(Redirected from Hugh III of Burgundy)
Alice (b.1177), married Béraud VII, Lord of Mercœur
WorldCat Identities (via VIAF): 81309347
Retrieved from "https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Hugh_III,_Duke_of_Burgundy&oldid=894173860" 2017 Honda Pioneer 700 Deluxe Utility Vehicles Monroe Michigan HP301168 Trojan Powersports, Monroe, MI
2017 Honda Pioneer 700 Deluxe • Dis wat julle nou sien – Hervormend
Die Gees pak die gelowiges en die eerste gemeente kry lewe (Handelinge 2:1vv). Petrus preek die eerste geloofsbelydenis. Wat hier gebeur, sê hy, is presies wat die profete al gesê het: die Woord geld steeds. Hierdie is daai laaste dae. Die Gees is hiér. Hy is vir álmal. Hy laat ons besef Jesus van Nasaret het van God af gekom. Julle het vir Jesus doodgemaak, maar God het Hom opgewek. Hy lééf, anders as Dawid. Jesus is nou by God. Hy is die Christus. Hy regeer nou. Weet dit: “God het hierdie Jesus, wat julle gekruisig het, Here en Christus gemaak!”
Hoe nou gemaak?, wil die mense weet. Glo dit! En hulle het, sommer drie duisend van hulle op die kerk se eerste dag. Hulle is gedoop, hulle het hulle ingegrawe in wat die apostels van Jesus te vertel het, en ŉ hegte samehorigheid het hulle saam laat eet en bid. Wonders gebeur en hulle is vervul met diep ontsag. Heelhartig, eensgesind: so was hulle ingesteldheid. Die eerste gemeente kom tot stand – ŉ idille waarin mense uit hulle pad uit gaan om in mekaar se behoeftes te voorsien.
Dit vat nie lank voor die Joodse Raad verduidelikings eis nie, en tot die besef kom dat die beste wat hulle kan doen, is om ernstig te dreig en te hoop dit hou nie. Die gemeente kry vrymoedigheid by.
Weer kom hulle verbondenheid aan mekaar ter sprake: hulle was een van hart en siel, met kragdadige getuienis dat Jesus opgestaan het tot gevolg. “Die genade van God was groot oor hulle almal.” Dit loop uit op onderlinge sorg sodat niemand gebrek ly nie. Tot selfs eiendom is verkoop en die opbrengs gedeel.
ŉ Paradys, byna, die tweede skepping.
Dit het toe nie gehou nie. Nes Adam en Eva destyds honger raak, of lus, of ambisieus (hulle wil soos God wees!) word Ananias en Saffira gulsig, eersugtig (hulle wil uitstaan onder die eensgesindes). Hulle verkoop hulle eiendom en gee voor die offergawe is die hele som wat hulle in die transaksie gekry het.
Dit was nie nodig nie. Petrus sê tereg die grond was hulle s’n om mee te maak nes hulle wou. Hoekom daaroor lieg? “Jy het nie vir mense gelieg nie, maar vir God.” Nie een van die twee sien die son sak nie. Adam en Eva moes net ander blyplek soek, maar vir dié twee moet die kerk inderhaas begrafnisformuliere skryf.
So verskriklik gou na die koms van die kerk, kraak die mooi fassade. Ananias en Saffira word die kerk se eerste skynheiliges. Jy weet sommer dadelik: ons is nog nie daar waar ons gehoop het die kerk ons bring nie. Destyds is God se sensuur ten minste onmiddellik, en die gemeente raak “gesuiwer”. Maar die gelieg vir die Gees sou gou epidemiese afmetings aanneem, en dát die kerk – en ons in die kerk – dit oorleef, is ŉ wonder.
Te veel van ons loop en wonde lek wat die kerk ons toegedien het om nog te bly glo die kerk het altyd reg en almal in die kerk is goed. Jy kan stry dit was nooit die bedoeling nie, maar dit was eens die verwagting. Dit raak moeiliker om die instituut te vereenselwig met die “een, algemene, Christelike kerk, die gemeenskap van die heiliges”, as bekering en vergewing vergeet word. Dis goed om te onthou dat die kerk nie bestaan danksy die bydraes wat ons maak of die gehalte van ons offers nie. Beslis ook nie weens ons egtheid en mededeelsaamheid nie. Nie eers lekker saamwees help meer nie. Die lewende Christus is al wat die kerk het.
“Hy is verhoog aan die regterhand van God en Hy het die Heilige Gees wat belowe is, van die Vader ontvang en uitgestort. Dit is wat julle nou sien en hoor.” (Handelinge 2:33) Of nie…
Posted on 27 Mei 2015 13 November 2015 Posted in Gedink oor God,HervormdTagged gemeente,kerk
One thought on “Dis wat julle nou sien”
Een sin tref my soos ‘n voorhamer: “Die lewende Christus is al wat die kerk het” Ek is erg benoud oor hoeveel van ‘n verbruiker samelewing die kerk geword het…