< Morrowind: Items(Redirected from Morrowind:Steel Saber)
Retrieved from "https://en.uesp.net/w/index.php?title=Morrowind:Base_Weapons&oldid=1795933#Steel_Saber" Positief – Griffelbord vir gedagtes en dinge
Positief	Hart Stories	2 Kommentaar Januarie 26, 2020 Januarie 29, 2020 1 Minute
Positief	Uncategorized	Lewer kommentaar Februarie 20, 2020 1 Minute
Hompie Kedompie staan in die skuur
Hompie se bok loop haar dat sy val, sy is suur
Hompie se boud is blou en pers
Hompie se mense lag tot sy op haar tande moet kners
Hompie wil graag vir julle haar boud wys
Maar Hompie dink WordPress sal dit as porn lys
Hompie se ego is erg gekraak
Maar Hompie probeer steeds om dit as ‘n grap af te maak
Positief	Plot Stories, Snaakse stories	12 Kommentaar Februarie 19, 2020 Februarie 19, 2020 1 Minute
Sommer so is Val-en-tyn ook iets van die verlede, (hoekom voel dit of die tyd vinniger verbyvlieg wanneer mens ouer word?) Nie ek of Grim is groot op persente nie, maar die jaar het ons besluit om iets anders te doen om die dag van liefde te vier. Ons is op ‘n Ghostbuster toer deur Pretoria. Beide van ons is skepties oor spoke, maar dit was tog baie interresant.
Wie het nog nie by die “spookhuis” in Erasmuskloof verby gery en daaroor gewonder nie? Behalwe vir die sogenaamde spoke, het ons die argitektuur en geskiedenis van die ou geboue in en rondom Pretoria vreeslik geniet. Die staaltjies van die regte mense wat eens in die huise gebly het, was ook insiggewend. Hier is ‘n artikel oor die spoke: https://www.bronberger.co.za/index.php?option=com_content&view=article&id=792:ontmoet-pretoria-se-bekendste-lastigste-en-hartseerste-spoke&catid=50:toeka-se-dae&Itemid=76
Twee van die staaltjies wat my sal bybly: Het jy geweet generaal Smuts was vriende met Albert Einstein? Dat hy (Smuts) as een van die slimste mense van sy tyd geag is? Ook dat Winston Churchill hom geoormerk het om by hom oor te neem indien iets met hom sou gebeur in die oorlog? Darem snaaks hoe Suid-Afrikaners soms aan hulleself dink as geisoleërd van die wêreld, selfs “minder” as die res. Ek doen nogal partykeer. En dan hoor mens die tipe goed, wat jou nogal trots maak om ‘n Suid-Afrikaner te wees.
Die ander staaltjie gaan oor die eerste Erasmus wat in die “spookhuis” gebly het. Blykbaar was hy heel eksentriek en kon gereeld in die groot tuin gesien word besig om erdwurms dood te maak. Die laaste Erasmus het die brandweermanne vinnig laat weghol toe hy gedurende ‘n veldbrand, op die stoep verskyn het, in sy wit nagkabaai. Ek sou self nogal vinnig kon hardloop as die omie op ‘n stoep verskyn en op my begin skree.
