Sulla se hervormings as diktator - Inligting
Sulla se hervormings as diktator
Lucius Cornelius Sulla (l. 138 - 78 v.G.J.) het sy grondwetlike hervormings (81 v.C.) uitgevaardig as diktator om die Romeinse senaat se mag te versterk. Sulla is gebore in 'n baie onstuimige era van die geskiedenis van Rome, wat dikwels as die begin van die val van die Romeinse Republiek beskryf is. Die politieke klimaat is gekenmerk deur burgerlike onenigheid en hewige politieke geweld, waar stemming in die Vergadering soms deur gewapende bendes besleg is. Daar was twee primêre opponerende faksies in die Romeinse politiek: die Optimeer wat die leiding en prominente rol van die senaat beklemtoon het, en die Gewildheid wat oor die algemeen gepleit het vir die regte van die mense.
Gedurende hierdie era is die senatoriese mag ingeperk en is daar aansienlike vordering gemaak met die regte van die gewone mense, veral die magistraat van die tribune van die plebs, wat spesifiek geskep is om 'n beskermheer van die mense te wees. Sulla was 'n Optimeer en nadat hy aan bewind gekom het, verklaar hy homself as diktator en het hy verskeie hervormings aan die grondwet oorgedra om die senatoriese mag te laat herleef en te herstel tot wat dit eens was. Alhoewel sy hervormings nie lank geduur het nie, het sy nalatenskap die Romeinse politiek in die laaste jare van die Republiek baie beïnvloed totdat dit in 27 vC geval het.
Sulla en die Laat -Romeinse Republiek
Sulla is gebore in 'n ou patrisiërsfamilie en kon sy afkoms terugvoer na die oorspronklike senatore wat deur Romulus, die stigter van Rome, aangestel is. Deel van die cursus honorum, die onuitgesproke, maar aanvaarde loopbaanleer van die openbare amp, sou eers as 'n militêre offisier dien voordat hy vir 'n openbare amp kon wees. Sulla, by wyse van sy patrisierang, het militêre diens oorgeslaan en is verkies tot die junior landdros van kwestor in 108 vC. Hy het vinnig naam gemaak as 'n uitstekende bevelvoerder en onderhandelaar wat onder dien konsul Gaius Marius (l. 157 - 86 v.C.) - a Gewild wat 'n buitengewone vyf opeenvolgende konsulskappe bedien het tussen 104 - 100 vC - in die Jugurthine -oorlog (112 - 106 vC). 'N Meningsverskil tussen Marius en Sulla oor wie werklik verantwoordelik was vir Jugurtha se gevangenskap was die eerste saad van haat tussen die twee wat sou lei tot die eerste groot burgeroorlog van Rome.
Militêre sukses in die sosiale oorlog het Sulla uiters gewild in Rome gemaak en hom die konsulaat gegee.
Sulla is verkies praetor urbanus in 97 vC en was die volgende jaar goewerneur van die provinsie Cilicië in Klein -Asië. Die senaat het Sulla beveel om koning Ariobarzanes - 'n vriend van Rome - weer op die Cappadociaanse troon terug te sit omdat hy deur koning Mithridates VI van Pontus (r. 120-63 vC) wat sy seun as die Cappadociaanse koning wou insit, verdring is. Sulla was suksesvol en word selfs deur sy soldate geprys imperator, of seëvierende bevelvoerder.
In die Laat Republiek wou Italianers lankal Romeinse burgerskap en gelyke seggenskap oor politiek en mag hê. Die Romeine het die vermoë gehad om die Italianers met burgerskap te plaag, maar het nooit die volle afstand gedoen om 'n wet te aanvaar wat die Italianers gee wat hulle wou hê nie. Hierdie burgerlike onenigheid het 'n kritieke punt bereik in 91 VHJ, die begin van die Sosiale Oorlog, tussen Rome en Italianers wat uiteindelik in 89 VC burgerskap gekry het na groot ongevalle aan beide kante. Tydens die Sosiale Oorlog het Sulla onafhanklike bevel oor legioene in Suid -Italië gehad, waar hy die Italiaanse stad Pompeii beleër en suksesvol leërs probeer afweer het om Pompeii te help. Hy het dapper geveg en sy soldate het hom die Graskroon toegeken (corona graminea), die hoogste militêre eer. Hierdie militêre sukses het hom uiters gewild gemaak in Rome en het hom die konsulskap van 88 v.G.
