Biografie van Simon Bolivar - Bevryder van Suid-Amerika
Geskiedenis en Kultuur Latyns-Amerikaanse Geskiedenis
Biografie van Simon Bolivar
Liberator van Suid-Amerika
Simon Bolivar (1783-1830) was die grootste leier van Latyns-Amerika se onafhanklikheidsbeweging uit Spanje . 'N Pragtige algemene en 'n charismatiese politikus, het nie net die Spaanse uit Noord-Suid-Amerika gery nie, maar was ook instrumenteel in die vroeë formatiewe jare van die republieke wat opgekom het sodra die Spanjaarde gegaan het. Sy latere jare word gekenmerk deur die ineenstorting van sy groot droom van 'n verenigde Suid-Amerika.
Hy word onthou as "The Liberator", die man wat sy huis bevry het van die Spaanse regering.
Simon Bolivar die vroeë jare
Bolivar is in 1783 in Caracas (vandag Venezuela) gebore aan 'n uiters ryk familie. In daardie tyd het 'n handvol gesinne die grootste deel van die land in Venezuela besit , en die Bolivar-familie was een van die rykste in die kolonie. Albei sy ouers het gesterf terwyl Simon nog jonk was: hy het geen herinnering aan sy pa, Juan Vicente, en sy ma Concepcion Palacios het gesterf toe hy nege jaar oud is nie.
Weeskind het Simon saam met sy oupa gaan woon en is deur sy ooms en sy verpleegster Hipólita opgevoed, vir wie hy groot liefde gehad het. Jong Simon was 'n arrogante, hiperaktiewe seun wat dikwels teenstrydighede met sy tutors gehad het. Hy was opgelei by die beste skole wat Caracas moes aanbied. Van 1804 tot 1807 het hy na Europa gegaan, waar hy rondgetoer het in die wyse van 'n ryk Nuwe Wêreld-Kreool.
Bolívar was 'n natuurlike leier en 'n man van groot energie. Hy was baie kompeterend en het dikwels sy beamptes uitgedaag om swem of perdry te betwis (en gewoonlik te wen). Hy kan die hele nag speelkaarte speel of saam met sy manne drink en sing. Hy was fanaties lojaal aan hom.
Hy het vroeër in die lewe getroud, maar sy vrou het kort daarna gesterf. Hy was 'n berugte womanizer wat dekades gedien het as dit nie honderde liefhebbers in die jare heen was nie. Hy het grootgeword vir optredes. Hy het niks meer liefgehad as om groot ingange in stede te maak wat hy bevry het nie en ure kon spandeer om homself te versorg. Hy gebruik cologne swaar: sommige beweer hy kan op een dag 'n hele bottel gebruik.
Venezuela: Ryp vir onafhanklikheid
Toe Bolívar in 1807 na Venezuela teruggekeer het, het hy 'n bevolking gevind wat verdeeld was tussen lojaliteit teenoor Spanje en 'n begeerte vir onafhanklikheid. Venezolaanse Francisco de Miranda het probeer om onafhanklikheid in 1806 te begin met 'n afvallige inval in Venezuela se noordelike kus. Toe Napoleon in 1808 Spanje binnegeval en King Ferdinand VII gevange geneem het, het baie Venezolaans gevoel dat hulle nie meer aan Spanje getrou was nie, wat die onafhanklikheidsbeweging onweerlegbare momentum gee.
Die Eerste Venezolaanse Republiek
Op 19 April 1810 het die mense van Caracas 'n voorlopige onafhanklikheid van Spanje verklaar: hulle was nog steeds nominaal lojaal aan koning Ferdinand, maar sou Venezuela self heers tot op 'n tyd soos Spanje weer op sy voete was en Ferdinand herstel. Jong Simón Bolívar was in hierdie tyd 'n belangrike stem en het volgehoue ​​onafhanklikheid.
Saam met 'n klein afvaardiging is Bolívar na Engeland gestuur om die Britse regering te ondersteun. Daar het hy Miranda ontmoet en hom uitgenooi na Venezuela om deel te neem aan die regering van die jong republiek.
