Istvan Szabo - Artikels - 2022
Istvan Szabo is in 1893 in Hongarye gebore. Hy het by die politiek betrokke geraak en by die Kleinboere -party aangesluit. Die meeste steun het die boere gekry wat meer as 50 persent van die land gevorm het. Tot 1939 was die stembrief egter in plattelandse kiesafdelings oop, en daarom kon groot grondeienaars die meeste boere dwing om vir die regeringsparty te stem. Die leiers van die Kleinboere Party was hoofsaaklik lede van die middelklas en hul politieke sienings het gewissel van liberale tot sosialiste.
Imre Nagy gaan nou op Radio Kossuth en belowe "die verreikende demokratisering van die Hongaarse openbare lewe, die verwesenliking van 'n Hongaarse pad na sosialisme in ooreenstemming met ons eie nasionale eienskappe en die verwesenliking van ons verhewe nasionale doel: die radikale verbetering van die lewensomstandighede van die werkers. "
Op 3 November het Nagy besonderhede van sy koalisieregering bekend gemaak. Dit het Szabo, Janos Kadar, George Lukacs, Anna Kethly, Zolton Tildy, Bela Kovacs, Geza Lodonczy, Gyula Keleman, Joseph Fischer, Istvan Bibo en Ferenc Farkas ingesluit. Op 4 November 1956 stuur Nikita Chroesjtsjof die Rooi Leër na Hongarye en Nagy se regering word omvergewerp. Szabo is gearresteer en het tot 1959 in die tronk gebly.
Istvan Szabo is in 1976 oorlede.
István Szabó, een van die mees prominente regisseurs uit die Hongaarse nuwe bioskoop van die 60's, het lof verwerf vir films waarvan die emosie, teerheid en woede roerende portrette van die hedendaagse Hongaarse geskiedenis oproep, veral die gevolge van die Tweede Wêreldoorlog op die Hongaarse samelewing .
Szabó, gebore op 18 Februarie 1938 in Boedapest, studeer film aan die stad se gesogte Akademie vir Filmkuns. Die lof wat hy verwerf het vir 'n film wat hy gemaak het terwyl 'n student, Koncert (1961), Szabó 'n plek in die filmstudio Béla Bálaz verower het, waar hy nog meer lof gekry het vir twee kortbroeke wat hy in 1963 gemaak het, Variáciòk egy témára en Te. Szabó gaan daarna oor na sy eerste onderneming met lang funksie, Almodozasok Kora (1964). Die warmte en liriek van die drama, wat gefokus was op die hoop en drome van vier pas afgestudeerde ingenieurs, was veral duidelik in Szabó se volgende poging, Apa (1967). Die verhaal van 'n jong man wat worstel met die heroïese beelde wat hy rondom sy pa, wat in die Tweede Wêreldoorlog vermoor is, opgebou het, het groot kritiek gekry. Saam met sy voorganger stel Apa Szabó aan die voorpunt van 'n nuwe generasie Hongaarse filmmakers.
Szabó het die sewentigerjare ingehuldig met Szerelmesfilm, 'n liefdesverhaal wat saam met die vorige twee films van die regisseur die laaste aflewering van 'n semi-outobiografiese trilogie behels. Daarna keer hy terug na 'n verkenning van die onmiddellike naoorlogse samelewing met Budapesti Masek (1976), wat fokus op 'n groep ontheemdes wat in 'n verlate tramkar gaan woon terwyl hulle na Boedapest reis. Dit was Bizalom (1979), 'n onwaarskynlike liefdesverhaal wat ook in die oorlogsmilieu afspeel, wat Szabó op die internasionale kaart geplaas het, wat hom 'n silwer Berlynse beer vir die regie en 'n spesiale juryprys vir die beste rolprent op die Berlynse filmfees gegee het.
Die lof wat Szabó vir Bizalom verdien het, is versterk met sy volgende funksie, Mephisto (1981). Die verhaal van 'n ambisieuse akteur wat in 'n morele dilemma beland as hy bevriend raak met 'n hooggeplaaste Nazi-amptenaar, het 'n aantal eerbewyse in Cannes en 'n Oscar vir beste buitelandse rolprente gewen. Dit was 'n komplekse ondersoek na die verhouding tussen kuns en politiek en het Szabó gevestig as een van die belangrikste direkteure van sy era. Hy het die film opgevolg met nog 'n gevierde werk, Oberst Redl (1984). Die verhaal van die opkoms en ondergang van 'n kolonel wat vanweë sy homoseksualiteit in die gesig gestaar word, het Redl 'n BAFTA vir die beste buitelandse film en 'n Oscar -benoeming in dieselfde kategorie ontvang.
Nog 'n Oscar -benoeming het gevolg vir Szabó's Hanussen (1988), 'n politieke drama wat afspeel teen die agtergrond van die twee wêreldoorloë. Met die rol van Klaus Maria Brandauer as 'n Oostenrykse soldaat wat helderziend word nadat hy tydens die Eerste Wêreldoorlog in die kop geskiet is, was Szabó se derde samewerking met die akteur, wat ook in Mephisto en Oberst Redl gespeel het.
