Wat was Rusland se betrokkenheid by die Opium -oorloë? - Inligting - 2022
Die Opiumoorloë is veroorsaak deur Chinese pogings om te keer dat westerse handelaars opium na China bring gedurende die 19de eeu. Opium, wat hoofsaaklik deur die Britte en Franse ingevoer is, was sosiaal en ekonomies verwoestend vir die Chinese. Ongeveer 25% van hul manlike bevolking was teen 1839 verslaaf aan die dwelm.
Die swak militêre leër van China het beteken dat hulle in beide konflikte verslaan is, en dat die Britse en Franse streng verdragte opgelê het. Die Eerste Opiumoorlog het byvoorbeeld daartoe gelei dat Hong Kong 'vir ewig' aan Brittanje afgestaan ​​is; die Tweede Opiumoorlog het veroorsaak dat opium in China gewettig is.
Anders as Brittanje en Frankryk, word Rusland se betrokkenheid by die Opium -oorloë dikwels oor die hoof gesien. Hulle uitbuiting van China se swakheid en hul diplomatieke vaardighede het hulle egter hul grootste hawe aan die Stille Oseaan -kus besorg: Vladivostok.
Professor Andrew Lambert het 'n landdrosgeskiedenis van seestroomstate geskryf en die instrumente en metodes om dit te beheer. Van die Atheners tot die Britte, Lambert bespreek die manier waarop state seemagte geword het, en bied insig oor of seemagte op dieselfde manier kan bestaan ​​as wat dit voorheen was, en hoe Amerikaanse en Chinese interaksies met die see in die toekoms kan verander .
Die Tweede Opiumoorlog
Die Tweede Opiumoorlog het van 1856-1860 geduur. Langdurige Chinese ontevredenheid oor Britse en Franse handelaars wat opium na die land invoer, het tot 'n gewapende konflik gelei. In Oktober 1856 het die Chinese beslag gelê op 'n vaartuig wat onder die Britse vlag vaar, die Pyltjie, en dit van seerowery aangekla.
Die Britte het gereageer deur Chinese forte te vernietig, en die krisis het gelei tot 'n algemene verkiesing in Brittanje. Baie parlementslede, waaronder toekomstige premier William Gladstone, was verafsku deur die opiumhandel en het gedink dat Brittanje dit nie moet beskerm nie.
Lord Palmerston, wie se regering ten gunste van oorlog was, het die verkiesing gewen en Brittanje het vaartuie en soldate van die Royal Navy na Hong Kong gestuur, die nuwe kolonie van Brittanje langs China. Frankryk, woedend oor die Chinese omdat hulle een van hul sendelinge tereggestel het, was 'n bondgenoot met hulle. Anglo-Franse magte storm en verower die belangrike hawe van Kanton. China het haastig sy magte bymekaargemaak om hulle te beveg.
William Ewart Gladstone, teenstander van die opiumhandel. Beeldkrediet: Publieke domein
Rusland se belangstelling in 'Outer Manchuria'
Rusland en China sukkel al eeue lank oor 'Outer Manchuria', nou die suidooste van Rusland.
Gedurende die 1600's het Rusland koloniste aangemoedig om na die streek te verhuis, maar in die 1680's het die Chinese hulle verdryf. In die Nerchinsk -verdrag van 1689 het Rusland ingestem om sy territoriale aansprake op die gebied af te staan.
Rusland, wat nog steeds 'n vlootpos op die Stille Oseaan wou hê, het gedurende die 1700's weer koloniste na Buiten -Mantsjoerije begin stuur. In die aanloop tot die Tweede Opiumoorlog, met China se aandag op ander plekke, het die Russe in die geheim tienduisende troepe na die grens gebring.
China het tydens die Eerste Wêreldoorlog as 'n neutrale land begin. Maar vroeg in 1917 was duisend Chinese mans op pad na die Westelike Front. Tienduisende meer sou volg om logistieke ondersteuning aan die Geallieerdes te bied. Hulle was een van die grootste arbeidskorps van die oorlog.
