Opkomende museum in Warschau - Inligting
Opkomende museum in Warschau
Die Warsaw Rising Museum is 'n Tweede Wêreldoorlog -museum in die hoofstad van Pole, toegewy aan die opstand van die Poolse bevolking teen die Nazi -Duitse besetters. Dit fokus veral op die Warskou -opstand, 'n operasie wat in Augustus 1944 deur Poolse vryheidsvegters uitgevoer is.
Die Warskou -opstand moet nie verwar word met die Warskou Ghetto -opstand van 1943 nie, waar Joodse Pole 'n aanval op die Duitse weermag uitgevoer het in 'n poging om te verhoed dat die Joodse bevolking na konsentrasiekampe gestuur word.
Die Warskou -opstand van 1944 was 'n stryd van twee maande wat deur Poolse vryheidsvegters gevoer is om hul land van die Nazi's te bevry. In 'n operasie met die naam 'Tempest', het hierdie volk se weermag presies 17:00 op 1 Augustus 1944 met sy aanval begin, bekend as W-uur.
Die geveg was wreed en bloedig, wat meer as 20 000 burgerlike sterftes en die byna volledige vernietiging van die stad tot gevolg gehad het. Die Poolse vegters het hulp van ander geallieerde lande verwag, maar die operasie het misluk.
Die Warsaw Rising Museum ondersoek die gebeure van die opstand en die gevolge daarvan, en plaas dit in die groter konteks van die Tweede Wêreldoorlog. Die uitstalling van die Warskou Rising Museum is aangrypend en gedetailleerd en bevat alles van gedetailleerde tydlyne tot die armbande wat deur die opstandelinge en die W -uur -klok gedra word.
Die Warsaw Rising Museum dompel die besoeker in die gebeurtenisse van die geveg van 1944 met films van oorspronklike nuusprente en selfs 'n ontspanning van die rioolstelsels wat die Pole gebruik het om deur die stad te reis. Daar is ook 'n kinderuitstalling genaamd "The Little Insurgents Room". Die Warsaw Rising Museum bied begeleide toere in 'n aantal tale, waaronder Frans, Engels, Russies, Duits, Italiaans en Tsjeggies.
Opstand in Warskou: Hoop en verraad
O n 'n ongemaklike nat en koue somermiddag in 1944 was Warskou senuweeagtig gereed. Daar is dae lank op straat jongmanne en vroue met geheimsinnige pakkies gesien. "Trammotors was besig met jong seuns, wat selfs die voorste platform onbesorg beset het, 'Nur Für Deutsche' voorbehou, sonder dat die Duitsers teenwoordig iets daaraan gedoen het," onthou ooggetuie Stefan Korbonski. 'Ek het opgemerk dat een van die seuns 'n rugsak dra, waaruit iets uitsteek wat soos 'n kierie lyk, toegedraai in koerantpapier en vasgemaak met 'n tou. Enigiemand kon sien dat dit die einde van 'n geweer was. "
Vir Warskou was die toneel buitengewoon. Pole en sy hoofstad was die tuiste van 'n miljoen en 'n half mense voor die oorlog, en is jare lank beset nadat Duitsland die land in September 1939 binnegeval het. Tog was die Duitse gruweldade ver van die mees toegewyde en komplekse ondergrondse ondergrondse versetbewegings in Europa. 'N Netwerk van 400 000 mans en vroue, bekend as die Armia Krajowa, of Tuisleër, het treinlyne opgeblaas, vyandelike patrollies en konvooie in hinderlaag gebring en gevangenes uit SS -tronke bevry. Hulle het veral voorberei - in streng geheimhouding - op die oomblik dat 'n gekoördineerde staking teen die Duitsers die stad en sy mense sou bevry.
Die Tuisleër het gehoop dat 1 Augustus 1944 daardie oomblik sou wees. Begin Julie kon die gerommel van artillerie vir die eerste keer in die verte gehoor word sedert die stad vyf jaar tevore in beslag geneem is. En hierdie keer was dit die Duitsers wat bewe: die gewere behoort aan die Rooi Leër, wie se tenks die oostelike verdediging van die stad ondersoek. Regoor die stad het die onreëlmatige eenhede van die Tuisleër, wat geïmproviseerde uniforms gedra het met rooi-en-wit armbande wat hulle as lede van die ondergrondse weermag was, begin om na vooraf toegewysde posisies te beweeg. Die Pole - wat reeds honderdduisende mense aan die inval van 1939, die Holocaust en die opstand van die Warskou Ghetto 'n jaar tevore verloor het - het ten doel gehad om hul Nazi -onderdrukkers met stilswyende Sowjet -hulp te verdryf.