Szabó se redelik sporadiese werk gedurende die negentigerjare is gekenmerk deur twee Engelse taalkenmerke, waarvan die eerste Meeting Venus (1991) was. Dit was 'n romanse teen 'n onstuimige produksie van die opera Tannhaeuser, en het Glenn Close as 'n gevierde Sweedse operasanger vertolk. In 1999 het Szabó 'n ander Engelstalige film, Sunshine, gehelp. 'N Epiese historiese drama wat die veranderende lotgevalle van 'n gesin Hongaarse Jode in die loop van byna 150 jaar volg, het Ralph Fiennes in drie verskillende rolle vertolk en 'n sterk ondersteunende rolverdeling wat Rosemary Harris, James Frain, Miriam Margolyes en William Hurt insluit.
Wat Szabo familie rekords sal jy vind?
Daar is 15 000 sensusrekords beskikbaar vir die van Szabo. Soos 'n venster in hul daaglikse lewe, kan die Szabo-sensusrekords u vertel waar en hoe u voorouers gewerk het, hul opvoedingsvlak, veteraanstatus en meer.
Daar is 24 000 immigrasierekords beskikbaar vir die van Szabo. Passasierslyste is u kaartjie om te weet wanneer u voorouers in die VSA aangekom het en hoe hulle die reis onderneem het - van die skeepsnaam tot die aankoms- en vertrekhawe.
Daar is 6 000 militêre rekords beskikbaar vir die van Szabo. Vir die veterane onder u Szabo -voorouers, bied militêre versamelings insigte oor waar en wanneer hulle gedien het, en selfs fisiese beskrywings.
'MEPHISTO ' SPOOR DIE DONKERE OPKOMS VAN 'N NAZI -SAMEWERKER
Op 'n vreemde manier van lewe is dit die verhaal van twee akteurs wie se lewens ineengestrengel is, alhoewel hulle nooit ontmoet het nie -in die skepping van 'n film wat vandag in Cinema I begin, en laurie as 'n Oscar -benoeming vir die beste buitelandse film en die toekenning vir die beste draaiboek op die filmfees van verlede jaar in Cannes.
Die fliek is ' 'Mephisto, ' ' 'n weelderige Hongaars-Duitse koproduksie wat die opkoms in die hel spoor van 'n briljante Duitse akteur met die naam Hendrik Hofgen, wat sy siel aan die Nazi's verkoop.
Die twee werklike akteurs wat in die film verskyn, is Klaus Maria Brandauer, 'n vooraanstaande Oostenrykse gebore kunstenaar in Europese teater en televisie wat Hofgen op die skerm vertolk, en die meesterlike Duitse akteur Gustav Grundgens, die man wie se lewe geïnspireer het ' & #x27Mephisto. ' '
Die film ' ' Mephisto ' ' is gebaseer op 'n omstrede roman deur Klaus Mann, die seun van Thomas Mann - 'n roman wat in voor- en naoorlogse Duitsland verbied is.
Die lewens van Grundgens en mnr. Brandauer raak op dieselfde dag in 1963 verbind toe die jong Oostenrykse akteur die eerste aand van sy debuut op die Duitse verhoog ontmoet en die ou Duitse akteur in 'n hotelkamer aan die ander kant van die wêreld sterf. in Manila. Mnr. Brandauer het die doodsberig van Grundgens gelees en die volgende dag 'n afskrif van ' 'Mephisto ' ' gekoop -en die herinnering daaraan het hom nooit verlaat nie.
Byna 20 jaar het verloop, en in die lente van 1980, in die Burgtheater in Wene, waar hy Moliere's Tartuffe gespeel het, het Klaus Maria Brandauer 'n telefoonoproep uit Berlyn geneem. Die stem aan die ander kant behoort aan die Hongaarse regisseur Istvan Szabo. ' ɾk wil 'n film maak uit die boek van Klaus Mann - 'Mephisto, ' ' ' Mnr. Brandauer onthou hoe hy gesê het. ' ɾn ek het gesê, 'Stop, meneer Szabo. Ek wil verklaar dat ek die boek al jare ken, en ek is jou man. ' '
Die resultaat van hul samewerking is nou op die skerm. Vir 'n akteur is die hoofrol in ' 'Mephisto ' ' 'n droom - die portret van 'n kunstenaar in morele verval, die geleentheid om deur 'n panorama van rolle te kyk, te sing, te dans, te woede, om groef, om te swaai voor ondergangers en te buig in die teenwoordigheid van oorweldigende krag, om die vertroue van die publiek en private pyn uit te beeld.
Op die oog af beeld die film die loopbaan uit van Hofgen, 'n buitengewone Duitse akteur gespeel deur mnr. Brandauer, wat in Hamburg begin in die dae van demokrasie as 'n plaaslike beligting met kommunistiese idees oor 'n volksteater en eindig as 'n wonderlike ster in Berlyn, die direkteur van 'n staatsteater en die krimpende hulpmiddel van Nazi -beskermers in hul korrupsie van die kunste.
Maar Brandauer waarsku teen die maklike interpretasie van ' 'Mephisto ' ' en maklike veroordelings van Hofgen. ' ɽit is nie 'n verslag van die destydse dae in Duitsland nie, ' ' het hy gesê. ' ɽit is 'n film vir ons vandag, in alle lande, want die vraag is: Is 'n man in staat om in die wêreld te lewe sonder om kompromieë aan te gaan? ' '
Wat veral kunstenaars betref, het mnr. Brandauer opgemerk. ' ' Ongelukkig kan ons nie sonder geld werk nie. Ons het mense met geld nodig, en in die Westerse demokratiese lande is dit veral die regering wat ons die geld gee, en soms, miskien, private bronne.
