Engelse burgeroorlog - Inligting
Charles I sit sy meningsverskille met die parlement voort. Boonop het hy probeer om die hoeveelheid rituele in die Church of England te verhoog; iets wat baie protestante teëgestaan ​​het wat meen dat dit 'n terugkeer was na die meer ritualistiese Katolieke gebruike. In 1642 het die geskille gelei tot 'n burgeroorlog tussen die parlement en die koning. Die parlement het die stryd gewen met Oliver Cromwell, wat die Roundheads teen die Royalist gelei het. Cromwell, wie se mag ook bekend was as die New Model Army, het die bes opgeleide leër en dit, in kombinasie met die godsdienstige ywer van die soldate, het tot hul oorwinning gelei. Sodra Cromwell die oorwinning behaal het, verdryf hy almal in die parlement wat hom nie ondersteun nie, en skep dit wat bekend staan ​​as die volmaakte parlement. Dit keur die onthoofding van Charles I, wat in Januarie 1869 plaasgevind het, goed. Cromwell verklaar Engeland as 'n republiek, maar toe die parlement nie met alle begeerte van Cromwell saamgaan nie, ontbind hy die parlement en regeer tot sy dood as diktator.
The Origins & Oorsake van die Engelse Burgeroorlog
Ons Engelse dink graag aan onsself as 'n heer en 'n dame, 'n nasie wat weet hoe om tou te staan, behoorlik te eet en beleefd te gesels. En tog het ons in 1642 met onsself oorlog gevoer. Die Engelse burgeroorlog is 'n klad op ons geskiedenis, terwyl broer teen broer en pa teen seun stoot. Daar was inderdaad skaars 'n Engelse 'gentleman' wat nie deur die oorlog geraak is nie.
Maar hoe het dit begin? Was dit bloot 'n magstryd tussen die koning en die parlement? Is die verskriklike wonde wat deur die Tudor -godsdienstige achtbaan gelaat is, die skuld? Of het dit alles oor die geld gegaan?
Goddelike reg – die god gegewe reg van 'n gesalfde monarg om ongehinderd te regeer – is stewig gevestig in die bewind van Jakobus I (1603-25). Hy het sy politieke legitimiteit bevestig deur te besluit dat 'n monarg onderhewig is aan geen aardse gesag nie, nie die wil van sy mense, die aristokrasie of enige ander landgoed, insluitend die parlement nie. Onder hierdie definisie is elke poging om die magte van die monarg af te sit, te onttroon of te beperk, in stryd met die wil van God. Die konsep van 'n God wat reg gegee is om te heers, is nie in hierdie tydperk gebore nie, maar geskrifte tot 600 nC lei af dat die Engelse in hul uiteenlopende Angelsaksiese state die maghebbers aanvaar het, seën God.
Hierdie seën behoort 'n onfeilbare leier te skep, en daar is die vryf. As u beslis die mag gekry het om deur God te heers, moet u die vermoë toon om hierdie verantwoordelikheid met 'n mate van sukses te dra? Teen 1642 bevind Charles I hom byna bankrot, omring deur blatante korrupsie en nepotisme en desperaat om die dun sluier vas te hou wat sy godsdienstige onsekerheid gemasker het. Hy was geensins 'n onfeilbare leier nie, 'n feit wat vir die parlement en die mense van Engeland duidelik duidelik was.
Die parlement het op hierdie stadium in die Engelse geskiedenis geen tasbare mag gehad nie. Hulle was 'n versameling aristokrate wat by die plesier van die koning vergader het om advies te gee en hom te help om belasting in te vorder. Dit alleen het hulle 'n mate van invloed verleen, aangesien die koning hul seël van goedkeuring nodig gehad het om belasting wettiglik aan die gang te sit. In tye van finansiële moeilikheid het dit beteken dat die koning na die parlement moes luister. Die kroon het dun gespan deur die weelderige lewenstyle en duur oorloë van die Tudor- en Stuart -tydperk. Tesame met sy begeerte om sy hoë Anglikaanse (lees hier dun vermomde Katolieke) beleid en praktyke na Skotland uit te brei, het Charles I die finansiële steun van die parlement nodig gehad. Toe hierdie steun teruggehou word, beskou Charles dit as 'n skending van sy Goddelike Reg, en daarom het hy die parlement in Maart 1629 afgedank. . Beslissing sonder die parlement was nie ongekend nie, maar sonder toegang tot die finansiële trekkrag van die parlement was die vermoë van Charles om geld te bekom, beperk.