Die Russe gryp die geleentheid aan
Toe die oorlog begin en die Anglo-Franse magte oorwinnings oor die Chinese begin wen, het die Russiese generaal Nikolay Muraviov 'n geleentheid gesien. Hy het Rusland se militêre teenwoordigheid aan die noordelike grens van China onthul en geëis dat hulle groot gebiede afstaan ​​of dat Rusland sou aanval.
Die Chinese was bang vir 'n oorlog op twee fronte. Hulle het geweet dat hulle nie die Anglo-Franse aanvalle op hul suidelike hawens en 'n Russiese inval in die noorde kon weerstaan ​​nie. Die verteenwoordiger van die Qing -dinastie, Yishan, het ingestem tot die eise van Muraviov.
Op 28 Mei 1858 word die Verdrag van Aigun onderteken, waarin 'n nuwe grens langs die Amurrivier ooreengekom word. Rusland en sy oostelike kus is aansienlik vergroot.
Britse kaart van 1851 met die Russies-Chinese grens voor die Tweede Opiumoorlog. Beeldkrediet: Publieke domein
Die vernietiging van Beijing se Somerpaleise
Die voortreflike tegnologie en opleiding van die Anglo-Franse leër het gelei tot 'n reeks beslissende oorwinnings vir die Westerse moondhede. In hierdie stadium het 'n jong Russiese generaal -majoor met die naam Nikolay Ignatyev die Chinese hoofstad Peking (moderne Beijing) besoek om verdere toegewings te probeer beding.
Anglo-Franse magte het in Oktober 1860 in Peking aangekom, en die Chinese oorgawe was op hande. As straf vir China se mishandeling van gevangenes het die Britte en die Franse Beijing se Somerpaleise vernietig. Hulle het kosbare kunswerke uitgevoer en dade van wreedaardige vernietiging uitgevoer ter vergelding van Chinese misbruik tydens die oorlog.
Die Britse generaal, Lord Elgin, het selfs oorweeg om die historiese paleiskompleks van China, die Verbode Stad, te ontslaan. Die Chinese het uiteindelik ingestem om 'n vrede te beding, en Ignatjev posisioneer homself as die bemiddelaar tussen die twee kante.
Vaslegging van die Somerpaleis. Beeldkrediet: Publieke domein
Rusland se sukses by die Convention of Peking
In die konvensie van Peking het China, Brittanje, Frankryk en Rusland bymekaargekom om die uitslag van die oorlog te bepaal. Die verdrae wat hulle bekragtig het, was hoogs ongelyk - ten gunste van die westerlinge.
Op 25 en 26 Oktober 1860 onderteken die broer van die Chinese keiser 'n reeks ooreenkomste met die Britte en die Franse. 'N Aansienlike deel van die Kowloon -skiereiland is aan die Britte toegestaan, wat die kolonie Hong Kong uitgebrei het. Sowel Frankryk as Brittanje het ook baat gevind by die wettiging van opium en die Christendom, asook groot herstelvergoeding.
Tydens die onderhandelinge het Ignatyev die Chinese oortuig dat slegs sy invloed met Brittanje en Frankryk hul leërs kon oorreed om Beijing te verlaat. Hy het listig gespeel op Chinese vrese dat die hoofstad vernietig kan word as die konvensie misluk.
Nikolaj Ignatiev. Beeldkrediet: Publieke domein
Om die lojaliteit van Ignatyev te verseker, het die Chinese nog meer grond aan die Russe afgestaan ​​en hulle beheer gegee oor alles tussen die rivier die Amoer en die Goue Horingbaai.
Op hierdie manier het Rusland baie baat gevind by die Tweede Opiumoorlog, ondanks die feit dat hy nie daarin geveg het nie. Ignatjef bereik meer as wat sy landgenote ooit gehoop het. Hulle nuwe gebied in die suidooste van die land het die Maritieme Provinsie, oftewel 'Primorski Krai', geword.
Russiese opportunisme en Ignatyev se diplomasie het aan Rusland die Goue Horingbaai gebied, spoedig die tuiste van sy groot hawe in die Stille Oseaan: Vladivostok. Die stad, met sy posisie aan die suidoostelike rand van Rusland, het toegelaat dat Russiese militêre en ekonomiese invloed tot in die Stille Oseaan strek.
