Tradisioneel doen hierdie soort films nie vreeslik goed by die Oscars nie en hoewel Shakespeare in Love 1998 se beste rolprent was, tot groot afkeur van ’n massa kykers wat seker was dat dit eerder Steven Spielberg se Saving Private Ryan sou wees, is daar nie baie voorbeelde van films wat spesifiek op die koningshuis fokus en steeds goed doen by dié jaarlikse glansgeleentheid nie. Ek moet ook onderstreep dat Shakespeare in Love nie eens regtig in hierdie kategorie val nie, aangesien koningin Elizabeth die Eerste, vertolk deur Judi Dench, wat ’n Oscar vir haar spel gekry het, vir slegs ’n paar minute op die skerm verskyn.
Elizabeth (1998): Dié uitbeelding van bose gefluister in die paleis waar ’n koningin vrou-alleen haar volk se vyande in bedwang moet hou, is ’n baie gestileerde werk wat, so goed soos die vertolkings is, vir my baie koud en taamlik onpersoonlik oorgekom het. Die opvolg, Elizabeth: The Golden Age, wat in 2007 uitgereik is, het my veel meer geraak.
The Queen (2006): Helen Mirren speel ’n tipiese Helen Mirren, maar sy speel ook ’n baie geloofwaardige Elizabeth die Tweede, wat die meeste van die tyd nie eens daaraan sou dink om haar eie oordeel te betwyfel nie, totdat die volk, ná Diana se dood en die lou reaksie vanuit die paleis, byna wil wegdoen met die monargie.
Ek pak ’n geborduurde katoennagrok in vir die hospitaal, ’n paar babygrows en weggooidoeke, ’n walkman met tapes van opera-arias wat ons oorsee gekoop het en Beyond good and Evil van Nietzsche.