Montgomery-busboikot - Verloop van Geskiedenis - 2021
Die Montgomery-busboikot is in Desember 1955 begin. Wat in Montgomery gebeur het, word gesien as 'n belangrike punt in die hele burgerregteverhaal en 'n naaldwerkster Rosa Parks word na vore gebring.
Die struktuur van die suidelike samelewing voor 1955 het verseker dat swart Amerikaners baie tweedeklasburgers was. Suidelike state het slegs wit restaurante gehad, slegs wit rusplekke in buscentra, ens. In Montgomery, Alabama, is busse gesegregeer (soos elders in die Suide algemeen) met spesifieke gebiede in 'n bus wat vir wit kliënte en ander sitplekke vir swart kliënte gereserveer is.
Die verhaal agter die busboikot lyk eenvoudig - tog, soos altyd, is daar meer aan die verhaal as wat die eerste keer verskyn. Na 'n volle dag se werk het Rosa Parks 'n bus huis toe gekry. Die bus was 'vol' in die sin dat al die sitplekke vir wit Amerikaners in gebruik was. Parks sit in 'n stoel vir swart Amerikaners. 'N Wit man klim aan boord en vind dat al die' wit 'sitplekke vol was. Die busbestuurder het aan vier swart Amerikaners gesê om verder in die bus te beweeg. Drie het voldoen, maar Parks het geweier om haar sitplek prys te gee en is gearresteer.
In protesoptog het 'n boikot van die busse deur swart Amerikaners in Montgomery begin. Dit was waarskynlik die eerste voorbeeld van die ekonomiese situasie wat die gemeenskap gehad het, want uiteindelik moes die busonderneming hul busse desegreguleer of ernstige finansiële probleme ervaar, aangesien baie swart Amerikaners die busse gebruik het. Sonder hul ekonomiese insette via tariewe, het die busonderneming van Montgomery waarskynlik bankrotskap in die gesig gestaar.
Daar is egter meer by die verhaal. Baie mense meen dat die optrede deur Rosa Parks 'n reaksie was ná 'n harde dag se werk en dat dit nie vooraf beplan is nie. Die getuienis dui moontlik daarop dat die hele kwessie van 'n busboikot 'n paar keer tydens die beplanning was. Reeds in 1954 het vyf en twintig plaaslike verenigings in Montgomery die burgemeester van die stad, W A Gayle, meegedeel dat 'n stadswye boikot van die busse van die stad beplan word. Die Politieke Raad vir Vroue in die stad beplan 'n boikot in 1955. Om hul beweging meer dryfkrag te gee, het hulle 'n gerespekteerde lid van die gemeenskap nodig gehad om gearresteer te word weens die oortreding van die stadsbusswet.
Nog voor die inhegtenisneming van Rosa Park, is 'n vyftienjarige student, Claudette Colvin, op 2 Maart 1955 gearresteer omdat hy geweier het om haar 'wit' stoel op te gee. Haar saak is egter nie deur die NAACP vervolg nie, aangesien een van die aanklagte teen Colvin aanranding was. Wat die NAACP wou gehad het, was 'n saak wat bloot met segregasie betrokke was, sonder enige ander saak wat die saak moontlik sou laat verdwyn. Die staat Alabama het die segregasie-kwessie teen Colvin laat vaar en bloot 'n saak van aanranding en battery voorgelê.
'Die bus het oorvol geraak en ek kan onthou dat die busbestuurder deur die truspieëltjie gekyk het dat sy (Colvin) op haar sitplek moes opstaan, wat sy nie gedoen het nie. Sy het niks gesê nie. Sy het net voortgegaan om deur die venster te kyk. Sy het op die dag besluit dat sy nie gaan aanbeweeg nie. Daar was geen aanranding nie " Annie Larkins Price, klasmaat van Colvin's
Dit was die saak van Colvin in Browder v Gayle wat in Februarie 1956 in 'n federale hof sou eindig. Dit was rondom hierdie saak dat die Hooggeregshof in Desember 1956 busskreiding ongrondwetlik verklaar het. Baie mense meen dat Colvin nie die krediet ontvang het waarvoor sy verdien nie haar deel in die burgerregte-beweging.
'Claudette was baie deel van die begin van die beweging. Daar kom 'n tyd dat jy net soveel neem, en ek dink dat hierdie gemeenskap net gewag het dat iets moes gebeur en dat iemand die weg moet wys om iets aan die busse te doen. ' Fred Gray, wat Rosa Parks in haar staatsaak verteenwoordig het.
Op 1 Desember 1955 weier Rosa Parks om haar sitplek in die bus op te gee. Ironies genoeg het sy op dieselfde bus as wat Claudette Colvin op 2 Maart 1955 gedoen het, op die bus geklim. Parke het egter al voorheen onder busseegregasie gely. In 1943 het Parks haar prys betaal aan 'n busbestuurder wat haar aangesê het om met die agterdeur op die bus te klim, aangesien 'swart' sitplekke altyd agter in 'n bus was. Terwyl Parks na die agterdeur beweeg, ry die bus weg.
