Geskryf deur Rachel Shaffer, Universiteit van Washington
Amerikaanse lugmag-illustrasie deur Senior Airman Debbie Lockhart
Tandheelkunde se stigter, Paracelsus, is bekend vir die verkondiging dat "Die dosis maak die gif. "Hierdie frase verteenwoordig 'n pilaar van tradisionele toksikologie: In wese is chemikalieë slegs skadelik teen hoë dosisse.
maar toenemende bewyse stel voor dat selfs lae vlakke van "Endokriene ontwrigtende chemikalieë" kan met hormonale seine in die liggaam op moontlike skadelike maniere inmeng.
Standaard toksisiteitstoetse ontdek nie altyd die effekte wat chemikalieë op laer vlakke kan hê nie. En selfs wanneer die data sulke effekte voorstel, kan wetenskaplikes en beleidmakers nie betyds op hierdie inligting handel nie.
Met die erkenning van hierdie uitdagings het die US Environmental Protection Agency (EPA) 'n komitee van wetenskaplikes gevra om die saak in detail te bestudeer. Hoe kan ons beter bepaal of chemikalieë effekte teen lae dosisse het? En hoe kan ons op hierdie inligting optree om openbare gesondheid te beskerm?
Na 'n paar jaar van werk, die komitee se verslag is in Julie deur die Nasionale Akademie van Wetenskappe vrygestel. Hierdie landmerkverslag bied die EPA 'n strategie om data oor lae dosis gesondheidseffekte te identifiseer en te ontleed, asook twee gevallestudie voorbeelde. Dit is 'n bewys-gebaseerde oproep tot aksie, en wetenskaplikes en beleidmakers moet kennis neem.
Wat is presies 'n "lae dosis"? Die komitee het dit gedefinieer as "eksterne of interne blootstelling wat val met die omvang wat by mense verwag word." Dit dek enige vlak van chemiese blootstelling wat ons in ons daaglikse lewens sal ervaar.
Nadelige gevolge vir die gesondheid, soos deur die komitee gedefinieer, kan enige biologiese verandering insluit wat 'n persoon se funksionele kapasiteit of vermoë om stres te hanteer, benadeel of haar meer vatbaar maak vir ander blootstellings.
Om die EPA te help om beter te identifiseer of chemikalieë nadelige gevolge kan hê teen lae dosisse, het die komitee 'n driedelige strategie ontwikkel. Eerstens, versamel aktief 'n wye verskeidenheid data met deelname van belanghebbendes en die publiek. Ontleed en integreer dan die beskikbare bewyse op 'n sistematiese wyse. Uiteindelik, moet u op hierdie bewyse optree om risikobepalings en toksisiteitstoetse te verbeter.
Om hierdie strategie in werking te stel, het die komitee 'n sistematiese oorsig van twee endokriene ontwrigtende chemikalieë. Dit behels die assessering van die relevante data van menslike, dierlike en -Sel gebaseer laboratorium studies. Elkeen van hierdie benaderings het verskillende sterk punte en swakpunte, dus die ondersoek van die getuienis bied saam insig dat 'n enkele benadering nie kon voorsien nie.
Die eerste gevallestudie het gekyk na ftalaten, chemikalieë wat die buigsaamheid van plastiekprodukte verhoog, soos stortgordyne en kosverpakking.
Die komitee het bevind dat dieetielheksielftalaat en ander geselekteerde ftalate geassosieer word met veranderinge in manlike reproduktiewe en hormonale gesondheid. Oor die algemeen was die data sterk genoeg om dieethisiel-ftalaat as 'n "vermeende voortplantingsgevaar" in mense te klassifiseer.
Die tweede gevallestudie het gefokus op polybrominated difenyl ethers, vlamvertragers gebruik vir meer as 30 jaar. Alhoewel hulle nou uitgefaseer word, bly hierdie chemikalieë 'n kommer vir die mens. Hulle is steeds teenwoordig in ouer produkte en kan vir baie jare in die omgewing volhard.
Gebaseer op data wat die impak van hierdie chemikalieë op leer en IK aandui, het die paneel besluit dat ontwikkelingsblootstelling "veronderstel is om 'n gevaar vir intelligensie in die mens in te stel."
Hindernisse vir wetenskaplikes
Tydens sy hersiening het die komitee 'n verskeidenheid hindernisse beleef wat soortgelyke ondersoeke in spesifieke chemikalieë kon belemmer.