Toe Bolivar terugkeer, het hy burgerlike twis tussen patriotte en koninklikes gevind. Op 5 Julie 1811 het die Eerste Venezuelaanse Republiek vir volle onafhanklikheid gestem en die farce laat val dat hulle nog steeds lojaal aan Ferdinand VII was. Op 26 Maart 1812 het 'n geweldige aardbewing Venezuela gegooi. Dit het meestal rebelse stede getref, en Spaanse priesters kon 'n bygelowige bevolking oortuig dat die aardbewing goddelike vergelding was. Die koninklike kaptein Domingo Monteverde het die Spaanse en koninklike magte versamel en belangrike hawens en die stad Valencia verower. Miranda het gedagvaar vir vrede.
Bolívar, walglik, het Miranda in hegtenis geneem en hom oorgedra na die Spaanse, maar die Eerste Republiek het geval en die Spaanse het beheer oor Venezuela herwin.
Die aangename veldtog
Bolivar, verslaan, het in ballingskap gegaan. Aan die einde van 1812 het hy na New Granada (nou Colombia ) gegaan om 'n kommissie te soek as beampte in die groeiende Onafhanklikheidsbeweging daar. Hy is 200 mans gekry en beheer van 'n afgeleë buitepos. Hy het aggressief alle Spaanse magte in die gebied aangeval en sy prestige en weermag het gegroei. Teen die begin van 1813 was hy gereed om 'n groot leër in Venezuela te lei. Die koninklikes in Venezuela kon hom nie op die regte pad slaan nie, maar het hom eerder probeer omring met 'n aantal kleiner leërs. Bolívar het gedoen wat almal die minste verwag het en Caracas 'n lekker stamp gemaak het. Die gok het afbetaal en op 7 Augustus 1813 het Bolivar oorwinning in Caracas op die hoof van sy weermag gery. Hierdie skitterende optog het bekend geword as die Toevallige Veldtog.
Die Tweede Venezolaanse Republiek
Bolívar het die Tweede Venezolaanse Republiek vinnig gevestig. Die dankbare mense het hom Liberator genoem en hom diktator van die nuwe nasie gemaak. Alhoewel Bolivar die Spaans verlaat het, het hy nie hul leërs geslaan nie. Hy het nie tyd gehad om te regeer nie, aangesien hy voortdurend stryd teen koninklike magte gehad het. Aan die begin van 1814 het die "infernal Legion", 'n leër van wildernisse, onder leiding van 'n wrede, maar charismatiese Spanjaard genaamd Tomas Boves, die jong republiek begin aanrand. Boves verslaan by die tweede geveg van La Puerta in Junie 1814, was Bolívar gedwing om eers Valencia en dan Caracas te laat vaar, wat die Tweede Republiek tot gevolg gehad het.
Bolívar het weer in ballingskap gegaan.
1814 tot 1819
Die jare 1814 tot 1819 was taai vir Bolívar en Suid-Amerika. In 1815 het hy sy beroemde Brief uit Jamaika geskryf, wat die stryd van Onafhanklikheid tot op hede uiteengesit het. Wyd versprei, die brief versterk sy posisie as die belangrikste leier van die Onafhanklikheidsbeweging.
Toe hy terugkeer na die vasteland, het hy Venezuela in die greep van chaos gevind. Pro-onafhanklikheidsleiers en koninklike magte het die land verwoes en verwoes. Dit het die platteland verwoes. Hierdie tydperk is gekenmerk deur baie twis tussen die verskillende generaals wat vir onafhanklikheid veg. Dit was eers nadat Bolivar 'n voorbeeld van generaal Manuel Piar gemaak het deur hom in Oktober 1817 uit te voer dat hy ander Patriot-krygshere soos Santiago Mariño en José Antonio Páez in lyn kon bring.
1819: Bolivar kruis die Andes
Vroeg in 1819 is Venezuela verwoes, sy stede in puin, soos koninklikes en patriotte gevegte gehad het waar hulle ook al ontmoet het. Bolívar het homself in die westelike Venezuela teen die Andes aangetref. Hy het toe besef dat hy minder as 300 myl weg was van die Viceregal-hoofstad van Bogota, wat feitlik onbeantwoord was. As hy dit kon vang, kan hy die Spaanse basis van mag in Noord-Suid-Amerika vernietig. Die enigste probleem: tussen hom en Bogota was nie net oorstromingsvlaktes, onstuimige moerasse en woedende riviere nie, maar die magtige, sneeubedekte pieke van die Andesberge.
In Mei van 1819 het hy met sowat 2400 mans begin met die kruising. Hulle het die Andes by die pittige Páramo de Pisba-pas oorgesteek en op 6 Julie 1819 het hulle uiteindelik by die Nuwe Granadan-dorpie Socha gekom.
