Lesersbrief: Ek is ŉ boeremeisie, en ek kom terug SA toeMari Ferreira skryf: Mari Ferreira. Toe ek ‘n jaar terug besluit het om Amerika toe te kom, het ek dit gedoen omdat ek nog altyd wou boer. Ek het as ‘n ware boeremeisie grootgeword op ‘n plaas tussen Pretoria en Brits. Op skool het ek het hard gewerk vir goeie punte en op Sondae het ek kerk toe gegaan en daarna gerus. My pa, Lukas Ferreira, het my van die lewe geleer. Hoe om draad te span, hoe om te werk, te wees en ook hoe om ander met respek en waardigheid te hanteer. Danksy hom kan ek vandag met trots sê dat ek ‘n volwassene met waardes, deursettingsvermoë en geloof is. Ek het in 2016 by die Pretoria FM-span aangesluit, nadat ek ‘n beurs, met die hulp van AfriForum, Pretoria FM en Solidariteit gewen het. Ek het my BCom-graad in ondernemingsbestuur deur Akademia in 2019 voltooi en toe reeds voltyds by Pretoria FM gewerk onder leiding van Hennie Koortzen. Ek sal altyd dankbaar wees vir diegene wat my ondersteun, gelei en beskerm het. Danksy hierdie instansies kon ek leer, werk en presteer. Toe ek in 2019 die geleentheid gekry het om te boer, was ek oorweldig en vreeslik opgewonde. Ek kon uiteindelik lande bewerk, plant, stroop en deel wees van God se natuur. Ek het die geleentheid dadelik aangegryp, my tasse gepak en Amerika toe gekom! Daar is egter ‘n spreekwoord wat sê: “Die gras is nie altyd groener aan die ander kant nie”. Ek kan daarvan getuig, maar ek sal die ervaring en lesse wat ek in Amerika geleer het, nooit vergeet of vir enige iets verruil nie. In Amerika het ek nie net geleer hoe om te boer nie, maar ek het ook baie vinnig grootgeword en belangrike lewenslesse geleer. Ek het geleer wat dit beteken om 15 000 km van my familie en vriende af weg te wees. Ek het geleer wat dit beteken om nie meer Afrikaans te praat nie, om nie meer my kultuur te kan uitleef nie en om nie meer daar te kan wees wanneer dit nodig is nie. Ek het mense verloor en kon nie daar wees vir begrafnisse, verjaarsdae en troues nie. Selfs God het ver gevoel, maar vandag is ek nóg nader aan my Hemelse Vader as ooit vantevore. In Amerika het ek geleer hoe om regtig te werk. My hande is stukkend en my vel is bruin gebrand van die son, ek het bloukolle en gekneusde bene. Ek het die jaar om gebid en elke oomblik gewens dat ek in Suid-Afrika was. Ek mis my land, my familie, my taal en my kultuur. Ek mis die klein dinge, soos ‘n ordentlike koppie koffie, Toyota Land Cruisers, om by Wollies-diereskuiling ‘n draai te maak en lekker boeremusiek. My hart bloei vir Suid-Afrika en ek voel skuldig en soos ‘n verraaier omdat ek nie daar is nie. Ek het politieke- en ander nuusgebeure op Maroela Media en sosiale media platforms dopgehou en ‘n groter belangstelling vir die gebeure in SA ontwikkel. Ek wou in Senekal wees, ek wil saam met AfriForum, Pretoria FM en ander instansies veg vir dit waarin ek glo. Ek is ‘n boeremeisie en wil ander boere help. Ek wil my passie uitleef en ‘n verskil maak saam met ander wat in óns toekoms glo. Daarom het ek besluit om terug te keer Suid-Afrika toe. Ek wil die onbekende aanpak en probeer om ‘n verskil te maak. Dit is stresvol, maar my hart is vol hoop en geloof. Ek is hardwerkend, doelgerig en meer gefokus as ooit tevore. Ek het volwasse geword, lewenservaring opgedoen en waardering gekry vir soveel meer. Ek staan sterk in my geloof en vertrou dat die Here vir my deure sal oopmaak. Ek kan nie wag om terug te gaan nie, ek kan nie wag om iemand in Afrikaans te groet of om weer egte Suid-Afrikaanse produkte te gebruik nie. Ek kan nie wag om my passie uit te leef en om werklik ‘n verskil te maak nie. Ek gaan terug huis toe, na my land toe waar ek my vlag kan waai en my sade saai.