt van die verlede. Gedurende hierdie oomblikke kry my getuie krag.
SPEEL 'N LITTIGE TYD ELKE DAG deur jou ervarings te hersien terwyl jy kalm en ontspanne is, en nie meer tyd of energie gee vir wat sleg of goed gegaan het nie, maar net om dit te sien van die effens verre perspektief wat die tyd kan gee. Dit is baie aanloklik om te evalueer: "Ek het dit baie goed gedoen, ek het dit baie gedoen." Kyk eerder na alles en vra: "Wat kan ek leer oor die lewe? Wat kan ek oor myself leer?"
Kopiereg 2000, gepubliseer deur Talking Birds Press.
Cathy Holt, MPH, is 'n holistiese gesondheidsopvoeder en omgewingsaktivis. Sy het mede-outeur van 'n vorige boek en bandreeks, Die skep van heelal: 'n selfhelende werkboek met behulp van dinamiese ontspanning, prente en gedagtes, met Erik Peper, Ph.D., en is 'n bydraer tot EarthLight tydskrif. Sy is 'n bio-terugterapeut, 'n aktivis in die bewegings vir vrede, hernubare energie, beroepsgesondheid, diep ekologie en vrywillige eenvoud. Sy help ook pasiënte om chirurgie voor te berei en werkwinkels te lei om die natuur te genees. Sy het onlangs in die Hanover Eco-Village. Cathy kan bereik word deur te besoek https://www.heartspeakpeace.com
Video met Cathy Holt: 'n inleiding tot The Connection Practice (TCP)
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > jouself > Die innerlike "ander": die stemme wat jou neerlê