Die elegansie van die krimpvarkie, Muriel Barbery se topverkoper | Huidige literatuur
Die elegansie van die reier.
Gepubliseer in 2006, L'Élégance du Hérisson -Die elegansie van die reier- is 'n roman van die Franse skrywer, Muriel Barbery. Dit is 'n boek wat deur kritici en die algemene publiek geprys is. Die titel het ook meer as 30 uitgawes ontvang, meer as een miljoen eksemplare verkoop en suksesvol aangepas vir die groot skerm (Le herisson, 2009).
Dit bevat 'n diep verhaal, baie deurdag en algemeen in die gedigitaliseerde wêreld van die XNUMXste eeu. Hoewel oppervlakkigheid die tasbaarste tema in die intrige is, het Barbery 'n aantal boodskappe in sy vertelling weerspieël. Wat die leser nooi om aandag te skenk aan die klein besonderhede van die lewe, wat elke dag waardevol maak.
1 Oor die skrywer, Muriel Barbery
2 Argument uit The Elegance of the Hedgehog
2.1 Sensitiwiteit en isolasie
3 Struktuur en samevatting van die werk
3.1 Marx aanhef
4.1 Diep beraadslagings
4.2 Die lewe verdien om geleef te word
Oor die skrywer, Muriel Barbery
Muriel Barbery is op 28 Mei 1969 in Casablanca, Marokko, gebore. Hy begin sy loopbaan aan die Universiteit van Bourgondië, waar hy filosofie-lesse gee; later werk hy in Saint-Lò. Sy eerste boek is gedurende 2000 vrygestel, Een gourmandise ('N Bederfie), waarmee dit 'n goeie ontvangs onder die lesers en noemenswaardige kommersiële uitgawes (in twaalf tale vertaal) verkry het.
In 2006 is Barbery definitief met die publikasie van Die elegansie van die reier, 'n werk wat die uitgebreide filosofiese opleiding toon. Die verspreiding van die roman bereik so 'n vlak dat dit in die eerste plek 30 verkope in Frankryk was. Sy derde roman verskyn in 2015, La vie des Elfes (Die lewe van die elwe) en 'n voortsetting van die boek is aangekondig, 'N Vreemde land.
Argument van Die elegansie van die reier
Die roman het twee vroulike protagoniste wat uit verskillende kontekste kom, maar verenig deur 'n omstandigheid (gevoel) gemeen: hopeloosheid. Die eerste is Renée Michel, 'n bitter Paryse weduwee met 'n gewone voorkoms en 'n (vermeende) onverskillige houding. Sy is egter diep van binne passievol oor kuns, letterkunde en filosofie, hoewel sy verkies om voor te gee dat sy 'gewoon' is.
Renée werk as huisbewaarder in 'n woonstel. Die welgestelde familie van die ander hoofkarakter, Paloma Josse, woon daar. 'N 12-jarige preteen met 'n lewendige intellek, verveeld met haar ouers se roetine en belangstel om oor eksistensiële teorieë te skryf. In werklikheid beskou die meisie haarself as 'n vreemde siel, daarom besluit sy om op 16 Junie, toe sy 13 jaar oud word, selfmoord te pleeg.
Sensitiwiteit en isolasie
Aan die begin van die verhaal Renée en Paloma wil bowenal ongemerk bly. Enersyds vrees die portier dat ontdek sal word hoeveel kultuurkennis sy besit, aangesien dit (volgens haar) nie sou ooreenstem met 'n persoon in haar posisie nie. Aan die ander kant beskou die meisie die waardes en gedrag van die mense van die sosiale klas waartoe sy behoort as absurd.
Struktuur en samevatting van die werk
Die roman bestaan ​​uit 364 bladsye. Die narratiewe draad is georganiseer as 'n dubbele dagboek van die protagoniste. Dit bevat hoofstukke afgewissel met die tekste van elkeen. Op hul beurt word die gedeeltes wat met Paloma ooreenstem, in twee groepe geskei: diep nadenke oor geestelike konsepte en waarnemings oor die prag van die fisiese werklikheid.
Die elegansie van die reier Dit is in vier verskillende dele gestruktureer, wat hieronder beskryf word:
Dit is die eerste deel van die roman. In hierdie stadium is die protagoniste nie met mekaar te doen nie. Elkeen leef verdiep in hul eie beraadslagings oor die sin van die lewe en die filosofie wat hulle kon toepas om te oorleef. As 'n vorm van klagte teen die oppervlakkigheid van haar omgewing (veral haar vader en suster), beplan Paloma om haar huis (met niemand binne nie) aan die brand te steek en selfmoord te pleeg.
