Die vreemdste foto's - Inligting - 2022
Die vreemdste foto's
Skone kuns kan 'n hele reeks emosies opwek. Sommige skilderye is gehul in mistieke raaisels, terwyl ander die belangrikste is, is die prys daarvan onverbiddelik hoog.
Daar is baie vreemde foto's in die geskiedenis van wêreldskilderkuns. En alhoewel die konsep van vreemdheid subjektief is, kan 'n mens daardie bekende werke uitsonder wat duidelik buitengewoon is.
Edvard Munch "The Scream". Die werk wat 91x73,5 cm groot was, is in 1893 geskep. Munch het dit in olies, pastelle en tempera geverf; vandag word die skildery in die Oslo National Gallery gehou. Die skepping van die kunstenaar het 'n baken geword vir impressionisme; dit is meestal een van die beroemdste skilderye ter wêreld. Munch self het die verhaal van die skepping daarvan vertel: "Ek het met twee vriende op die paadjie geloop. Op die oomblik het die son ondergegaan. Skielik het die lug bloedrooi geword, het ek stil geword, uitgeput gevoel en op die heining geleun. Ek het na die bloed en vlamme oor die blouerige gekyk. - 'n swart voël en 'n stad. My vriende het aangehou, en ek het nog steeds gestaan, bewend van opgewondenheid en 'n eindelose huil deur die natuur gevoel. ' Daar is twee weergawes van die interpretasie van die getekende betekenis. Daar kan oorweeg word dat die uitgebeeld karakter met afgryse aangegryp word en in stilte geskree word, en sy hande teen sy ore druk. In 'n ander weergawe word gesê dat die man sy ore toegemaak het vir die gil wat om hom gil. In totaal het Munch soveel as 4 weergawes van 'Skree' geskep. Sommige kenners meen dat hierdie skildery 'n klassieke manifestasie is van die manies-depressiewe psigose waaraan die kunstenaar gely het. Toe Munch in die kliniek behandel is, het hy nooit weer na hierdie doek teruggekeer nie.
Paul Gauguin "Waar het ons vandaan gekom? Wie is ons? Waarheen gaan ons?" In die Boston Museum of Fine Arts vind u hierdie Impressionistiese werk wat 139,1 x 374,6 cm groot is. Dit is in 1897-1898 in olieverf op doek geverf. Hierdie diepgaande werk is deur Gauguin in Tahiti geskryf, waar hy hom afgetrek het uit die gewoel van die Paryse lewe. Die skildery het so belangrik vir die kunstenaar geword dat hy na voltooiing selfs wou selfmoord pleeg. Gauguin het geglo dat sy die beste op die kop is wat hy al voorheen geskep het. Die kunstenaar het geglo dat hy nie iets beter of soortgelyk sou kon skep nie, hy het bloot niks meer om na te streef nie. Gauguin het nog vyf jaar geleef en die waarheid van sy oordele bewys. Hy het self gesê dat sy hooffoto van regs na links gesien moet word. Daar is drie hoofgroepe figure wat die vrae verpersoonlik waarop die doek geregtig is. Drie vroue met 'n kind wys die begin van die lewe, in die middel simboliseer volwassenheid, ouderdom word verteenwoordig deur 'n bejaarde vrou wat op haar dood wag. Dit wil voorkom asof sy hiermee uitgedink het en aan haar eie iets dink. Aan haar voete staan ​​'n wit voël wat die betekenisloosheid van woorde simboliseer.
Pablo Picasso "Guernica". Die skepping van Picasso word in die Reina Sofia-museum in Madrid bewaar. 'N Groot skildery, 349 by 776 cm, geverf in olieverf op doek. Hierdie skilderkuns is in 1937 geskep. Op die foto word vertel van die aanval van fascistiese vrywilligers in die stad Guernica. As gevolg van hierdie gebeure is die stad met 'n bevolking van 6 duisend mense heeltemal op die grond geslaan. Die kunstenaar het hierdie prent binne 'n maand geskep. In die vroeë dae het Picasso 10-12 uur gewerk, in sy heel eerste sketse was die hoofidee al sigbaar. As gevolg hiervan, het die prentjie een van die beste illustrasies geword van al die gruwels van fascisme, wreedheid en menslike hartseer. In 'Guernica' kan u 'n toneel van gruweldade, geweld, dood, lyding en hulpeloosheid sien. Alhoewel die redes hiervoor nie eksplisiet vermeld word nie, is dit duidelik uit die geskiedenis. Daar word beweer dat Pablo Picasso in 1940 selfs na die Gestapo in Parys ontbied is. Hy is onmiddellik gevra: 'Het u dit gedoen?' Waarop die kunstenaar geantwoord het: "Nee, jy het dit gedoen."
