Waarom reis is die beste antwoord op egskeiding - Diverse
Sommige mense is gebore reisigers. Ons weet wie ons is. Ons hou van lughawens, selfs as ons nie op reis is nie. Ons verstaan ​​nie regtig vakansies nie, en gaan nooit verder nie. Ons kan alleen op 'n buitelandse lughawe land, sonder 'n gids of selfs weet hoe om in die plaaslike taal dankie te sê, en niks anders voel as afwagting vir die volgende maaltyd nie. Ons weet dikwels nie waar ons vanaand gaan slaap nie - en gee nie regtig om nie. Ons het korttermyn- of buigsame loopbane, indien enige, alhoewel ons byna alles kan uitsteek. Ons "vestig" ons nie goed nie.
Ons families dink ons ​​is mal, maar tog beny hulle ons terselfdertyd. Ons kan op enige plek slaap, tale maklik optel en nooit verveeld raak nie. Ons is gevaarlik nuuskierig, dikwels tot irritasie. Mense dink ons ​​is interessant, maar dit is moeilik om vriende 'tuis' waar dit ook al is, te maak. Ons is nie baie patrioties nie, maar betwyfel die lewensvatbaarheid van wêreldvrede. Ons fokus op wat ons het net waar ons is, nie op wat ons mis nie. Ons het iets waarvan ons baie hou, in elke land waarin ons gewoon het, selfs die lande waarvan ons nie gehou het nie.
As die kak regtig die waaier raak, dan erken ons dit as 'n verhaal aan die begin.
Ek is 'n reisiger. Toe my man, van 26 jaar en baie avonture, besluit het om te skei, was dit 'die voor die hand liggende keuse' om op reis te gaan. Om so 'n lang en redelik wonderlike verhouding te beëindig, is nie vinnig nie, veral as daar kinders betrokke is, so toe ons gereed was om die skuif te maak, was ons vier jaar stil. Vier jaar is 'n lang tyd, veral vir 'n sonliefhebber wat in Kanada woon. Gelukkig vir my het twee van ons drie seuns teen daardie tyd die hoërskool voltooi, en die 15-jarige was bereid om, of effens onwillig, saam met sy ma op avontuur te gaan.
Miskien is dit net die laaste paar treë in die son voordat ek in die afgrond val van depressie, slapeloosheid, onsekerheid - van berou en verlange en algemene paniek.
Ek het die bestemming op my tipiese lukrake manier gekies: terwyl sy vrywilliger was by 'n fondsinsameling op hoërskool, het 'n ander vrywillige ma Ecuador genoem as 'n wonderlike plek wat sy gehoor het goedkoop vaste eiendom het. 'N Maand later noem Ecuador 'n nuwe kennismaking as 'n nuwe bestemming. Dit was genoeg om my innerlike mistiek te oortuig dat dit ''n teken was.'
Sowat ses maande later het ons gesin in twee ontplof: die ouer seuns na Nicaragua, my man en die gesinshond om die VSA te dwaal, die jongste en ek na Ecuador.
Skeidings is niks nuuts nie. Gebroke huwelike is 'n dosyn, veral op my ouderdom (ok, ek is 48). Die tradisionele benadering, veral as daar nog kinders by die huis is, is om 'n so konsekwente roetine as moontlik te hou. Hou die huis as u kan, kinders in dieselfde skool, dieselfde vriende ... hopelik het u 'n bestendige werk en 'n goeie netwerk van familie en vriende waarop u kan steun vir ondersteuning gedurende die oorgangstydperk. Ja, u sal ongetwyfeld aan slapeloosheid ly, en u hoef nie bekommerd te wees oor die paniekaanvalle nie - enige kliniekarts sal u regkry met antidepressante. Maar kortom, jou lewe sal 'n rukkie suig.
Ons het by een van my aanlyn Engelse studente, Bianca, gebly, wat 'n wonderlike gasheer was. Deur haar het ons 'n baie sagte "insider"-kennismaking met Ecuador gehad en het sy haar familie en 'n paar vriende tegelyk leer ken. Onmiddellike ondersteuningsnetwerk - en vreemd genoeg, wanneer die onvermydelike vraag, "... en hoe lank is u van mekaar geskei?" na vore gekom het, het die antwoord (oral van "gister" tot "verlede week"), selfs vir my, so belaglik geklink dat al wat ek kon doen, dit deur my gegiggel word. Giggel spawn glimlagte, en wat tuis ongemaklike stiltes en simpatieke voorkoms sou gewees het, het op een of ander manier sameswerende gelag geword. Veral onder vroue van 'n soortgelyke ouderdom (en dikwels ervaar hulle), was daar 'n "muise wat uitkom om te speel". Die reaksie in die oë van in aanmerking kom mans (min, maar nie bestaan ​​nie) was anders, maar nie minder welkom nie.
En op die vreemde manier dat dit dikwels makliker is om u persoonlikste besonderhede met vreemdelinge te deel, het my nuwe huwelikstatus 'n maklike onderwerp geword, iets om objektief te bespreek of vanuit 'n vars oogpunt te ondersoek. Mense het selfs tot die gevolgtrekking gekom: 'Ja, dit is waarskynlik baie makliker om die aanpassing te maak tydens reis, in plaas daarvan om by die huis te bly en die persoon te mis ...' in die logies aangename toon wat mense gebruik om saam te stem dat dit 'baie beter is om nie te hê nie 'n televisie tuis "as hulle drie het. Op 'n sekere manier het dit wat ek as my gewaagde stap beskou het, verander in 'n geval van 'die maklike uitweg', maar die enigste opinie wat in hierdie geval regtig saak maak, is myne.
Sedert die eerste week was ons op ons eie. Ons is op reis. En ek voel wonderlik.
Miskien kom die krans. Miskien is dit net die laaste paar treë in die son voordat ek in die afgrond val van depressie, slapeloosheid, onsekerheid - van berou en verlange en algemene paniek. Op een of ander manier voel dit nie so nie. Hoe dit ook al sy, voorlopig gaan ek nie eers probeer om so ver vooruit te sien nie, maar my gesig na die son draai en in die warmte daarvan suig.