Russiese territoriale winste tydens die Tweede Opiumoorlog. Bruin gebiede verteenwoordig die gebied wat beveilig is in die Verdrag van Aigun. Pienk gebiede verteenwoordig die gebied wat tydens die Convention of Peking verseker is. Beeldkrediet: Publieke domein
Die Chinese het eers dekades later hul fout besef. Die ooreenkomste met Rusland, Brittanje en Frankryk in die 19de eeu het uiteindelik die 'Ongelyke Verdrae' genoem. Hierdie ooreenkomste was baie erg oor die territoriale en ekonomiese verliese wat hulle aangerig het.
Vladivostok bly Rusland se belangrikste hawe in die Stille Oseaan en die tuiste van die Russiese Stille Oseaan -vloot.
Dan Snow ontmoet Calder Walton vir 'n martini en 'n oorsig van Rusland se geskiedenis van inmenging in buitelandse verkiesings.
Jou gids tot die Opium Wars
In die 19de eeu het Brittanje en Frankryk die geweerbote gestuur om China te boelie om die verkoop van opium aan sy burgers toe te laat.
Gepubliseer: 20 Julie 2020 om 15:05
Wat was die Opium -oorloë?
Die Opiumoorloë was twee 19de-eeuse konflikte tussen China en Brittanje (en later Frankryk) wat begin het met Chinese pogings om op te hou dat opium na hul land gesmokkel word.
Wat is opium presies?
Opium is 'n sterk verslawende middel wat uit papawers gehaal word.
Behalwe dat dit as medisyne gebruik is, was dit ook 'n gewilde ontspanningsmiddel. Teen die 1830's was miljoene Sjinese verslaaf aan opium, wat die gesondheid en produktiwiteit van die land aansienlik beskadig het.
Baie van die opium wat die Chinese rook, is deur die Britte ingevoer.
Waarom het die Britte die dwelm na China uitgevoer?
In hierdie tyd was daar 'n groot vraag in Brittanje na Chinese produkte soos porselein en tee, maar die Chinese wou nie ruil met Britse goedere nie. In plaas daarvan het hulle geëis om in silwer betaal te word. Sommige ondernemende Britse handelaars het eerder 'n ander oplossing aanvaar as om die silwerreserwes van die land te laat leegloop.
Hulle neem opium wat in Indië verbou is (wat toe effektief onder Britse beheer was) en voer dit na China in, en dring daarop aan om die medisyne in silwer te betaal, wat gebruik kan word om Chinese produkte te koop.
Alhoewel die invoer van opium onwettig was, het korrupte Chinese amptenare toegelaat dat dit op groot skaal plaasvind.
Hoe het dit tot oorlog gelei?
In 1839 besluit die Chinese regering om die smokkel te bekamp. Dit het beveel dat groot hoeveelhede opium van Britse handelaars in die Chinese hawe van Kanton, wat die enigste deel van die land was waar die Europeërs mag handel dryf, ingeneem word.
Die ontstoke handelaars het 'n beroep op die Britse regering gedoen om hulp, en by hierdie geleentheid het hulle 'n gereed gehoor gekry. Brittanje het lankal gehoop om sy invloed in China te vergroot. Dit was 'n uitstekende geleentheid om hierdie doel te bereik.
'N Britse vloot het in Junie 1840 aangekom en langs die Chinese kus aangeval. Met hul minderwaardige militêre tegnologie pas die Chinese nie by die Britte nie en na 'n reeks militêre nederlae het hulle ingestem om vernederende vredesvoorwaardes te onderteken.
Dit het bepaal dat China 'n groot boete aan Brittanje betaal, nog vyf hawens oopmaak vir buitelandse handel, die Britte 'n huurkontrak van 99 jaar op die eiland Hong Kong gee en Britse burgers spesiale wetlike regte in China bied.
In latere jare het China na hierdie skikking verwys as die 'ongelyk verdrag'.
Dit was dus die eerste Opiumoorlog. Hoe het die tweede een ontstaan?
