Dave Pepler blog: 'Dior: Smaak van die hoogste orde"
JY LEES NOU Dave Pepler blog: 'Dior: Smaak van die hoogste orde"
Dior – die geure van ‘n spesreyemark op ‘n loom moeson-wind
Somerset House lê knap teen die Teems en die oujaars-oggend toe ons daar instap het ligte sneeu begin val soos klein saadjies in die wind. Ons het pas die Courtauld besoek, oorkant die binnehof, en was effe voosgekyk na een van die wêreld se mees sublime en gekonsentreerde kunsversamelings.
Na die Courtuald, en veral die hemelse Gaugains, wil mens nooit weer gallerye op die “Prado-skaal” besoek nie. Die oog, soos die neus, raak gou uitgeput na sóveel visuele oordaad en dít laat vergelykende oordeel eenvoudig afstomp.
Londen is deesdae ‘n skatkis van uitstallings gewy aan mode en ontwerp, waarvan die Ballets Russe en Leon Bakst-verkenning een van verlede jaar se hoogtepunte was. Maar hier, weggesteek in Somerset House, was ‘n uitstalling vir die liefhebber van efemerata – ‘n retrospektief oor die kuns van Réne Gruau en meer spesekiek oor sy lewenslange samewerking met Christian Doir.
Doir se grootste parfuum-skeppings het altyd die onmiskenbare hand van Gruau aan die etiket en verpakking getoon.
Toe ons die uitstalling binnestap het ons skielik besef dat, soos mens kon verwag van ‘n samewerking met die huis van Dior en John Galliano (helaas nou Dior-loos na sy gruwelike ontsporings), mens hier te maak het met smaak van die hoogste orde. Een na die ander oorspronklike Gruau-ontwerp, afgewissel met haute couture-skeppings uit elke spesefieke parfuum-era het die hele ruimte in suiwer teater omskep.
Die Miss Doir illustrasie van 1949 met die slanke hand van Mitzah Bricard, vloeiend oor die poot van ‘n luiperd, die harige been van ‘n man vir Eau Sauvage van 1966, en die mooiste van almal, Diorella van 1972, moet verpligte kykstof word vir enigiemand wat in ontwerp belangstel.
Ek wens dat ek Luca Turin se elegansie oor hierdie meesterstuk kon naboots, maar laat my toe om hom aan te haal: “...... Dune maak sterk aanspraak op die titel van Skraal Skoonheid in die ganse parfumerie. ...met haar bekoorlike deursigtigheid, selfs varsheid, veral in die anysagtige wortelsaad bo-note. Dis moeilik om vas te pen wat Dune so somber maak van bo tot onder: dis asof ‘n parfuum-akkoord omvorm is in ‘n Ligeti bondel-akkoord, afgewater van alle lewe, vleestonig in die vreemde kleur van kunsledemate, nie ware vlees nie. Wonderbaarlik.”
Escale à Pondichéry:
Meer ‘n cologne as parfuum, is hierdie een van die verfrissendste en wakker reuke in die Dior-stal. Helder tee- en sitrus-geure aan die bo-note, word gevolg deur jasmyn en karamonk en dan, laastens, sandelhout. Hierdie parfuum laat mens dink aan die geure van ‘n spesreyemark op ‘n loom moeson-wind.
La Collection Privée Christian Dior: - Weggesteek, by slegs die allerbeste winkels kan jy toegang hê tot een van die mees verstommende versamelings van skaars en eksklusiewe parfuums op aarde. Die enigste versameing wat hierby kom is Chanel se Les Exclusives-reeks. Gaan ruik eerste aan Eau Noir, die absolute meesterstuk van die reeks. Nog nooit het soethout, koffie, seder en vanilje só aan ‘n vel geruik nie. Netso is Vétiver, Cologne Royale, Mitzah, Ambre Noir en Granville ewe indrukwekkend, veral omdat hulle so foutloos inmekaargesit is – selfs ‘n onge-oefende neus besef dadelik dat dit met meesterstukke te maak het.