Eerstens, wanneer u bewyse hersien, is dit belangrik om enige sistematiese foute te evalueer - ook bekend as vooroordele - Dit kan lei tot verkeerde resultate. Hierdie foute kan voortspruit uit studieontstekingsfoute, soos versuim om behoorlik te wees blind die navorsers tydens analise.
Sommige joernale het streng riglyne vir die rapportering van besonderhede wat verband hou met vooroordeel, maar baie nie. Beter nakoming van verslaggewing riglyne sal wetenskaplikes se vermoë verbeter om die gehalte van bewyse te assesseer.
Tweedens het die komitee 'n teenstrydigheid tussen die konsep van dosisse wat in mens- en dierstudies gebruik is, aangeteken. Dit het dit moeilik gemaak om data uit verskillende bronne te vergelyk.
Byvoorbeeld, die meeste toksikoloë meld bloot die dosis wat hulle aan diere gelewer het. Maar sommige van die dosis wat toegedien word, kan eintlik nie geabsorbeer word nie. Die werklike interne dosis van chemiese sirkulasie in die liggaam en wat skade veroorsaak kan verskil van die hoeveelheid wat dit was geadministreer.
In teenstelling hiermee, epidemioloë dink gewoonlik oor dosis as die vlak van chemiese hulle opspoor in die liggaam, maar hulle mag nie weet hoeveel van die chemiese 'n individu eintlik blootgestel is nie.
Biologiese modelleringstegnieke kan wetenskaplikes help om die verband tussen geadministreerde en interne dosisse te trek en die resultate van dier- en mensstudie te vergelyk.
Laastens, baie toksikologiese studies fokus op slegs 'n enkele chemiese middel. Dit is 'n waardevolle manier om te identifiseer hoe een chemiese stof op die liggaam raak. Aangesien ons egter almal blootgestel is aan chemiese mengsels, kan hierdie prosedures van beperkte nut wees in die werklike wêreld.
Die komitee het voorgestel dat toksikoloë werklike mengsels in hul studies inkorporeer om meer relevante inligting oor die risiko vir menslike gesondheid te verskaf.
Hierdie verslag demonstreer die uitdagings wat die veld van toksikologie en omgewingsgesondheid in die gesig staar: Hoe goed kan bestaande en opkomende laboratoriumtegnieke nadelige uitkomste in die mens voorspel?
Tradisionele dier eksperimente gebruik gewoonlik hoë dosisse, wat nie noodwendig die werklike wêreld weerspieël nie. Hierdie studies kan 'n belangrike eerste stap wees om gesondheidsgevare te identifiseer, maar hulle kan nie akkuraat voorspel hoe of op watter vlakke die chemikalieë mense affekteer nie. Die komitee het opgemerk dat meer relevante dosisse en beter modellering kan help om hierdie probleem te versag.
ontluikende hoë deurset toets tegnieke gebruik sel-gebaseerde metodes Om vas te stel hoe 'n chemiese spesifieke molekulêre of sellulêre aktiwiteite verander. Hierdie nuwe metodes word toenemend gebruik in toksikologie toetsing. Hulle het die potensiaal om vinnig skadelike chemikalieë te identifiseer, maar moet nog nie ten volle deur die wetenskaplike gemeenskap aanvaar word nie.
Vir hierdie twee gevallestudies het die komitee opgemerk dat hoë deurvloeitoetse nie besonder nuttig was om gevolgtrekkings oor gesondheidseffekte te maak nie. Baie van hierdie studies is nougerig gefokus - kyk byvoorbeeld na 'n enkele seinroete, sonder om 'n chemiese se algemene invloed op 'n organisme aan te dui. Nietemin kan hierdie metodes gebruik word om chemikalieë te prioritiseer vir verdere diepgaande toetsing, aangesien aktiwiteit in een pad die chemiese vermoë om skade te veroorsaak kan voorspel.
Ten spyte van die onvolmaakthede van ons toetsmetodes, is daar reeds baie bewyse van lae dosis-effekte van baie chemikalieë. Die EPA moet hierdie nuwe strategie implementeer om effektief te identifiseer en op te tree op problematiese endokriene-ontwrigende chemikalieë. Slegs deur sulke sterk, wetenskaplike pogings kan ons negatiewe uitwerking op chemiese blootstelling voorkom - en laat almal die gesonde lewens wat hulle verdien, leef.
Rachel Shaffer, PhD Student, Environmental Toxicology, Universiteit van Washington
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Omgewing > Kan lae dosisse van chemikalieë jou gesondheid beïnvloed?