Samuel Herbert - Geskiedenis Podcasts - 2022
Samuel Herbert is gebore in 1918. Hy het by die Metropolitaanse polisie aangesluit en uiteindelik die rang van hoofinspekteur bereik.
Op 21 Maart 1963 het George Wigg, parlementslid van die Arbeidersparty, die minister van binnelandse sake, Henry Brooke, in 'n debat oor die John Vassall -saak in die Laerhuis gevra om gerugte rakende Christine Keeler en die John Edgecombe -saak te ontken. Wigg het ook voorgestel dat die Keeler -saak implikasies vir die nasionale veiligheid kan hê.
Richard Crossman het toe gesê dat die Paris Match tydskrif bedoel om 'n volledige verslag van Keeler se verhouding met John Profumo, die minister van oorlog, in die regering te publiseer. Barbara Castle het ook vrae gevra of Keeler se verdwyning iets met Profumo te doen het.
Kommandant Fred C. Pennington is beveel om 'n span byeen te stel om Ward te ondersoek. Die hoof was onder leiding van hoofinspekteur Samuel Herbert, waaronder John Burrows, Arthur Eustace en Mike Glasse. Pennington het aan Herbert en sy kollegas gesê: 'ons het hierdie wenk ontvang, maar daar is niks daarin nie.' Glasse het later aan Philip Knightley gesê dat hy dink dat dit ''n wenk is om nie te hard te probeer nie'.
Dit het later geblyk dat Herbert tydens die ondersoek 'n spioen in Ward se huis geïnstalleer het. Hulle het Wendy Davies, 'n twintigjarige kroegmeisie by die Duke of Marlborough-kroeg, naby Ward se woonstel, gewerf. Davies ken Ward wat haar verskeie kere in die verlede geskets het. Davies onthou later: "Ek het feitlik elke aand na Stephen se woonstel gegaan tot hy gearresteer is. Elke keer het ek probeer luister na telefoongesprekke en na wat Stephen gesê het vir vriende wat gebel het. Toe ek terugkeer na my woonstel, het ek alles geskryf in 'n oefenboek neergesit en die volgende dag die polisie gebel. Ek het hulle baie inligting gegee. "
Op 23 April is Mandy Rice-Davies in hegtenis geneem op die Heathrow-lughawe op pad na Spanje vir 'n vakansie, en haar voorheen aangekla van 'die besit van 'n dokument wat so sterk lyk soos 'n rybewys dat dit bereken is om te mislei'. Die landdros het borgtog op £ 2 000 vasgestel. Sy het later gesê dat "ek nie net soveel geld gehad het nie, maar die polisieman in beheer het dit vir my baie duidelik gemaak dat ek my energie sou mors om dit te probeer ritsel." Rice-Davies was die volgende nege dae in die Holloway-gevangenis.
Eers het Mandy Rice-Davies geweier om saam te werk, maar soos sy later daarop gewys het: "Ek was gereed om die stelsel op enige manier moontlik te skop. Maar tien dae nadat ek opgesluit was, verander die perspektief. Woede is vervang deur vrees. Ek was gereed om doen alles om uit te kom. " Rice-Davies het bygevoeg: "Alhoewel ek seker was dat niks wat ek oor Stephen kon sê nie, hom kon beskadig ... het ek gevoel ek word tot iets gedwing, in 'n voorafbepaalde rigting gewys." Herbert het Rice-Davies gevra vir 'n lys van mans met wie sy seks gehad het of wat haar geld gegee het gedurende die tyd wat sy Ward geken het. Hierdie lys bevat die name van Peter Rachman en Emil Savundra.
Herbert het tydens die ondersoek persoonlik 'n onderhoud met Christine Keeler gevoer. Ander senior speurders het haar by veertien ander geleenthede ondervra. Herbert het aan Keeler gesê dat tensy haar getuienis in die hof by haar verklarings pas "jy heel moontlik langs Stephen Ward in die beskuldigdebank kan staan."
Mandy Rice-Davies verskyn op 1 Mei 1963 in die hof. Sy is skuldig bevind en 'n boete van £ 42 opgelê. Rice-Davies het dadelik 'n vliegtuig na Mallorca geneem. 'N Paar dae later bel Herbert haar en sê:' Hulle stuur my kaartjie, hulle wil hê ek moet terug wees in Londen, en as ek nie vrywillig gaan nie, sal hulle 'n lasbrief vir uitlewering uitreik. ' Ondanks die feit dat daar geen uitleweringsreëling tussen die twee lande was nie, het Rice-Davies besluit om na Engeland terug te keer. By haar aankoms op die Heathrow -lughawe is sy gearresteer en aangekla van diefstal van 'n televisiestel ter waarde van £ 82. Dit was die stel wat Peter Rachman vir haar woonstel gehuur het. Volgens Rice-Davies: "Ek het die huurpapiere onderteken, en nadat hy gesterf het, kon ek nooit die stel verwyder nie." Hoofinspekteur Herbert het gereël dat die Rice-Davies-paspoort by haar geneem word. Sy is vrygelaat met die verstandhouding dat sy in die hof teen Stephen Ward sou getuig.
Herbert het meer bewyse teen Stephen Ward nodig gehad. Hy het dus gearresteer Ronna Ricardo is deur die polisie gearresteer en het ingestem om getuienis teen Ward te lewer. Ricardo was bekend as "Ronna the Lash", en spesialiseer in flagellasie. Trevor Kempson, 'n joernalis, wat vir die News of the World beweer: "Sy het haar toerusting in 'n leersak rondgedra. Sy was bekend daarvoor dat sy die sweep gebruik het, en ek het gehoor dat 'n paar van Ward se vriende dit nogal rof gehou het."
Ronna Ricardo het tydens die hofverrigtinge bewyse gelewer wat daarop dui dat hy van haar immorele verdienste geleef het. Sy het Ward aangehaal dat dit 'die moeite werd sou wees' om 'n partytjie by Cliveden by te woon. Ricardo beweer dat sy Ward se huis in Londen drie keer besoek het. By een geleentheid het sy seks gehad met 'n man in Ward se slaapkamer nadat sy £ 25 gekry het. "
Ricardo het aan Ludovic Kennedy gesê dat die polisie nege keer met haar onderhoude gevoer het sodat sy 'n verklaring gelewer het wat bewys dat Ward van onsedelike verdienste leef. Ricardo het aan 'n ander navorser, Anthony Summers, toegegee dat: "Stephen nie hoef te bons nie - hy was doodryk, 'n ware heer; 'n skouer waarop ek lank kon huil." Ricardo het ook aan Summers gesê dat hoofinspekteur Samuel Herbert een van haar kliënte was.
Twee dae voor Ward se verhoor het Ronna Ricardo 'n nuwe verklaring by die polisie afgelê. "Ek wil sê dat die meeste getuienis wat ek by die Marylebone -hof gelewer het, onwaar was. Ek wil sê dat ek nooit 'n man in Stephen Ward se woonstel ontmoet het nie, behalwe my vriend 'Silky' Hawkins. Hy is die enigste man met wie ek nog ooit gemeenskap gehad het in Ward se woonstel. Dit is waar dat ek Ward nooit geld betaal het van mans met wie ek gemeenskap gehad het nie. Ek was nog net een keer in Ward se woonstel en dit was met 'Silky'. Ward was daar en Michelle. "
Dit het later geblyk dat Ricardo besluit het om die waarheid te vertel nadat hy ondervra is deur Tom Mangold van die Daily Express. "Dit lyk asof daar twee stringe deur die ding loop. Daar was 'n soort intelligensieverbinding wat ek destyds nie kon verstaan ​​nie. Die ander ding, wat duidelik was, was dat Ward 'n sondebok gemaak word vir die sondes van almal. Sodat die publiek dit sou verskoon. As die mite oor Ward behoorlik opgebou kon word, die mite dat hy 'n opstandige kêrel was, 'n ware pooier, sou die polisie voel dat ander mans, soos Profumo en Astor, was deur hom beskadig. Maar hy was nie 'n ponce nie. Hy was nie meer 'n pooier as honderde ander mans in Londen nie. Maar as die staat teen 'n individu wil optree, kan hy dit doen. "
Die verhoor van Stephen Ward het op 22 Julie 1963 in die Old Bailey begin. Rebecca West was een van die joernaliste wat die saak behandel het. Sy beskryf Barrett soos 'n foto uit 'n beroep op 'n hongersnoodfonds. Ludovic Kennedy, die skrywer van Die verhoor van Stephen Ward (1964) het gesê: 'Sy het in die getuiebank gekom, 'n blondjie met 'n wei met 'n soort groen reënjas met 'n wit serp om haar nek; en toe sy na die hof kyk en terwyl sy die eed aflê , 'n mens se indruk was 'n skok; skok dat Ward, van wie 'n mens vermoed het dat hy 'n man met 'n ywerige smaak was, so laag gesink het: Vir al die hoere wat die vervolging paradeer of nog voor ons sou paradeer, was hierdie een was die bodem van die vat. "
By die verhoor het Vickie Barrett beweer dat Ward haar in Oxfordstraat opgetel het en haar huis toe geneem het om seks met sy vriende te hê. Barrett kon nie een van hierdie mans noem nie. Sy het bygevoeg dat Ward deur hierdie vriende betaal is en dat hy van die geld vir haar in 'n laai gebêre het. Ward het erken dat hy Barrett geken het en seks met haar gehad het. Hy ontken egter dat sy gereël het dat sy seks met ander mans het of geld van haar afneem. Sylvia Parker, wat destyds in Ward se woonstel gebly het, het beweer dat sy daarheen gebring is om seks met ander mans te hê. Sy noem Barrett se uitsprake 'onwaar, 'n vol vrag'.
Christine Keeler beweer dat sy Barrett nog nooit gesien het nie: "Sy (Barrett) het beskryf hoe Stephen perdeskip, kieries, voorbehoedmiddels en koffie uitdeel en hoe sy die wagende kliënte behandel het. Dit klink en was onsin. Ek het saam met Stephen gewoon en nooit bewyse van so iets gesien nie. " Mandy Rice-Davies was dit met Keeler eens: "Baie van wat sy (Barrett) gesê het, word gediskrediteer. Dit was vir almal duidelik dat Stephen, terwyl die polisie in sy nek asemhaal en die pers op sy drumpel, amper nie die geleentheid of die neiging sou kry nie vir hierdie soort dinge. "
Ronna Ricardo het op die tweede dag van die verhoor getuienis gelewer. Ludovic Kennedy, die skrywer van Die verhoor van Stephen Ward (1964) het opgemerk dat sy, anders as Christine Keeler en Mandy Rice-Davies "geen voorgee gemaak het dat sy nie 'n tert was nie." Kennedy het bygevoeg "Sy het rooi hare gekleur en 'n pienk trui en 'n totale gebrek aan fynheid".
Terwyl sy deur Mervyn Griffith-Jones onder kruisverhoor geneem is, beweer Ricardo dat sy op 5 April onwaarhede oor Stephen Ward in haar verklaring vertel het weens dreigemente deur die polisie. 'Die verklarings wat ek aan die polisie gemaak het, was onwaar. vat my baba as ek nie die verklarings gemaak het nie. "
Soos Mandy Rice-Davies daarop gewys het: "Toe Ronna Ricardo, wat tydens die vroeë verhoor sterk getuienis teen hom gelewer het, in die hof gekom het, het sy onder eed gesweer dat haar vorige bewyse vals was. Sy het gelieg om die polisie tevrede te stel dat hulle het haar gedreig, as sy weier, om haar baba en haar jong suster in die sorg te neem. Ten spyte van die aggressiefste aanval van mnr Griffith Jones en skaars vyandigheid van die regter, het sy by haar verhaal gehou dat dit die waarheid en die waarheid is die vorige verhaal wat sy vertel het, was leuens. " Soos Ricardo later aan Anthony Summers gesê het: "Stephen was 'n goeie vriend van my. Maar inspekteur Herbert was ook 'n goeie vriend, so dit was ingewikkeld."
