Dit is rondom 740 vC en die volk staan aan die begin van ‘n baie moeilike tyd. Ussia was ‘n goeie koning gewees. Na die afvalligheid van die vorige konings en al die slegte dinge wat hulle gedoen het, het Ussia weer hoop gebring vir sy volk. Toe word hy siek. Daar het ‘n diepe moedeloosheid oor die mense gekom oor die toekoms. Want toe Ussia sterf was dit nag.
“Wat gaan nou van ons word?” Agas is die nuwe troonbestyger. En almal weet dat hy nie ‘n goeie leier is nie. Hy dra nie sy volk se belange op die hart nie. Hy smee alliansies met die verkeerde volke. Toe Agas koning geword het van Juda het dit die begin van die val van die suidelike ryk beteken.
“In die sterfjaar van koning Ussia het ek die Here gesien.” Dis soos om vandag te sê: “In die sterfjaar van Mandela het ek vir God gesien.”
Dieselfde gevoel van uitsigloosheid as wat daar onder die volk was na Ussia se dood. MAAR toe almal hulle hande in die lug gooi, toe sien Jesaja vir God raak in ‘n visioen. Hy het op ‘n baie hoë troon gesit en die soom van sy kleed het die tempel gevul. Serafs het bo Hom gestaan. Hierdie serafs was hemelse wesens wat vir Jesaja onder die indruk gebring het van die vurige, magtige, ontsagwekkende teenwoordigheid van God. Elkeen het ses vlerke gehad. Met twee het hulle hulle oë bedek sodat hulle nie direk na God hoef te kyk nie. Met twee het hulle hulle voete bedek – voete wat dikwels in die OT ‘n eufemisme was vir liggame – sodat hulle nie naak in die teenwoordigheid van God hoef te wees nie. En met die ander twee vlerke het hulle gevlieg. Intens bewus van die Een in wie se teenwoordigheid hulle verkeer, het hulle mekaar telkens toegeroep: “Heilig, heilig, heilig is die Here van die leërskare! Die hele aarde is van sy heerlikheid vol.” Hy is so groot, so anders dat nie eens die hemelse wesens na Hom kan kyk nie. Hulle bedek hulle gesigte en hulle verberg hulle naaktheid. Dit is hoe oorweldigend sy teenwoordigheid is. Die serafs roep so hard dat die deurkosyne begin skud en die tempel vol rook geword het.
Deur drie maal die heiligheid van God te herhaal, het gewys hoe ernstig die serafs in hulle uitspraak was. As mens ‘n saak in Hebreeus baie sterk wil beklemtoon, sê jy dit drie maal oor. Hulle sê hiermee dat God radikaal anders is as enigiemand of enigiets wat ons nog ooit gesien het. God is onvergelykbaar. Hy is nie deel van hierdie wêreld nie. En tóg openbaar Hy Homself in die wêreld aan ons. Dit is opvallend dat die serafs nog die een oomblik die 3-maal heiligheid van God besing, en met die volgende asemteug al getuig dat die hele aarde gevul is met die heerlikheid van hierdie God. Die heilige God, die Gans Andere, gooi sy hele gewig in die aarde. Dit is eintlik wat die Hebreeus hier probeer sê. Die woord wat ons vertaal met God se “heerlikheid” (OV) of “magtige teenwoordigheid” (NV) is afgelei van die woord wat “lewer” beteken – en jou lewer was jou swaar orgaan. As jy “met jou lewer in iets was” het jy jou hele gewig daarin gesit, jou alles daarvoor gegee.