Maar die regering en die privaat mense - met woorde of net met die oë - sê ongelukkig soms: 'Maak dit op ons manier, dan kry u die geld.' ons gewete. ' '
Mnr. Brandauer is nie net 'n illuminator van die groter implikasies van ' 'Mephisto nie, hy is ook ten minste 'n gedeeltelike gids deur die geskiedenis van die roman agter die film.
Dit lyk asof Gustav Grundgens die skoonseun was van die Nobelpryswenner, Thomas Mann. In die 1920's was Grundgens nie net die man van Erika Mann nie, maar ook die kollega en dierbare vriend van haar broer, Klaus. Toe die Nazi's in Duitsland aan die bewind kom, het die Manns in ballingskap gegaan, terwyl Grundgens, wat uiteindelik sou skei, agtergebly het en groot voorrang behaal het onder die Nazi's.
Reeds geprys vir sy uitbeelding van Mephistopheles in Goethe 's ' ' ' ' ' wat aan 'n internasionale filmgehoor bekend was as die koning van misdadigers in die klassieke Fritz Lang -film ' 'M, ' ' Grundgens is in 1937 aangewys as direkteur van alle openbare teaters in Berlyn, insluitend die operas.
In 1936 het die Nazi -regering hom die titel ' 'Prusse Staatsraad toegeken, ' ' die hoogste onderskeiding wat ooit aan 'n akteur verleen is. Dit was die jaar waarin Klaus Mann, die seun van Thomas Mann, Grundgens gebruik het as die model vir 'n karakter wat hy Hofgen genoem het in sy roman Mephisto. ' ' Mnr. 'n aanval wat nie net weerspieël deur sy afkeer van Grundgens se bereidwilligheid om met die Nazi's saam te werk nie, maar ook die welwillendheid van ' ɺ verwarde minnaar. ' '
Klaus Mann sterf in 1949 aan 'n selfmoord. Die vooraanstaande loopbaan van Grundgens het in die jare na die Tweede Wêreldoorlog voortgegaan ondanks sy Nazi-assosiasies en sy vernedering in die Mann-roman.
Daar was diegene wat gesê het dat hy sy posisie gebruik het om mense te help om Nazi -onderdrukking te ontsnap. Maar daar was ander wat gesê het dat hy 'n ongemaklike gewete het.
Op Maandag 7 Oktober 1963 is Gustav Grundgens dood gevind in 'n hotel -suite in Manila terwyl hy op reis was. In sy kwartiere is 'n gebreekte bottel pille gevind en 'n brief in Duits: ' ɾk glo dat ek te veel slaappille geneem het. Ek voel 'n bietjie snaaks of vreemd. Laat my lank slaap. ' '
Oor die hele wêreld, in 'n klein teater in Tubingen, maak die 19-jarige Oostenrykse gebore akteur Klaus Maria Brandauer sy debuut op die Duitse verhoog as Claudio in Shakespeare 's ' 'Measure for Measure. ' &# x27
En die volgende dag ' ' het hy gesê van die roman ' ' Mephisto, ' ' ' ' Ek het die boek gekoop. ' ' Mnr. Brandauer, wat was gebore op 22 Junie 1944 in die Alpe -dorpie Altausee, ongeveer 70 kilometer suidoos van Salzburg, kan nie 'n tyd onthou toe hy die gedagte aan 'n ander loopbaan as die verhoog vermaak het nie.
Hy onthou nog hoe hy tydens 'n somervakansie in Verona 'n optrede van ' 'Tosca ' ' bygewoon het en Franco Corelli in 'n teater hoor sing het waar die gehoor voor die ouverture kers aangesteek het en jong seuns gelati in die gange gang geslaan het. ' ' Vir my, ' ' het hy gesê, ' 'it was 'n fantastiese sosiale, kulturele ding. Dit was deurslaggewend. Ek het vir my pa gesê, ek wil so iets maak. ' ' '
Daar was nie net aanmoediging in die vorm van sulke reise na die opera saam met sy pa, Georg, 'n regeringswerknemer toe hy 12 was nie, maar sy ma, die voormalige Maria Steng, 'n huisvrou, het hom 'n geskenk gegee van 'n intekening wat hom in staat gestel het om spandeer drie of vier aande per week in die teater.
Op 17, na 'n hoërskoolopleiding in Duitsland, was hy ingeskryf vir die studie van teater aan 'n universiteit in Stuttgart, waar hy onthou dat hy verveeld was. ' ' Ek is seker 'n akteur kan baie leer, ' ' het hy gesê, ' ' maar die belangrikste is om op te tree. semester toe 'n direkteur by die universiteit kom terwyl hy toue voer vir 'n student wat aan Shakespeare oefen#x27s ' ' Richard III. ' '
Die direkteur luister en nooi mnr. Brandauer uit om professioneel te word. ' ɽie loopbaan was baie, baie vinnig, ' ' het hy gesê. ' ' Na 10 jaar het ek een keer wakker geword en gesê: "Ek is 'n beroemde akteur."
Mnr. Brandauer, wat van homself praat dat hy op die verhoog getroud is, het op die verhoog en op televisie in klassieke en moderne rolle opgetree en is ook 'n regisseur.