Stephen Ward het aan sy verdediger, James Burge, gesê: 'Een van my grootste gevare is dat ten minste 'n halfdosyn van die (getuies) lieg en hul motiewe wissel van kwaadwilligheid tot koppigheid en vrees ... In die geval van beide Christine Keeler en Mandy Rice-Davies, is daar geen twyfel dat hulle hulself toewy aan verhale wat reeds verkoop is of aan koerante verkoop kan word nie en dat my oortuiging hierdie koerante sou vrylaat om verhale te druk wat hulle andersins nie sou kon druk nie (om lasterredes) ). "
Daardie aand het Ward aan sy vriend, Noel Howard -Jones, geskryf: "Dit is regtig meer as wat ek kan verdra - die afgryse, dag na dag by die hof en in die strate. Dit is nie net vrees nie, dit is 'n wens om dit nie toe te laat nie hulle kry my. Ek sal liewer myself kry. Ek hoop nie dat ek mense te veel in die steek gelaat het nie. Ek het probeer om my goed te doen, maar na die opsomming van Marshall het ek alle hoop opgegee. " Ward het toe 'n oordosis slaaptablette geneem. Hy was in 'n koma toe die jurie hul vonnis skuldig bevind het op die aanklag dat hulle op die immorele verdienste van Christine Keeler en Mandy Rice-Davies op Woensdag 31 Julie geleef het. Hy is egter onskuldig bevind op die aanklagte rakende Ronna Ricardo en Vickie Barrett. Drie dae later sterf Ward in die St Stephen's -hospitaal.
In sy boek, Die verhoor van Stephen Ward (1964), beskou Ludovic Kennedy die skuldige uitspraak van Ward as 'n regsverydeling. In 'N Staatsaangeleentheid (1987), beweer die joernalis, Philip Knightley: "Die polisie het die getuies onder druk geplaas om valse getuienis te lewer. Diegene wat iets gunstigs te sê gehad het, is stilgemaak. En toe dit lyk asof Ward nog kan oorleef, het die opperhoofregter die regsberoep met 'n ongekende ingryping om te verseker dat Ward skuldig bevind sal word. "Ward se verdedigingspan het selfmoordbriewe gevind wat aan Vickie Barrett, Ronna Ricardo, Melvyn Griffith-Jones, James Burge en Lord Denning gerig is: Barrett se brief het gesê:" Ek weet nie wat dit was of wie dit was wat jou laat doen het wat jy gedoen het. Maar as jy nog ordentlikheid het, moet jy soos Ronna Ricardo die waarheid vertel: jy is dit nie aan my verskuldig nie, maar aan almal wat soos jy behandel kan word my in die toekoms. "
Die brief is deurgegee aan Barry O'Brien, 'n joernalis wat vir die Daily Telegraph. Hy het later onthou: 'Ons was alleen in die kamer. saam met my en dit vir haar gegee. Sy was baie geskok toe sy verneem dat dr Ward dood is. "
O'Brien beweer dat Vickie Barrett gereageer het met die volgende woorde: "Dit was alles leuens. Maar ek het nooit gedink dat hy sou sterf nie. Ek wou nie hê dat hy sou sterf nie. Dit was nie alles leuens nie. Ek het wel na die woonstel gegaan, maar dit was was net om sake te doen met Stephen Ward. Dit was nie waar dat ek saam met ander mans gegaan het nie. " Barrett het erken dat sy deur die polisie gedwing is om haar getuienis af te lê. Volgens O'Brien het sy vir hom gesê dat Herbert gedreig het dat as sy nie doen wat hy wil nie, sy nooit weer haar gesig in Notting Hill sal kan wys nie. Barrett het ingestem om die prokureur van Ward te gaan sien, en daarna na 'n ander kamer gegaan om haar jas te gaan haal. Volgens O'Brien het 'n ouer vrou wat in die huis was, uitgekom en gesê: 'Juffrou Barrett gaan nêrens heen nie.' Barrett het haar terugtrekking later teruggetrek.
Samuel Herbert is op 16 April 1966 aan 'n hartaanval oorlede. In sy testament het hy slegs £ 300 gelaat, wat op daardie tydstip ooreenstem met die salarisse van die polisie. Na sy dood is egter gevind dat sy bankrekening nie minder nie as £ 30,000 (660,000 volgens vandag se waardes) bevat. Volgens Philip Knightley: "Toevallig, in die bandopnames wat Christine Keeler saam met haar bestuurder, Robin Drury, gemaak het, sê Keeler dat John Lewis, Ward se bittere vyand, haar £ 30,000 aangebied het vir inligting wat gelei het tot Ward se skuldigbevinding en die vernietiging van die konserwatiewe regering. "
Onderhoud nommer twaalf met Burrows en Herbert het gekom. Burrows sit in sy penstrepe en absorbeer die vrae en antwoorde in stilte. Ek het gevoel dat hy aan my kant was, waarskynlik die enigste persoon in die wêreld, maar ek het Herbert gehaat met sy volle gesig, ligte hare en pik oë. Hy was altyd geklee in tweeds.Hoe dit ook al sy, ek het geweet ek moet aanhou om die vrae te beantwoord. Nou wou hulle weet wat ek met my geld gaan doen - kontant wat hulle vermoed het dat ek deur Eugene betaal is vir spioenasie. Wat hulle 'groot bedrae' genoem het. Herbert het gesê: 'Ons weet alles daarvan.'
Dit was 'n bluf - ek was nie betaal nie. Ek was toe selfversekerd, vol vertroue dat ek deur hierdie ondervragings kon kom sonder om iets te laat gaan wat ek nie wou nie. Ek kon hulle hand sien. Uiteindelik gooi hulle dit in, en daar was 'n paar dae van net slaap en dink. Toe hulle terugkom, het ek geweet dat die ondersoek verander het van Herbert se eerste vraag: "Wanneer het u Bill Astor ontmoet?"
Ek het hom die waarheid vertel oor die ontmoeting met Bill in Cliveden. Hy wou weet of ek seks met Bill het. Ek het weer die waarheid gesê en nee gesê. Toe bring hulle Mandy daarin. Ek het gesê ek kan nie vir haar praat nie en hulle het 'n bom laat val. Hulle het gesê dat hulle elf jaar agter Stephen aan was om vroue te gebruik. Hulle wou alles weet van die mans in my lewe sedert ek saam met Stephen gewoon het. Ek het nie gelieg nie, maar my antwoorde was taamlik wafel. Die volgende dag het hierdie twee, aan wie ek nou as Laurel en Hardy gedink het, my na Commander Townsend van MIS geneem.
Die twee polisiemanne het in die kamer gebly terwyl ek vrae oor seks met Jack en Eugene beantwoord het. Townsend het my gevra of Stephen wil hê ek moet uitvind oor die bom van Jack. Townsend het Burrows en Herbert toe gevra om die kamer te verlaat en gesê: 'Ek het 'n paar belangrike vrae om aan u te vra, maar dit is baie belangrik dat u nooit vir iemand moet sê wat ek volgende te sê het nie. Selfs nie die polisie nie. Niemand nie. ? "
Hy het gesê dat hulle my glo toe ek sê dat ek niks uit Jack se huis geneem het nie en dat dit Stephen was wat my gevra het om die bominligting van Jack te kry. Maar sy mense het 'n verslag van Michael Eddowes gehad oor my 'n Russiese spioen en ook 'n verslag van die CIA oor wat Stephen hulle vertel het. Die CIA klap en besef dat Stephen my die skuld gegee het. Hulle was bang vir sekuriteitslekke en 'n seksskandaal waarby Amerika betrokke was. Stephen het David Bruce, die Amerikaanse ambassadeur, en Bruce se assistent, Alfred Wells, geskets. Toe die FBI 'n onderhoud met Douglas Fairbanks junior voer, het hy gesê dat die helfte van die House of Lords deur Stephen betrek sou word.
Ek het aan Townsend gesê dat Stephen gesê het dat daar geld is om te spioeneer. Ek het ook vir hom gesê dat ek nie vir Jack oor die bom uitgevra het nie en dat ek dit nie sou gedoen het nie. Hy het toe gevra of ek dink Stephen was 'n spioen en ek het gesê dat hy dit was. Die sekuriteitsmense het dus die waarheid geken.
Namate kontak met die buitewêreld verswak het, was ek meer vatbaar. Die herhaalde opmerkings: 'Ons sal u binnekort hier vir vonnis hê', het 'n indruk gemaak, en hoewel ek logies kon sien dat die idee belaglik was, het ek begin glo dat ek miskien tronk toe gestuur word.
'N Prokureur het gekom om my te sien en my saak voor die hof voor te berei. Ek was nie seker wie hom gestuur het nie, en vreemd genoeg, dink ek, het ek nie gevra nie. Ek was so verlig. Ek het hom alles vertel wat ek kon, en hy het gesê dat hy versagtende omstandighede sou pleit, omdat ek so jonk was toe ek die motor en die lisensie aan my gegee het, ek my dwaas eerder as strafregtelik gedra het.
Die volgende dag, toe ek 'n mate van hoop begin voel, is ek besoek deur die twee senior polisiemanne - speurder -hoofinspekteur Herbert en speurder -sersant Burrows.
Hoofinspekteur Herbert se eerste woorde was: "Mandy, jy hou nie baie hiervan nie, nè?" "Geen."
'Dan help u ons, en ons help u.'
Al wat hulle van my wou gehad het, was 'n geselsie. Ek sou hul vrae beantwoord en alles sal regkom. die vrae was van algemene aard; wie ek in Londen geken het, waarheen ek gegaan het, wat ek gedoen het, wie daarvoor betaal het. Af en toe 'n vraag oor dr Ward. Alhoewel ek niks weet wat ek oor Stephen kon sê nie, kon hy hom op enige manier beskadig - hy was besonders, maar dit beteken nie strafregtelik nie - ek het gevoel dat ek tot iets gedwing word, in 'n voorafbepaalde rigting gewys word. Gerugte dat die polisie 'n oproep-meisie raket vir VIP's ondersoek, is aangemeld, maar dit kan Stephen nie betrek nie. Hy het beslis inleidings gemaak, hy het dit geniet om mense te manipuleer, en moontlik was sy motiewe nie heeltemal suiwer nie, maar daar was nooit geldelike wins nie.
Elke keer as ek huiwer, sou die hoofinspekteur Herbert gerusstellend sê: 'Wel, Christine sê ...' Hy het vir my gesê dat hulle al verskeie kere met Christine 'n onderhoud gevoer het, en Christine was die mees samewerkende. Al wat ek hoef te doen is om te bevestig wat Christine gesê het.
Ek het vanaand hierheen gekom om 'n verklaring af te lê oor die Ward -saak. Ek wil sê dat die meeste bewyse wat ek by die Marylebone -hof gelewer het, onwaar was. Hy is die enigste man met wie ek nog ooit gemeenskap gehad het in Ward se woonstel.
Dit is waar dat ek nooit geld aan Ward betaal het van mans met wie ek gemeenskap gehad het nie. Ward was daar en Michelle. Die verklarings wat ek aan die polisie gemaak het, was onwaar.
Ek het dit gemaak omdat ek nie wou hê dat my jong suster na 'n gevangenskap moes gaan of my baba van my weggeneem moes word nie. Herbert het vir my gesê hulle sal my suster wegneem en my baba neem as ek nie die verklarings maak nie.
Twee dae voor die Ward -verhoor het Ricardo 'n nuwe verklaring by die polisie afgelê. "Die getuienis wat ek tydens die Stephen Ward -verhoor vroeër hierdie maand gelewer het, was grotendeels onwaar. Ek het Ward by 'n geleentheid by sy woonstel in Bryanston Mews besoek. Niemand het geld ontvang nie. Ek het nooit geld ontvang nie. op die perseel van Stephen Ward, of geld aan hom gegee het. "
'Stel u voor,' het regter Marshall by die Old Bailey gevra, 'dat die polisie pas woorde in u mond geplaas het?' 'Ja,' het Ricardo geantwoord '... ek wou hê die polisie moet my met rus laat ...'
"Ricardo," het Ludovic Kennedy geskryf, "was duidelik in 'n toestand van skrik oor wat die polisie haar sou kon aandoen omdat sy op haar oorspronklike bewyse teruggekeer het. Na die verhoor het sy selde meer as 'n paar aande op een adres gebly uit vrees die polisie het haar gesoek ... "
Lord Denning het nie Ricardo in sy verslag genoem nie. Ludovic Kennedy het wel met haar in verbinding getree, en sy het onthul dat die polisie haar nege keer ondervra het voordat sy getuig het. 'N Waarnemingsmotor sit dae lank op 'n slag buite haar huis. Sy het uiteindelik teen Stephen Ward getuig.