Aangesien China verneder is en Brittanje verdere winste soek, het die situasie gespanne gebly.
Die vonk vir die tweede konflik het in 1856 plaasgevind toe Chinese offisiere 'n skip in China (maar Britse geregistreerde) deursoek en die Britse vlag laat sak het. In reaksie op hierdie belediging het die Britte weer 'n militêre ekspedisie gestuur, en hierdie keer het die Franse by hulle aangesluit, wat ook aspirasies in China gehad het en protesteer oor die moord op een van hul sendelinge in die land.
Soos voorheen was die Europese moondhede te sterk vir die Chinese. 'N Vredesooreenkoms is in 1858 bereik, maar die jaar daarna het China die ooreenkoms verbreek. Dit het in 1860 gelei tot die aankoms van 'n nog groter Anglo-Franse mag, wat Beijing bestorm het.
Teen Oktober was die Chinese gedwing om Britse en Franse terme te aanvaar wat die reg van buitelandse magte insluit om diplomate in Beijing te hou en die wettiging van die opiumhandel.
Wat was die nalatenskap van die Opium -oorloë?
In Brittanje het hulle 'n voetnoot in die geskiedenis geword, hoewel die land tot 1997 beheer oor Hong Kong behou het. Vir China was die impak meer dramaties.
Die militêre nederlae het die Qing -dinastie wat die land regeer verswak, terwyl die nuwe verdrae beteken het dat China oopgemaak is vir meer buitelandse invloed.
In onlangse jare is dit beskryf as die begin van 'n eeu van 'nasionale vernedering' deur buitelanders wat volgens sommige eers met die oorname van mag deur die Kommunistiese party in 1949 tot 'n einde gekom het.
Hierdie artikel is oorspronklik gepubliseer in die Augustus 2014 -uitgawe van die tydskrif BBC History Revealed
Die Qing -dinastie, wat in 1644 deur die Mantsjoeriese stamme gestig is, het die grense van China tot hul verste bereik uitgebrei deur Tibet, Taiwan en die Uighur -ryk te verower. Die Qing draai egter daarna na binne en isolasie, en weier om Westerse ambassadeurs te aanvaar omdat hulle nie die Qing -dinastie as hul hoogste staatshoofde wil verklaar nie.
In die middel van die 1700's het die Britte begin met die handel in opium wat in Indië verbou is in ruil vir silwer van Chinese handelaars. Opium - 'n verslawende middel wat vandag in heroïen verfyn word - was onwettig in Engeland, maar is in Chinese tradisionele medisyne gebruik.
Chinese amptenare wat hul eie besnoeiing geneem het, het die praktyk ondersteun. Amerikaanse skepe wat opium met Turks geteel het, het aan die begin van die 1800's deelgeneem aan die narcotika-bonanza. Die verbruik van opium in China het die hoogte ingeskiet, net soos die wins.
Toe die Qing in 1842 om vrede aankla, kon die Britte hul eie bepalings stel. Die Verdrag van Nanjing het bepaal dat Hong Kong 'n Britse gebied sou word, en dat China gedwing sou word om vyf verdragshawe te stig waarin Britse handelaars alles wat hulle wil, kan verhandel met enigiemand wat hulle wil. 'N Later verdrag het die Chinese gedwing om die Britte formeel as gelykes te erken en hul handelaars gunstige status te verleen.
Frankryk het by die oorlog aangesluit - sy verskoning was die teregstelling van 'n Franse sendeling wat die verbod op buitelanders in die provinsie Guangxi getrotseer het. Selfs die Verenigde State het kortliks betrokke geraak nadat 'n Chinese fort op 'n afstand op 'n Amerikaanse skip potskote geneem het.
In die Slag van die Pearl River Fort het 'n Amerikaanse vloot 'n mag van drie skepe en 287 matrose en mariniers vier forte stormagtig ingeneem, 176 kanonne gevang en 'n teenaanval van 3 000 Chinese infanterie afgeweer. Die Verenigde State het amptelik neutraal gebly.
