HY is die een wat dan sing dat die boere uitgemoor moet word. ‘n Baie Hartseer brief deur die skrywer en so waar. Op ’n ander dag daardie selfde jaar lees hy egter C.M. van den Heever se “Waar ruwe rotse” in die klas voor dat die gekwelde droefheid van die pa wat sy eie kind, onredbaar vasgeknel in ’n rotsskeur, die genadeskoot moet toedien, voor ons lewe kry: 18 o Put wat die vorste gegrawe het, wat die edeles van die volk gedelf het, met die septer, met hulle stawe! —En uit die woestyn uit na Mattána toe; 19 en van Mattána na Naháliël; en van Naháliël na Bamot; 20 en van Bamot na die dal wat in die veld van Moab lê, by die top van Pisga, en oor die wildernis afkyk. Iemand anders, of miskien geskryf met ‘n sterker emosie daaragter. Iets so diep dat dit jou kan transformeer.