Tydens sy konsulskap het hy oostelike bevel van die legioene gekry om koning Mithridates VI van Pontus, een van Rome se mees gedugte vyande, wat in die ooste verwoes het, te trotseer. Mithridates VI het 'n ryk bymekaargemaak en homself omring met bondgenote, en tydens Sulla se konsulsskap beveel hy alle stede in sy Asiatiese gebiede om alle Romeine en Italianers te vermoor. Nie eers vroue en kinders is gespaar nie. Maar voordat Sulla sy reis na die ooste kon onderneem en Mithridates VI kon verslaan, het Marius en sy bondgenoot, Sulpicius, gewapende bendes en 600 perderuiters as 'n lyfwag gebruik om die vergadering te oortuig om die oostelike bevel van Sulla te verwyder en dit te laat oordra aan Marius . Marius het toe twee militêre tribunes ontplooi om die bevel oor Sulla se leër te neem.
In een van die deurslaggewende keerpunte in die geskiedenis van Rome, het Sulla toe nie 'n militêre toespraak vir sy soldate gehou nie, maar 'n politieke een, waarin hy sy 35.000 legioene opgewek en hulle oproer oor die onreg wat hy en hulle aangedoen is. Die ooste was bekend vir sy eindelose rykdom en Marius beroof hulle nou van die oorvloedige oostelike buit wat hulle sou gewees het. Sulla se roerende toespraak was suksesvol, en sy legioene was nou lojaal aan Sulla alleen. Toe Marius se tribunes uiteindelik opdaag, het Sulla se soldate hulle vermoor. Hulle het toe met hul opmars na Rome begin om dit wat met reg aan hulle behoort, terug te neem. Toe hy gevra is waarom hy soldate teen sy eie land sou optrek, het hy geantwoord: "om haar van tiranne te verlos". Sulla, die eerste persoon wat Rome verower het, het Marius en Sulpicius se optrede omgekeer en homself heringestel as konsul. Sulla en sy legioene het weer die gesogte oostelike bevel gehad en Marius moes noodgedwonge uit Rome vlug.
Terwyl Sulla in die Ooste was, was sy strategie om Mithridates VI se beheer oor Griekeland te verwyder, sodat hy in die winter van 87-86 vC Athene beleër het. Gedurende hierdie tyd hoor hy die nuus dat Marius en sy faksie teruggekeer het en Rome verower het, deur 'n dekreet uit te voer wat Sulla 'n vyand van die staat verklaar het. Marius sny toe geld uit Sulla se veldtog af, sodat hy die plaaslike Grieke moes belas om sy veldtog te finansier. Skielik, terug in Rome, sterf Marius aan longontsteking in 86 vC. Sulla het sy besigheid in die ooste voortgesit, uiteindelik Athene verower, die Slag van Chaeronea (86 v.C.) en die Slag van Orchomenus (85 v.C.) suksesvol gewen en Mithridates se teenwoordigheid oortuig en die Romeinse gesag in Griekeland heringestel. Daarna spandeer hy sy tyd om die provinsie Asië te vestig en te organiseer totdat hy uiteindelik in 83 vC na Italië terugkeer om Marius se faksie in Rome se eerste burgeroorlog te konfronteer.
Die senaat, sonder verset, was verplig om Sulla na te kom en aan te stel as diktator om wette te skep en die grondwet te skik.
Sulla en sy veteraanlegioene het deur Italië getrek en vyandelike legioene oorreed om na sy kant toe te gaan en diegene wat dit nie gedoen het nie, te verslaan. Hy het groot genade getoon deur mense en stede wat besluit het om van kant te verander, te vergewe. Toe hy egter as oorwinnaar in Rome kom, het hy die barmhartige persona afgeskud en (proscriptio) sy vyande. Die voorskrifte was tablette met die name van mense wat weens 'n oorwinning vermoor sou word en hul grond gekonfiskeer is. Uiteindelik het ongeveer honderd senatore en meer as duisend perderuiters omgekom.
Noudat Sulla heeltemal onbestrede was, het die oorblywende senaat die bevel tot nietig verklaar, wat hom 'n vyand van die staat gemaak het en beveel dat 'n standbeeld van Sulla voor die Forum Romanum aangebring moet word. Om sy gesag te legitimeer, stel Sulla toe voor dat hulle die ou amp van diktator. Dit was 120 jaar sedert Rome laas 'n diktator gehad het. Die senaat, sonder verset, was verplig om sy voorstel na te kom en hom as diktator aan te stel om wette te skep en die grondwet te skik. Diktators is slegs in tye van groot nood aangestel toe daar geen ander opsie was as om alle gesag en mag aan een persoon toe te vertrou om Rome te red nie. In die verlede was die termyn van 'n diktator ses maande en hul magte was in wese onbeperk. Hulle het mag oor lewe en dood en kon oorlog en vrede verklaar, senatore aanstel en verwyder, asook die mag om stede te stig en af ​​te breek. Sulla het egter geen tydsbeperking op sy diktatuur opgelê nie en kan dus so lank neem as wat hy nodig het om die grondwet te skik.