Jan van Eyck "Portret van die Arnolfini-egpaar". Hierdie skildery is in 1434 in olie op hout geskilder. Die afmetings van die meesterstuk is 81,8x59,7 cm, en dit word in die London National Gallery gehou. Vermoedelik word die skildery Giovanni di Nicolao Arnolfini saam met sy vrou uitgebeeld. Die werk is een van die moeilikste in die Westerse skilderkuns gedurende die Noord-Renaissance. Hierdie beroemde skildery bevat 'n groot aantal simbole, allegorieë en verskillende leidrade. Dat daar slegs die handtekening is van die kunstenaar "Jan van Eyck was hier." As gevolg hiervan is die skildery nie net 'n kunswerk nie, maar 'n werklike historiese dokument. Dit is immers 'n ware gebeurtenis wat Van Eyck vasgelê het. Hierdie prentjie het onlangs baie gewild geraak in Rusland, want met die blote oog merk Arnolfini se ooreenkoms met Vladimir Poetin.
Mikhail Vrubel "Seat Demon". Hierdie meesterstuk deur Mikhail Vrubel, wat in 1890 deur hom in olie geskilder is, word in die Tretyakov-galery bewaar. Die afmetings van die doek is 114x211 cm en die demoon wat hier uitgebeeld word, is verbasend. Hy verskyn as 'n hartseer jong man met lang hare. Mense verteenwoordig gewoonlik nie die bose geeste op die manier nie. Vrubel self, oor sy beroemdste skildery, het gesê dat die duiwel na sy begrip nie soseer 'n bose gees is as 'n lyding nie. Terselfdertyd kan 'n mens hom nie gesag en waardigheid ontken nie. Die duiwel van Vrubel is eerstens 'n beeld van die menslike gees wat binne ons heers in 'n voortdurende stryd met onsself en twyfel. Hierdie wese, omring deur blomme, het sy hande tragies vasgeknyp, sy groot oë kyk ongelukkig na die verte. Die hele komposisie gee uitdrukking aan die beperking van die figuur van die demoon. Dit lyk asof hy in hierdie prentjie tussen die bo- en onderkant van die prentraam ingedruk is.
Vasily Vereshchagin "The Apotheosis of War". Die foto is in 1871 geskilder, maar die skrywer het die verskrikkinge van die toekomstige Wêreldoorloë voorspel. Die doek van 127x197 cm word in die Tretyakov-gallery bewaar. Vereshchagin word beskou as een van die beste gevegskilders in Russiese skilderye. Hy het egter nie oorloë en veldslae geskryf nie, omdat hy van hulle gehou het. Die kunstenaar het sy negatiewe houding teenoor die oorlog deur middel van beeldende kuns probeer oordra. Vereshchagin het eenkeer beloof om nie meer 'n slagfoto's te verf nie. Die skilder het immers die smart van elke gewonde en vermoorde soldaat te na aan sy hart geneem. Die resultaat van so 'n opregte houding oor hierdie onderwerp was "The Apotheosis of War". 'N Vreeslike en betowerende foto beeld 'n berg menslike skedels uit in 'n veld met kraaie. Vereshchagin het 'n emosionele doek geskep, agter elke skedel in 'n groot stapel word die geskiedenis en lot van individue en mense na aan hulle opgespoor. Die kunstenaar self noem hierdie foto sarkasties 'n stillewe, omdat dit 'n dooie natuur uitbeeld. Al die besonderhede van "The Apotheosis of War" skree oor dood en leegheid, dit is sigbaar selfs op die geel agtergrond van die aarde. En die blou van die lug beklemtoon net die dood. Die idee van die gruwels van oorlog word beklemtoon deur koeëlgate en sabelmerke op die skedels.