Ricardo was vandag nog meer openlik tydens navorsing oor hierdie boek. Sy het reguit gesê: "Stephen hoef nie te pons nie - hy was doodryk, 'n ware heer; 'n skouer om lank op my te huil. Sommige van my kliënte was vriende van Stephen. Maar dit was nie saak nie Ek hou meer van kostuums. Hierdie ouens het 'n kostuum in hul aktetas gehad, en ek sou my as 'n oppasser of 'n verpleegster aantrek en vir hulle 'n onderbroek slaan. "
Ricardo bevestig die polisiedruk en verduidelik die probleem waarin sy verkeer het. "Die polisie het geweet ek het met Stephen rondgehou," sê sy. 'Hulle het gesê dat hulle my sou verdien met onsedelike verdienste, maar hoofinspekteur Herbert, wat die ondersoek bestuur het, was self 'n punter. Ek het nie geweet dat hy 'n polisieman was nie. Ek het altyd 'n pruik gedra wou altyd hê ek moet dit uittrek en my hare rondskud. Ek gaan ook met 'n ander koper wat by die ondersoek betrokke was. Ek kon nie die druk van die kopers opneem nie, en Stephen was 'n goeie vriend van my. Maar Inspekteur Herbert was ook 'n goeie vriend, so dit was ingewikkeld. " Ten tyde van die ondersoek het Ricardo na haar twee susters sowel as haar eie babadogtertjie gesorg - haar ouers het onlangs geskei. Sy het gesê dat sy bang is dat haar dogter en susters in 'n huis geplaas sal word, tensy sy doen wat vir haar gesê is.
Henry Brooke was 'n parlementslid sedert 1938 en verteenwoordig Hampstead twaalf jaar lank. Hy was 'n groot man wat nie maklik ontsteld was nie, maar het baie konserwatiewe politieke standpunte gehad, en sedert hy eers die vorige jaar minister van binnelandse sake geword het, was hy nuut op die manier van M15. Toe hy dus 'n gerug hoor dat die diens anonieme briewe aan mev. Profumo gestuur het - met die doel wat die gerug nie gesê het nie - was hy ontsteld en vererg. Op 27 Maart het hy die hoof van M15, Roger Hollis, ontbied om hom te besoek en die permanente ondersekretaris by die binnelandse kantoor, sir Charles Cunningham, en die kommissaris van die Metropolitaanse polisie, sir Joseph Simpson, gevra om die vergadering by te woon. Al hierdie mense is nou dood en die enigste verslag van wat gebeur het, is 'n semi-amptelike een wat in 1982 deur M15 uitgelek is.
Volgens hierdie verslag, toe Brooke Hollis die stryd aansê oor die gerug dat MIS anonieme briewe aan mev Profumo gestuur het, het Hollis dit sterk ontken. Hy het gesê sy diens het opgehou om belangstelling in die aangeleentheid te kry nadat Ivanov Brittanje verlaat het. Die vraag na Ward se rol kom toe ter sprake, maar die M15 -rekening verduidelik nie waarom Ward se naam enigsins genoem word nie. Hollis verduidelik toe aan Brooke die bewerings wat teen Ward gemaak is. Die enigste een wat M15 kon betref, was die verklaring van Christine Keeler aan die polisie dat Ward haar gevra het om by Profumo uit te vind wanneer Duitsland kernplofkoppe sou ontvang. Maar, het Hollis gesê, in 'n hofsaak wat teen Ward weens hierdie beskuldiging aanhangig gemaak sou word, sou alle getuies heeltemal onbetroubaar wees.
Volgens die M15 -rekening het Brooke daarna die mening van die polisiekommissaris hieroor gevra. Simpson was dit met Hollis eens, maar het toe verniet bygevoeg dat dit moontlik is om 'n skuldigbevinding aan Ward te kry met 'n aanklag dat hy van immorele verdienste lewe. Maar, het hy gesê, selfs dit lyk onwaarskynlik. Die M15 -rekening sê niks van Brooke se reaksie hierop nie, maar hy moes op een of ander manier sy ontevredenheid getoon het, want die vergadering het geëindig met Hollis se instemming om 'n tweede kykie na die moontlikheid van die vervolging van Ward ingevolge die wet op amptelike geheime te gee.
Wat moet ons van hierdie wonderlike ontmoeting maak? Brooke noem dit met 'n uitdruklike doel - om te ontdek of M15 -beamptes die Profumos geteister het en om dit te stop as hulle dit gedoen het. Maar die vergadering het vinnig na Wyk oorgegaan, en die minister van binnelandse sake en sy drie gesiene staatsamptenare het begin soek na 'n misdaad waarmee hy hom kon vervolg. Die inisiatief kom duidelik van Brooke; die twee dienshoofde, Hollis en Simpson, was pessimisties oor die suksesvolle vervolging van Ward vir enigiets. Hulle het huiwerig weggegaan en ingestem om te kyk of hulle 'n aanklag kan kry wat dalk kan vashou.
As die eerste Britse hoë kommissaris vir Palestina, 'n rol waarin hy van 1920 tot 1925 gedien het, het Herbert Louis Samuel voor baie uitdagings te staan ​​gekom. Die ervare Britse politikus het drie baie verskillende groepe in die streek probeer behaag: die Sioniste, wat wou hê dat hy 'n Joodse vaderland in Palestina moes ondersteun, die Arabiere, wat daarop aangedring het dat hy hul historiese aansprake op grond en politieke verteenwoordiging beskerm en die Britte, wat gevra het dat hy hierdie teenstrydige eise regstel om 'n polities stabiele land te bied wat die Britte kan help om onafhanklikheid te bereik. Uiteindelik het Samuel niemand heeltemal tevrede gestel nie, 'n gevolg wat al te algemeen was in 'n gebied wat diep geskei was deur godsdienstige verskille en teenstrydige aansprake op beperkte hulpbronne.
"Laat 'n Joodse sentrum in Palestina gevestig word, laat dit, soos ek glo dit sou bereik, 'n geestelike en intellektuele grootheid en onbetwisbaar, maar onvermydelik, die karakter van die individuele Jood, waar hy ook al mag wees, veredel word."
Hoewel Samuel 'n sentrale rol gespeel het in die ontwikkeling van Palestina in die twintigste eeu, het hy ook 'n vooraanstaande loopbaan in die Britse politiek gehad. Hy is die eerste keer in 1900 in die parlement verkies, en hy was sy hele lewe lank 'n getroue lid van die Liberal Party, 'n Britse politieke party wat hom toegespits het op die regte en voorregte van die Britse volk oor die regte van die regering. Deur die jare het hy as kabinetslid vir verskeie eerste ministers gedien, sleutelwetgewing opgestel wat verband hou met die jeughofstelsel, die posdiens en die nasionale telefoonmaatskappy herorganiseer en jare lank die Liberale Party gelei. Samuel het ook verskeie semi-invloedryke boeke oor politiek en filosofie geskryf, waaronder Liberalisme: 'n poging om die beginsels en voorstel van hedendaagse liberalisme in Engeland te stel (1902), Praktiese etiek (1935), en Geloof en aksie: 'n alledaagse filosofie (1937).
Die huissekretarisse (5): Herbert Samuel
1916 (onder Asquith, in die oorlogskoalisie), 1931-32 (as deel van die nasionale regering onder MacDonald)
Ondanks die feit dat hy twee keer die binnekantoor beklee het, was die meeste van die prestasies van Samuel se lang lewe nie dié in hoë pos nie.
Samuel kom uit 'n ryk Joodse agtergrond. Sy Joodsheid sou sy politiek inlig en deur sy vyande teen hom gebruik word, hoewel baie destyds gevoel het dat die antisemitisme wat hy in die gesig gestaar het, iets te danke het aan 'n ietwat onaantreklike persoonlikheid. Nadat hy aan die University College School opgelei is, wen hy 'n eerste in die geskiedenis in Balliol College, Oxford. Nadat hy die East End van Londen en sy groot Joodse gemeenskap leer ken het, raak hy betrokke by die politiek, baie op die New Liberal -vleuel van die Liberal Party. As sodanig en as lid van die sogenaamde Rainbow Circle het hy noue betrekkinge gehad met baie van die leiers in die Arbeidspolitiek, soos die Webbs en Ramsay MacDonald. Sy liberalisme: sy beginsels en voorstelle (1902) was miskien die belangrikste verklaring van die New Liberal -standpunt.
Nadat hy die parlement in 1902 binnegegaan het, gee Campbell-Bannerman hom die amp as ondersekretaris van die binnelandse kantoor toe die liberale in 1905 weer aan bewind kom. Onder Herbert Gladstone speel hy die leidende rol in die bekendstelling van 'n reeks nuwe liberale wetgewing, insluitend die Kinderhandves en die daarstelling van die proefstelsel (sien die artikel oor Herbert Gladstone hier). Die jare daarna het Samuel gedien as posmeester -generaal (hy het die telefoonstelsel genasionaliseer) en president van die raad van die plaaslike regering. Samuel het selfs die formule bedink wat Brittanje se oorlogsverklaring in 1914 regverdig (oor die kwessie van Duitsland se skending van die Belgiese neutraliteit) wat daarin geslaag het om die grootste deel van die regering en die Liberale Party bymekaar te hou.
Hy was uit die kabinet toe Asquith sy oorlogskoalisie in Mei 1915 gestig het, maar hy keer terug toe Churchill in November as kanselier van die hertogdom Lancaster bedank. Toe sir John Simon in Januarie 1916 bedank oor die kwessie van diensplig, gee Asquith aan Samuel die huiskantoor (Samuel word opgevolg as kanselier van die hertogdom Lancaster deur sy neef, Edwin Montagu).
Dit was 'n kort en ongelukkige ampstermyn. Dit was onder die toesig van Samuel dat krygswet na die Paasopkoms in Ierland ingevoer is en dat die leiers daarvan tereggestel is. Samuel het ook die sanksie van Sir Roger Casement, wat Duitse steun vir die Rising gesoek het, goedgekeur. Sy besluit blyk te wees gekleur deur Casement se homoseksualiteit, 'n onderwerp waaroor Samuel baie sterk standpunte gehad het wat nie in die moderne gemoed pas nie. Verder het hy eens saamgewerk met Casement in teenstelling met die Belgiese regering van die Kongo. Gewetensbeswaardes is hard behandel en Bertrand Russell is in die tronk gesit vir sy anti-oorlogse propaganda. Die linkse liberaal word daarvan beskuldig dat hy sy liberale beginsels verraai het.
Hy was skaars alleen daarin. Hy was ook nie die enigste een wat geweier het om onder Lloyd George te dien nie (met wie hy 'n baie ongemaklike verhouding gehad het, waarvan nog meer). Soos sy voorganger in die binnekant, sir John Simon, beteken dit egter dat hy eers weer in 1931 in die regering sou wees. Net soos Simon het Samuel sy setel in die koeponverkiesing van 1918 verloor.
Hy speel egter steeds 'n belangrike rol in die openbare lewe. In 1920 het Lloyd George Samuel tot hoë kommissaris vir Palestina aangestel. Hoewel hy nie 'n gelowige was nie, was Samuel 'n uiterlik ooreenstemmende Jood en teen 1914 het hy as sodanig 'n Sionis geword, maar het hy 'n rol gespeel om die weg te baan vir die Balfour -verklaring. As hoë kommissaris het sir Samuel (soos hy nou was) die probleem ondervind om die balans tussen Joodse immigrante en hul Arabiese bure te behou. Hy het baie gedoen om die Arabiere te kalmeer terwyl hy Jode toegelaat het om hulle te vestig, maar dit was soveel as wat hy kon doen. Vir goed of kwaad moet hy as een van die stigters van die moderne Midde -Ooste beskou word, saam met Gertrude Bell, Lawrence van Arabië en koning Abdullah van Jordanië (almal saam met hom in 1921 hieronder).
Interessant genoeg wou Samuel hom in Palestina vestig, maar sy opvolger wou hê dat hy moes vertrek. Hy sou steeds belangstel in die idee van 'n Joodse vaderland (al word hy deur beskuldigde sioniste dikwels daarvan beskuldig dat hy die saak terugval). Hy was gekant teen die aanbevelings van die Peel -kommissie vir die verdeling van Palestina, en hy was gekant teen soortgelyke voorstelle na die oorlog. Hy ondersteun egter die nuwe staat Israel en was 'n geëerde gas toe hy in 1949 besoek het. Die matigheid van sy sionisme was egter duidelik: hy het ook die grens van die wapenstilstand oorgesteek om 'n ou vriend, nou koning Abdullah van Jordanië, te besoek.
