Geskryf deur Helen Norton
Die ou grap sê jy kan sê 'n politikus lieg as sy lippe beweeg. Alexander_P / Shutterstock.com
Maar wat van wanneer regeringsamptenare lieg?
Ek neem hierdie vraag aan in my onlangse boek, "Die regering se toespraak en die Grondwet. 'Dit is nie so verbasend dat staatsamptenare lieg nie - hulle is immers menslik. Maar wanneer 'n agentskap of amptenaar wat deur die regering se mag en hulpbronne gesteun word, 'n leuen vertel, veroorsaak dit soms skade wat slegs die regering kan aanrig.
Uit my navorsing is bevind dat leuens deur regeringsamptenare die Grondwet op verskillende maniere kan oortree, veral as hierdie leuens mense van hul regte ontneem.
Oorweeg byvoorbeeld polisiebeamptes wat vertel 'n verdagte vals dat hulle 'n lasbrief het, of sê verkeerdelik dat die regering die kind van die verdagte sal wegneem indien die verdagte nie afstand doen van sy of haar grondwetlike regte op 'n prokureur of teen selfdiskriminasie nie. Hierdie leuens is in stryd met die grondwetlike beskerming wat in die Vierde, Vyfde en Sesde Wysigings.
As die regering mense tronk toe gaan, belasting hef of boetes maak omdat hulle nie saamstem met wat hulle sê nie, is dit in stryd met die Eerste Wysiging. En onder sommige omstandighede kan die regering verdeeldheid net so effektief stil maak deur sy leuens wat werkgewers en ander derde partye aanmoedig om die kritici van die regering te straf. Gedurende die 1950's en 1960's, byvoorbeeld, het die Mississippi-staat se soewereiniteitskommissie versprei leuens aan werkgewers, vriende en bure van burgers wat teen segregasie uitgespreek het. Soos 'n federale hof dekades later bevind het, het die agentskap "geteister individue wat organisasies bygestaan ​​het bevordering van desegregasie of registrasie van kiesers. In sommige gevalle sal die kommissie werkoptrede voorstel aan werkgewers, wat die geteikende gematigde of aktivis afdank. '
En sommige regsgedinge het regeringsamptenare daarvan beskuldig verkeerd voor te stel hoe gevaarlik 'n persoon was wanneer hulle op 'n vlieglys geplaas word. Sommige regters het uitgespreek kommer oor die vraag of die regering se prosedures vir nie-vlieglys nie is streng genoeg om die vryheid van reis te beperk.
In 1971 publiseer The New York Times en The Washington Post die Pentagon Papers waarin hulle leuens oor die oorlog in Viëtnam blootgelê het. AP Photo / Jim Wells
Die verspreiding van wantroue en onsekerheid
Maar in ander situasies kan dit moeilik wees om 'n direkte verband te vind tussen die regering se toespraak en die verlies van 'n individuele reg. Dink aan die leuens van regeringsamptenare oor hul eie wangedrag of hul kollegas om politieke en wettige aanspreeklikheid te vermy - soos die vele leuens oor die Viëtnam-oorlog deur die administrasie van Lyndon Johnson, soos geopenbaar deur die Pentagon Papers.
Daardie soort leuens is deel van wat ek genoem het "die regering se twyfelvervaardiging. "Dit sluit die leuens van die regering in wat poog om die publiek af te lei van pogings om die waarheid te ontdek. Na aanleiding van die toenemende kommer oor sy veldtog se verbintenis met Rusland, het president Donald Trump dit byvoorbeeld beweer die voormalige president Barack Obama het hom afgetakel tydens die veldtog, selfs al het die departement van justisie dit bevestig geen getuienis het daardie eis ondersteun nie.
Dekades vroeër, in die vyftigerjare, het sen. Joseph McCarthy sowel media-aandag as politieke wins verkry verregaande en dikwels ongegronde aansprake wat bygedra het tot 'n kultuur van vrees in die land.
As openbare amptenare op hierdie maniere praat, ondermyn dit die vertroue van die publiek en frustreer dit die publiek se vermoë om die regering aanspreeklik te hou vir sy prestasie. Maar hulle skend nie noodwendig die grondwetlike regte van 'n spesifieke persoon nie, en dit maak die saak op die beste uitdagend. Met ander woorde, net omdat die leuens van die regering ons seermaak, beteken dit nie altyd dat dit die Grondwet oortree nie.
Sen Joe McCarthy, links, praat met sy prokureur, Roy Cohn, tydens die verhore in die Senaat in 1954. United Press International / Wikimedia Commons
Wat kan mense nog doen?
Daar is ander belangrike opsies om die publiek teen die leuens van die regering te beskerm. Klokkenluiders kan help om die regering se leuens en ander wangedrag te ontbloot. Onthou FBI, mede-direkteur Mark Felt, Watergate se "Deep Throat" bron vir die ondersoek van die Washington Post, en Weermag Sgt. Joseph Darby, wat die mishandeling van gevangenes in Abu Ghraib onthul het. En wetgewers kan wette wat wetgewers beskerm wat leuens blootstel, kan aanneem, en prokureurs kan help om die wet op te dwing.
Wetgewers en agentskappe kan hul toesighoudende magte uitoefen om ander regeringsamptenare aanspreeklik te hou vir hul leuens. Die verhore van die Senaat het byvoorbeeld kollegas van Sen. McCarthy daartoe gelei veroordeel sy optrede formeel as "in teenstelling met senatoriale tradisies en ... etiek. "
Daarbenewens kan die pers dokumente en inligting soek om die eise van die regering na te gaan, en die publiek kan protesteer en teen die leuenmag stem. Die openbare verontwaardiging oor die leuens van die regering oor die oorlog in Viëtnam het byvoorbeeld daartoe bygedra Lyndon Johnson se besluit van 1968 om nie tot herverkiesing te soek nie. Net so het die publiek se afkeuring van die leuens van regeringsamptenare om die Watergate-skandaal te bedek, daartoe bygedra Richard Nixon se bedanking in 1974.
Dit kan moeilik wees om te verhoed dat regeringsamptenare lieg, en dit moeilik is om aanspreeklik te wees as hulle dit doen. Maar die instrumente wat beskikbaar is om dit net te doen, sluit nie net die Grondwet in nie, maar ook die aanhoudende terugslag van ander regeringsamptenare, die pers en die mense self.
Helen Norton, Rothgerber-voorsitter in staatsreg, Universiteit van Colorado Boulder
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Politieke > Kan die Amerikaanse grondwet keer dat amptenare nie vir die publiek moet lieg nie?