Marriott Vacation Club-hotels in South Lake Tahoe, Californië - TripAdvisor
Nr. 1 van 66 hotels in South Lake Tahoe In die Tweede Wêreldoorlog is Frans-Indo-China deur Japan beset. Ho Chi Minh het die Viëtnamese Bevrydingsliga gestig, die Viët-Minh. In die Tweede Wêreldoorlog het die Viët-Minh van krag tot krag gegaan, onder meer met Amerikaanse hulp. Aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog, in 1945, het Britse en Sjinese magte die kolonie beset en die oorgawe van die Japanse magte aanvaar. ’n Klein Franse afdeling het die Britte aanvanklik vergesel, maar groot getalle versterkings het spoedig gevolg. Die Viët-Minh het Hanoi (die hoofstad van Tonkin) beset en gevegte het spoedig tussen die Franse en die Viët-Minh uitgebreek. Die Viët-Minh het Hanoi verlaat en in die woude van Tonkin ’n guerrillaoorlog gevoer. In 1949 het die Sjinese kommunistiese magte van Mao Zedong die Indo-China/China-grens bereik. Dit was die begin van die einde van die Franse bewind in Indo-China want die Viët-Minh het skuiling, voorrade en opleiding in Sjina ontvang. Giap het ook konvensionele eenhede gestig en opgelei.
’n Jaar later, in November 1950, begin die Viët-Minh Franse vestings langs die Sjinese grens aanval. Die Franse bevelvoerders raak paniekbevange en beveel ’n haastige onttrekking. Die onttrekkende eenhede word verpletter in Viët-Minh-lokvalle en valskermbataljonne word per valskerm ontplooi om uit te help. Die 1ste Valskermbataljon van die Franse Vreemdelegioen (1er Bataillon Etranger de Parachutistes, 1er BEP) word feitlik uitgewis. Die Franse verloor 6 000 soldate (dood en gevange geneem). Dit was die Franse se grootste koloniale nederlaag sedert hulle Kanada ’n paar eeue gelede verloor het.
Na-San[wysig | wysig bron]
Die plan[wysig | wysig bron]
Dien Bien Phu[wysig | wysig bron]
Operasie Castor[wysig | wysig bron]
Aanvalspatrollies en die bou van stellings[wysig | wysig bron]
Die Viët-Minh se reaksie[wysig | wysig bron]
Boutekorte[wysig | wysig bron]
Die slag begin[wysig | wysig bron]
Die strop word nou getrek[wysig | wysig bron]
Dit blyk of kolonel De Castries nie die stres van die veldslag kan hanteer nie. Luitenant-kolonel Langlais neem in effek bevel oor en majoor Bigeard is sy assistentbevelvoerder vir teenaanvalle. Langlais en De Castries kom egter goed oor die weg en het vir jare na die slag nog vriende gebly.
Die Viët-Minh-artillerie bestook die aanloopbaan en vliegbasis só dat vliegtuie net in die nag kan land om gewondes op te laai. Op 27 Maart vertrek die laaste vliegtuig uit Dien Bien Phu. Van nou af kan voorrade slegs met valskerm ingestuur word en die gewondes is vasgekeer in Dien Bien Phu. Een van die aannames voor die slag was dat gewondes altyd ontruim kan word en gevolglik is ’n hospitaal met slegs 40 tot 50 beddens gevestig. Aan die einde van die slag was daar honderde gewondes in Dien Bien Phu. Die Franse kan ook nie hulle valskerms herwin nie en die VSA verskaf bykomende valskerms. ’n Ander probleem vir die Franse magte is dat al die verskillende eenhede verskillende kosse moet kry. Die Moslem-Algeryne en Moslem-Marokkane kan nie vark eet nie, maar dis stapelvoedsel vir die Viëtnamese.
Op 30 Maart 1954 om 18:00 word Dominique en Eliane aangeval. Van die Algerynse en Marokkaanse troepe se moed breek onder die genadelose bombardement en van hulle dros. Die Viët-Minh-infanterie verower van die stellings in Dominique en Eliane, maar die Franse klou aan hulle vingernaels vas aan van die posisies. Dominique en Eliane oorheers die hoofbasis en aanloopbaan en as dit val, is dit die einde van die Franse garnisoen.
