Baie vandag is besig om oor die mensdom se oënskynlike gebrek aan toereikende hulpbronne te beset. Volgens konsensus het ons nie genoeg energie om ons beskawing te onderhou nie, en ons sal waarskynlik binnekort uitloop. Globale verbruik van fossielbrandstowwe brandstof het uitgebrei, selfs al het nuwe ontdekkings afgeneem. Die kwaliteit en toeganklikheid van watter energie ons beskikbaar het, is ook in die agteruitgang.
Ontleders vertel ons dat die wagtende botsing tussen die mens se groeiende energiebehoeftes en die energie-uitputting van ons planeet tot 'n globale ekonomiese ineenstorting binne vyftig tot honderd jaar sal lei, tensy ons drastiese veranderinge aanbring in die manier waarop ons dinge doen.
Hierdie energieverhaal gaan ons verder inlig dat ons nie net voldoende fossielbrandstowwe bronne het om ons samelewing te magtig nie, maar ons het ook die nodige kapitaal om ons te bemagtig om te doen wat ons moet doen as ons moet floreer. Om na ons politici en ekonome te luister, bespreek dinge, ons samelewing het 'n staat bereik waar die dinge wat ons nie kan bekostig om te vergoed nie, met 'n aansienlike marge, die dinge wat ons nog kan bekostig. Daardie veronderstelling verf 'n bleek prentjie van ons toekoms.
As ons egter ons perspektief oor hierdie soort rasionele analise verskuif, en eerder ons eie vertelling deur 'n meer geestelike lens sien - dws soos binne, so sonder - wat begin om in fokus te kom, is die moontlikheid dat baie van wat ons is Verontwaardiging oor kan eenvoudig 'n interne, vreesgebaseerde kollektiewe projeksie wees, eerder as die waarheid.
Ek besef dit is 'n radikale stelling in 'n wêreld waar die meeste van ons oortuig is dat ons op die randjie van die totale omgewings- en sosiale ramp is. Maar bly by my hier, want hierdie meer geestelike perspektief dui daarop dat ons reeds 'n groot hoeveelheid energie beskikbaar het wat in staat is om elke lewensuitdaging wat ons in die gesig staar, suksesvol op te los. Nog beter, dit is nou en nou toeganklik. Beter nog, dit is heeltemal gratis. Al wat ons nodig het om in hierdie onvoorstelbaar groot energiereservoir te tap, is dat ons ons liefde vir die waarheid verhef bo ons aanhegsel aan ons stories. oor realiteit. Dit word dan duidelik wat ons moet doen om ons probleme op te los.
As ek iets van my jare geleer het en met die sjamanistiese gemeenskap aangespreek het, het ek geleer dat die lewe alles oor energie gaan. Sjamanisme leer ons dat die enigste plek en tyd wat ons energie moontlik die lewe kan beïnvloed, hier is, nou. Maak nie saak hoeveel ons die verlede kan bedink of kwel oor dinge wat gebeur het nie, ons kan nie die verlede verander nie. Dis net 'n herinnering. En maak nie saak hoeveel ons bekommerd kan wees oor die toekoms of stres oor die vreesaanjaende onbekendes wat dit mag lewer nie, ons kan nie die toekoms vermy nie. Dit is die enigste potensiaal wat nooit uitgedruk word nie.
Voordat ek besig was met die sjamaniese gemeenskap, en veral voordat ek met plantmedisyne soos psilocybin en ayahuasca begin werk het, het ek (soos meeste mense) die grootste deel van my lewe se energie gerig om my te veroordeel vir vermeende verlede foute of om bekommerd te wees oor hoe Ek sal in die toekoms vir myself en my familie sorg. Die ding was, die massiewe hoeveelheid energie wat ek op selfvlagellasie bestee het en angs het my nog min oorblyfsels gelaat om te fokus op wat ek in die hier en nou wou bereik. Verlede en toekoms, het ek uiteindelik ontdek, is gelyke geleenthede energie vampiere. Hulle kan ons letterlik omskep in zombies, ons sonder die wil en met min oorblywende krag om die werklikheid te beïnvloed op die enigste plek en tyd waar die invloed van sake is: die hier en nou. Deur die verlede en die toekoms toe te laat om hul mededingende eise onder ons aandag te gee, verleen ons onbewustelik toestemming om ons bloed van ons lewe - ons kosbare tyd en energie - te laat dreineer. Dit laat ons niks anders om te wys nie, maar 'n deurdringende mengsel van depressie en angs.
