Poolse mynwerkers veilig | Die Vryburger
Die mynwerkers wat in ‘n kopermyn in Pole vasgekeer was na ’n aardbewing, is almal gered.
Die mans was meer as 1,000 meter diep ondergronds vasgekeer ná ’n aardbewing, wat 4,7 gemeet het.
Aanvanklik is berig dat 18 mynwerkers vasgekeer was maar later is vasgestel dat dit 19 werkers is.
Die reddingspan was op ’n stadium bekommerd dat hulle die werkers nie betyds sou bereik nie. Die werkers moes later hul suurstof silinders koppel, en dit kon slegs enkele ure in die werkers se behoeftes voorsien.
“Al 9 mynwerkers is lewend gevind en nie een het ernstige beserings opgedoen nie,” het ‘n woordvoerder gesê. Ontwrigtende tegnologie, Ming-dinastiese styl. Vmenkov / Wikimedia Commons, CC BY-SA
In die vroeë 15-eeu het die Ming-dinastie in China 'n reeks duur oseangoende ekspedisies onderneem wat die Treasure Voyages genoem word. Ten spyte van die sukses van die reise het elemente van die elite hulle gekant. "Hierdie reise is sleg, baie sleg," kan ons hulle voorstel dat hulle tweetjie. "Hulle is 'n slegte ooreenkoms vir China." Uiteindelik het hierdie inwaartse, isolasie-leiers genoeg krag gekry voorkom toekomstige reise.
Maar dit was 'n eie doel. Die parochiale elites wat die Treasure Voyages vermoor het, kon Chinese seevaart innovasie stop, maar hulle kon niks doen om dit elders te voorkom nie. Dekades later het Europese matrose die kuns geslaag om groot afstande oor die see te seil en het hulle geluk en ryke op die rug van daardie tegnologie geskep (vir beter of slegter). Dit is moeilik om te sien hoe China se strategiese belange gedien is deur 'n veld waarin hulle gelei het, te laat vaar.
Daar is 'n paar treffende parallelle in die Trump-administrasie se besluit om renege op die Parys klimaat ooreenkoms. Dit is gegooi as 'n skuif om Amerika te beskerm, maar in die lang termyn sal dit nie die wêreld se oorgang na 'n lae-koolstof-ekonomie ontspoor nie, en in plaas daarvan sal die VSA homself agterbly, nie lei nie.
Trump se afkeuring van die transaksie in Parys is betreurenswaardig vir ten minste drie redes. Eerstens, want die VSA is 'n tegnologiese leier wie se entrepreneurs uiters goed geplaas is om die wêreldwye lae-koolstof-oorgang te lei. Tweedens, omdat Amerika se abdikasie van klimaatleierskap verswak die globale orde en stuur 'n knipoog en 'n knipoog na ander fossielbrandstowwe recalcitranten soos Saoedi-Arabië en Rusland; En tenslotte omdat die wêreld se tweede hoogste emittent buite die ooreenkoms 'n duidelike negatiewe is.
Dit gesê, Amerikaanse vlug-flopping op die klimaat is niks nuuts nie. Die nasie het 'n sterk rol gespeel in die vorming van die Kyoto-protokol, net om dit nie te bekragtig nie. En terwyl dit nie help nie, het dit nie die internasionale pogings om klimaatsverandering te bekamp, ​​ontwrig nie. Trouens, die momentum agter klimaatvriendelike inisiatiewe het sedert die vroeë 2000's 'n paar keer gevou.
Op die lange duur gesien, verander die jongste Amerikaanse defeksie min. Enige denkbare toekomstige demokratiese administrasie sal weer aansluit by die ooreenkoms van Parys. Maar nog belangriker, die oorgang na 'n lae-koolstof-toekoms is nie afhanklik van die optrede van 'n enkele speler nie.