Bo: Parlement in die tyd van koning Charles I
Charles se persoonlike reël lui soos 'hoe u u landgenote kan irriteer vir dummies'. Sy bekendstelling van 'n permanente skeepsbelasting was vir baie die aanstootlikste beleid. Skipbelasting was 'n gevestigde belasting wat in tye van oorlog deur graafskappe met 'n seegrens betaal is. Dit sou gebruik word om die vloot te versterk, en hierdie provinsies sou beskerm word deur die geld wat hulle in teorie in belasting betaal het; dit was 'n billike belasting waarteen hulle nie kon argumenteer nie.
Charles se besluit om 'n jaarlikse skeepsbelasting uit te brei na alle graafskappe in Engeland, het tussen £ 160000 en £ 200,000 jaarliks ​​tussen 1634 en 1638 gelei. Koning.
Hierdie steun kom nie net van die algemene belastingbetalende bevolking nie, maar ook van die Puriteinse magte in Protestantse Engeland. Na Maria I was alle daaropvolgende Engelse monarge openlik protestant. Hierdie stabilisering van die godsdienstige achtbaan het die angs van talle in Tudor -tye kalmeer, wat geglo het dat as daar 'n burgeroorlog in Engeland gevoer sou word, dit volgens godsdienslyne geveg sou word.
Terwyl hy uiterlik 'n protestant was, was Charles I getroud met 'n betroubare Katoliek, Henrietta Maria van Frankryk. Sy het elke dag Rooms -Katolieke mis in haar eie privaat kapel gehoor en het gereeld haar kinders, die erfgename van die Engelse troon, na die mis geneem. Verder word Charles se steun vir sy vriend, aartsbiskop William Laud, se hervormings aan die Engelse Kerk deur baie beskou as 'n terugkeer na die pous van die Katolisisme. Die herbekendstelling van gebrandskilderde vensters en sieraad binne kerke was die laaste strooi vir baie Puriteine ​​en Calviniste.
Bo: aartsbiskop William Laud
Om diegene wat sy hervormings gekant het, te vervolg, het Laud die twee magtigste howe in die land, die Court of High Commission en die Court of Star Chamber, gebruik. Die howe het gevrees geword vir hul sensuur teen die opponerende godsdienstige sienings en was ongewild onder die klasse wat die eiendom besit omdat hulle afbrekende strawwe aan mans toegedien het. In 1637 is William Prynne, Henry Burton en John Bastwick byvoorbeeld in 1637 gestamp, geslaan, vermink deur teelt en onbepaald in die tronk gestop vir die publikasie van anti-biskoplike pamflette.
Charles se volgehoue ​​steun vir hierdie tipe beleid het steeds steun verleen aan diegene wat sy mag probeer beperk het.
Teen Oktober 1640 het Charles se ongewilde godsdienstige beleid en pogings om sy mag noord uit te brei, 'n oorlog met die Skotte tot gevolg gehad. Dit was 'n ramp vir Charles, wat nie geld of mans gehad het om 'n oorlog te voer nie. Hy het noord gery om die geveg self te lei, met 'n verpletterende nederlaag wat Newcastle op Tyne en Durham deur Skotse magte beset gelaat het.
Openbare eise vir 'n parlement het toegeneem en Charles het besef dat wat ook al sy volgende stap sou wees, 'n finansiële ruggraat sou verg. Na die sluiting van die vernederende Verdrag van Ripon wat die Skotte in Newcastle en Durham laat bly het terwyl hulle £ 850 per dag betaal word vir die voorreg, het Charles die parlement ontbied. Die oproep om koning en land te help, het 'n gevoel van doel en mag in hierdie nuwe parlement ingeboesem. Hulle het nou 'n alternatiewe mag in die land aan die koning voorgehou. Die twee kante in die Engelse burgeroorlog was gevestig.
Die gly na oorlog word vanaf hierdie stadium meer uitgesproke. Dit wil nie sê dat dit onvermydelik was nie, of dat die daaropvolgende verwydering en teregstelling van Charles I selfs 'n idee was in die hoofde van diegene wat hom teëgestaan ​​het. Die magsbalans het egter begin verskuif. Die parlement het geen tyd gemors om die naaste raadgewers van Kings, waaronder aartsbiskop Laud en Lord Strafford, in hegtenis te neem en voor die hof te stel nie.
