Wat is die Trichromatiese Teorie van Kleurvisie?
Volgens die trichromatiese teorie van kleurvisie, ook bekend as die Young-Helmholtz-teorie van kleurvisie, is daar drie reseptore in die retina wat verantwoordelik is vir die persepsie van kleur. Een reseptor is sensitief vir die kleurgroen, 'n ander vir die kleur blou en 'n derde vir die kleur rooi. Hierdie drie kleure kan dan gekombineer word om enige sigbare kleur in die spektrum te vorm.
Trichromatiese Teorie: 'n Agtergrond
Hoe sien ons presies kleur? 'N Aantal teorieë het ontstaan ​​om hierdie verskynsel te verduidelik, en een van die vroegste en bekendste was die trichromatiese teorie.
Twee bekende navorsers, Thomas Young en Hermann von Helmholtz, het bygedra tot die trichromatiese teorie van kleurvisie. Die teorie het begin toe Thomas Young voorgestel het dat kleurvisie voortspruit uit die optrede van drie verskillende reseptore. Al in 1802 het Young voorgestel dat die oog verskillende fotoreceptor selle bevat wat sensitief was vir verskillende golflengtes van lig in die sigbare spektrum.
Dit was later in die middel van 1800's dat navorser Hermann von Helmholtz op Young se oorspronklike teorie uitgebrei het en voorgestel het dat die keëlreseptore van die oog óf kort golflengte (blou), medium golflengte (groen) of lang golflengte (rooi) . Hy het ook voorgestel dat dit die krag was van die seine wat deur die reseptorselle opgespoor is, wat bepaal hoe die brein geïnterpreteer kleur in die omgewing.
Helmholtz het ontdek dat mense met normale kleurvisie drie golflengtes van lig benodig om verskillende kleure te skep deur middel van 'n reeks eksperimente.
Helmholtz gebruik kleurvergelykende eksperimente waar deelnemers die hoeveelhede van drie verskillende golflengtes van die lig sou verander om by 'n toetskleur te pas.
Deelnemers kon nie ooreenstem met die kleure as hulle slegs twee golflengtes gebruik het nie, maar kan enige kleur in die spektrum ooreenstem as hulle drie gebruik.
Die teorie het bekend geword as die Young-Helmholtz-teorie van kleurvisie.
Die identifikasie van die drie reseptore wat verantwoordelik is vir kleurvisie, het nie tot meer as 70 jaar na die voorstel van die teorie van trichromatiese visie plaasgevind nie. Navorsers het ontdek dat kegelpigmente verskillende vlakke van absorpsie het. Kegels is reseptore in die retina wat verantwoordelik is vir die visie van beide kleur en detail.
Die keëlreseptore verskil in absorpsiebedrae as gevolg van die hoeveelheid opsin aminosure in die reseptor. Die drie verskillende kegelreseptore is:
Middel-golflengte kegelreseptore, en
Trichromatiese Teorie en Opponent Proses Teorie
In die verlede is die trichromatiese teorie dikwels aangebied om mee te ding met die opponentprosesteorie vir dominansie om kleurvisie te verduidelik. Vandag word geglo dat beide teorieë gebruik kan word om te verduidelik hoe die kleurvisie stelsel funksioneer en dat elke teorie van toepassing is op 'n ander vlak van die visuele proses. Die trichromatiese teorie verduidelik hoe kleurvisie op die reseptorvlak werk. Opponentprosesteorie bied aan die ander kant 'n verduideliking vir hoe dit op die neurale vlak funksioneer.
> Goldstein, EB (2009). Sensasie en persepsie. Belmont, CA: Wadsworth.
> Young, T. (1802). Bakeria Lesing: Op die teorie van lig en kleure. Filosofiese Transaksies van die Royal Society A. London. 92: 12-48. doi: 10.1098 / rstl.