Waarom het so baie Italianers na Argentinië geëmigreer? - Inligting - 2022
Op 13 Maart 2013 word aartsbiskop van Buenos Aires, Jorge Mario Bergoglio, nuwe pous van die Katolieke Kerk. Hy is gebore en getoë in Argentinië met Italiaanse oorsprong.
Daar is meer as 24 miljoene Argentynse burgers wat Italiaanse wortels het, wat ongeveer 60% van die land se bevolking uitmaak. Hulle het in verskillende generasies na Suid -Amerika gekom. Baie van hulle tydens die groot Europese immigrasiegolf aan die einde van die 19de eeu en die begin van die 20ste na Argentinië. Italiaanse immigrasie was 'n belangrike deel daarvan, want tussen 1880-1920 het Italië te kampe gehad met sosiale en ekonomiese versteurings.
Wat die algemene redes vir immigrasie na Argentinië betref, noem artikels hierbo in die eerste plek die openlike immigrasiepolitiek van die Argentynse amptenare, wat die land se bevolking wou verhoog. Deur die Grondwet van Argentinië vanaf 1853 na te gaan, vind ons daar artikel 25:
Die Federale Regering sal Europese immigrasie aanmoedig, en mag die toegang tot die Argentynse gebied van buitelanders wat daarheen kom, nie beperk, beperk of belemmer deur die belasting van enige koning nie, met die oog op die verbouing van die grond, industriële sake, of die bekendstelling en onderrig van kuns en wetenskappe.
Maar ek is redelik seker dat Italianers ook spesiale redes moes kies om Argentinië te kies, waarvan ek nie bewus is nie. Is daar ander redes vir die immigrasie van soveel Italianers na Argentinië? Waarom het hulle hierdie spesifieke land gekies?
Baie Italianers emigreer na Argentinië omdat baie Italianers emigreer. Argentinië, net soos Brasilië en die Verenigde State, kan ekonomiese geleenthede bied wat nie in die ou land gevind kan word nie, maar net so belangrik: beleide is oop vir immigrasie.
Italiaanse emigrasie 1876-1926
Baie Italianers het Italië laat in die 19de en vroeë 20ste eeu verlaat; Dit is een van die grootste moderne emigrasies wat enige land gesien het (Ierland was 'n ander, en Italiaanse en Ierse emigrasie -gemeenskappe het op baie plekke teenstanders geword). Argentinië was 'n gewilde bestemming, maar so was Brasilië en die Verenigde State, sowel as Uruguay en Kanada, en die aantal Italianers word ook in Venezuela en Peru aangeteken. Volgens 'n 1931 -artikel oor emigrasie tussen 1876 en 1926, het na raming 8,9 miljoen Italianers na die Amerikas emigreer, 7,6 miljoen na ander lande in Europa, 300,000 na Afrika, 42,000 na Oseanië en 13,000 na Asië.
Na die eenwording in 1861 het die Italiaanse ekonomie verbeter, wat gelei het tot 'n toename in die bevolking, maar die voordele van die ekonomie was nie eweredig versprei nie. Geslagte van onderverdelingspersele het plase te klein en ondoeltreffend gemaak om die bevolking te onderhou, veral weens swak grondbestuur en boerderymetodes, terwyl die phylloxera -epidemie die Italiaanse wynbedryf begin in die 1870's uitgewis het. 'N Cholera -epidemie van 1884 kon nie gehelp het nie. Hoe dan ook, toenemende getalle jong Italiaanse mans begin werk soek in die buiteland, eers in Frankryk en Switserland, daarna in die Amerikas, aangesien transatlantiese skeepvaart betroubaarder en goedkoper geword het.
Arbeidsvraag in die Amerikas
Argentinië was die voorkeurbestemming in die 1870's en 1880's, toe ewe gunstig met Brasilië tot aan die einde van die eeu, toe die VSA die gunstelingbestemming geword het tot na die Eerste Wêreldoorlog, toe Argentinië die kroon hervat het.
Aangesien die oorgrote meerderheid Italiaanse emigrante ekonomiese migrante was, was dit veral die beskikbaarheid van werk wat hul voorkeurbestemmings beheer het. Argentinië was aanvanklik gewild as gevolg van aardrykskunde; plaasarbeiders kan in Argentinië werk kry om ekstra inkomste te verdien gedurende die winter van die Noordelike Halfrond. Namate die ekonomie daar gegroei het- per capita, was dit aan die begin van die 20ste eeu een van die rykste lande ter wêreld, danksy die vraag na sy landbouprodukte- was daar ook werk aan die bou en spoorwegbou. Domingo Sarmiento, president van Argentinië 1868-1874, het immigrasie aangemoedig, hoewel hy eerder meer Noord-Europeërs wou hê, selfs probeer om dit te subsidieer.