' 'My basis is in die klein dorpie, ' ' het hy gesê, van Altausee, waar hy en sy vrou, die voormalige Karin Muller, 'n televisieregisseur, grootgeword het. Die Brandauers het 'n seun, Christian, 19. Ek woon 'n half jaar in Wene, en die ander helfte is ek in München, Hamburg, Zürich - op die verhoog of in televisiestudio's. ' '
Sy filmdebuut, die 1972 Hollywood -film, ' 'The Salzburg Connection, ' ' met Barry Newman en Anna Karina, was 'n flop. Daarna het hy gesê ' ' Ek het soms voorstelle van Luchino Visconti, maar ek het dit beter gedink om eers 'n ernstige teaterloopbaan te maak, en miskien dan weer films. & #x27 '
En so bly hy op die verhoog getroud tot die dag toe Istvan Szabo hom bel om te praat van ' 'Mephisto, ' ' die roman wat in die naoorlogse jare in Duitsland verbied is by 'n hofbevel wat in 1971 uitgereik is as die gevolg van 'n regsgeding deur 'n aangenome seun van Grundgens. Brandauer het gesê dat die boek nog altyd in Duitsland beskikbaar was, en as gevolg van die film floreer die verkope.
Die skietery op ' ' Mephisto ' ' het in Julie 1980 in Boedapest begin en nadat die werk in Oos- en Wes -Berlyn, in Hamburg en in Parys gedoen is, was dit teen November klaar.
Mnr. Brandauer het gesê dat hy en mnr. Szabo, wat saam met Peter Dobai saam met die draaiboek geskryf het, behalwe die regie van die film, saamstem oor 'n beduidende afwyking van die Klaus Mann-roman.
Ongelukkig het mnr. Brandauer gesê: "Die boek is 'n portret in swart en wit." Ek haat dinge swart en wit. Die lewe is gekleurd. Ons moes ingewikkeld wees omdat die lewens van mense so ingewikkeld is.
Mnr. Brandauer het gesê dat toe hy die eerste keer ' 'Mephisto gelees het, ' ' ' ', het ek onmiddellik opgemerk dat dit die verslag is van 'n verwarde minnaar, want Klaus Mann en Grundgens was sulke goeie vriende. ' & #x27 Maar, het hy gesê, daar is geen voorstelling van 'n homoseksuele verhouding in die film nie, want Szabo en hy het die standpunt ingeneem dat soveel as moontlik lede van die gehoor hulself in Hofgen moes sien.
' 'Mens is 'n natuurfout. Eerstens het ons die kop, sodat ons logies kan wees. Maar dit is nie genoeg nie. Ons het die hart en die kliere, en ons het dus drie plekke in ons liggaam wat nie altyd in harmonie is nie. Ons moet dus foute begaan. Dit is ons verdoemenis. ' '
' ɾk het hom nooit op die verhoog gesien nie, ' ' Mnr. Brandauer het van Grundgens gesê. ' ' Ek het net sy films gesien, maar ek het sy boeke gelees. Vir my was hy die belangrikste figuur van die Duitse taalteater in die hele eeu. Hy was nie net 'n akteur nie, maar 'n regisseur en die president van 'n groot teater. Sy lewe was teater. Net teater.
' ɽie verhoog was vir hom die wêreld waarin hy kon leef. Ek spreek nou nie vir meneer Hofgen nie, maar vir mnr Grundgens. Hy het tydens die oorlog Poolse mense, Jode uit sy teater gered, en na die oorlog het die kommunistiese akteur Ernst Bush uit Oos -Berlyn aan die militêre regering gesê: Mnr. Grundgens was 'n baie eerbare man tydens die oorlog. En daarom het Grundgens gratis geword. ' '
Mnr. Brandauer het gesê: "Om op te tree was die deel van Hofgen vir my soos terapie, want mnr. Hofgen is 'n akteur en ek ook, so hy is 'n broer vir my. Ons het almal nietighede. Ons wil die liefde van die gehoor hê. Ons wil sukses behaal, en soms maak ons ​​groot kompromieë aan die publiek om sukses te behaal. ' '
Mnr. Brandauer word gereeld gevra hoe hy hom sou gedra het as hy hom in die plek van die ware Grundgens of die fiktiewe Hofgen bevind het. ' ɽit is 'n vraag wat ek nie kan beantwoord nie, ' ' het hy gesê, ' ' omdat ek die afgelope 50 jaar kennis dra en baie goed weet wat gebeur het. Ek kan dus net besluit uit die oogpunt van vandag.