In Mei 1641 het Charles 'n ongekende daad toegegee wat die ontbinding van die Engelse parlement verbied het sonder die toestemming van die parlement. Sodoende het die parlement die skeepsbelasting en die howe van The Star Chamber en die hoë kommissie nou afgeskaf.
Die komende jaar het die parlement toenemende eise begin stel, en teen Junie 1642 was dit te veel vir Charles om te dra. Sy positiewe reaksie deur in te gaan by die House of Commons en probeer om vyf LP's in hegtenis te neem, het hom die laaste oorblyfsels van steun onder onbesliste LP's verloor. Die kante is gekristalliseer en die strydlyne is getrek. Charles I het sy standaard op 22 Augustus 1642 in Nottingham verhoog: die burgeroorlog het begin.
Bo: Koning Charles berei voor voor die Slag van Edgehill
Die oorsprong van die Engelse burgeroorlog is dus kompleks en verweef. Engeland kon relatief ongeskonde aan die Reformasie ontsnap en vermy baie van die hewige gevegte wat in Europa gewoed het toe Katolieke en Protestantse magte in die Dertigjarige Oorlog geveg het. Die letsels van die Reformasie was egter nog steeds onder die oppervlak en Charles het min gedoen om die openbare vrees oor sy voornemens vir die godsdienstige toekoms van Engeland af te weer.
Geld was ook van meet af aan 'n probleem, veral omdat die koninklike kaste leeggemaak is tydens die bewind van Elizabeth I en James I. het bygedra tot die reeds groeiende anti-kroonsentiment op en af ​​in die land.
Hierdie twee punte toon aan dat Charles geglo het in sy Goddelike Reg, 'n reg om onbetwis te regeer. Deur die bestudering van geld, godsdiens en mag op hierdie tydstip is dit duidelik dat een faktor deur hulle almal geweef word en dit moet opgemerk word as 'n belangrike oorsaak van die Engelse burgeroorlog, naamlik die houding en onbekwaamheid van Charles I self, miskien die antitese van 'n onfeilbare monarg.
Die Engelse geskiedenis het die denke van Amerikaanse kolonialiste beïnvloed, sodat Amerikaners in die 1700's dieselfde argumente herhaal het as Engelsmanne teen koning Charles I en sy gebruik van belasting en 'n weermag in die 1600's.
Engelse politiek en godsdienstige regulering het die lewe vir Protestante (veral diegene buite die Engelse Kerk wat minder praal in die kerk wou hê), en vir diegene wat meer vryheid wou hê van arbitrêre heerskappy deur die Koning, moeilik gemaak. Voor die Engelse burgeroorlog van die 1640's het Engelse persone uit Engeland verlaat om Engelse politiek en godsdienstige regulering te vermy.
New England was so ver dat kommunikasie tussen Engeland en New England gewoonlik ses maande geneem het. Verder was die kolonies aanvanklik klein en swak. Tot ongeveer 1750 het die koning en die parlement dus min kennis geneem van die kolonies en hulle alleen gelaat om self te sukkel.
Dit is belangrik om die Engelse burgeroorlog te verstaan ​​wat 'n einde gemaak het aan die bewind van Charles I, as 'n mens die gevoelens wat gesinne na New England in die 1630's gedryf het, werklik moet verstaan.
Karel I (1600-1649) het volwasse geword tot 'n sterk wil Stuart-monarg en 'n voorstander van die goddelike reg van konings. Charles is in konflik gebring met die parlement wat tot burgeroorloë gelei het, eers met Skotland in 1637, daarna met Engeland (in 1642-46 en weer in 1648), wat eindig met sy dood deur teregstelling.
Die mees relevante aspek van sy karakter, wat 'n groot invloed op die hedendaagse gebeure gehad het, was Charles se godsdienstigheid, hy was 'n voorstander van hoë Anglikaanse aanbidding wat ritueel en dekor bevorder het. Sy huwelik met Henrietta Maria van Frankryk, 'n Rooms -Katoliek, dra by tot sy ongewildheid.
Charles het die parlement drie keer ontbind tussen 1625 en 1629. (Die Winthrop -vloot het in 1630 op hierdie tydstip na New England begin). Charles regeer sonder om die parlement vir 11 jaar te ontbied. Onrus in Skotland omdat Charles probeer het om 'n nuwe gebedsboek op die land af te dwing en 'n einde gemaak het aan sy persoonlike heerskappy sonder die parlement. . Die geld om die opstand te onderdruk, was beperk en Charles moes eers die kort parlement dan die lang parlement noem. Konflik in die Huis het gelei tot 'n dwase besluit, aangevuur deur Henrietta, om vyf lede in hegtenis te neem en 'n burgeroorlog aan die gang te kom.
