Motor neuron disease: konfrontasie met ons sterflikheid | vlindersag
Motor neuron disease: konfrontasie met ons sterflikheid
Ek dink dit is die ergste wat met ons as mens kan gebeur: daardie dag wat jy werklik gekonfronteer word met jou eie sterflikheid. Solank dinge goedgaan, is ons mos maar oortuig dat ons vir ewig gaan lewe. Maar, as jy oud word, kan jy voel hoe jou liggaam swakker word, mense met kanker weet dat daar slegs 'n 50/50 kans is dat hulle sal genees of in remissie gaan. Ouers van siek kinders weet dit is net God se genade wat sal bepaal of hul kind voor hul sal kan grootword. Joost word gediagnoseer met 'n rare, baie afbrekende siekte waaroor daar min kennis is en bykans geen behandeling nie.
Ek glo nie aan toeval nie, maar hoe raar ookal hierdie siekte is, is daar twee mense in my binnekring van kennisse wat hierdie siekte het.
Wilfred is in ons kerk en is so jaar of twee gelede daarmee gediagnoseer. Hy het geestelik 'n lang pad gestap, maar tot bekering gekom. Die siekte het sy bene en arms eerste aangetas, maar elke Sondag is hy in die kerk en sit heel voor sodat hy goed kan hoor. Laas Sondag nog het hy nog met baie ondersteuning in die kerk ingestap, maar tussen toe en nou is hy so verswak dat hy vandag met 'n rolstoel ingestoot is. Maar, wat is so merkwaardig aan hom? Hy is besig om vanuit hierdie posisie waar sy liggaam nie meer werk nie en hy geestelik so afhanklik van God is, dagstukkies te skryf wat mense sal bemoedig en hy gaan dit laat publiseer. Hy het die keuse geneem om, ten spyte van sy liggaam wat stukkie vir stukkie afbreek, sy sterk, gesonde gees te gebruik om alles moontlik te doen om iets positiefs uit sy siekte te laat voortleef as hy die dag nie meer daar is nie.
Zelia het ek nog nooit ontmoet nie, maar ons bid aktief vir haar. Sy is in die gimnasiumklas van een van ons bejaarde omgeegroep lede. Met haar het die siekte weer by haar keel begin en haar spraak aangetas. Sy kan nie meer sluk nie en moet buisvoeding kry. Sy kan nie eers meer haar speeksel inhou nie en loop heeldag met 'n snesie voor haar mond. Maar, sy gaan steeds gimnasiumklas toe en sy het die keuse geneem om, ten spyte van die siekte wat haar liggaam afbreek, steeds voort te gaan, steeds rondom mense te wees, selfs al kan sy nie meer kommunikeer met hulle nie.
Ons vra: hoekom gebeur sulke dinge? Wel, ek weet een ding: die persoon wat 'n slim, teologiese antwoord hieroor kan gee, het dalk nie al die feite beet nie, want ons weet almal dat ons in 'n dowwe spieël kyk en 'n raaiselagtige beeld sien. Niemand op aarde het hierdie antwoorde nie, al is hulle hoe geleerd. Al wil sommige mense dit nie noodwendig weet nie, is daar maar dinge wat verborge sal bly vir ons sterflinge, todat ons eendag ons Skepper ontmoet.
Ek dink dit is dan wanneer 'n mens meer na teksgedeeltes in die bybel moet kyk waar God ons laat weet dat Hy ons soms moet snoei sodat ons vrugbaar kan wees. God het 'n doel met elkeen se lewe. Sommige se pad is betreklik gelyk, en hulle kan getuies van God se genade wees (of maar net voel dat hulle God nie nodig het in hulle lewe nie), maar sommige moet eers op hulle knieë gedwing word en meer as een keer gesnoei word, sodat hulle werklik lewendige getuies van God kan wees. Ek kan simpatie hê vir Wilfred en Zelia en Joost en hulle op ons gebedslys plaas en aktief vir hulle bid vir genade elke dag en dat God deur hulle sal werk en Sy liefde elke dag aan hulle sal betoon op 'n manier dat hulle dit sal raaksien, maar hulle is die mense wat vanuit hulle swakheid, werklike getuies kan wees van 'n lewende God. Hulle is die mense na wie geluister sal word as hulle praat van die effek van 'n siekte op hulle lewe, want hulle wéét. Hulle sal kan vertel hoe dit voel as jou verstand helder is soos enige ander mens, maar jou liggaam toon geen reaksie nie, of jou stem kan nie meer getuig of sing tot Sy eer nie, al is jou behoefte so groot.
Dit maak tog op die ou end nie saak wie of wat jy is, wat jy in jou lewe reg of verkeerd gedoen het nie. As God 'n opdrag het vir jou, sal Hy jou tot stilstand bring, en vir jou die pad aanwys. Dan is dit vir jou om te besluit of jy daardie nuwe weg wil inslaan en Sy wil doen. Dan is dit net vandag wat saakmaak en wat JY met vandag gaan doen. Dit is menslik om die pad op een of ander stadium in jou lewe byster te raak, maar dis Genade om weer op die pad te kom. Ons besef nie hoe tydelik ons lewe op aarde is nie. Ons liggaame is almal broos en kwesbaar, maar ons gees kan sterk wees, en solank jou gees sterk is, behoort jy verby jou liggaam se gebreke te kan kyk, want niemand kan jou gees breek sonder jou toestemming nie.
Ek kan net bid dat die Here in Sy groot genade oor hierdie mense, en ALLE mense wat deur 'n snoeiproses gaan sal waak, dat hulle elke dag Sy teenwoordigheid sal kan sien en aanvoel en ook daaroor sal getuig om weer ander mense te kan bemoedig. Ek bid dat hulle in alle omstandighede, in alles vir God sal raaksien: in die sonsopkoms of sonsondergang, in die natuur, in hul familie, kinders, vriende en medegelowiges, maar bowenal in hulleself en hul talente.
Ek weet nie veel van Joost nie, omdat ek nie rugby kyk nie en my ook nie steur aan sensasionele mediaberigte oor mense se persoonlike lewens nie, maar ek en my omgeegroep sal bid dat hy op een of ander stadium ook berusting sal ervaar, sy hand sal uitsteek na sy Vader wat hom liefhet, dat sy gees versterk sal word soos sy liggaam swakker word en dat hy op die punt sal kom dat hy vind dat dit baie meer bevredigend is om 'n lewende getuie van God te wees as om sonder hoop te lewe. En dat hy die opdrag wat aan hom gegee word, met sy sterk gees sal uitvoer! Dit mag dalk nie nou al gebeur nie, maar God sal nooit geduld verloor met enige iemand wat deur 'n snoeiproses moet gaan nie, want die vrugte wat daaruit kom, sal mooier wees as ooit!