Soms is ek seker dat ek op daardie tydstip sou sê: 'Ek wil nie u teater bestuur nie, meneer generaal.' Maar ek is nie seker nie. En ek is seker dat as 'n man eerlik is in ons wêreld vandag, hy nie regtig kan besluit wat hy dan sou gedoen het nie. ' '
Films as regisseur:
Konsert (Konsert) (kort) (+ sc): Variációk egy témára (Variasies op 'n tema) (kort) (+ sc)
Te (Jy. . . ) (kort) (+ sc)
Álmodozások kora (Die tydperk van dagdromery) (+ sc)
Apa (Vader) (+ sc)
Kegyelet (Vroomheid) (kort) (+ sc)
Szerelmesfilm (Liefdesfilm) (+ sc)
Boedapest, amiért szeretem (Boedapest, hoekom ek mal is daaroor) (reeks kortbroeke: Alom a házröl [Droom oor 'n huis], Duna—halak — madarak [Die Donau — Visse — Voëls], Egy tukor [A spieël], Léanyportre ['N Portret van 'n meisie], Tér [AVierkantig], Hajnal [Dagbreek], Alkony [Skemering]) (+ sc)
Uitgawe 25 (Brandweermanstraat 25) (+ sc)
Ösbemutató (Première) (+ sc)
Boedapest meisie (Budapest Tales) (+ sc)
Várostérkép (Stadskaart) (kort) (+ sc)
Bizalom (Vertroue) (+ sc) Der grüne Vogel (Die GroenVoël) (+ sc)
Redl Ezredes (Kolonel Redl)
Liewe Emma, ​​liewe Bobe (+ sk)
ISTVAN SZABO – HOOF VAN DIE INTERNASIONALE JURIE
István Szabó was die eerste regisseur wat die Oscar vir beste rolprent in vreemde tale na Hongarye gebring het. Die film wat die toekenning ontvang het, was sy film Mephisto uit 1981. In Januarie 2006 het dit bekend geword dat hy 'n agent was van die departement III/III, 'n voormalige kommunistiese agentskap vir binnelandse intelligensie. Na die rewolusie in 1956 is hy afgepers en gedwing om saam te werk, maar later word hy as gewillig beskou. Na bewering het hy verslae geskryf oor mede -Hongaarse regisseurs, akteurs en aktrises soos Miklós Jancsó, Mari Töröcsik, Károly Mécs. 'N Bekende Hongaarse joernalis Zsolt Bayer het die volgende daaroor gesê: "Dit is die tyd om weer na Mephisto te kyk. Dit het net duidelik geword dat Szabó sy eie lewe in die film meesterlik geregisseer het. " Szabó het nog nooit die aanklagte ontken nie en beskou sy agent se werk heldhaftig en noodsaaklik en beweer dat hy die lewe van 'n vriend wat ter dood veroordeel is, gered het vir sy betrokkenheid by die rewolusie van 1956.
Istvan Szabo is een van die mees bekroonde Hongaarse regisseurs van die afgelope paar dekades. In die 1960's en 821770's regisseer hy outeurfilms in Hongaars, wat sy eie generasie se ervarings en die onlangse Hongaarse geskiedenis ondersoek (Apa (1966) Szerelmesfilm (1970) Tuzoltó utca 25. (1973)). Vir die publiek buite kunshuisbioskoop bestaan ​​sy kenmerkende filmtrilogie uit Mephisto (1981, wenner van 'n Oscar vir beste rolprent in die buiteland en 'n Cannes -toekenning vir die beste draaiboek), kolonel Redl (1984, wenner van 'n juryprys by die Cannes -fees) en Hanussen (1988). Hy het oorgeskakel na Engelse films met Meeting Venus (1991), Sunshine (1999), Taking Sides (2001) en mees onlangs Being Julia (2004), wat 'n Oscar-benoeming vir die aktrise Annette Bening gekry het.
Sy mees bekroonde films kom uit sy werk saam met die beroemde Oostenrykse akteur Klaus Maria Brandauer, en sy voortgesette samewerking en vriendskap met die kinematograaf Lajos Koltai. In 1996 is hy bekroon met
die Hongaarse Pulitzer Memory Prize (nie verwar met die oorspronklike Pulitzer Prize nie) vir sy TV -dokumentêre reeks, "The hundred years of cinema ".
Szabó László István is informatika tudományok tanára
Hongarye het sy geskiedenis teruggevoer na die Hongare, 'n alliansie van semi-nomadiese stamme uit die suide van Rusland en die Swartsee-kus wat in die negende eeu in die streek aangekom het. Na eeue as 'n kragtige Middeleeuse koninkryk, was Hongarye vanaf die 16de eeu deel van die Ottomaanse en dan Habsburgse ryke, wat na die Eerste Wêreldoorlog weer as 'n onafhanklike land ontstaan ​​het. Die Hongaarse taal behoort tot die Fins-Oegriese familie en is een van die 'n handjievol tale wat in die Europese Unie gepraat word en nie van Indo-Europese oorsprong is nie. Hongarye, 'n land sonder land, is die tuiste van die Balatonmeer, die grootste in Sentraal -Europa, en 'n groot aantal kuuroorde en warmwaterbronne. In 'n oogopslag Internasionaal: Hongarye het in 1999 by die NAVO aangesluit en die EU in 2004. Die EU het sy kommer uitgespreek oor wat hy beskou as die versuim van Hongarye om Europese demokratiese standaarde sedert 2010 te respekteer. talle uitstaande kunstenaars en komponiste, waaronder Franz Liszt, Bela Bartok en Zoltan Kodaly. Hongarye het in die middel van die 19de eeu 'n gelyke vennoot geword met Oostenryk in 'n tweeledige monargie na 'n onsuksesvolle opstand teen die Habsburgers in 1848. Na 'n tydperk van onrus ná die Eerste Wêreldoorlog, is 'n onafhanklike koninkryk van Hongarye gestig onder die outoritêre regentskap van Admiraal Miklos Horthy. Die herontwerp van Europese grense wat na die Eerste Wêreldoorlog plaasgevind het, het ongeveer vyf miljoen etniese Hongare in buurlande laat woon. Hulle status bly 'n sensitiewe aangeleentheid en het die betrekkinge van Hongarye met sy bure bemoeilik. Na die Tweede Wêreldoorlog, waarin admiraal Horthy hom met Duitsland verbind het, val Hongarye onder kommunistiese bewind. 'N Opstand in 1956 is deur die Rooi Leërmagte verpletter, maar Hongarye het later die eerste Oos -Europese land geword wat ekonomiese vryheid verkry het. Hongarye het 'n belangrike rol gespeel in die versnelling van die ineenstorting van kommunisme in Oos -Europa toe dit sy grens met Oostenryk in 1989 oopgemaak het, sodat duisende Oos -Duitsers na die Weste kon ontsnap. Net 'n paar maande later was die Berlynse muur geskiedenis. Die post-kommunistiese ekonomiese oorgang van Hongarye is relatief glad verloop. Binne vier jaar na die ineenstorting van die kommunisme is byna die helfte van die land se ekonomiese ondernemings na die private sektor oorgeplaas, en teen 1998 lok Hongarye byna die helfte van alle direkte buitelandse beleggings in Sentraal -Europa. Tien jaar later lyk die prentjie nogal minder rooskleurig. 'N Hoë vlak van privaat- en staatslenings het die land veral kwesbaar gemaak vir die kredietrisiko van 2008, en in Oktober dieselfde jaar moes die regering 'n beroep doen op die Internasionale Monetêre Fonds en die Europese Sentrale Bank om groot lenings ekonomiese ineenstorting afweer.