Grant Wood "American Gothic". Hierdie klein skildery is 74 by 62 cm groot. Dit is in 1930 geskep en word nou by die Art Institute of Chicago gehou. Die skildery is een van die bekendste voorbeelde van Amerikaanse kuns van die vorige eeu. Reeds in ons tyd word die naam "American Gothic" dikwels in die media genoem. Die skildery beeld 'n taamlike somber pa en sy dogter uit. Talle besonderhede vertel van die erns, puritanisme en veroudering van hierdie mense. Hulle het ongelukkige gesigte, 'n aggressiewe kaggelvuur in die middel van die foto, en die klere van die egpaar is selfs outyds volgens die standaarde van die tyd. Selfs die naat aan die klere van die boer volg die vorm van 'n slagvark, wat die bedreiging verdubbel vir diegene wat sy lewenstyl benadeel. Die besonderhede van die foto kan eindeloos bestudeer word, terwyl u liggaamlik ongemak voel. Dit is interessant dat die foto tydens 'n kompetisie by die Chicago Institute of the Arts op 'n tyd deur die beoordelaars as humoristies aanvaar is. Maar die mense van Iowa het die kunstenaar beledig omdat hy hulle in so 'n onooglike perspektief geplaas het. Die model vir die vrou was Wood se suster, maar die prototipe van die kwaad man was die skilder se tandarts.
Rene Magritte "Lovers". Die skildery is in 1928 in olieverf op doek geskilder. Daar is egter twee opsies. In een van hulle soen 'n man en 'n vrou, net hul koppe is in wit doek toegedraai. In 'n ander weergawe van die foto kyk die liefhebbers na die kyker. Getrek en verrassend, en betowerend. Syfers sonder gesigte simboliseer die blindheid van liefde. Dit is bekend dat liefhebbers niemand in die omgewing sien nie, maar ons kan nie hul ware gevoelens raaksien nie. Selfs vir mekaar is hierdie mense, verblind deur gevoel, eintlik 'n raaisel. En hoewel die hoofboodskap van die prentjie duidelik lyk, laat 'Lovers' jou steeds na hulle kyk en oor liefde dink. Oor die algemeen is byna al die skilderye van Magritte legkaarte, wat heeltemal onmoontlik is om op te los. Per slot van rekening lei hierdie doeke die belangrikste vrae oor die betekenis van ons lewe. In hulle praat die kunstenaar oor die illusoriese aard van wat ons sien, oor die feit dat daar baie misterieuse dinge rondom ons is wat ons nie wil agterkom nie.
Marc Chagall "Loop". Die skildery is in 1917 in olieverf op doek geverf, en word nou in die State Tretyakov Gallery bewaar. In sy werke is Marc Chagall meestal ernstig, maar hier het hy homself toegelaat om gevoelens te toon. Die skildery spreek die persoonlike geluk van die kunstenaar uit, dit is vol liefde en allegorieë. Sy "Walk" is 'n selfportret waar Chagall sy vrou Bella langs hom uitbeeld. Sy uitverkorene styg in die lug, sy is op die punt om die kunstenaar daarheen te sleep, wat homself al amper van die grond gelig het en haar net met die punte van sy skoene aangeraak het. In die ander hand van die man is 'n tit. Ons kan sê dat dit is hoe Chagall sy geluk uitgebeeld het. Hy het 'n hyskraan in die lug in die vorm van 'n geliefde vrou, en 'n tit in sy hande, waarmee hy sy werk bedoel het.
Hieronymus Bosch "The Garden of Earthly Delights". Hierdie doek van 389x220 cm word in die Spaanse Museum vir Regte gehou. Bosch het in die jare 1500-1510 'n olieverfskildery op hout geskilder. Dit is die beroemdste triptiek van Bosch, hoewel die foto drie dele bevat, is dit vernoem na die sentrale een, gewy aan welvaart. Daar word voortdurend debatteer oor die betekenis van 'n vreemde prentjie; daar is geen interpretasie daarvan wat as die enigste korrekte beskou sou word nie. Belangstelling in die drieluik blyk te wees vanweë die baie klein besonderhede wat die belangrikste idee uitdruk. Daar is deurskynende figure, ongewone strukture, monsters, geïnkarneerde nagmerries en visioene en helse variasies van die werklikheid. Die kunstenaar kon dit alles met 'n skerp en soekende voorkoms bekyk, en het daarin geslaag om verskillende elemente in 'n enkele doek te kombineer. Sommige navorsers het in die prentjie 'n weerspieëling van die menslike lewe probeer sien, wat die skrywer tevergeefs getoon het. Ander het beelde van liefde gevind, iemand het die triomf van welvaart ontdek. Dit is egter te betwyfel dat die skrywer vleeslike lekkernye probeer verheerlik. Per slot van rekening word figure van mense met koue losbandigheid en onskuld uitgebeeld. En die kerkowerhede reageer redelik gunstig op hierdie prentjie van Bosch.
