Donnell se meestal speelse en lighartige gedigte het dikwels, maar nie altyd nie, meer om die lyf as wat mens met die eerste lees besef. Ek vermoed egter dat sy gedigte dikwels te gebonde is aan ‘n sekere tyd, persoon of gebeurtenis. Dis te betwyfel of sy gedigte oor Obama (waarvan ek niks gaan plaas nie) nog enigsins in sê maar 2025 gelees gaan word en of van sy ander gedigte dan nog enige relevansie gaan hê. Nie dat gedigte nou noodwendig relevant moet wees nie maar darem. Ek kry ook die indruk dat hy so bietjie te veel verwys na die twintigste eeu – niks op sig self daarmee verkeerd nie maar al onderstaande gedigte is uit sy bundel Watermelon Kindness wat in 2010 gepubliseer is en dis darem al tien jaar na die eeuwending.
Sy gedigte is deur kritici beskryf as “walking/talking poems” en na my mening is dit ‘n goeie beskrywing. Dikwels so half tong in die kies en (Maria, hierdie is spesiaal vir jou J) hy beskou filosofie as ‘n vorm van komedie – ‘n dialoog tussen homself en die leser oor hedendaagse lewe in die groot stad – niks oor die prêries nie.