Hervormings van die Grondwet
Sulla, nou diktator, het met die magte van 'n koning voor die senaat verskyn. 24 fasces is voor hom gehou as diktator, dieselfde hoeveelheid wat voor die ou konings gehou is. As miskien die belangrikste hervorming van Sulla as diktator, het hy die mag en aansien van die tribunes van die plebs ernstig verminder. Tribunes is oorspronklik geskep om bewakers van die mense te wees. Hulle regsbevoegdheid (potestas) was groot, en as gevolg van die vordering en presedente wat gemaak is deur Gewild tribunes, soos Tiberius Gracchus in 131 VHJ, toe hy die Senaat omseil en sy grondhervormingswette direk aan die Vergadering voorlê, het hul mag nog sterker geword.
Sulla wou hierdie vordering ongedaan maak, en daarom het hy vereis dat 'n tribunus toestemming van die senaat moet kry voordat hy 'n wet instel. Verder het hy ontslae geraak van die belangrikste vetoreg van die tribune. Sulla het ook die kantoor van sy lok en aansien ontneem. Hy het bepaal dat enigiemand wat die landdros van tribune beklee, nooit daarna 'n ander landdros moet beklee nie. Dit is te verstane dat almal wat in die politiek naam wou maak, die posisie vermy het. Die eens groot kantoor van die tribune met sy agtergrond as beskermer van die mense, was nou net 'n skaduwee van wat dit eens was.
Sulla het ook die cursus honorum. Hy het enigiemand verbied om die landdros van praetor tot nadat hy eers 'n kwestor of om verkies te word konsul voordat hy 'n praetor. Hy het ook 'n man verbied om dieselfde landdros agtereenvolgens te hou. In plaas daarvan sou hy tien jaar moes wag totdat hy weer dieselfde amp kon beklee. Verder het hy besluit dat twee jaar tussen landdroste moet gaan. Hy het ook die aantal uitgebrei quaestors tot twintig en praetors tot agt. Hierdie groeiende aantal landdroste was nodig om 'n immer-groeiende ryk te regeer en te bestuur.
'N Ander Sullan -hervorming het tot gevolg gehad dat provinsiale goewerneurs nie hul verwelkoming in hul provinsies sou oorskry nie, en hul kans om 'n persoonlike weermag te bou wat teen politieke mededingers of Rome self sou lei, aansienlik verminder, soos Sulla gedoen het. Omdat daar 'n groter aantal landdroste was onder die hervormings van Sulla, het dit daartoe gelei dat goewerneurs nie lank in hul provinsie hoef te bly nie, omdat daar nou genoeg landdroste was om 'n vakature in 'n provinsie te vul nadat sy termyn van een jaar geëindig het. Verder, as 'n goewerneur sy magte sou misbruik of oorskry, sou dit in die Verraadhof verhoor word (maiestas).
Omdat die senaat aansienlik uitgedun is deur die oorlog, om nie te praat van Sulla se eie beskuldigings nie, het hy die rol van die senaat verdubbel van 300 tot 600. Die senaat het na sy aanklagte tot 'n paar honderd lede teruggesak, dus was daar 400 leë plekke om te vul. As diktator het Sulla self baie van die nuwe senatore aangestel uit 'n groep ruiters wat hy waardig geag het om tot die rang van senator bevorder te word. Vir die oorblywende plekke het hy aanbevelings van verskillende mense geneem en 'n groot groep dankbare senatore geskep wat dankbaar is vir hul promosie in rang. Die Senaat het krag gekry, sowel as sterkte in getalle.
In een van sy belangrikste hervormings het Sulla die senatoriese mag in die howe teruggesit. Hofsjurale was destyds 'n uiters kragtige instrument. A Gewild wou hê dat die jurie uit ruiters en 'n Optimeer wou 'n jurie van senatore hê. As 'n jurie vol senatore was, sou hulle, soos 'n mens kon verwag, selde hul senatoriale kollegas skuldig bevind het, maar 'n jurie wat uit ruiters bestaan, sou baie min slaap verloor weens die veroordeling van 'n senator wat beskuldig word van korrupsie. Gewildheid en Optimeer het mekaar konstant hieroor beveg. Die hervorming van Sulla het die tribune Gaius Gracchus se hervorming na die afpersingshof omgekeer toe hy senatore belet het om jurielede te wees. Sulla het toe sewe nuwe permanente howe ingestel vir moord, vervalsing en vervalsing, verkiesingsbedrog, verduistering, verraad, persoonlike besering en provinsiale afpersing.