In 1642 neem Charles 'n leër om in Nottingham 'n leër bymekaar te maak wat deur die parlement byeengekom is. Die ondersteuners van die koning, bekend as die Cavaliers, kom uit die geledere van beide die boere en die adel. Die parlementêre magte was oor die algemeen die burgermagmagte van dorpe, en die burgermag was oor die algemeen gevorm uit die opkomende middelklasse, veral Puriteinse protestante wat Charles beskou het as 'n poging om die land 'n Katolieke land te word. Die Puriteine, omdat hulle nie die pruike van die hof gebruik het nie en gewone haarstyle gebruik het, het die Roundheads bekend gestaan. Hierdie krag van Roundheads is gevorm deur Oliver Cromwell, in wat Cromwell as die New Model Army beskryf het. Na ongeveer drie jaar se gevegte tussen Cavaliers en die New Model Army, het Cromwell die Cavaliers in 1645 op Naseby verslaan. 'N Jaar later het Charles 'n jaar later oorgegee aan die Skotse magte. In 1648 het die parlement Charles tereggestel weens verraad. Hy is met een stem (68 tot 67) skuldig bevind en sy teregstelling is beveel vir 1649. So het 'n reeks oorlog tussen die magte van die koning en die magte van die parlement bekend gestaan ​​as die Glorious Revolution of England.
Dieselfde argumente wat Engelse teen Charles I in die Glorious Revolution gebruik het, is die volgende eeu deur Amerikaners teen die Kroon en die Parlement gebruik.
Klik hier om te lees hoe die burgeroorloë van Engeland inpas by die ander groot oorloë van die 17de en 18de eeu.
'N Paar maande later het 'n burgeroorlog uitgebreek tussen die Roundheads (ondersteuners van die parlement en onder leiding van Oliver Cromwell) en die Cavaliers (ondersteuners van die koning).
Die meeste groot stede, insluitend Londen en die suidooste, het die parlement ondersteun. Wallis en die noorde en weste van die land was ten gunste van die koning.
Die eerste groot geveg het op 23 Oktober 1642 by Edgehill, naby Birmingham, plaasgevind.
Vir die volgende paar jaar het Charles en sy 'Royalists' die meeste van hul gevegte gewen.
Hulle het selfs baie 'parlementariërs' in hul eie huise vasgekeer totdat hulle oorgegee het, andersins bekend as beleg.
Die Roundheads het gereageer deur 'n nuwe modelleër van soldate in 1645 te skep. Hulle was goed toegerus en het nuwe rooi jasse gedra, wat hulle die eerste weermag ooit gemaak het wat 'n standaard uniform gedra het.
Hulle mans het ook dikwels helm vir kreefpotjies gedra om hul kop, nek en gesig te beskerm.
Weermagte in die burgeroorlog het vier soorte soldate in:
Die snoekers dra lang houtspiese wat snoeke genoem word.
Die musketiers sou swaar gewere, muskiete, afvuur wat deur buskruit aangedryf word.
Die kavallerie was op perde gemonteer en het swaarde en twee pistole gedra, wat elk een skoot kon afvuur.
Die draakons was ook te perd en was gewapen met gewere wat karabines genoem word.
Die gevegte duur voort tot 1646 toe die koning homself aan die Skotte oorgegee het.
Uit vrees dat die konflik sou voortduur, besluit Oliver Cromwell egter om Charles I tereg te stel weens verraad.
Hy is uiteindelik op 30 Januarie 1649 tereggestel as 'n 'tiran, verraaier, moordenaar en 'n openbare vyand'.
Die oorlog was baie bloedig, met 'n geskatte 250,000 sterftes.
Engeland is daarna deur die parlement regeer tot 1653 toe Oliver Cromwell, bevelvoerder van die Cavaliers, die Lord Protector van Engeland geword het.
Hy het hierdie pos beklee tot sy dood in 1658 en sy seun, Richard Cromwell, het kortliks oorgeneem.
Kort daarna, in 1660 toe Richard Cromwell abdikeer, word die seun van koning Charles I toe koning Charles II.
Hierdie terugkeer van 'n koning op die troon staan ​​bekend as The Restoration.
Hy het saamgewerk met 'n genomineerde parlement om die land te regeer en het dus 'n baie gelukkiger, demokratiese samelewing regeer.