Gustav Klimt "Drie ouderdomme van vroue". Hierdie skildery is in die Roman National Gallery of Modern Art geleë. Die 180 cm breë vierkantige doek is in 1905 in olieverf op doek geverf. Hierdie prentjie gee tegelyk vreugde en hartseer uit. Die kunstenaar in drie figure kon die hele lewe van 'n vrou wys. Die eerste, nog steeds 'n kind, is buitengewoon sorgeloos. 'N Volwasse vrou spreek vrede uit en die laaste era simboliseer wanhoop. Terselfdertyd word die middeljarige ouderdom organies in die lewensornament verweef, en die ou een merkbaar op teen sy agtergrond. Die duidelike kontras tussen 'n jong vrou en 'n ouer vrou is simbolies. As die bloei van die lewe gepaard gaan met talle geleenthede en veranderinge, dan is die laaste fase 'n ingewikkelde konstansie en konflik met die werklikheid. So 'n prent trek aandag en laat 'n mens nadink oor die bedoeling van die kunstenaar, die diepte daarvan. Dit bevat die hele lewe met sy onvermydelikheid en metamorfose.
Egon Schiele "Gesin". Hierdie doek meet 152,5x162,5 cm, wat in 1918 in olie geverf is. Dit word nou in die Wenen Belvedere gehou. Schiele se onderwyser was Klimt self, maar die student het hom glad nie probeer om hom ywerig te kopieer nie, op soek na sy eie uitdrukkingsmetodes. Ons kan met veiligheid sê dat Schiele se werke selfs meer tragies, angswekkend en vreemder is as dié van Klimt. Sommige elemente word vandag pornografies genoem, daar is baie verskillende perversies. Naturalisme is in al sy skoonheid teenwoordig. Terselfdertyd word die prente letterlik deurdring met een of ander pynlike wanhoop. Die toppunt van Schiele se werk en sy mees onlangse skildery is The Family. In hierdie doek word wanhoop tot die maksimum gebring, terwyl die werk self vir die skrywer die minste vreemd was. Nadat sy swanger vrou Schiele aan die Spaanse griep oorlede is, en kort voor sy dood, is hierdie meesterstuk geskep. Daar was net drie dae tussen die twee sterftes, en dit was genoeg dat die kunstenaar homself met sy vrou en sy nooit-gebore kind kon uitbeeld. Destyds was Schiele net 28 jaar oud.
Frida Kahlo "Twee Frida". Die foto is in 1939 gebore. Die Mexikaanse kunstenaar Frida Kahlo het beroemd geword na die vrystelling van 'n film oor haar met Salma Hayek in die titelrol. Die kunstenaar se werk was gebaseer op haar selfportrette. Sy het self hierdie feit soos volg verduidelik: "Ek skryf myself omdat ek baie tyd alleen spandeer en omdat ek die onderwerp is wat ek die beste ken." Dit is interessant dat Frida nie in enige van haar skilderye glimlag nie. Haar gesig is ernstig, selfs ietwat treurig. Versmelt, bosagtige wenkbroue en 'n skaars waarneembare antenne bo saamgeperste lippe gee die grootste erns. Die idees van die skilderye lê in die figure, agtergrond en besonderhede van wat Frida omring. Die simboliek van die skilderye is gebaseer op die nasionale tradisies van Mexiko, nou verweef met die ou Indiese mitologie. "Two Frida" is een van die beste foto's van die Mexikaanse. Daarin word die manlike en vroulike beginsels op 'n oorspronklike manier vertoon, met 'n enkele bloedsomloopstelsel. Die kunstenaar het dus die eenheid en integriteit van hierdie twee teenoorgesteldes getoon.
Claude Monet "Waterloo Bridge. Miseffek". Hierdie skildery van Monet kan gevind word in die Sint-Petersburg Hermitage. Dit is in 1899 in olieverf op doek geverf. By nadere ondersoek van die foto verskyn dit as 'n pers kol met dik beroertes daarop. As hy van die doek wegbeweeg, verstaan ​​die kyker egter al sy magie. Eerstens word vae halfsirkels sigbaar, en in die middel van die foto verskyn die buitelyne van bote. En vanaf 'n paar meter kan u al die elemente van die prent sien wat in 'n logiese ketting gekoppel is.