Die twee maande se bittere stedelike geveg wat daarop gevolg het, sou een van die oorlog se mees moedige, rampspoedige en uiteindelik misverstaande episodes word. In hul wanhoop om hul vryheid terug te eis, het die Pole nie die swakheid van hul geopolitieke situasie ten volle begryp nie; hulle was 'n land met min vriende. Die Sowjets wat voorberei het om die Duitsers in Warskou te vervang, het min agting vir Pole of sy onafhanklikheid, terwyl Brittanje en die Verenigde State in 'n alliansie met die Sowjet -regime vasgevang was in 'n poging om die Nazi's te verslaan en nie in 'n sterk posisie om te help nie. As gevolg hiervan het Warskou opgehou, die opkoms verwoes en Pole is deur een totalitêre buurman in die hande van 'n ander gelaat - 'n uitkoms wat dekades na die oorlog die persepsie van die geveg gevorm het.
T dit was nie die eerste keer dat Pole die vreemde man was nie in die siniese wêreld van bilaterale alliansies. Die Sowjet-Duitse nie-aanvalsverdrag, wat in Augustus 1939 in die geheim onderteken is, bevat 'n bepaling om Pole tussen die Sowjetunie en Duitsland te verdeel-en dit is wat gebeur het na die inval van Duitsland in Pole. Twee jaar later het Hitler se aanval op die Sowjetunie gelei tot die oorlogsverbond tussen Churchill, Stalin en Roosevelt, wat Pole kon baat. Maar politici en diplomate in Londen en Washington was huiwerig om hul verhouding met Moskou in die gedrang te bring deur te sterk te bly vir 'n pion in die strategiese skaakspel.
Die Pole was egter vasbeslote om te veg. Meer as 200 000 Poolse soldate het na die Duitse inval na die Weste ontsnap om oral met die Geallieerdes te veg, van die Slag van Brittanje tot Monte Cassino. Terselfdertyd is 'n massiewe ondergrondse leër in die besette Pole georganiseer. Die Tuisleër was tot en met D-dag die derde grootste gewapende mag op die vasteland. Toe Poolse Jode in die Warschau -getto in Januarie 1943 in opstand kom teen hul SS -tronkbewaarders, het die Tuisleër die stryders wapens voorsien. Maar die weermag het ook teruggehou en was nie bereid om hom tot 'n algemene opstand te verbind nie, terwyl die Duitse weermag steeds die dominante mag op die vasteland was.
Toe die vloed van oorlog teen Berlyn draai, het die Pole redes vir hoop gesien. Gedurende die winter en lente van 1944 het die Rooi Leër geleidelik weswaarts beweeg en die Wehrmacht meedoënloos voor hulle ingedruk. Teen die somer kon Sowjet -artillerie net oor die horison gehoor word, wat Duitse verdediging in die woude op die oostelike oewer van die Vistula -rivier laat klop. Die leiers van die Tuisleër en die Poolse regering in ballingskap het 'n kans gesien: as hulle voordeel kon trek uit die Duitse wanorde om beheer oor hul hoofstad te verkry voor die koms van die Rooi Leër, sou 'n groot simboliese oorwinning behaal word - een kan die Pole hefboom in enige naoorlogse onderhandelinge oor die toekoms van hul land.
Maar hulle het ook geweet dat die ondergrondse swak toegerus was vir 'n uitgerekte stryd met die Duitse weermag. Slegs 'n kwart van die 50 000 ondergrondse soldate in die stad het regte wapens gehad, en voedsel en ammunisie was bitter min. Dit het hul tydsberekening van kritieke belang gemaak: te vroeg beweeg en Duitse troepe kon al hul kragte daarop fokus om die weerstand te verpletter, maar om te wag totdat die Sowjets die Wehrmacht oor die Wispel gedruk het, sou ewe verwoestend wees. Soos Tadeusz Komorowski, bevelvoerder van die binnelandse weermag, wat onder die skuilnaam Generaal Bór was, in sy herinneringe geskryf het: "Die stad sou 'n slagveld word tussen die Duitsers en Russe en sou tot puinhope gereduseer word."
Komorowski ken een van sy vyande intiem. Die ondergrondse generaal het tydens die Eerste Wêreldoorlog in die Oostenrykse leër gedien en volmaakte Duits gepraat. Nege en veertig jaar oud was hy 'n voormalige Olimpiese ruiter en het hy voor die oorlog 'n kavalerieregiment gelei. Hy het meer as 'n jaar lank die Tuisleër beveel, in gewone klere gewerk en van 'n veilige huis na 'n veilige huis in die hoofstad gesluip.
