Die evolusie van 'n langtermyn-reisiger - Reisverhale - 2021
Daar is nadele vir langtermynreis: die vyf uur-vriende, die vinnige verhoudings, die eensaamheid wat tot eensaamheid lei. Dit is nie al die reënboë en eenhoorns nie.
Maar dan is niks ooit.
Ten spyte van die af en toe nadele, dink ek langtermyn-solo-reis is iets wat mense minstens een keer in hul lewe moet probeer. Selfs as jy nie daarvan hou nie, probeer dit - dit sal jou baie leer oor jouself. Dit het my 'n baie beter en meer wonderlike persoon gemaak, en ek gaan na die graf toe om sy evangelie te verkondig.
Maar 'n paar weke gelede het ek by NYC huis toe gekom en balans in my lewe geskep. Om die balans te vind, het ek my besef: ek is nie meer 'n langtermyn reisiger nie.
Die gedagte om meer tyd op die pad te spandeer, vul my nie meer soveel opgewondenheid nie.
'N maand of twee van vaste reis? Seker.
Meer as dit? Nee dankie.
Ek hou van 'n huis. Ek hou van hierdie webwerf en die betrokke werk. Ek hou daarvan om 'n stabiele stel vriende te hê. Ek hou van reis oor die land wat praat oor reis en ander help.
Spandeer langer tyd op die pad maak dit moeilik om te bereik wat ek nou met my lewe wil doen. Alles ly as ek probeer om te veel dinge in die werk / lewe / reismengsel in te pak.
Ek droom nog steeds van reis al die tyd ... letterlik.
As ek slaap en droom, is dit gewoonlik oor reis. Ek het onlangs so 'n lewendige droom gehad om my paspoort te verloor, ek het uit die bed geslinger en hardloop na waar dit was om seker te maak dit was nog daar! (Dit was.)
Jare gelede het ek gewonder of dit te lank kon reis. Ek het toe nie geweet nie. Ek was vier jaar in my reise, en die lug was die perk.
Vier jaar later dink ek die antwoord is ja, jy kan.
Ten minste kan ek.
Ek sal nooit reis gee nie, maar op die oomblik is uitgebreide reise 'n ding van die verlede. Die pad kan nooit eindig nie, maar nou wil ek 'n afrit en 'n russtasie hê voordat ek verder gaan.
Langtermynreis het my leefstyl lankal aangepas, maar terwyl ek nou meer passievol oor reis is, is reis nie die enigste ding wat ek van my lewe wil hê.
Soos ek verlede week gesê het, moet daar balans wees.
Miskien sal ek eendag iemand ontmoet wat vir my sal sê: "Kom ons spandeer vyf maande rond Afrika!" Ek sal na hulle kyk en sê, "Kom ons bring ses."
Maar soos ek vandag skryf, kyk ek in die spieël en sien nie meer 'n langtermyn reisiger nie, net 'n backpacking, begroting een.
Ons word gewoond aan 'n sekere manier van lewe, en dit word moeilik om te verander. Of dit nou lewe of die lewe op die pad is, identifiseer ons met iets. Dit word deel van wie ons is.
Wat gebeur as ek nie nomadies is nie? Wat gebeur met my?
Daar is 'n aanhaling wat sê: ''n Skip is veilig in die hawe, maar dis nie waarvoor skepe is nie.' 'My hawe is die pad. Dit is my geriefsone.
Maar soos ek binnekort my drie-en-dertigste lewensjaar binnekom, hou ek nie meer daaraan nie. Dit is al twee jaar sedert ek oor die einde van my reis geskryf het, maar ek het uiteindelik met die woorde wat ek daar geskryf het, gekom.