Sulla gooi in hierdie jare 'n lang skaduwee oor die Republiek. Die senaat was in werklikheid sy skepping, gesuiwer van al sy teenstanders wat nie betyds by hom gebuk gegaan het nie, en was vol met sy partydiges. As liggaam het hy die senaat se posisie versterk, die senatoriese monopolie op juries in die howe herstel en die mag van die tribunaat ernstig beperk. Ander wetgewing, byvoorbeeld 'n wet wat die gedrag van provinsiale goewerneurs beperk, was bedoel om te verhoed dat enige ander generaal die voorbeeld van die diktator volg en die legioene teen die staat draai. (Goldsworthy, Caesar, 92)
Benewens sy hervormings, gebruik Sulla sy magte as diktator om wraak nie net in Rome nie, maar ook in die Italiaanse streke wat hom teëgestaan ​​het, uit te voer. Onder die vorme van straf was bloedbad, ballingskap en konfiskering vir diegene wat sy vyande gehoorsaam het tydens die burgeroorlog. Hulle misdaad kan so min wees as om sy vyand te huisves, geld uit te leen of vriendelikheid aan hulle te bewys. Toe aanklagte teen individue nie suksesvol was nie, het Sulla wraak geneem op hele dorpe. Hy het sommige gestraf deur hul vestings te vernietig of hul mure af te breek, of boetes op te lê en hulle te versmoor met swaar belasting en huldeblyk. Sulla het sy troepe opgerig in kolonies in die land en huise van die stede waarop hy wraak geneem het.
Nadat hy die grondwet bepaal het, het hy die diktatuur neergelê. Die volgende jaar in 80 vC is hy verkies konsul. In 79 vC tree hy geheel en al uit die Romeinse politiek en gaan woon in sy landhuis in Campania, waar hy kan probeer om sy memoires klaar te skryf. Volgens Plutarchus het Sulla sy dood in 'n droom voorsien en het hy opgehou om sy memoires te skryf twee dae voor hy in 78 vC gesterf het.
Alhoewel Sulla se grondwet gehoorsaam deur ander gevolg is Optimeer soos Pompeius (l. 106 - 48 v.G.J.) en Crassus (l. 115/112 - 53 v.G.J.) - Sulla se hervormings sou uiteindelik nie bestaan ​​nie. Hy het probeer om die probleme wat die Republiek geteister het, reg te stel, maar sy oplossing vir die probleem was eensydige en versterkte senatoriese mag, terwyl hy die mag van die tribune van die volksgenote en nie-senatoriese geledere ernstig beperk het.
Julius Caesar (l. 100 - 44 v.G.J.) tydens sy tyd as militêre tribunus het hom uitgespreek ten gunste van die herstel van die bevoegdhede van die tribune wat Sulla deeglik afgebreek het. In 75 vC het Caesar sy oom, Caius Aurelius Cotta, gehad konsul daardie jaar om 'n wetsontwerp goed te keur waarmee voormalige tribunes ander landdroste kon soek. Dit was 'n baie belangrike ongedaanmaking van een van Sulla se belangrikste hervormings, want nou was die tribunaal nie meer 'n doodloopstraat nie, wat die weg baan vir ambisieuse politici om weer die amp te soek.
Caesar hervorm en verbeter ook nog 'n Sullan -hervorming. Hy het lankal belangstelling in die administrasie van die provinsies gehad, en sy bekendste hofverskynings was vervolging van korrupte en onderdrukkende goewerneurs. Sy hervormings oor die rol en gedrag van die Romeinse provinsiale goewerneurs sou nog eeue lank die standaard wees. Cicero beskryf Caesar se hervorming later as 'n 'uitstekende wet'. Laastens is die wet van Sulla om slegs senatore in jurylede toe te laat, omgekeer toe praetor Lucius Aurelius Cotta het toegelaat dat juries uit sowel senatore as perderuiters bestaan, wat die kragbalans gelyk maak.
Grondwetlike hervormings van Lucius Cornelius Sulla
Die grondwetlike hervormings van Lucius Cornelius Sulla was 'n reeks wette wat tussen 82 en 80 vC deur die Romeinse diktator Lucius Cornelius Sulla uitgevaardig is, wat die Grondwet van die Romeinse Republiek hervorm het. In die dekades voordat Sulla Diktator geword het, het 'n reeks politieke ontwikkelings plaasgevind wat die aristokratiese beheer oor die Romeinse Grondwet erg verswak het. Sulla se diktatuur was een van die belangrikste ontwikkelings in die geskiedenis van die grondwet van die Romeinse Republiek, en dit was 'n waarskuwing vir die komende burgeroorlog, wat uiteindelik die Romeinse Republiek sou vernietig en die Romeinse Ryk sou skep. Sulla, wat die chaos van sy politieke vyande in die jare voor sy diktatuur beleef het, was natuurlik konserwatief. Hy was van mening dat die onderliggende gebrek in die Romeinse grondwet die toenemend aggressiewe demokrasie was wat deur die Romeinse vergaderings tot uiting gekom het, en as sodanig wou hy die Romeinse senaat versterk. Hy tree in 79 vC af en sterf in 78 vC, omdat hy geglo het dat hy die grondwetlike gebrek reggestel het. Sy konstitusie sou meestal minder as tien jaar na sy dood deur twee van sy voormalige luitenante, Pompeius Magnus en Marcus Licinius Crassus, ingetrek word. Maar wat hy nie besef het nie, was dat dit hyself was wat eintlik die onderliggende gebrek in die Romeinse grondwet geïllustreer het: dat dit die weermag was, en nie die Romeinse senaat wat die lot van die staat bepaal het nie. Die presedent wat hy geproduseer het, sou minder as veertig jaar later nagevolg word deur 'n individu wat hy amper uitgevoer het, Julius Caesar, en as sodanig speel hy 'n kritieke vroeë rol in die transformasie van die Romeinse Republiek in die Romeinse Ryk.