Op die aand van 31 Julie, in 'n woonstel in die middel van die stad, het Komorowski die leiding van die huisleër bymekaargemaak. Daardie maand het Sowjet -radio -uitsendings Pole aangemoedig om die Duitse besetting te weerstaan. Sowjet -tenks is op die oostelike rand van die stad se ondergrondse waarnemers gesien dat Duitse troepe hul posisies laat vaar. 'N Mislukte bomplot teen Hitler die vorige week suggereer dat die steun vir die Nazi's ook in Duitsland verbrokkel. Komorowski weeg die beperkte inligting teen die risiko van vertraging en gee die bevel om om 17:00 vooraf toegewysde teikens aan te val. op 1 Augustus 1944. Twee en twintig hardlopers vertrek in alle rigtings om die nuus te versprei. Oor minder as 24 uur sou Warskou opstaan.
Ek onheilspellend het uiteenlopende gevegte uitgebreek voor 17:00. Tog is die besettingsmagte onvoorbereid, indien nie heeltemal nie, verras. Binne enkele ure het die Tuisleër 'n magdom strategiese plekke verower, van die hoofposkantoor en kragstasie tot die hoogste gebou van die stad en verskeie belangrike Duitse arsenale en voorraadopslag. Eenhede van jong mans gewapen met pistole en tuisgemaakte bomme het Duitse tenks aangevat en uitgehaal en selfs 'n paar gevange geneem. Hulle gebruik een van die tenks wat gevang is om 'n klein konsentrasiekamp op die terrein van die verwoeste Warskou -getto te bevry.
Dit het egter vinnig geblyk dat die militêre inspanning moeilik sou wees. In die eerste gevegsdag is byna 2 000 Pole doodgemaak in vergelyking met ongeveer 500 Duitsers. Komorowski en die res van die Poolse hoë bevel het in 'n voormalige meubelfabriek saamgedrom, berigte ontvang dat sleuteldoelwitte, soos die lughawe en die twee belangrikste brûe oor die Vistula, steeds in Duitse hande was.
Tog, in groot dele van die stad, het die Pole die eerste keer in vyf jaar die strate besit. Op 2 Augustus marsjeer 'n jong soldaat deur die bevryde stad. 'Die afstand van een of twee kilometer was vry van Duitsers, en duisende mense het langs die strate gestaan ​​en blomme gegooi en gehuil,' onthou hy. 'Dit was 'n baie aangrypende toneel.'
In Berlyn was die stemming baie anders. News of the Rising het die Duitse hoë bevel binne die eerste halfuur bereik. Heinrich Himmler, bevelvoerder van die SS, het Hitler persoonlik ingelig - en met 'n sekere mate van tevredenheid. 'Die optrede van die Pole is 'n seën,' het hy aan die führer gesê. "Warskou sal gelikwideer word, en hierdie stad, wat die hoofstad is van 'n sestien tot sewentien-miljoen sterk volk wat ons pad na die ooste vir sewehonderd jaar geblokkeer het ... sal nie meer bestaan ​​nie."
O n 3 Augustus het Himmler bevele uitgereik om Warskou van die kaart af te vee. Elke inwoner moes doodgemaak word, elke huis moes opgeblaas en verbrand word. In die Nazi -ingesteldheid van rasse -suiwering en Lebensraum, was militêre nederlae slegs tydelike terugslae, en die uitskakeling van Pole sou vir ewig wees.
Om die beleërde Duitse garnisoen in Warskou te versterk, het Himmler 'n bont versameling eenhede saamgestel, waaronder enkele van die berugste in die SS. Kosakke, Azerbeidjanse en antipartisaanse SS -eenhede wat uit die Wit -Russiese en Oekraïense platteland gewerf is, het Warskou binnegekom vyf dae nadat die opstand begin het. Militêr was hul betrokkenheid byna betekenisloos. Hulle taak was bloot om dood te maak — sonder onderskeid.
