Die GROOT opdrag - Cruma
Is ons regtig daarby betrokke …
Jesus se laaste (groot) opdrag
Dit was die laaste woorde van ons Here Jesus Christus voordat Hy na die hemel opgevaar het. Dit was die groot opdrag waarmee Hy ons agtergelaat het voordat die laaste dae (die tydperk tussen hemelvaart en wederkoms) aangebreek het. In hierdie opdrag verwoord Hy die prioriteitsaak wat die absolute fokuspunt van alle kerklike aktiwiteit tot en met die wederkoms moet wees. (Mattheus 28:18-20; Handelinge 1:8)
Die groot leuen as agtergrond vir die groot opdrag
In Mattheus 28 word die grootste gebeurtenis in menseheugenis verhaal. Hier word die wondergebeure van Jesus Christus se opstanding uit die dood bekendgemaak. Die eerste getuies is die wagte wat die graf opgepas het en dan ook die vroue wat vroeg die more daarheen gegaan het. Wat ‘n opspraakwekkende gebeurtenis het hulle nie beleef nie! Sommige van die wagte het dadelik na die stad toe gegaan en alles wat gebeur het aan die priesterhoofde bekendgemaak. Tog word die vader van die leuen se vingerafdrukke sigbaar wanneer ‘n satanskomplot gesmee word. Hulle besluit om hierdie besondere gebeurtenis wat plaasgevind het, te verswyg. Hoe tragies die verloop? Die eerste getuies word met omkoopgeld stilgemaak. ‘n Leuenwoord word die amptelike gerug … tot vandag toe!
Die groot opdrag as teëvoeter vir die groot leuen
Die vroue en die dissipels het egter ‘n ander afspraak. Hulle ontmoet die Here Jesus by meer as een geleentheid oor die volgende 40 dae. Jesus Christus gee besondere aandag daaraan om hulle persoonlike oortuiging van sy opstanding, in ‘n kragdadige getuienis te verander. Uiteindelik die groot opdrag. As Almagtige Koning (Mattheus 28:18) gee Jesus Christus ‘n duidelike en omvattende opdrag(Mattheus 18:19-20), ‘n heerlike belofte van oneindige gemeenskap (Mattheus 28:20), asook ‘n doelmatige toerusting in en deur die Heilige Gees (Handelinge 1:8; 2:4). In sy opdragte blyk dit duidelik dat hulle besigwees nie ten doel het om ‘n aardse koninkryk te bou nie, maar om die blye boodskap van sy Koningsheerskappy oor die hele aarde af te kondig. In skerp kontras met die groot leuen, gee Jesus Christus die groot opdrag.
Die groot toerusting (Pinkster)
Getrou aan sy belofte het Jesus Christus sy Gees gestuur. Met Pinkster is die Heilige Gees in volle mate oor die kerk uitgestort, sodat die kerk volkome toegerus is. Nou is die kerk in diens van die koninkryk. In Goddelike krag moet die Evangelie nou na die uithoeke van die aarde geneem word. Wanneer al die nasies hierdie getuienis gehoor het, sal die einde kom (Mattheus 24:14). Hieroor handel die res van die Nuwe Testament. Die boek Handelinge gee die genadebeskrywing van die uitbreiding van die nuwe Christusryk oor die hele bekende wêreld van daardie tyd. Van Jerusalem tot Rome. Die briewe van die Nuwe Testament verhaal die ontvouing van die koninkryk in die lewe en werk van verskillende Nuwe Testamentiese gemeentes. In die boek Openbaring word die voltooing van die koninkryk beskrywe. So leef en werk die kerk in die laaste dae. Tussen hemelvaart en wederkoms, in diens van die koninkryk. Daarom die bruidroep in Openbaring 22 “… die Gees en die bruid sê: Kom …” (Openbaring 22: 17). Die bruidskerk wat verlangend wag op die koms van die Bruidegom is sekerlik besig met voorbereidingswerk – koninkrykswerk! Gehoorsaam en diensbaar aan die groot opdrag.
Die groot verantwoordelikheid
Besef die kerk elke dag hierdie groot verantwoordelikheid? Kerkwees is nie bedoel om ‘n doel opsigself te wees nie. Hy wat oor kerk praat is nog maar aan die begin van sy gesprek. Hy wat die eredienste bywoon is nog maar in opleiding. Alle kerklikheid moet by die koninkryk uitkom. Die kerk is nie ‘n ornament wat die hele tyd blinkgevryf moet word nie, maar ‘n instrument wat deurentyd tot skerpte en bruikbaarheid geslyp moet word. Om Sondae byeen te wees is belangrik, maar kerkwees moet getoets word aan dit wat van Maandag tot Saterdag in die wêreld gebeur. Wat is op ons kerklike agendas? God maak dit baie duidelik: “…Beywer julle allereers vir die koninkryk van God en vir die wil van God…” (Mattheus 6:33). Die saak van die koninkryk moet heelbo op ons agenda wees. En alles waaroor ons gewoonlik (ook in hierdie moeilike dae bekommerd is? – oorlewing!). Dit staan op God se agenda “…dan sal Hy julle ook al hierdie dinge gee…” Wat ‘n groot verantwoordelikheid ten opsigte van die groot opdrag.
