Net voor die hergelyking van 1995 het ek die boek van Thomas Berry gevind, Die Droom van die Aarde. Sy visioenêre omgewingsdenke het 'n diep verlange aangesteek om weer met die lewe op aarde weer te skakel op maniere wat nuut en onthou gevoel het.
In die eerste weke van die lees van Berry se boek het ek myself in my tuin gesit en elke filament in my liggaam met akute bewustheid gevoel. Dit lyk asof my hele senuweestelsel deur ligstrale aan die bande van die energie van die aarde verbind het. Ek voel baie verbonde, asof ek uiteindelik huis toe gekom het. 'N Reël uit 'n gedig wat ek dieselfde week geskryf het, vang my ervaring vas:
Ek raak hand aan vuil en gras, vel tot vel, ons liefde vul my aan
Ons verhouding waarin ek verlore gaan, identiteit vervaag en ek is een
Ligboë, lewensboë, verlenging van u kosmiese wese
'N Eko-Geestelike Ontwaking
Berry se boek kataliseer 'n geestelike ontwaking in my. Baie onverklaarbare ervarings van ontsag in die natuur het gevolg. Ek het gevind dat ek hierdie ervarings nie kon klassifiseer deur die lens van tradisionele Westerse denke nie. Ek het letterlik en figuurlik baie klippe begin omdraai om hierdie lewensveranderende ervarings uit te brei en te leer om met ander te deel.
Gedurende die eerste dekade van my eko-spirituele studie en praktyk, het ek fisieke en emosionele mishandeling van my ma deur kinderjare gedoen. My natuurgebaseerde geestelike praktyke het 'n integrale deel van my genesing geword. Terwyl ek op die aarde gelê het, myself in riviere gedompel het, met rotse mediteer, vind ek veiligheid en 'n gevoel van plek op die web van die Aarde-gemeenskap, hoewel my menslike familie pynlik gebreek het. My verlange om hierdie lewensveranderende ervarings te kontekstualiseer het my na die nagraadse skool en die voltooiing van my Ph.D geneem, en daarna as professor.
Ek het omgewingstudies geleer deur middel van 'n ervaringslens, dikwels onderrig in die natuur. Ek het verskuiwings in myself en my studente ervaar wat verder gegaan het as wat leer uit boeke en in klaskamers kon bied. Ek het ontdek dat onderrig en leer deur middel van 'geestelike' praktyke buite my studente 'n natuurlike sensitiwiteit vir die aarde gekweek het. Meer as net idees, dit was hierdie innerlike verskuiwing wat 'n outentieke omgewingsetiek van sorg bevorder het.
Alhoewel baie van omgewingsleer sielkundig oorweldigend kan wees, het die aarde-gekoppelde geestelike ervarings baie van my studente die hoop en moed gegee om vir die aarde op te tree. As hulle leer om hul deel aan die web van die lewe te voel, het hulle 'n hupstoot gegee om die uitdagings van aktivisme om die planeet te genees, die hoof te bied.
My werk om aardversorging in ander te bevorder deur ervaringsleer het gelei tot kwalitatiewe studies en noukeurige eksperimentering. Ek wou konsekwente onderrigmetodes vind wat diepgaande oomblikke van verskuiwing na aardbewussyn by my studente kon plaas.
Deur hierdie navorsing het ek 'n kombinasie van ervarings ontwikkel wat deurgaans 'n opening tot interverwantskap met die Aarde-gemeenskap aanmoedig. Hierdie metode, getiteld Earth Spirit Dreaming, is in drie stappe: Aardverbindingspraktyke, Geesverbindingspraktyke en droomverbindingspraktyke.
Visioenêre omgewingsdenkers bied baie idees aan om die menslike verbinding met die Aarde-stelsels te herstel. Die Earth Spirit Dreaming-metode vertaal hierdie transformatiewe idees in sjamanistiese ekoterapiepraktyke, wat dit toeganklik en toepaslik maak in die alledaagse lewe. Verder nooi die praktyke diepgaande gedagtegang aan, terwyl ons werk om 'n visie te hê van verbinding met die aarde en geesryke, terwyl ons bewustelik kies om te fokus op vreugde, skoonheid, dankbaarheid, liefde en genesing.
Van aardverbinding tot aardversorging
Die idee dat ons met alle lewe op aarde verbind word, word algemene kennis. Ons verstaan ​​dat ons deel is van die groter ekologiese stelsels op die planeet. Ons weet dat hierdie stelsels in balans moet kom om lewensvatbaar te wees vir 'n groot deel van die lewe op aarde.
Al hoe meer mense verstaan ​​dat ons die 'balans van die natuur' moet respekteer en versorg. Na bykans twee eeue van toenemende industrialisasie begin ons ons beskawing egter eers weer in lyn bring met die aarde.