By sy terugkeer na Brittanje het Baldwin hom die opdrag gegee om die Samuel -verslag in die toestand van die mynbedryf te skryf. Die verslag self, saam met William Beveridge, was die topverkoper, maar nie die mynwerkers of die steenkooleienaars het sy aanbevelings aanvaar nie. Die General Strike het gevolg, waarin Samuel 'n versoenende rol gespeel het, en baie gedoen om die einde daarvan te bewerkstellig.
Die jaar daarna keer Samuel terug na die binnelandse politiek as voorsitter van die Liberale Party. Hy het Lloyd George lojaal ondersteun, ondanks sy twyfel oor die karakter van die bok en die Lloyd George -fonds. 'N Paar van sy ou politieke kreatiwiteite het ook teruggekeer: hy was een van die skrywers van die Yellow Book, soos Brittanje se Industriële Toekoms (1928) beter bekend was. Alhoewel Samuel in 1929 na die Commons teruggekeer het, het die Liberale herlewing (waarmee hulle 24% van die stemme gewen het) slegs 59 setels opgelewer. Verder het die party weer eens gesplit, hierdie keer oor Lloyd George se weiering om Labour uit sy amp te stem. Samuel neem die lyn van Lloyd George en was aktief betrokke by lang, hoewel vrugtelose, gesprekke met Arbeid oor die moontlike instelling van proporsionele verteenwoordiging.
Teen die tyd dat die Arbeidsregering in 1913 ineengestort het in die tande van 'n uitstekende krisis, het die liberale in werklikheid geskei. Toe die nasionale regering gevorm is, was Lloyd George siek. Die Simoniete was nou besig om geboorte te gee aan die Liberal Nationals, aangesien Lloyd George se adjunk, Samuel die de facto leier was van die res, wat nou die bynaam Samuleites gekry het. As sodanig keer Samuel terug na die binnelandse kantoor.
Sy ampstermyn was weereens van korte duur en ongelukkig. Die algemene verkiesing van 1931 het die liberale stem gehalveer. Met die instelling van tariewe het die Simoniete in werklikheid konserwatiewes geword. Eers het Samuel in die amp gebly, toe, in September, onder hewige kritiek van sy eie ondersteuners, bedank hy. Eers het die Samuleiete nog op die regeringsbanke gesit, maar die jaar daarna het hulle die vloer oorgesteek.
Samuel se besluit om by die nasionale regering aan te sluit, het hom die ewige haat van Lloyd George, wat vinnig tot antisemitisme oorgegaan het, besorg. Dit was niks nuuts vir Samuel nie. In 1912 is Samuel (verkeerdelik) by die Marconi -skandaal betrek, veral omdat hy Joods was, die ander Joodse lid van die kabinet, sir Rufus Isaacs (wat as Lord Reading die eerste minister van buitelandse sake in die nasionale regering van 1931 was) was insgelyks gewikkel. In 1914 beskryf Lloyd George Samuel as 'n 'ambisieuse en vasberade Jood met al die ergste kenmerke van sy ras'. Later sou Lloyd George van Samuel en Simon sê (wat baie mense per ongeluk as Jode beskou het) dat hy ten minste ''n bloedige gesig beter was as twee Jode'. Hy het ook gesê dat 'toe die besnyde Samuel die verkeerde bietjie weggegooi het'. Na 1931 was sy aanvalle op Samuel persoonlik, vitriolies en bitter: hy vergelyk Samuel se poging om 'n nuwe liberale posisie uit te werk met die 'braaksel van 'n siek hond'.
Liberalisme het nie herleef nie, en in 1935 verloor Samuel sy sitplek. Hy sou nooit weer sy amp beklee nie. Hy het gehoop dat Churchill hom in 1940 sou aanroep, maar sy ouderdom en sy vorige steun vir versoening het dit afgeskud. Hy het toe 'n eweknie geneem en hom aangestel in die rol van ouer staatsman. Hy publiseer verskeie filosofiese werke en selfs 'n Utopiese roman (regs): geen word nou gelees nie. Danksy die uiters gewilde program The Brain's Trust het hy 'n gewilde radio- en TV -persoonlikheid geword. Hy het Brittanje se eerste TV -party ooit politieke uitsending gelewer in 1951. U kan hom hier op dieselfde veldtog op dieselfde veldtog sien.
Selfs sy biograaf gee toe dat Samuel nie 'n simpatieke man was nie, en dat die gereelde vyandigheid wat hy in die gesig gestaar het, meer daarvoor te danke was as antisemitisme. Hy was ook nie in die voorste rang van die politieke lewe nie. Tog is hy een van slegs drie mans wat sedert 1900 twee sekretarisse was, en hy is een van die vyf binnesekretarisse sedert 1900, wat ook partyleier geword het (ses as jy Asquith tel, sewe as jy Clynes insluit wat was sekretaris van die huis nadat hy Arbeidersleier was). Sy is steeds die enigste man wat die sekretaris van die huis was, terwyl sy ook die leier van sy party was. Miskien, bo alles, het Samuel gehelp om die idee van liberalisme lewendig te hou. In sy jeug was Charles Trevelyan sy naaste vriend en mede -aangeslote by die Rainbow Circle. In die 1920's het Trevelyan, soos baie van hulle soortgelyk was, die vloer na Labour oorgesteek. Ander, soos Churchill of Simon, het na die konserwatiewes gespring. Samuel het 'n liberaal gebly en die liberalisme het amper gesterf, maar het uiteindelik vasgehou. Nie lank voor sy dood in 1963 sien hy die groot oorwinning in die Orpington-verkiesing wat 'n soort liberale herstel inlui. Sy hoë ouderdom het hom dus tot die laaste skakel tussen die Liberal Party of Asquith en die Liberale party van Jo Grimmond toegelaat.
Op 'n ligter noot is Sir Herbert sekerlik die enigste Britse huissekretaris wat 'n boulevard aan die strand (na Tel Aviv) en 'n splinternuwe hotel in Jerusalem vernoem het.
Nadat hy sy pa op sesjarige ouderdom verloor het, is Herbert Samuel se vormingsjare sterk beïnvloed deur sy oom, Samuel Montagu.  Montagu was een van die vroegste Engelse entoesiaste vir die sionisme, en hierdie aspek van Samuel se opvoeding het hom blykbaar baie beïnvloed.  Hoewel hy sy Joodse oortuigings tydens sy tyd aan die Universiteit van Oxford laat vaar het, bly Samuel geïntrigeerd deur die vooruitsig van 'n Joodse terugkeer na die Heilige Land.  Aan die begin van die eeu was Palestina egter deel van die uitgestrekte Ottomaanse Ryk, wat al byna 700 jaar lank onder Moslemregering was. Die terugkeer van die Jode na Palestina was 'n verre ideaal wat Samuel se belangstelling in die beweging beperk het. 
Hierdie omstandighede was egter merkwaardig anders nadat die Turke die Eerste Wêreldoorlog op 5 November 1914 betree het. As die Geallieerdes as oorwinnaars sou blyk, sou die Ottomaanse Ryk beslis verbrokkel en sy voormalige lande onder die oorwinnende Europese moondhede verdeel word.  Met 'n Joodse terugkeer na Palestina wat nie meer so vergesog was nie, het Samuel se belangstelling in die sionisme weer opgeduik. Na die verkryging van die nuutste publikasies van die Sionistiese Organisasie, het Samuel - wat in 1914 minister van binnelandse sake was, betower geraak deur die idee van 'n Joodse staat in Palestina. Slegs vier dae nadat die Turke die oorlog betree het, het hy Edward Gray, destydse minister van buitelandse sake, genader. Samuel het 'n Joodse staat uitgebeeld as 'n 'fondament van verligting', wat Jode regoor die wêreld geïnspireer het en 'nuttiger maak vir hul huidige bevolkings'.  Gray was beïndruk deur Samuel se opgewekte toespraak en het toegegee dat die idee van 'n nasionale tuiste vir die Jode hom altyd aangespreek het.  Samuel het later die dag vir David Lloyd George (destyds die kanselier van die staat) genader oor die onderwerp en hom eweneens begeer om 'n Joodse staat in Palestina te sien vestig.  Samuel se fassinasie met die sionisme is verder onthul in 'n ontmoeting met George, Chaim Weizmann en CP Scott op 3 Desember 1914, waarin hy onthul het dat hy 'n kabinetsnota saamstel wat hom vir die Britse protektoraat na Palestina beywer na die oorlog. 
Net vier weke later het Samuel sy memorandum voltooi en dit aan premier Herbert Asquith en sy kollegas gestuur.  Die memorandum, getiteld 'The Fate of Palestine', het begin met 'n sentimentele beskrywing van hoe Jode oor die hele wêreld 'meer as agtienhonderd jaar' gewag het om na Palestina terug te keer, hul verbinding met die land 'amper so oud soos die geskiedenis self'. [ 11] Samuel het beklemtoon dat as Brittanje na die oorlog Palestina sou annekseer, sy weer 'n rol sou speel in die 'burger van 'n terugwaartse land', en dat die ewige dankbaarheid van Jode wêreldwyd vir ewig verseker sou word.
Tot Samuel se teleurstelling het die premier en sy kabinet min aandag aan sy grootliks spekulatiewe memorandum gegee.  Hy was nietemin vasberade en in Februarie ontmoet hy met leiers in die Anglo-Joodse gemeenskap om steun vir sy idees te kry. Samuel het sy memorandum in Maart weer versprei, net sodat sy voorstelle weereens opsy gesit kon word. 
Die Balfour Verklaring
Trouens, die besluit van die Britse regering om in Februarie 1917 met Sionistiese verteenwoordigers te onderhandel, was grootliks 'n gevolg van faktore buite Samuel se beheer. Namate die behoefte om Amerikaanse steun in die oorlog te bekom gedurende 1916 toeneem, word 'n ooreenkoms met Sionistiese verteenwoordigers al hoe meer waarskynlik. Onder die Britse politieke elite bestaan ​​daar destyds 'n geloof in die 'wêreldwye invloed en vermoë van die Jode', wat geloof bewys het deur die feit dat Louis Brandeis, hoof van die Amerikaanse Sionistiese Organisasie, een van president Woodrow Wilson se naaste vriende was. [ 14] Die vervanging van Herbert Asquith met Lloyd George aan die hoof van 'n nuwe koalisieregering in Desember 1916 het ook die Sionistiese vooruitsigte verhoog.  Lloyd George het opgemerk dat hy 'baie gretig' was om 'n terugkeer van die Jode na Palestina te sien toe Samuel hom die eerste keer genader het, maar Asquith het Samuel se memorandum as 'n 'liriese uitbarsting' afgemaak.  In Februarie 1917 het Lloyd George toestemming gegee dat onderhandelinge tussen die Britse regering en Sioniste begin. 
Op 17 Februarie 1917 was Samuel verheug oor hierdie ontwikkeling, en het 'die eerste konferensie met volledige kleredrag wat tot die Balfour-verklaring gelei het' bygewoon.  Gedurende 1917 werk hy saam met dr Gaster, lord Rothschild, Weizmann, lord Milner en 'n handjievol ander om die ingewikkeldhede van die Balfour -verklaring af te handel. Met die goedkeuring van Samuel vir hierdie 'wyse stap', het Lord Balfour op 2 November 1917 die volgende verklaring afgelê in 'n brief aan Lord Rothschild:
Sy Majesteit se regering is ten gunste van die vestiging van 'n nasionale tuiste vir die Joodse volk in Palestina en sal alles in hul vermoë doen om die doelwit te bereik, aangesien duidelik verstaan ​​word dat niks gedoen moet word wat die burgerlike en godsdienstige regte kan benadeel nie van bestaande nie-Joodse gemeenskappe in Palestina of die regte en politieke status wat Jode in enige ander land geniet. 
Gedurende die volgende paar jaar was Samuel nou betrokke by die Sionistiese beweging. Hy het 'n aantal openbare toesprake gehou om die Joodse gemeenskap te verseker dat die regering sy beloftes wou nakom, terwyl hy sy eie vasberadenheid beklemtoon om die Jode terug te keer na Palestina.  Hy was ook voorsitter van die Sionistiese Kongres wat 'n verklaring van amptelike doelwitte saamgestel het vir die voorlegging tydens die Vredeskonferensie in Parys in 1919. 