Rusland veg opiumoorlog omdat die VSA agt jaar in Afghanistan vier
Aangesien Rusland met die onheilspellende demografiese situasie te kampe het volgens die ergste ramings, kan die bevolking in die komende dekade met tot 3 miljoen mense tot minder as 140 miljoen tuimel, en dit behoort geen verrassing te wees dat heroïenverslawing, wat tot 30 000 mense doodmaak Russe sit jaarliks ​​voor en op die Kremlin -rsquos -radar.
Vir Rusland is die taak om die afskaffing van die afghaanse opiumproduksie uit te wis 'n ongeëwenaarde prioriteit vir Rusland, en rdquo sê Viktor Ivanov, die hoof van Rusland en die Federale Diens vir die Beheer van Narkotika (FSKN). & ldquo Meer as 90 persent van die dwelmverslaafdes in ons land is verbruikers van opiate uit Afghanistan. Tot 30 000 mense sterf jaarliks ​​aan heroïenverwante siektes. & Rdquo
In die 1990's het die heroïenverbruik in Rusland 'n tienvoudige toename beleef het Ivanov voortgegaan en Donderdag op 'n nuuskonferensie by RIA Novosti gepraat. Vandag het die aantal dwelmverslaafdes gegroei tot 2,5 miljoen mense, hoofsaaklik tussen die ouderdomme van 18 en 39. & rdquo
Volgens datum beskikbaar by die VN, sowel as ons eie navorsing, het ons gevind dat die aantal mense wat heroïne in Rusland gebruik gemiddeld 5 tot 8 keer hoër is as in die EU -lande. & rdquo
Verlede maand het Ivanov sy boodskap na Washington DC gebring, waar hy 'n toespraak in die Nixon -sentrum gehou het. Daar het hy beklemtoon dat Rusland nie die enigste land is wat bedreig word deur die & ldquoscourge van Afghaanse opiumproduksie. & rdquo
Die transnasionale aard van Afghaanse heroïenhandel maak dit vir enige staat onmoontlik om hul toevlug te neem teen die rampspoedige impak daarvan. Ivanov gesê. Die Afghaanse heroïenmark is hoofsaaklik buite en weg van Afghanistan geleë en is gebaseer op 'n gesofistikeerde wêreldwye verkoopsinfrastruktuur. & rdquo
Ten slotte het Ivanov miskien die mees oortuigende argument vir almal dat die produksie van dwelms in Afghanistan die hoogste prioriteit moet geniet: Afghaanse heroïen help om die wortels van terroriste -netwerke te koester.
Dit is herhaaldelik bewys dat die dwelmbesigheid die finansiële basis vir terrorisme bied en een van die belangrikste faktore is vir die toename daarvan. & rdquo
Ivanov trek toe 'n direkte parallel met Rusland se ervaring in die verlede in die hantering van die wêreld se voorste terreurbrein, Osama bin Laden, wat volgens die Russe enorme fondse aan Tsjetsjeense rebelle gestuur het.
& ldquoDit was Osama bin Laden, & rdquo Ivanov herinner, & ldquowho het in die middel 1990's heroïenvoorsieningskettings vir Rusland en rsquos Tsjetsjenië geskep om Tsjetsjeense terroriste te befonds. & rdquo
Maar wat die Afghaanse dwelmprobleem vir Rusland anders maak as die spook van byvoorbeeld alkoholisme, sterftes in die pad of ernstige siektes, is dat 'n oplossing vir die probleem nie net van Rusland en pogings alleen afhang nie. Die sukses van die Russiese en rsquos -veldtog teen heroïenverslawing hang inderdaad af van die pogings van die koalisiemagte in Afghanistan, waarvan die VSA oorheers in terme van getalle en leierskap.
Teen die agtergrond van Rusland en 'n ernstige dwelmprobleem, het Ivanov tydens sy nuuskonferensie Donderdag beklemtoon en die samewerking tussen die Verenigde State en Rusland neem toe. & rdquo
Die Amerikaners reageer
Timothy Jones, die Drug Enforcement Administration & rsquos attach & eacute by die Amerikaanse ambassade in Moskou, het Ivanov & rsquos positief beoordeel oor die gesamentlike pogings wat nou tussen Moskou en Washington op die dwelmfront plaasvind.
