Ernest King - Inligting - 2022
Ernest King - Geskiedenis
Bekende Amerikaanse admiraal Ernest King is op 23 November 1878 in Lorain, Ohio, gebore. Hy woon die Naval Academy by en sien aksie in die Spaans-Amerikaanse oorlog. Hy was sowel 'n duikboot- as 'n seevlieger en was as sodanig 'n sterk voorstander van die groei van vlootvaart.
Na die aanval op Pearl Harbor het Roosevelt koning-opperbevelhebber van die Amerikaanse vloot aangestel. Hy word beskou as een van die grootste Amerikaanse bevelvoerders van die Tweede Wêreldoorlog, en het die Amerikaanse vloot suksesvol gelei tot oorwinning in beide die Atlantiese Oseaan en die Stille Oseaan.
Ernest II, (gebore 21 Junie 1818, Coburg, Saxe-Coburg-Saalfeld [Duitsland] — oorlede op 22 Augustus 1893, Reinhardsbrunn, Thuringia), hertog van Saxe-Coburg-Gotha, broer van prins Albert (gemaal van koningin Victoria van Engeland) , en 'n sterk voorstander van die Duitse eenwording.
Ernest was die oudste seun van hertog Ernest I en sy eerste vrou, Louise van Sakse-Gotha. In 1842 trou hy met Alexandrine van Baden, en hy volg die hertogdom op met sy vader se dood in 1844. Gedurende die jare van reaksie na die Revolusies van 1848, bly Ernest getrou aan die liberale en nasionale ideaal en bied asiel aan politieke ballinge uit Pruise en Sakse. In 1852 gee hy Gotha 'n nuwe grondwet, wat gedeeltelik die administrasie van sy twee hertogdomme koördineer.
In 1861 sluit Ernest 'n militêre ooreenkoms met Pruise, wat sy troepe ondergeskik stel aan Pruisiese bevel in geval van oorlog. Omtrent hierdie tyd word hy beskermheer van die Nationalverein (Duits: "National Union") en laat sy hof die middelpunt van nasionalistiese agitasie word. Die demokratiese neigings van die Coburg-hof het die Pruisiese premier Otto von Bismarck ernstig in die verleentheid gestel, wie se beleid verder belemmer is toe Coburg die hoofkwartier van die party geword het ten gunste van Frederick, hertog van Augustenburg (later Frederik VIII), tydens die Sleeswyk-Holstein-krisis. In 1863 was Ernest teenwoordig by die Fürstentag (Diet of Princes) in Frankfurt en begin korrespondeer met die Oostenrykse hof, waar sy neef Alexander, Graf (graaf) Mensdorff, predikant was. Tydens die sewe weke oorlog van 1866, nadat hy tevergeefs probeer bemiddel het tussen Pruise en Oostenryk, het hy sy troepe onder Pruisiese leiding geplaas net voor die beslissende Slag van Langensalza.
Sy rol in die politiek buite sy eie hertogdomme het geëindig toe die Duitse Ryk gevorm is. Dat dit belangrik was, blyk uit die opmerking van keiser Willem I: "Die oprigting van die ryk was hom in 'n geringe mate te danke." Ernest, 'n man met verskillende smake, het verskeie operas en liedjies gekomponeer. Hy was ook 'n kranige sportman. Omdat Ernest geen kinders gehad het nie, is sy titel geërf deur sy neef Alfred, hertog van Edinburgh, tweede seun van Ernest se jonger broer, Albert. Ernest se memoires is gepubliseer as Aus meinem Leben und aus meiner Zeit ("Uit my lewe en my tyd"), in drie volumes (1887–89). Die besinning van Ernest oor die totstandkoming van die moderne Duitse staat, sowel as sy korrespondensie met sy skoonsuster, koningin Victoria, is daarin vervat. Ernest se verhouding met Victoria en die koninklike familie het ná die dood van Albert in 1861 na gebly, en hy was 'n vroeë kampioen van die huwelik van Victoria se derde dogter, Helena, met prins Christian van Holstein.
Ons het ook 'n pragtige fotogalery vir u voorberei
[su_spoiler title = "Sien meer foto's en#8211 Klik hier "]
Oor vloot -admiraal Ernest J. King, opperbevelhebber, vloot van die Verenigde State en hoof van vlootoperasies
Vloot-admiraal Ernest Joseph King (23 November 1878 – 25 Junie 1956) was tydens die Tweede Wêreldoorlog die opperbevelhebber van die vloot van die Verenigde State en hoof van vlootoperasies (COMINCH-CNO). As COMINCH het hy die operasies, beplanning en administrasie van die Amerikaanse vloot gelei en was hy lid van die gesamentlike stafhoofde. Hy was die tweede senior offisier van die Amerikaanse vloot ná vlootadmiraal William D. Leahy, en die tweede admiraal wat tot vyfsterranglys bevorder is. As COMINCH dien hy onder sekretaris van die vloot Frank Knox en later onder James Forrestal.