Die mandaat vir Palestina is op 23 April voorlopig aan Groot -Brittanje toegewys. Die volgende dag het Lloyd George aangekondig dat Samuel die 'regte man' is om Palestina te regeer.  Samuel bly egter onseker. Alhoewel hy persoonlik geïnteresseerd was in die sionisme, het hy geglo dat daar onvermydelike 'gevare' gepaard gaan met die aanstelling van 'n Jood as hoë kommissaris.  Hy het aan Lloyd George verduidelik dat omdat die Britse regering in November 1917 'n belofte gemaak het om die regte van sowel die Joodse as die nie-Joodse gemeenskappe in Palestina te beskerm, 'n Jood as hoë kommissaris aangestel kan word, 'n valse hoop op Sionistiese ambisies kan gee.  Lloyd George het ingestem om Samuel tyd te gee om te heroorweeg. By nadenke beskou Samuel hom egter as verplig om so 'n gesogte aanbod van die premier te aanvaar en aanvaar die posisie op 25 April. 
Huneidi, wat beweer dat Samuel van 1914 tot 1925 'n toegewyde Sionis was, skryf Samuel se huiwering toe aan die kommer dat Arabiese vyandigheid teenoor 'n Joodse hoë kommissaris die implementering van 'n Sionistiese program moeiliker sal maak.  Wasserstein, wat beweer dat Samuel onpartydigheid tussen die twee gemeenskappe gemaak het terwyl hy eintlik die grondslag gelê het vir 'n Joodse staat, voer ook aan dat Samuel se 'primêre dryfveer' om die posisie van die hoë kommissaris te aanvaar 'die verwesenliking van die Sionistiese droom' was. [27 ] Samuel het egter nie onmiddellik die aanbod van die premier aanvaar as 'n geleentheid om sy eie Sionistiese ambisies te bevorder nie; hy het 'n paar dae geneem om die aanbod van die premier te oorweeg, en nadat hy die posisie aanvaar het, het hy aanvaar dat hy in Palestina sou aankom as 'n onpartydige administrateur.
Samuel's Eerstens Stappe
Op 30 Junie 1920 kom Samuel by die hawe van Jaffa aan. In 'n seremoniële wit militêre uniform met 'kraag en manchetten geborduur met goud', word hy begroet deur 'n saluut van 17 kanonne.  By sy aankoms in Jerusalem spreek Samuel die groot menigte toe wat bymekaargekom het. Hy het sy voorneme uitgespreek om aan die hoof te staan ​​van 'n 'regverdige en onpartydige' administrasie wat alle burgers van Palestina sal bevoordeel.  'N Week later is 'n stigtingsvergadering by die Government House belê. Tot Samuel se vreugde het 'konsuls, bedoeïenehoofde, mufti's, mukhtars, sjeiks, rabbi's, Arabiere en Jode' van regoor die land bygewoon.  Samuel het die verklaring van koning George V voorgelees en die doel van die regering meegedeel om 'n 'liberale' regering in Palestina te vestig, met 'elke ras en geloofsbelydenis gerespekteer'.  Hy het dit gevolg met 'n herbevestiging van sy eie begeerte om 'n 'onpartydige' administrasie te stig, en aangekondig dat 'n adviesraad in die komende weke as die eerste stap na selfbestuur ingestel sal word.  Die Arabiere is gerusgestel deur Samuel se beloftes, terwyl die Jode vol vertroue was dat Samuel werklik 'n Sionis van hart was, vasbeslote om Palestina in 'n Joodse staat te verander.
Huneidi het beweer dat Samuel 'slegs 'n skandaal gelewer het oor die idee dat Arabiese regte gerespekteer en moet word' en dat Samuel se vroeë onpartydigheidsbeloftes bloot pogings was om die Arabiere gedurende die eerste paar maande as hoë kommissaris 'te pas'.  In die komende maande sou Samuel egter verskeie vergaderings hou met leiers van die Joodse, Moslem- en Christelike gemeenskappe om die samestelling van 'n adviesraad te bespreek, soos hy tydens die inhuldigingsvergadering beloof het.  In Oktober is besluit dat die Raad tien onverkose regeringsverteenwoordigers en tien genomineerde individue sal bevat: vier Moslem -Arabiere, drie Christen -Arabiere en drie Jode. 
Huneidi het ook beweer dat hy in die eerste maande van Samuel as hoë kommissaris ''n grotendeels Sionistiese administrasie, vermom as 'n Britse', gestig het.  So gou as moontlik het Samuel dit egter vir Arabiere en Jode moontlik gemaak om vir senior poste in die regering aansoek te doen.  Hy het ook beveel dat 'n gelyke aantal Arabiere en Jode in die polisiemag aangestel moet word en baie van die Britse nie-Jode wat in die vorige militêre regering geërf het, in posisie gelaat het, waarvan verskeie na bewering anti-Sionisties was.  Teen Junie 1921 was 'uit 'n totaal van 2 490 staatsamptenare uit alle geledere 1 633 (66 persent) Arabiere'. 
Dit is te verstane dat die aankondiging van Samuel se aanstelling as hoë kommissaris vir die Jode 'n bron van groot opgewondenheid was. Weizmann het die 'verwesenliking van die groot visie' aangekondig en Menachem Ussishkin, hoof van die Joodse Nasionale Fonds, het triomfantelik verklaar 'ons wense is vervul!'.  Ongelukkig het Samuel geen poging aangewend om sy nuutgevonde pligsgevoel as hoë kommissaris aan Weizmann en die res van die Joodse gemeenskap oor te dra nie, wat hom verplig het om onpartydig oor Palestina te regeer, volgens die amptelike beleid van die Britse regering. Met die vertroue dat Samuel se aanvanklike onpartydigheidsverklarings leë verklarings was wat bedoel was om die Arabiere onder beheer te hou, het die Jode in Palestina gedurende 1920 hoopvol gebly dat Samuel binnekort die fondamente vir 'n Joodse staat sou begin lê. Teen Oktober 1920 het die Jode 'n verkose vergadering benoem en 'n vergadering is belê met die hoë kommissaris. Samuel gebruik hierdie vergadering egter om die nodige grense vir Joodse invloed in Palestina te beklemtoon, eerder as om te bespreek hoe om die Joodse gesag die beste te verhoog.  Hy het verklaar dat dit 'nie die doel van die Vergadering' was om vrae aan te spreek 'wat Palestina as 'n geheel raak nie': hulle invloed moes slegs tot die 'interne aangeleenthede' van die Joodse gemeenskap beperk word. 
Samuel se houding teenoor die Verkose Vergadering van Jode was hoogs onverwags en daag Wasserstein se bewering uit dat die Hoë Kommissaris gepoog het om die 'nodige politieke omstandighede' te skep vir die stigting van 'n Joodse staat in Palestina.  In plaas daarvan om entoesiasties maniere voor te stel om geleidelik die invloed van die Vergadering in die bestuur van die land te verhoog, het Samuel probeer om die Joodse mag te beperk. Dit ondermyn ook Huneidi se bewering dat Samuel, in teenstelling met die beperkings wat op die ontwikkeling van Arabiese selfregerende instellings geplaas is, dié van die Jode bevorder het.  In werklikheid gebruik Samuel sy gesag as hoë kommissaris om die Sionistiese beweging te beperk.
In Desember 1920 is 'n Palestynse Arabiese Kongres in Haifa byeengeroep deur verteenwoordigers van die Christelik-Moslem-samelewings, met 'n memorandum waarin die sienings van die aanwesiges aan Samuel voorgelê is.  Die memorandum het begin met 'n beroep op '' 'n inheemse regering, verteenwoordigend van en gekies deur die Arabies sprekende bevolking wat in Palestina woon tot aan die begin van die oorlog '.  Dit is gevolg deur 'n lys van die frustrasies van die Arabiese gemeenskap met die huidige administrasie: die koms van Sionistiese emigrante, die bekendstelling van Hebreeus as amptelike taal van Palestina en die voortbestaan ​​van 'n Sionistiese vlag.  Hoewel Samuel onpartydigheid gehandhaaf het deur hierdie maatreëls te balanseer met beperkings op Joodse immigrasie, die daarstelling van 'n adviesraad en beperkings op die mag van die Joodse Verkose Vergadering, het hy nie die Britse regering se verbintenis tot die Balfour -verklaring ontken nie. Arabiese vyandigheid sou dus voortduur.
Die spanning het gedurende Januarie 1921 toegeneem. In 'n poging om Arabiese frustrasie te versag, ontmoet Samuel op 16 Januarie Musa Kazim Pasha al Husseini en vyf ander Arabiese leiers.  Die groep herhaal hul teenkanting teen die Joodse aanspraak op Palestina en druk op die hoë kommissaris om afstand te doen van die Britse regering se verbintenis tot die Jode.  Samuel verduidelik dat hoewel dit 'nie binne sy bevoegdheid was om die beleid wat deur sy majesteit se regering neergelê is' te bespreek nie ', die Arabiere gerusgestel moet word deur die voorneme van die regering om' die Balfour -verklaring in sy geheel uit te voer, en nie minder belangrik is vir die tweede deel van die verklaring as by die eerste '.  Samuel het maar te goed geweet dat dit nie die antwoord was wat die Arabiese leiers verlang nie.
Die Mei Onluste van 1921
Vier maande later het 'n botsing tussen Joodse werkers en Bolsjewiste spoedig uitgebrei tot 'massale geweld' tussen die Arabiere en Jode.  Binne enkele dae het die konflik van Jaffa tot by die kusvlakte na Tel Aviv, Nablus en Tulkarem versprei.  Wanhopig om weer beheer te kry, beveel Samuel die gebruik van gepantserde motors, troepe op artillerie en selfs vliegtuie om bomme op die grootste skare te laat val.  Oorlogskepe is na Haifa en Jaffa gestuur en 'n eskader van Indiese kavallerie is uit Egipte ingebring om die orde te help herstel.  Na 'n week van pandemonium is 'n geskatte 95 mense dood en minstens nog 200 beseer. 
Die onluste in Mei versterk net die besluit van Samuel om 'n onpartydige bemiddelaar te bly en selfbestuur in Palestina te verhoog.Die orde is nie weer in die land herstel nie, maar Samuel het 'n beroep op Churchill gedoen.  Samuel verduidelik aan Churchill dat die mees geskikte stap 'n uitbreiding van die Adviesraad is.  Alhoewel dit nie die Arabiere of die Jode heeltemal sou bevredig nie, het Samuel gehoop dat die spanning verminder sou word deur die invloed van elke party in die bestuur van die land, asook die waarskynlikheid van verdere wanorde.
Churchill was bekommerd dat dit nie net aan die Arabiere en die Jode nie, maar aan die res van die internasionale gemeenskap sou blyk dat die Britse regering deur geweld gemanipuleer kon word. Hy het verduidelik dat hoewel hy maatreëls ondersteun 'om te verseker ... 'n effektiewe voorstelling van die nie-Joodse mening 'in Palestina, het hy' egter nie gedink dat die beste oomblik om so 'n toegewing te maak, die môre van die onluste in Jaffa was nie.  Dit is dus verbied vir Samuel om die woorde 'gekies' en 'verteenwoordiger' te gebruik in sy volgende toespraak in die land.  Maar Samuel was nog steeds gretig om die bevolking gerus te stel, en het in sy toespraak beklemtoon dat besprekings in Londen plaasvind om so spoedig moontlik 'n 'vrye en gesaghebbende meningsuiting' in Palestina te verseker.  In sy tussentydse verslag van Julie 1921 het Samuel weereens gesê dat 'stappe gedoen word om 'n grondwet vir die land op te stel, wat 'n elektiewe element sal insluit'. 
Die tussentydse verslag van Julie 1921 onthul ook Samuel se volgehoue ​​verbintenis tot onpartydigheid wat Joodse immigrasie betref. Samuel het voorgestel dat die aantal immigrante beperk word tot die ekonomiese absorpsievermoë van die land.  Deur nie die verbod op immigrasie wat tydens die onluste in Mei opgelê is, te verleng nie, of om hierdie verbod te vervang deur 'n onbeperkte instroming van Jode, het Samuel gehoop om regverdig te wees teenoor beide gemeenskappe. Geen van die partye was egter tevrede nie: die Arabiere beskuldig die administrasie van die skep van werk bloot om die aankoms van Jode moontlik te maak, terwyl Weizmann in 'n brief aan die hoë kommissaris op 19 Julie beweer dat Samuel se immigrasiebeleid 'Zionist' geleidelik, stelselmatig en meedoënloos verminder het vooruitsigte in Palestina. 