Jesaja is bang vir God. Hy besef dalk dat sy eie en die volk se vrese misplaas is. Hulle vrees die nuwe slegte koning Agas terwyl die Here die éíntlike Koning is, die Een wat nie net oor die volk heers nie maar oor die wêreld – “die hele aarde is van sy heerlikheid vol”. Is ons nie ook net so nie – ons is bang vir aardse politieke leiers wat ons en ons kinders se toekoms bepaal, terwyl ons fokus eintlik moet wees op die ewige God wat die toekoms van die ganse wêreld, en daarom ook ons en ons kinders se toekoms, in sy hande het…
Ons het hier te make met ‘n visioen en met ‘n ritueel en met ‘n ervaring wat vir Jesaja so werklik was dat dit sy lewe van hier af vorentoe verander en bepaal het. Die fokus van die ritueel is op die feit dat God ons reinig en heilig verklaar wanneer Hy ons roep. Die doel van die gloeiende kool is om vir Jesaja figuurlik aan die brand te steek, om hom heilig te maak, anders as die wêreld, glinsterend soos God, sodat hy sy boodskapper kan wees.
Die Woord, die Boodskap, het méns geword en onder ons kom woon. Hy het eenvoudiges geroep om sy dissipels te wees en Hy het siekes en verlamdes en versteurdes gesond kom maak. Saam met sondaars geëet. Hy het kom praat van ‘n nuwe koninkryk, ‘n nuwe regering, waar daar plek is vir mense wat arm is van gees, dws mense wat God nie ken of verstaan nie, mense wat treur oor verliese, mense wat nederig is en nederig leef, mense wat honger is, mense wat dors is daarna dat reg sal geskied, dat álle mense menswaardig hanteer sal word, mense wat genade het vir ander, en medelye het, vredemakers, hulle wat uitgekryt word omdat hulle doen en sê wat rég is. Dit is die koninkryk, die regering wat Jesus hier kom vestig het. Dit is Gód se koninkryk. Só het Jesus die Lig vir die wêreld geword. Heilig, dus. En die wêreldse duisternis kon die Lig nie uitdoof nie. Net toe die wêreld dink die Lig is geblus, toe brand Hy op sy helderste op Golgota – vir almal om te sien. Soos ‘n lamp op ‘n lampstaander. Soos ‘n stad op ‘n berg. Hy word die sout vir die aarde – dis sy bloed wat die wêreld, die kosmos kom skoonmaak, kom reinig van alle sonde. Jesaja moes deur ‘n ritueel met ‘n gloeiende kool op ‘n altaar gereinig word. Maar Jesus het intussen gekom, en het klaar vir ons sonde betaal. Daarom is ons rééds gereinig.
Daar is nog hoop. Ook vir ons in Suid-Afrika. Vandag. Mandela is dood, die regering is in chaos, die land in die moeilikheid, ‘n krisis met ons krag en ‘n president wat lieg en bedrieg om elke hoek en draai, en dan nog in die openbaar grappies ook maak oor sy skandale. Maar midde hierdie konsternasie is daar mense onder ons wat vir God raakgesien het. Is ons lankal al deur God gereinig, geheilig en geroep. En word ons deur God gestuur. Die God wat met sy volle gewig in die wêreld staan – die een wat so sy alles gee dat Hy Homself gegee het, ter wille van ‘n toekoms vir ons almal.
Profete, al is julle gehoorsaam aan jul roeping gaan mense jou nie altyd wil hoor nie. Hulle gaan nie altyd verstaan nie. Jy gaan jouself nie eens aldag verstaan nie. Almal gaan jou nie glo as jy oor God praat nie. Dalk gaan meeste jou nie glo nie.
Dit is nie die punt nie. Die punt is om nie op te hou om sout en om lig vir die wêreld te wees nie. Jou werk is om vir die mense te kom vertel wat jy gesien het, vir Wie jy gesien het. In ‘n tyd waar dinge maar duister en droewig lyk in Suid-Afrika (en in die wêreld) het j‎y vir God raakgesien! Wanneer almal rondom jou hul hande in lug wil opgooi, sien jy vir God raak. Jy mag dit nie vir jouself hou nie. Jy moet daarvan vertel. Jy moet ook hierdie visie wat jy het op God gaan lééf. Só leef dat ander Hom ook begin sien. As jy kies om “Hineni!” te antwoord, dan is dít waarvoor jy geroep word.