Beroemde aanhalings wat die woord hervormings bevat:
& ldquo Niks goddelik sterf nie. Alles goed is ewig voortplantend. Die skoonheid van die natuur hervormings self in die verstand, en nie vir onvrugbare kontemplasie nie, maar vir die nuwe skepping. & rdquo
Sulla se hervormings as diktator - geskiedenis
Gebore: 138 vC
Oorlede: 78 vC
Plek van dood: Pozzuoli, Italië
Oorsaak van dood: Aneurisme
Ras of etnisiteit: Wit
Seksuele oriëntasie: Biseksueel
Beroep: Militêr, staatshoof
Nasionaliteit: Antieke Rome
Uitvoerende opsomming: Romeinse generaal, diktator
Lucius Cornelius Sulla, met die naam Felix, Romeinse generaal, politikus en diktator, behoort aan 'n minderjarige en verarmde tak van die beroemde patrisiër Cornelian gens. Hy het deeglike opleiding ontvang en was 'n toegewyde student in letterkunde en kuns. Sy politieke vordering was stadig, en hy het die kwestorskap eers in 107 gekry toe hy in die Jugurthine -oorlog onder Gaius Marius in Afrika gedien het. Hierin het hy hom baie onderskei en die krediet geëis dat hy die oorlog beëindig het deur Jugurtha self te vang. In hierdie Afrika -veldtogte het Sulla getoon dat hy weet hoe om die vertroue van sy soldate te wen, en gedurende sy loopbaan blyk die geheim van sy sukses die entoesiastiese toewyding van sy troepe te wees, wat hy steeds in die hand gehou het, terwyl hy dit toegelaat het om te plunder en allerhande oordaad. Van 104 tot 101 dien hy weer onder Marius in die oorlog met die Cimbri en Teutones en veg hy in die laaste groot geveg in die Raudiaanse vlaktes naby Verona. Dit was in hierdie tyd dat Marius se jaloesie oor sy legaat die grondslag gelê het vir hul toekomstige wedywering en wedersydse haat. Toe die oorlog verby was, het Sulla, by sy terugkeer na Rome, 'n paar jaar lank rustig geleef en geen rol in die politiek geneem nie. In 93 word hy verkies tot praetor na 'n oordrewe geldverspilling, en hy verheug die bevolking met 'n uitstalling van honderd leeus uit Afrika. Volgende jaar (92) het hy as eienaar van Cilicië gegaan met spesiale gesag van die senaat om Mithradates VI van Pontus Cappadocia te laat herstel na Ariobarzanes, een van Rome se afhanklikes in Asië. Sulla met 'n klein leër het gou 'n oorwinning oor die generaal van Mithradates behaal, en die kliënt-koning van Rome is herstel. 'N Ambassade van die Partiërs het nou 'n alliansie aangegaan met Rome, en Sulla was die eerste Romein wat diplomatieke omgang met die afgeleë mense gehad het. In die jaar 91, wat die dreigende vooruitsig op ingrypende politieke verandering meegebring het, met die uitbreiding van die Italiaanse volke, keer Sulla terug na Rome, en daar word algemeen gevoel dat hy die konserwatiewe en aristokratiese party was.
Intussen is Mithradates en die Ooste vergete in die krisis van die Sosiale of Kursiewe Oorlog, wat in 91 uitgebreek het en die bestaan ​​van Rome bedreig het. Die dienste van beide Marius en Sulla is verleen, maar Sulla was hoe suksesvoller, of in elk geval, die meer gelukkig. Van die Italiaanse volke Rome se ou vyande was die Samniete die mees formidabele wat hierdie Sulla oorwin het, en neem hulle hoofstad, Bovianum, in. Ter erkenning van hierdie en ander briljante dienste, is hy in 88 tot konsul verkies en het die opstand tot 'n einde gekom deur die verowering van Nola in Kampanië. Die vraag oor die bevel van die leër teen Mithradates kom weer na vore. Die senaat het Sulla reeds gekies, maar die tribune Publius Sulpicius Rufus het aangevoer dat Marius die bevel moes kry. Onluste het in Rome plaasgevind op aanleiding van die gewilde leiers, en Sulla het na sy legioene in Kampanië ontsnap, vanwaar hy na Rome opgeruk het, die eerste Romein wat die stad binnegekom het aan die hoof van 'n Romeinse leër. Sulpicius is doodgemaak, en Marius het gevlug en hy en sy groep was vir die tyd verpletter.