& ldquoWe & rsquore gaan ons kundigheid kombineer, & rdquo Jones in 'n telefoniese onderhoud met RT gesê. Die DEA en die FSKN werk al jare saam in gesamentlike ondersoeke. Maar hierdie nuwe vlak van samewerking bring 'n groter aantal en meer klem op die probleem waarmee Rusland te kampe het. & Rdquo
Jones herhaal Ivanov & rsquos se opmerkings dat die heroïenprobleem nie alleen na Rusland oorgedra word nie.
Die handel in dwelms is nie net 'n probleem vir Rusland nie, en ook rdquo hy het gesê. "Dit is 'n probleem vir die Verenigde State, dit is 'n probleem vir Iran, en dit is 'n probleem vir Turkye. Dit is 'n probleem vir al die buurlande. & Rdquo
Die DEA & rsquos Moscow attach & eacute het daarna beklemtoon dat alle nasies saam moet werk om die heroïenprobleem te verslaan.
& ldquo Tensy ons almal saamwerk en hierdie probleem as 'n gesamentlike poging aanval, & rdquo Jones het gewaarsku, & ldquowe & rsquore sal nie die verskil kan maak wat ons moet maak nie. & rdquo
Jones het daarna uitgebrei gepraat oor die DEA & rsquos -werk in Afghanistan.
Die DEA het 'n groot aantal agente daar onder wat saam met die koalisiemagte werk. En daarom is ons aktief besig met die soeke na die medisyne -laboratoriums, na die dwelmhandelaars en die chemikalieë wat in die land kom. En natuurlik het ons ander kantore in die omliggende lande rondom Afghanistan. Dus, in samewerking met die kantore, probeer ons as 'n span saam met ons eweknieë die probleem aanval. & Rdquo
Maar die Amerikaanse ambassade & rsquos DEA attach & eacute het beklemtoon dat die Verenigde State nie alleen werk om die dwelmhandelaars wat in Afghanistan werk, te verslaan nie, en bespreek die DEA & rsquos -samewerking met Rusland en RSQUOS FSKN, sowel as ander filiale in die veld.
& ldquo Ons pogings is nie uit eie hand nie, en rdquo Jones gesê. & ldquo Ons werk saam met ons eweknieë in die onderskeie lande waarin ons inkom. Enige leidrade wat ons met betrekking tot Rusland vind, stuur ons aan die FSKN, en omgekeerd. Ons het 'n groot aantal mense in Afghanistan, so as FSKN 'n paar leidrade vir ons het, sal ons dit ontvang en aktief saamwerk om die probleem op te los. & Rdquo
Kyk! Bo in die lug!
Een gebied waar die Verenigde State en Rusland teenstrydige menings het oor hoe om die dwelmhandelaars in hul eie spel te verslaan, behels die gebruik van vliegtuie, wat volgens Rusland die papawervelde kan berook.
Tot dusver het die Verenigde State koel reageer op die voorstel, en dit is steeds besig om die Russe te pla.
In 2008 het die staat Columbia 230 uit 280 hektaar koka -gewasse suksesvol uitgeskakel deur middel van ontblaring deur onkruiddoders uit die lug te spuit, & rdquo Ivanov het verlede maand aan sy gehoor in Washington gesê in 'n poging om steun vir die inisiatief te werf. Maar teenstanders van die chemiese metodes voer aan dat onkruiddoderbespuiting negatief deur die Afghaanse kleinboere beskou sal word, wat weerstandsbewegings kan versterk. & rdquo
Ivanov haal toe die politieke ontleder en skrywer, David Kilcullen, die skrywer van die boek, en "The Accidental Guerrilla" aan, 'n afskrif waarvan hy tydens die mediakonferensie in Moskou in die lug gehys het.
& ldquoAs ons reeds die Taliban -posisies bombardeer, & rdquo hy haal Kilcullen aan deur te sê: En hoe kan ons ons lande bespuit met 'n onskadelike onkruiddoder en hul geld afsny? & rdquo
DEA Attach & eacute Timothy Jones het gesê dat die koalisiemagte, nie net die Amerikaanse magte nie, teen die gebruik van onkruiddoders teen dwelmhandelaars was, uit vrees dat dit 'n terugslag van die plaaslike bevolking kan veroorsaak.