King is gebore in Lorain, Ohio, op 23 November 1878, die seun van James Clydesdale King en Elizabath Keam King. Hy woon die Amerikaanse vlootakademie van 1897 tot 1901 by en voltooi die vierde plek in sy klas. Gedurende sy senior jaar aan die Akademie behaal hy die rang van kadet -luitenant -bevelvoerder, die hoogste moontlike kadetranglys op daardie tydstip.
Terwyl hy nog aan die Akademie was, het hy tydens die Spaanse Amerikaanse oorlog in die USS San Francisco gedien. Na die gradeplegtigheid was hy 'n junior offisier op die opnameskip USS Eagle, die slagskepe USS Illinois, USS Alabama en USS New Hampshire, en die kruiser USS Cincinnati.
Terwyl hy nog by die Naval Academy was, ontmoet hy Martha Rankin (& quotMattie & quot) Egerton, 'n Baltimore socialite, met wie hy getroud is tydens 'n seremonie in die Naval Academy Chapel op 10 Oktober 1905. Hulle het ses dogters, Claire, Elizabeth, Florence, Martha, Eleanor en Mildred en daarna 'n seun, Ernest Joseph King, Jr. (Commander, USN ret.).
King keer in 1912 terug na diens by Annapolis. Hy ontvang sy eerste bevel, die vernietiger USS Terry in 1914, en neem deel aan die Amerikaanse besetting van Veracruz. Daarna gaan hy oor na 'n meer moderne skip, USS Cassin.
Tydens die Eerste Wêreldoorlog dien hy in die personeel van vise -admiraal Henry T. Mayo, die opperbevelhebber, Atlantic Fleet. As sodanig was hy 'n gereelde besoeker aan die Royal Navy en het hy soms optrede gesien as 'n waarnemer aan boord van Britse skepe. Dit blyk dat sy Anglofobie gedurende hierdie tydperk ontwikkel het, hoewel die redes onduidelik is. Hy is bekroon met die Navy Cross en 'n uitstekende diens in die loop van sy beroep as assistent -stafhoof van die Atlantiese Vloot.
Na die oorlog word King, nou 'n kaptein, hoof van die Naval Postgraduate School. Saam met kapteins Dudley Wright Knox en William S. Pye het King 'n verslag opgestel oor vlootopleiding wat veranderinge aan vlootopleiding en loopbaanpaaie aanbeveel. Die meeste aanbevelings van die verslag is aanvaar en het beleid geword.
Voor die Eerste Wêreldoorlog het hy in die oppervlakvloot gedien. Van 1923 tot 1925 beklee hy verskeie poste wat verband hou met duikbote. As junior kaptein was die winkelskip USS Bridge die beste seebevel wat hy in 1921 kon bekom. Die relatief nuwe duikbootmag bied vooruitgang.
King het 'n kort opleidingskursus by die Naval Submarine Base New London bygewoon voordat hy die leiding geneem het oor 'n duikbootafdeling, terwyl hy die wimpel van sy kommodoor van die USS S-20 af gevlieg het. Hy het nooit sy Submarine Warfare-kentekens verdien nie, hoewel hy wel die nou bekende dolfyn-kentekens voorgestel en ontwerp het. In 1923 neem hy die bevel oor Submarine Base self oor. Gedurende hierdie tydperk het hy die berging van die duikboot USS S-51 bestuur, en die eerste van sy drie onderskeidingsdiensmedaljes verdien.
In 1926 het admiraal William A. Moffett, hoof van die Buro vir Lugvaart, aan King gevra of hy 'n oorplasing na seevlugvaart sou oorweeg. King aanvaar die aanbod en neem die bevel oor die vliegtuig tender USS Wright met addisionele pligte as senior assistent in die personeel van bevelvoerder Lug eskader, Atlantic Fleet.