In hierdie verpletterende film, die faustiese aantrekkingskrag van Nazisme
As u die lang, woedende en woedend lange loopbane van die belangrikste skeppingsfigure van die Derde Ryk bestudeer, is dit moeilik om die gevolgtrekking te vermy dat die publiek geen moeite doen met kuns nie. Die propagandafilms van Leni Riefenstahl was van onskatbare waarde vir die Nazi -party van die dertigerjare, maar na die oorlog word sy aangekla van geen misdaad nie en teen die sewentigerjare neem sy 'n foto van Bianca Jagger en wen hy lof van die Times. Albert Speer, Hitler se goeie vriend en gunsteling argitek, het twintig jaar in die tronk gesit vir sy rol in die oorlogspoging, maar binne 'n paar jaar na sy vrylating was hy 'n BBC -gas en 'n topverkoper -skrywer. Dit weerspieël blykbaar die konvensionele wysheid dat kunstenaars aangenaam is, maar basies ondoeltreffend - maklik om te verskoon vir hul betrokkenheid by oorlog en volksmoord, omdat betrokkenheid per definisie minimaal is.
Hierdie konvensionele wysheid is veral belaglik in die geval van die Nazi's, aangesien film, argitektuur, mode, beeldhouwerk en die uitgebreide choreografie van die saamtrek nie toevallige dele van die Ryk was nie, maar die essensie daarvan. Die akteur Gustaf Gründgens was, op verskillende tye in die vyftien jaar voor die val van Berlyn, die artistieke direkteur van die Pruisiese Staatsteater 'n vriend en vertroueling van Hermann Göring, 'n toneel steel-steller in Fritz Lang se "M" the Führer gunsteling voorste mens en heel moontlik die mees opspraakwekkende Mephistopheles om Berlynse stadiums te beoefen sedert Goethe 'Faust' voltooi het. Ten spyte van sy ontelbare noue bande met die mees genadelose Nazi's, het hy die naoorlogse jare in Wes -Berlyn deurgebring, met beroemde rolle gespeel en internasionale aansien geniet, skynbaar sonder 'n greintjie skuld. Sy laaste woorde, wat op 'n koevert gekrap is voordat hy in 1963 gesterf het, was: "Ek dink ek het te veel slaappille geneem, ek voel 'n bietjie vreemd, laat my slaap."
Mephisto: Klaus Maria Brandauer maak 'n aantal Faustiaanse winskopies in Istvan Szabo se film van 1981.
István Szabó se 1981 film "Mephisto" is na 'n mode 'n lewe van Gründgens. Ondanks die feit dat dit 'n Oscar-bekroonde film oor die Holocaust is, is dit ook baie goed. 'N Groot deel van die goedheid daarvan lê in die vaardigheid wat Szabó sy Gründgens-agtige protagonis-Hendrik Höfgen, gespeel deur die wonderlike Klaus Maria Brandauer-aan die kaak stel en onthuts wat die ware Gründgens nooit gedoen het nie: angstige selfbewussyn. In die laaste, droomagtige oomblikke van die film, steil Hendrik in 'n Speeriaanse arena in, en 'n bleek, genadelose kollig stoot hom by die trap af. Dit is onduidelik of hy op die punt staan ​​om gejuig of tereggestel te word deur die vuurpeloton. Sy talente het hom in die steek gelaat, sy mooi gesig projekteer niks anders as kinderlike hulpeloosheid nie. Na jare se stryd en solilokwis vir sy Nazi-beskermhere, word hy verlaag tot 'n verweer uit een sin: "Ek is slegs 'n akteur!"
Ja, en Speer was slegs 'n argitek, en Riehenstahl was slegs 'n filmmaker. Die waarheid, soos almal wat tot dusver gekom het, kan nie anders as om te sien nie, is dat Hendrik 'n deurslaggewende deel van die totalitêre bedrog is, die fluweelhandskoen wat Hitler se bloedige vuis verfraai. In ooreenstemming met die standpunt van die hoofkarakter, is "Mephisto" een van die seldsame films oor die Ryk wat meer fluweel as bloed vertoon, en die tydsduur daarvan is 'n stadige, dikwels misslike maaltyd van etes, balletjies, middagetes en partytjies. Szábo toon net genoeg geweld om te verduidelik hoekom hy nie meer wys nie - vroeg as 'n pak Nazi's 'n Jood slaan, mompel Hendrik, "dronk idiote!" en loop verder. Dit is 'n vreemde en vreemd effektiewe toneelstuk, en soos tonele van hierdie aard stadig ophoop, besef ons dat Hendrik nie die Nazi's se barbaarsheid misloop nie, maar kies om dit te ignoreer.
