As ek aan Johan Degenaar (7 Maart 1926-22Julie 2015) dink, sien ek 'n man, nie rysig van gestalte nie, onopvallend maar tog keurig geklee, 'n gesig met 'n hoë voorkop, die hare na agter gekam, vriendelike gelaat, en as hy praat, is daar die beduidenis van 'n aksent (van Hollands of van 'n streek?), en woorde wat met 'n besondere intonasie uitgespreek word, amper soos wat gedigte voorgedra of alleensprake in 'n drama gelewer word. Daar is 'n beduidenis van 'n glimlag om die lippe, die hande praat saam. Die gewigtigheid van die saak waaroor gepraat word, kom oor as 'n uitnodiging om deel te neem aan die fassinering van die spel van woorde en begrippe.
In 'n wêreld wat met grootte besete is, is ons geneig om te vergeet dat small is beautiful, dat dit Dawid se klippie is wat tref, en dat God nie met 'n luidspreker vir Moses aangeroep het nie. Miskien kan ons hierdie feit ook oorweeg, dat in sekere chemiese reaksies dit een deeltjie in 'n miljoen is wat die pot aan die kook hou, net soos 'n stad op 'n onsigbare manier ter wille van een regverdige persoon behou sal word.