'Twee dae lank het hulle daarop konsentreer om elke man, vrou en kind in die gesig te vermoor', het historikus Norman Davies in sy deurlopende geskiedenis geskryf Rising '44: The Battle for Warsaw. Tienduisende burgerlikes is binne enkele dae in woonbuurte aan die westelike rand van die stad dood. John Ward, 'n Britse luitenant wat homself in Warskou bevind het nadat hy uit 'n krygsgevangenskapskamp bevry is, het namens die Huisleër radioversendings na Londen begin terugstuur. 'Die Duitse magte maak geen verskil tussen burgerlikes en troepe van die Tuisleër nie,' het hy berig. 'Die meedoënlose vernietiging van eiendom duur ongehinderd voort deur probleme. Daar is duisende burgerlike gewonde mans, vroue en kinders wat aan die aakligste brandwonde ly en in sommige gevalle aan granaat- en koeëlwonde. "
Elders het die Wehrmacht sy volle arsenaal teen die Tuisleër ontplooi. Agt-en-sestig ton Tiger II tenks dreun in die rigting van tydelike versperrings gemaak van verskeurde vlagstene wat deur seuns beman is met gewere en tuisgemaakte granate. Op spoorlyne rondom die stad het gepantserde treine toegerus met swaar artillerie heen en weer gerol en die beste invalshoeke gesoek. Verskeie massiewe "Karl" -mortiere wat in staat was om twee ton skulpe af te skiet vir kilometers ver om die stad, gevolg deur toegewyde hyskrane en ammunisie-draers.
Die doeltreffendste wapens was baie beskeie. Burgerlikes was aan tenks vasgemaak of gedwing om voor die oprukkende Duitse infanterie as menslike skilde te loop. Om die versperre strate en ingegrawe verdedigers te hanteer, het die Wehrmacht myne met die naam Goliaths ontplooi. Soos afstandbeheerde minitanks, het die Goliaths 200 pond plofstof ingepak. Met behulp van 'n joystick het operateurs hulle na 'n teiken gelei en die vrag op 'n veilige afstand laat ontplof. (Poolse soldate het gou geleer om die lang leidingkabels van die minitanks af te sny.)
In 'n groot deel van die stad het die Pole die Duitse leër tot stilstand geveg. Die eenhede van die Tuisleër het skuiling geneem in die kelders en mure omgestamp om tonnels te bou wat van gebou tot gebou lei. Hulle het deur die riole van die stad en van die dak na die dak beweeg, en ontwyk en ontwyk Duitse patrollies. Vroue was verpleegsters, draagbaars en boodskappers. Poolse Boy and Girl Scouts het 'n posdiens vir die verset geskep en briewe deur die oorlogsgebied gelei.
Om ammunisie te bespaar, het bevelvoerders 'n "een koeël, een Duitse" reël ingestel en vegters moes slegs skiet as 'n doodslag gewaarborg is. As gevolg hiervan is meer Duitsers dood as gewond. Huisweermanne met te min gewere het wapens tussen horlosies afgegee. 'Hulle het hulself baie beter in die kunste van vaslegging en verrassing getoon, en het dikwels moeisame Duitse offensiewe wat baie voorspelbaar was, vernietig of omgedraai,' het Davies geskryf. "Na die eerste week ... het Warskou die toneel geword van 'n lang, meedoënlose uitputtingsgeveg."
U onbekend aan die beleërde Tuisleër, die diplomatieke front het ook hewige gevegte beleef. Komorowski het die begeerte van die Sowjetunie na beheer oor Oos -Europa erg verkeerd beoordeel. Stalin het geen belang in 'n onafhanklike Pole nie, en erken 'n geleentheid om die Duitsers sy vuil werk vir hom te laat doen. In telegramme aan Churchill en Roosevelt het die slinkse Sowjetleier na die Tuisleër verwys as 'n swak bende 'misdadigers wat die Warskou -avontuur aangepak het' en wat 'die goeie trou van die burgers van Warskou uitgebuit het' baie byna ongewapende mense teen die Duitse gewere, tenks en vliegtuie. "
Nog erger, Sowjet -generaals het hul troepe binne 'n paar kilometer van die stad gestop en hul posisies gehou vir die grootste deel van Augustus - 'n verdagte stap wat Churchill se aandag getrek het. 'Dit is beslis baie eienaardig dat die Russe op die oomblik dat die ondergrondse weermag in opstand gekom het, die offensief teen Warskou moes stopgesit het en 'n entjie teruggetrek het,' het die premier aan een van sy assistente gesê. 'As hulle al die hoeveelhede masjiengewere en ammunisie wat die Pole benodig vir hul heldhaftige stryd in te stuur, sou 'n vlug van slegs 100 myl behels.
