'N Foto: Max Pixel (Cc0)
Om met onsself te kan verbind, moet ons eers met die aarde verbind word. Hierdie proses, genoem aarding, staan ​​as een van die belangrikste selfbeheerspraktyke wat ons elke dag kan doen. Wanneer ons van die aarde afgesny word, word ons ook afgesny van ons liggame, en dan kan ons nie ons innerlike wysheid hoor wat ons vertel wat ons volgende moet doen nie. Ons is ontkoppel van ons grootste innerlike hulpbron - ons beliggaamde gevoel van huis en heelheid.
Weereens, wetenskaplike studies wys nou watter wyses vir eeue bekend is - daar is geweldige fisiese voordele vir aarding. Om net tien tot twintig minute per dag buite ons kaal voete op die grond te plaas, help om chroniese inflammasie te verminder, die hoofoorsaak van feitlik alle siektes.
Aangesien ons vel as 'n geleier dien, wanneer ons enige deel van ons vel op die aarde raak, is vrye elektrone - die mees kragtige antioksidante beskikbaar - van die aarde in ons liggame. Kliniese studies het grondliggende eksperimente getoon om voordelige veranderinge in hartklop, verminderde velweerstand en verminderde vlakke van inflammasie te veroorsaak.
Earthing: laat die aarde jou hou
Aarding help ook om ons emosioneel en verstandelik te bevredig deur ons senuweestelsel te verplaas vanuit 'n stresrespons en in die parasympatiese, of 'rus en verteer' modus. Net soos huilende babas kalmeer wanneer ons hulle hou, word ons ook kalm wanneer ons voel. Aangesien dit nie altyd moontlik is vir 'n ander mens om ons te hou nie, moet ons ons bewustheid uitbrei na wat reeds is altyd hou ons - die aarde self.
Wanneer dit hier in Colorado warm genoeg is, hou ek daarvan om joga kaalvoet in my agterplaas te oefen. As ek in 'n drukke dag besig is en verstrooi voel, neem ek net 'n tien minute pouse uit my werksdag. Ek gaan buite, haal my skoene en sokkies uit, staan ​​op die gras in 'n flard sonlig. Ek keer altyd terug na my lessenaar, voel meer energiek, ontspanne en in kontak met my innerlike hulpbronne.
Een van die vele wonderlike voordele van die beoefening van aarding is dat jy dit enige tyd en oral kan doen. Jy het nie 'n lappie gras nodig om dit te doen nie! Ek het dit gedoen toe ek gewag het vir die teakettel om vanoggend te kook en toe ek by my lessenaar gaan sit om te skryf. Jy kan dit in die stort doen, selfs terwyl jy by 'n kafee wag. As jy jouself wil toets om te sien of jy jou swaartepunt van jou kop na jou maagsentrum verskuif het, lig een voet op en maak jou oë toe. As jy kan balanseer, is jy in jou maag.
Adrianne, een van die susters in die SHE-skool, het opgemerk,
Ek het altyd geassosieer met my voete wat groeiende wortels tot op die aarde alleen. Dit was baie nuttig om te weet dat die gronding kom van ons maag. Toe ek die plek bepaal het, het dit al die sin in die wêreld gemaak! Ek dink vir die grootste deel van my lewe toe ek daardie rummer of sink gevoel in my maag gevoel het, het ek gedink ek was honger, so ek het net geëet. Nou sien ek dat in daardie gevalle waaroor ek werklik honger is, 'n gegronde verband met myself is.
Soos Adrianne, as jy breek om jou maag eintlik te voel, kan jy die dieper soort voeding gee wat hy gewoonlik vra.
Die kweek van 'n innerlike gevoel van "Home"
Wanneer ons eers in ons onsself tuis voel, moet ons kalm, strelende omgewings wees om ons te help om grond te kry. In die SHE-skool het ek vroue gevra wat hulle help om te voel dat hulle "tuis" is. Hier is 'n paar van hul antwoorde:
Stap buite onder die bome
Kampering en buite slaap
My meditasie kussing
My joga oefening
Speel met my niggies en neefs
Knuffel met my hond
Kyk na 'n fliek in die bed
My man se hoendersoep
Swem in die see
Daar is niks ingewikkeld oor enige van hierdie dinge nie. Die meeste is elke dag vir ons beskikbaar. Hoe meer ons dompel in hierdie buitenste veilige toevlug, hoe meer kan ons hulle binnekant spieël. Dan, wanneer ons onsself voel asof ons met niks in die lug val nie, kan ons makliker 'n gevoel van grond kweek binne die enigste vaste toevlug wat ons ooit het - ons eie liggame.
