KEES-KOEKEDORE - Hennie Van Deventer
Nie alle lede van die spesie "homo sapiens" is ewe lankmoedig en genaakbaar nie. Dit verg 'n pakket van deugde om byvoorbeeld nog 'n lughartigheidjie te kan pleeg as die sekelsterte jou domein binnedring, al jou breekgoed (plus nog 'n paar onbreekbaarhede op die koop toe) breek, jou wit leersitkamerstel met rooiwyn vlek, jou biltong uit jou bakkie skaai, 'n gat deur jou grasdak dolwe, onder jou duvet inkruip en jou bed omskep in 'n ablusieblok ('n vorige blog) of in bloedige somerweer in jou swembadjie kom afkoel – 'n morsigheid as jy ooit een gesien het.
Skaars twee maande later was Kapous en Leonora die slagoffers van 'n klassieke bobbejaan-inval op soek na kos. Elke kas word dan oopgeruk. Agterna is die vloere besaai met stukkende eiers, pap papaja, meel, suiker, koekies, kookolie,verskeurde plastiek en wat nog – natuurlik gemeng met die eie uitwerpsels wat blykbaar deur die stimulasie van sulke vandalisme tienvoudig geaktiveer word.
"Lank lewe die bobbejane" – verbeel jou! Ek gryp liewer die naaste skietding.
"So 'n tydjie gelede was daar ongeveer 21 bobbejane gelyktydig (yslike groot mannetjies ingesluit) binne in ons huis se woonkamer-kombui. Daar was nie 'n enkele eier, vrug, koekie, beskuit, ens wat hulle nie verslind het nie.