Die profete van ouds, maar later ook Jesus, was deurentyd misverstaan (ook deur sy eie mense) en uitgekryt. Jesus was altyd onder kruisverhoor. Maar Hy het aangegaan, want dit is wat Hy gekom het om te doen. En toe dit met Hom die heel swaarste gegaan het, toe Hy die dieptepunt van verwerping en eensaamheid en wreedheid ervaar het – toe het dit eers tot die mense deurgedring dat Hy die Seun van God is, dat Hy die Lig vir die wêreld is. Tydens sy bediening en sy lewe het Hy bitter min dankies gekry. Maar dit is omdat Hy gekom het sodat God deur Hom verheerlik kan word. Mag God ook deur jou lewe, jou roeping, jou bediening verheerlik word.
Die hand (>krag) van die Here was op my, en Hy het my uitgebring deur die Gees van die Here, en Hy het my laat rus in die middel van die vallei en dit was vol bene.
Ek sal vir julle senings en vleis aansit en julle oortrek met vel; Ek sal asem in julle sit en julle sal lewe. Dan sal julle weet dat Ek die Here is.’
Ek het dit sien gebeur en KYK! Oor hulle kom senings en vleis en hulle word met vel oorgetrek! Maar daar was geen asem in hulle nie.
Ek het toe geprofeteer soos wat ek beveel is, en die asem het in hulle ingekom en hulle het gelewe en hulle het opgestaan op hulle voete, ‘n baie baie groot weermag.
Hier bly egter net doodsbeendere agter – teken dat die gestorwenes nie begrawe is nie, maar deur voëls en diere opgevreet is. ‘n Verskriklike lot vir die mense vd OT, want dit was vir hulle ‘n teken dat hulle onder die vloek van God gesterf het. Wat dit nie makliker maak nie is dat profete soos Esegiël en Jeremia juis die volk hierteen gewaarsku het – die volk het die verbond met God verbreek en verdien daarom hul straf om te sterf onder die vloek van God. Daarom kan hulle ook nou geen hulp van God verwag nie.
Vs 11-14: God verduidelik die visioen aan Esegiël. Alhoewel die beeld aan hom bekend sal wees, gaan hierdie visioen nie oor die slagoffers in ‘n oorlog nie, maar die doodsbeendere is die ballinge, die oorgeblewenes nadat die volk alles verloor het, wat leweloos geword het omdat daar vir hulle niks meer oor is nie. Hulle koning en hulle leiers is weg, hulle mense is daarmee heen, hulle huise en landerye is verwoes, hulle tempel lê in puin, Babilon het hulle graf geword, en hulle godsdiens het hulle nie gehelp nie. Dis juis hulle (manier van) godsdiens en hulle God wat hulle in hierdie krisis laat beland het. En dis nie asof hulle nie gewaarsku is nie… Dis nie asof hulle kan sê: Maar ons het nie geweet nie… Waar sal hulle hulp vandaan kom, as hulle hulle nie meer tot hulle God kan wend nie? Om van hierdie verlorenes weer ‘n volk te maak, sou niks minder as ‘n daad van herskepping wees nie.
Die apostels dink die finale oorwinning is behaal en dat die tyd nou uiteindelik aangebreek het vir Jesus om die koninkryk van Israel weer op te rig. Toe Hy gekruisig is, het hulle alle vertroue in Hom verloor, maar kyk nou net!, Hy lewe weer, Hy het die onmoontlike gedoen, Hy het die dood oorwin, niemand kan Hom onderkry nie, nou gaan Hy op die troon van Israel sit! Romeine, pasop!