In daardie jaar het die Amerikaanse kongres 'n wet (10 USC art. 5942) goedgekeur wat vereis dat bevelvoerders van alle vliegdekskepe, watervliegtuigtenders en lugvaartustasies gekwalifiseerde vlootvliegtuie moet wees. King het hom dus by die Naval Air Station Pensacola aangemeld vir vlieëniersopleiding in Januarie 1927. Hy was die enigste kaptein in sy klas van twintig, wat ook kommandant Richmond K. Turner ingesluit het. King ontvang sy vlerke as Naval Aviator No. 3368 op 26 Mei 1927 en hervat die bevel van Wright. 'N Tyd lank vlieg hy gereeld solo en vlieg af na Annapolis vir naweekbesoeke aan sy gesin, maar sy solovlieg is kortgeknip deur 'n vlootregulasie wat solo -vlugte vir vlieëniers van 50 jaar of ouer verbied. Die Geskiedenisvoorsitter by die Naval Academy van 1971-1976 betwis egter hierdie bewering en verklaar dat nadat King alleen was, hy nooit weer alleen gevlieg het nie. Sy biograaf beskryf sy vliegvermoë as & quoterratic & quot en noem die bevelvoerder van die eskader waarmee hy vlieg, hom te vra of hy genoeg weet om bang te wees? & Quot Tussen 1926 en 1936 vlieg hy gemiddeld 150 uur per jaar.
King beveel Wright tot 1929, behalwe vir 'n kort onderbreking wat toesig hou oor die berging van USS S-4. Daarna word hy assistent -hoof van die Buro vir Lugvaartkunde onder Moffett. Die twee het uitgeval oor sekere elemente van die Buro -beleid, en hy is vervang deur bevelvoerder John Henry Towers en oorgeplaas na die bevel van die vlootstasie Norfolk.
Op 20 Junie 1930 word King kaptein van die vervoerder USS Lexington, dan een van die grootste vliegdekskepe ter wêreld, wat hy vir die volgende twee jaar beveel het. Tydens sy ampstermyn aan boord van die Lexington, was kaptein King die bevelvoerder van die opvallende wetenskapfiksieskrywer Robert A. Heinlein, destyds vaandrig Heinlein, voor sy mediese uittrede by die Amerikaanse vloot. Gedurende daardie tyd het vaandrig Heinlein met een van King se dogters uitgegaan.
In 1932 het hy die Naval War College bygewoon. In 'n oorlogskollege -proefskrif getiteld "The Influence of National Policy on Strategy", het King uitgebrei oor die teorie dat Amerika se swakheid verteenwoordigende demokrasie was:
" Histories. dit is tradisioneel en gewoon dat ons onvoldoende voorbereid is. So is die gekombineerde resultaat van 'n aantal faktore, waarvan die karakter slegs aangedui word: demokrasie, wat almal geneig is om te laat glo dat hy dit ken, die oorwig (inherent aan demokrasie) van mense wie se werklike belang is in hul eie welsyn as individue die verheerliking van ons eie oorwinnings in die oorlog en die ooreenstemmende onkunde oor ons nederlae (en skande) en die basiese oorsake daarvan, veroorsaak dat die gemiddelde individu (die man in die straat) nie net die oorsaak en gevolg in buitelandse sake nie, maar ook binnelandse aangeleenthede kan verstaan , asook sy gebrek aan belangstelling in sulke aangeleenthede. By hierdie elemente kom die wyse waarop ons verteenwoordigende (republikeinse) regeringsvorm ontwikkel het om 'n premie op middelmatigheid te plaas en die gebreke van die reeds genoemde kiesers te beklemtoon. "
Na die dood van admiraal Moffet by die neerstorting van die lugskip USS Akron op 4 April 1933, word King hoof van die Buro vir Lugvaartkunde en word hy op 26 April 1933 tot Admiraal bevorder. As Buro -hoof werk King nou saam met die hoof van die Buro vir Navigasie, Admiraal William D. Leahy, om die aantal vlootvliegtuie te verhoog.
Aan die einde van sy termyn as burohoof in 1936 word King bevelvoerder, vliegtuie, basismag by Naval Air Station North Island. Hy is op 29 Januarie 1938 bevorder tot vise -admiraal nadat hy bevelvoerder, vliegtuig, slagmag en destyds een van slegs drie vise -admiraal -billette in die Amerikaanse vloot geword het.
King het gehoop om aangestel te word as óf CNO óf opperbevelhebber van die Amerikaanse vloot, maar op 15 Junie 1939 is hy na die Algemene Raad, 'n olifant se begraafplaas, gestuur waar senior beamptes die tyd wat oor was voor aftrede sit. 'N Reeks buitengewone gebeure sou hierdie uitkoms verander.