Die Wit Papier van 1922
In Februarie 1922 het die Britse regering korrespondensie aangegaan met die Palestynse Arabiese afvaardiging en die Sionistiese Organisasie in die hoop om tot 'n ooreenkoms met die twee gemeenskappe te kom. Ongelukkig was die Palestynse Arabiese afvaardiging van die begin af nie samewerkend nie en het dit duidelik gestel dat 'geen grondwet wat die volk van Palestina volle beheer oor hul eie sake sou gee nie, aanvaarbaar kan wees'.  Daarteenoor het die Sionistiese Organisasie nou besef dat dit in hul beste belang is om met die regering saam te werk. Churchill het Weizmann gevra om te verseker dat Jode regoor die wêreld die grense vir Joodse invloed in Palestina aanvaar en Weizmann pligsgetrou daaraan voldoen. 
Ten spyte van die weiering van die Arabiese afvaardigings om saam te werk, was hul lot steeds in die hande van die Britte. Eind Junie 1922 is die witskrif van Churchill gepubliseer, waarin die Britse regering se korrespondensie met die Palestynse Arabiese afvaardiging en die Sionistiese Organisasie sedert Februarie gekombineer is, met 'n verklaring deur Samuel waarin die toekomstige beleid in Palestina uiteengesit word.  Samuel maak duidelik sy voorneme om 'n onpartydige administrateur te bly, en verduidelik dat Palestina 'nie in 'n Joodse nasionale huis omskep sou word nie, maar dat so 'n huis gestig moet word' in Palestina, terwyl die Arabiere tegelykertyd gerusgestel word dat dit nie die 'verdwyning of ondergeskiktheid van die Arabiese bevolking, taal of kultuur'.  Immigrasie sal voortgaan volgens die ekonomiese absorpsievermoë van die land en 'n wetgewende raad sal saamgestel word met Samuel as president. Daar sal tien amptelike lede en twaalf lede wees 'gekies op 'n wye franchise', en verdere maatreëls vir selfbestuur sal later ingestel word, as alles volgens plan verloop. Ongelukkig vir Samuel het die verkiesing vir 'n wetgewende raad in 1922 nie volgens plan verloop nie. Op 22 Augustus het die vyfde Palestynse Arabiese Kongres 'n Arabiese boikot van die verkiesing verklaar, wat verklaar dat, tensy die Britse regering alle beloftes aan die Jode sou herroep, daar geen Arabiese samewerking met die administrasie sou wees nie. 
Samuel het egter nie so maklik moed opgegee nie. Aan die hertog van Devonshire (koloniale sekretaris van Oktober 1922 tot Januarie 1924) verduidelik hy dat dit sy 'plig' is om Arabiese deelname aan die verkiesings aan te moedig, en aan die einde van 1922 het Samuel verskeie vergaderings met leiers van die Arabiese Moderate Party gehou om dit te verduidelik hulle deelname aan die verkiesings was hoogs 'wenslik'.  Ongelukkig was sy pogings onsuksesvol. Tog was Samuel vasbeslote om die verkiesing 'n sukses te maak, en die termyn vir stemming optimisties verleng tot Mei.  Die voortgesette pogings van die hoë kommissaris om Arabiese deelname aan te moedig, laat Wasserstein se bewering weer twyfel dat Samuel slegs onpartydigheid tussen die Arabiere en Jode gemaak het: Samuel het nie in Februarie 1922 die geleentheid aangegryp om 'n wetgewende raad te stig wat hoofsaaklik uit Jode bestaan ​​nie. In plaas daarvan was hy bereid om nog drie maande te wag in die hoop op Arabiese samewerking. Ongelukkig was dit tevergeefs, want slegs 225 Arabiere in die hele land het aan die verkiesings deelgeneem.  Die verkiesings was 'n totale 'mislukking' vir Samuel se administrasie en die Britse regering in Londen het belangstelling begin verloor. 
Die Mislukking van die Arabies Agentskap Skema
Met 'parlementêre en openbare opposisie teen die Balfour-verklaringsbeleid gedurende die voorafgaande twee jaar, hoofsaaklik uit die konserwatiewe banke en die regse pers', het die aanstelling van 'n konserwatiewe regering in Oktober 1922 gelei tot 'n heroorweging van die Britse beleid in Palestina. [ 73] In die somer van 1923 het die regering 'n spesiale kabinetskomitee in Londen aangestel om 'die toekoms van die regering van sy majesteit met betrekking tot Palestina' te ondersoek en advies te gee.  Samuel het na Londen gereis en die komitee direk toegespreek. Hy het aangevoer dat dit absoluut noodsaaklik is dat Brittanje getrou bly aan haar beloftes van November 1917 en dat verdere pogings tot samewerking met die Arabiere aangewend moet word, wat voorstel dat 'n Arabiese agentskap 'presies analoog' met die van die bestaande Joodse agentskap in Palestina.  Samuel se reis na Londen was 'n sukses. Op 27 Julie het die kabinetskomitee tot die gevolgtrekking gekom dat 'niemand nou ernstig 'n volledige ommekeer van beleid pleit' in Palestina nie. 
Op 4 Oktober 1923 het die hertog van Devonshire Samuel ook ingelig dat die regering bereid is om die oprigting van 'n Arabiese agentskap te ondersteun.  Die hertog wou dit egter 'baie duidelik' maak dat dit die heel laaste toegewing was wat die Britse regering aan die Arabiere gemaak het en dat Arabiese samewerking 'noodsaaklik' was. Ongelukkig het die Arabiere in Oktober die skema van die Arabiese agentskap van Samuel verwerp, en die daaropvolgende maand moes die Britse regering aankondig dat dit 'nie verder op die pad van politieke toegewings sou gaan nie'. 
Nie opgee nie
Samuel het sonder afwyking steeds probeer om Arabiese deelname aan die administrasie aan te moedig. Slegs een dag na die verwerping van die Arabiese Agentskap het hy 'n beroep op die koloniale kantoor gedoen vir 'die aanstelling as amptenare van 'n aantal lede van invloedryke Moslem -noemenswaardige gesinne', en beklemtoon dat dit 'des te meer nodig is dat die regering 'n ander kontakpunte 'noudat die Arabiere sy jongste voorstel verwerp het.  Ongelukkig het Samuel nie meer die steun van die Britse regering in Londen nie, en ook nie die steun van baie Britse amptenare in Palestina nie; Samuel wou ook plaaslike regeringsliggame en verkose munisipale instellings in Palestina stig, net sodat hierdie inisiatief in Maart 1925 deur Leo Amery (koloniale sekretaris van November 1924) verwerp kan word. 
Ondanks Samuel se pogings, het die Britse regering in Londen en die meerderheid Britse amptenare in Palestina vanaf 1923 belangstelling verloor om samewerking tussen die Arabiere en die Jode tot stand te bring. Van 1923 tot sy vertrek in Julie 1925 het Samuel se administrasie 'weinig meer as 'n skeidsregter tussen twee parallelle regerings' gebly.  Wasserstein beskryf dit as ''n vorm van ... institusionele verdeling ... 'n dekade voordat die territoriale verdeling van die land ernstig bespreek word'. 
Maar dit was nie deur 'n gebrek aan strewe nie. Samuel se primêre doel as hoë kommissaris van Palestina was die oprigting van 'n verenigde politieke liggaam wat in beide mate die Jode en nie-Jode van Palestina verteenwoordig. Hy het sy eerste vier maande 'n adviesraad opgestel wat bestaan ​​uit leiers van die Joodse, Christelike en Moslemgemeenskappe. In 1922 het hy probeer om dit te vervang deur 'n uitgebreide Wetgewende Raad, bestaande uit twaalf verteenwoordigers van die Palestynse bevolking, in die hoop dat die verhouding tussen Palestynse verteenwoordigers en Britse amptenare in die Raad mettertyd verhoog en tot groter Palestynse lei selfregering. Nie een keer het Samuel iets anders voorgestel as 'n gelyke balans tussen Jode en Arabiere in die advies- of wetgewende rade nie. Na 'n aangekondigde Arabiese boikot van die verkiesings vir die Wetgewende Raad in 1922, het Samuel met Arabiese leiers van die Gematigde Party vergader om Arabiese deelname aan te moedig. As dit misluk, het hy hopelik die sperdatum vir stemming tot Mei verleng. Ongelukkig het die Arabiere nie saamgewerk nie. Die ondermyning van Wasserstein en Huneidi se bewering dat Samuel se uiteindelike ambisie in Palestina die skepping van 'n Joodse staat was, is die feit dat Samuel nie die geleentheid aangegryp het om 'n wetgewende raad te stig wat uitsluitlik uit Jode bestaan ​​nie. In plaas daarvan was hy vasbeslote om Arabiese samewerking met die administrasie aan te moedig en die Britse regering te oorreed om die oprigting van 'n Arabiese agentskap in die somer van 1923 te ondersteun. Ongelukkig moes die Arabiere dit weer verwerp.
Samuel het ook 'n groot deel van sy tyd in Palestina daaraan gewy om gelyke indiensneming van die Arabiere en Jode in die burgerlike administrasie te verseker, en weer eens Huneidi se bewering dat Samuel se administrasie 'grotendeels sionisties' was, vermom as Britte, weerlê: Samuel het beide gemeenskappe toegelaat om aansoek te doen die hoogste posisies in die regering, terwyl hy daarop aangedring het dat 'n gelyke aantal Jode en nie-Jode in die Palestynse polisiemag werksaam is.  Na die mislukking van die Arabiese agentskapskema in 1923, lê Samuel nog meer klem op die aanmoediging van Arabiese deelname aan die administrasie.
Samuel het ook probeer om 'n beleid van onpartydigheid tussen die Arabiere en die Jode met betrekking tot Joodse immigrasie tot stand te bring, met die immigrasiegetalle wat voldoen aan die 'ekonomiese absorpsievermoë' van Palestina as 'n kompromie tussen onbeperkte Joodse immigrasie en 'n totale verbod op Joodse aankomelinge .  Van deurslaggewende belang is Samuel se aandrang tydens sy eerste ontmoeting met die Verkose Vergadering van Jode in Oktober 1920 dat hul invloed slegs tot die 'interne aangeleenthede' van die Joodse gemeenskap beperk moet word. 
Huneidi en Wasserstein het aangevoer dat Samuel 'n vurige Sionis bly as hoë kommissaris van Palestina. Hierdie stryd is egter weerlê deur te toon dat Herbert Samuel, 'n standvastige Sionis gedurende die Eerste Wêreldoorlog, 'n hartsverandering in April 1920 beleef het. Samuel het in Palestina aangekom met 'n sterk pligsbesef, 'n verpligting om die Britse regering se beloftes na te kom sowel die Jode as nie-Jode, en 'n vasberadenheid om Palestina as 'n onpartydige administrateur te regeer.
Samuel se uiteindelike mislukking om 'n verenigde politieke liggaam in Palestina te stig, was die gevolg van die volgende: die kompromislose houding van die Arabiere, wat konsekwent geweier het om met Samuel se administrasie in gesprek te tree oor die vasberadenheid van die Sioniste om 'n Joodse terugkeer na Palestina en die Britte te sien Die regering se gebrek aan belangstelling om samewerking tussen die Arabiere en die Jode te bewerkstellig na die verwerping van die Arabiese agentskapskema in Oktober 1923. Dit was beslis nie te wyte aan 'n gebrek aan moeite van Samuel se kant om die twee gemeenskappe bymekaar te bring nie. Geen mens kon meer gedoen het nie.
 Herbert Louis Samuel, Herinneringe (Londen, 1945), p. 3.
 Bernard Wasserstein, Herbert Samuel: 'n Politieke lewe (Oxford, 1992), pp. 201-2.
 Malcolm Yapp, The Making of the Modern Near East, 1792-1923 (Londen, 1987), bl. 95 William Matthew, 'War-Time Contingency and the Balfour Declaration of 1917: An Improbable Regression', Journal of Palestine Studies 40 (Januarie 2011), 28.
 'The Fate of Palestine', kabinetsmemorandum, Jan 1915, The Personal and Political Papers of Viscount Samuel wat handel oor Israel en Joodse aangeleenthede, Israel State Archives (ISA) SAM/H/1.
 John McTague, Britse beleid in Palestina, 1917-1922 (Lanham, 1983), bl. 12.
 David Vital, Sionisme: die deurslaggewende fase (Oxford, 1987), bl. 95.
 Tom Segev, Een Palestina, volledig (Londen, 2001), bl. 38.
 Leonard Stein, Die Balfour -verklaring (New York, 1961), bl. 309 Elizabeth Monroe, Britain's Moment in die Midde-Ooste, 1914-1956 (Baltimore, 1963), bl. 29.
