Wat doen ons aan die olifant in die vertrek?Foto: Jronaldlee/Flickr.com “Die olifant in die vertrek” is ŉ Engelse gesegde wat verwys na iets wat onmiskenbaar aanwesig is, maar wat almal kies om nie raak te sien nie. Die olifant staan vir ŉ reuseprobleem wat getakel moet word, maar wat almal ignoreer. In Suid-Afrika is daar veral een groot olifant in die vertrek: moorde op wit mense, meer spesifiek plaasmoorde. Internasionale media, wat oor alles en nog wat berig, ignoreer plaasmoorde eenvoudig geheel en al. Verbeel jou elke tweede dag word ŉ swart Amerikaner deur wit bendes doodgemartel, en dink watter ontsteltenis dit wêreldwyd sou veroorsaak, hoe almal, van die VN tot elke plaaslike redakteur, die VSA-regering hard sou aanspreek dat hulle so iets toelaat. As ŉ mens kyk na enkele internasionale hoofstroommedia se berigte oor Suid-Afrika die afgelope tyd, dan blyk dit duidelik hoe die olifant in die vertrek doelbewus misgekyk word. Die BBC het slegs oor ŉ Britse egpaar wat tydens ŉ plaasaanval gemartel is berig, maar al die duisende wit Suid-Afrikaners wat dieselfde lot ondergaan het, laat hulle koud. Nêrens is daar eers ŉ verwysing dat die Britse paar een van vele slagoffers van ŉ klaarblyklik georganiseerde terreurveldtog is, daar is geen pogings tot ŉ verklaring of perspektief nie en dit word beskryf soos ŉ ongeluk. In dieselfde maand waarin daar bykans elke dag ŉ wit boer of hoewebewoner vermoor is, berig die BBC wel oor die dood van twee renosters deur wilddiewe. Dit is goed dat daar berig word oor die slagting van gekoesterde en bedreigde spesies soos die renoster, maar die wit renoster tel blykbaar meer as die wit Afrikaan. Ook die aanvalle op vreemdelinge kry prominente dekking, maar nie die aanvalle op inheemse wit mense nie. Figaro in Frankryk berig oor die aanvalle op vreemdelinge, oor die sterftes van verstandelik gestremdes en oor die onttrekking aan die internasionale strafhof. Der Spiegel in Duitsland is nog blinder: Daar word nêrens eers oor enige geweld berig nie, behalwe die dood van die twee renosters. Verder is dit reisberigte, iets oor die kommandowurm en oor die chaos by die parlementsopening. In die New York Times gaan dit oor die groot ongelykheid in Suid-Afrika, daar word berig oor die dood van Joost van der Westhuizen en ook oor die dood van die verstandelik gestremdes weens nalatigheid. En so kan ŉ mens aangaan. Feit is, die skreiende moorde op wit mense word geheel en al geïgnoreer, behalwe as dit burgers van die betrokke lande is. Oor die rede om dit eenvoudig te ignoreer kan net gespekuleer word. Ons as wit Afrikane word al vir dekades met haat geteiken en is die slaansak vir veral die Westerse media. Om enigsins vir wit mense op te kom, wat kamtig ryk en bevoorreg is, word in die hoofstroommedia gesien as iets wat na rassisme en die ontkenning van die euwels van apartheid lyk. Die Suid-Afrikaanse hoofstroommedia het die olifant wel raakgesien en skryf prominent daaroor, hoewel dit veral verslaggewing is oor wat gebeur, asof dit maar net nog ŉ ongeluk is soos ŉ motorbotsing, ŉ kind wat in ŉ sloot val of ŉ gebou wat ineenstort. Die olifant word raakgesien, maar nie wat op die olifant staan nie: “Kruipende volksmoord”. Laasgenoemde is net te erg om dit te wil besef, want dit vereis drastiese en dringende optrede van almal. As ŉ gebou ineenstort of ŉ kind van ŉ krans afval dan is dit erg en jy het simpatie met die slagoffers en hul naasbestaandes, maar dit is iets wat van tyd tot tyd gebeur en waarteen die mensdom redelik magteloos is. Plaasmoorde roep egter elke keer wanneer dit gebeur na elke Afrikaner en ander wit mense uit: “Jy moet iets doen! Ons almal moet iets doen!” Dit is nie asof daar niks gedoen word nie: Maroela Media gee prominent dekking aan plaasmoorde en ander aanvalle spesifiek op wit mense, AfriForum doen heelwat vir bewusmaking, vir selfverdediging en die opbou van veiligheidsnetwerke, die landbou-unies doen iets soortgelyks, enkele aktiviste doen iets deur veldtogte en op sosiale media, mense teken petisies en sit plakkers op hul motors, maar daar is geen kollektiewe aksie nie, geen gesamentlike “genoeg is genoeg” nie. Daar is geen betogings met derduisende deelnemers wat eenvoudig nie geïgnoreer kan word nie, geen prominente “White African lives matter”- of “Ons is die boere”-veldtog wat sy stem oral dik maak nie, veral daar waar die regering dit kan sien en hoor. Sosiale media het sy krag, maar dit is ŉ medium wat veral deur die middelklas gebruik word en waar jy gewoonlik net in jou eie kring is. Daar is nog baie wat ons eers moet doen voordat ons net nie meer geïgnoreer kan word nie. Die olifant in die vertrek kan geïgnoreer word solank hy stilstaan (en die oorspronklike metafoor verwys inderdaad na ŉ opgestopte olifant), maar as hy begin beweeg, met sy ore klap, trompetter en met sy slurp klappe uitdeel, dan weet almal dat hier moeilikheid is.