Positief	Sommer net stories	8 Kommentaar Februarie 18, 2020 Februarie 19, 2020 1 Minute
Sorrie Hester, maar hierdie is ‘n waddehel oomblik. Soos ek laas geskryf het, dink ons daaraan om boerbokke by te koop en vir almal wat my ken, was dit eintlik net ‘n vraag oor die uiteindelike prys en wanneer. Nadat ek geleen, geskraap en elke liewe sent tot my beskikking gebruik het, het ons Sondag die bokke gaan haal. Die vorige eienaar is ‘n regte ou suurknol en het op die laaste oomblik, sekere van die goed wat oorspronklik by die prys ingesluit was, net gerieflikheidshalwe vergeet en van die ander eers na ‘n woordewisseling oorhandig. Daar is ook een van die lammers dood en hy het nie eers gebodder om ons in te lig nie, nevermind die prys verlaag. By nabetragting het ek besef dat sommige mense maar net suur gebore is, of opperse skurke. Duur les: Kry alles op skrif voor enige betalings gedoen word. Die bokke is nou daar en die transaksie klaar,
Gister-aand toe ons by die huis kom, is een van ons eie lammers siek. Sy lê net, wil niks eet nie en die ogies is vol slaap. Dadelik vat ek en Grim haar en ek spuit haar met Doxymycin in. Hierdie medisyne is goed vir Hartwater (voor jy vra, dis ‘n siekte wat deur bosluise veroorsaak word, wat binne ‘n dag bokke doodmaak), maar dit behandel ook ander kwale, so wanneer ‘n bok siek raak, word hulle dadelik gespuit. Ons het al ‘n hele paar bokke so gered, sonder veearts hulp. Ek dink ons het te laat by haar uitgekom en natuurlik is sy nou eers 3 maande oud, so die liggaampie nog klein. Ek het lank by haar gesit, terwyl Grim gevlug het, maar sy is eindelik dood.
Vandag kom ‘n whatsapp deur op die gemeensskaps-groep: daar is rooiwurms in 2 boorgate gekry, ons direkte bure en die plot 2 weg van ons, aan die ander kant. Die wurms tas die lewer van mens en dier aan. Ons bure het nou al ook 2 bokke verloor. Waddehel. Die nuwe klomp duur bokke kan nie almal op ‘n streep vrek nie……..Blykbaar kan jy goed in die water gooi wat die wurms sal doodmaak, so ons gaan direk na werk gou daarvan koop.
Wat ek nou nie op die whatsapp groep wil vra nie, is of die wurms (soos lintwurm) gewigsverlies aanhelp, want dan moet ek onmiddelik begin water drink.
Positief	Uncategorized	17 Kommentaar Februarie 11, 2020 2 Minutes
Hester se skrywe laat my terugdink aan lank lank gelede. Ons het toe nog die karavaan gehad en die kinders was klein. Nogal gereeld het ons na Voetplaatpark gegaan met vakansie. Die park is lekker beskut met bome, so die wind waai jou nie weg nie, terwyl jy steeds die see kan hoor. Mens het ook die keuse om te kamp en ablusie-geriewe te deel, of om jou eie kombuisie en badkamer te hê, heerlik gerieflik wanneer jy in die nag moet opstaan.
In elk geval, lank lank gelede, toe ek nog ok-erig gelyk het in ‘n bikini, was ons saam met vriende by Voetplaatpark. Op die eeerste dag daar, het ons vinnig afgepak en afgesak op die see. Daar gekom, was daar maar min mense in die onstuimige golwe, maar soos Valies maak, het ek en my vriendin besluit, vandag gaan ons swem, come hell or high water(letterlik).
Ons was skaars in die water, toe ons besef waarom so min mense swem. Die branders het ons onderstebo en agterstevoor geslaan. Naderhand het ons nie meer geweet watter kant bo of onder is nie. Die bikini toppies en die broekies is menigmaal vervaard opgetrek. uitasem val ons op ons handoeke neer en staar, soos die res van die mense op die strandn wrewelrig na die see.
‘n Ouerige omie kom verbygestap en stop voor ons twee wat soos natgereënde hoenertjies op die strand sit. Eers dog ons hy wil net ‘n praatjie maak, maar sy woorde: “Baie dankie juffroutjies, julle tweetjies het my vakansie gemaak, met julle skouspel daar in die brandertjies” Hy stap verder en ons hoendergesiggies is bloedrooi gebloos.
Positief	Snaakse stories	18 Kommentaar Februarie 10, 2020 Februarie 10, 2020 1 Minute
Ek weet nie of ek al voorheen vertel het wat ek nou eintlik doen wanneer ek by die werk is nie, maar hier gaat ons weer. My offisiele posbenaming is Business controller, maar eintlik is ek die sorteerder-van-kak en soms die tolk tussen besigheid en IT. Dit beteken dat ek net genoeg van die binnegoed en werking van die rekenaar weet om gevaarlik te wees, maar die besigheids-prosesse wat moet verander, kan ek darem vir ‘n konsultant verduidelik sodat hy verstaan wat om te programmeer. Ek kan ook die veranderinge toets en seker maak alles werk voordat dit in die lewendige besigheids-stelsel gesit word.