Afstemming op die behoeftes van ander
'N Shaman het my eenkeer gewaarsku: "Pasop vir enigiemand wat nie 'n plant in die lewe kan hou nie. Hulle is nie gekoppel aan die lewe en die aarde nie. 'Haar woorde hou regtig vas by my, want ek was een van daardie mense. Dit was eers toe ek dertig was en na Boulder verskuif het, dat ek die taak aangevul het om my huis met plante te vul en hou hulle lewendig.
Om dit te doen, moes ek leer om 'n ander lewe as my eie te neig deur hul behoeftes aan te pas. Het hulle gekyk? Op watter dae het plante nodig gehad om te water, en hoeveel? Ek het geleer om 'n huis vir hulle te skep, en op sy beurt vir myself. Ons het 'n gesin geword, saam en floreer.
Dit was 'n groot stap vir my. Soos baie van ons het ek grootgeword in 'n disfunksionele gesin waar die afdruk in my senuweestelsel van onvoorwaardelike houding, empatie, voeding en onderliggende harmonie eenvoudig nie bestaan ​​het nie. Ek het gevoel dit was nie veilig vir my om my behoeftes uit te druk nie, so ek het geleer om hulle te ignoreer en hulle ongemak te laat.
Dit het my angstig, onseker en onveilig laat voel. Ek het toe gegroei met die onderliggende oortuiging dat die wêreld onveilig is, almal is 'n moontlike bedreiging, en ek is 'n slegte persoon, sonder liefde en geluk.
Nou, as 'n gegroeide vrou, verstaan ​​ek dat hierdie self- en wêreldbeskouing niemand dien nie, en dat die meeste van ons op 'n sekere vlak bewustelik of onbewustelik rondloop. Ons verval almal wonde om mekaar nie van geslag tot geslag te sien of mekaar te ontmoet nie, totdat iemand in die familie die binneste werk nodig het om 'n nuwe patroon te skep.
Skep 'n responsiewe, liefdevolle, veilige omgewing
As 'n belangrike deel van my genesing oor die afgelope twee dekades, moes ek leer hoe om 'n responsiewe, liefdevolle, veilige omgewing te skep vir myself dat ek soos 'n klein dogtertjie, beide intern en ekstern, net soos ek vir my plante gedoen het.
John Welwood, wat een van my onderwysers is en 'n Boeddhistiese psigoterapeut, skrywer en pionier in psigo-geestelike ondersoek, verduidelik dat alles in die heelal gehou moet word:
Die aarde word in die ruimte gehou. DNA word in selle gehou, en selle word in die groter weefsels en organe van die liggaam gehou. Blare word deur 'n boom gehou, bome word deur die vuil gehou. En groeiende kinders word in die gesinsomgewing gehou. [Volmaakte liefde, onvolmaakte verhoudings, John Welwood]
Dieselfde geld vir ons. Ons moet voel in die houer van ons eie liefdevolle bewustheid.
Ongelukkig het ons as jong kinders geleer om van ons innerlike en uiterlike "grond" te ontkoppel. Op 'n stadium in ons vormende jare (gewoonlik voor agtien jaar) het ons almal 'n oomblik van geweldige openheid ervaar. Miskien het ons ons klere afgekap en deur die kombuis gehardloop of met vreugde in die middel van die supermark geslaan. In daardie oomblik was ons versorgers, waarskynlik weens hul eie ongemaklike lyding, nie in staat om ons onskuldige ongecensureerde wegraping te ontvang nie, en ondersteun die kwesbaarheid daaronder baie minder. Gevolglik het ons geleer dat ons nodig gehad het om af te sluit om veilig te bly en lief te hê.