Hy het selfs die bynaam 'die vrolike monarg' gekry omdat hy baie van die wette wat Cromwell gemaak het, verander het, wat mense meer vryheid gegee het om hulself te geniet.
Engelse burgeroorlog werkkaarte
Hierdie bundel bevat 11 gereed-vir-gebruik Engelse burgeroorlog-werkkaarte wat perfek is vir studente om te leer oor die Engelse burgeroorlog, wat die leërs van koning Charles I teen die leërs van die parlement vir beheer oor Engeland geplaas het.
Engelse feite oor die burgeroorlog
Die Engelse Burgeroorlog
Die Engelse Burgeroorlog het in 1642 uitgebreek. In Januarie 1942 het koning Charles I probeer om vyf van sy hoof -afvalliges in die Houses of Parliament te arresteer. Die mans het ontsnap en die optrede van die koning het 'n groot deel van die Engelse publiek laat skrik. Stadig begin die land verdeel in twee mededingende kante: die parlementariërs en die Royaliste, of (soos hulle mekaar pejoratief genoem het), die 'Roundheads' en die 'Cavaliers'. Die begin van die oorlog word gewoonlik op 22 Augustus 1642 gedateer: die dag waarop Charles I sy koninklike standaard in Nottingham verhoog het.
Soos die meeste oorloë in die 17de eeu, was die Engelse burgeroorlog meer 'n reeks onderbroke gevegte en skermutselings as een deurlopende oorlog - leërs uit die 17de eeu het nie mobiliteit gehad nie en het baie tyd nodig gehad om selfs basiese toerusting te versamel. Die weer was ook belangrik om te bepaal of weermagte kon veg. Harde winters sny dikwels paaie op en maak dit buite gebruik. Dit kan 'n weermag se vordering afbreek.
Dit is moeilik om 'n presiese uiteensetting van die steun van weerskante te gee, maar die adel en grondeienaars ondersteun Charles I, net soos die Anglikane. Intussen het diegene wat in dorpe en stede gewoon het, die parlement ondersteun. Dit is slegs 'n algemene veralgemening: natuurlik was daar mense in elk van hierdie kategorieë wat die ander kant werklik ondersteun het.
Re-enactment The Siege of Bolingbroke Castle deur Dave Hitchborne
Die drie belangrikste gevegte tydens die Engelse Burgeroorlog het plaasgevind by Edgehill in 1642, Marston Moor in 1644 en Naseby in 1645.
Die slag van Edgehill eindig besluiteloos met albei kante wat die oorwinning behaal. In die volgende 12 maande was daar 'n reeks kleiner gevegte, maar geen van die partye kon 'n dodelike slag op sy opposisie kry nie.
In 1644 verslaan die Engelse parlementariërs en Skotse Covenanters Charles I swaar in die Slag van Marston Moor. Charles het beheer oor die noorde van Engeland verloor.
In Junie 1645 het Sir Thomas Fairfax en Oliver Cromwell die New Model Army gelei tot 'n beslissende oorwinning tydens die Slag van Naseby. Dit het die koning se leër 'n dodelike slag toegedien.
In 1646 besluit Charles dat hy hom aan die parlement sal oorgee. Die Skotse -parlementêre alliansie was broos en Charles het gehoop dat dit in duie sou stort. Dit het eintlik teruggekeer en in Januarie 1647 het die Skotte Charles na die parlement geneem en hom vir £ 400 000 verkoop. In November 1647 ontsnap hy na Hampton Court. Hy is weer opgesluit deur die parlementêre goewerneur van die Isle of Wight by Carisbrooke Castle, maar kon uit ballingskap met die Skotte onderhandel. Hulle kom tot 'n ooreenkoms: as die Skotte Charles op die troon herstel, sou hy drie jaar lank presbiterianisme in Engeland afdwing. In Mei 1648 het die Tweede Burgeroorlog uitgebreek en die Skotte het binnegeval. In Augustus was hulle egter klinkend verslaan tydens die Slag van Preston. Dit het 'n einde gemaak aan hul planne om die monargie te herstel. Onderhandelinge tussen Charles en die parlement het in September begin.
Oliver Cromwell en sy weermaghandleer was sterk daarteen gekant om met Charles te onderhandel. In Desember 1648 het die parlement egter besluit om met die koning te onderhandel. Die weermag het besluit om met geweld sy sin te kry. Pride's Purge het van 6 tot 7 Desember plaasgevind. Enige parlementslede wat nie met die weermag saamstem nie, is in die tronk gegooi of geïntimideer sodat hulle nie die parlement sou bywoon nie. Die weermag kan dan deur 'n parlementshandeling dwing om die koning in Januarie vir verraad te verhoor.