Stalin se antipatie het nog verder gegaan. Hy het ook Britse en Amerikaanse versoeke geweier om vliegtuie wat met ammunisie en voorrade vir die Tuisleër vlieg, toe te laat om in die Sowjet -sone van Pole te land en te hervul. Op 18 Augustus, na weke van diplomatieke struwelinge, het die Sowjets hul standpunt duidelik gemaak. Die Amerikaanse ambassadeur in Moskou het berig dat "die Sowjetregering natuurlik nie daarteen kan beswaar maak dat Engelse of Amerikaanse vliegtuie die wapens in die streek Warskou laat val nie. Maar hulle maak beslis beswaar daarteen dat Britse of Amerikaanse vliegtuie ... op Sowjet -grondgebied beland, aangesien die Sowjet -regering hulle nie direk of indirek wil assosieer met die avontuur in Warskou nie. " Dit beteken dat geallieerde vliegtuie moes vlieg en terugkeer na Brindisi, Italië - 'n heen- en terugreis van meer as 1,600 myl, wat nie net die Alpe nie, maar ook 'n groot deel van Duitsland en Oostenryk oorsteek. In die lug oor Warskou het hulle die lugvaartvuur van die Duitsers in die gesig gestaar - en heel moontlik ook van hul Sowjet -bondgenote.
Ondanks hierdie probleme het 306 bomwerpers met voorrade en ammunisie die voorraad geloop, baie deur Poolse vlieëniers wat na die RAF gestuur is. Honderde antitankwapens, 1 000 Sten -gewere en byna twee miljoen rondes ammunisie het by die Poolse vegters gekom. Maar ongeveer een bomwerper is neergeskiet vir elke ton voorraad wat afgelewer is - 'n onaanvaarbare verlies - en die toevoervlugte is op 18 September gestaak.
Solank die Luftwaffe aan die westekant van die Vistula -rivier gebly het, was die Sowjets tevrede om die lugruim oor Warskou aan die Duitsers af te staan. In sy herinneringe het een vegter van die Tuisleër onthou dat dieselfde vier Duitse bomwerpers elke 45 minute vuuraanvalle op die stad laat val het, net lank genoeg om op die lughawe aan die buitewyke van die stad te land om te herlaai. 'Hulle het die lug vir hulself gehad, die Rooi Leër was net oorkant die Wisla gestasioneer, maar nie 'n enkele Sowjetvegter het hulle uitgedaag nie.
Namate die geveg vorder, het die Tuisleër grond vir die Duitse magte grond vir gebied gegee. Die eerste sektor wat val, was die ou stad, die historiese hart van die stad. Einde Augustus, na byna 'n maand se bakleiery in die puin van eeue oue geboue, het Komorowski beveel dat dit laat vaar word. Die primêre ontsnappingsroete was die riool van die stad, wat vereis dat uitgeputte vegters byna vier myl deur stilstaande water op vier voete moes kruip. Duitse soldate het granate deur mangatdeksels laat val en gifgas ingepomp. 'Ek het die verskriklikste dag van my lewe daar deurgebring', het 'n jong soldaat later geskryf. 'Mense kon sielkundig nie klaarkom nie; hulle trap voortdurend op lyke.' Tog het 5 000 dit reggekry en die gebiede in die noorde en suide versterk.
Namate die gevegte tot in September gestrek het, het die omstandighede in die geteisterde stad versleg. Burgers wat in hul huise vasgekeer was, het begin honger ly, en gevalle van tifus het toegeneem. Duitsers het veldhospitale gevul met gewonde soldate tot op die grond aan die rand van die ou stad verbrand, honderde is lewend begrawe toe die kerkkelder waarin hulle beskut was, gebombardeer is.
Sommige flitse van hoop het oorgebly. Maar ná anderhalf maand se bakleiery het hulle een vir een uitgeknip. Afgesien van die Huisleër, wat in ballingskap geantwoord het aan die Londense regering in Londen, was daar 'n klein mag Poolse troepe onder bevel van die Rooi Leër. Middel September, met Sowjet-troepe in beheer van die oostelike oewer van die Wisla, het die sogenaamde People's Army daarin geslaag om die oorkantse oewer te neem. Maar Sowjet-bevelvoerders het hulle teruggetrek toe hul aanvanklike poging om die brûe oor die rivier te gryp-met halfhartige steun van hul Sowjet-bondgenote, 'n voorstel sonder verlies vir Stalin-misluk het. 'N Paar dae later het Britse en Amerikaanse bomwerpers, wat een van die laaste voorraadopbrengste van die geveg sou word, 1800 houers materiaal laat val. Maar die vliegtuie het van koers afgewyk, en byna al die voorraad is deur Duitsers opgetel of vernietig. Die laaste slag het gekom toe Britse bevelvoerders die Engelse Poolse Parachute Brigade, 'n eenheid wat in 1941 spesiaal opgerig is om 'n nasionale opstand te ondersteun, aan Nederland beveel het vir Operation Market Garden in plaas van na Warskou.