Sy loopbaan is opgewek deur een van sy min vriende in die vloot, CNO -admiraal Harold & quotBetty & quot; Stark het in die herfs van 1940 koning aangestel as opperbevelhebber van die Atlantiese Vloot, en hy word in Februarie 1941 tot admiraal bevorder. Op 30 Desember 1941 word hy opperbevelhebber van die vloot van die Verenigde State. Op 18 Maart 1942 word hy aangestel as hoof van vlootoperasies, wat Admiral Stark verlig het. Hy is die enigste persoon wat hierdie gesamentlike opdrag het. Nadat hy op 23 November 1944 64 geword het, het hy 'n boodskap aan president Roosevelt geskryf om te sê dat hy die verpligte aftree -ouderdom bereik het. Roosevelt het geantwoord met 'n nota wat lees: "So what, old top?"  Op 17 Desember 1944 word hy bevorder tot die nuutgeskepte rang van Fleet Admiral. Hy verlaat die aktiewe diens op 15 Desember 1945, maar word in 1950 herroep as 'n adviseur van die Sekretaris van die Vloot.
Nadat hy afgetree het, woon King in Washington, DC. Hy was aktief in sy vroeë na-aftrede, maar het in 1947 'n verswakte beroerte opgedoen, en die daaropvolgende swak gesondheid het hom uiteindelik gedwing om in Naval Hospitals in Bethesda, Maryland en in die Portsmouth te bly Naval Shipyard in Kittery, Maine. Hy sterf aan 'n hartaanval in Kittery op 26 Junie 1956 en word begrawe in die United States Naval Academy Cemetery in Annapolis, Maryland.
 AnalysisKing was hoogs intelligent en uiters bekwaam, maar omstrede. Sommige beskou hom as een van die grootste admirale van die 20ste eeu, maar ander wys daarop dat hy in oorlogstyd nooit bevel gegee het oor skepe of vloot nie, en dat sy anglofobie hom daartoe gelei het om besluite te neem wat baie geallieerdes se lewens gekos het. Ander beskou sy bereidwilligheid en vermoë om die Britse en die Amerikaanse weermag se invloed op die Amerikaanse strategie van die Tweede Wêreldoorlog as 'n teken van sterk leierskap, te bewys en prys sy soms uitgesproke erkenning van die strategiese belangrikheid van die Stille Oseaanoorlog. Sy instrumentele rol in die deurslaggewende Guadalcanal -veldtog het hom bewonderaars in die Verenigde State en Australië besorg, en sommige beskou hom ook as 'n organisatoriese genie. As gevolg hiervan word hy as onbeskof en skuur beskou, en baie amptenare saam met wie hy gedien het, het King gehaat.
Hy was. miskien die mees geallieerde Geallieerde leier van die Tweede Wêreldoorlog. Slegs die Britse veldmaarskalk Montgomery het moontlik meer vyande gehad. King was ook mal oor partytjies en het gereeld te veel gedrink. Blykbaar het hy sy sjarme voorbehou vir die vroue van mede -vlootoffisiere. Op die baan het hy altyd gevoel dat hy kwaad of geïrriteerd is
Daar was 'n tong-in-die-kies opmerking oor King, gemaak deur een van sy dogters, wat deur vlootpersoneel meegebring is op die tydstip dat & quothe die mees ewe humeurige persoon in die Amerikaanse vloot is. Hy is altyd in woede. & Quot Roosevelt het King eens beskryf as 'n man wat elke oggend met 'n blaasfakkel kwoteer & quot.
Daar word algemeen gerapporteer dat, toe King geroep is om CominCh te wees, hy opgemerk het: "As hulle in die moeilikheid kom, stuur hulle vir die seuns van die tewe ". Toe hy later gevra is of hy gesê het, het die koning geantwoord dat hy dit nie gedoen het nie, maar as hy daaraan gedink het.
Reaksie op Operation Drumbeat
By die aanvang van die Amerikaanse betrokkenheid by die Tweede Wêreldoorlog was onderbrekings aan die oostelike kus van die VSA nie van krag nie en kommersiële skepe het nie onder konvooi gereis nie. Die kritici van King skryf die vertraging om hierdie maatreëls toe te pas, toe aan sy Anglofobie, aangesien die konvooie en onderbrekings aan die kus Britse voorstelle was, en King vermoedelik dat sy geliefde Amerikaanse vloot enige idees van die Royal Navy sou aanneem. Hy weier ook tot Maart 1942 die lening van Britse konvooi -begeleiers toe die USN slegs 'n handjievol geskikte vaartuie gehad het. Hy was egter aggressief om sy kapteins van die verwoester te dryf om U-bote aan te val ter verdediging van konvooie en in die beplanning van teenmaatreëls teen Duitse oppervlaktes, nog voor die formele oorlogsverklaring deur Duitsland.