Daar is 'n ander rede vir die beperking van die film. Szábo het "Mephisto" aangepas uit 'n roman uit 1936 deur Klaus Mann (Thomas se seun) toe Mann sy boek voltooi het, het Duitsland nog nie Pole binnegeval nie. Kristallnacht was nog drie jaar weg. Die boosheid van die Ryk was al vir baie duidelik, maar die ergste dade lê voor. Gevolglik was Mann se onderwerp nie self die boosheid nie, net soos die stadige, vrolike afkoms daarvan. Sy hoof-in-kookwater-protagonis, gebaseer op Gründgens in alle opsigte behalwe naam, werk aanvanklik saam met die Nazi's omdat dit onskadelik lyk, dan omdat hy homself mislei om te dink dat hy sy vriende kan red, dan omdat dit die regte loopbaanbeweging is, en uiteindelik omdat hy so ver gekom het en net sowel die hele pad kon gaan.
Niemand kon ontken dat Mann sy onderwerp ken nie. As jong mans was hy en Gründgens goeie vriende, en in die laat 1920's was Gründgens kortliks getroud met Mann se ouer suster Erika. Beide Mann en Gründgens was aangetrokke tot mans, dit is selfs moontlik dat hulle by mekaar geslaap het. Albei het Nazi's hartstogtelik veroordeel in die dae toe dit nog wettig was. Toe Hitler in 1933 die bewind oorneem, het Mann egter uit Duitsland gevlug terwyl Gründgens agtergebly het en homself herontdek as die verpersoonliking van fascistiese strengheid, patriotisme en seksualiteit. As u 'Mephisto' lees, voel u nie net morele afkeuring nie, maar 'n sterker, pynliker verraadgevoel - Mann trek sy ou vriend oor die kole, want hy dink hy weet hoe maklik dit sou gewees het om te sê: 'Nee'. (Die motief van verborge homoseksualiteit word opvallend goed verteenwoordig in fiksies oor fascisme, van Visconti se "The Damned" tot Bertolucci se "The Conformist", maar Mann staan ​​nie stil by hierdie aspek van Gründgens se privaat lewe nie-in roman en film is Hendrik streng heteroseksueel.)
As Szábo ons aan Hendrik voorstel, is hy halfpad deur 'n tantrum. Hy is 'n gewilde akteur wat gekoppel is aan 'n streekteater, maar hy is vaardig, maar onvervuld, en in 'n beroep waar die jeug alles is, raak sy geleenthede vir vervulling vinnig op. Hy vertel vir almal wat na sy planne vir 'n Bolsjewistiese teater luister - "Ek bring die verhoog vir die mense!" - maar selfs vroeg reeds vermoed ons dat radikale politiek 'n middel tot 'n doel is, 'n manier om sukses ten alle koste te waarborg. Hendrik se lot word verbeter kort nadat die Nazi's beheer oor die regering gekry het, word hy na Berlyn opgeroep, waar hy vinnig deur die waarnemende geledere styg, deels deur die beste man vir die pos te wees en deels deur die regte vroue te bekoor. Hoe gretiger Hendrik sy weg na die top verlei, hoe meer laat hy toe dat die nuwe elite van Duitsland hom verlei.
Die morele drama van die tweede helfte van die film berus op die breë skouers van 'n merkwaardige Duitse akteur met die naam Rolf Hoppe, wie se karakter, 'n Nazi-amptenaar wat slegs 'Eerste Minister' genoem word, duidelik gebaseer is op Gründgens se werklike vriend Hermann Göring. Hoppe maak van die Eerste Minister 'n stil, saggeaarde herbivoor, aantreklik vir Hendrik omdat hy 'n ideale gehoor is. Hy knik saam met Hendrik se opspraakwekkende toesprake, stort hom in lof en geld, noem hom 'Mephisto' met 'n sagte glimlag wat minagting minag. In return, Hendrik gladly bends his performances to suit the needs of the state. By the film's end he's holding long, nonsensical press conferences about how his new production of "Hamlet" will "bring the stage to the people" by presenting the hero as the ideal Fascist man of action.
That Hendrik, more Faust than Mephistopheles, has sold his soul for worldly glory is a reversal that will be lost on no one who's paid attention for the last two hours, and even someone who stumbles into the theater with fifteen minutes to go should be able to recall that Shakespeare's melancholy Dane was supposed to be a man of inaction. "Mephisto" is at its least compelling in moments like these, when it slathers itself in irony to reward viewers for knowing simple things about history and literature. At least some of this can be blamed on Mann's novel. Mann wrote:
Shameful, treacherous, tawdry, transitory — isn't there something a little self-serving about this passage, even if it's right on the main points? Klaus Mann wrote prolifically and without much success the little acclaim he got reminded him how much more he felt he deserved. He seems to have despised the Nazis and — at the same time and with equal force — envied his ex-brother-in-law for winning their hearts. The ferocity with which he prosecutes Gründgens recalls, strangely enough, the way the Safecracker, the gangster Gründgens played in "M," prosecutes Peter Lorre's child killing villain — the obvious guilt of the accused obscures the dubious mixture of rage and revenge and bad faith in the accuser.
