So baie gebeure, ek vind nou idees wat ek op hoërskool moes geleer het. Wanneer iemand byvoorbeeld kwaad is, het ek nie geleer wat jy vir hulle moet sê nie (behalwe om weg te kom, vir myself).
Nou het ek geleer dat die vraag vir my, indien nie vir die Angry One, is nie: Wat is ek bang vir verloor?
Woede is altyd vrees. En vrees gaan altyd oor iets wat vir ons belangrik is.
Wat kan ek bang is dat?
Ek is amper nooit kwaad nie, maar wanneer dit gebeur en ek vra wat is ek bang om te verloor, daar is 'n antwoord bo-aan al daardie emosie. Ek gaan my vryheid verloor; Ek gaan my reg verloor om by myself te wees; Ek gaan my onafhanklikheid verloor; Ek gaan die geselskap van 'n vriend verloor.
Toe ek antwoord wat ek bang, my aarde gedagte is vinnig en waaragtig; "Ek gaan my verloor..." en die antwoord is een of twee woorde. Ek kan daardie woorde te verduidelik of nie, kan ek veg (wat nog nooit fisies nodig in my lewe) of vlug, wat ek tyd gedoen het en weer, hierdie leeftyd.
Selfs terwyl ek by die Lugmag was, is die gewere nooit op mense gelaai om aan die brand te steek nie. . . net teikens in die woestyn. Terwyl ek vlieg, was ek nooit kwaad nie, en ek kan ook nie een van die ander vlieëniers wat kwaad is, onthou nie. Ons kan bang wees, maar het dit nooit kwaad gemaak nie.
Dit was 'n goeie ding om te leer, maak nie saak hoe laat dit vir my gekom het nie.
Deesdae, of deesdae, sou iets wat my geliefdes se lewe, of my eie, bedreig het. Nie nou soveel nie. Niks bedreig die een vriend vir wie ek omgee nie, en sover ek kan agterkom, bedreig ook niks my lewe nie.
Na die Near-Death-Experience
Daar is 'n vreemde ding wat met die meeste mense wat amper dood is, gebeur. . . hulle kom terug van sterwe en skrik nie meer daarvoor nie. Miskien het die definisie van die dood vir hulle verander. Dit het vir my! Dit het verander omdat daar niks pynliks vir my gewag het nie, en ek het nie eers besef dat ek dood is nie. Die vliegtuig het neergestort en ek het dit eers 'n week of wat later geweet.
Die illusie dat ek 'n wonderlike sagte landing op 'n boer se landingstrook maak, duur 'n minuut nadat die vliegtuig in die drade vasgevang en omgekeerd op die grond toegeslaan is. Ek voel geen ongeluk, geen skielike verandering in haar vlieg nie.
Ek was 'n geestelike vlieënier in 'n geesvliegtuig, ons almal is perfek. Ek het geen skaduwee gehad dat enigiets verkeerd was tot 'n week later toe ek wakker geword het in 'n hospitaalbed, van alle plekke nie.
Vandag dreig daar iets om my dood te maak, ek is nie kwaad nie: "O, tyd om huis toe te gaan? Goed!" My sakke is verpak.
Hoe is dit dat mense hoor 'n mediese uitspraak van die dood kan hou van glimlag? Ons is almal op pad huis, maar kommer is 'n mens se spel, nie 'n gees nie. Probeer dit. Skuif in die hart van jou gees, op die oomblik, en vra of jou gees is bedroef oor sterf.
Wat kan ons verloor sterflinge?
Wat kan ons hier verloor as sterflinge? Ons huise en vliegtuie, die dinge van ons lewens? Nie nodig by die huis nie. Verloor ons lewens? Snaaks. . . maar onmoontlik. Ons vriendskappe, ons liefdes? Kan die liefde nie verlore gaan van sterf nie. Dit lyk dalk of dit op 'n sterflike oorlewende eindig, maar dit is alles dadelik sodra hulle huis toe vlieg.
'N Lang tyd, geskei? Skaars. Hou jou herinnering aan jou lewe - lyk dit al lankal, toe jy ses of tien was? Dit is 'n paar minute weg in die tyd.