Nou waarom sal ek vandag oor hierdie onderwerp wil praat? Want die tegnologie het my al ‘n paar keer lelik in die g@t gebyt. Het jy geweet dat alle CD’s en DVD’s nie dieselfde is nie? Jare gelede het ek fotos op DVD geskryf, maar die operating sisteme het so verander, dat ek nie van die dvd’s kon lees nie en sodoende die fotos verloor het. Deur die jare het dit ook al ‘n paar keer gebeur dat ‘n eksterne hardeskyf corrupt raak en dat ek dan ook alles verloor daarop. Mens sal nou dink dat jy fotos wat na FB gepos is, weer kan aflaai, maar die kwaliteit is omtrent ‘n kwart van die oorspronklike en mens kan in elk geval nie dokumente na FB laai nie.
Dit alles het my laat besluit om foto’s en belangrike dokumente te back-up met Google Drive, wat na die cloud back-up. Jy kies wat jy wil stoor en Google doen dit outomaties, selfs van jou foon af. So het ek gekies om al die fotos op my laptop, my desktop dokumente, asook whatsapp met Google te stoor. Ek het gereeld gesien dat Google moan dat my spasie vol is, maar my nie te veel daaraan gesteur nie. Totdat my rekenaar in Julie gesteel is, ewe skielik het ek besef dat my fotos nie alles opgedateer is nie en die rede daarvoor: duplikate. Daar is ook nie ‘n maklike manier of toep om hierdie duplikate te vind en te delete nie en om elkeen te soek en een vir een te delete vat ongelooflik lank. Wat ek ook nie besef het nie, is dat daar meer as een “area” is waar fotos en videos gestoor word, jy kan dit in Google photos sowel as Google Drive sien.
Na ‘n lang soektog het ek besluit om maar die fotos te merk en te delete, dit was ‘n paar ure se werk, maar tot my verbasing het die beskikbare spasie nie regtig verhoog nie. Ek het die “werkie” oor ‘n hele paar dae gedoen en low-and-behold, die fotos wat ek gister delete het, is vandag weer terug. Omdat daar meer as een rekenaar betrokke was, is daar meer as een naam gegee aan elke foto, dan is daar nog die fotos wat deur whatsapp gekom het wat verdere duplikate veroorsaak het. Vir sommige fotos was daar tot 4 van dieselfde een.
Maandag het ek toe weer begin soek na ‘n manier om die duplikate te delete en op ‘n program afgekom, Duplicate cleaner. Dit nadat ek heelparty ander afgelaai het, die program gehardloop het, wat die duplikate uitgewys het, maar wanneer jy die delete knoppi druk, moet jy eers betaal (sug). Duplicate finder soek die fotos op jou rekenaar wat gedupliseer is, sowel as in die houer vir Google drive (op jou rekenaar). Wat ek nie besef het nie, is dat die fotos op my foon op verskillende maniere na die rekenaar geskryf word en sodoende duplikaat leêrs geskryf het, wat dan uiteindelik die duplikate veroorsaak het.
Nou het ek weer spasie in die stoor, wie wil smile vir die kamera?