In 1890 het Argentinië 'n ernstige ekonomiese insinking beleef, die Baring -krisis, wat ook sy buurlande en die VSA geraak het, maar die koffiebottels van Brasilië het steeds aggressiewer geword om goedkoop arbeid te soek. Die staat São Paulo het geld en losies begin subsidieer vir onlangse aankomelinge, en in die 1880's het eienaars van koffieplantasies begin om Brasilië sterk te bevorder as 'n bestemming. As sodanig het Brasilië 'n groot deel van die Italiaanse emigrante begin lok; In persentasie sou die Italianers inderdaad 'n groter deel van die Brasiliaanse bevolking word as die Argentyn.
Die woord van mishandeling van Italiaanse werkers in Brasilië het tot verontwaardiging in Italië gelei, en in 1902 het die Prinetti-besluit verbod op emigrasie na Brasilië gesubsidieer. Dit het die aantal Italiaanse immigrante na Brasilië skerp ingekort en die getalle na die Verenigde State help swaai. In teenstelling met die situasie in Suid -Amerika, het die VSA goedkoop arbeid nodig vir sy fabrieke, nie plase nie, en sommige beweer dat sommige Italianers die lewe van 'n fabriekswerker as die van 'n plaasarbeider of boerdery beskou het. Die Verenigde State het dus die grootste deel van die Italianers geabsorbeer tot ná die Eerste Wêreldoorlog, toe 'n reeks wette teen immigrasie die land amper onder meer vir Suid-Europeërs gesluit het.
Na die Tweede Wêreldoorlog het die Italiaanse emigrasie uitgebrei na plekke soos Australië, maar die verbetering van die ekonomiese toestande tuis sou uiteindelik die bevolkingsuitvloei tot meer stabiele vlakke stuit.
Om die klimaatantwoord op te neem, is dit opmerklik dat die gebied tussen Buenos Aires en die Brasiliaanse grens (in die noorde) die suidelike breedtegrade van die eie noordelike breedtegrade van Italië benader. Dus, nie net die temperatuur nie, maar die reënval en oespatrone van die deel van Argentinië lyk soos dié van dele van Italië. Basies het Italianers daar 'tuis' gevoel.
In die VSA maak die Labrador -stroom plekke soos New York (waar baie Italianers hulle gevestig het) baie kouer as dieselfde breedtegraad in Noord -Italië. Die dele van die VSA verder suid met soortgelyke klimate (bv. Virginia en die Carolinas) was baie meer "Anglo" en protestantse en baie minder ontvanklik vir Italianers as klimaatsvergelyke gebiede in Argentinië (wie se "setlaars" 'n Italiaans-agtige Spaans gepraat het, en wat meestal mede -katolieke was).
Argentinië was ook die mees tegnologies gevorderde Suid -Amerikaanse land aan die einde van die 19de eeu, terwyl Italië minder gevorderd was as die res van Europa en die VSA anders gestel, hulle was in hierdie opsig redelik "verenigbaar" en was in soortgelyke ontwikkelingsfases .
Een ding wat moontlik 'n groot faktor was, is die klimaat. Argentinië is die enigste plek in Suid -Amerika met 'n groot gematigde klimaat. Dit het die Europeërs moontlik gemaak om daarheen te gaan en nie net die temperature en weer te vind waaraan hulle reeds gewoond was nie, maar dit het ook die landbou moontlik gemaak wat hulle ken.
Die ander groot gematigde gebiede wat beskikbaar is, is in die Verenigde State, Suid -China, die ooskus van Australië + Nieu -Seeland en suidelike Afrika.
Daarvan het die VSA ook in dieselfde tydperk 'n groot hoeveelheid Italiaanse immigrasie beleef. Die Britte beheer Suid -Afrika, Australië en Nieu -Seeland, en Nederlanders die res van Suider -Afrika, wat moontlik gedwing het om ander nasionaliteite te weerhou om hulle op hierdie plekke te vestig. China het reeds meer as genoeg Chinese mense daar gebly.
Volgens die skakel hierbo, was 'n groot aantal mense wat gedurende hierdie tydperk uit Italië emigreer, plattelandse mense uit Suid -Italië, so dit sou 'n groot probleem gewees het om hul landbou te kon uitvoer.