Seker genoeg, ons geloof dat die dae vorentoe in die tyd vorentoe is, is baie stadig, soos 'n horison waarheen ons ry, in 'n motor, terwyl die verlede weerlig is. Die stadige tyd is nodig om na die besonderhede van die toekoms om te sien.
Lang wag om tussen vriende te dra? Nie waar by die huis nie. . . hoe gereeld vertrek vriende, vertel ons hulle kan nie wag om ons weer te sien nie? Sover ek weet, nooit; terwyl ons sterflinge hulle jaar na jaar verskriklik kan misloop.
Die Geloof in die Dood? Dit is niks!
'N Groot verandering vir my: sedert die ongeluk, die geloof van die dood is niks!
As ek deur 'n geboë deuropening na 'n kamer van ou vriende gaan, in 'n vreugde van oortuigings, in 'n tuiskom, sou dit vir my 'n vreemde gebeurtenis lyk? Welkom, seker; maar vreemd? Nie 'n oomblik nie! Ons is daar binne 'n sekonde, ons mis nie die een wat met ons verbind is nie, diegene wat 'n rukkie as sterflinge bly. . . Ons sal hulle elke aand in drome sien, wat hulle meestal vergeet, maar ons as gees, nooit doen nie.
Die enigste keer wat ek bang is, is nou wanneer ek die huis vergeet het, en stem in die oortuigings van sterflinge. En 'n sterflike ek dink ek sal nog 'n rukkie wees. Binnekort as ek my huis onthou, is daar geen vrees nie.
Sterfte is 'n enkele plek vir 'n paar van ons. Ons leef omdat die meeste van ons belowe het om aan te hou, selfs wanneer ons gevind het dat die huis onbeperk is om voorkeur te gee, maar om hier te gaan, is nie vir 'n enkele oomblik 'n hartseer gebeurtenis vir ons nie. Sommige dinge om te doen, en doen hulle sal ons, maar gaan huis toe? Dis 'n reënboog!
"Ek weet hoe dit werk. Ek kan verander wat ook al blyk te wees wanneer ek dit wil verander. Wat sal ek verander, watter voorstelle sal ek myself gee, sal ek aanvaar, dit in my beswyming aanvaar en ...
Toe die hipnotiseur se hand aan sy skouer raak, kantel hy met die druk. Blacksmyth het hom dadelik gevang, die ander vrywilligers bedank en hulle ontslaan. Dinge het te ver gegaan. "Ek is jammer,"…
Doen 'n oomblik voor dat ons almal aarde toe gekom het om iets te leer. Aangesien ons nie omgee vir klein boksagtige klaskamers nie, het ons 'n hele planeet vir ons huidige lesse. Doen nou asof ...
Iewers het 'n geestesgids gefluister dat dit so sleg is as wat dit kan raak. Dit het nie genoem dat ek enige tyd sou kon sterf weens die dwelms of 'n gebrek daaraan nie. Dit het vir my gesê dat dit nou aan my hang. Ek moes…
Ons sit so dikwels in die pad van hartseer; ons probeer dit onderdruk, afknyp, uitstel of ignoreer. Ons is bang om oorweldig te word, om onfunksioneel te word: "As ek begin huil, sal ek nooit ophou nie:" Maar verdriet ...
Mense is gretig om na 'n jaar van koronavirus weer normaal te wees, maar is die VSA daar nog? Skaars. Die aanhoudende sielkundige en geestelike skade wat deur die pandemie veroorsaak word, neem ook toe.
In ons jeugbehepte kultuur word die toenemende spook om oud te word iets om onvermoeid te vermy. Ons oortuiging van die samelewing oor oudword vereer nie die ouderlingstatus van ons ...
Ek was baie geheg aan my pa en was baie ontsteld toe hy dood is. 'N Paar dae na sy dood draai ek om in my bed, vermoedelik nog in die middel van die droom, toe daar 'n skaduwee verskyn. Hy, want ek aanvaar die ...
Daar is baie wat u kan doen om uself voor te berei op die groot avontuur van die dood. Maar dit is goed om te onthou dat u leef, en as sodanig is u bedoel om te lewe. Vermy die neiging om ...