Algemene Martinete: habitat en eienskappe - diere Lees Meer
Hoof diere Algemene Martinete: habitat en eienskappe
Met rooi oë, elegante verekleed en nagtelike gewoontes, is die martinete een van die opvallendste reiers van ons fauna.
Geskryf en geverifieer deur die bioloog Francisco Morata Carramolino op 13 Julie 2021.
Die gewone martinet, met die wetenskaplike naam Nycticorax nycticorax, is 'n oorvloedige reier en baie goed versprei oor die grootste deel van die wêreld. Ten spyte hiervan is dit moeiliker om waar te neem as baie van sy familielede, vanweë sy nuuskierige nagtelike gewoontes.
Hierdie pragtige voël hou sterk verband met vleilande, ekosisteme van enorme ekologiese waarde wat voortdurend in gevaar is deur menslike optrede. As u meer daaroor wil leer, die kenmerke, gedrag en die habitatte wat dit inneem, nooi ons u uit om verder te lees.
Habitat van die gewone martinete
Soos tipies vir reiers, het N. nycticorax is 'n voël wat duidelik gekoppel is aan wateromgewings. Dit blyk dat dit 'n voorkeur vir varswaterliggame toon, hoewel dit ook in brak of sout water voorkom.
Hierdie voël kom gewoonlik in alle soorte vleilande voor, mits hulle hoogs ontwikkelde plantegroei het. Die paalbestuurders benodig veral boomplantegroei op die oewers, maar ook moerasplantegroei. Op hierdie manier kan hulle onder meer voorkom in riviere, mere, damme, reservoirs, ryslande, moerasse en mangroves.
Alhoewel dit minder algemeen voorkom, kan hierdie voëls ook voorkom in kusomgewings, riviermondings of grasvelde wat verder van die water af is, veral gedurende die trektyd.
Die gewone hamer het 'n baie wye verspreidingsreeks. Dit kom op alle kontinente voor, met die uitsondering van Oseanië, hoewel die voedingsgebied in hierdie gebied gefragmenteer is. In Spanje woon dit in die bekken van die Taag, Duero, Guadiana, Ebro, Guadalquivir en ander groot riviere. Kan ook in kusvleilande gesien word.
Sommige van die bevolkings, veral in die noordelike halfrond, migreer. Inteendeel, baie van die bevolkingsentrums van die suide is inwoners. Die meeste Spaanse bevolkings is somer, alhoewel daar 'n paar inwonende kolonies is.
Ten slotte moet op gelet word dat die omvang daarvan verdeel is tussen 4 verskillende subspesies, genaamd N. nycticorax falklandicus, N. n. nycticorax, N. n. obscurus en N. n. hoactli.
Die gewone martinet is 'n mediumgrootte reier. Die lengte is tussen 58 en 65 sentimeter, terwyl die vlerkspan gewoonlik tussen 90 en 100 sentimeter wissel. Dit val op deur sy mollige gelaatskleur as dié van ander ardeidos.
Hierdie voël hou gewoonlik sy nek vas, sodat hy die indruk kan wek dat dit nie so is nie. Alhoewel dit verrassend kan rek, is die nek nog korter en wyer as dié van ander verwante spesies. Die snawel en bene van die stapelbestuurder is ook kort en dik.
Die kleur van die volwassenes is solied, elegant en treffend. Die boonste deel van die kop, die bek en die rug is swart, terwyl die vlerke grys is. Die gesig, nek en ventrale deel van die liggaam is wit. Die oë is diep en donkerrooi. Boonop dra broeipersone lang, wit vere op die nek.
Aan die ander kant is jongmense minder aantreklik. Hulle verskyn met bruin en gestreepte wit kleure, met ligte en wye spikkels op die vlerke. Die bek en bene is geel, terwyl die oë oranje is.
In die vlug gee die liggaam van die Common Nighthawk 'n robuuste en kompakte voorkoms, met 'n kort stert en kort bene en taamlik breë en lang vlerke. Die bek bly te alle tye effens afwaarts neig.
Die dier se dieet is opportunisties en pas by die omgewingstoestande aan. Die paalbestuurders sit op die waterrand of op die plantegroei, plekke waar hulle geduldig wag totdat 'n prooi verskyn. Sodra hulle gewaar word, vang hulle haar met 'n vinnige nekslag.
Met hierdie strategie voed hierdie reiers op allerhande soorte en ongewerweldes. Sy algemene slagoffers sluit in visse, amfibieë, akkedisse, skilpaaie, slange en soogdiere. Hulle eet ook hoenders en die eiers van ander voëls, sowel as skaaldiere, insekte en ander ongewerweldes.
Hierdie spesie is nagtelike, hoewel nie streng nie. Dit kan ook aktief wees tydens skemer en sonsopkoms. Soms voed dit gedurende die dag, veral in die voortplantingseisoen, hoewel dit gewoonlik weggesteek bly in die bome, waar dit slaap.
Die martelaars broei in groot kolonies gedurende die voortplantingseisoen, wat hulle met ander soortgelyke spesies kan deel. Onder hulle is grysreiers, grootreiers, vee -reiers en heide. Gedurende die res van die jaar behou sommige bevolkings hul gesellige gewoontes, terwyl ander alleen bly.
As nes bou hierdie ardeidos 'n groot rudimentêre platform van stokke, takke en plantegroei. Hulle plaas hulle tussen 2 en 50 meter bo die water, in die oewerplantegroei. Die mannetjies verskaf die materiaal, maar dit is die wyfies wat die nes bou.
Gelukkig lyk dit asof hierdie voël 'n gunstige bewaringstatus geniet. Alhoewel hul getalle stadig kan afneem, die martinete het vandag nog 'n groot bevolking.
Wêreldwyd word geraam dat daar tussen 570,000 en 3,730,000 individue is. In Europa styg die getal tot 60,000-86,100 paartjies, terwyl Spanje 2,170-4430 paartjies het. Daar moet op gelet word dat hierdie syfers baie wissel na gelang van die jaar.
Verder is die verspreidingsreeks van N. nycticorax is geweldig, wat altyd 'n ekstra mate van veiligheid bied vir die bewaring van die spesie. Daarom word hierdie dier deur die International Union for Conservation of Nature (IUCN) as '' Minste kommer '' geklassifiseer.
Ten spyte hiervan is daar dreigemente wat die martinete benadeel. Droogte, vernietiging en verandering van vleilande, besmetting deur plaagdoders en sommige siektes is faktore wat in ag geneem moet word. Vervolging van mense op plekke wat van akwakultuur afhanklik is, is nog een van die belangrikste bedreigings.
Die martinete is 'n diskrete, maar verteenwoordigende voël van vleilande regoor die wêreld. Met 'n bietjie geduld - en namate die aand val - is dit moontlik om van hul teenwoordigheid te geniet, altyd op 'n geskikte afstand en sonder om ongemak te veroorsaak.