Sulla, wat dinge in Rome stil laat, vertrek uit 87 in Italië, en vir die volgende vier jaar wen hy oorwinning na oorwinning teen die leërs van Mithradates en versamel grenslose buit. Athene, die hoofkwartier van die Mithradatiese saak, is geneem en afgedank in 86 en in dieselfde jaar, in Chaeroneia, die toneel van Philip II van Macedon se oorwinning meer as twee en 'n half eeue tevore, en in die jaar daarna, by die naburige Orchomenus, het hy ontsaglike leërskare van die vyand verstrooi met 'n klein verlies vir homself. Toe hy die Hellespont in 84 na Asië oorgesteek het, het die troepe van C. Flavius ​​Fimbria by hom aangesluit, wat gou hul generaal verlaat het, 'n man wat deur die Mariane party uitgestuur is, nou weer in die opkoms in Rome. Dieselfde jaar is vrede met Mithradates gesluit op voorwaarde dat hy teruggesit moet word in die posisie wat hy voor die oorlog beklee het, maar terwyl hy besware opper, moes hy hom uiteindelik tevrede stel dat hy bloot 'n vasaal van Rome was.
Sulla keer in 83 terug na Italië, land by Brundisium, nadat hy die senaat voorheen ingelig het oor die uitslag van sy veldtogte in Griekeland en Asië, en kondig sy teenwoordigheid op Italiaanse grond aan. Hy het verder gekla oor die mishandeling wat sy vriende en partydiges tydens sy afwesigheid ondergaan het. Marius is in 86 oorlede, en die revolusionêre party, spesiaal verteenwoordig deur L. Cornelius Cinna, Cn. Papirius Carbo en die jonger Marius het Sulla se ondersteuners in die groot bloedbad vermoor, sy eiendom gekonfiskeer en hom tot 'n openbare vyand verklaar. Hulle het gevoel dat hulle hom tot die dood toe moes weerstaan, en met die troepe wat versprei was in Italië en die nuut opgeknapte Italianers, aan wie verstaan ​​word dat Sulla bitter vyandig was, reken hulle vol vertroue op sukses. Maar met Sulla se vooruitgang aan die hoof van die 40 000 veterane, het baie van hulle moed verloor en hul leiers verlaat, terwyl die Italianers self, wat hy in hul nuwe voorregte bevestig het, aan sy kant oorgeneem is. Slegs die Samniete, wat nog sonder die Romeinse franchise was, het sy vyande gebly, en dit het gelyk asof die ou oorlog tussen Rome en Samnium weer gevoer moes word. Verskeie Romeinse adellikes, waaronder Gnaeus Pompeius (Pompeius die Grote), Q. Caecilius Metellus Pius, Marcus Licinius Crassus, Marcus Licinius Lucullus, het by Sulla aangesluit, en in die daaropvolgende jaar (82) het hy 'n beslissende oorwinning behaal oor die jonger Marius naby Praeneste (moderne Palestrina) en daarna opgetrek na Rome, waar daar net voor sy nederlaag van Marius 'n groot slagting op sy aanhangers plaasgevind het waarin die geleerde juris Q. Mucius Scaevola omgekom het. Rome was terselfdertyd in groot gevaar as gevolg van die opmars van 'n Samnitiese leër, en is skaars gered deur Sulla, wat na 'n harde geveg die vyand onder Pontius Telesinus by die Colline-poort van Rome gelei het. Met die dood van die jonger Marius, wat homself om die lewe gebring het ná die oorgawe van Praeneste, was die burgeroorlog ten einde, en Sulla was meester van Rome en van die Romeinse wêreld. Toe kom die onvergeetlike "beskuldiging", toe daar vir die eerste keer in die Romeinse geskiedenis 'n lys mans is wat as 'n verbod verklaar is en openbare vyande in die forum vertoon word, en 'n skrikbewind begin in Rome en Italië. Die titel "diktator" is herleef en Sulla was in werklikheid keiser van Rome. Nadat hy 'n wonderlike triomf vir die Mithradatiese Oorlog gevier het en die van "Felix" ("Epafroditus", "Venus se gunsteling" aangeneem het, het hy homself in die toespraak tot Grieke toegespits), het hy 80 en 79 sy groot politieke hervormings ingevoer. Die hoofdoel hiervan was om die senaat, wat hy met 'n aantal van sy eie party, met volle beheer oor die staat, oor elke landdros en elke provinsie gewerf het, te belê, en die steunpilaar van sy politieke stelsel was die militêre kolonies wat hy het met toekennings van grond in elke deel van Italië gevestig, tot die ondergang van die ou Italiaanse vrye eienaars en boere, wat van hierdie tyd af weggedwaal het en hele distrikte verlate en verlate gelaat het.