Die nuutgeskepte Italiaanse grondwet, opgestel na eenwording in 1861, het die noorde baie bevoordeel. Dit het veroorsaak dat ekonomiese toestande vir baie in die suide van Italië en Sicilië aansienlik versleg het. Swaar belasting en ander ekonomiese maatreëls wat die Suide ingestel het, het die situasie vir baie huurders, klein ondernemings en grondeienaars, feitlik onmoontlik gemaak. Menigtes het verkies om te emigreer eerder as om 'n geringe bestaan ​​te probeer bewerkstellig.
Die hele bespreking wys daarop dat daar ook verskille was tussen die bronne van immigrasie in Italië.
Die meeste immigrante na die VSA was immigrante uit Suid -Italië, wat later begin industrialiseer het.
In Brasilië kom die meeste immigrante uit Noord -Italië, wat vroeër geïndustrialiseer het. Veneto, Trentino, Lombardia, ens.
Daar was ook 'n verskil in immigrasiepatroon tussen immigrante na São Paulo en die suide van Brasilië.
Immigrante na São Paulo het meestal in die stad gebly, wat alreeds die bevolking en belangrikheid van Rio de Janeiro ingehaal het, of in koffieplantasies, terwyl immigrante na die Brasiliaanse suide hul eie nedersettings gevestig het en hul eie grond gehad het.
Terwyl Italiaanse immigrante na koffieplantasies in São Paulo waarskynlik mishandel is, besit hulle in die suide van Brasilië hul eie grond en stig hulle hul eie stede en maatskappye.
Boonop was die situasie selfs in São Paulo waarskynlik nie so erg soos die propaganda in Italië dit laat lyk het nie.
Baie Italianers in São Paulo was nie net suksesvol nie, maar ook redelik ryk. Terwyl die meeste ryk Italianers aan die begin in New York met die mafia geassosieer was, het die Martinelli -gebou, in São Paulo, teen 1927 deur 'n ryk Italiaanse immigrant gebou.
En hoewel NY die kragtige Rockefellers gehad het, was São Paulo se rykste en gesogste gesin in die eerste helfte van die 20ste eeu die Matarazzos, ook uit Italië.
"Op die ouderdom van 26, toe Italiaanse emigrasie na Brasilië wydverspreid was, verhuis hy na die stad Sorocaba, São Paulo, met sy broers, vrou en kinders. Aanvanklik verkoop hy lemoene en loterykaartjies en blink skoene, wat die opbrengs in nuwe ondernemings herbelê. , insluitend plantasies van tee, koffie, mielies, rys, rubber en katoen. 
In 1890 verhuis hy na São Paulo en stig saam met sy broers, Giuseppe en Luigi, Matarazzo en Irmãos. Hy het sy onderneming gediversifiseer en koringmeel uit die Verenigde State van Amerika ingevoer. Giuseppe het deelgeneem aan die onderneming met 'n varkvetfabriek in Porto Alegre en Luigi met 'n deposito-pakhuis in São Paulo.
Die oorlog tussen Spanje en Sentraal -Amerikaanse lande het dit moeilik gemaak om koringmeel te koop, en hy het krediet gekry by die London and Brazilian Bank om 'n meule in São Paulo te bou. Van daar af het sy onderneming vinnig uitgebrei tot 'n totaal van 365 fabrieke [benodig word] in Brasilië. Die konglomeraat het die vierde grootste in die land geword en 6% van die bevolking was afhanklik van sy fabrieke in São Paulo.
Die Gestapo -spioen Hans Wesemann het berig dat:
'N Hele vloot vaar onder sy vlag. Tienduisende werkers swoeg in sy fabrieke. Hy maak sement, kap bome af en verander die pulp in papier waarop hy sy koerante druk. Die publiek drink sy bier en kyk films in sy bioskope. Hy bly ryk en gewild en as die president van Brasilië Sao Paolo besoek, roep hy eers Matarazzo aan. 
Ter erkenning van sy finansiële en materiële hulp aan Italië tydens die Eerste Wêreldoorlog het koning Victor Emmanuel III die titel van graaf verleen.