Positief	Sommer net stories	10 Kommentaar Januarie 30, 2020 Januarie 30, 2020 2 Minutes
Briewe aan my pa
Gister (of dalk eergister) kry ek ‘n whatsapp van my pa se vriendin. Sy kontak my steeds so nou en dan, wanneer sy verlang na ou Vale, soos sy hom genoem het, of met spesiale geleenthede. Dis nou amper al 2 jaar sedert my pa se onverwagte sterwe en ek vang myself nog gereeld dat ek die foon optel om net gou te bel en dan besef dat ‘n mens nie hemel toe kan bel nie. Soos ek al vantevore gesê het, het ek en hy maar ‘n moeilike verhouding gehad, maar tog in later jare kon ons met mekaar praat, meestal oor DIY tipe goeters. As ek toe geweet het, wat ek vandag weet, sou ek oor ander dinge en alle dinge met hom wou gesels, nie net so bo-langs soos ons manier maar was nie. So ek het besluit om vir hom te skryf, dalk as ek my gedagtes op papier sit, kom daar klaarheid. Hier gaan ons:
Ons het ‘n plot gekoop. Moenie lag nie, ok lag dan nou maar eers klaar, dan kan ons weer aangaan.
Kom ons probeer weer. Ons het ‘n plot gekoop en soos pa weet het ek nie as kind enige mense geken wat op ‘n plaas gebly het nie, geen van ons familie of vriende het plase of plotte gehad nie. So dis maar ‘n vreemde besluit gewees. Eintlik het dit begin met die honde, gesamentlik het ek en Grim 9 gehad en as ons saam wou intrek, moes ons hulle akkomodeer. Eendag toe ek en hy oor ons drome praat vir die toekoms, sê hy dat hy graag op sy erf in De Rust sou wou gaan bly, maar dat daardie erf ook te klein sal wees vir die 9. Ek kom toe met die voorstel dat ons dan vir iets groter moet soek, maar in daai omgewing, ek kan mos “commute”.
Ons het oral gekyk in die Karoo, want die vereiste het gegroei van ‘n plek groot genoeg vir 9 honde, na ‘n plek wat vir Grim en my ‘n inkomste kon bied. Daar was die pub in Calitzdorp wat ons op ‘n stadium wou koop, maar niks wou vlot nie. Ons wou nog steeds saam intrek, so ons het toe nader aan my werk begin rondkyk. Ondertussen het Grim ook kontrak-werk gekry, wat die vereiste vir ‘n inkomste bietjie minder gemaak het.
Ons het weer-eens lank en hard gesoek en uiteindelik op hierdie plot besluit. Groot genoeg, maar nie te groot nie. Die huis is leefbaar en daar is ‘n uitsig. Ons moes net so hier en daar iets verander of regmaak, sodat ons regtig lekker kon leef. Hier-en-daar het natuurlik verander in ‘n 8 maande projek, maar dis mos hoe pa my ken?
Gereeld vra mense vir ons of ons nie bang is op die plot nie, ek is seker pa sal ook wil weet. Een van die eerste dinge wat ons gedoen het in die 8 maande projek, is om die lendelam heining wat om die plot was, te vervang, daar was darem nog altyd ‘n elektriese heining rondom die huis. Die elektriese heining is tempramenteel en werk ook net wanneer hy wil, so dit was ‘n goeie idee om ‘n beter heining om te sit. Ons het al in die eerste week gesorg dat ons ‘n radio kry en Grim is deel van die patrollie-span. Die gemeenskap werk goed saam om te sorg dat die mense so veilig as moontlik bly. Bygesê, ek ken hier meer van my bure as ooit vantevore in die stad.
Omdat Grim geen pensioen het nie en myne te min is om na ons altwee te kyk, het ons besef dat ons steeds iets moet doen vir ‘n addisionele inkomste. Grim se niggie, wat in Zimbabwe bly, boer met skape, so ons het begin dink aan lewende hawe om die gate toe te stop. Ons het by ‘n paar mense gehoor bokke is makliker as skape, so dis toe wat ons doen. Natuurlik weet nie een van ons veel nie, so oom google moet help. Ons koop hier en daar bokke aan en daar gaat ons. Sjoe, ek het nooit besef hoe baie werk dit is nie, maar met trial en error is ons darem nou aan die gang.