Huisbevelvoerders het besef dat verdere gevegte nie van nut was nie. Op 2 Oktober 1944 gee hulle kapitulasie. Die onderhandelde oorgawe het 'n ooreenkoms ingesluit om die oorlewende troepe van die Tuisleër - 11,668 mans en vroue - as krygsgevangenes te behandel. In ruil daarvoor sou Warskou heeltemal ontruim word. Meer as 'n halfmiljoen burgerlikes is gedwing om die stad te verlaat. Baie is as slawe -arbeiders na Duitsland gestuur. Ander het toevlug gevind op die platteland of is in kampe gehou totdat die oorlog geëindig het.
Die ondergrondse leër van Warskou het 64 dae lank uitgehou en 'n soort gruwelike respek van hul vyande gekry. 'In werklikheid het hulle beter baklei as ons,' het 'n Wehrmacht -luitenant aan sy familie geskryf nadat hy die gehawende, vermoeide soldate van die Tuisleër vier op die rigting sien opmars het. 'Ondanks alles, was die bandiete self die mees heroïese gevegte, gegewe die omstandighede. En as Londen, wat tot in die laaste besonderhede oor alles beslis het, nie die kapitulasie gelas het nie ..., sou daar baie meer bloed gevloei het. "
Na raming het na raming 200 000 burgerlikes gesterf tydens die twee maande lange stryd. Meer as die helfte van die Huisweermagters in Warskou aan die begin van die geveg is dood. Die stad self is verpletter, met 93 persent van die geboue wat vernietig is-'n sistematiese uitwissing van geboue wat baie erger is as Dresden of Hamburg, wat selfs na die kapitulasie van die Tuisleër voortgeduur het.
'N Paar mense, meestal Jode wat geweet het dat oorgawe 'n sekere dood beteken, het in die ruïnes van die stad verborge gebly. Dit sluit die pianis Wladyslaw Szpilman in, wie se oorlogservarings in die film The Pianist in 2002 beskryf is. Warskou "het nou bestaan ​​uit die skoorstene van uitgebrande geboue wat na die lug wys, en watter mure die bombardement ook al gespaar het", het Szpilman in sy memoires geskryf. '' N Stad van puin en as waaronder die eeue oue kultuur van my mense en die lyke van honderdduisende vermoorde slagoffers begrawe lê, verrot in die warmte van die laat herfsdae en die lug met 'n verskriklike stank vul. '
E nog voordat die opkoms verby was, Poolse en Britse politici het gedebatteer of dit 'n heroïese gebaar was of bloot 'n kolossale fout. Sommige naoorlogse historici-beïnvloed deur kommunistiese propaganda wat die verhaal van binne na buite gedraai het-veroordeel die opkomende leiers vir die slag van 1944 en beweer dat hulle 'n generasie jong helde onnodig opgeoffer het.
Meer onlangs het die skuld vir die mislukking van die Rising vierkantig aan die voete van die Sowjets geval. Stalin speel 'n dubbelspel wat destyds nie vir die Amerikaners duidelik was nie, deels omdat president Franklin D. Roosevelt geneig was om Stalin te glo. Die Pole is ook mislei, en Komorowski en sy mede -bevelvoerders het besluit om te veg op grond van die destydse veilige aannames. "Sedert die uitbreek van die opstand het die inwoners van Warskou geleef deur te luister en na die Sowjet -gewere te luister," het die ondergrondse bevelvoerder Stefan Korbonski, wat maande lank in Sowjet -gevangenskap deurgebring het voordat hy na die Weste ontsnap het, in sy naoorlogse memoires geskryf. "Dit het nooit eers by iemand opgekom dat die Sowjets doelbewus hul offensief sou stop nie, sodat die Duitsers die stad Warskou kon vernietig."
Sowjet -troepe het eers op 17 Januarie 1945 in Egipte ingegaan. Selfs dan is lede van die Tuisleër deur die kommunistiese amptenare gevange geneem of tereggestel. (Komorowski het die res van die oorlog in die berugte Colditz -offisier se gevangenis deurgebring en na die Duitse oorgawe na Engeland ontsnap.) Vir Pole was die geallieerde oorwinning oor Nazi -Duitsland bitterlik. Soos Pawel Ukielski, die adjunk -direkteur van 'n nuwe museum in Warskou gewy aan die opkoms, verduidelik: "Een beroep is net verruil vir 'n ander."
Ondanks die dramatiese gevegte en die geweldige verliese, is die opstand in Warskou een van die minder bekende konflikte van die oorlog. Die rede is eenvoudig: die bekendmaking van die gebeure van Augustus en September 1944 was in niemand se belang gedurende die Kommunistiese era nie. Vir die heersende regime in Pole was dit 'n direkte aanval op hul legitimiteit. Die stryd is ook grootliks buite Pole vergeet. The Rising was 'n ongemaklike herinnering daaraan dat Pole en die nasies van Sentraal -Europa sinies tydens en na die oorlog aan Stalin oorgelaat is. Nie een van die Duitse offisiere wat verantwoordelik was vir die wrede vergelding teen burgerlikes in die stad is in Neurenberg verhoor nie. Trouens, die gebeure van Augustus en September 1944 is skaars genoem, uit vrees vir die spanningsvolle verhouding met Moskou.
