Is Amerika 'n boelie?
As geleerde onder die beskerming van die Militêre intervensieprojek, Ek het elke episode van Amerikaanse militêre ingryping van 1776 tot 2017 bestudeer.
Histories het die VSA gevorder van 'n posisie van isolasionisme na een van huiwerige tussenbeide, na 'n globale polisieman. Op grond van my navorsing sedert 2001, glo ek dat die VSA homself verander het in wat baie ander as 'n wêreldwye boelie beskou.
Ek gebruik nie die woord ligtelik nie. Maar as 'n boelie per definisie iemand is wat diegene wat dit as kwesbaar beskou, wil intimideer of benadeel, dan is dit 'n gepaste beskrywer van die Amerikaanse Amerikaanse buitelandse beleid.
Die agteruitgang van tradisionele diplomasie
Venezuela is 'n aanduiding van 'n groter probleem met die Amerikaanse buitelandse beleid wat tans troepe bo diplomate bevoordeel.
Tydens 'n perskonferensie in Januarie waarin die krisis in Venezuela aangespreek is, het die Amerikaanse nasionale veiligheidsadviseur, John Bolton, se wettige aantekeninge aangedui dat hy van mening is dat die stuur van Amerikaanse troepe 5,000 na Colombia was die voorkeurmetode om die presidensiële krisis in Venezuela op te los.
Wat begin het as sosiale, ekonomiese en politieke krisis onder die voormalige president Hugo Chávez, het voortgegaan tot die presidentskap van Nicolás Maduro; wat nou onder druk geplaas word om deur massa burgerlike betogings en grondwetlike uitdagings te staak. Die VSA het gesukkel om doeltreffend te reageer. Deel van die probleem is dat die VSA sedert Julie 2010 nie 'n ambassadeur in Venezuela gehad het nie.
As 'n beloning vir diegene met diep skenkerakke het politieke aanstellings histories slegs 30% van die Amerikaanse ambassadeursaanstellings uitgemaak, wat 70% van die poste aan loopbaandiplomate oorlaat. Onder die huidige administrasie, daardie verhouding word amper omgekeer.
Die professionele korps van burokrate vir buitelandse sake het ook afgeneem. Volgens die kantoor van personeelbestuur het die Staatsdepartement onder die Trump-administrasie sowat 12% verloor werknemers in die afdeling vir buitelandse sake. Sy oorblywende diplomate word toenemend geïsoleer van die vorming en implementering van die Amerikaanse buitelandse beleid, terwyl buitelandse beleid baie meer gereeld deur die uitvoerende tak gevestig word, en dan deur die Departement van Verdediging geïmplementeer word.
Van die perspektief van konserwatiewe Amerikaanse politieke elite, Het Amerikaanse diplomasie nie gely nie. Inteendeel, die kwaliteit daarvan is verskuif van dikwels harde en harde onderhandelinge tussen loopbaandiplomate met in-diepte plaaslike kennis - wat ons politieke wetenskaplikes as tradisionele diplomasie beskou - na wat ek elders verwys het as "Kinetiese diplomasie": "Diplomasie" deur gewapende mag wat nie deur plaaslike kennis ondersteun word nie.
Voorbeelde uit die onlangse geskiedenis
As ons na die algehele gebruik van die Amerikaanse weermag in die buiteland kyk, is dit duidelik dat die VSA mettertyd eskaleer in vergelyking met klein en groot moondhede.
In ons databasis let ons op elke vyandige voorval. Ons beoordeel die antwoord van elke land op 'n skaal van 1 tot 5, van die laagste vlak van geen gemilitariseerde optrede (1), tot dreigement om mag te gebruik, mag te vertoon, mag te gebruik, en uiteindelik oorlog (5). In sommige gevalle reageer state; in ander doen hulle dit nie.
Met verloop van tyd het die VSA meer en meer op die vlak 4, die gebruik van gewapende mag, gereageer. Sedert 2000 alleen het die VSA 92-intervensies op vlak 4 of 5 gedoen.
