In sy huidige vorm word die grootste deel van Deuteronomium aangebied as ’n afskeidsrede van Moses pas voordat die volk van die Here die beloofde land intrek. Dit is as ’t ware ’n preek wat vir God se mense beduie hoe jy uitdrukking gee aan die koninkryk van God in die land wat Hy aan hulle gee om in te woon. Indien ons Deuteronomium 10:12 – 11:1 as ’n afgeronde eenheid lees, kom daar interessante perspektiewe na vore.
Oor dít waarin ons God moet nadoen, staan in Deuteronomium 10:17-19 die Here wat ons God is, is (letterlik vertaal) “die God van die gode en die Heer van die here, die grote, die magtige, die ontsagwekkende”, Hy trek vir niemand party nie en sy guns kan nie gekoop word nie. Hy handhaaf die regte van die vaderlose en weduwees, terwyl Hy die vreemdeling “lief het” (Hom óók aan die vreemdeling verbind) deur hulle kos en klere te gee. Omdat ons verloste vreemdelinge is, moet ons God hierin nadoen.