Onlangs het ek op een van die boerbok-groepe op Vuisboek (hulle bestaan regtig, ek belowe) op ‘n boer afgekom wat sy hele trop wil verkoop. Die diere is van ‘n beter gehalte as ons bokke (ek het ook nie geweet van kudde (slag) diere en stoet-diere toe ons weggeval het nie), meer as helfte is stoet-diere. Die ding is net – met die gebouery laas jaar is die kontantvloei nie van so aard dat ons regtig sy trop boerbokke kan bekostig nie. By alles, moet ons die skuur groter maak, wat nog finansies sal vereis. Aan die ander kant, is die waarde van sy bokke aansienlik meer as waarvoor hy hulle verkoop. So wat doen ons? Koop hulle of nie? Ek wens dat pa my kan raad gee in lewende lywe, maar helaas ……. dalk kom die antwoord uit ‘n ander oord.
Ek het nooit genoeg kere gesê dat ek vir pa lief is nie, ek is.
Positief	Hart Stories, Plot Stories	10 Kommentaar Januarie 24, 2020 Januarie 29, 2020 4 Minutes
Woordnoot en Kameel dink verniet hulle het verby my huisie gesluip, no 8 lyk net so stil, maar dis omdat ek rus en stilte soek in Rebusfontein. Ek volg hulle op ‘n afstand, dit wil mos lyk asof die tweetjies reguit oppad is na die kluisenaar se plek toe. Die vrae maal deur my kop: watse onheil gaan hier aan in die middel van die nag? Die kluisenaar is ‘n enigma, waar het hy so skielik vandaan gekom en wat maak hy hier; Rebusfontein het mos nie eintlik manlike inwoners nie, behalwe die Italianer Lorenzo.
Terwyl ek saggies aansluip, warrel die gebeure van gisteraand deur my kop. Ek het geluister wat al die Towerinne sê oor die man en elkeen sien hom anders, beleef hom anders. Una sê hy speel viool, maar niemand anders as Trommeltjies het dit gehoor nie, sy sien hom ook sonder ‘n lang grys baard of hare, terwyl Perdebytjie en Kameel dink sy lang hare is sexy. Toorts dink hy is skaam, maar hy weifel nie om vir Bondels in sy arms te vang nie. Woordnoot hoor sy bariton stem, terwyl Trommeltjies oor sy rustigheid liries raak. Hester se Lorenzo, wat nooit voorheen wou braai nie, eintlik sy neus daarvoor opgetrek het, braai nou soos ‘n boer en groet op die Afrika manier. En ek? wat sien ek? Die man lyk vir my so bietjie bekend, Christa dink ook so, amper soos daai poliesieman van Tower-opstal
Veral sy oë
Skielik skrik ek wakker, loop amper in die ander 2 vas. Daar is wrintiewaar ‘n VVV wat die kluisenaar ontvoer. Die ander 2 staar net, maar ek hardloop die bosse in, want sien ek weet dat Scrapy se Elon Musk vlieg-masjien hier naby is. Ek spring in en vertel die masjien om die VVV te volg. Myself net lekker gemaklik reggeskuif vir ‘n lang vlug, toe land ons weer. Waddehel?
Stil soos ‘n muis klim ek uit, ek wil nou nie dat die man weet ek het hom agtervolg nie. Ek kyk om my rond en sien dat ons naby die tonnels is, onder my kan ek die huisies van Rebusfontein rustig sien. Sag sluip ek in die tonnel in en daar staan die Kluisenaar met al ons diere om hom vergader. Danie, Trompie en Porkie, Kameel se Geluk kat en tannie Frannie se Lelik, eenkant saam met Woordnoot se Bengaalse kat(jie). Pasella, Karolus en natuurlik ook Billy, Quasimodo, Ringo, Harpie, Rof en Floki. Dis omtrent ‘n malspul soos hulle almal gelyk praat, met die kluisenaar wat sy kop knik vir ‘n vale. Ek het nog altyd gedink dis net die towerinne wat die diere kan verstaan in Rebusfontein, maar hierdie vreemdeling sit hier en koukus met hulle. Wat sou hulle bespreek?
