Phillip en godsdiens - Geskiedenis Tydlyne - 2021
Filippus II het in die algemeen geglo dat wat goed was vir Spanje, goed was vir die Katolieke Kerk. Philip self was 'n toegewyde Katoliek en het groot bedrae geld gebruik om die Katolisisme te verdedig. Hy het die pous gesien as die geestelike hoof van die Katolieke Kerk, maar hy het hom nie daartoe verbind om die besluite van Rome toe hulle in stryd was met sy eie oortuigings nie. Philip II het homself gesien as die leekbeskermer van die Katolieke Kerk met twee verantwoordelikhede:
1) veg in sy verdediging
2) om die geestelike wedergeboorte te verseker
Philip II self het die Spaanse biskoppe by die Raad van Trent beveel om aan te dring op geen akkommodasie van Protestante nie. Die hervormings in Trent was egter minder relevant vir Spanje as elders, aangesien kardinaal Ximenes, Charles V en Filips II verseker het dat Spanje deeglik Katoliek sou bly. Philip II dring ook daarop aan dat die verteenwoordigers van Spanje teenwoordig was by die provinsiale rade van die kerk, maar daar was geen werklike dringendheid in Spanje vir hervorming nie, aangesien dit klaarblyklik nie nodig was nie.
Watter gesag het Filippus II gehad?
1) Die kroon het alle belangrike kerklike afsprake gemaak
2) Pouslike bulle het koninklike goedkeuring nodig gehad voordat dit gepubliseer kon word
3) Rome kan 'n beroep op die kroonbesluite neem, maar dit kom selde voor, aangesien dit gesien word as 'n uitdaging aan Filippus se gesag.
Hierdie drie punte het in wese die mag van die pous en Rome weggeneem. Onenigheid tussen die twee het wel plaasgevind, en die bekendste was die Primate of Spain, aartsbiskop Carranza van Toledo. Hy is deur die Spaanse Inkwisisie gearresteer en in die gevangenis gesit. Die pous, Pius V, het daarop aangedring dat 'n man in so 'n posisie verhoor moet word vir sy misdade in 'n pouslike hof in Rome. Filippus het hierdie versoek geweier, omdat hy die probleem as 'n Spaanse vraag beskou en nie die een wat die Romeinse inmenging sou beskou het nie.
In weerwraak van Pius het Pius geweier om die cruzada te hernu, wat ware katolieke gelowiges (die grootste deel van Spanje) in 'n moeilike posisie sou geplaas het, omdat die betaling daarvan as ontrou aan die pous beskou sou word. Philip het geantwoord deur sy ambassadeur uit Rome te onttrek. By hierdie een geleentheid het Philip afgeklim en Carranza na Rome gestuur, omdat die situasie uit die weg geruim het. Carranza is vrygespreek, maar sulke versoenende gebare van Philip was skaars.
"Philip oortuig van sy eie geestelike integriteit en sy aangebore meerderwaardigheid in alle Spaanse dinge, hou 'n 'kerk' vas. (Lockyer)
Philip het die teenhervorming gehandhaaf, hoewel die vereiste impak daarvan in Spanje minder was as elders in die katolieke wêreld. Alhoewel hy sowel Protestante as Turke afskrik het, het hy homself slegs by veldtogte teen hulle betrek toe Spanje self gedreig is, bv. hy het geweier om Pius V se kruistog teen die Turke in die tyd van die Holy League te help. Hy het ook 'n versoenende houding teenoor Noord-Duitse Protestantse state en Engeland getoon toe hy verklaar dat die opstand in Spaanse Nederlande 'n opstand teen koninklike gesag was en nie 'n stryd teen kettery was nie.
Philip het slegs die hervormings wat op Trent verklaar is, aan Spanje voorgelê as dit nie sy gesag benadeel nie, maar die grootste deel van die besluite in Trent was allesbehalwe irrelevant vir 'n land wat katholiek was.
Die Spaanse Inkwisisie het hoofsaaklik die volle steun van Philip geniet omdat dit gebruik is om teenstanders na sy bewind uit te jaag en dit was ook 'n Spaanse instelling. Sy howe het groot mag gehad en is nie belemmer deur die grondwetlike regte van die streke wat die mag van provinsiale howe beïnvloed het wat selde gewaag het om te dreig nie fueros (tradisionele, hoewel vaagweg verklaarde regte waaraan mense ywerig vasgehou het).
Wat 'n Spaanse Protestantse beweging genoem kon word, is maklik deur die Inkwisisie verpletter. Teen 1568 het die 'beweging' opgehou bestaan. Onder leiding van die inkwisiteur-generaal, Fernando de Valdes, was dit 'n doeltreffende en deeglike organisasie en goed geplaas om koninklike gesag af te dwing. Dit het ook gehandel oor intellektuele afwykers. Dit het verseker dat die Spaanse indeks veel erger was as die Romeinse indeks, terwyl Spanjaarde in November 1559 verbied is om aan buitelandse universiteite te studeer. Hierdie intellektuele apartheid het Spanje van die hoofstroom-intellektuele ontwikkeling binne die geheel van Europa afgesny en die ontwikkeling van Spanje ernstig belemmer, aangesien die idees en vooruitgang wat in Wes-Europa gemaak is, behalwe Spanje uitgesluit is.