Ek weet ek gaan verkrummel van skaamte. Daardie dag as ek Hom sien en waarlik weet hoe my lewe kon gewees het – as ek net Sy woorde aan my geglo het. Ek gaan my skaam vir al die vrees en onsekerheid, ek gaan my kop laat hang oor al my bekommernis en ek gaan opkrul in vernedering oor die rondgemaal in my gedagtes oor dinge wat dalk nie gaan uitwerk nie, plan B tot Z vir drome wat dalk nie werklik word nie en desperate grype na wêreldse maniere om dinge gedoen te kry. Selfverwyt en oneindige bejammering oor ‘n triomfantelike lewe van oorwinning wat ek gemis het, is my ewigheidslot – as ek nie nou reeds vrees hanteer, my lewe in rat kry en leef in die volle plan wat my Vader vir my bepaal het nie.
Die nuus het my hewig en diep ontstel. Ek was woedend dat niemand my die ware toestand vertel het nie. Hulle het mooi verduidelik dat hulle graag my die vakansie wou gun en nie vroeër laat terugkom nie, wat ek wel sou gedoen het. Ek was ontstel dat hy so siek was sonder sy ma by hom en het vreeslik sleg en goed skuldig gevoel daaroor. My kind in so ‘n toestand terwyl ek rondkerjakker – onaanvaarbaar! Ek was kwaad vir die familie en kwaad vir die situasie en in my woede het ek onderneem om eenvoudig nie weer weg te gaan nie. My oplossing – ek bly by die huis tot my kinders groot is. Ek sal hulle nie weer so skandalig in die steek laat nie.
Drie keer het die geleentheid om saam te gaan gekom en gegaan. Ek het geweier. Ek het besluit en so is dit – die saak is nie oop vir debat nie.
Sjoe – dit is ernstig. Die vreesagtiges word saam met die ongelowiges, die gruwelikes, moordenaars, hoereerders, towenaars en afgodedienaars genoem en die poel van vuur word vir hulle voorgehou. Vrees kan nie so erg wees nie – Here, hoe dan nou? Ek het geskrik vir die erns waarmee die Woord my vrees beskou. Is die Here dalk kwaad oor my bekommernis oor my kinders? Ek is mos maar net verantwoordelik? Is dit nou so verkeerd?
Wat gaan hier aan? Glo jy dat Ek jou liefhet en vir jou sorg? Ek was in trane en skaam en het onmiddellik my ongeloof bely. By die huis het ek sommer ‘n klein rondlê Bybeltjie gegryp en oopgemaak. Toe ek die woorde lees was ek totaal omgestamp oor die direkte aanspreek van die Heilige Gees en het in ‘n oogwink besluit dat die reis vir my ‘n geloofstoets sal wees.
In die Nuwe Testament word die Griekse woorde: phobeo en phobos gebruik vir paniekerige vrees en angs waarvoor jy wil vlug. In Matteus 10:26 :
Ek en my man het ‘n heerlike week in Bermuda deurgebring binne-in orkaanseisoen. Toe ons die hotel bespreek, was hulle toegespyker vir Katrina. Ons het perfekte weer gehad vir die hele tyd en die week na ons teruggekom het, het Rita die strandjie en die restaurant waar ons kaalvoet in spoelgolfies gesit en eet het, weggespoel.