Karin Janse van Rensburg van Centurion, skryf: | SARIE
My woorde min, sprakeloos soek ek na die stiltes. Stiltes waar ek jou kan memoriseer, jou kan herhaal met my woorde. 'n Taal wat ek nie ken, maar vlot verstaan. Jou stiltes fluister my naam, my liggaam, my siel.
Ons lewens … 'n liefdeslied, 'n pad wat ons loop, al 'n rukkie saam. Gister, vandag, môre.
Onthou jy, die 13de Mei (dit voel soos galaxies verby). Jy het 'n vars werkshemp aangehad, 'n leerbaadjie, twee knope los, en om jou nek 'n silwerplaatjie. Die reuk van jou vel en sagte mond het in die lug gehang en my oë het op skreef getrek van wonder. Jou bekendheid en mosgroen oë het met my geskreeu. Toe jy gaan, het jy jou stempel op my hart gedruk. Ons kon nie weet wat sou kom, die tyd was tog so andersom. God het bepaal dat ons die uur sou haal.Die herontmoeting van ons siele … die dag … 'n ontmoeting in vlees. Ons was eintlik lankal voorgestel, God het besluit my hart kanselleer joune uit.
My Liefsteling, jy laat my hart elke dag jubel en sing. My tone dans van lekkerkry. Ek wil jou toevou, jou hart styf teen myne hou. Ek wil jou toedraai sodat ons harte saam kan skoppelmaai. My klein Karoo, my Langebaan, my Kapenaar, my Bellville-kind bly by my sodat ek jou liefde kan verslind.
Saam sal ons die winters trotseer, wat ook al op ons pad kom, ons glo dit is van Hom. En as die lente weer sy kop uitsteek, sal ons juig en jubel en kaalvoet oor die vlaktes dans.