Matarazzo sterf in 1937 na 'n aanval van uremie. Destyds was hy die rykste man van Brasilië, met 'n geraamde fortuin van 10 miljard Amerikaanse dollars
Volgens die Italiaanse regering is daar 31 miljoen Brasiliane van Italiaanse afkoms. In Brasilië woon 30 miljoen Argentinië 20 miljoen Verenigde State 17.800 miljoen
Almal vermy om oor ras en die volksmoord van inheemse mense te praat, want dit is verleentheid om oor historiese misdade te praat. Die rede waarom soveel Italianers vanaf die middel van die 1800's na Argentinië geïmmigreer het, was omdat daar meer 'ruimte' in Argentinië was om hulle te absorbeer, aangesien die fisiese uitskakeling van die inheemse bevolking in Argentinië verder gegaan het as in die meeste Latyns-Amerikaanse lande. (Ek sou aanvoer dat ons Italianers nie deel was van die misdaad nie, wat gebeur het voordat ons in groot getalle in Argentinië aangekom het). Die inheemse mense van Suid -Amerika het op hoër hoogtes oorleef, beskerm deur die berge (Andes) en hul afstand. Argentinië het meer platteland (Pampas) en minder berggebied as die meeste Suid -Amerikaanse lande - dit is baie min plekke vir inheemse Amerikaners om weg te steek. (Anders as byvoorbeeld die naburige Paraguay, wat nog altyd min Europeërs gehad het, synde die Suid -Amerikaanse "Israel" vir inheemse Amerikaners. Die Jesuïete, onder andere, het Paraguay geskep as 'n toevlugsoord vir inheemse Amerikaners.
As 'n laaste opmerking, Colombia is vernoem na Christopher Columbus, Venezuela is vernoem na Venesië ... daar is groot Italiaanse gemeenskappe regoor Suid -Amerika - met die enigste uitsondering die Guyanas. Trouens, daar is 'n verrassende aantal Suid -Amerikaanse presidente wat die afgelope 150 jaar Italiaanse afkoms gehad het. En van Alaska tot Tierra del Fuego is Italiaans die vierde mees gesproke taal in Amerika (voor Frans).
Waarom het Italianers tussen 1880 en 1900 na die VSA geïmmigreer?
Volgens historikus Anna Maria Ratti vertrek elke jaar gemiddeld 135.000 migrante tussen 1876 en 1900 uit Italië elke jaar. Dit was 'n voorspel tot nog groter migrasiestrome in die jare voor die Eerste Wêreldoorlog, toe die Italiaanse emigrasie 'n hoogtepunt van 873 000 bereik het in 1913. Nie al hierdie migrante het Italië na Noord -Amerika verlaat Anna Maria Ratti se ontleding toon aan dat meer Italianers voor 1897 na Brasilië en Argentinië getrek as na die Verenigde State.
Die Italiaanse emigrasie
Die grootste uittog uit die moderne geskiedenis was dié van die Italianers. Sedert 1861 is meer as vier-en-twintig miljoen vertrekke aangeteken. In net meer as 'n eeu emigreer 'n getal byna gelykstaande aan die hoeveelheid bevolking ten tyde van die eenwording van Italië na die buiteland.
Dit was 'n uittog wat al die Italiaanse streke geraak het. Tussen 1876 en 1900 het die uittog veral die noordelike streke geïnteresseerd, veral Veneto, Friuli Venezia Giulia en Piemonte.
In die daaropvolgende twee dekades het die migrasierekord na die suidelike streke oorgedra, byna drie miljoen mense emigreer uit Calabrië, Kampanië en Sicilië.
Baie skepe het miljoene mense op hul reise vervoer op soek na geluk op nuwe vastelande. Mense wat, om aan te gaan, die min wat hulle verkoop het verkoop met die hoop om 'n fortuin in die buiteland te verdien.
Die klein Italiaanse skeepsvlote na 1870 is aangemoedig met subsidies van die regering van die Koninkryk Italië.
Die redes wat massas miljoene, veral uit Suid -Italië, gedwing het om te emigreer, was baie.
Tydens die Piemontese inval in 1860 van die Koninkryk van die Twee Sicilië (uitgevoer sonder 'n oorlogsverklaring), is die masjinerie van die suidelike fabrieke na die noorde gebring waar die nywerhede van Piemonte, Lombardy en Ligurië later gebou is.
Die bevolkings in die suide van Italië, verwoes deur die oorlog met ongeveer 'n miljoen sterftes, deur natuurlike rampe, onderdruk deur belasting, wat deur 'n feodale styl nog steeds deur 'n bloeding vermoor is, het geen alternatief gehad as om massaal te migreer nie. Die feodale stelsel, wat steeds volkome doeltreffend was, het erflike grondbesit moontlik gemaak om die politieke en ekonomiese mag, die sosiale status van elke individu, te bepaal. Op hierdie manier het die arm klasse feitlik geen kans gehad om hul toestand te verbeter nie.
Boonop het die toename in bevolking na 1870 'n kontinentale migrasiestroom tot 1895 veroorsaak. Daarna het 'n transoseaniese migrasiestroom aansienlik gestyg.
