Kyk maar liewer waar jy loop… – Bali Drome
Ek besluit een jaar om ñ paar aande in Indonesië se hoofstad, Jakarta, oor te bly. Land gewoonlik net vir ñ paar ure daar, oppad na die ooste van die land.
Nie iemand wat sommer alleen kanse vat nie, het hier baie beplanning ingegaan. Die res van die familie was nie seker dat ma hierdie nou so op haar eie moet aanpak nie, maar wat-wou. My lysie van areas om te besoek mooi opgestel, diep gedink voor ek op ñ blyplek besluit het, al die gevare van ñ vrou op haar eie in Jakarta opgelees. En daar gaan ek.
Die stad met sy 30 miljoen inwonwers was aanvanklik intimiderend. Ek kom van Harties af, en ons het ook soms spitsverkeer. Soos Sondae as die kerke uitkom. Hierdie was ietwat anders.
Die area waar my hotel was, was in die industriële deel van die stad, want slimjan soek “bargains”. En dit het ek gekry. Met my padkaart mooi uitgestip, het ek soggens die markte aangedurf, aankoop geld styf teen my lyf vasgeknyp.
So stap ek die dag nóg ñ nuwe paadjie, effens vinnig want dit was vroeg en baie min mense nog op straat. Besef dit was dalk ñ fout, defnitief gevaarlik so vrou alleen.
Ek loop-hardloop om ñ hoek, en struikel oor iets in my pad. Gryp verward in die lug rond om my balans te herwin, en val teen die rolstoel.
Met net ñ kop op.
Net ñ kop, een groter as die gewone manskop. Met oë wat myne onmiddelik aangluur en my uitdaag om ñ geluid te maak.
Wel, ek het nie ñ geluid gehad nie.
ñ Kop sonder ñ lyf. ñ Lang kop. Een wat asem haal.
Ek het omgespring en my waardigheid probeer herwin, net om myself ‘kadis’ in ñ lamppaal vas te loop. En weer op die sypaadjie te land.
Ek kén gestremde mense. My ma het 40 jaar lank in hul skole skool gehou, van my beste maatjies was in rystoele.
Maar net ñ kop?
Ek is vroeër terug kamer toe, met ñ geknakte ego en ñ seer lyf. Sowaar, daardie aand blaai ek in ñ eetplekkie deur ñ tydskrif. En daar sit hy. In die boek. In sy eie artikel. Die groteske kop op die stoel. ñ Baie bekende mediese geval wat wêreldwyd bestudeer word.
En ek. Ek val oor hierdie mediese wonder tussen 30 miljoen ander.
Author travel460Posted on Desember 12, 2016 Desember 12, 2016
18 thoughts on “Kyk maar liewer waar jy loop…”
Una kielie-kielie – mediese frats of nie ek wil verkieslik nie daarvan ‘n studie maak nie en sou regtig hol… sonder oordeel net oor die onbekendheid daarvan.
Desember 12, 2016 om 1:10 nm
Vandag moes ek myself net laat lag, vir myself, want die ‘af voel’ van vanoggend wou wou oorgaan in iets dieper.
Desember 12, 2016 om 6:39 nm
Dit was lekker moenie dat die “af” jou nou ook beetkry nie, ons is genoeg wat huidiglik in sy greep is. Ek lees lekker aan jou goed en word menigte kere meegevoer deur jou skrywe. Maar gelukkig is ek hier en floreer ek in die anonimiteit en goeie geselskap wat nie omgee vir moed inpraat, of mens se selfvertroue net ‘n slag of wat ‘n hupstoot gee. XX
Desember 12, 2016 om 6:57 nm
Ek sien jy word so wonderlik ge-ondersteun. Is dit nie amazing nie, Elanè. En ek glo dit help jou, die wete dat ander jou krises verstaan.🌺
Desember 12, 2016 om 7:14 nm
Beslis, want ek het regtig gevoel asof almal dit so fanatasties regkry, hoe is dit dat ek so sukkel om als bymekaar te hou – toe nie, want daar is ‘n menigte wat sê “been there: blah, blah en met dit besef ek in hierdie wereld is ons almal op gelyke speelveld, almal loop net nie gelyktydig voor nie. Dit is bevrydend! En beslis minder intimiderend.
Desember 12, 2016 om 2:53 nm
Ek hoor tannie se stem in my kop met n gelag tussen woorde. Hand gebare met n glas wyn wat rond swaai. Ai tyd saam tannie is altyd kos baard vir my.
Desember 12, 2016 om 5:49 nm
Hello my engel. Jy gaan maar moet kom oorslaap sodat ons tweetjies behoorlik kan lag, en huil
Desember 12, 2016 om 5:12 nm
Lekker dapper… my waaghouding is in elk geval te treurig
Desember 12, 2016 om 7:46 nm
…So tussen miljoene kan mens net wees……
Desember 13, 2016 om 5:34 vm
Skuus, ek weet dis slegte maniere om te lag as iemand val, maar ai, dit bly snaaks. In watter skole h jou ma skoolgehou? Dalk het ons saam gewerk!
Desember 13, 2016 om 6:41 vm
Jy is veronderstel om vir my te lag, ek moes baie snaaks gelyk het.🌹 Felicitas en Muriël Brand skool, albei in Brakpan.
Desember 13, 2016 om 8:51 vm
Nee ek was by Pretoriaskool in PTA , Prestasieskool in Germiston en Frances Vorwerg in Southdale Johannesburg. Ons kinders is soms Mriel Brand toe oorgeplaas en andersom
Desember 13, 2016 om 8:53 vm
Nee, ek was by Frances Vorwerg in Southdale, Johannersburg en Muriel Brand en ons het saamgewerk.
Desember 13, 2016 om 5:39 vm
Ek geniet jou skrywe, jy’s so bevoorreg!
Desember 13, 2016 om 8:03 vm
Dankie dat jy kom inloer. Ek besef ek is bevoorreg om so te kan rondrits, jong. En ek weet dit is ń absolute geskenk van bo.
Desember 13, 2016 om 11:33 vm
Dit is omtrent wow!!!! Jy het baie moed om die plek vrou alleen aan te durf.
Desember 13, 2016 om 12:36 nm
Jong Danie, dalk ‘domgeid’ tussen in ook.😆
Desember 13, 2016 om 7:59 nm
Ek wou nou lag maar aan die ander kant dink ek gaan ek vanaand nagmerries hê oor daardie kop in ‘n rystoel. Liewe dis grillerig, en toe moes jy nou juis oor hom struikel. Nou wil ek alweer lag…. maar met so ‘n hol maag.
Vorige Previous post: Om nie die woorde te hê nie.
Volgende Next post: Ouma se prinses.