In Januarie 1649 staan ​​Charles tereg in die Westminster Hall en word beslis dat hy 'verraderlik en kwaadwillig oorlog gevoer het teen die huidige parlement en die mense daarin'. Hy is skuldig bevind aan verraad en - in die enigste geval dat 'n Britse monarg doodgemaak is - is hy op 30 Januarie 1649 in Whitehall tereggestel.
Die burgeroorlog-dwarsdragers: die vroue wat rokke vir broekruil verruil het
Koning Charles I het dit verbied. Die Bybel het dit as 'n gruwel verklaar. Maar dit het nie verhinder dat vroue by die leërs van die koning en die parlement aansluit nie, geklee in mansklere. Mark Stoyle vertel die verhale van die mense wat rokke vir broeke in die burgeroorlog verruil het
Gepubliseer: 11 Julie 2019 om 07:00
Liefhebbers van soldate: die ontmaskering van 'n 'arme liefhebber'
Gedurende die 1640's is Engeland verskeur deur 'n verskriklike burgeroorlog tussen die heersende monarg, Charles I, en sy vyande in die parlement. In die konflik het duisende lewens onderstebo omgekeer, en een van die mees intrigerende gevolge van hierdie sosiale ontwrigting was dat 'n aantal vroue saam met die soldate van die koning en die parlement in die veld gewaag het, ondanks die feit dat transvestitisme word uitdruklik in die Bybel veroordeel.
Sommige vroue het manlike klere aangetrek om nie te veg nie, maar om hul manlike vennote te vergesel terwyl hulle weg was. Dit was die geval met 'n sekere Nan Ball, ''n arme liefhebber' wat in 1642 'in 'n manskleed' geneem is in die royalistiese kamp naby York. die koning se diens.
Nadat haar omslag geblaas is as gevolg van '' 'n dwase ongeluk '' - waarvan die aard ongelukkig ongespesifiseer is - is Nan voor die graaf van Lindsey gebring, wat toe in die tydelike afwesigheid van Charles onder die leiding van die koning was. Lindsey bevraagteken die luitenant en sy gekruiste gemengde, en-nadat hy hom oortuig het dat die geliefdes inderdaad 'n sameswering met mekaar saamgesweer het-het hy die luitenant gestraf deur hom van sy bevel te ontslaan. Wat Ball betref, sy sou blootgestel word aan 'publieke skande', óf deur 'n sweep of in die pilaar geplaas te word, twee strawwe wat gereeld aan 'morele oortreders' uitgedeel word.
Uiteindelik het meer genadige berade geheers, en 'n 'brief is verkry vir ... [Ball's] uitstel'. As gevolg hiervan is hierdie 'uitgetrapte' vroulike dwarsbalk, eerder as om gedwing te word om swaar straf te ondergaan, uit die koninklike kamp verban en, in die woorde van die simpatieke skrywer wat die verhaal opgeteken het, 'weggedraai' om te soek haar fortuin ".
Prostitusie: aantrek as mans vir seks of gemak?
Hoeveel vroue het tydens die Burgeroorlog as mans aangetrek? Ons sal nooit seker weet nie. Maar wat seker is, is dat Charles I teen die somer van 1643 so bekommerd geraak het oor die verskynsel dat hy in 'n konsepverklaring wat die gedrag van die magte onder sy bevel reguleer, 'n richtlijn bevat wat hierdie praktyk spesifiek verbied. "Omdat die verwarring van die wonings van beide geslagte ... iets is wat die natuur en godsdiens verbied en ons siele verafsku," het die koning geskryf, "[en] tog het die prostituut onbeskaamdheid van sommige vroue dus in ons leër gespreek; vroue vermoed haar seks te vervals deur mansklere te dra, onder die hoogste straf. "
Charles se bewering dat dit 'n gevoel van 'prostituut-onwelvoeglikheid' was wat sommige van die vroue in sy kamp daartoe gelei het om manlike 'habites' aan te neem, dui daarop dat die koning vroulike gekruide kleding hoofsaaklik as 'n dekking vir die verkoop van seks beskou. Dit is waar dat 'n paar van die vroulike kampvolgers wat die royalistiese weermag vergesel het, inderdaad hul rokke vir broekruil verruil het om dit makliker vir hulle te maak as prostitute. Dit lyk egter waarskynlik dat die meeste vroue wat manlike kleredrag aangeneem het dit sou doen om eenvoudige gemak: dit het hulle makliker gemaak om langs hul manne te stap terwyl hulle in 'n veldtog oor die hele land marsjeer.
