IMF en Eurozone 'kwesbaar vir hernieude stres' - verslaggewer van die EU
IMF en eurosone 'kwesbaar vir hernude stres'
Op Maandag 8 Julie het die Europese Raad die uitslag van die moniteringsoefening bekend gemaak, die Europese semester, saam met die landspesifieke aanbevelings (MVO's) (http://www.consilium.europa.eu/uedocs/cms_Data/docs/pressdata /en/ecofin/137875.pdf). Die dokument word vergesel deur 'n verduidelikende nota waarin aangedui word dat lande veranderinge wat ingestem is aan die MVO's van die Europese Kommissie, moet 'voldoen of verduidelik'. As jy 'n bietjie taal wil hê in die wanggids vir die Europese Semester, kyk na my woordelys.
Op dieselfde dag het die Internasionale Monetêre Fonds (IMF) sy jongste jaarlikse aanslag van die eurosone gepubliseer. IMF se besturende direkteur, Christine Lagarde, het erkenning gegee aan vordering, maar het gesê dat ekonomiese herstel onwrikbaar bly en dat addisionele beleidsmaatreëls benodig word. Kortom, ons is nog baie naby aan die rand - in die IMF praat "'n tersaaklike benadering (...) kan die vertroue verder ondermyn en die euro kwesbaar maak vir nuwe spanning." Die IMF-analise is skerp "met werkloosheid op rekordhoogtes, veral onder jongmense, is die risiko's van stagnasie en langtermyn skade aan potensiële groei aan die toeneem."
Olli Rehn, vise-voorsitter van die Kommissie, verwelkom die IMF se verslag en vier areas van voorgestelde beleidsoptrede, naamlik die herstel van die balans van banke se balansstate, die voltooiing van die bankbond, verdere stappe om die vraag op die kort termyn te ondersteun en voort te gaan met strukturele hervormings. Rehn het aangedui op die optrede van die Kommissie om teen Woensdag van hierdie week die volgende boublok van die bankbond 'n enkele resolusie-meganisme in te stel. Ter ondersteuning van groei, het Rehn verduidelik dat dit sou beteken dat die hervorming van die belastingadministrasie versterk word om die doeltreffendheid en outonomie daarvan te verhoog. Dit gaan nie net oor fiskale inkomste nie, dit gaan ook oor sosiale billikheid. "
In Austerity, die geskiedenis van 'n gevaarlike idee 'n analise van die huidige krisis en die intellektuele geskiedenis van soberheid, Marc Blyth spel uit hoe dit eers 'n bankkrisis is en 'n soewereine skuldkrisis tweede; Terwyl lande moontlik verantwoordelikheid moet dra, is hul sondes hoofsaaklik sondes van versuim omdat hulle nie die banksektor reguleer nie. Terwyl bankiers hul winste geprivatiseer het, is die risiko's gesosialiseer, die publiek verlaat en die belastingbetalers die stukke optel. In die woorde van Martin Wolf: 'Die bankbedryf het die publiek 'n rit geneem'. So wanneer vise-voorsitter Rehn praat oor sosiale billikheid, sal ek hom vra om 'n gedagte te spaar vir diegene wat nie die partytjie bygewoon het nie en wat vertel word dat hulle die rekening optel.
Raadslid Neil Swannick, 'n Labour-lid wat die wyk Bradford verteenwoordig, die voorsitter van Manchester van die Groter Manchester-afvalverwerkingowerheid NW en die EU-komitee van die streek, het gesê: 'Met besnoeiings wat 'n derde van die Raad se inkomste-begroting sedert die algemene verkiesing in 2010 nader ten minste 10% meer besnoeiings wat in die 3-jaar-bestedingsoorsig van die koalisieregering belowe is, word die "veiligheidsnet", wat selfs deur Margaret Thatcher beskerm word, weggeruk. Ja, biblioteke en swembaddens is getref, maar vir die armes en weerloses sonder stem is die noodsaaklikhede van die lewe in gevaar. Gevang tussen die besnoeiing van plaaslike owerhede en die sogenaamde hervorming van die regering, diegene wat nie hul lewens kan bestuur nie, en hul skuld word nagelaat om liefdadigheidsorganisasies te soek wat kospakkies verskaf. '
Die ander geringste idee is dat die huidige sny in 'n tyd van groot ekonomiese stres die oksimoron van die Kommissie gebruik, wat lei tot 'groeivriendelike fiskale konsolidasie'. Dit is 'n beleid wat baie onbillike uitkomste het op diegene wat verder in die inkomsteverspreidingspiramide is wat meer afhanklik is van openbare dienste en wat die meeste ly wanneer hierdie dienste onttrek word. Ongelukkig het Europa hom in 'n reguit baadjie geplaas wat self opgelê is. Dit het beperkte vryheid om inflasie of devaluasie te gebruik, behalwe die 'interne devaluasie' wat na bewering so groeievriendelik is. Soos ons kan sien, is dit nie werk nie, maar ons kan ook sien dat Europa (of diegene wat die debat van die Europese Unie, die ECB en Duitsland blyk) voornemens is om die euro 'n soort goudstandaard te maak wat onbetwisbaar sy gewig dra op diegene met laer inkomste. So asseblief, vise-voorsitter Rehn, praat nie van regverdigheid nie.