Rondom 1880 was daar 'n jaarlikse gemiddelde van ongeveer 109 000 emigrante in 1900; hulle het gestyg tot ongeveer 310 000 in 1913, daar was selfs 873 000. Emigrasie hervat na die Eerste Wêreldoorlog en bereik 615 000 eenhede in 1920 en bly altyd hoog tot 1927, toe die fascistiese regime die migrasiestroom gesluit het.
In totaal, tussen 1876 en 1925, het meer as 9 miljoen Italianers Europa verlaat, en byna net soveel was seisoenale emigrante en diegene wat die skiereiland verlaat het, selfs al het hulle op die vasteland gebly.
Die Verenigde State van Amerika, maar ook Argentinië en Brasilië, was die belangrikste bestemmingslande van Italiaanse emigrante.
Die Verenigde State het sedert 1880 die deure vir immigrasie oopgemaak te midde van die begin van hul kapitalistiese ontwikkelingskepe wat goedere na Europa gebring en saam met emigrante teruggekeer het. Die koste van skepe vir Amerika was laer as dié van treine na Noord -Europa, so miljoene mense het gekies om die see oor te steek.
Tussen 1880 en 1915 het vier miljoen Italianers in die Verenigde State geland, uit ongeveer 9 miljoen emigrante wat gekies het om die Oseaan na die Amerikas oor te steek. Ongeveer sewentig persent kom uit die suide van Italië.
Die aankoms in Amerika is gekenmerk deur die trauma van harde mediese en administratiewe ondersoeke, veral op Ellis Island, die Isle of Tears. In die Museum of Emigration in New York is daar nog tasse vol swak klere van die mense wat uit Italië aangekom het.
In die Verenigde State, wat die waarde van industriële produksie tussen 1850 en 1900 verhoog het, was die meeste Italianers wat gemiddeld agt dollar in hul sak beland het, nuttig en funksioneel vir die baie hoë ekonomiese groei. Die ongeskoolde werkers wat uit Suid -Italië uitgewyk het, het bygedra tot die aanleg van die spoorweë en die groot Noord -Amerikaanse paaie wat hulle gewerk het, en het dikwels ook in die myne gesterf, en genader vir die gemiddelde dagloon wat nie twee dollar bereik het nie.
Die emigrante was in die oorgrote meerderheid arm en ongeletterde boere en arbeiders wat uit hul dorpe en stede gevlug het weens werkloosheid en honger.
Emigrasie is gunstig beskou deur die Italiaanse regering, wat egter niks gedoen het om die emigrante te help en te beskerm nie. Die gunstige houding van die Italiaanse politieke klas spruit voort uit die aanname dat die geld wat deur die emigrante na Italië gestuur is, die eeue oue probleme van die Suide en die ander depressiewe gebiede van die skiereiland kon konfronteer en oplos.
Sedert 1931 was daar 'n belangrike inhegtenisneming van emigrasie, eerstens na die Verenigde State van Amerika, wat die aantal toegelate emigrante beperk het en daarna ook van die fascistiese regering wat emigrasie in die buiteland in die tydperk gestop het. Tydens die tweede wêreldoorlog was die arrestasie van die migrasiestroom nog meer opvallend: dit was te wyte aan die feit dat Italiaanse burgers wat in sommige buitelandse lande woon as 'vyande' beskou is, aangesien Italië as 'n politieke vyand beskou is. Die tweede emigrasiegolf het onmiddellik na die Tweede Wêreldoorlog plaasgevind, tussen 1946 en 1971 het emigrasie in hierdie tydperk aansienlik hervat en die vertrek van hele geslagte werkers in die buiteland aangeteken.
Hoe Suid -Amerika 'n Nazi -toevlugsoord geword het
Weerlig flits oor die Argentynse lug toe Ricardo Klement uit die bus klim nadat hy sy skof as monteerbaanvoorman by 'n Mercedes-Benz-motorfabriek voltooi het. Toe hy op 11 Mei 1960 na sy klein baksteenhuis in 'n middelklas Buenos Aires-voorstad stap, loop hy verby 'n chauffeur en twee mans wat onder die oop enjinkap van 'n swart Buick-limousine werk. Skielik is Klement deur die mans gegryp en geskop en geskree na die agterste sitplek van die voertuig, wat in die nag weggejaag het.
Adolf Eichmann (Krediet: Adam Guz/Getty Images Poland/Getty Images)
Almal wat by die ontvoering betrokke was, het 'n hoë-spel spel van misleiding gespeel. Klement was eintlik Adolf Eichmann, die berugte Nazi -SS -luitenant -kolonel wat die vervoer van Europese Jode na konsentrasiekampe onder die knie gehad het, en die mans met die limousine was Israeliese geheime diensagente.
