‘n Reaksie Op Hier Staan Ek
Kategorie: Artikels	Gepubliseer op Vrydag, 27 April 2012 20:26	Geskryf deur Roedolf Botha	Trefslae: 2483	‘n Kerk Waar Mense Vrae Kan Vra en Mag Twyfel – ‘n Reaksie Op ‘Hier Staan Ek...Kommenataar oor hierdie ArtikelLeon AtterburyGillie GehleAnder korter bydraes Die tyd het gekom dat die Christelike kerk in die algemeen ruimte maak vir mense wat worstel met twyfelvrae en ongeloof. Ek het met groot nuuskierigheid kennis geneem van die artikel in Rapport getiteld “Predikante bieg oor twyfel” (22/10/2011). Die artikel het gepraat van vyf predikante in hoofstroom Afrikaanse kerke wat Sondae op die kansels staan en preek, maar nie meer glo in die basiese waarhede van die Christelike belydenis nie. Daar is ook agtien ‘gewone mense’ wat in die boek vertel van hulle pad uit die Christelike geloof na agnostisisme. Ek was geïnteresseerd omdat ek self ’n geestelike leier is wat vir jare ’n leraar in die NG Kerk was. Ek lees gereeld publikasies van mense wat buite geloof staan en vertel van hulle reis na ongeloof en hier was nou uiteindelik iets in Afrikaans! Ek kon nie wag nie! Ek staan vandag steeds in ’n geestelike leierposisie maar buite die institusionele kerk. Anders as die skrywers van ‘Hier staan ek...’, het ek egter nie afstand gedoen van kern leerstellinge van byvoorbeeld die apostoliese geloofsbelydenisse soos die versoeningsdood van Jesus en sy liggaamlike opstanding en verlossing deur genade nie. Maar wag, voor ek aangekla word van fundamentalisme...
Nadat ek die publikasie by Exclusive Books bestel het en vir weke die personeel mal gehad het met my onophoudelike navrae oor of die boek al gearriveer het, het ek dit uiteindelik in die hande gekry en dadelik begin verslind! Ek is regtig diep geraak deur wat ek gevind het. Maar ook vies en teleurgesteld.
Ek is geraak deur die verhale van opregte soeke na God, die trane, moeilike gesprekke met gelowiges en mede-twyfelaars. Ek het telkens ’n knop in die keel gehad oor worstelinge wat gewissel het tussen twyfel aan die een kant en nog méér twyfel aan die ander kant, oor hartseer gesprekke en belydenisse teenoor vriende en lewensmaats. Ek kon sien dat die besluite na ’n agnostiese perspektief nie vir hierdie mense maklik en eenvoudig was nie.
Ek is egter ook vies. Vies dat die kerk skynbaar geen plek gehad het vir sommige van hierdie Godsoekers nie, maar slegs bestaan het uit, en ruimte gemaak het vir, ‘Godkenners’. Dis ’n jammerlike feit dat hierdie worstelaars se geestelike reise weg van geloof in die meeste gevalle, veral aanvanklik, alléénreise was. Hulle was nie toegelaat om te twyfel en vrae te vra binne die veiligheid van ‘n geestelike gemeenskap waar hulle deur hulle worsteling en twyfel kon werk, totdat heling kon plaasvind en geloof uiteindelik weer kon terugkeer nie. Dit was natuurlik veral waar van die predikante. Die gevoelens van eensaamheid het veroorsaak dat hulle simpatieke luisteraars begin soek het, en natuurlik gevind het, maar buite die kerk en konvensionele geloof. Uiteindelik was dit ’n kwessie van twyfelaars wat die twyfelaars lei en die resultaat was voorspelbaar: ’n lewe van twyfel en onsekerheid. Die jammerte is dat sommige twyfelaars deur sosialisering en rasionalisering geheel en al tevrede geraak het met hulle agnostiese lewenstyle en selfs evangeliste geword het vir ’n ‘nuwe waarheid’. Daar is egter nog ’n saak wat my irritasie laat opwel en dit is dat die kerk se teologie soms so oppervlakkig en piëtisties kan wees dat daar selde intelligente en goed deurdagte antwoorde beskikbaar was vir baie van hierdie Godsoekers. Hulle worstelvrae is dikwels tegemoet gekom met oppervlakkige en naïewe pogings deur goedbedoelde Christene, maar wat geen bevrediging gebied het nie. Die jare van geestelike veiligheid in ’n Christelike Suid-Afrika het die kerk sag en onbekwaam gemaak om sinvol met twyfel en ongeloof in gesprek te tree. Vir jare was dit nie nodig om die geloof van die Bybel te verdedig nie, aangesien dit vir lank was wat meeste mense geglo het. Dinge het egter verander. Diver