In 79 bedank Sulla sy diktatuur en tree terug na Puteoli, waar hy in die daaropvolgende jaar sterf, waarskynlik as gevolg van die uitbarsting van 'n bloedvat. Die verhaal dat hy 'n slagoffer geword het van 'n siekte soortgelyk aan dié wat een van die Herodes afgesny het (Handelinge 12:23), is waarskynlik 'n uitvinding van sy vyande. Die 'half leeu, half jakkals', soos sy vyande hom genoem het, die man wat 'n beleid van 'bloed en yster' met 'n grimmige humor uitgevoer het, het hom in sy laaste dae vermaak met akteurs en aktrises, met gedigte in poësie, en die voltooiing van die Herinneringe (kommentaar) van sy bedrywige lewe. Selfs toe het hy sy belangstelling in staats- en plaaslike aangeleenthede nie prysgegee nie, en word gesê dat sy einde versnel is deur 'n passie wat veroorsaak is deur 'n opmerking van die quaestor Granius, wat openlik beweer dat hy die betaling van 'n bedrag sou ontgaan geld aan die Romeine, aangesien Sulla op sy sterfbed was. Sulla het hom laat roep en in sy opgewondenheid in sy teenwoordigheid laat wurg, het hy 'n bloedvat gebreek en die volgende dag gesterf. Hy het 'n wonderlike openbare begrafnis ontvang, en sy lyk is na Rome geneem en begrawe in die Campus Martius. Op sy monument was 'n opskrif wat hy self geskryf het, sodat hy altyd die vriendelikheid van sy vriende en die onreg wat sy vyande hom aangedoen het, ten volle terugbetaal het. Sy militêre genie is in die Sosiale Oorlog en die veldtogte teen Mithradates vertoon, terwyl sy grondwetlike hervormings, hoewel dit gedoem is tot mislukking weens die gebrek aan opvolgers, 'n triomf van organisasie was. Maar hy het sy vyande koelbloedig vermoor en wraak geneem met genadelose en berekende wreedheid, hy het alles opgeoffer aan sy eie ambisie en die triomf van sy party.
Dogter: Cornelia Sulla
Seun: Lucius Cornelius Sulla
Vrou: Aelia (div.)
Vrou: Caecilia Metella Dalmatica
Seun: Faustus Cornelius Sulla (tweeling, geb. 87 v.C.)
Dogter: Fausta Cornelia Sulla (tweeling, geb. 87 v.C.)
Vrou: Valeria Messala (m. 80 v.C.)
Dogter: Postuma Cornelia Sulla (geb. 78 v.C.)
Kêrel: Metrobius (akteur, langtermynliefhebber)
Portret van Sulla op 'n denarius wat in 54 vC deur sy kleinseun Q. Pompeius Rufus  / CNG, Wikimedia Commons geslaan is
Sulla se lewe is gewoonlik opgeneem in die antieke biografiese versamelings van toonaangewende generaals en politici, afkomstig uit die biografiese kompendium van beroemde Romeine wat deur Marcus Terentius Varro gepubliseer is. In Plutarchus 's Parallelle lewens Sulla is gekoppel aan die Spartaanse generaal en strateeg Lysander.
In ouer bronne kan sy naam gevind word as Silla. Dit is 'n Hellenisme sylva vir klassieke Latyn silva, versterk deur die feit dat twee groot ou bronne, Plutarch en Appian, in Grieks geskryf het, en hom Σύλλα noem. 
Sulla se grondwet (82–80 v.C.)
'N Paar jaar later het 'n nuwe mag in Asië ontstaan. In 88 vC is 'n Romeinse leër gestuur om die mag, koning Mithridates van Pontus, neer te sit, maar is verslaan. Lucius Cornelius Sulla is vir die jaar verkies tot konsul (een van die twee uitvoerende hoofde van die Romeinse Republiek) en is deur die senaat beveel om die bevel oor die oorlog teen Mithridates aan te neem. Gaius Marius, 'n voormalige konsul en lid van die demokratiese ("gewild") party, was 'n bitter politieke mededinger van Sulla. Marius het 'n Plebeian Tribune laat herroep Sulla se bevel oor die oorlog teen Mithridates, so Sulla, 'n lid van die aristokratiese ("optimaliseer") party, het sy leër na Italië teruggebring en na Rome opgeruk. Marius het gevlug, en sy ondersteuners het óf gevlug óf deur Sulla vermoor. Sulla het so kwaad geword vir Marius se tribune dat hy 'n wet aanvaar het wat bedoel was om die  Daarna keer hy terug na sy oorlog teen Mithridates, en met Sulla weg, die gewildheid onder Marius en Lucius neem Cornelius Cinna spoedig beheer oor die stad. Die popularis rekord was nie een om op trots te wees nie,  omdat hulle Marius verskeie kere tot die konsulaat herkies het sonder om die vereiste interval van tien jaar in ag te neem. Hulle het ook die demokrasie oortree deur onverkose individue tot hul amp te bevorder, en deur landdroshowe deur populêre wetgewing te vervang.  Sulla het uiteindelik vrede gemaak met Mithridates, en in 83 vC keer hy terug na Rome, oorkom alle weerstand en verower die stad weer. Sulla is geïnstalleer as diktator, en sy ondersteuners slag toe die meeste van Marius se ondersteuners, hoewel een van die ondersteuners, 'n 17-jarige popularis (en die skoonseun van Cinna) genaamd Julius Caesar, is uiteindelik gespaar.