Eerstens dink ek nie dat u kan sê dat dit slegs die Verenigde State is wat die hele besluit daar neem nie (in Afghanistan), & rdquo Jones gesê. & ldquo Ons het 'n koalisie. En dit is die koalisie wat die besluit moet neem oor wat reg is. Ons moet dus sê dat die Verenigde State iets ondersteun en dat ons dit net gaan doen, ongeag wat dit is, en dit is nie die manier waarop dit opgestel is nie. & Rdquo
Op die oppervlak sou ek ja sê, dit is 'n baie vinnige manier om die opium uit te wis, en rdquo Jones het gesê, voordat hy die nadele van die bespuiting van ontblare oor die velde uitgewys het. & ldquo Maar daar is nog iets wat u in ag moet neem. Baie van hierdie mense verstaan ​​nie die konsep van lugbespuiting nie. En alhoewel ons chemikalieë kan gebruik wat 'n spesifieke plant plant, kan die mense op die grond dink dat u alles aanval en hul lewensbestaan ​​vernietig. & Rdquo
Jones, met die argument dat 'n Die onderwysproses moet plaasvind voordat ons net met chemikalieë begin spuit gesê die chemikalieë van lugbespuiting kan in die grond en watertoevoer kom, wat moontlik kinders en diere kan benadeel.
Alhoewel dit 'n twispunt tussen die Verenigde State en Rusland is, blyk dit dat daar in die toekoms 'n kompromie gevind kan word en dat aktiewe ontblaring van die papawervelde ernstig kan begin. Op die oog af lyk dit asof daar geen ander manier is om die probleem op te los nie. Amptenare sê immers dat 7 700 ton opium verlede jaar in Afghanistan geproduseer is 93 persent van die totale wêreldwye opiumproduksie. Nodeloos om te sê, opium is die kontantgewas van Afghanistan.
Sal die Verenigde State uiteindelik toegee aan die Russiese eise vir 'n aktiewe ontblaringsprogram, miskien met direkte hulp van Russiese vliegtuie en vlieëniers (die werk sou immers uiterste risiko's inhou, veral as ons in ag neem dat ongeveer 3 miljoen Afghaanse mense afhanklik is direk of indirek op opiumproduksie)?
Vreemder dinge het gebeur. Wie sou byvoorbeeld kon raai dat Rusland sou instem om Amerikaanse militêre vliegtuie toestemming te gee om oor die Russiese lugruim na 'n verre oorlogsteater te vlieg? Maar dit is presies wat vandag gebeur, en dit lyk asof Rusland 'n soort toegewings vir hierdie vlugte sal verwag.
Ivanov het soveel te kenne gegee in Washington.
& ldquoRussland is die belangrikste slagoffer van Afghaanse heroïne, & rdquo herinner hy sy gehoor. & ldquo Dit help egter die Verenigde State en die NAVO deur toegewings te maak. Ons het die vervoer van nie net dodelike nie, maar ook militêre vragte wat deur Afghanistan gebring is, toegelaat oor ons hele gebied. Dit moet beskou word as 'n aansienlike steun vir die koalisie- en rsquos -aktiwiteite in Afghanistan. & Rdquo
Intussen raak Amerika al hoe meer vasgevang in 'n land met die regte bynaam en die begraafplaas van ryke, terwyl dele van Rusland begin lyk soos die dwelmslawe van dwelmverslaafdes. & Rdquo
Despite Niall Ferguson's efforts in 2003 to partially rehabilitate British imperialism in his bestselling Ryk the subject still provokes angry debate. The recent revelations concerning the Foreign and Commonwealth Office's obliteration of archives dealing with British brutality in 1950s Africa and Malaya drew the Empire's attackers and admirers into open combat. George Monbiot in the Voog lambasted defenders of the imperial legacy, while Lawrence James in the Daaglikse pos argued that 'the Empire was a dynamic force for the regeneration of the world'.