Verbeel jou . . . ja, jy kan . . . verbeel jou jy is by 'n boekbekendstelling, in 'n oulike boekwinkel, glasie wyn in die hand, eetgoed eenkant op tafels. Om jou maal ander mense. 'n Onsigbare naelstring verbind almal in die winkel - julle is lesers.
Voor die tyd vluglees jy die agterblad, dalk 'n paragraaf of twee iewers midde-in die storie. Jy bekyk die prys. En jy wonder - is dit die moeite werd? Jy meet die gewig in jou hande, kyk weer hoe dik die boek is. Mmm . . . dan is dit nog 'n boek wat duidelik op die voorblad in die jeuglektuur-kategorie geplaas word.
Terwyl jy die boek in jou hand het, stel iemand die skrywer voor en hy begin te praat oor lewe in die onderwêreld . . .
Die tema vir die 2007 Sanlam-prys vir jeuglektuur was tegnologie - 'n moeilike een vir my, want ek wou my doelpale skuif na BreinBliksem se publikasie in 2005.
Ek het begin rondkyk vir interessante temas in die wêreld van tegnologie. Ek is glad nie 'n deskundige met rekenaars nie, maar kan myself darem help met dit wat ek gedoen wil kry - net genoeg om my uit die moeilikheid te hou.
Die navorsing het vir my gewys dat ek my storie sal moet ken as ek 'n boek sal wil skryf oor die skimme wat in die onderwêreld van die kuberruim rond beweeg.
Toe kom ek met 'n gelukskoot af op 'n artikel oor kuberkrakers, geskryf deur Justin Stanford, 'n Suid-Afrikaanse rekenaarspesialis. Ek het hom via e-pos in die hande gekry en hy was bereid om my te help met inligting. Deur Justin ontmoet ek vir Lance Micalson. Hy was betrokke by die opstel van die wet teen kuberkraking in Suid-Afrika. Hy was baie opgewonde oor die idee van die boek en gee my die besonderhede van twee regte kuberkrakers. Of dan ouens wat eens op 'n tyd kuberkrakers was.
So tuimel ek dieper die onderwêreld in. Ek stuur e-posse aan die kuberkrakers en vertel wat ek met die storie beoog. Hulle lewer kommentaar, maak verbeterings en gee voorstelle.
Nooit het ek die hele manuskrip vir een van hulle gestuur nie. Die paranoia het begin posvat. Die ouens was kuberkrakers . . . sê nou net hulle kom op my rekenaar, gryp die dokument en sit dit op die Internet.
In my navorsing gaan ek na webborde van Suid-Afrikaanse hackers. Ek skrik my koud as ek sien wat hulle doen. Hierdie is die plek waar hulle spog met hul prestasies. Een ou vertel hoe hulle war driving doen naby die Tygervallei-sentrum in die Kaap. Dit is wanneer krakers rondry met skootrekenaars en oop netwerke soek. Hulle vertel hoe hul 'n man dopgehou het terwyl hy sy e-pos aflaai. Toe is hy op die Internet. Hulle kon presies sien wat hy doen, waarna hy kyk . . .
Ek begin agterkom hoe hierdie ouens dink en stadig maar seker begin die kuberkrakers wat uiteindelik in my storie hul buiging moet maak, vorm kry.
Ek gaan na webblaaie wat jou op 'n veilige manier leer hoe om sleutelwoorde te kraak. In die werklike lewe begin ek goed raaksien wat krakers hul lippe sal laat aflek - sleutelwoorde geskryf in mense se dagboeke, sleutelwoorde geplak langs die rekenaarmonitor by 'n bank se inligtingstoonbank. Ek vra mense wat ek teëkom of hulle rekenaars se sleutelwoorde in woordeboeke verskyn. Baie mense s'n is daar. Dit kan slegte gevolge hê. Ek besef die kuberkrakers is reg: jou maatskappy se rekenaars kan die beste sekuriteit hê, die beste virusprogrammatuur, die beste rekenaarkundiges, maar die swak plek in die skakel bly die mense wat die rekenaars moet gebruik.