Sedert die val van die kommunisme in 1989, het die opkoms 'n kragtige simbool van trots geword vir die Pole. Alhoewel die geveg 'n militêre mislukking was, sê Ukielski, "dit wys dat die Pole nooit oorgegee het nie, dat hulle van die begin tot die einde geveg het. Ons vier nie 'n nederlaag nie, maar eerder die heldhaftigheid en wil van onafhanklikheid. " Hy voeg by: 'In 'n metafisiese sin, na 1989, is die Warsaw Rising uiteindelik gewen.'
Vandag lok die nuwe Warsaw Rising Museum menigtes skoolkinders en volwassenes - en af ​​en toe emosionele veteraan van die konflik. Buite het die betongeboue uit die kommunistiese tydperk wat na die oorlog opgerig is, gemeng met glimmende wolkekrabbers wat die afgelope dekade gebou is-herinner aan die somber oorlogservaring van die hoofstad wat saamsmelt met die belofte van sy toekoms.
Foto's uit die opstand van Warskou
Hierdie uitstalling bied foto's aan wat geneem is deur persoorlogskorrespondente van die hoofkwartier van die huisleër (PSW) tydens die opstand in Warskou. PSW's was fotojoernaliste wat tydens die besetting in die geheim opgelei is deur organe van die Poolse ondergrondse staat. Ons leer 'n paar van hulle ken: Stanisław Bala (kodenaam "Giza"), fotograaf en opstandige kameraman sy suster Małgorzata Balówna (kodenaam "Małgorzatka"), fotojoernalis en koerier Eugeniusz Lokajski (kodenaam "Brok"), Olimpiese kampioen en fotojoernalis Sylwester Braun (kodenaam "Kris"), fotograaf wat Warskou vanaf die begin van die oorlog gedokumenteer het en Władysław Chrzanowski (kodenaam "Wiesław"), hoewel nie formeel 'n PSW nie, nietemin 'n soldaat wat die aktiwiteite van sy eenheid opgeteken het. Hulle het almal in Augustus en September 1944 tydens die opkoms in Warskou ontmoet, net soos vyftig ander opstandige fotograwe. Dit is te danke aan hulle dat ons hierdie gebeure vandag kan sien. Hulle het 'n wonderlike argief agtergelaat wat die atmosfeer van daardie dae herskep. Die lewe van elke fotograaf is fassinerend en veelsydig, en net so lofwaardig en dramaties soos die Rising self - een van die grootste stedelike gevegte van die Tweede Wêreldoorlog. Dit was ook tragies, want ondanks twee maande se swaar gevegte - met onvoldoende ondersteuning van óf die Weste óf die Sowjet -bondgenote, het laasgenoemde reeds op die oewer van die Wisla gestaan ​​- het die Rising geëindig in die stad se kapitulasie. Die lotgevalle van die fotograwe was soortgelyk aan dié van honderde duisende inwoners van Warskou, wie se lewens die tragedie van hul stad was. "Brok" sterf, soos duisende ander, onder die ruïnes van Warskou terwyl die ander na krygsgevangenekampe gestuur is. "Kris" ontsnap uit deportasie en keer terug na Warskou, maar emigreer kort daarna. "Giza" en "Małgorzatka" emigreer na Engeland en daarna na die Verenigde State. 'Wiesław' keer terug na Pole, maar gee eers sy foto's na 1956 bekend. 'Kris' kom in 1983 terug na Pole en hou 'n groot uitstalling.
Die einde van die oorlog het nie bevryding na Warskou en Pole gebring nie, maar dit was 'n nuwe besetting. Alhoewel die eerbetoon aan die heldhaftigheid van die opstandelinge verbied was, het die herinnering aan die opgang oorleef. Uiteindelik het die nuwe Warsjau Rising Museum in 2004 geopen, wat tot vandag toe byna drie miljoen mense verwelkom het.
Hierdie foto's is gekies om 'n so realistiese en verteenwoordigende prentjie as moontlik van die opstand in Warskou te skets.