Reisigers: geheime op die parlement se snelweë uit te snuffel
Nie alle vroue wat tydens die burgeroorlog gekruisig was nie, het dit gedoen om geliefdes in die mededingende leërs te volg. Ander het duidelik manlike klere aangetrek in die hoop om onopgemerk deur 'n platteland te gaan waarin wet en orde alles ineenstort en waarin reis baie gevaarlik geword het vir eensame vroue.
Daar is verskeie gevalle waar sulke reisigers tydens die konflik op die snelweg ontmasker word. In 1644 het 'n groep parlementariërs wat 'n "hof van wag", of militêre kontrolepunt, in Hyde Park beman, 'n jong vrou van 16 of 17 uit Gloucestershire aangekeer terwyl sy probeer om deur hul wag te gaan terwyl sy as 'n seuntjie aangetrek was. Die ongelukkige reisiger word daarvan verdink dat hy 'n royalistiese spioen was wat geheime in Londen wou uitsnuffel.
Wat haar lot betref, kan ons nie seker wees nie, hoewel sy heel moontlik na die naaste gevangenis gestuur is, soos dié wat tydens die 1640's gereeld aangetref is.
Vroulike krygers: cross-dressing in die naam van God
Miskien was die mees ongewone en fassinerende van al die vroue wat tydens die Burgeroorlog as mans aangetrek het, hulle wat "hul seks vervals het" omdat hulle self as soldate wou dien.
Daar is goeie bewyse dat 'n handjievol uitsonderlike vroue in die mededingende leërs geveg het. 'N' Korporaal 'was een van die royalistiese gevangenes wat gevange geneem is toe parlementêre magte die Shelford -kerk in Nottinghamshire inneem in 1645. En lank nadat die konflik verby was, het 'n Cheshire -man met royalistiese simpatie sy afkeer uitgespreek dat een van sy bure, 'n sekere Katherine Dale, het na bewering tydens die burgeroorloë as parlementariërs gedien. 'As Kate Dale ... as 'n soldaat vir die koning gery het,' merk hy snuifig op, 'was daar 'n groot gal in haar ... maar dit was 'n basiese ding vir die rebelle.'
As hierdie twee vroue inderdaad as soldate gedien het, sou hulle dit beslis in manlike kleredrag gedoen het. En dieselfde was klaarblyklik die geval met die parlementariër in Evesham, wat in 1645 die vermoedens van 'n plaaslike kleremaker gewek het deur hom te beveel om ''n onderrok ... vir my suster te maak, wat in elke opsig net so groot is'.
Die kleermaker was oortuig dat die onderrok bedoel was vir die soldaat self, eerder as sy 'suster', en het die owerhede so ingelig. Volgens die hedendaagse pamfletskrywer wat die verhaal vertel het, "is hierdie jong man gestuur ... en ondersoek ... [erken] dat hy inderdaad 'n vrou was, en dat sy en nog drie voldoende mansdogters uit Shropshire gekom het toe die mag van die koning beveel het daar, en om weg te kom, kom vermom op hierdie manier en besluit om in die oorlog te dien vir die saak van God ".
Meer bewyse van vroulike vegters in mansklere kan gevind word in die finansiële rekeninge van die kameramanne van Worcester. Onder hierdie rekeninge is 'n aantekening van 'n betaling wat in 1649 gemaak is "aan 'n boodskapper om 'n brief te dra ... oor die vrou wat in die app van 'n souldier vermom was". Vermoedelik het die plaaslike goewerneurs van Worcester 'n beroep op iemand in die hoër gesag gedoen om advies oor die hantering van die onrusbarende manlike nabootser wat onlangs in hul midde ontdek is.
Hoeveel ander gekruiste vroue soos hierdie het moontlik, sonder erkenning, in die leërs van koning en parlement gedien? Ongelukkig sal ons nooit weet nie.
Mark Stoyle is professor in die vroeë moderne geskiedenis aan die Universiteit van Southampton. U kan sy opstel 'Give Mee a Souldier's Coat: Female Cross-Dressing during the English Civil War' in die tydskrif lees Geskiedenis (volume 103, uitgawe 358).