Nog ‘n tree nader, maar steeds kan ek nie uitmaak wat hulle sê nie, as ek nog nader gaan, gaan hulle my sien. Al wat ek so soort van uitmaak is: “Te lank weg……..” “….plan beraam….”, “……….ontvoer……”. Die blerrie ouderdom, as ek tog net bietjie beter kon hoor…
Ek draai om, dalk kan ek binne-in die VVV meer oor die vreemdeling te wete kom. Ek kan myself skop dat ek nie van die ander saamgebring het nie. Prentjies van buitengewone wesens wat net wag om my brein te analiseer, flits deur my kop.
Die deur staan oop en die trappies wag om geklim te word. My hart klop in my keel, maar ek moet meer weet. Voor my sien ek ‘n groot bord, met fotos van elke towerin se gesig, huis en selfs die viervoet vriende, ek trek my asem in, maar voor ek kan omdraai om te vlug, klap die deur toe en alles om my word swart……..
Positief	Rebusfontein	21 Kommentaar Januarie 21, 2020 Januarie 29, 2020 3 Minutes
Dis my ma se skuld….
Siende dat die skole die week begin het en na aanleiding van die vele insidente laas jaar van kinders wat totaal hande uitruk en dan word alles en almal blameer, behalwe die kind self, het ek gedink om my sop-storie ook te plaas.
Ek was seker so 10 of 11 jaar oud, daar êrens in die 80’s, een van my maats kom by die skool aan met haar hare gevleg in ‘n franse vlegsel. Daardie tyd het die internet nog nie bestaan nie en op die plattelandse dorp waar ons gebly het, het ek nog nooit iets so mooi gesien nie. Natuurlik het ek daardie middag by die huis gekom en aangedring dat my ma my hare ook so moet vleg. Na ‘n paar pogings van my ma se kant af, het sy moed opgegee. die franse vlegsel wou net nie werk nie.
Ek het myself so vererg dat ek vir dae in die kamer gesit en geoefen het om my eie hare te kan vleg. Siende dat ek op daardie stadium nog nooit eers gesien het hoe dit gedoen word nie, was die vlegsel aanvanklik maar krom en skeef. In die aande het ek tot gedroom van die gevleggery en op die ou einde het ek dit tog reggekry. Vir ‘n hele tyd was my hare elke dag gevleg skool toe. Later in die hoërskool is hare geperm, so die vlegsels het al minder geword. Maar ek kon dit steeds doen en het later my eie en die trompoppies se hare gevleg.
My dogters se hare was baie lank toe hulle klein was en D het gimnastiek gedoen, die oplossing – ‘n franse vlegsel wat onder haar een oor begin en dan so al om die kop gevleg word in ‘n sirkel, dit was die enigste manier om die hare wat tot op die boude gehang het weg te bind. Natuurlik het die meisiekinders nooit baie stil gesit vir die vleggery nie en is ‘n paar keer met die borsel teen die kop geslaan (hulle het my nou nog nie vergewe nie). Altwee van hulle kon nie wag om hulle hare te sny in ‘n bob nie en toe is die vleggery ook op ‘n einde. toe hulle op hoërskool hip-hop gedans het, moes ek weer vleg, sulke klein vlegseltjies (corn-row braids), so teenaan die voorkop. Die hele dans-span se hare moes gevleg word toe hulle in Duitsland gaan deelneem het, dit het my omtrent die hele nag besig gehou voor hulle kompetisie die volgende dag.
Game of thrones, Frozen en Vikings het die franse vlegsel weer nuwe lewe gegee en deesdae is dit hoog-mode om gevlegte hare te hê. ‘n Gewone franse vlegsel is ook nie meer goed genoeg nie, nee, nou moet dit uitstaan (dutch-plait), fish-tail of waterval -gevleg word. Natuurlik moes ek myself ook leer om dit te kon doen. Gelukkig het ons nou die internet, waar ek kon leer. Ek het nog altyd gesukkel om die corn-row op my eie hare te doen, maar Maandag het ek dit uit-eindelik reggekry.
Alles my ma se skuld.
Positief	Snaakse stories	19 Kommentaar Januarie 16, 2020 Januarie 29, 2020 2 Minutes