'N Finale Wens: My Moeder en Robin Sharma
"Jy is fantasties gebore.
Moet asseblief nie die gemiddelde sterf nie "
My ma Isa is gediagnoseer met terminale dikdermkanker Januarie 2014. Toe ek die nuus die eerste keer gehoor het, het ek gevoel dat ek in 'n slegte droom gestruikel het en dit was sekerlik 'n groot fout. Die onkoloë het aan Isa gesê dat sy 'n paar maande oor het om te lewe en haar aangeraai om haar dinge in orde te stel.
My familie was verwoes, maar ons het ooreengekom om nie die slegte nuus uit respek vir my ma te versprei wat kanker deur ander metodes wou stryd nie. As 'n koppige en opstandige vrou sedert die jeug, het Isa geweier om die moderne medisyne roetes te kies en verkies eerder vir die minder gereisde paaie. Alhoewel ons haar aangemoedig het om nie so dramaties te wees nie en die moderne met die alternatiewe pad te kombineer, het my kopse moeder haar innerlike stem gevolg en ons beleefd om ons eie besigheid te bedink.
Gedurende die laaste twee jaar het die dikdermkanker gegroei, en so het die struikelblokke en probleme gedoen. Lojaal aan haar belofte, Isa het nie teruggekom om die onkoloë te sien nie en ons het haar bekommerd oor die hele tyd, terwyl hulle die groter kragte van die lewe vertrou.
Na raadpleging van natuuropate wat gesonde diëte voorgeskryf het, het Isa elke dag vars vars sappe begin maak en ure spandeer met verskeie natuurlike middels. Ons het in bewondering gekyk toe my ma haar elke dag toegepas het om die kanker te beveg wat haar hele liggaam probeer binnedring. Alhoewel Jes se bui drasties verskil, het sy veerkragtig en moedig gebly.
'N Opvallende geval van hewige positiewe houding
Op Februarie 17th, 2016, die dag van haar 72-verjaardag, het Isa uiteindelik ingestem om na die hospitaal toe te gaan omdat haar lyding te veel was om te dra. Ons het 'n ambulans en trane in ons oë gevra, gekyk toe die paramedici oorgeneem het en na die naaste hospitaal geneem.
In die eerste twee weke was daar verwarring en chaos omdat die onkoloë my nie meer as twee jaar gesien het nie. Hulle was verbaas dat Isa steeds staan ​​en almal het saamgestem dat sy inderdaad 'n merkwaardige saak was wat selde voorheen gesien is.
Na deeglike mediese toetse en eksamens het dokters gesluit daar was niks wat hulle vir haar anders kon doen as om haar na 'n goeie hospie in Montreal te vervoer nie. My familie het kalm gebly en saamgestel ten spyte van die verskriklike nuus.
Toe sy haarself in die hospiesorg bevind het, het hy aan almal vertel dat sy die dikdermkanker sou slaan en dit 'n les sou leer. Ons het my ma se hewige positiewe houding toegejuig en in elke oomblik by haar gestaan ​​en gebid dat een of ander manier 'n wonderwerk vir haar sou gebeur.
Ons het haar blomme, tuisgemaakte koekies en donker sjokolade gebring, net soos sy hulle gehou het. Alhoewel ons dikwels wou afbreek, het ons altyd glimlagte gedwing en gedink aan positiewe stories om met haar by haar bed te deel.
Moed, Hoop, Krag En Sterkte
Ek het nog nooit hospitale gehad nie, maar skielik het ek begin om die veiligheid en stabiliteit wat my familie en ek gebring het, te waardeer. Kamer 305 het vir my 'n spesiale betekenis gehad, een van moed, hoop, krag en krag.
Die dag toe Isa by die hospitaal na die hospitaal gelos het, het sy vir die eerste boek wat sy op haar oorlopende boekstapel kon kry, bereik. Dit was Robin Sharma se boek Die monnik wat sy Ferrari verkoop het, 'n boek wat my baie beïnvloed het toe ek dit 'n paar jaar gelede gelees het.
Sy het Robin Sharma se boek saam met haar na twee hospitale gebring en by die hospie vasgeklou. Elke keer as ons haar sou sien, sou sy praat van die groot leerstellings en wysheid in Die monnik wat sy Ferrari verkoop het en het aan ons verduidelik hoe sy geleer het hoe diamante deur druk gemaak word.