Eichmann was skaars alleen onder Nazi's om na die val van die Derde Ryk toevlug te vind in Suid -Amerika. Volgens 'n 2012 -artikel in die Daily Mail, het Duitse aanklaers wat geheime lêers uit Brasilië en Chili ondersoek het, ontdek dat soveel as 9 000 Nazi -offisiere en medewerkers uit ander lande uit Europa ontsnap het om heiligdom in Suid -Amerikaanse lande te vind. Brasilië het tussen 1 500 en 2 000 Nazi -oorlogsmisdadigers opgeneem, terwyl tussen 500 en 1 000 hulle in Chili gevestig het. Verreweg die grootste getal#52020, wat na Argentinië verhuis het.
Adolf Eichmann teregstaan, 21 April 1961 in Jerusalem. (Krediet: John Milli/GPO via Getty Images)
As gevolg van die honderdduisende Duitse immigrante wat in die land gewoon het, het Argentinië noue bande met Duitsland gehou en neutraal gebly gedurende 'n groot deel van die Tweede Wêreldoorlog. In die jare na die einde van die oorlog het die Argentynse president Juan Peron in die geheim bevel gegee aan diplomate en intelligensiebeamptes om ontsnappingsroetes, sogenaamde "ratlines, " deur hawens in Spanje en Italië te beveel om duisende voormalige SS-offisiere en Nazi's te smokkel partylede uit Europa. Soos met talle ander fascisties-leunende Suid-Amerikaanse leiers, was Peron aangetrokke tot die ideologieë van Benito Mussolini en Adolf Hitler terwyl hy tydens die vroeë jare van die Tweede Wêreldoorlog as 'n militêre aanhangsel in Italië gedien het. Die Argentynse president het ook probeer om die Nazi's te werf met besondere militêre en tegniese kundigheid wat hy glo sy land kan help, net soos die Verenigde State en die Sowjetunie wat albei wetenskaplikes uit die Derde Ryk gestroop het om hulle in die Koue Oorlog by te staan.
Volgens Uki Go ñi, skrywer van " The Real Odessa: Smuggling the Nazis to Peron 's Argentinië, het die Peron -regering in 1946 deur die Argentynse kardinaal Antonio Caggiano aan 'n Franse eweknie 'n boodskap gestuur dat die Suid -Amerikaanse land sou wees bereid om Nazi -medewerkers uit Frankryk te ontmoet wat moontlike vervolging van oorlogsmisdade teëkom. Daardie lente het Franse oorlogsmisdadigers met paspoorte wat deur die Internasionale Rooi Kruis gestempel is met Argentynse toeristevisums, die Atlantiese Oseaan begin oorsteek.
In hul pogings om Katolieke vlugtelinge te help te midde van die na-oorlogse opkoms van kommunistiese regimes in Europa, het talle Vatikaan-amptenare onbewustelik bygestaan ​​in die ontsnapping van Nazi-oorlogsmisdadigers, maar sommige geestelikes soos biskop Alois Hudal het dit gedoen met volle kennis van hul optrede. Volgens Go ñi het Hudal, 'n in Oostenryk gebore bewonderaar van Hitler wat oorlogsgevangenes in Rome bedien het, toegegee dat hy Nazi-oorlogsmisdadigers ondersteun het deur aan hulle vals identiteitsdokumente te verstrek wat deur die Vatikaan uitgereik is en wat dan gebruik is om paspoorte van die Internasionale Rooi Kruis.
Josef Mengele, wat gevangenskap vermy het, c. 1950. (Krediet: Keystone/Getty Images)
Hudal het ook die Franciskaanse monnik in Genua, Italië, gehelp, wat Eichmann 'n Argentynse visum voorsien het en 'n aansoek om sy vervalsde Rooi Kruis -paspoort onderteken het, wat hom in 1950 kon toelaat om op 'n stoomskip na Buenos Aires te klim onder die veronderstelde identiteit van Ricardo Klement. Die Duitse regspan wat Suid -Amerikaanse lêers in 2012 ondersoek het, het aan Daily Mail gesê dat die meeste Nazi's wat die kontinent binnegekom het dit met vervalste Rooikruis -paspoorte gedoen het, waaronder 800 SS -lede alleen na Argentinië.
