Ligvoets deur die lewe
JY LEES NOU Ligvoets deur die lewe
Dokters het gesê sy sal nooit aan sport kan deelneem nie, maar gee vir Anne Siroky ’n bal en sy glinster – nes die kinders wat sy in kampioene verander
Dit was nog altyd so: Gee my ’n bal en ek glinster! Ek kan magic doen daarmee. Wie sou dit kon glo, want ek was sewe jaar oud toe die dokters vir my ma-hulle gesê het ek sal nooit aan sport of fisieke aktiwiteite kan deelneem nie. Ek het klompvoete gehad en bene wat na binne draai. Voor daardie dag het ek vyf, ses operasies gehad - maar ek was vasbeslote om alles te doen wat ander kinders kan doen. Ek wou hierdie lyf van my bewéég. Hoekom moes ek opgee?
Fisieke aktiwiteite bring 'n nuutheid, deur die lyf na die hart en brein
Ek het my eerste WP-kleure vir netbal gekry toe ek nege jaar oud was. Op 37 is ek bekroon as die beste strandvlugbalspeler in Suid-Afrika. Ek moes agt ure per dag vlugbal oefen, dikwels in pyn, maar ek het myself afgevra: Het jy die uithouvermoë om iets te doen met jou lewe? Daardie iets wat ek al klein-klein geproe het, probeer ek vandag oordra aan kinders in die Wes-Kaap. En dit was my doel toe ek ses jaar gelede The Future Factory, ’n sportakademie waar kinders uit voorheen benadeelde gemeenskappe talle sportsoorte geleer word, begin het.
Met sport kan jy ’n kind verower, dit sien ek elke dag. Fisieke aktiwiteite bring ’n nuutheid, daar gebeur iets wat ek nie altyd kan verklaar nie - dis ’n aansteeklike gevoel wat deur die lyf na die hart en die brein syfer. Destyds het ek in twee skole gewerk, vandag werk ek en my afrigters in 50 skole en ons het al meer as 150 000 lede. Ek kombineer die sessies met ’n dosis van al die beste dinge: ’n bietjie liefde, vreugde, terg, motiveer, lag, luister . . .
Met die regte borge wil ek graag ’n inbelsentrum vir gekwelde jeug begin. Soveel meisies kom na my toe met hul probleme, hulle soek iemand om mee te praat, maar ek kan nie by almal daar buite uitkom nie, al wil ek vir elkeen sê: ‘Weet jy, die wêreld staan vir jou oop.’ Vandag se kinders het probleme wat ons nie kleintyd gehad het nie. Hulle is dikwels bedags stokalleen by die huis. Ma en Pa is om verskillende redes nie tuis nie. Dan gaan soek hulle elders aandag en liefde - by tik, drank, seks. Ek was deel van ’n gesin met agt kinders, en ons het soos enige ander gesin ons kwessies gehad. Maar daar was altyd iemand wat na ons omgesien het - Ouma of Ma, of jou ander ouma as die eerste ouma moeg was vir jou! My ouma het my lékker pak gegee as ek stout was. En my ma was streng - ek moes help huis skoonmaak en smiddae eers kos kook as ek netbal wou speel. Maar alles is met liefde gedoen, en dit het ’n beter mens van my gemaak.
My lyf was nie altyd so sterk soos my gees nie, maar hy het sy kant probeer bring. In 1998, toe ek op die toppunt van my vlugbal-loopbaan was, het my werwelkolom ingegee en
ek was ’n maand in die hospitaal. Ek was deels verlam. Maar met baie positiewe en doelgerigte denke het ek dit tog reggekry om in 1999 deel te neem aan die Afrika-spele voordat ek die jaar daarna op 40 afgetree het. Ongelukkig het dit ook beteken dat my rug my daarna weer van voor af platgetrek het. Ek moes kortisoonbehandeling kry en het 30 kg opgetel. Waar ek altyd ’n nommer 8 gedra het, was ek nou ’n nommer 18.
Ek het begin met jazz-danse en uiteindelik 21 kg verloor. Ek gee steeds vandag jazz-dansklasse. Dit gee my en my leerlinge eindelose genot - 50% van die opbrengs gebruik ek om die sportakademie te finansier. Verlede jaar is maagkanker by my gediagnoseer. Dit het my byna ’n jaar geneem om daarvan te herstel, maar dit kry my nie onder nie. Daar is soveel mense wat kanker kry, ek kan net dankie sê myne was nie ernstiger nie.
Sommige Suid-Afrikaners voel te na gekom, so asof die lewe hulle iets skuld. Maar die lewe skuld jou niks. Dis die groot boodskap wat ek wil oordra as ek motiveringspraatjies lewer - en glo my, sedert ek die Shoprite Checkers-toekenning en die Old Mutual Community Builder of the Year-toekenning (in die Wes-Kaap) ontvang het, kan ek nie voorbly met al die praatjies nie, en ek is mal daaroor!
Ek glo moeilike tye is God se manier om vir my te sê dat Hy ’n spesifieke rol het vir my - sodat ek weer ander kan inspireer. Ek het nog nooit my siektes as terugslae beskou om oor bedruk te raak nie. My uitgangspunt is eerder: As jy steeds kan asemhaal, kan jy iets betekenisvols met jou dag doen. As die Here my oë die dag finaal toemaak, is dit eers verby. Tot dan doen ek alles in my vermoë om ’n verskil te maak."