Dink daaroor. Hoeveel ure elke dag spandeer jy jou bekommerd oor of jy 'n geskikte lewensmaat gaan ontmoet? Hoe gereeld bekommer jy hoe jy jou huis kan behou, jou werk behou, jou gesin voed, spaar vir aftrede, betaal jou rekeninge of uitvind hoe om jou kinders se kollege-onderrig te betaal? Hoeveel energie het jy in die rede waarom jy jou spesifieke vakkursus gekies het, hoeveel jy jou werk of jou huidige vennoot hou, of jou ouers jou genoeg liefgehad het en genoeg gehad het, waarom jy jou vernietigende verslawings opgetree het, of hoekom het jy nie heeltemal verskillende lewenskeuses gemaak nie? Vermenigvuldig al daardie geestelike tyd en energie keer sewe miljard, en jy sal begin om te begryp wat agter ons werklike energietekort is. Wanneer ons by die som die kollektiewe som van die fisiese energie byvoeg, is ons almal besig om te probeer om ons ongeregtighede te herstel of om ons vrees vir die toekoms te weier, deur dinge te doen wat ons nie hou nie of wat geen ander doel dien as om ons eindelose bekommernisse te versadig nie , dit is werklik verstandig.
Al wat ons bewustheid van die verlede nuttig is, is om vir ons lesse te gee wat ons kan wegvoer. Die bagasie waarin ons al die lewenslesse gevul het - ons swaar houers van skaamte, skuld, skuldigbevinding en emosionele selfmishandeling - word oorbodig die oomblik wanneer ons aankom waarheen ons gaan, wat altyd hier is. Waarom nie die bagasie laat sak nie en hou net die les?
Die enigste ding wat die toekoms oorweeg, is nuttig vir die opening van 'n venster op die hier en nou, waardeur ons ons energie soos 'n laserstraal kan rig sodat ons die veranderinge wat ons wil maak, kan manifesteer. Wanneer ons te veel verby die drempel van die immediacy gaan en probeer om te beplan vir elke moontlike toekomstige gebeurlikheid, skuif ons net ons fokus en verdun ons krag om die hede te beïnvloed, soos 'n laserstraal wat in die ruimte ontslaan is. 'N Honderd kilometer uit en dit is nie meer 'n balk nie; dit is bloot 'n diffuse smattering van fotone wat hul vermoë verloor het om enigiets van enige stof te besef.
Gebaseer op die babbel van nuus en geraas in die samelewing vandag, kan 'n mens vergewe word omdat die mag wat ons moet verander in die oomblik, irrelevant geword het. Na elke oorlog wat vandag gevoer word, weerspieël die optrede uit 'n mate van grief. Die voorstanders het vasgestel dat hul kinders moet veg en sterf omdat hulle 'n besering wil herstel wat aan hulle of hul voorvaders gedoen is. Intussen kom die daaglikse stres en stryd van die lewe voort uit ons gedeelde oortuiging dat ons nie genoegsame hulpbronne kan genereer om aan almal se behoeftes te voldoen nie. Daardie veronderstelling beteken dat miljarde mense hierdie oomblik oombliklik aanstoot of doodgaan, so 'n paar van ons kan rykdom ophoop om môre veiliger te voel.
Vreemd genoeg is ons verlei tot gelowige geld is die waardevolste hulpbron wat 'n mens kan voorraad, as dit eintlik net 'n IOU is wat ons as aanspraak op toekomstige hulpbronne bied. 'N Eis teen toekomstige hulpbronne is glad nie dieselfde as 'n werklike hulpbron nie; Dit is 'n inskrywing op die samelewing se balansstaat. Tog is ons hier in 'n onrusbarende tempo vernietig die werklike hulpbronne waarop ons afhanklik is om ons almal lewendig te hou, om genoegsame aantal eise teen potensiële toekomstige hulpbronne op te stel wat ons sal laat voel dat ons 'n kans bied om te oorleef. totdat ons geen ander keuse het as om te vergaan nie. (Asof dit selfs moontlik is om enigiets anders te doen maar daardie!)
Wanneer ons dadelik daaruit kom, word groot hoeveelhede menslike energie - en ook die grootste deel van ons planeet se werklike hulpbronne - gerig op die stryd oor wie op die een of ander tyd in die verlede reg was of verkeerd was onophoudelike verbruik van werklike hulpbronne sodat ons meer IOU's kan spaar om in die toekoms te spandeer. Dit is duidelik dat die twee koninkryke waar ons hou nul krag om verandering te bewerkstellig, is dus die twee realms waarin ons die grootste deel van ons gedeelde energie bloei. Is dit 'n wonder dat ons begin paniekerig raak om nie genoeg energie te vind om ons in 'n bloeiende, gelukkige toekoms te dryf nie?
Met die wêreldwye bevolking en werkloosheidsyfer wat hulle vandag is, vind miljoene mense hulself baie vrye tyd. Baie van ons het briljante idees oor hoe ons daardie ekstra tyd kan gebruik om iets vir ons medemens nuttiger te lewer as wat ons sal lewer deur kontant te bestry of te stoor. Wat ons ontbreek, is voldoende ruimtes waarin ons die mens se ledige, oormaat energie kan wortel, homself bemes en uiteindelik op sy eie tyd en manier blom, vir ons almal.