Daar is ‘n reusesprong tussen die gebeurtenis van die hemelvaart self en die reality check wat die dissipels dan kry dat hulle moet teruggaan na Jerusalem en wag totdat hulle toegerus word vir hul taak. Tog is dit nie negatief nie. Iets nuuts word onder hulle gebore. Die dissipels, wat vroeër nog gestry het oor wie die belangrikste in die koninkryk sal wees (Luk 22:24), is nou “eensgesind” bymekaar (v 14). Ook Jesus se broers – wat vroeër ’n afstand gehandhaaf het – is nou deel van die groep. Waar die dissipels in Getsemane geslaap het eerder as om te bid, volhard hulle nou in die gebed. Hulle is nie ooggetuies wat onaangeraak vertel wat
hulle gesien het nie. Hulle het iets met Jesus deurgemaak wat hulle verander het. Hulle het dinge van Hom gesien en beleef, wat maak dat hulle nie meer dieselfde oor Hom kan dink nie. Hulle het gesien hoedat Hy op sy eie sterf (want hulle was te bang om naby te staan), maar daarna het hulle Hom ‘n hele paar keer weer gesien – wanneer Hy in lewende lywe aan hulle verskyn het! En Hy was nie kwaad vir hulle nie. Hy het hulle nie verwerp nie, Hy het teruggekom en sy pad met hulle voortgesit. Ten spyte van alles. En nou het Hy in ‘n wolk omring weggegaan. Wie sou nou daarvan kom droom?! Hoe vertel mens dit oor? Wie gaan hulle glo. Dis te wonderlik om te glo as jy dit nie self gesien het nie. Maar hulle hét dit gesien. Hulle is daardeur verander.
Die dissipels moet teruggaan na Jerusalem teen vir die mense sê: “Hierdie Jesus wat julle gekruisig het, hierdie probleem wat julle gedink het julle uit die pad gekry het, Hy leef! Ons het Hom gesien!” En as die mense sê: “Waar is Hy nou?” moet jy sê: “Wel, Hy is eintlik weg, in ‘n wolk verdwyn, Hy regeer nou aan God se regterhand.” In jou hart weet jy al wat die slim mense van Jerusalem sal sê: “Komaan! ’n Die timmerman uit Galilea, ’n lastige, kastige messias wat ons deur die Romeine laat kruisig het – en julle sê Hy sit aan God se regterhand? Get a life!” En daar staan jy. Jy kan maar net vertel wat jy gesien het – en jy hét dit gesien; jy kan dit nooit vergeet nie. Maar jy kan ook niemand dwing om jou te glo nie. As hulle jou mal noem en jou opsluit, as hulle besluit jy is ’n gevaar vir die samelewing en hulle wil jou ook doodmaak, kan jy niks daaraan doen nie. Jy moet maar vertel wat jy beleef het. Want Jesus het gesê: “Julle sal my getuies wees.”
Getuiewees is nie die soort werk waarin jy kan kies vir wie en hoe jy dit doen nie. Jy kan nie met die verhaal in jou eie groepie, waar dit vir jou gemaklik en lekker is, bly sit nie. Jesus wil sy storie wyd en ver laat loop – en die apostels moet die vertelwerk doen! En hulle het dit gedoen. Tsv die teenkanting
Nie in hulle eie krag nie, maar omdat Jesus belowe het: “Julle sal krag ontvang wanneer die Heilige Gees oor julle kom …” Dis hoekom hulle nie hemel toe moet kyk asof Jesus se weggaan ’n verrukking is waaraan hulle moet probeer vasklou nie. Hulle moet terug, die alledaagse wêreld in, want dít is waar hulle die storie moet vertel en dit is ook waar die Gees vir hulle wag. Hy maak van hulle getuies. Met die hoofboodskap: “Jesus regeer.
Ja Christus regeer, maar nie as Een wat weggevaar het en daarom onbetrokke is by die wêreld en ongeraak deur die pyn en ellende nie. Hy regeer eerder as die Een wat opgevaar het in sy menslike vorm sodat Hy juis steeds by ons kan wees, maar op ander manier, as die een wat reeds oorwin het. Al het Hy oorwin, is Hy met ons, los Hy ons nie, dra Hy die letsels van ons swaarkry, word Hy steeds daagliks daardeur geraak. So regeer Christus en dít is hoe ons van sy hemelvaart getuig.