Ons het begin om ons openheid as bedreigend te beskou. Ons het daarna gestreef om dit op twee primêre maniere te bestuur en te beheer - dissosiëring en wapens. Layer by layer, ons het oor ons instinktuele natuur met selfbeskermende gewoontes gedek. Van toe af het die mure tussen ons innerlike en buitenste wêrelde sterker en groter geword
Aangesien ons senuweestelsels nie ten volle ontwikkel is as kinders nie, het ons nie die interne gereedskap nodig om ons te help om pynlike ervarings te verwerk wanneer ons jonk was nie. (Ons prefrontale korteks, wat emosionele regulering en meer gesofistikeerde rasionalisering moontlik maak, begin nie tot adolessensie ontwikkel nie, en ons brein word nie ten volle gevorm totdat ons ten minste in die middel van die twintigerjare is nie!) Plus, die meeste van ons het nie kry nie die empatiese sorg wat ons nodig het van diegene rondom ons om ons komplekse gevoelens te verwerk nie. Ons het vinnig ontdek dat dit net te pynlik was om te voel, so ons het opgehou om na ons eie wyse, interne leidingstelsel te luister.
Ons gevoelens, en die behoeftes wat hulle aangedui het, was nie reg om uit te druk nie, so ons het opgehou om selfs te probeer. Dan, soos ons gevoelens hulself deur sensasies in ons liggaam geopenbaar het, het ons afgesny van ons liggame. Die gevolglike spanning het pantser en ysigheid geskep oor ons kwesbare gevoelens.
Hoeveel van ons voel styf in ons nekke, kiste, skouers en diafragma? Seker, deel hiervan is 'n gevolg van ons toenemende sedentêre leefstyl, maar deel daarvan is gebaseer op hierdie fundamentele dissosiasie wat ons as kinders ervaar het. Toe ons bedreig voel, het ons ons hartseer en bellies beskerm.
Ons nekke voel ook soos dik staalkoorde, omdat hulle help om die vloei van kommunikasie tussen ons koppe, harte en bellies te wapen. Ons lewendige aardsentrums het donker kuile ​​geword van vreesaanjaende, onverdiende gevoelens.
Namate ons ouer word, neem dit meer en meer energie om hulle daar te hou, weggesteek van die lig van die dag en ons eie liefdevolle bewustheid. Hierdeur word ons leeg, afsonderlik, angstig, gespanne gelaat, en bly steeds ontbreek. Dit het ons status quo geword.
Genesing van die pyn van generasies
Om met die wolk van "negatiewe liefde" oor ons intrinsieke, liefdevolle kern te groei, het ons nooit enige ander manier geleer om met die wêreld verband te hou as om die negatiewe gedrag van ons ouers aan te pak nie.
Hierdie pyn is dikwels tussen generasies oorgedra, en dit sal voortgaan as ons nie die pad van selfgenesing volg nie. Tensy ons veranderinge aanbring, bly ons vasgevang in die ou patroon van pynlik dissosieer van onsself en ander.
Dit is ook noodsaaklik om te besef dat ons hierdie dele van onsself nie in isolasie kan genees nie, slegs deur eksterne maatreëls. hulle is relasionele wonde, daarom het ons liefde, intimiteit en interkonneksiwiteit nodig - met onsself en ander - om sulke lewenslange pyn in te dring.
As jy vorentoe beweeg, onthou dat jy nou twee nuwe gereedskap het om by jou selfversorgingspraktyk toe te voeg: aan te sluit op die aarde en na die aarde van jou eie liggaam te kom. Dit is die eenvoudigste, mees vergete, mees diepgaande effektiewe selfversorgingspraktyke wat ons ooit as vroue kan betrek.
© 2015 deur Sara Avant Stover. Alle regte voorbehou.
Die boek van SHE: Jou heldin se reis na die hart van vroulike mag
deur Sara Avant Stover.
Sara Avant Stover is 'n motiveringspreker, onderwyser, mentor, en stigter en direkteur van Die Weg van die Gelukkige Vrou®. Na 'n bang gesondheid in haar vroeë twintigs, het sy verhuis na Chiang Mai, Thailand, waar sy gewoon het vir nege jaar, begin met 'n uitgebreide genesing en geestelike Odyssey die hele Asië, en, as 'n multicertified joga-onderwyser, het gedien as een van die pionier joga onderwysers in daardie deel van die wêreld. Sedertdien het sy studeer met baie geestelike meesters en het in meer as 'n dosyn verskillende lande geleer drieduisend studente. Besoek Sara aanlyn by www.thewayofthehappywoman.com.
Kyk na 'n video met Sara: Onthaal Ware Onvoorwaardelike Geluk
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Die skep van Realiteite > Wat is die belangrikheid van verbinding met die aarde en vir ons self?
Intuïtiewe en bewuste eet: Luister na jou liggaam se wysheid
Draai op jou Brights & Stralend Jou Radiance