Gegewe my ma se harde kinderjare in Nazi-Duitsland, het die verhaal van hoe druk diamante skep, het Isa hoop gegee dat al haar na-oorlogse lyding in hierdie lewe nie tevergeefs was nie. In haar vrye tyd het my ma uitgebreide aantekeninge in die roman geneem en daarop aangedring dat almal dit lees. Selfs haar onkoloog het belowe om sy kopie gou te koop.
Bid vir 'n wonderwerk
Na 'n besoek een middag en 'n lang huil sessie alleen in my kombuis, het ek gaan sit en besluit om te skryf aan Robin Sharma en verduidelik my ma se dapper kankerverhaal en haar aanbidding van sy boek. Ek het hom alles in drie kort presiese paragrawe vertel. Terwyl ek die e-pos gestuur het, het ek in hierdie hartseer en pynlike oomblik vir my ma en ons familie 'n wonderwerk gebid.
Twee dae later het Robin Sharma se assistent Kelsey my van Toronto gebel. Kelsey het haarself voorgestel en gesê sy is baie jammer om te hoor van my ma se terminale kanker. Sy het verduidelik dat almal by die kantoor aangeraak is deur die e-pos en dat Robin regtig iets vir my ma wou doen. Hy was selfs gewillig om 'n vlug na Montreal te neem, die week om met Isa te kom sit!
Ek was verstom en het probeer om die regte woorde te vind om my gevoelens van dankbaarheid uit te druk. Met 'n verstopte stem het ek erken dat my ma nie buite-mense sien nie, net familie, maar dat 'n telefoongesprek so wonderlik sal wees. Saam het ons die beste tyd vir die oproep gereël en met baie emosies wat deur my hardloop, het ek die foon gehang.
'N Priceless onvergeetlike oomblik
Op Maart 16th het ek in kamer 305 ingekom waar my verswakte moeder in die hospitaalbed probeer sit het. Ek het die blindings opgehef om 'n bietjie sonskyn te gee en te praat oor hoe die lente binnekort kom. Met my gewone positiewe houding het ek vir Isa 'n paar van die pretgebeurtenisse wat in die buitewêreld gebeur het, vir ons gesprek met haar held, Robin Sharma.
Isa het 'n paar vrae oor geskryf Die monnik wat sy Ferrari verkoop het Op 'n stuk papier en hoewel sy verskriklik swak en moeg lyk, kon ek sê sy het groot moeite gedoen om wakker en helder te bly. Toe ons na Robin oorgeplaas word, voel ek 'n oombliklike warmte wat uit sy stem vloei en trane in my oë vorm. Hy was die wonderwerk waarvoor ek gebid het om 'n bietjie vreugde terug te bring in ons lewens!
Dit was 'n waardevolle onvergeetlike oomblik om te hoor hoe my ma met Robin oor die telefoon lag. Sy vertel 'n paar kinderjareverhale in die na-oorlogse Berlyn, het gepraat oor sommige van haar geestelike stryd, het haar stryd met kanker gedeel en gevra relevante vrae oor sy roman. Ek kon sê dat sy 'n werklik opwindende en gelukkige oomblik leef.
Toe Isa die foon opgehang het, was sy te moeg om voort te gaan praat. Ek streel haar dun grys hare en bied haar 'n paar troosvolle woorde om haar te help slaap. Ek het die middag met trane van vreugde gelos en een keer by die huis oopgemaak my kopie van Die monnik wat sy Ferrari verkoop het om met my ma se siel te verbind.
Dit neem net een lig om die duisternis weg te jaag
Isa Caron is op April 5th, 2016, oorlede. Sy het tien keer langer geleef as wat onkoloë voorspel het. Sy het tientalle vriende vir haar regoor die wêreld gebid, waaronder Kelsey Dunlop en Robin Sharma in Toronto.
Niks kan ons ooit vir so 'n tragiese verlies voorberei nie, maar in my moeilike oomblikke onthou ek haar sprankelende oë terwyl sy met haar gunsteling skrywer gesels en haar moeilike lewe aan hom oor die telefoon uit kamer 305 vertel het. Dit is daardie oomblikke wat vir ewig in die ewige lewe sal wees en ons almal herinner dat dit net een lig neem om die duisternis weg te jaag.
My ma se lewe was wonderlik en so was haar dood. Isa beliggaam die ware betekenis van 'n vroulike geestelike strijder en sal dit voortaan doen vanaf haar nuwe rusplek.