This isn't to suggest anything like a moral equivalence between Mann and Gründgens, only that there's a moral difference between recognizing that Gründgens committed an act of evil and punishing him with heavy-handed satire. As Mann begins his novel, Hendrik is already secure in his status as the Third Reich's favorite actor, cheered on by patrons who secretly despise him. It's a long, clumsy scene, so overdetermined in its view of the characters (even the Nazis hate this guy!) that we wonder why we need to keep reading. By opening on the final stage of Hendrik's seduction, Mann inoculates us against empathy or identification of any kind — you get the sense that he is flattering his readers' moral intelligence as a way of celebrating his own. A quote from the film critic Luc Moullet comes to mind: "on fascism, only the point of view of someone who has been tempted is of any interest."
"Mephisto" the film gets a great many things right that its source gets wrong. Not least of all, it pushes us to feel some of the temptation Moullet hints at — i.e., to identify with a character we can't help but regard as a sniveling toady. As Hendrik, Klaus Maria Brandauer wavers between likeable and grotesque, sadistic and clueless, jaw-droppingly brilliant and merely perfect. His face is a cipher of smirks, twitches, and raised eyebrows, and he's possessed of a rich physical vocabulary, pirouetting around the stage in one scene and rolling around on the floor with his mistress in the next. By design, Brandauer's charisma does not quite dominate the screen. He's playing something close to but not quite the same as a leading man, and the gap between his character's reach and grasp is a finely calibrated miracle.
Brandauer's reward for all this, as is often the case with talented, thick-accented heavies, was to become a character actor in high-grossing English-language mediocrities like "Never Say Never Again" and "Out of Africa." (He, too, surrendered to temptation.) But in "Mephisto," he forces two painful realizations: first, that the horrors of the Third Reich were only possible because of oblivious, narcissistic cowards like Hendrik Höfgen second, that, under similar conditions, the vast majority of us would be standing cheek to cheek with those cowards. Any number of popular films from the past ten years have sparked debate about the degree to which we're supposed to see ourselves in the characters. One unspoken premise of these debates, as they usually play out online, is that empathy and condemnation are mutually exclusive and opposite responses — that if you walk out of "The Wolf of Wall Street" despising Leonardo DiCaprio's character, you must, by definition, be incapable of feeling any affinity with him. "Mephisto" suggests that it's never that simple, not in art and certainly not in life. Hendrik's temptation is repulsive and alluring both—it's hard to imagine an apter lead in a film about fascism.
Gabor Szabo was one of the most original guitarists to emerge in the 1960s, mixing his Hungarian folk music heritage with a deep love of jazz and crafting a distinctive, largely self-taught sound. Inspired by a Roy Rogers cowboy movie, Szabo began playing guitar when he was 14 and often played in dinner clubs and covert jam sessions while still living in Budapest. He escaped from his country at age 20 on the eve of the Communist uprising and eventually made his way to America, settling with his family in California. He attended Berklee College (1958-1960) and in 1961 joined Chico Hamilton's innovative quintet featuring Charles Lloyd. Urged by Hamilton, Szabo crafted a most distinctive sound as agile on intricate, nearly-free runs as he was able to sound inspired during melodic passages. Szabo left the Hamilton group in 1965 to leave his mark on the pop-jazz of the Gary McFarland quintet and the energy music of Charles Lloyd's fiery and underrated quartet featuring Ron Carter and Tony Williams. Szabo initiated a solo career in 1966, recording the exceptional album, Spellbinder, which yielded many inspired moments and "Gypsy Queen," the song Santana turned into a huge hit in 1970. Szabo formed an innovative quintet (1967-1969) featuring the brilliant, classically trained guitarist Jimmy Stewart and recorded many notable albums during the late '60s. The emergence of rock music (especially George Harrison, Eric Clapton, and Jimi Hendrix) found Szabo experimenting with feedback and more commercially oriented forms of jazz. During the '70s, Szabo regularly performed along the West Coast, hypnotizing audiences with his enchanting, spellbinding style. From 1970, he locked into a commercial groove, even though records like Mizrab occasionally revealed his seamless jazz, pop, Gypsy, Indian, and Asian fusions. Szabo had revisited his homeland several times during the '70s, finding opportunities to perform brilliantly with native talents. He was hospitalized during his final visit and died in 1982, just short of his 46th birthday.
Genealogy Resources for the Surname SZABO
Szabo Surname Project
Learn about the Szabo DNA Surname Project at Family Tree DNA.
Szabo Family Crest - It's Not What You Think
Contrary to what you may hear, there is no such thing as a Szabo family crest or coat of arms for the Szabo surname. Coats of arms are granted to individuals, not families, and may rightfully be used only by the uninterrupted male line descendants of the person to whom the coat of arms was originally granted.
SZABO Family Genealogy Forum
This free message board is focused on descendants of Szabo ancestors around the world.
Access over 1.9 million free historical records and lineage-linked family trees posted for the Szabo surname and its variations on this free genealogy website hosted by the Church of Jesus Christ of Latter-day Saints.
SZABO Surname Mailing List
This free RootsWeb mailing list for researchers of the Szabo surname and its variations includes subscription details and searchable archives of past messages.
Browse family trees and links to genealogical and historical records for individuals with the last name Szabo from the website of Genealogy Today.