Baie van die Nazi's wat na Suid -Amerika ontsnap het, is nooit voor die gereg gebring nie. SS -kolonel Walter Rauff, wat mobiele gaskamers geskep het wat minstens 100 000 mense doodgemaak het, sterf in Chili in 1984. Eduard Roschmann, die 𠇋utcher van Riga, " sterf in Paraguay in 1977. Gustav Wagner, 'n SS -offisier bekend as die �st, " het in 1980 in Brasilië gesterf nadat die federale hooggeregshof in die land geweier het om hom aan Duitsland uit te lewer weens onjuisthede in die papierwerk. Miskien is die berugste van die voortvlugtendes dr. Josef Mengele, die Engel van die Dood, wat makabere eksperimente in die konsentrasiekamp Auschwitz uitgevoer het. Hy vlug in 1949 na Argentinië voordat hy in 1959 na Paraguay verhuis en 'n jaar later na Brasilië. Onder 'n veronderstelde naam begrawe nadat hy in 1979 aan die Brasiliaanse kus verdrink het, het Mengele sy identiteit eers bevestig nadat forensiese toetse van sy oorskot in 1985 gedoen is.
Klaus Barbie buite die hof in Lyons na sy vonnisoplegging op 4 Julie 1987. (Krediet: STAFF/AFP/Getty Images)
In sommige gevalle was die Verenigde State medepligtig aan die uittog van Nazi -oorlogsmisdadigers na Suid -Amerika. Na die oorlog het die Amerikaanse teen-intelligensiekorps Klaus Barbie — die Gestapo-hoof in Lyon, Frankryk, gewerf, wat 'n rol gespeel het in die dood van duisende Franse Jode en lede van die Franse verset — as 'n agent om te help met anti-kommunistiese pogings. Hy is na Bolivia gesmokkel, waar hy sy spioenasiewerk voortgesit het en die militêre regime opdrag gegee het hoe om politieke opponente te martel en te ondervra. Die slagter van Lyon " is uiteindelik in 1983 uitgelewer en tot lewenslange tronkstraf gevonnis ná sy skuldigbevinding aan misdade teen die mensdom. Barbie het een van die min Nazi's geword wat na Suid -Amerika gevlug het, maar uiteindelik nie aan geregtigheid kon ontsnap nie, net soos Eichmann wat ook deur 'n Israeliese hof skuldig bevind is aan misdade teen die mensdom en in 1962 tereggestel is.
Argentinië: 'n nuwe era van migrasie- en migrasiebeleid
Vir die grootste deel van sy geskiedenis is Argentinië gekenmerk as 'n land van immigrasie. Tog het wêreldkragte, gekombineer met 'n onlangse geskiedenis van ekonomiese, politieke en sosiale onstabiliteit, Argentinië stadig verander in 'n land van immigrasie, emigrasie en transito.
Terwyl miljoene Europeërs - hoofsaaklik uit Spanje en Italië - aan die begin van die 20ste eeu na Buenos Aires en verder gegaan het, het baie van hulle en hul afstammelinge na Europa teruggekeer of elders gegaan. Sedert die negentigerjare het droewige werkvooruitsigte, tesame met 'n sterk vraag na buitelandse arbeid en soms gunstige visumbeleid in lande, waaronder die Verenigde State, Spanje, Italië en Israel, 'n nuwe emigrasiegolf aanleiding gegee.
Onlangs het Argentinië se ekonomiese ineenstorting in 2001-2002 'n beduidende emigrasie-vloei van sowel Argentynse onderdane as immigrante beleef. In die afgelope vyf jaar het na raming 300 000 mense (baie van Europese afkoms) vertrek.
Ten spyte van hierdie uitvloei verseker Argentinië se sterk vraag na oorwegend ongeskoolde, lae-loonarbeid sy rol as 'n plaaslike immigrasie-spilpunt, wat deurlopend nuwe ekonomiese migrante van sy bure in die suidelike kegel van Latyns-Amerika lok.
Alhoewel baie buitelandse werkers in Argentinië korttermyn-migrasievooruitsigte het (verwag 'n ander verhuising na huis of na die buiteland), is ander permanent, soos blyk uit die toenemende permanente immigrasiekoerse in die afgelope jaar.
Nadat Argentinië in die vroeë 19de eeu onafhanklik geword het van Spanje, het Argentinië 'n oop immigrasiebeleid aanvaar en immigrante aangemoedig om die land as hul eie te aanvaar. Aan die einde van die 1880's het die regering 'n kort tydjie gegaan om immigrantebootgange te subsidieer. Na raming het die land tussen 1870 en 1930 meer as sewe miljoen immigrante ontvang, hoofsaaklik uit Spanje en Italië.
Argentinië was aantreklik vir baie buitelanders wat gekonfronteer word met die moeilike ekonomiese toestande in Europa; hulle is aangetrokke deur die aantrekkingskrag van die Nuwe Wêreld en 'n onderbevolkte land wat ryk is aan natuurlike hulpbronne en werkvooruitsigte, wat wissel van landbou tot fabriekswerk.