Oorweeg Mexiko. Data van die Militêre Intervensieprojek toon dat die VSA baie meer geneig was om te probeer om konflikte met Mexiko op te los deur die gebruik van gewapende mag as Mexiko in sy geskille met die VSA
Toegegee, die VSA het in militêre terme dramaties magtiger geword as Mexiko, maar krag in die meer tradisionele sin is nie so krities in interstaatlike verhoudings as wat dit eens was nie. In toenemende mate kon kleiner state die doelstellings van groter lande frustreer.
Nietemin maak ons ​​data duidelik waarom so baie Mexikane gekom het dink aan Amerika as 'n kriminele boelie.
Met Mexiko, byvoorbeeld, het die VSA gereeld gebruik gemaak om geweld te gebruik. Dikwels het Mexiko nie eens 'n antwoord op gewapende Amerikaanse optrede gebied nie. Van 1806 tot 1923 het Mexiko 20-interaksies met die VSA met wisselende vlakke van vyandigheid onderneem, terwyl die VSA besig was met 25, en met hoër vlakke.
Sedert die einde van die Koue Oorlog het Amerikaanse vyandigheidsvlakke steeds toegeneem. In werklikheid was die VSA gedurende die Koue Oorlog relatief minder vyandig. Maar sodra die Sowjetunie en sy blok geblaas het, het die VSA sy gewapende magte meer intens en meer gereeld begin betrek.
Net soos in Mexiko, is die Amerikaanse toevlugsoord teen Iran deurgaans hoër as die gebruik van Iran teen die VSA. Terwyl ons databasis 11-vyandige verbintenisse van Iran gerig van die VSA van 1953 tot 2009 aanteken, het die VSA 14 keer in Iran ingegryp.
Natuurlik is Mexiko en Iran relatief klein magte in vergelyking met die VSA. Maar wat van China?
Net soos met Mexiko en Iran, is die Amerikaanse toevlug tot krag baie meer konsekwent en op hoër vlakke teenoor China as andersom. Van 1854 tot 2009 het die VSA amper twee keer soveel ingegryp in China as in die VSA. Ons databasis bevat 17-voorvalle vir China en 37 vir die VSA.
Die wêreldwye reputasie van die VSA
Is kinetiese diplomasie - boelies - 'n effektiewe manier om die Amerikaanse belange te bevorder?
Wat die land se wêreldwye reputasie betref, is dit nie lonend om 'n boelie te wees nie. 'N Februarie-opname onthul 45% van die wêreldwye respondente beskou Amerikaanse mag en invloed as 'n groot bedreiging vir wêreldveiligheid, met die grootste aandele wat hul oorsprong in Suid-Korea, Japan en Mexiko het - veral alle Amerikaanse bondgenote.
Die VSA word nou wêreldwyd gesien as 'n groter bedreiging vir welvaart en vrede in die wêreld as China en Rusland.
Die VSA word gesien as 'n bedreiging nie net omdat dit die gebruik van gewapende mag in die buiteland mettertyd uitgebrei het nie, maar omdat dit terselfdertyd 'n aantal van sy eie kernbeginsels van legitimiteit opgehef het.
Een van die beginsels wat laat vaar is: Die VSA hou vol dat dit die reg het op behandel "vyandelike vegters" buite die reëls van die wette van gewapende konflik, terwyl sy eie gewapende magte aandring nie onderworpe wees aan internasionale ondersoeke nie.
Dit het mense aangehou sonder verhoor, soms onbepaald en sonder regsverteenwoordiging.
Dit het selfs toegelaat dat sy uitvoerende hoof - in hierdie geval president Barack Obama - beveel om die teregstelling van 'n Amerikaanse burger in die buiteland sonder verhoor.
Dit het jong kinders geskei van hul ouers wat asiel soek, ten einde ander gesinne te weerhou om asiel te soek, ongeag die geldigheid van hul asiel-eise.
Kortom, die VSA het sy morele hoë grond prysgegee. Dit maak dat Amerikaanse gebruik van gewapende mag toenemend onwettig lyk vir die inwoners van ander lande, en toenemend ons eie.
Monica Duffy Toft, Professor in internasionale politiek en direkteur van die Sentrum vir Strategiese Studies aan die Fletcher School of Law and Diplomacy, Tufts Universiteit