My Uitkoms | Dion se gedagtes
« Oorlewing en kos
Bees, jou ou Vettie! »
Maart 14, 2012 deur Dion
Ek haat my werk…
Miskien nie my werk nie, maar wat dit verteenwoordig vir my: onderwerping aan die genade en buie van ander in die nimmereindigende strewe om net te oorleef. Werk gedoen hoofsaaklik om ander te verryk. 'n Geldstelsel waarvan ons soos slawe afhanklik gemaak is, wat gemik is daarop om die samelewing te verneuk en bedrieg. 'n Goddelose regering wat skaamteloos van hierdie sisteem gebruik maak. 'n Volk sonder roeping, geesdrif, passie en geloof.
Ek moet wegkom.
Die stuurwiel bewe onder my hande wanneer teer na grondpad verander; hande wat dieselfde stuurwiel vasgeklem het in frustrasie van ander se onbevoegdheid op die paaie. Nou is ek alleen. My gedagtes word weggetrek van geld, oorlewing, myself heeltyd regverdig en ander se hoogmoedigheid en bedrog na eenvoud; soek 'n spoortjie in die grondpad waar 'n slaggat my nie sonder wiel of onderstel sal laat nie. In verbygang let ek op dat een buurman se weiding kniediep welige groen staan, 'n ander se beeste sport vars brandmerke op swaaiende boude en buurvrou se skaapooie staan beskermend om wankelrige lammers. Na wat soos ure voel in 'n limbus van inwendige worstelinge met die frustrasies en hartseer van ons modern alledaagse samelewing, is die uitdraai skielik voor my. Ek skuif af na eerste rat en laat die voertuig eers lui-lui by die helling afloop, dan sien ek amper eers weer wat om my is. Ek stop net daar, sluit die motor af en klim uit, dan maak ek my oë toe en laat dit oor my spoel…
My verstand is eers verbysterd oor die ontneming van geraas, frustrasies, dink-dink-dink, my ore 'n skrille getuit van die skielike stilte. Ek voel hoe my gemoed al worstelend ook begin stil raak; 'n glas-oppervlak kort-kort versteur deur die drup-drup van 'n dwalende opstandige gedagte. Opeens ontwaak my sintuie en ek voel hoe my honger siel oopmaak om als in te neem en niks te mis nie. Ek ruik die bos – nee, ek ruik die groen van veldgras, die soet van 'n doringboom en die eksoties van wilde kruie. Deur als ruik ek grond, aarde. Die skril tuit in my ore word verdof deur voëlgesang, besies en 'n magdom ander veldgeluide – suisende gras wat elegant buig saam met 'n soutbelaaide bries, takke wat kraak-kraak hulle stemme byvoeg.
Ek veeg ingedagte oor die nattigheid op my wange. Trane? Ja, maar van verligting en genesing. Ek klim weer in en ry stadig verder maar ek probeer die tog sover moontlik uitrek; ek stop onder by die rivier, klim weer uit en sit met my kaal voete in die helderskoon water, kabbelend oor blinkgladde klippe. Die son skyn 'n reenboog-gordyn in die sproei en nooi my uit om verder te reis. Ek ry stadig verder, verby stywe doringdraad waaragter impala, zebra en blesbok my half-agterdogtig beloer, verby bloekombos en basboom-woud en ek is tuis. Hier kan ek werk; nie vir geld nie, maar vir eie tafel sonder verneuk, hoogmoedigheid en bedrieging. Hier kan ek my roeping vind wat ek so lank gelede laat vaar het vir 'n plek in die samelewing. Geesdrif diep begrawe borrel na vore; ek voel al seer hande, stywe spiere en songebrande vel, maar ek proe ook selfvoorsiening, trots en welgemoed. Hier kan ek my passie – vir my geliefdes, die lewe en die aarde – vurig hernu. Hier word my geloof weer versterk deur elke oomblik se intense ervaring.
Posted in Daaglikse doen en late | 7 Kommentaar
op Maart 15, 2012 at 10:34 vm | Antwoord jagternw1976
Netjies geskryf en beskryf. Mens ontmoet jou Skepper in die natuur. Elke keer. Dit is ook waar mens kan stilword voor Hom en sy genade in asem.
op Maart 23, 2012 at 11:51 vm | Antwoord Dion
Dankie Jagter, en ja, baie waar.
op Maart 19, 2012 at 10:43 vm | Antwoord Sonlig
Ek stem saam met jagter. Die ontmoet van jou Skepper wat heel, vertroos, versterk en bemoedig…DIS jou uitkoms. HY is ons asem, ons brood en ons water.
Dank God vir hierdie pragtige plek waar jy heen kan ontsnap wanneer jy so voel.
op Maart 23, 2012 at 11:52 vm | Antwoord Dion
Dankie. Ja, as dit nie vir die plek was nie, was ek seker lankal van my trollie af! Ek wil graag so bietjie meer oor die plek uitbrei, maar ek is nie eintlik so seker of ek "die geheim" moet uitlaat nie. Wat dink jy?