'Ek is 21 en 'n eerstejaar. Dit beteken nie ek is 'n mislukking nie' | Netwerk24
Deur Carmen Gröpp, Universiteit van Pretoria 20 September 2020 20:30
'n Mislukking. Wie ken nou nie die gevoel nie?
Niemand geniet dit om soos een te voel nie, maar ons almal ken dit.
Teen April in my tweede jaar het die gevoel van mislukking my begin onderkry. Ek was 'n meisie met 'n plan. Op 18 het ek gedink ek weet baie van die lewe af. My pad vorentoe was uitgelê en met selfvertroue het ek dit aangepak. Ek het in 2018 regte aan die Universiteit van Pretoria begin studeer. 'n Nuwe stad, nuwe vriende en 'n nuwe lewe.
My eerste jaar was uitdagend, maar om 'n student te wees was lekker! Regte was nie 'n maklike graad om deur te trippel nie, maar ek het steeds gedink dis wat ek moet doen. Die onsekerheid was reeds daar, maar dit moet tog normaal wees? Die eerste jaar op universiteit is 'n aanpassing vir die meeste mense.
Teen my tweede jaar het dinge egter lelik begin skeefloop. Die laaste ding wat ek wou doen, is regte studeer en hoe meer ek probeer het om myself te oortuig dat ek net moet vasbyt, hoe erger het dinge geword.
Ek haat dit om nie 'n ding klaar te maak nie. Ek is so grootgemaak en dit was iets waarop ek nog altyd trots was. Ek het vir niemand gesê dis hoe ek voel nie.
Voel soos 'n mislukking
Die gedagte daaraan het my soos 'n mislukking laat voel, al het ek van beter geweet. Ek kon nie eens dink aan studierigting verander nie. Hoe kan ek? Ek is in my tweede jaar . . . soveel tyd en soveel geld is dan verlore en wat sal die mense sê as hulle moet hoor?
Maar aan die einde van die eerste kwartaal het die damwal gebreek toe ek een aand met my ma praat en tussen die trane deur sê ek vir haar dat ek nie meer regte wil swot nie.
Dit was die begin van wat nog 'n onsekere en moeilike tyd in my lewe sou wees. Met die ondersteuning van my ma begin ons toe planne maak. Ek moes besluit wat ek vanjaar gaan studeer. Ek wou nie dieselfde fout twee keer maak nie. Ek het beroepsvoorligting gekry en ons het saam besluit ek gaan my jaar klaarmaak. Ek los nie 'n ding halfklaar nie, so ek gaan vasbyt.
My deursettingsvermoë, emosionele volwassenheid en aanpasbaarheid is nog nooit vantevore so tot die uiterste getoets nie.
Mense sal seker sê dat ek twee jaar van my lewe gemors het, maar wat ek in daardie twee jaar geleer het, sal my altyd bybly. My deursettingsvermoë, emosionele volwassenheid en aanpasbaarheid is nog nooit vantevore so tot die uiterste getoets nie.
Die idee dat ek op 21 weer 'n eerstejaar gaan wees, het soos 'n berg voor my gelê. Weer oor begin terwyl almal om my graad vang en begin met hul honneurs of 'n werk.
My familie en vriende het soveel ondersteuning aan my gebied dat ek nie anders kon as om gemotiveerd te voel om vorentoe te beweeg nie. My ma was my grootste steunpilaar en moes menige aand na 'n tranedal luister terwyl sy 500 km weg is. Sonder haar sou dit ook nie moontlik gewees het nie.
LEES OOK: Kom van daai stoel af en swot 'n bietjie
Ek is nog nie een dag spyt nie. Ek het besef wat hierdie skuif vir my gedoen het en uit watter donker gat dit my getrek het. Ek voel nie meer soos 'n mislukking nie, maar eerder trots dat ek die moed gehad het om te verander wat nie in my lewe gewerk het nie.
Ek weier om te doen waarvoor ek nie 'n passie het nie. Hier is ek nou: 'n 21-jarige eerstejaar. Gelukkiger as ooit tevore.
Carmen Gröpp studeer sielkunde aan die Universiteit van Pretoria. Sy kom oorspronklik van Vryheid in KwaZulu-Natal.