Jackson Pollock "Nommer 5, 1948". Pollock is 'n klassieke genre van die abstrakte ekspressionisme. Sy beroemdste skildery is deesdae die duurste in die wêreld. En die kunstenaar het dit in 1948 geverf en olieverf oor die veselplank van 240x120 cm op die vloer gegiet. In 2006 is hierdie skildery teen $ 140 miljoen by Sotheby's verkoop. Die vorige eienaar, versamelaar en filmprodusent David Giffen, het dit aan die Mexikaanse finansier David Martinez verkoop. Pollock het gesê dat hy besluit het om weg te beweeg van bekende kunstenaarstoerusting soos die ezel, verf en borsels. Sy werktuie was stokke, messe, skottels en gietende verf. Hy het ook 'n mengsel daarvan met sand of selfs gebreekte glas gebruik. Begin skep. Pollock gee hom oor aan inspirasie en besef nie eers wat hy doen nie. Eers dan kom die besef van die volmaakte. Terselfdertyd hoef die kunstenaar nie bang te wees om die beeld te vernietig of per ongeluk te verander nie - die prentjie begin sy eie lewe lei. Pollock se taak is om haar te help om gebore te word, na buite te gaan.Maar as die meester kontak met sy skepping verloor, sal die gevolg chaos en vuil wees. As dit suksesvol is, sal die skildery suiwer harmonie toon, die ontvangs en inspirasie daarvan maklik wees.
Joan Miró "'n Man en 'n vrou voor 'n hoop ontwrigting." Hierdie skildery word nou in die kunstenaarsversameling in Spanje bewaar. Dit is in 1935 in net 'n week van 15 tot 22 Oktober in olie op 'n vel koper geverf. Die grootte van die skepping is slegs 23x32 cm. Ondanks so 'n uitdagende titel, praat die prentjie van die gruwels van burgeroorloë. Die skrywer self het dus die gebeure van daardie jare wat in Spanje plaasgevind het, uitgebeeld. Miro het probeer om 'n periode van bekommernis te toon. Op die foto sien u die roerlose man en vrou wat nietemin na mekaar getrek word. Die doek is versadig met onheilspellende giftige blomme, tesame met vergrote geslagsdele lyk dit doelbewus walglik en walglik sexy.
Jacek Jerka "Erosie". In die werke van hierdie Poolse neo-surrealistie gee die prentjies van die werklikheid, verweef, aanleiding tot 'n nuwe werklikheid. Op sommige maniere is selfs raakfoto's baie gedetailleerd. Hulle voel die eggo van die surrealiste van die verlede, van Bosch tot Dali. Yerka het grootgeword in 'n atmosfeer van Middeleeuse argitektuur, wat wonderbaarlik die bomaanval op die Tweede Wêreldoorlog oorleef het. Hy het begin teken al voordat hy die universiteit betree het. Hulle het probeer om sy styl na 'n meer moderne en minder gedetailleerde styl te verander, maar Yerka het self sy individualiteit behou. Vandag word sy ongewone skilderye nie net in Pole nie, maar ook in Duitsland, Frankryk, Monaco en die VSA uitgestal. Dit word in 'n aantal versamelings regoor die wêreld aangetref.
Bill Stoneham "Hands Resist Him". Die skildery, wat in 1972 geskilder is, is skaars 'n klassieke skildery. Daar is egter geen twyfel dat sy een van die vreemdste skeppings van kunstenaars is nie. Die skildery beeld 'n seun uit, langs hom is 'n pop, en talle palms word van agter teen die glas gedruk. Hierdie doek is vreemd, geheimsinnig en ietwat misties. Dit is reeds toegegroei met legendes. Hulle sê dat iemand weens hierdie foto gesterf het en die kinders daarop leef. Sy lyk regtig grillerig. Dit is nie verbasend dat die skildery vrese en onheilspellende fantasieë vir mense met 'n siek mentaliteit ontlok nie. Stoneham het self die versekering gegee dat hy homself op die ouderdom van 5 jaar geverf het. Die deur agter die seun is die hindernis tussen die werklikheid en die wêreld van drome. Die pop, aan die ander kant, is 'n gids wat 'n kind van die een wêreld na die ander kan neem. Hande is alternatiewe lewens of menslike vermoëns. Die skildery het in Februarie 2000 bekend geword. Dit is op eBay te koop en vertel dat dit spoke het. Uiteindelik is Hands Resist Him gekoop vir $ 1.025 deur Kim Smith. Binnekort is die koper letterlik oorval met briewe met eng verhale wat met die skildery verband hou, en eis om hierdie doek te vernietig.