Daar is deesdae baie boeke oor waarom ons ons balans met die natuur moet herstel, en baie oor hoe om 'groen te leef'. Hierdie boeke bevat idees soos die gebruik van kompakte fluoresserende gloeilampe, oorgaan na 'n vegetariese dieet, ons eie sakke na die winkel neem en minder asblik skep. Hierdie soort aksies is baie belangrik. Dit vestig die morele verbintenis om volhoubaar te leef.
Ongelukkig bied baie van die “lewendige groen” boeke veranderinge wat te klein is om ons te kry waar ons moet wees in terme van verbruik om die wêreldwye skade wat deur die industriële beskawing veroorsaak word, te verlig. Al doen ons alles wat hierdie boeke voorstel, wat daartoe lei dat ons totale verbruik byna in die helfte verminder, is dit steeds nie genoeg om ons groeiende bevolking binne die perke van ons aarde te hou nie.
Dit is slegs deur diepgaande veranderinge in ons onderliggende betekenisstrukture dat ons die krag sal bewerk om die nodige veranderinge aan te bring om ons huis op aarde te onderhou (let wel: die aarde sal voortgaan met of sonder ons).
Veranderende onderliggende opvattings en ervarings
Buite is veranderinge in die wêreld 'n wesenlike deel van die raaisel van volhoubaarheid. Binne veranderinge - die onderliggende oortuigings en ervarings van wie ons in verhouding met mekaar en die aarde is - is ewe belangrik en word te dikwels misgekyk. Westerse geloofstelsels moedig 'n blinde kol aan in ons kollektiewe erkenning van die diepte van ons verbinding met die aarde.
Ons moet ons oortuigings verskuif oor wat sinvol en belangrik is om volhoubaar te leef. Om verloofde burgers van 'n wedergebore beskawing te word, moet ons ons sielkundige en geestelike self in lyn bring met die ritmes van die lewe: ons moet leer om te leef op maniere wat waardering vir ons verbinding met die aarde kweek.
Omgee vir die aarde-gemeenskap
Baie denkers in die omgewing beskou die heraansluiting met die aarde as 'n weg na die versorging van die aarde. Aldo Leopold het in sy invloedryke opstel “Die landetiek” aangevoer dat verbinding met die land noodsaaklik is vir die versorging van die land. ['N Sandman-almanak en sketse hier en daar, Aldo Leopold]
Leopold het van Darwin die idee geneem dat menslike etiek ontwikkel het uit die sorg wat inherent is aan menslike samelewings. Volgens Darwin hang die voortbestaan ​​van mense af van versorgingsverhoudinge, soos dié tussen moeder en kind. Darwin het gesê dat samelewings met beter “reëls” van sorg, of etiek van versorging, sterker was, waardeur etiek 'n wesenlike element gemaak is om die spesie te bevorder. Op grond van Darwin se siening van etiek, het Leopold geredeneer dat die ontwikkeling van 'n aardetiek die versorging van die aarde verg.
Diep ekoloë Arne Naess en Joanna Macy, twee invloedryke denkers wat na Leopold gekom het, waardeer ook die sorg van die aarde as die belangrikste bestanddeel vir 'n aardetiek. Hul idee van die ekologiese self fokus op die behoefte om die self met die Aarde-gemeenskap te identifiseer as 'n vorm van selfaktualisering.
Volgens Naess is die sorg wat deur hierdie verbinding met die Aarde ontwikkel word, die enigste manier om weer in balans met die aarde te kom. Plig is nie 'n sterk genoeg impuls om die nodige veranderinge aan te bring om in balans met die aarde te leef nie. As ons slegs die Aarde sien as 'n verlenging van onsself, sal ons weer in balans met die natuur lei.
Hoe skakel ons weer met die aarde?
Maar hoe skakel ons weer met die aarde? Inheemse kundiges bied voorbeelde van sosiale strukture wat ekologiese bewussyn bevorder: Aardbewussyn. In die Westerse kultuur word hierdie ervaringsvorme dikwels as 'ekstrasensories' beskou.
Wat ons as ekstrasensoriese ervarings in die Westerse kultuur beskou, word egter beskou as 'n deel van die normale sfeer van werklikheid in baie inheemse kulture, en selfs in die Westerse kultuur voor die Verligting. Om in balans met die Aarde te wees, sal ons volgens sentrale omgewingsdenkers weer hierdie vermoëns moet besef om 'n samelewing te skep wat 'n aard-eerbiedige etiek bevat.
'N Deel van ons taak is om perseptuele vermoëns te ontdek wat deur vroeë etnograwe as inheemse kulture as' primitief 'afgeskryf is. Die toenemende belangstelling in inheemse maniere, en in 'sjamanisme', is 'n impuls om hierdie verlore ervaringsmetodes te herstel.
