Om gehospitaliseer te word impliseer siekte of besering. Vir die gemiddelde mens hou dit 'n mindere of n meerdere mate van trauma in. Dit lei noodwendig tot vrae oor waarom Vader hospitalisasie toegelaat het, en waarom 'n pasiënt se lewe op hou geplaas word. Soms, is hierdie vraag bloot omdat die gedagtes skielik vry is om te dwaal. Dikwels egter, kom hierdie vraag as 'n verwyt teenoor Vader omdat hy die pasiënt se lewensgang sou ontwrig, sy vryheid en daaglikse aktiwiteite omvêr sou gooi. Dit lei tot geloofskrisisse, juis in 'n tyd waar geloof in- en afhanklikheid van Vader, so belangrik is. Genesing word aansienlik vertraag, nie net weens doodspraak oor die situasie nie, maar ook oor Vader self. Die wete dat Hy sorg, kwyn, en die wete dat Hy net 'n genesende woord kan spreek, verdwyn heeltemal op die agtergrond. Die dikwelse en mees tragiese gevolg, is dat die pasiënt begin twyfel in sy heil.
Om hierdie geloofskrississe te hanteer kan nie ligweg afgemaak word nie. Dit raak die ewige toekoms van die pasiënt en kan lei daartoe dat die pasiënt die ewige lewe kan verloor. Daarom is die verantwoordelikheid op die hospitaalbediener veel meer as om bloot as net 'n motiveringspreker op te tree. Oppervlakkige bemoediging en geykte cliche's oor lewensvreugde en menslike hoop, gaan nie die grondliggende van hierdie gedagte-roesemoes, enigsins aanspreek nie.
Jy het die geleentheid om ook deel van hierdie roeping te word. Jy kan ook 'n 'n lewensveranderende verskil maak in die bestaan van mense wat deur siekte of besering, vir 'n tydperk waar lewens op hou geplaas is. Jy kan dalk net die skakel wees wat Vader wil gebruik om die getuie te wees van hoe nog 'n siel, toegevoeg word tot die ewige lewe. Gaan jy vandag gehoorsaam wees en jou deel begin doen?