Albei voer 'n leë en asosiale daaglikse lewe in hul onderskeie kontekste, en maak asof hulle apaties is met al die ander, terwyl hulle hul spesifieke ontmoedigings hanteer. Sonder om dit te weet, val hulle saam in hul simpatie met die kultuur van die Verre Ooste. Uiteindelik verskyn daar na die dood van een van die huurders 'n karakter wat die toenadering tussen Renée en Paloma sal vergemaklik.
Dit is die tweede deel van die boek, wanneer Renée en Paloma mekaar ontdek. Die katalisator vir vriendskap is Kakuro Ozu, 'n baie ryk en baie gekultiveerde Japannese. Sy idees lyk vir Renée en Paloma interessant, met wie hy 'n goeie vriendskap vestig en sy gedagtes deel.
Vanweë die naam van Renée se kat - Leon, ter ere van Tolstoj - voel Ozu die erudiete kwaliteit van die portret. Terselfdertyd het Paloma ook soortgelyke vermoede en deel dit met die nuwe huurder. Dan — in die volgorde wat die boek sy titel gee — Paloma vergelyk Renée met 'n krimpvarkie. Omdat die netelige dekking van die echinoderm 'n edele en elegante interieur verberg.
Mnr. Kakuro oortuig Renée om in 'n luukse restaurant te gaan eet, en daar bevestig hy die wonderlike intellektuele vermoëns van die weduwee. Intussen, die vriendskap tussen Paloma en Renée word sterker, bevoordeel deur die meisie se voortdurende impuls om uit haar huis te ontsnap en die aandadigheid wat tussen hulle ontstaan ​​het.
So ontstaan ​​daar 'n stewige vriendskap tussen die drie karakters, gebaseer op 'n konstruktiewe uitruil van kennis. Die portier en die meisie is besig om hul lewensopvatting te verander. leer om daardie klein dingetjies te waardeer wat elke oomblik smaak gee.
Na nog 'n paar afsprake word die portier geboei deur die Japannese, wat haar sy opregte vriendskap bied en homself aanbied vir 'wat ons ook al wil hê.' Daarom, Renée voel baie gelukkig dat sy iemand so wonderlik gekry het. Die eens knorrige werknemer straal nou vreugde uit.
Aanhaling deur Muriel Barbery.
Die dag na u laaste afspraak, Renée kom 'n hawelose persoon te hulp (af en toe 'n besoeker aan die woonstel) dat hy aangerand gaan word. Sy slaag daarin om hom te red, maar word doodgery. Nadat hy dit uitgevind het, betreur Paloma hartseer en verander sy selfmoordbedoelings.
Die verrassende tragedie laat Paloma nadink oor die onfeilbaarheid van die dood ... vroeër of later bereik dit almal, of hulle nou wil of nie. Gevolglik verstaan ​​die meisie die belangrikheid daarvan om haar bestaan ​​te geniet, want niks hou vir ewig nie. Wat werklik relevant is, is om oomblikke met geliefdes te deel en te skat.
Die karakters geskep deur Muriel Barbery in Die elegansie van die reier hulle pak passievolle filosofiese gesprekke en avonture van alle soorte aan. Onderwerpe soos estetika, kreatiwiteit, kuns, balans en literatuur word uiteengesit. Daarbenewens is veral die vergelykings tussen die Westerse (vol teenstrydighede) en die Oosterse (meer harmonieuse) kultuur opmerklik.
Daarbenewens Barbery se werk behandel die ligsinnigheid en skynheiligheid van vandag se samelewings met minagting. Saam is dit gevoelens wat gewoonlik psigososiale isolasie en frustrasie veroorsaak by mense wat baie empaties of sensitief is vir hul omgewing. In elk geval, hierdie oppervlakkighede het nie 'n gewig in die lig van die skoonheid van 'jaag oomblikke wat sterf' nie.
Die lewe verdien om geleef te word
Dit is die laaste besinning van Paloma. Tragedie is 'n onderwyser om van te leer. Ten spyte van al die pynlike ervarings en pessimisme, is dit moontlik om te oorkom. 'N Sielkorrosiewe roetine kan verruil word vir 'n bestaan ​​wat gedoem is tot 'n vrolike bestaan. Dit is genoeg om die kosbaarheid van die klein plesiertjies van die lewe in elke oomblik te herken.
Geen oomblik is onbelangrik nie. Soos Renée dit in die volgende segment stel:
"Miskien weet die Japannese dat plesier net geniet word omdat dit bekend is dat dit kortstondig en uniek is, en dat hulle boonop in staat is om hul lewens daarmee te bou."