Die waterpunt voor die eertydse woning van McArthur in Kockstraat 102 te Potchefstroom is deur lede van GGSA: Noordwestak, Erfenis Potchefstroom en die personeel van die Potchefstroomse Museum beman. Geklee in periodedrag en met outydse musiek, gespeel op 'n Outentieke “His Masters Voice” grammafoon in die agtergrond, het hulle die atlete luidkeels aangemoedig en met lemoenskyfies en koeldrank bederf. Nagenoeg 1000 atlete het aan die gedenkmarathon en padwedloop deelgeneem. Onder hulle was Josiah Thugwane, die enigste ander Suid-Afrikaner wat sedertdien daarin kon slaag om 'n Olimpiese marathon te wen en Blanche Moila wat in die jare 70 en 80 die vroue-afdeling van padwedlope in Suid-Afrika oorheers het. ‘n Afvaardiging van 6 Iere, waaronder 2 voormalige burgemeesters van Dervock was, het ook spesiaal na Potchefstroom gereis om deel te wees van die herdenkingsgeleentheid. Almal is dit
In 1904 het McArthur sy eerste wedloop tussen Klerksdorp en Potchefstroom (57 km) voltooi. Gedurende sy atletiekloopbaan het hy aan 'n totaal van 6 marathons deelgeneem en almal gewen. Ten spyte van sy prestasies is hy nie in 1908 vir die Springbokspan gekies, wat sou deelneem aan die Olimpiese Spele te Londen nie. Die eer sou hom eers in 1912 te beurt val, toe hy en sy Springbok-spanmaat, Christopher Gitsham aan die StockhÃ¶lm-marathon deelgeneem het. By die
McArthur se Springbokbaadjie, die lourierkrans wat hy tydens Olimpiese Spele te StockhÃ¶lm ontvang het, sy atletieknommer (nr. 613) ,asook sy medaljes en trofeÃ« kan in die Potchefstroomse Museum besigtig word.
A few rookies got initia ted into the ways of the province's GSSA, and although the surroundings were quite peaceful, many members felt relieved that it was a day-time project. Those who visited loved-ones might have wondered about the “strange people in hats”, but members were not deterred in their duties. Knowledge that epigraphy is used as a scientific method to conduct historical research and the value it has for genealogical research, spurred members on although moments of sadness were felt when photographing the graves of for instance babies or entire families that met violent death in accidents.