Geboorteverhaal: 'n Klein, maar vurige dogtertjie - Inligting - 2022
Gebore 16 Maart 2006, om 8:10 p.m.
4 pond, 12 onse en 16 duim
Die trotse ouers: Jason en Amanda Rahmer
Ek en Jason het vriende geword terwyl ons een somer in die Yellowstone Nasionale Park gewerk het, en ons het die volgende seisoen in Yellowstone begin afspreek. Ons trou in 2002 en koop ons eerste huis vir Kersfees in 2003. Ons wou nog altyd 'n groot gesin hê. Ons het nou een pragtige dogtertjie en hoop om in 2008 nog 'n baba te hê.
Ons het in Montana gewoon toe Makiah gebore is, en die jaar daarna het ons na Wisconsin verhuis - waar my man vandaan is - om saam met die gesin te begin boer, soos Jason nog altyd wou gehad het. Ons geniet dit om ons hele tyd saam deur te bring.
Toe ons besluit ons wil swanger raak, het dit ons net twee weke geneem - ons was so opgewonde toe die tuis swangerskapstoets positief was. Ons het besluit om die swangerskap 'n week lank geheim te hou, want sy gesin sou kom kuier en ons wou die hele gesin dadelik daarvan vertel. Ek kon nie wag nie en het dit vir my medewerkers en toe aan my familie vertel.
Ek was die eerste vier maande buitengewoon siek en was twee weke op die bedrus. Ons het op 20 weke probeer uitvind of ons 'n seun of 'n meisie het en nie kan vertel nie. Maar net voor Halloween het ons geleer dat dit 'n meisie was. Sy het soos 'n klein geraamte gelyk, en ons het almal vertel dat sy aantrek vir Halloween. Op sewe maande het ek ligte kontraksies begin kry wat net met 'n warm bad weg is. Vier dae voor my vervaldatum het ek in kraam gegaan.
Ek het middernag in kraam gegaan. Ek was die hele nag besig om die kontraksies te laat regmaak. Die oggend het ek en my man na 'n halfuur vertrek. Jason het 'n uur lank by my gesit en ons het kontraksies bepaal terwyl ek gewerk het. Ek het saam met 'n paar vriende middagete gegaan en my dokter toe gesien omstreeks 02:00.
Hy het gesê dat ek nog net 1 1/2 sentimeter verleng was, maar dat ek 90 persent onthef het. Hy het gesê ek kan huis toe gaan of in die winkelsentrum rondloop. Ek het eerder teruggegaan werk toe. Teen 4 uur vm. Ek het soveel pyn gehad dat ek nie kon asemhaal of konsentreer nie. Verskeie meisies het saam met my in die kantoor gesit en probeer om my te help. My baas het my man gebel om hom te vertel dat dit tyd is.
Die hospitaal was so besig dat hulle my in 'n pasiëntkamer moes plaas in plaas van 'n bevallingskamer. Ek was verbonde aan die monitors en het vrae gevra wat ek gedink het ek het al beantwoord in die papierwerk wat ek ingevul het, maar o ja.
Ek het 'n baie sterk sametrekking gehad en gevoel hoe my baba omslaan. Hulle het haar hartklop verloor met elke sametrekking en die verpleegster het my die skuld gegee dat ek te veel beweeg. Tydens 'n ander sametrekking het 'n verpleegster opgemerk dat ek sukkel om my pyn te beheer, en my man gehelp om dit asem te haal.
My ouers het by ons aangesluit, en Jason het na die motor gegaan om al ons goed te gryp en telefoonoproepe te maak. Terwyl hy weg was, het ek nog 'n baie sterk sametrekking gehad, en ons het die baba se hartslag weer verloor. Ek het vir die verpleegster gesê ek het nie verhuis nie en sy het gesê dat sy weet - sy het gekyk. Sy begin die monitors in my maag druk en my heen en weer rol en probeer om die baba te vind. My pa het na buite gehardloop om my man te gaan soek en hom te vertel wat aangaan. Verpleegkundiges en dokters het die kamer binnegedring en besluit dat ons 'n noodafdeling nodig het.
Ek het geen pynmedikasie toegelaat nie omdat hulle so moeilik was om Makiah te monitor, en nou moes ek besluit of ek 'n epidurale of algemene verdowing wil hê. Ek het 'n dilemma gehad: ek was teen die epiduraal, maar my man kon nie by my bly as ek algemene verdowing gehad het nie. My besluit is uiteindelik vir my gemaak omdat hulle die baba weer verloor het - hulle het gesê ek het nie die tyd vir 'n epiduraal nie.
Ek is na die OR gehaas en my man en familie agtergelaat om my bekommerd te maak. Ek het my man gesê ek is baie bang, en dat ek jammer was dat hy nie die geboorte van ons eerste kind sou sien nie.
Toe ek wakker word, word my vertel dat ek 'n pragtige dogtertjie het wat 4 pond, 12 gram was, en dat sy saam met haar pa in NICU was. Sy was klein maar gesond. Ek was verbaas dat sy so klein was, want my dokter het gedink dat sy ongeveer 7 pond is. Later is aan my gesê dat Makiah 'n broek was en dat daar geen amniotiese vloeistof oor was nie. Die koord was om haar keel en daar was meconium, maar sy sal goed gaan.
Ek kon my dogtertjie nie die volgende oggend sien nie, want hulle het te veel babas in die NICU gehad en my rolstoel sou nie in die kamer inpas nie. Gedurende die nag het ek na twee foto's gekyk wat my man van haar geneem het. Ek kon nie glo hoe piepklein sy was en hoe mooi sy was nie. Ek en my man kon nie ophou om na haar te kyk nie.
Sy gee my haar eerste geskenk: Sy spoeg oral in my uit. Ons het die volgende ses dae saam met haar in die hospitaal deurgebring omdat sy geelsug gehad het en hulle nie wou hê dat sy gewig verloor nie. Na drie dae is ek ontslaan en mag ek gratis in die rehabilitasie-afdeling bly.
Ons was mal oor elke minuut om ons dogter groot te maak en sou niks verander nie. Ek dink die enigste ding wat ek vir nuwe ma's kon sê, is dat u nie vir alles kan beplan nie. Ek het nooit beplan om 'n c-afdeling te hê nie, maar ek het 'n gesonde dogtertjie gekry.