 Samuel, Herinneringe, bl. 140 Herbert Asquith aan Venetia Stanley, 28 Jan 1915, no. 281, Michael en Eleanor Brock (reds.), H. H. Asquith, Briewe aan Venetia Stanley (Oxford, 1985).
 Avner Cohen, Israel en die Arabiese wêreld (Londen, 1970), p. 122.
 Chaim Weizmann, Trial and Error: Die outobiografie van Chaim Weizmann (Londen, 1972), bl. 188.
 Herbert Samuel (HS) na War Cabinet, Nov 1917 (ISA) SAM/H/1 Lord Balfour aan Lord Rothschild, 2 Nov 1917 (ISA) SAM/H/2.
 'Groot dankseggingsvergadering', Die Joods Kroniek, 7 Desember 1917 (ISA) SAM/H/18 'Declaration Day', Die Joods Kroniek, 7 Nov 1919, The Lloyd George Papers, Parlementêre Argief, LG/F/44/8/2.
 Samuel, Herinneringe, bl. 148 Pamela Haviland, Palestina: The Origin and Establishment of a Mandate-1914-1922, ongepubliseerde MA-proefskrif, Universiteit van Nebraska (1971), p. 111.
 Sahar Huneidi, 'N Gebroke vertroue: Herbert Samuel, sionisme en die Palestyne (Londen, 2001), bl. 94.
 Wasserstein, Die Britte in Palestina: Die verpligte regering en die Arabies-Joodse konflik, 1917-1929 (Oxford, 1978), bl. 88.
 Segev, Een Palestina, volledig, bl. 148.
 Jerusalem na ZO Central Office (Telegram), 2 Jul 1920 (ISA) SAM/H/17.
 'Impressies van 'n historiese vergadering', Die Palestina Weekly, 16 Julie 1920 (ISA) SAM/H/18.
 Toespraak deur HS, 7 Julie 1920 (ISA) SAM/H/18.
 Huneidi, 'N Gebroke vertroue, pp. 101-3.
 John Bowle, Burggraaf Samuel: 'n biografie (Londen, 1957), bl. 202 Toespraak deur HS, 7 Julie 1920 (ISA) SAM/H/18.
 Bowle, Burggraaf Samuel, bl. 202.
 Huneidi, 'N Gebroke vertroue, bl. xv.
 Wasserstein, '' Clipping the Claws of the Colonizers ': Arab Officials in the Government of Palestine, 1917-1948', Midde -Oosterse Studies 13 (Mei 1977), 172-3.
 Ibid, 173 Lionel Casper, Die verkragting van Palestina en die stryd om Jerusalem (Jerusalem, 2003), bl. 38.
 Wasserstein, 'Clipping the Claws', 178.
 Chaim Weizmann (CW) aan HS, 8 Junie 1920, Meyer Weisgal (red.), Die briewe en papiere van Chaim Weizmann, 1874-1952 (Londen, 1968), vol. IX Menachem Ussishkin na Zioniburo London (Telegram), 11 Junie 1920, Sionisme en ander aangeleenthede met betrekking tot Jode in Palestina, The National Archives (TNA) FO 141/742/3.
 HS aan president van verkose vergadering, 24 Okt 1920 (TNA) FO 141/742/3.
 Wasserstein, Die Britte in Palestina, bl. 87.
 Huneidi, 'N Gebroke vertroue, bl. 121.
 Memorandum van die Palestynse Arabiese Kongres, 18 Des 1920 (TNA) FO 141/439/1.
 ​​HS to Curzon, 14 Feb 1921 (TNA) FO 141/439/1.
 Wasserstein, 'Herbert Samuel en die Palestynse probleem', Die English Historical Review 91 (Oktober 1976), 765.
 HS aan Winston Churchill (WC), 8 Mei 1921, Martin Gilbert en Randolph Churchill (red.), Die Churchill -dokumente (Hillsdale, 2009), vol. IV.
 Hoë kommissaris van Egipte by die buitelandse kantoor (FO), 2 Mei 1921, Palestina: Civil Administration and General Situation (TNA) FO 141/439/2.
 HS to WC, 8 Mei 1921, Die Churchill -dokumente, vol. IV Hoë Kommissaris van Egipte aan FO, 2 Mei 1921 (TNA) FO 141/439/2.
 Wasserstein, 'Herbert Samuel en die Palestynse probleem', 767.
 HS to WC, 8 Mei 1921, Die Churchill -dokumente, vol. IV.
 WC to HS, 4 Mei 1921 (Telegram), Die Churchill -dokumente, vol. IV.
 Toespraak deur HS, 3 Junie 1921 (TNA) FO 141/439/2 Michael Cohen, Britain's Moment in Palestine: Retrospect and Perspectives, 1917-1948 (Routledge, 2014), bl. 120.
 Tussentydse verslag oor die burgerlike administrasie van Palestina, 30 Julie 1921 (TNA) FO 141/439/2.
 Neil Caplan, 'The Yishuv, Sir Herbert Samuel, and the Arab Question in Palestine, 1921-5' in Ellie Kedourie en Sylvia Haim (red.), Sionisme en Arabisme in Palestina en Israel (Londen, 1982), bl. 5 CW tot HS, 19 Julie 1921, Die briewe en referate van Chaim Weizmann, vol. X.
 Die Witskrif van 1922 (TNA) FO 141/742/3.
 Naomi Shepherd, Ploegsand: Britse heerskappy in Palestina, 1917-1948 (New Brunswick, 2000), bl. 61.
 HS aan hertog van Devonshire, ongedateerd (ISA) SAM/H/5.
 Wasserstein, 'Herbert Samuel en die Palestynse probleem', 771.
 Hertog van Devonshire aan HS, 4 Okt 1923 (TNA) FO 141/439/2.
 Cohen, Brittanje se oomblik, bl. 146.
 'The Future of Palestine', kabinetsnota, 27 Julie 1923 (TNA) CAB 24/161/51.
 Wasserstein, Die Britte in Palestina, bl. 125.
 'The Future of Palestine', kabinetsnota, 27 Julie 1923 (TNA) CAB 24/161/51.
 Hertog van Devonshire aan HS, 4 Okt 1923 (TNA) FO 141/439/2.
 Bowle, Burggraaf Samuel, bl.227 Evyatar Friesel, 'Britse amptenare oor die situasie in Palestina, 1923', Midde -Oosterse Studies 23 (April 1989), 198.
 Wasserstein, 'Clipping the Claws', 175.
 HS aan Leo Amery, 4 Maart 1925 (ISA) SAM/H/7.
 Wasserstein, 'Herbert Samuel en die Palestynse probleem', 773.
 Wasserstein, Herbert Samuel, bl. 226.
 Huneidi, 'N Gebroke vertroue, bl. xv.
 Tussentydse verslag oor die burgerlike administrasie van Palestina, 30 Julie 1921 (TNA) FO 141/439/2.
 HS aan President van die Verkose Vergadering, 24 Okt 1920 (TNA) FO 141/742/3.
Herbert Louis Samuel, 1ste Burggraaf Samuel
Herbert Louis Samuel, 1ste Burggraaf Samuel, (gebore 6 November 1870, Liverpool - oorlede 5 Februarie 1963, Londen), Britse staatsman en filosoof, een van die eerste Joodse lede van die Britse kabinet (as kanselier van die hertogdom Lancaster, 1909–10). Hy was miskien die belangrikste as die eerste Britse hoë kommissaris vir Palestina (1920–25), en het hierdie delikate opdrag met wisselende maar aansienlike sukses uitgevoer.
Samuel was 'n maatskaplike werker in die krotbuurt Whitechapel in Oos -Londen toe hy as 'n liberaal in die Laerhuis verkies word in 1902. As parlementêre sekretaris van die binnelandse kantoor (1905–09) was hy verantwoordelik vir wetgewing (1908) wat jongmense tot stand gebring het. howe en die "Borstal" stelsel van aanhouding en opleiding vir jeugdige oortreders. Hy het twee keer posmeester -generaal (1910–14, 1915–16) die posvakbonde herken en die telefoondienste genasionaliseer. In Januarie 1916 word hy huissekretaris in die koalisiebediening van Herbert H. Asquith, maar hy bedank in Desember toe David Lloyd George sy koalisieregering vorm.
Hoewel sy administrasie van vyf jaar in Palestina af en toe versteur is deur onrus wat veroorsaak is deur sowel Joodse as Arabiese nasionalistiese onenigheid, het Samuel die ekonomie van die streek aansienlik verbeter en daarna streef na harmonie tussen die godsdienstige gemeenskappe. Nadat hy teruggekeer het na Groot -Brittanje, het hy (1925–26) die koninklike kommissie oor die steenkoolbedryf gelei en gehelp om die algemene staking van Mei 1926 te besleg. Toe hy in 1929 by die Laerhuis kom, het hy by Ramsay MacDonald se nasionale koalisieregering in 1931 as tuiste aangesluit sekretaris, maar as 'n bevestigde vryhandelaar bedank hy in September 1932 uit protes teen invoertariewe. Hy was leier van die Liberale Party van 1931 tot 1935, maar sy optrede het die verdeeldheid binne die Liberale Party uitgebrei, wat nie meer 'n belangrike faktor in nasionale verkiesings was nie. Hy is in 1937 gestig en het die liberale in die House of Lords gelei (1944–55).
As president (1931–59) van die Britse (later Royal) Institute of Philosophy, vertolk Samuel filosofie aan die publiek in boeke soos Praktiese etiek (1935) en Geloof en aksie (1937 nuwe uitg. 1953).
Kol. Samuel H. Fisher is gebore in Cincinnati, Ohio, in 1867, studeer aan die Yale University in 1889 en Yale Law School, 1892. Hy beoefen regte in Washington, DC, en New Haven, Conn. In 1916 word hy die persoonlike raadgewer vir mev Stephen V. Harkness en haar seun Edward S. Harkness, 'n pos wat hy beklee het totdat Fisher in 1931 afgetree het. Hy was lid van die Yale Corporation van 1910-1925 en lid van die rade van korporatiewe en liefdadigheidsinstellings. Nadat hy afgetree het, het hy gehelp om die Connecticut Highway Safety Commission in 1936 te organiseer, was hy administratiewe administrateur van Connecticut van 1940-1943 en het hy ander staatsdiens vir die staats- en federale regering verrig. Hy trou met Margaret Sargent Fisher van New Haven in 1895. Hulle verhuis na Litchfield in 1920. Hy sterf in 1957. In die dertigerjare het Fisher 'n projek onderneem om data te versamel oor elke student wat die Litchfield Law School van 1774-1833 bygewoon het. Hy het navorsing gedoen en korrespondeer met kolleges en universiteite, staatsbiblioteke, historiese verenigings en ander instellings regoor die land. Hy het ook genealoë ingespan om inligting op te spoor. Die resultate van sy ondersoeke is gepubliseer in 'n boek deur die Yale Law School Library in samewerking met Yale University Press in 1946.
Uit die beskrywing van Samuel Fisher-versameling, 1929-1961. (Litchfield Historical Society). WorldCat -rekord -ID: 753726041
Samuel Herbert Fisher is gebore in Cincinnati, Ohio, op 26 Mei 1867. Hy ontvang B.A. (1889) en LL.B. (1892) grade aan die Yale Universiteit. Fisher beoefen regte in New Haven, Connecticut en New York City en dien as junior advokaat van die Yale Universiteit en persoonlike advies van mev Stephen V. Harkness en Edward S. Harkness. Hy was 'n genoot van die Yale Corporation (1920-1935) en was voorsitter van die Connecticut Tercentenary Commission (1934-1935). Fisher is in 1957 oorlede.
Uit die beskrywing van Samuel Herbert Fisher-vraestelle, 1916-1954 (insluitend). (Onbekend). WorldCat -rekord -ID: 702166038
Samuel Herbert Fisher is gebore in Cincinnati, Ohio op 26 Mei 1867. Hy ontvang B.A. (1889) en LL.B. (1892) grade aan die Yale Universiteit. Fisher beoefen regte in New Haven, Connecticut en New York City en dien as junior advokaat aan die Yale Universiteit en persoonlike raad aan mev Stephen V. Harkness en Edward S. Harkness. Hy was 'n genoot van die Yale Corporation (1920-1935) en was voorsitter van die honderdjarige kommissie in Connecticut (1934-1935). Fisher is in 1957 oorlede.
