In ‘n artikel oor Middeleeuse Kersliedere in Nederland (N.P. van Wyk Louw, 1986b:28 en verder) kontrasteer hy die rykdom van aangrypende Kersliedere in Middelnederlands met die armoede van Kersliedere in Afrikaans. Dink aan sinonieme, antonimach. sommige woorde pas perfek in sekere kontekste, terwyl ander oorvleuel nie nie. sarkastiese gespot met maatskaplike en godsdienstige konserwatisme in “Les Flamandes”/”Vlamingvrou”, maar wat tóg simpatiek aandoen – onder meer deur die ironiese verwysings na (manlike, selibate) kerklui wat “vir seker” weet wat ‘n vrou “moet hê” of “begeer”! – as geïmpliseer word dat Vlaamse vroue die slagoffers van sodanige konserwatisme is; Waarom is volstrekte, realistiese identifisering met die situasies in die gedigte meer belangrik as ’n direkte belewenis van die tegniek? ’n Rede is onder meer te vinde in die volgende stelling van die Amerikaanse digter Raymond Carver in verwysing na wat hy probeer doen: “To imbue everyday objects with symbolic value.” in die leë jare. die nag praat al hoe sagter.