Wie was Rosa Parks? Sy word altyd uitgebeeld as iemand wat na 'n harde dag se werk die einde van haar geduld bereik het en het geweier om haar sitplek in die bus te verlaat en verkies om op haar voete te rus. Alhoewel dit bykans seker is, is daar meer verhale. Rosa Parks was 'n lewenslange werker vir die NAACP en het 'n spesiale belangstelling in die Claudette Colvin-saak gemaak. Ten tyde van haar inhegtenisneming het Parks pas 'n kursus oor rasseverhoudinge in Monteagle, Tennessee, voltooi. Sy het 'n naaldwerkster geword bloot omdat dit alles in die gesegregeerde samelewing van Montgomery kon doen. Parke is egter opgelei aan die all-black Alabama State College.
Toe Parks gearresteer word, het die NAACP die polisie gevra waarom hulle dit gedoen het. E D Nixon van die NAACP is meegedeel dat "dit niks van jou verdomde sake was nie." Nadat hy vasgestel het wat die rede vir haar inhegtenisneming is, het Nixon die verband wat nodig is vir haar vrylating gepos. Die Parks-saak het nie een van die moontlike komplikasies van die Colvin-saak gehad nie. Die NAACP het Parks gevra of hulle haar saak met betrekking tot die wettigheid van segregasie kan voer.
'N Eendagboikot van die stad se busse is vir Maandag 5 Desember gereël. Dit was baie suksesvol. 'N 26-jarige predikant in die Baptistekerk in Dexterlaan, het 'n leë bus gesien nadat hy met 'n leë bus langs sy pad gery het. Hy was Martin Luther King. Hy sou dit later skryf
"Die eens slapende en rustige negergemeenskap was nou heeltemal wakker."
Diegene wat die eendagboikot gereël het, het 'n organisasie genaamd die Montgomery Improvement Association opgerig. King is tot president verkies. MIA moes besluit of hy voortgaan met die boikot of die sukses van die eendagboikot. Sommige wou die boikot na net een dag beëindig, maar die stemming wat die aand geneem is, het gewys dat die meerderheid wil hê dat die boikot moet voortgaan.
Stadsbeamptes in Montgomery het die boikot probeer ondermyn. Swart taxibestuurders het dieselfde as die busse aangekla in 'n poging om swart mense te laat werk in plaas daarvan dat daar geen busse was nie. Stadsbeamptes het egter verklaar dat die minimum prys wat 'n taxibestuurder kon hef 45 sent was - dus is die tien sent wat betaal word, onwettig gemaak. Om dit te vermy, het MIA 'n privaat taxiplan ingestel waardeur swartes wat hul motor besit, mense op aangewese punte gaan haal en aflaai. Dit het die tariefkwessie van 45 sent oorkom.
Toe MIA met amptenare van die busonderneming vergader het, het hulle niks gekry nie.
Die wit gemeenskap van Montgomery het plaaslike koerante probeer gebruik om die swart gemeenskap te oortuig dat die boikot opgelos is deur 'n verhaal te druk wat dit verklaar. MIA moes in 'n kort tydjie baie werk doen om soveel as moontlik te oortuig dat die verhaal 'n hoax was. Op 30 Januarie 1956 is King se huis gebombardeer. Mans wat die privaattaxi's bestuur het, is gereeld in hegtenis geneem weens die minder geringe verkeersoortredings. Versekeringsfirmas het hul versekering vir die voertuie onttrek. King het dit eers reggekry deur die versekering deur Lloyd's van Londen te onderskryf. Op 21 Februarie is King saam met 88 ander mense gearresteer vir die organisering van 'n boikot wat 'n onduidelik wet oortree het. Hy is beveel om $ 500 as 'n boete met $ 500 koste te betaal.
Die boikot het winkels in Montgomery erg getref omdat baie minder swartes die middestad binnekom. Terwyl winkeleienaars gekant was teen integrasie, het hulle hul lewensbestaan ​​verloor as die boikot voortduur.
MIA het ook die howe gebruik om hul saak te beveg vir die beëindiging van desegregasie. Met 'n meerderheid van 2 tot 1 het 'n federale hof die segregasie van busse as ongrondwetlik beskou. Die stadsowerhede het aangevoer dat integrasie tot geweld sou lei - 'n argument wat deur twee van die beoordelaars verwerp is.
Die swart gemeenskap van Montgomery het op 21 Desember 1956 weer die busse begin gebruik. Die argument wat die leiers van die stad in die hof gebruik het, het egter uitgekom. Daar is op busse geskiet, vier kerke is gebombardeer, en 'n bom is op die stoep van die huis van Martin Luther King gevind. Sewe wit mans is hiervoor in hegtenis geneem, maar niemand is ooit skuldig bevind nie - 'n ooreenkoms is gedoen waarvolgens die swartes wat ingevolge die anti-boikotwetgewing gearresteer is, hul aanklagte laat val het, terwyl die sewe mans hul aanklagte laat val het (alhoewel King steeds moes betaal 500 dollar boete).
Die geweld het wel geëindig en die integrasie van die busse in Montgomery het met relatiewe sukses voortgegaan. Op 10 en 11 Januarie 1956 vergader ministers in MIA in Atlanta met ander ministers wat in die suide gewerk het. Die resultaat van hierdie vergadering was die stigting van die Southern Christian Leadership Conference. Martin Luther King is tot president verkies. Dit wou voortbou op die sukses van die burgerregte-beweging in gebiede soos vervoer en onderwys, maar op 'n nie-gewelddadige manier.