Die kriteria vir suksesvolle beleid vir klimaatsverandering is moeilik om te bereik, maar maklik om te beskryf: sukses sal kom wanneer nie-uitstootlike tegnologieë fossielbrandstowwe ekonomies ekonomies uitkyk, amper oral in die wêreld, in die vernaamste halfdosyn of so sektore wat saak maak.
Klop die 'free-rider'-probleem
'N Stabiele klimaat is wat ons 'n "openbare goed", Soortgelyk aan vars lug of skoon water. Die Amerikaanse politieke wetenskaplike Scott Barrett het uitgewys Hierdie klimaatsverandering is 'n "totale pogings openbare goed", in die sin dat almal moet inbreek om die probleem van die beskerming van die klimaat vir almal op te los.
"Algehele pogings" openbare goedere is besonder moeilik om te bewaar, want daar is 'n sterk aansporing om vry te ry op die pogings van ander, soos die VSA nou poog om te doen.
Maar tegnologie kan hierdie situasie omskep, wat 'n totale poging om openbare goed in 'n "beste skoot openbare goed" te maak. Dit is 'n situasie waarin een speler goed speel, die hele uitkoms kan bepaal en sodoende 'n baie makliker probleem is om op te los.
Ons het gesien hoe tegnologie hierdie rol speel in ander globale omgewingskwessies. Die osoon gat lyk soos 'n harde probleem, maar word 'n maklik een Sodra 'n goedkoop, effektiewe tegnologiese oplossing beskikbaar geword het in die vorm van ander gasse wat gebruik word in die plek van osoonskadelike CFK's (ironies genoeg, maar die oplossing verergerde aardverwarming).
Iets soortgelyke het gebeur met suurreën, veroorsaak deur a handvol industriële besoedelstowwe. Omgaan met die uitstoot van koolsuurgas is moeiliker in die lig van die aantal bronne, maar deurbrake in vyf of ses sektore kan 'n massiewe duik in emissies veroorsaak.
Tegnologie troef politiek
Dit dui daarop dat die oplos van klimaatsverandering veel meer op tegnologiese innovasie en suksesvolle entrepreneurskap berus as wat dit op enige enkele regering doen. Beleid in spesifieke jurisdiksies kan die klimaatbeleid versnel of vertraag, maar solank geen enkele regering die gees van entrepreneurskap kan doodmaak nie, kan geen land se optrede die langtermynuitkoms verander nie.
Daarom is die Duitse klimatoloog John Schellnhuber reg om te sê dat "as die VSA werklik besluit om die ooreenkoms van Parys te verlaat, sal die wêreld voortgaan met die bou van 'n skoon en veilige toekoms".
Die lae-koolstof-ren is steeds aan, en die hoof-effek van Trump se besluit is om Amerikaanse innoveerders 'n nadeel te stel teenoor hul internasionale mededingers.
Ons het al hierdie tegnologiese wedrenne voorheen gesien, en ons het gesien hoe herkenbaarheid en isolasie kan doen. Vra net die Ming-dinastie wat hul maritieme leierskap gesedeer het en sodoende Europa vir die half millennium die buit van kolonialisme saai.
Net so kan die Trump-administrasie basiese fisika ignoreer as dit goedvind, hoewel dit verkiesbaar onvolhoubaar is - jong Amerikaners kan sien dat dit in hul eie belang is om klimaatbeleid te ondersteun. Demokrasieë is onvolmaak, maar met verloop van tyd het hulle die vermoë om self te korrigeer.
Die ontwikkeling van beleid wat die vrystelling van omgewingsbeskadigende gasse reguleer, is belangrik. Prys koolstof is belangrik. Maar regeringsbeleid is nie alles nie. Uiteindelik sal hierdie probleem hoofsaaklik deur tegnologie opgelos word, want die pad uit die konfyt is om nuwe, goedkoop maniere te vind waarop mense kan floreer sonder om die planeet te benadeel.
Dave Frame, Professor van Klimaatverandering, Victoria Universiteit van Wellington
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Politieke > 15th Century China het 'n les vir Amerika se nuwe klimaatbeleid