Ongeveer die helfte van hierdie immigrante het egter teruggekeer huis toe in die daaropvolgende dekades. Alhoewel daar terugkeermigrasie in alle lande was, was die opbrengskoers van 50 persent veral hoog. Stadige nywerheidsontwikkeling in Argentinië en 'n 'terugkeer -mentaliteit' van die Europeërs wat spaar om grond te koop en met hul gesinne in die tuisland te herenig, het deurgeloop.
Europese migrasie na Argentinië het in die dertigerjare begin afneem tydens die wêreldwye ekonomiese depressie, en dit het effens teruggesak voordat dit weer in die 1950's afgeneem het namate die ekonomiese en politieke situasie in Europa verbeter het na die Tweede Wêreldoorlog.
Die netto migrasiekoerse in Argentinië het tot in die tagtigerjare egter relatief sterk gebly deur die toenemende vloei van buurlande met minder robuuste ekonomieë soos Paraguay, Uruguay, Bolivia en Chili (sien tabel 1), wie se inboorlinge werk en hoër lone gesoek het. As gevolg van die intense verstedeliking van landelike-stedelike interne migrasiestrome, het baie van hierdie suidelike kegelmigrante die vraag na landelike arbeid in Argentinië bevredig.
Die immigrasiebeleid van Argentinië het geleidelik meer beperkend begin in die dertigerjare, en het in die vyftigerjare van krag geword weens onstabiele ekonomiese toestande en 'n reeks militêre diktature. Hierdie verstikkende ekonomiese en politieke toestande het aanleiding gegee tot die eerste beduidende emigrasie-uitvloei van inheemse burgers, veral van hoogs geskoolde, in die laat 1960's en 1970's.
Na raming het 185 000 Argentyne tussen 1960 en 1970 geëmigreer, en die getal het na die geskatte 200 000 gestyg in die daaropvolgende dekade. Die belangrikste bestemmings van hoogs geskoolde persone is die Verenigde State en Spanje, hoewel ander Wes -Europese lande en Mexiko en Venezuela ook bestemmings was.
Die laagtepunt vir netto migrasie het saamgeval met die mees onlangse militêre diktatuur (1976-1983), waartydens na raming meer as 300 000 mense-oorwegend intellektuele, studente en minderhede-"verdwyn het". Alhoewel sommige emigrante na die val van die outoritêre regime in 1983 teruggekeer het, het baie Argentyne in die buiteland gebly en was hulle grotendeels geïntegreer in hul gasheergemeenskappe.
Huidige emigrasie -neigings
[[<"type": "media", "view_mode": "media_original", "fid": "7280", "attributes": <"alt": "", "class": "media-image", " style ":" breedte: 275px hoogte: 599px vlot: linkerkantlyn-links: 5px kantlyn-regs: 5px "," tipe ":" foaf: Image ">>]] Terwyl die plaaslike immigrasie-vloei na Argentinië in die 1980's en 1990's voortgesit is , ekonomiese geleenthede in die buiteland en 'n gebrek aan geleenthede tuis, het veroorsaak dat baie Latyns -Amerikaners migreer. Toenemende Argentynse emigrasiesyfers, veral van jong en hoogs geskoolde, volg die groter Latyns -Amerikaanse neiging van diegene wat meer stabiele ekonomieë en sosiale toestande in Westerse geïndustrialiseerde lande soek. Na raming woon 1,05 miljoen Argentyne vanaf Maart 2005 in die buiteland - dubbel die aantal sedert 1985.
Die Verenigde State is 'n land wat die afgelope dekade 'n toename in Argentynse immigrasiestrome ervaar het (sien tabel 2), met meer as 60 persent wat in slegs drie state woon: Kalifornië, Florida en New York. Die meerderheid permanente immigrante is onder gesinsherenigingsbepalings, terwyl die meeste tydelike immigrante (nie in Tabel 2 getoon nie) die Verenigde State binnegaan as spesialiteitswerkers (H-1B-visum), uitruilbesoekers (J-1-visum) en intracompany-oordragers (L -1 visum).
UNHCR (2004). "Refugiados en Argentina: Estadísticas y Otros Datos de Interés." Junie. Available online.
When it comes to eating, the Italian influence is even more obvious. On Buenos Aires' famed Avenida Corrientes, there's a pizza place on seemingly every corner. The most well-known is G&uumlerrin. Founded by Italian immigrants in 1932, today the pizzeria's wood-fired oven churns out pies that have morphed into a gooey, distinctly Argentine style of pizza, best summed up by manager Macro Giaccaglia: "The Argentinian people think more cheese is better. Everything meer is better!"