Uit die gids tot die Samuel Herbert Fisher-vraestelle, 1916-1954, (Manuskripte en argiewe)
Pre-staat Israel: die aankoms van sir Herbert Samuel, eerste Britse hoë kommissaris in Palestina
Toe die eerste hoë kommissaris van Palestina in Jerusalem aankom, het hy 'n saluut van sewentien geweer en eindelose verwelkomingswoorde ontvang. Sir Herbert Samuel het die reis in Junie 1920 onderneem en vir 'n tydperk van vyf jaar as hoë kommissaris gedien. Sy aanstelling word deur baie Jode beskou as 'n bevestiging dat die Britse belofte vir 'n Joodse Nasionale Huis in Palestina nagekom sou word. Die telegram wat na die Sentrale Kantoor van die Sionistiese Organisasie in Londen gestuur is, weerspieël die atmosfeer van opgewondenheid wat Samuel se koms omring het.
Samuel self is ontroer deur die uitbarsting van emosie wat hom in die land Israel begroet. Hy is grootgemaak in 'n Ortodokse Joodse huis, en hoewel hy daarna opgehou het om te oefen, was hy steeds geïnteresseerd in Joodse gemeenskapsprobleme.
Samuel se loopbaan in verskillende Britse poste was uniek in sy omvang, hy was die eerste onbekeerde Jood wat in 'n kabinetskantoor gedien het.
Samuel het die idee van 'n Britse protektoraat vir die eerste keer in 1915 aangebied. In 'n memorandum aan premier Asquith het hy voorgestel dat 'n Britse protektoraat gestig word wat meer Joodse nedersetting moontlik maak. Mettertyd sou die toekomstige Joodse meerderheid 'n aansienlike mate van outonomie geniet. Herbert het geglo dat die oprigting van 'n Joodse sentrum geestelik en intellektueel sou floreer, wat die karakterverbetering van Jode oor die hele wêreld tot gevolg sou hê. Destyds wou premier Asquith egter nie daarin belangstel om so 'n opsie na te streef nie, en daar is nie opgetree nie. Tog is beduidende grondslag bereik, en dit was op grond van Samuel se werk dat die Balfour -verklaring later geskryf is.
Dit was dus geen verrassing dat Samuel as eerste hoë kommissaris van Palestina aangestel is nie. Sy aanstelling het hom die eerste Jood gemaak om in die land Israel in 2000 jaar te regeer. Samuel was angstig om sy land goed te dien en het duidelik gemaak dat sy beleid was om alle meningsverskille onder die Britse vlag te verenig. Samuel het verskeie belangrike toegewings gemaak om die Arabiere in Palestina te paai. Dit was hy wat Hajj Amin al-Husseini, 'n bekende Arabiese nasionalistiese ekstremis, as Mufti van Jerusalem aangestel het. Boonop het hy die tempo van die Joodse immigrasie na Palestina vertraag, tot die nood van die Sioniste. In 'n poging om sy onpartydigheid te bewys, beweer die Sioniste dat hy te ver gegaan het en die Sionistiese saak beskadig het. Baie Sioniste is uiteindelik teleurgesteld deur Samuel, wat hulle gevoel het, voldoen nie aan die hoë verwagtinge wat hulle van hom het nie.
Aanstelling as hoë kommissaris van Palestina
Twee maande na Brittanje se oorlogsverklaring teen die Ottomaanse Ryk in November 1914, versprei Samuel 'n memorandum met die titel Die toekoms van Palestina aan sy kabinetskollegas, wat daarop dui dat Palestina 'n tuiste word vir die Joodse volk onder die Britse bewind.  Die memorandum verklaar dat "ek verseker is dat die oplossing van die probleem van Palestina wat die leiers en ondersteuners van die Sionistiese beweging regoor die wêreld baie welkom sou wees, die anneksasie van die land by die Britse Ryk sou wees" .
In 1917 het Brittanje gedurende die Eerste Wêreldoorlog Palestina (toe deel van die Ottomaanse Ryk) beset. Samuel verloor sy setel tydens die verkiesing van 1918 en word 'n kandidaat om Britse belange in die gebied te verteenwoordig. Hy is in 1920 in die pos van hoë kommissaris aangestel, voordat die Raad van die Volkebond 'n Britse mandaat vir Palestina goedgekeur het. Die militêre regering het egter na Kaïro teruggetrek ter voorbereiding van die verwagte Britse mandaat, wat uiteindelik twee jaar later deur die Volkebond toegestaan ​​is. Hy dien as hoë kommissaris tot 1925 . Samuel was die eerste Jood wat die historiese land Israel in 2000 jaar regeer het.  Hy erken Hebreeus as een van die drie amptelike tale van die mandaatgebied. Hy is op 11 Junie 1920 aangestel as Ridder Grootkruis in die Orde van die Britse Ryk (GBE).
Samuel se aanstelling as die hoë kommissaris van Palestina was omstrede. Terwyl die Sioniste die aanstelling van 'n Sionistiese Jood in die pos verwelkom het, het die militêre regering, onder leiding van Allenby en Bols, die aanstelling van Samuel as 'baie gevaarlik' genoem.  Tegnies, het Allenby opgemerk, was die aanstelling onwettig, omdat 'n burgerlike administrasie wat die inwoners van 'n besette land sou verplig om hul trou daaraan uit te spreek voordat 'n formele vredesverdrag (met Turkye) onderteken is, in stryd was met beide militêre reg en die Haagse konvensie.  Bols het gesê dat die nuus ontvang is met '(c) onsternasie, moedeloosheid en ontsteltenis' deur die Moslem [en] Christelike bevolking. Hulle is oortuig dat hy 'n partydige Sionis sal wees en dat hy 'n Joodse en nie 'n Britse regering verteenwoordig nie. '  Allenby het gesê dat die Arabiere dit sou beskou as 'om die land onmiddellik aan 'n permanente Sionistiese Administrasie oor te gee' en voorspel talle grade van geweld. Lord Curzon het hierdie laaste boodskap aan Samuel voorgelees en hom gevra om die pos te aanvaar. (Samuel het advies geneem van 'n afvaardiging van die Sioniste wat destyds in Londen was, wat hom meegedeel het dat hierdie 'alarmistiese' verslae nie geregverdig is nie. Samuel se memoires, p. 152.) Die Moslem-Christelike Vereniging het 'n telegram na Bols gestuur :
Hoë kommissaris van Palestina
As hoë kommissaris het Samuel gepoog om te bemiddel tussen Sionistiese en Arabiese belange, om die Joodse immigrasie te vertraag en die vertroue van die Arabiese bevolking te wen. Hy hoop om Arabiese deelname aan mandaataangeleenthede te verkry en om hul burgerlike en ekonomiese regte te beskerm, terwyl hy terselfdertyd enige gesag weier wat gebruik kan word om Joodse immigrasie en grondkoop te stop.  Volgens Wasserstein was sy beleid "subtiel ontwerp om Arabiere te versoen met die [.] Pro-Sionistiese beleid" van die Britte.  Die destydse Islamitiese gebruik was dat die belangrikste Islamitiese geestelike leier, die Groot Mufti van Jerusalem, deur die tydelike heerser, die Ottomaanse sultan in Konstantinopel, gekies moes word uit 'n groep geestelikes wat deur die inheemse geestelikes aangewys is. Nadat die Britte Palestina verower het, het Samuel Hajj Amin Al Husseini gekies, wat later 'n doring in die kant van die Britse administrasie in Palestina was. Terselfdertyd geniet hy die respek van die Joodse gemeenskap en word hy geëer deur tot die Torah geroep te word in die Hurva -sinagoge in die Ou Stad van Jerusalem. 
Tydens Samuel se administrasie is die Witskrif van 1922 gepubliseer, wat Joodse immigrasie ondersteun binne die absorpsievermoë van die land en die Joodse nasionale vaderland omskryf as "nie die oplegging van 'n Joodse nasionaliteit op die inwoners van Palestina as geheel nie, maar die verdere ontwikkeling van die bestaande Joodse gemeenskap, met die hulp van Jode in ander dele van die wêreld, sodat dit 'n sentrum kan word waarin die Joodse volk as geheel, op grond van godsdiens en ras, belangstelling en trots kan neem. " 
Samuel het die vertroue van alle bevolkingsgroepe gewen deur sy 'onpartydigheid'.  Hy het 'n besonder sterk verhouding met Pinhas Rutenberg aangegaan, wat hom eksklusiewe toegewings verleen het om elektrisiteit in Palestina en Trans-Jordanië te vervaardig en te versprei, en Rutenberg dikwels sterk ondersteun in sy betrekkinge met die koloniale kantoor in Londen.  [ bladsy nodig ]
Die Samuel-regering het die Ghor-Mudawarra-grondooreenkoms met die bedoeïenstamme van Baysanvallei onderteken, wat bestem was vir die oordrag van 179.545 Dunams staatsgrond na die Bedoeïene. 
Daar word steeds gedebatteer oor Samuel se rol in Palestina. Volgens Wasserstein, "word hy vriendelik onthou deur die meerderheid Sionistiese historici, wat hom geneig beskou as een van die oorsprong van die proses waardeur die Balfour -verklaring ten gunste van die sionisme geleidelik verdun en uiteindelik deur Groot -Brittanje verraai is, nóg deur Arabiese nasionaliste wat hom beskou as 'n verpersoonliking van die alliansie tussen Sionisme en Britse imperialisme en as een van die wat verantwoordelik is vir die verplasing van die Palestynse Arabiere uit hul vaderland. 
Keer terug na Brittanje
Met sy terugkeer na Brittanje in 1925 het premier Stanley Baldwin vir Samuel gevra om na die probleme van die mynbedryf te kyk. Die Samuel -kommissie het sy verslag in Maart 1926 gepubliseer waarin hy aanbeveel dat die bedryf herorganiseer word, maar die voorstel van nasionalisering word verwerp. In die verslag word ook aanbeveel dat die regering se subsidie ​​onttrek word en dat die mynwerkers se lone verlaag moet word. Die verslag was een van die belangrikste faktore wat gelei het tot die algemene staking van 1926.
Samuel keer terug na die Laerhuis na die algemene verkiesing van 1929. Twee jaar later word hy onderleier van die Liberale Party en tree op as leier in die somer van 1931 toe Lloyd George siek was. Onder Samuel dien die party in die eerste nasionale regering van premier Ramsay MacDonald wat in Augustus 1931 gestig is, en Samuel self dien as minister van binnelandse sake. Die bereidwilligheid van die regering om die instelling van proteksionistiese tariewe te oorweeg en 'n algemene verkiesing uit te roep om 'n mandaat te soek, het daartoe gelei dat die Liberale Party in drie verskillende groepe opgedeel is. Na die algemene verkiesing en met Lloyd George wat nou aan die hoof van 'n groep onafhanklike liberale was, het Samuel die amptelike leier van die liberale geword, maar 'n party wat hoofsaaklik verdeeld was met meer as die helfte van die parlementslede in die liberale nasionale faksie van Sir John Simon, het hom teëgekom. Die regering se maatreëls om tariewe in te stel, veroorsaak verdere wrywing by die liberale en Samuel onttrek die party geleidelik van die regering en kry eers die opskorting van die gesamentlike verantwoordelikheid van die kabinet om liberale lede van die regering in staat te stel om tariewe teë te staan, en dan in Oktober 1932 Liberale ministers het bedank, maar het steeds die nasionale regering in die parlement ondersteun en uiteindelik in November 1933 het Samuel en die grootste deel van die liberale parlementslede die vloer van die Laerhuis oorgesteek om nou reguit teen die regering te staan. Hy het leier van die Liberale Party gebly totdat hy weer sy setel in 1935 verloor het.
In 1937 kry hy later dieselfde jaar die titel Burggraaf Samuel, alhoewel Jood, het hy hom in pas gebring met die beleidsbeleid van premier Neville Chamberlain ten opsigte van Adolf Hitler, en dring daarop aan dat Duitsland van sy oorlogskuld van 1914 ontslae raak en aanbeveel dat die voormalige kolonies van Duitsland aan haar teruggegee word . Hy het 'n latere aanbod van Chamberlain van die hand gewys om na die regering terug te keer. In 1938 ondersteun hy die Kindertransport -beweging vir vlugtelingkinders uit Europa met 'n beroep op huise vir hulle.
Samuel word later die leier van die Liberale Party in die House of Lords (1944–55). Tydens die algemene verkiesing van 1951, op 15 Oktober 1951, word Samuel die eerste Britse politikus wat 'n partypolitieke uitsending op televisie lewer.