Die groot loutering?
Waar staan die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika ten opsigte van die koninkryk? Is ons nog oortuig daarvan dat ons hier aan die suidpunt van Afrika is met ‘n doel. Op die oomblik staan ons saam met Moses by die brandende doringbos. Herken u hierdie verskynsel? God is besig om louterend binne in die GKSA te brand, - nie om te verteer nie, maar om te heilig tot diens. Sy roeping klink ook in ons dag helder en duidelik! En wat is die reaksie? “…Wie is ek?…” (Eksodus 3:4). Moses se eerste vraag. Met hierdie vraagstuk is ons ook al baie lank besig. Wie is ons? Vergaderings en konferensies en lang artikels oor wie ons is of wil wees. Wanneer gaan ons sekerheid hieroor hê? Dan kom die tweede vraag: “…Hoe moet ek van U vertel?…” Diegene wat genadiglik al weet wie hulle is, begin om te worstel oor wat gaan hulle sê? Hoe gaan hulle die Evangelie bekendmaak as niemand dalk wil luister nie. Ons sukkel mos maar om te praat oor geestelike sake. Hier en daar in die kerkverband word ‘n evangelisasiekursus aangebied. En dan? Nadat Moses alles gehoor het wat God gesê het en elkeen van sy verskonings opgebruik was, is sy reaksie: “…Asseblief tog Here, stuur iemand anders…”(Eksodus 4:13). Laat iemand anders maar hierdie taak gaan uitvoer.
Ander mense het voor ons uitgegaan. Sendingorganisasies en individue en ander kerke oor wie ons nog wonder of hulle kerke is? Hulle het ons vooruitgegaan in God se koninkrykswerk. Terug na Moses. Die skok het eers later gekom. Moses se voete het uiteindelik God se pad na Egipte gevind. Tog wou God vir Moses langs hierdie pad doodmaak (Eksodus 4:24). Hoekom? Al was sy voete op God se pad, was sy hart nog nie daar nie! Terwyl jy op God se pad is, mag jy dalk ook net in God se pad wees!
Is dit dan snaaks dat die GKSA louteringstye beleef? Sinode 1997 het reeds onomwonde verklaar: “… Van evangelisering kom daar nie veel tereg in die Gereformeerde Kerke nie. Dit kan tereg gesê word dat die Gereformeerde Kerke nog nooit juis evangeliserende kerke was nie …”(GKSA, Acta 1997: 875).
Herken u die vraagstukke? Wie is ons? Wat gaan ons sê? Hoe moet ons dit sê? Miskien moet ons dit liewer aan ander oorlaat. Ons sal van die kantlyn kritiek lewer.
Die groot besinning / bekering?
Die GKSA is besig om te krimp en stadig maar seker uit te sterf. Ons ou mense word begrawe en ons jongmense is besig om by die agterdeur uit te glip. Ons kerklike agendas kan in twee woorde saamgevat word; - instandhouding en oorlewing. In die lig van Jesus Christus se groot opdrag, moet daar in ons midde ‘n groot besinning (bekering) plaasvind. God wil ons gebruik, daarom is ons hier. Die vraag is egter: Is ons bruikbaar? Hy wat sy Goddelike roeping versaak is besig om sy eie voortbestaan op die spel te plaas. Kerkwees is nie ‘n doel opsigself nie, maar die middel tot ‘n veel groter doel. Die uitbreiding van God se koninkryk. As die Here ons nie kan gebruik nie, hoekom moet Hy ons dan nog seën? Hy wat nie besig is met die groot opdrag nie, is (dalk onwetend?) diensbaar aan die groot leuen.
Die groot begin
Die groot opdrag dra ook ‘n groot belofte. Kom ons herskryf ons kerklike agendas en plaas die prioriteitsaak van die koninkryk heel bo. Soek allereers. Dringend. Die Here seën diegene wat Hy kan (en wil) gebruik.
In die nuwe Suid-Afrika staan die GKSA nie aan die einde van ‘n roepingstyd nie, maar juis aan die begin daarvan. Kan u dit raaksien?
Dit is die groot vraag!