Sulla, wat die gewelddadige gevolge van radikale waargeneem het popularis hervormings (veral dié onder Marius en Cinna), was natuurlik konserwatief, en dus was sy konserwatisme meer reaksionêr as visioenêr.  As sodanig het hy probeer om die aristokrasie, en dus die senaat, te versterk.  Sulla het sy vroeëre hervormings behou, wat goedkeuring van die senaat vereis het voordat enige wetsontwerp by die Conflict of the Ordes voorgelê kon word, waartydens die Plebeians politieke gelykheid met die aristokratiese Patriciaanse klas gesoek het.
Sulla, self 'n Patrisiër en dus nie in aanmerking kom vir die verkiesing tot die kantoor van Plebeian Tribune nie, het 'n ernstige hekel aan die amp gehad. Sommige van sy afkeer is moontlik verkry toe Marius 'Tribune die magtiging van Sulla om die oorlog teen Mithridates te beveel, ingetrek het. Soos Sulla die amp beskou het, was die Tribunaat veral gevaarlik, wat deels te wyte was aan die radikale verlede daarvan, en daarom was sy bedoeling om nie net die mag van die Tribunaat te beroof nie, maar ook van aansien. Die hervormings van die Gracchi Tribunes was een van die voorbeelde van sy radikale verlede, maar dit was geensins die enigste voorbeelde nie. Die afgelope driehonderd jaar was die Tribunes die amptenare wat die meeste verantwoordelik was vir die verlies van mag deur die aristokrasie. Aangesien die Tribunaat die belangrikste manier was waarop die demokrasie van Rome altyd teen die aristokrasie beweer het, was dit vir Sulla van uiterste belang dat hy die amp kreupel. Deur sy hervormings aan die Plebeiaanse Raad het Tribunes die mag verloor om wetgewing te begin. Sulla het toe voormalige Tribunes verbied om ooit 'n ander amp te beklee, so ambisieuse individue sou nie meer verkiesing tot die tribunaat soek nie, aangesien so 'n verkiesing hul politieke loopbaan sou beëindig.  Laastens het Sulla die bevoegdheid van die Tribunes herroep om veto op die senaat te veto. Hierdie hervorming het hoogstens twyfelagtige grondwetlikheid gehad en was in die ergste geval heilig. Uiteindelik het die Tribunes, en dus die mense van Rome, magteloos geword.
The proposed reforms of Gaius Gracchus were overturned after his death, but the legacy of the Gracchi for the remainder of the history of the Roman Republic cannot be underestimated. First, their proposed laws showed the growing conflict between the rich and the poor in the Roman state. Second, the willingness on the part of prominent Senators to resort to violence to resolve matters set a dangerous precedent for the remainder of the Republic and fundamentally changed the nature of Roman politics. Finally, the support that the Gracchi received from the Roman people, as well as the residents of Italian cities who were not full citizens, showed that the causes that the Gracchi adopted were not going to go away permanently after their death. Indeed, Rome&rsquos Italian allies went to war against Rome in 90 &ndash 88 BCE the result of this Social War, after &ldquosocii,&rdquo meaning &ldquoallies,&rdquo was the grant of full Roman citizenship rights to Italians.
Titus Larcius, had been a consul. He was chosen to put down a rebellion staged by several cities that wanted to reinstate the most recent Roman king, Tarquin II. Titus Larcius was a member of the patrician class, the privileged elite. He worked to improve the lives of the plebeians, the middle- and lower-class Romans.
Modern dictators usually come to power during states of emergency, too. Many historians consider Napoleon Bonaparte to be the first modern dictator. Napoleon was a general during the French Revolution, a period of huge social and political upheaval in the country. Beginning in 1789, France evolved from a monarchy to a republic, and then to an empire. In the midst of executions, coups and confusion, Napoleon became a consul under a new provisional government.
Course [ edit | wysig bron]
Vervaet Frederik Juliaan. Die lex Valeria and Sulla's empowerment as dictator (82-79 BCE). In: Cahiers du Centre Gustave Glotz, 15, 2004. pp. 37-84.