Sylwester Braun ("Kris") is op 1 Januarie 1909 in Warskou gebore. Hy was 'n landmeter van beroep en het gewerk in die Office for Town Planning on Future of Warsaw -projekte. Sodra die oorlog begin, begin hy met die dokumentasie van die vernietiging van Warskou en manifestasies van Nazi -terreur. Hy sluit hom aan by die ondergrondse in 1940. In the Rising is hy 'n fotojoernalis van die inligtings- en propaganda -buro van die hoofkwartier. As persoorlogskorrespondent (kodenaam "Kris") maak hy foto's met 'n Leica -kamera. Na die kapitulasie van Warskou, verlaat hy die hoofstad met burgerlikes en ontsnap hy aan vervoer na Duitsland. In 1945 keer hy terug na Warskou en vind sy negatiewe. Ongeveer die helfte van die ongeveer. 3 000 opstandfoto's het oorleef. Hy emigreer na Swede en daarna na die Verenigde State. In die 1980's keer hy terug na Pole. Hy is die skrywer van die Pools-verslae van die opstand van Warskou. Braun is op 9 Februarie 1996 in Warskou oorlede.
2de Lt Stanisław Bala ("Giza") is op 10 November 1922 in Starowiskitki naby Warskou gebore. In 1940–42 studeer hy aan die Wawelberg Higher School of Machine Construction waar hy 'n tegnikus se diploma verwerf. In Februarie 1940 sluit hy aan by die ondergrondse afdeling VI van die inligtings- en propaganda -buro van die hoofkwartier van die binnelandse weermag. Hy voltooi 'n kursus in fotojoernalistiek sowel as een vir kameramanne. Sy identiteitskaartnommer van die tuisleër is 120026. Tydens die opstand in Warschau, met sy 16 mm -kamera, dokumenteer hy die stryd om Wola en die vang van die Heilige Kruiskerk en die polisiehoofkwartier. Na die einde van die opstand, gevange gehou in Duitse krygsgevangenekampe: Lamsdorf, Gross-Born, Sandbostel en uiteindelik Lübeck. Sy gevangenenommer is 101779. Na die oorlog bly hy in die buiteland, woonagtig in Frankryk en Groot -Brittanje, waar hy tegniese studies volg. In die vroeë 1950's vestig hy hom in die Verenigde State en woon in San Rafael tot sy dood op 19 September 2013.
Peloton Comd. Halina Bala-Rueger is gebore op 13 Mei 1921 in Starowiskitki naby Warskou. Die Bala-familie was Pools-Hongaars. Halina Bala, met 'n Hongaarse paspoort, kan met Duitse treine ry. In 1940-41, nadat sy die Poolse Rooi Kruis-opleiding ontvang het, werk sy as verpleegster. As koerier vir die Home Army HQ Information and Propaganda Bureau versprei sy ondergrondse pers. Saam met haar broers, Władysław en Stanisław, voltooi sy 'n klandestiene kursus in fotojoernalistiek. Tydens die opkoms dien sy as skakeling (kodenaam "Małgosia") vir verslaggewers en filmmakers sowel as 'n fotojoernalis. Sy maak foto's met 'n Leica -kamera van Allied air drops. In 1944 word sy aangestel in die rang van peloton -bevelvoerder en word die Silver Cross of Merit with Swords toegeken. Na die kapitulasie van Warskou word sy gevange gehou in die Duitse kampe Lamsdorf, Mülhberg en Altenburg. Bala sluit later aan by die Women's Auxiliary Service in Frankryk. Na die oorlog emigreer sy na Groot -Brittanje en daarna na die Verenigde State. Sy trou met Press War Correspondent, Leszek Rueger, en vestig haar in Kalifornië.
KOOP KAARTJIE & gt
INLIGTING VIR GEORGANISEERDE GROEPE
Maak vooraf aanlyn besprekings en bevestig u besoek aan die museum per faks by: +48 22 539 79 37.
Ons stel in kennis dat klankgidse in die volgende tale beskikbaar is by die Warsaw Rising Museum:
Die uitstalling beeld gevegte en die alledaagse lewe tydens die opkoms uit, en hou beroepsterreur op die agtergrond. Complexity of the international situation at the time of the Rising is portrayed, including the post-war years of the Communist regime and the fate of Insurgents in the People's Republic of Poland (PRL). With the total area of more than 3000 m2, 800 exhibition items, approximately 1500 photographs, films and sound recordings, history of the days preceding the Rising is told. Visitors are guided through the subsequent stages of the Rising until the time when the Insurgents left Warsaw. Their further fate is also portrayed.
Despite the heroism of the Warsaw Uprising, it is a conflict still not well known outside Poland. So I am thrilled that Hanna's story has been published in full in this month's issue of History Today tydskrif. Furthermore there are some wonderful new resources being launched to mark the 70th anniversary of the conflict. Two films in particular stand out: