Stormwolke pak saam, die lug huil. Mika lê in die mandjie, geen asem meer kan gehoor word nie. Die teef lyk of sy rustig slaap. Maar die gesin se viervoetige vriend is dood. Nou is dit tyd om afskeid te neem van jou geliefde speelmaat en metgesel.
In die kinderboek “Mikas Himmel” wys die skrywer Bibi Dumon Tak en die illustreerder Annemarie van Haeringen empaties hoe ’n gesin oor die dood van hul eie hond kom.
Wanneer die skadu oor die gesin val
Die boek vergesel nie net die gesin se eerste treë ná die dood nie, dit onthul ook die hoofkarakters se gevoelens. Die gesin sien hoe die bak nog op sy gewone plek is en die leiband aan die haak hang. Sy onthou die daaglikse staptogte en klop haar wat Bello geniet het. Dit is hoe die skrywer die lang verwerkingsproses realisties beskryf.
Want kinders hanteer die dood dikwels anders as volwassenes. Vir baie is die oorlede troeteldier die eerste kontakpunt met die onderwerp. Dumon Tak beskryf hoe gesinne die sensitiewe kwessie kan hanteer. Dit bou vrae in waarmee almal wat iemand verloor het, hanteer het. Hoekom het hy/sy gesterf? Waar is hy/sy nou?
Hoe die hond voortleef
Maar die boek spreek ook die hulpeloosheid aan wat volwassenes dikwels voel wanneer hulle nie die antwoord op kinders se vrae ken nie. Kleinboet is byvoorbeeld bekommerd oor Mika: “Word sy deur iemand gevoer??"Iemand antwoord:" Ons weet dit ook nie. Op daardie oomblik voel volwassenes hulself leeg en kan nie los of selfs die situasie verander nie. Dit is soos 'n swaar donderstorm wat nie dadelik laat weggaan nie.
Dood, geweld, oorlog: hoeveel waarheid ons kinders kan aanvaar?
Die skrywer wys die kleinboet se perspektief oor hoe Mika in sy gedagtes voortleef en hoe hierdie persepsie later na die volwassenes oorgedra word. “Vries sy nie daar buite in die nat grond nie,” vra hy. Dit is aangrypend en terselfdertyd bemoedigend dat hy op sy eie manier verstaan ​​wat gebeur het en hoe hy die pyn hanteer.
'n Hartseer verhaal wat ons troos
Die verhaal is in eenvoudige, kort en roerende sinne geskryf en lyk dus amper soos poësie. Die hond Mika pryk op die boekomslag, die oppervlak is gestruktureer en voel asof dit lewendig is.
So donker soos die storie begin, eindig dit helder. Want die swart wolk oor die gesin vervorm van kant tot kant meer in die silhoeët van Mika. Die boek help almal om die hartseer oor die troeteldier wat oorlede is 'n bietjie beter te verwerk of laat hulle ten minste empatie met die geaffekteerde familie hê.