Nog ’n Franse valskermbataljon, die 2de Bataljon van die 1ste Valskerm Ligte Infanterieregiment (1er régiment de chasseurs parachutistes; II/ 1 RCP), onder majoor Jean Bréchignac land op die aand van 31 Maart/1 April. Dis die sterkste valskermbataljon in Indo-China (911 manskappe en offisiere, waarvan 413 Viëtnamese is) en Bréchignac is ’n onverskrokke, professionele leier. Ten spyte van die versterkings word die garnisoens se soldate al hoe minder. Die hoofrede is ongevalle (onder meer weens die konstante artilleriebestokings) en die drossery van die nie-Europese soldate. Die soldate wat dros, loop óf oor na die Viët-Minh óf hulle kruip weg in die walle van die Nam-Yum-rivier.
Isabelle alleen[wysig | wysig bron]
Kolonel André Lalande van die Franse Vreemdelegioen was in beheer van Isabelle. Hy het 1 800 soldate met 11 105 mm-kanonne en drie tenks. Aan die einde van Maart word Isabelle afgesny van die hoofposisie. Voorrade word direk per valskerm op die stelling gegooi. Daar is min mediese personeel en gevolglik word ’n veldhospitaal (met ’n bloedbank) per valskerm neergegooi. Die drossery van die T’ai-personeel is ook ’n probleem. Nadat die hoofstelling val, probeer kolonel Lalande en sy soldate ontsnap. Die meeste word gevang, maar enkeles bereik wel Franse eenhede buite Dien Bien Phu. In die monsoentyd was Isabelle in werklikheid ’n vlei en die soldate het hulle plig onder baie moeilike omstandighede gedoen.
Moontlike hulp[wysig | wysig bron]
Operasie Aasvoël[wysig | wysig bron]
Operasies Condor en Albatros[wysig | wysig bron]
Die einde van die slag[wysig | wysig bron]
Die Franse stuur artillerie-, infanterie-, genie-, tenk- en mediese personeel met valskerms in. Die Franse het nie tyd om dié soldate op valskermkursusse te stuur nie, gevolglik is dit vir baie soldate die eerste keer dat hulle valskermspring toe hulle op Dien Bien Phu neergegooi word. Die area is klein en net ses of so soldate kan op ’n keer uit ’n Dakota spring. Gevolglik moet die Dakota ’n paar keer oor Dien Bien Phu vlieg en elke keer is die vliegtuig ’n teiken vir die Viët-Minh se lugafweerkanonne. Teen dié tyd is dit geen geheim nie dat Dien Bien Phu heel moontlik sal val en die soldate, met hulle galgehumor, verwys na die basis as die toiletbak. Nietemin was daar nooit ’n tekort aan vrywilligers om hulle makkers by Dien Bien Phu te gaan bystaan nie. Wat ook indrukwekkend is, is dat die vrywilligers van alle etniese groepe gekom het, insluitend Viëtnamese wat erg deur die Viët-Minh behandel is as hulle gevange geneem is. ’n Hele infanteriebataljon van die Vreemdelegioen het vrywillig aangebied om met valskerms in Dien Bien Phu te land en deel te neem aan die slag.
Op 7 Mei sien die Viët-Minh die einde is in sig en hulle pas druk onverpoosd toe. Bréchignac en sy troepe se ammunisie raak op en hulle gee oor. Daar is sprake dat Albatros uitgevoer gaan word, maar die Viët-Minh se druk op die hoofposisie is so erg dat daar geen moontlikheid is dat dit uitgevoer kan word nie. Dit is net vir die troepe van Isabelle moontlik om dalk uit te breek.
By die Geneefse Konverensie word besluit dat Laos en Kambodja onafhanklik gaan raak en om Viëtnam tydelik in twee te deel. Die noorde word deur die Viët-Minh beheer en die suide deur die nasionalistiese Viëtnamese regering. Op 9 Oktober 1954 stryk die Franse vir die laaste keer hulle vlag.
↑ (vi) "Tổng thống Pháp Jacques Chirac ca ngợi lòng dũng cảm của các binh sĩ Pháp trong trận chiến Điện Biên Phủ". Voanews.com. Besoek op 28 Junie 2012.
↑ (en) "French Air Force in Vietnam text".
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Slag_van_Dien_Bien_Phu&oldid=1652574"
Geskiedenis van Viëtnam
Die bladsy is laas op 3 Maart 2018 om 17:57 bygewerk.