Ek laai die gordyne op, en dis selfs mooier as wat ek gedink het. Beslis nie nuut nie, maar ongetwyfeld ’n winskopie, daarom sê ek niks. Netjies toegedraai in plastiek, seker pas terug van die droogskoonmakers. Bonus!
By die huis begin ek kopkrap. Watter gordynstok nou? Ek is nie lus vir ’n gordynkap nie, maar dan wat? Die lelike ou spoor sigbaar elke keer as die gordyn oopgetrek is?
Ek bestel die spoor en die eerste Saterdagoggend is die gereedskap en die leer uit. Asgat die hond het die moeilikheid sien hom, want hy is woerts-warts onder die bed in. Maar ek is vasberade.
Nou kyk, ’n 4 m lange spoor wat 3,8 m hoog teen die plafon moet vaskom, verg akrobatiese soepelheid, veral as jy alleen werk. Naderhand het ek spykertjies in die plafon gekap en toutjies daaraan vasgebind waarin ek die spoor kan laat rus terwyl ek die skroewe een na die ander indraai. Op met die leer, af met die leer. Skuif. Op met die leer – %*#^, daar val die skroef – weer af met die leer.
’n Plan sal ek maak, gee net kans. Ek het hoeka ’n slim oplossing in ons gordynstorie in dié uitgawe gesien ...