Ons moet terugkeer na ons voorvaderlike sjamanistiese erfenis: lewende lewens is daagliks diep verweef met die lewenswêreld, deur 'geestelike' maniere. In Berry se woorde uit Die Droom van die Aarde:
In oomblikke van verwarring soos die hede, word ons nie bloot aan ons eie rasionele strewe oorgelaat nie. Ons word ondersteun deur die uiteindelike magte van die heelal, omdat hulle hulself aanwesig stel deur die spontaniteite in ons eie wese. Ons hoef net sensitief te raak vir hierdie spontaniteite, nie met 'n naïewe eenvoud nie, maar met 'n kritiese waardering. Hierdie intimiteit met ons genetiese begiftiging, en deur hierdie begiftiging met die groter kosmiese proses, is nie primêr die rol van die filosoof, priester, profeet of professor nie. Dit is die rol van die sjamanistiese persoonlikheid, 'n tipe wat weer na vore kom in ons samelewing.
... Nie net kom die sjamanistiese tipe na vore in ons samelewing nie, maar ook die sjamanistiese dimensies van die psige self. In periodes van beduidende kulturele kreatiwiteit, neem hierdie aspek van die psige 'n deursigtige rol in die hele samelewing en verskyn dit in al die basiese instellings en beroepe ...
Hierdie sjamanistiese insig is veral belangrik net wanneer die geskiedenis gemaak word, nie primêr binne nasies of tussen nasies nie, maar tussen mense en die aarde, met al sy lewende wesens. In hierdie konteks moet al ons beroepe en instellings hoofsaaklik beoordeel word in die mate waarin hulle hierdie wedersyds versterkende verhouding tussen mens en aarde bevorder.
'N Belangrike eerste stap om terug te keer na ons aarde-verbonde, ekologiese self is besig om te vertraag. Ons moet stadiger gaan. Doen minder. Wees minder. Maak minder. Produseer minder. Gooi minder weg. Brand minder.
In die groeiende ingesteldheid van die industriële paradigma word meer geglo dat dit beter sal wees. Die uitkoms van oortuigings wat ons dring om meer te wees en te doen, is dat ons dikwels hartseer en siek is, losgemaak van die natuur, ons siele en mekaar. Baie van ons voel daagliks geteister, vasgevang, verlore en angstig.
Nie net sukkel ons om gesondheid en balans in ons oorproducerende wêreld te vind nie, maak ons ​​ook vinnig die hulpbronne van ons eindige planeet op. Soos Jennie Moore en William E. Rees dit in hul artikel “Getting to One-Planet Living” gestel het, is ons in 'ekologiese oorskot - wat die ekwivalent van 1.5 planete benodig om die hernubare hulpbronne te voorsien wat ons gebruik en om ons koolstofafval op te neem.' Hierdie skrywers vra: hoe kom ons by een planeet wat leef? Hulle bied 'n verskeidenheid oplossings in die wêreld.
Die vraag ontstaan ​​gereeld by omgewingsdenkers: waarom is dit so moeilik om hierdie soort veranderinge aan te bring? Is dit die mag van gewoonte, kultuur, oorweldiging, die media, die menslike neiging tot luiheid? Ons weet wat ons moet doen, maar dit lyk nie of ons dit kan doen nie. Ons moet ons onderliggende betekenissisteme verskuif om ons gewoontes te omskep.
As ons probeer vertraag, kan dit baie angs opwek as ons wegbreek van waardes en geloofstelsels wat ons nasies, gemeenskappe en selfs gesinne al dekades of, in sommige gevalle, eeue gelei het. Een huidige en kragtige onderliggende motivering is om ons lewens te organiseer om geld te verdien.
Ons kan dit verander in groeiende voedsel, na genesing, om saam te wees. Dikwels word baie van hierdie ander dinge gemaak om in te pas by ons behoefte om geld te verdien: die primêre ruilmiddel in ons kultuur. Alhoewel dit moeilik is om voor te stel, is daar alternatiewe om binne 'n lineêre ekonomiese denkwyse te leef.
'N Regeneratiewe beskawing
Wat ons nodig het, is metodes om ons maniere om in die wêreld te wees, te leer; maar die vereiste vlak van verandering kan slegs plaasvind met 'n gepaardgaande spiritualiteit. Alle beskawings het rituele gehad wat oortuigings ondersteun en bevorder, en ondersteun die moed wat nodig is om onder dwang op te tree vir hierdie oortuigings.
'N Regeneratiewe beskawing vereis ook 'n ritueelstelsel, spiritualiteit. As 'n wêreldwye beweging, moet hierdie spiritualiteit van toepassing wees op verskillende kulturele en godsdienstige oortuigings. Dolores LaChapelle, in haar nou beroemde artikel “Ritual is Essential,” wys die volgende rakende aardgesentreerde kulture:
Die meeste inheemse samelewings oor die hele wêreld het drie gemeenskaplike kenmerke: hulle het 'n innige, bewuste verhouding met hul plek gehad; dit was stabiele “volhoubare” kulture wat dikwels duisende jare geduur het; en hulle het 'n ryk seremoniële en rituele lewe gehad. Hulle het gesien dat hierdie drie intiem met mekaar verbind is.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Traag af en wakker word na die aarde