Spelers: Gwyneth Paltrow, Jake Gyllenhaal, Anthony Hopkins, Hope Davis
Vertoontyd: Vanaf 31 Maart
Regisseur John Madden het met films soos Mrs Brown en Shakespeare in Love sy slag gewys met werk wat iets om die lyf het en terselfdertyd toeganklik is vir ’n hoofstroomgehoor. Proof, gebaseer op die gelyknamige verhoogstuk, het op die oog af ’n besonder eksklusiewe onderwerp: wiskunde. Vir die meeste mense roep dit beelde op van worstel met die onverstaanbare op ’n harde skoolbank, maar in hierdie bekwame regisseur se hande verander dit in ’n boeiende studie oor syfers én menswees.
Dis die 27ste verjaardag van Catherine (Gwyneth Paltrow), en die dag van haar pa, Robert (Anthony Hopkins), se begrafnis. Uit die treffende openingstoneel blyk dat Catherine se suksesvolle suster Claire (Hope Davis), na die begrafnis op pad is; vreemd genoeg word daar nooit verwys na hul ma nie. Hul pa was ’n briljante wiskundige, ’n pionier in die akademiese wêreld wat vier vakgebiede deur middel van sy teorieë kon integreer; maar hy kon weens demensie nie sy werk voortsit nie. Die laaste klompie jare het Catherine hom versorg in hul huis in Chicago; daarvoor moes sy haar eie nagraadse studie as ’n belowende jong wiskundige laat vaar.
Hal (Jake Gyllenhaal), ’n gewese student van Robert, onderneem om sy 130 notaboeke, waarin hy kompulsief bly skryf het as sy “navorsingswerk”, deur te gaan in die hoop dat daar tog iets van waarde in al die skryfsels en krabbels te vind is. Hy het ook lankal ’n oog op Catherine. Sy is, om dit sag te stel, ’n gekwelde jong vrou. Aanvanklik is die fokus op haar vrees dat sy ook soos haar pa besig is om “mal” te word, maar gaandeweg wen Hal haar vertroue en begin sy haarself emosioneel oopstel teenoor hom, totdat ’n dieper geheim bekend word.
Wat hierdie intense film so kykbaar maak, is die uitstekende samespel tussen vier baie goeie akteurs. Paltrow het die neerslagtige heldin al behoorlik haar eie gemaak (dink The Royal Tenenbaums), en Gyllenhaal is die perfekte keuse vir ’n wiskunde geek – mooi blou oë, goeie humorsin en al. Anthony Hopkins speel met ’n lewenskragtige forsheid wat die tragiek van sy karakter verhoog, maar dis eintlik Hope Davis, as mevrou Teflon De Luxe uit New York, wat ’n mens die meeste tref.
Genialiteit lê dikwels op ’n skaal wat haarfyn in balans moet bly, asof die menslike psige te klein is om dit gemaklik te akkommodeer; dink maar aan films soos Shine en A Beautiful Mind, selfs The Aviator. Proof is ’n waardige toevoeging tot die ondersoek van dié onderwerp.
LitNet: 28 Februarie 2006