Sy weermag was in stukke: sommige skat dat 2000 op die roete gegaan het.
Die Slag van Boyaca
Nietemin het Bolivar sy weermag gehad waar hy dit nodig gehad het. Hy het ook die element van verrassing gehad. Sy vyande het aangeneem dat hy nooit so krank sal wees om die Andes oor te steek waar hy gedoen het nie. Hy het vinnig nuwe soldate gewerf van 'n bevolking wat gretig was vir vryheid en vir Bogota uitgesit. Daar was net een weermag tussen hom en sy doel, en op 7 Augustus 1819 het Bolivar die Spaanse generaal José María Barreiro op die oewer van die Boyaca-rivier verras. Die stryd was 'n oorwinning vir Bolivar, skokkend in sy uitslae: Bolívar het 13 doodgeslaan en sowat 50 gewond, terwyl 200 koninklikes vermoor is en sowat 1600 gevang. Op 10 Augustus het Bolivar onbetwiste in Bogota gejaag.
Opmars in Venezuela en New Granada
Met die nederlaag van Barreiro se weermag het Bolívar New Granada gehou. Met gevang fondse en wapens en rekrute wat na sy vaandel gevoer het, was dit net 'n kwessie van tyd voordat die oorblywende Spaanse magte in New Granada en Venezuela afgekom en verslaan is. Op 24 Junie 1821 het Bolívar die laaste groot koninklike krag in Venezuela verbreek tydens die beslissende Slag van Carabobo. Bolívar het die geboorte van 'n Nuwe Republiek verklaar: Gran Colombia, wat die lande van Venezuela, New Granada en Ecuador insluit . Hy is as President aangewys, en Francisco de Paula Santander is as Visepresident benoem. Noord-Suid-Amerika is bevry, sodat Bolivar sy blik in die suide gedraai het.
Die bevryding van Ecuador
Bolívar was deur politieke pligte vasgelê, en toe stuur hy 'n weermag suid onder bevel van sy beste generaal, Antonio José de Sucre. Sucre se weermag het in hedendaagse Ecuador, bevrydende dorpe en stede soos dit gegaan het, verhuis. Op 24 Mei 1822 het Sucre afgetrek teen die grootste koninklike krag in Ecuador. Hulle het geveg op die modderige hange van Pichincha-vulkaan, in die oë van Quito. Die Slag van Pichincha was 'n groot oorwinning vir Sucre en die Patriotte, wat vir ewig die Spaanse van Ecuador verjaag het.
Die bevryding van Peru en die skepping van Bolivia
Bolívar het Santander in beheer van Gran Colombia vertrek en suid gekom om Sucre te ontmoet. Op 26-27 Julie het Bolivar ontmoet met José de San Martín , bevryder van Argentinië, in Guayaquil. Daar is besluit dat Bolívar die aanklag in Peru, die laaste koninklike vesting op die vasteland, sal lei. Op 6 Augustus 1824 verslaan Bolivar en Sucre die Spaanse by die Slag van Junin. Op 9 Desember het Sucre die koninklikes nog 'n harde blaas in die Slag van Ayacucho behandel, wat die laaste koninklike laer in Peru vernietig het. Die volgende jaar, ook op 6 Augustus, het die Kongres van Opper-Peru die Bolivia-nasie geskep, naamlik na Bolivar en hom as president bevestig.
Bolívar het die Spaanse uit Noord- en Wes-Suid-Amerika verdryf en het nou heers oor die hedendaagse nasies van Bolivia, Peru, Ecuador, Colombia, Venezuela en Panama. Dit was sy droom om hulle almal te verenig en een verenigde nasie te skep. Dit was nie om te wees nie.
Ontbinding van Gran Colombia
Santander het Bolivar kwaad gemaak deur te weier om troepe en voorrade te stuur tydens die bevryding van Ecuador en Peru, en Bolivar het hom ontslaan toe hy terugkeer na Gran Colombia. Teen daardie tyd het die republiek egter begin uitmekaar val. Streeksleiers het hul krag in Bolivar se afwesigheid gekonsolideer. In Venezuela het José Antonio Páez, 'n held van Onafhanklikheid, voortdurend bedreiging vir afskeiding. In Colombia het Santander nog sy volgelinge gehad wat gevoel het dat hy die beste man was om die volk te lei. In Ecuador het Juan José Flores probeer om die nasie van Gran Colombia te verjaag.