Ons sukkel almal so hard om dadelik ons ​​persoonlike energie vir geld uit te ruil (om te betaal vir die verlede of om die toekoms af te lei) dat ons oortuig is dat ons nie kan bekostig om enige tyd te mors op die skep van 'n veilige houer waarin die mensdom se oortollige energie sal toegelaat word om vrylik te vloei, uit te brei en te konvergeer. Om so onsself te transformeer, is egter die beste skoot wat ons het vir die opwekking van 'n rivier van dinamiese en kreatiewe energie wat sterk genoeg is om ons almal in die toekoms veilig te vervoer. Hoe kranksinnig sou ons moet wees om te dring ons kan nie bekostig om te stop met die inheemse of opberging van geld lank genoeg nie, doen die enkele belangrikste ding wat ons kan doen om onsself te red van totale uitsterwing?
Die oplossing vir ons tekort aan energie, soos ek vroeër voorgestel het, is vanselfsprekend wanneer ons dit vanuit hierdie perspektief beskou. Wat blykbaar is, is dat ons enigste regte keuse, beide persoonlik en kollektief, is om dadelik op te hou om te veg as gevolg van gister se beledigings, sowel as om op te hou dat ek die verband van môre se potensiaal sal belê. Nie volgende jaar, sodra ons al die gevegte waarin ons verloof is, gewen het nie. Nie vyf jaar van nou af nie, nadat ons persoonlik genoeg geld gespaar het om onsself te beskerm, net as ons wêreld in stukke val. Nou dadelik. Dit is tyd vir elkeen om te draai en diep in ons eie hart te kyk, om te erken waar ons ware energie woon, en dan dit in spel te stel op maniere wat beide liefdevol en lewensbevredigend is.
Op praktiese vlak sal ons moet ooreenkom om elke skuld te vergewe en elke bestaande voorraad geld te kanselleer. Ons kan dan ons aandag vestig op die bepaling van die mees medelydende en bedagsame gebruike vir ons bestaande globale hulpbronne. Om ons verpligting vry te stel - beide persoonlik en landswyd - om groot hoeveelhede hulpbronne uit te buit of te beheer ten koste van diegene wat in nood verkeer, sal menslike ontwikkeling bevorder ten bate van almal lewe. Hoe meer individue ons bemagtig om die beste te word wat hulle kan word, die meer gesonde, gelukkige en self-geaktualiseerde individue, sal ons kan vra om uit te vind hoe om die Aarde se komplekse ekosisteem beter te bestuur, waarop ons almal afhanklik is van ons oorlewing. Die voortgesette oorlewing van ons spesie is 'n doel wat ons almal saamstem, verdien aandag; Dit is 'n doelwit waarvan die meeste van ons opgewonde sal wees om te fasiliteer.
Ons sal ook ons ​​vyande moet vergewe vir enige skade wat hulle ons in die verlede veroorsaak het. Vergifnis behels persoonlik om hulle te bevry van enige toekomstige behoefte om vir hulle sondes te versoen. In plaas daarvan om vir hulle te sê: "U het dit gebreek, nou moet u dit regmaak," sê ons vir die wêreld. "Dit is gebreek. Wie van ons kan ons help om dit die beste manier te herstel wat ons kan voorstel?" As ons die verskuiwing maak, kan ons al die energie wat ons nou bestee, versamel om te veg om ons historiese onregte reg te stel en dit te rig op die oplossing van die dringende probleme wat ons wêreldwyd soveel ongelukkigheid veroorsaak. Eerder as om te veg en eindeloos te sterf, omdat ons nie kan glo nie, kan ons in vrede met ons vyande leef, waarom probeer ons nie saam in vrede saamleef en ontdek wat daardie keuse bring nie? As ons ophou veg en mekaar vrees, bevry ons ons om liefdevol, vriendelik en medelydend te wees aan ons vorige vyande, en hulle word vry om op dieselfde manier met ons te wees.
Die waarheid dan is dat die mensdom nie 'n tekort aan energie het nie. Wat ons tans ontbreek, is die noodsaaklike wilskrag om ons byna oneindige toevoer van menslike energie weg te lei van die betaling van die verlede of om te verswak teen die toekoms, om ons te bevry om te bereik wat gedoen moet word, nou en nou. As ons onsself op die een of ander manier wonderbaarlik kan ontwaak vir die mag in daardie besluit, sal hierdie planeet - en die hele mensdom - floreer. So kan die hemel op aarde ons lot word. Tot dan toe is ons maar 'n slapende saad in die lewe se tuin, onbewus van die wonderlike wonderlikheid van ons potensiaal.