In plaas van konvooie het King die Amerikaanse vloot en kuswag gereeld teen-duikbootpatrollies laat doen, maar hierdie patrollies het 'n gereelde skedule gevolg. U-boot-bevelvoerders het die skedule geleer en hul aanvalle op hierdie skedules gekoördineer. Laat die ligte aan in kusdorpe, met verligte handelskepe, aan die U-bote. As gevolg hiervan was daar in Januarie en Februarie 1942 rampspoedige verliese en twee miljoen ton verlore, en dringende druk van beide kante van die Atlantiese Oseaan. King het egter die gebruik van konvooie verset omdat hy oortuig was dat die vloot nie genoeg begeleide vaartuie gehad het om dit effektief te maak nie. Die vorming van konvooie met onvoldoende begeleiding sou ook lei tot 'n groter poort-tot-hawe-tyd, waardeur die vyand gekonsentreerde groepe teikens sou gee, eerder as dat enkele skepe onafhanklik sou voortgaan. Boonop was onderbrekings 'n polities-sensitiewe kwessie, en kusstede het weerstand gebied teen die verlies aan toerisme-inkomste.
Eers in Mei 1942 het King hulpbronne en klein snyers en privaat vaartuie versamel om 'n dag-en-nag ineenstortende konvooi-stelsel van Newport, Rhode Island, na Key West, Florida te vestig.
Teen Augustus 1942 is die duikbootbedreiging vir die skeepvaart in die Amerikaanse kuswaters beperk. Die gelukkige tyd & quot van die U-bote & quotsecond eindig, met die verlies van sewe U-bote en 'n dramatiese afname in skeepsverliese. Dieselfde effek het plaasgevind toe konvooie na die Karibiese Eilande uitgebrei is. Ondanks die uiteindelike nederlaag van die U-boot, kan sommige van King se aanvanklike besluite in hierdie teater as gebrekkig beskou word.
Ter verdediging van King het die opgemerkte marinehistorikus professor Robert W. Love gesê dat die operasie Drumbeat (of Paukenschlag) aan die Atlantiese kus vroeg in 1942 geslaag het, grootliks omdat die Amerikaanse vloot reeds toegewyd was aan ander take: transatlantiese escort-of-konvooi operasies, verdediging troepevervoer en die handhawing van kragtige, voorwaarts ontplooide magte van die Atlantiese Vloot om te voorkom dat swaar Duitse oppervlaktemagte uitbreek. Vlootleiers, veral admiraal koning, was nie bereid om troepe te waag om begeleide vervoer aan die kusvaart te verskaf nie. Ongeskeduleerde noodontplooiing van weermag -eenhede het ook ontwrigting aan vlootplanne veroorsaak, net soos ander af en toe onverwagte take. In teenstelling met die tradisionele geskiedskrywing, het nie die onbewese, maar wyd beweerde Anglophobia van Admiral King, 'n ewe ongedokumenteerde vloot onwilligheid om Britse advies te aanvaar nie, of 'n voorkeur vir 'n ander strategie die vertraging veroorsaak met die inhuldiging van die begeleiding van begeleide escort-of-konvooi. Die vertraging was te wyte aan 'n tekort aan begeleiders, en dit was te danke aan verstaanbare teenstrydige prioriteite, 'n toedrag van sake wat alle geallieerde strategieë tot 1944 bepaal het. & Quot
Ander besluite wat as twyfelagtig beskou word, was sy weerstand om langafstand-bevryders in diens te neem op Atlantiese maritieme patrollies (waardeur die U-bote 'n veilige gebied in die middel van die Atlantiese Oseaan moontlik gemaak het), die ontkenning van voldoende aantal landingsvaartuie aan die Geallieerde inval in Europa, en die onwilligheid om die Royal Navy se Stille Oseaanvloot enige rol in die Stille Oseaan toe te laat. In al hierdie gevalle het omstandighede 'n her-evaluering genoodsaak of is hy te veel oorheers. Daar is ook daarop gewys dat King nie in sy naoorlogse verslag aan die vlootsekretaris die traagheid van die Amerikaanse reaksie op die U-boot-bedreiging aan die begin van 1942 akkuraat beskryf het nie.
Daar moet egter op gelet word dat die indiensneming van langafstand-maritieme patrollievliegtuie in die Atlantiese Oseaan bemoeilik is deur onderlinge dienslewering oor bevel en beheer (die vliegtuig behoort aan die weermag, die missie was die vloot se Stimson en Arnold het aanvanklik geweier om die vliegtuig vry te laat) .) Alhoewel King die toewysing van skepe aan die Europese teater beslis as 'n hefboom gebruik het om die nodige hulpbronne vir sy doelwitte in die Stille Oseaan te verkry, het hy (op versoek van generaal Marshall) 'n ekstra maand se produksie van landingsvaartuie voorsien om Operation Overlord te ondersteun. Boonop is die prioriteit vir die bou van vaartuigkonstruksies verander, 'n faktor wat buite King se taak val. Die seevlak vir Overlord was meer as voldoende.