OORSIG - twee nuwe geskiedenis van die Engelse Burgeroorloë
Daar is talle geskiedenis van die oorloë van die drie koninkryke (om die 'Engelse' burgeroorloë 'n meer akkurate titel te gee), daarom het elke nuwe boek, tensy dit gebaseer is op baanbrekende navorsing, iets unieks nodig om lesers te lok. Hierdie twee nuwe boeke volg dus 'n minder tipiese benadering-maar die vrees dat dit ten koste van die inhoud is, is ongegrond, aangesien beide skrywers militêre historici is wat bekend is.
Die idee om die geskiedenis van 'n oorlog deur middel van kaarte op te spoor, is nie nuut nie - daar was verskeie onlangse boeke wat hierdie benadering volg - maar dit is meer as 20 jaar sedert dit laas op die burgeroorloë toegepas is.
Die skrywer Nick Lipscombe is waarskynlik die bekendste vir hom Skiereiland Oorlog Atlas en Beknopte geskiedenis, maar hy gee toe dat die kartering van die burgeroorloë 'n heel ander vooruitsig was, aangesien die 150 jaar wat die twee konflikte geskei het, groot vooruitgang in militêre kartering was.
Gedurende die 1640's was militêre kaartmaak in Brittanje nog in die kinderskoene, so die skrywer het min kontemporêre kaarte en planne om na te verwys. Hy vul dit aan met die bevindings uit die argeologie van die slagveld, aangevul met bydraes van die Battlefields Trust (en Scottish Battlefields Trust) en die National Civil War Center.
Na 'n deeglike chronologie beskryf die boek die vele en uiteenlopende druk wat tot die oorloë gelei het. Dan word die leërs, die wapens en die taktiek uiteengesit, insluitend 'n bespreking oor die buitelandse invloede op infanterietaktieke: die Nederlandse, Sweedse en Duitse 'stelsels' word duidelik verduidelik.
Die boek volg dan die oorloë chronologies en dan geografies (wat 'n mate van oorvleueling met datums moontlik maak, aangesien die gevegte gelyktydig in verskillende dele van die land plaasgevind het).
Alhoewel die boek nie die oorheersing van beleërings tydens die oorloë weerspieël nie (een tydgenoot het opgeteken dat daar '20 beleërings vir een geveg 'was), is dit beter as ander studies in hierdie verband.
Die kaarte is oor die algemeen duidelik, met uitsonderings gewoonlik as gevolg van die verwarde aard van die konflik eerder as enige fout met die boek self.
Oor die algemeen is die dekking baie deeglik, en 'n ongetwyfelde hoogtepunt is die kaarte van die verskillende gevegte en beleërings in Ierland. Maar dit maak dit nog meer verbasend dat geen kaart van Skotland tydens die Interregnum ingesluit is nie: gedurende die 1650's het die protektoraatregering 'n aantal vestings gebou om die land te polisieer, en dit was uit Skotland aan die begin van 1660 wat generaal Monck aan die gang gesit het die ketting van gebeure wat tot die herstel van die monargie sou lei.
Dit is moeilik om nie oorweldig te word deur die groot grootte van hierdie boek nie - 368 bladsye en nie minder nie as 155 kaarte (dit weeg meer as twee kilogram), hoewel die gebrek aan ander illustrasies nuuskierig is, en dit waarskynlik voorkom dat 'n 'n baie goeie boek wat 'n 'baanbrekende' boek word. Tog is dit onwaarskynlik dat dit enige leser sal teleurstel, en dit is 'n belangrike toevoeging tot die korpus van werk oor die burgeroorloë.
Stephen Bull's Engelse burgeroorlog (bedieningshandleiding) neem 'n heel ander benadering en bied 'n analise van hoe die oorlog uitgevoer is. Dit is nie 'n militêre geskiedenis van veldslae en veldtogte nie, maar fokus op die organisasie en struktuur van die opponerende magte, die bevelvoerders en hul leërs, en die gebruik en ontplooiing van wapens.
Gedurende die jare voor die burgeroorloë is Engeland beskryf as 'vreedsaam en onkundig oor die militêre kunste', so die voorbereiding op oorlog was van 'n lae basis, wat die ontleding van die boek oor werwing, bevel en strategie nog belangriker maak. Dit lei tot die werklike gevegswapens: infanterie, kavallerie en dragons, hul wapens, hul taktiek. Artillery is discussed with admirable insight – unsurprisingly, given that the author is a leading authority on the artillery of the period.