Bolívar is gedwing om mag te gryp en diktatuur te aanvaar om die onbeleefde republiek te beheer. Die nasies was verdeel onder sy ondersteuners en sy teenstanders: in die strate het mense hom as 'n tiran verbrand. Burgeroorlog was 'n voortdurende bedreiging. Sy vyande het hom op 25 September 1828 probeer vermoor, en het dit amper daarin geslaag om dit te doen: net die tussenkoms van sy minnaar, Manuela Saenz , het hom gered.
Die dood van Simon Bolivar
Namate die Republiek van Gran Colombia om hom geval het, het sy gesondheid versleg toe sy tuberkulose versleg het. In April 1830, ontnugter, siek en bitter, het hy die Presidensie bedank en in Europa in ballingskap gaan sit. Selfs as hy weg is, het sy opvolgers oor die stukke van sy Ryk gestry en sy bondgenote het hom geveg om hom te herstel. Aangesien hy en sy entourage stadig na die kus gegaan het, het hy steeds gedroom om Suid-Amerika in een groot nasie te verenig. Dit was nie om te wees nie: hy het uiteindelik op 17 Desember 1830 aan tuberkulose toegegee.
Die nalatenskap van Simon Bolivar
Dit is onmoontlik om Bolívar se belang in Noord- en Wes-Suid-Amerika te oorskat. Alhoewel die uiteindelike onafhanklikheid van Spanje se Nuwe Wêreld-kolonies onvermydelik was, het dit 'n man met Bolívar se vaardighede geneem om dit te laat gebeur. Bolívar was waarskynlik die beste algemene Suid-Amerika wat ooit geproduseer het, sowel as die invloedrykste politikus. Die kombinasie van hierdie vaardighede op een man is buitengewoon, en Bolívar word tereg deur baie beskou as die belangrikste figuur in die Latyns-Amerikaanse geskiedenis. Sy naam het die beroemde 1978-lys gemaak van die 100 bekendste mense in Geskiedenis, saamgestel deur Michael H. Hart. Ander name op die lys sluit in Jesus Christus, Konfusius en Alexander die Grote .
Sommige nasies het hul eie bevryders gehad, soos Bernardo O'Higgins in Chili of Miguel Hidalgo in Mexiko. Hierdie mans mag min bekend wees buite die nasies wat hulle gehelp het om vry te maak, maar Simón Bolívar is oral in Latyns-Amerika bekend met die soort eerbied wat burgers van die Verenigde State geassosieer word met George Washington .
As iets, is Bolívar se status nou groter as ooit. Sy drome en woorde het keer op keer voorheen bewys. Hy het geweet dat die toekoms van Latyns-Amerika in vryheid lê en hy het geweet hoe om dit te bereik. Hy het voorspel dat indien Gran Colombia uitmekaar val en dat as kleiner, swakker republieke van die as van die Spaanse koloniale stelsel toegelaat sou word dat die streek altyd 'n internasionale nadeel sou wees. Dit het beslis die geval geword, en baie Latyns-Amerikaners het deur die jare gewonder hoe dinge vandag anders sou wees as Bolívar daarin geslaag het om die hele Noord- en Wes-Suid-Amerika in een groot, magtige volk te verenig in plaas van die bekerende republieke wat ons het nou.
Bolívar dien nog steeds as inspirasiebron vir baie. Die Venezolaanse diktator Hugo Chavez het begin met wat hy 'n "Bolivariaanse Revolusie" noem in sy land, en vergelyk homself met die legendariese generaal as hy Venezuela tot sosialisme bring. Ontelbare boeke en flieks is oor hom gemaak: een uitstaande voorbeeld is Gabriël García Marquez se generaal in sy labirint , wat kronieke Bolívar se finale reis aandui.
> Harvey, Robert. Liberators: Latyns-Amerika se Stryd vir Onafhanklikheid Woodstock: The Overlook Press, 2000.
> Lynch, John. Die Spaanse Amerikaanse Revolusies 1808-1826 New York: WW Norton & Company, 1986.
> Lynch, John. Simon Bolivar: 'n Lewe . New Haven en Londen: Yale University Press, 2006.
> Scheina, Robert L. Latyns-Amerika se oorloë, Volume 1: Die ouderdom van die Caudillo 1791-1899 Washington, DC: Brassey's Inc., 2003.