Die indiensneming van Britse en Ryksmagte in die Stille Oseaan was 'n politieke aangeleentheid. Die maatreël is deur die Britse stafhoofe op Churchill gedwing, nie net om die Britse teenwoordigheid in die streek te hervestig nie, maar om enige persepsie in die VSA te versag dat die Britte niks doen om Japan te verslaan nie. King was vasbeslote dat vlootoperasies teen Japan 100% Amerikaans bly, en het woedend die idee van 'n Britse vlootaanwesigheid in die Stille Oseaan teen die Kwadrantkonferensie laat in 1944 weerstaan, met verwysing na onder meer die moeilikheid om bykomende vlootmagte in die teater te voorsien (om dieselfde rede weerstaan ​​Hap Arnold die aanbod van RAF -eenhede in die Stille Oseaan). Daarbenewens het King (saam met Marshall) voortdurend verset teen operasies wat die Britse agenda sou help om 'n deel van haar vooroorlogse koloniale besittings in die Stille Oseaan of die oostelike Middellandse See te herwin of in stand te hou. Roosevelt het hom egter van die hand gewys en ondanks King se bedenkinge het die Britse Stille Oseaan -vloot hom in die laaste maande van die oorlog goed gedra teen Japan.
Generaal Hastings Ismay, stafhoof van Winston Churchill, beskryf King as:
taai soos spykers en dra homself so styf soos 'n poker. Hy was stomp en opreg, amper tot onbeskoftheid. Aan die begin was hy onverdraagsaam en agterdogtig oor alles wat Brits was, veral die Royal Navy, maar hy was byna ewe onverdraagsaam en agterdogtig teenoor die Amerikaanse weermag. Oorlog teen Japan was die probleem waaraan hy die studie van sy leeftyd gewy het, en hy was mal oor die idee dat Amerikaanse hulpbronne vir enige ander doel gebruik word as om die Japannese te vernietig. Hy het Churchill se voorspraakbevoegdhede wantrou en was bang dat hy president Roosevelt sou dwing om die oorlog in die Stille Oseaan te verwaarloos.
Ten spyte van die Britse opvattings, was King 'n sterk gelowige in die eerste strategie van Duitsland. Sy natuurlike aggressie het hom egter nie toegelaat om hulpbronne in die Atlantiese Oseaan leeg te laat wat in die Stille Oseaan gebruik kan word nie, veral as & quotit twyfelagtig was as die Britte ooit sou toestem tot 'n operasie oor die Kanaal. King het eenkeer gekla dat die Stille Oseaan 30% van die geallieerde hulpbronne verdien, maar slegs 15% kry. Toe hy tydens die Casablanca-konferensie deur veldmaarskalk sir Alan Brooke daarvan beskuldig word dat hy die Stille Oseaan-oorlog bevoordeel, word die argument hewig. Die strydlustige generaal Joseph Stilwell het geskryf: & quotBrooke het nare geword, en King het goed en seer geword. King klim by Brooke byna oor die tafel. God, hy was mal. Ek wens hy het hom gesokkel. & Quot
Na die nederlaag van Japan in die Slag van Midway, bepleit King (met stilswyende toestemming van Roosevelt) die inval in Guadalcanal. Toe generaal Marshall hierdie optrede weerstaan ​​(sowel as wie die operasie sou beveel), het King verklaar dat die vloot (en die mariniers) die operasie self sou uitvoer en opdrag gegee aan admiraal Nimitz om voort te gaan met die voorlopige beplanning. King het uiteindelik die argument gewen, en die inval het plaasgevind met die steun van die Joint Chiefs. Dit was uiteindelik suksesvol, en dit was die eerste keer dat die Japannese veld verloor het tydens die oorlog. Vir sy aandag aan die Pacific Theatre word hy deur sommige Australiese oorlogshistorici hoog geag.
Ondanks (of miskien gedeeltelik) die feit dat die twee mans nie oor die weg gekom het nie, het die gesamentlike invloed van King en generaal Douglas MacArthur die toewysing van hulpbronne aan die Stille Oseaanoorlog verhoog.
Diens in die Stille Oseaan en aftree
In 1947 word King aangestel as senior adviseur van die president van die Stille Oseaan -state, Douglas MacArthur. King was sterk gekant teen die bestaan ​​van die Stille Oseaan -state en het so gou as moontlik vir hereniging aangevoer. Toe MacArthur die Marshall -plan in 1948 verwerp, bedank King byna, maar was oortuig om te bly deur verskeie prominente regerings- en sakeleiers wat King as die laaste groot teengewig van MacArthur se invloed beskou het.
In Augustus 1952, met die toenemend outoritêre beleid van MacArthur wat tot spanning met die Verenigde State gelei het, het admiraal King en 'n groep beamptes die presidensiële kantoor in Seattle binnegegaan en MacArthur met vuurwapens gearresteer. MacArthur is geïnterneer aan boord van die USS Enterprise, wat saam met die Stille Oseaan -vloot Elliottbaai geblokkeer het en mariniers regoor die stad ontplooi het. King sou kortliks aan die hoof staan ​​van die voorlopige Stille Oseaan -militêre regering voor die verkiesing van graaf Warren in November daardie jaar.
Na die verkiesing van president Warren, tree King uit vlootdiens en eindelik terug na die Verenigde State. Hy is in 1954 teruggeroep as adviseur van die Amerikaanse sekretaris van die vloot, maar nadat hy slegs 'n paar maande na sy aanstelling 'n beroerte gehad het, het hy die pos verlaat. In die arme heide vir die laaste paar jaar van sy lewe, sterf King op 25 Oktober 1959 in Kittery, Maine. Nadat hy in die National Cathedral in Washington gelê het, is hy begrawe in die United States Naval Academy Cemetery. In die Verenigde State en die Stille Oseaan -state is 'n nasionale roudag gehou.
Ernest G. Green is op 22 September 1941 in Little Rock, Arkansas, gebore aan Lothaire S. en Ernest G. Green, sr. Sy ouers het by hom vertroue en selfrespek ingeboesem wat hom gehelp het om 'n leier te word onder sy maats en 'n advokaat vir burgerregte. Hy was een van die eerste swart studente wat by Central High School in Little Rock, Arkansas, geïntegreer het, na die uitspraak van die Hooggeregshof om in 1954 te onttrek. Green is die oudste van die 'Little Rock Nine', 'n groep hoërskoolleerlinge wat ingeskryf het Central High School die oggend van 25 September 1957, met 'n begeleiding van valskermsoldate. Goewerneur Orval Faubus het die nasionale wagte ontbied om die swart leerlinge weg te wys in stryd met die federale regering, wat reeds 'n desegregasieplan vir die skool goedgekeur het. President Dwight D. Eisenhower het vir die eerste keer sedert heropbou federale troepe ingestuur om die regte van die beleërde studente te beskerm, en die studente het uiteindelik die oorhand gekry.Green studeer aan die Michigan State University met 'n BA in 1962 en 'n MA in 1964.
In 1965 raak Green betrokke by arbeidswetgewing met 'n vakleerlingskap vir die Adolph Institute, 'n projek om minderheidsvroue in die Suide te help om geleenthede vir professionele loopbane te vind. Daarna was hy die direkteur van die A. Phillip Randolph Education Fund van 1968 tot 1976. Tussen 1977 en 1981 was hy assistent -sekretaris in die Arbeidsdepartement onder president Jimmy Carter. Sedert 1981 werk Green in die private sektor vir konsultasiefirmas. Hy was 'n vennoot vir Green en Herman van 1981 tot 1985, besit E. Green and Associates van 1985 tot 1986 en werk sedert 1985 by Lehman Brothers.
Green was in die direksies van verskillende organisasies, soos die Winthrop Rockefeller Foundation, AfriCare en die African Development Foundation. Hy het talle toekennings en eerbewyse vir sy werk ontvang, waaronder die NAACP Spingarn -toekenning, die Rockefeller Public Service -toekenning en eredoktorsgrade van Tougaloo College, Michigan State University en Central State University.
Hy is getroud met Phyllis Green en hulle het drie kinders, Adam, Jessica en McKenzie.
Sluit asseblief by ons aan om saam te werk aan KING -familiebome. Ons het die hulp van goeie genealoë nodig om 'n heeltemal gratis gedeelde stamboom om ons almal te verbind.
Ernest Augustus, ook genoem (1799–1837) Prins Ernest Augustus, hertog van Cumberland, hertog van Teviotdale, graaf van Armagh, (gebore 5 Junie 1771, Kew, Surrey, Eng. - oorlede 18 November 1851, Herrenhausen, Hannover [Duitsland]), koning van Hanover, van 1837 tot 1851, die vyfde seun van George III van Engeland.
Ernest Augustus studeer in Göttingen, betree die Hannoveriese leër en dien as leier van kavallerie toe daar oorlog tussen Groot -Brittanje en Frankryk in 1793 uitbreek. weermag in 1799. In dieselfde jaar word hy as hertog van Cumberland geskep.
In 1810 is Ernest Augustus ernstig beseer deur 'n aanvaller, waarskynlik sy valet Sellis, wat dood aangetref is, en twee mans is opgesluit omdat hulle beweer het dat die hertog sy valet vermoor het. Toe hy van sy wonde herstel, het die hertog weer as 'n Britse veldmaarskalk na die oorlog gegaan; hy was in bevel van die Hannoveriese leër tydens die veldtogte van 1813 en 1814. In Engeland in 1815 het die hertog se sterk toryisme hom egter gemaak ongewild. Hy was verontwaardig oor die weiering van die parlement om sy toelaag te verhoog en tree 'n paar jaar terug na Berlyn. By die toetreding van George IV keer hy terug na Engeland, maar hy hou op met 'n belangrike rol in die politiek na die toetreding van Willem IV in 1830.
Toe William in Junie 1837 sterf, is die krone van Groot -Brittanje en Hannover geskei en Ernest Augustus, as die naaste manlike erfgenaam van die ontslape koning, word koning van Hanover. Hy kanselleer die grondwet wat William in 1833 gegee het, en die grondwet wat hy in 1840 goedgekeur het, was kenmerkend van sy eie illiberale idees. Sy heerskappy was stormagtig, en ernstige probleme tussen koning en mense het ontstaan ​​toe hy sterf. Hy word opgevolg deur sy seun, George V.
Die ramings verskil, maar ongeveer vier-en-twintig Osage-Indiane het tydens die vroeë 1920's gewelddadige of verdagte sterftes gesterf. Die meerderheid van hierdie misdade het in of naby Fairfax plaasgevind en is selde deur plaaslike owerhede ondersoek, sommige is nooit opgelos nie. (Die dood van sommige beweerde slagoffers sonder waarneembare wonde word bloot toegeskryf aan "spysvertering", "eienaardige vermorsing van siektes" of "onbekende oorsake.") Die moorde het bedaar na die arrestasie van William K. Hale in 1926. A Inheems in Greenville, Texas, was Hale, die selfverklaarde 'King of the Osage Hills', miskien die magtigste figuur van Osage County. Hy was 'n welvarende boer met bank- en sakebelange, het politieke mag en was aktief in Osage -aangeleenthede. Hy was ook die hoofbrein van 'n plan om Osage se rykdom deur middel van moord te bekom.
In 1923, die hoogtepunt van die Osage -olieopbloei, verdien die Osage -stam meer as $ 30 miljoen se inkomste. Ingevolge die Osage Allotment Act van 1906 was alle minerale onder die grond binne die Osage Nation Reservation (huidige Osage County, Oklahoma) in besit van die Amerikaanse regering en in trust gehou. Osage -minerale huurkontrakte het tantième verdien wat aan die stam in sy geheel betaal is, en elke gealloteerde het een gelyke deel, of met reg, van die betalings ontvang. 'N Kopreg was oorerflik en het oorgedra na die onmiddellike wettige erfgenaam (s) van 'n oorledene. 'N Mens hoef nie 'n Osage te wees om 'n Osage regop te erf nie.
William K. Hale moedig sy onderdanige neef Ernest Burkhart aan om te trou met Mollie Kyle, 'n toegewyde volbloed Osage. Haar ma, Lizzie Q. Kyle, was by Mollie en Ernest in Fairfax. Ten tyde van die dood van Lizzie in Julie 1921 (vermoedelik gif), het sy, behalwe haar eie, ook drie volle kopstukke gehad, nadat sy die van haar oorlede eerste man en twee dogters geërf het. Lizzie het onlangs nog 'n dogter, Anna Brown, verloor wat tydens die vroeë oggendure van 22 Mei 1921 doodgeskiet is. Henry Roan, Lizzie se neef, het in Januarie 1923 'n soortgelyke lot teëgekom. (Daar moet op gelet word dat Hale die begunstigde was van Roan se lewensversekeringspolis van $ 25 000). En op 10 Maart 1923 sterf Lizzie se dogter Rita Smith, Rita se man William E. "Bill" Smith en hul huishoudster Nettie Brookshire toe hul huis in Fairfax deur 'n ontploffing verwoes is. Met Rita se dood het Mollie en Ernest Burkhart 'n fortuin geërf van haar ma en susters se boedels. As daar geen ingryping was nie, was Mollie na alle waarskynlikheid reeds siek van gif, en sou Ernest spoedig gesterf het, terwyl die manipulerende Hale die landgoed Kyle-Burkhart ontvang het.
Jon D. May, &ldquoOsage Murders,&rdquo Die ensiklopedie van die geskiedenis en kultuur van Oklahoma, https://www.okhistory.org/publications/enc/entry.php?entry=OS005.