As ons in die spieël kyk, sien ons “ek”: 'n spesifieke kombinasie van funksies wat ooreenstem met ons idee van wie ons is. Ons voel ook dat die beweging van die self in die spieël onder ons beheer is - ons het 'n gevoel van agentskap en eienaarskap van die spieëlbeeld.
Maar die self waarmee ons in die spieël skakel, strek verder as die oomblik. Alhoewel ons funksies verouder, beskou ons die self in die spieël as intiem gekoppel aan die kind, die tiener, die jong volwassene, wat eenkeer voor ons in die nadenke gestaan ​​het. Ons sien hulle as dieselfde persoon wat vorentoe sal beweeg - die hoofkarakter in die verhaal van ons lewens.
Dit is verbasend, aangesien die self in die spieël nie net fisies onderskei word van die self van die verlede of die self van die toekoms nie (ons selle verouder voortdurend en vervang), maar kognitief onderskeidend. Ons verstandelike prosesse word volwasse, ons keuses, drome en ambisies verander - selfs ons persoonlikhede is in konstante vloed.
Ons persepsie van die self as 'n stabiele entiteit is dus illusie. Die menslike verstand is ontwerp om ons 'n samehangende verhaal van die wêreld te vertel, in ooreenstemming met vorige ervaring. Waar daar leemtes is wat gevul moet word, vul die gees dit. Dit is wat daartoe lei dat sommige navorsers en filosowe daaraan dink die self as die uiteindelike illusie. Maar hoe ontwikkel die 'self-illusie', en wat gebeur wanneer dit oplos?
Kinderjare en geheue
Ons word gebore subjektiewe agente, in staat is om sensasies te ervaar, positiewe en negatiewe emosies te ervaar en ons eie optrede met opset te begelei. Maar dit is eers aan die einde van die kinderskoene dat ons buite hierdie eerstehandse ervaring van die self kan stap, en kognitief oor onsself nadink uit 'n tweede-persoon-perspektief, soos netjies geïllustreer deur die aanvang van spieëlbeeld van selfherkenning op tweejarige ouderdom.
Die idee van “ek” wat eers deur spieëlherkenning vasgelê is, bestaan ​​uit feitelike selfkennis (insluitend inligting oor ons fisieke kenmerke en persoonlikheidseienskappe) en outobiografiese selfkennis (insluitend inligting oor gebeure wat in die verlede met ons gebeur het, en gebeure wat vir die toekoms beplan word).
Die 'ek' inherent aan die geheue is erken deur vroeë filosowe, insluitend Hume en Locke, en die verhouding tussen self en geheue lei steeds moderne teorieë oor outobiografiese verwerking. Die noue verband tussen self en geheue bied 'n verduideliking vir die raaisel van “kinderjare amnesie”- die feit dat volwassenes voor die ouderdom van twee jaar geen blywende herinneringe het nie.
Totdat kinders 'n idee van 'my' het, wat hulle in staat stel om gebeureherinneringe te veranker, is dit onwaarskynlik dat hulle 'n persoonlike lewensverhaal kan begin opbou en opspoor. ons navorsing vier tot sesjarige feitelike selfkennis van kinders gemeet deur hulle te vra om selfbeskrywings te gee, tesame met hul vermoë om herinneringe as hul eie te “bestempel” (byvoorbeeld deur te onthou watter van 'n stel aksies hulle uitgevoer het, of watter foto's het met hul eie gesig verskyn). Gesamentlik was hierdie vermoëns 'n voorspelling van hul vermoë om spesifieke, outobiografiese besonderhede van hul lewens op te spoor (soos 'n volledige vertelling van hul eerste skooldag of kleuterskool).
Ons navorsing bied dus sterk steun aan die idee dat die ontwikkeling van outobiografiese geheue afhanklik is van die breër ontwikkeling van selfvoorstelling. Maar wat beteken hierdie noue verwantskap tussen die self en die geheue vir die gevoel van self op ouderdom, wanneer geheue kan agteruitgaan?
Demensie en die uiteensetting van selfherkenning
Ongeveer een uit elke drie mense wat in 2019 gebore is, sal daaronder ly dementia in hul leeftyd. Een van die mees ontstellende simptome van hierdie toestand is die gevoel van identiteitsverlies wat verband hou met die afname van outobiografiese en / of feitelike selfkennis.
Een van die mees ontstellende dinge oor demensie is om 'n mens se gevoel van outobiografiese identiteit te verloor. Shutter
Fundamentele onklaarrakke in selfherkenning is in die laat-stadium demensie aangemeld. Sommige lyers herken hulself nie in foto's of spieëls nie, en kan nie hul huidige ervaring van die self met die self van die verlede verbind nie. Dui hierdie verdeling van die self-illusie aan dat die self verlore gaan? Nie as ons die model van ontwikkeling gebruik om die belangrikheid van agentskap te erken nie - die eerste bousteen van die self.
Die meerderheid studies oor demensie het daarop gefokus die skakel tussen konseptuele selfherkenning of outobiografiese verwerking en identiteit, terwyl die idee van agentskap verwaarloos word. Dit is egter noodsaaklik dat ons doelbewus optree en ons voornemens deur ander erken, dit is ons eerste ervaring van selfwees.
Ondanks babas se relatiewe beperkte sosiale repertoire, is positiewe interaksies wat agentskap versterk (soos strelende emosies en om betrokke te raak) vroeë gesprekke) word maklik deur ouers en versorgers ondersteun en daar word gedink dat hulle by is die wortel van veilige verhoudings. Kan hierdie koesterende benadering ook aan die ander kant van die leeftyd toegepas word om kontak tussen mense te handhaaf?
Ons beplan tans 'n reeks studies om hierdie moontlikheid te ondersoek. Die eerste stap is om vas te stel of die ontbinding van die self dieselfde stappe volg as die ontwikkeling daarvan. As eerste toegang tot selfverteenwoordiging op hoër vlak (soos feitelike en outobiografiese selfkennis) verlore gaan, kan gevoelens van agentskap die laaste faset van die self wees.
As dit die geval is, sal dit uiteindelik belangrik wees om maniere te vind om die ervaring van demensie-lyers van hul eie dade positief te versterk (byvoorbeeld deur hulle eenvoudige geleenthede te bied om 'n positiewe uitwerking op die wêreld te hê, soos om hul arms na musiek te aktiveer) en hul emosionele verbinding met versorgers (kalmerende negatiewe emosies, lag saam), bo en behalwe konseptuele aspekte van die self (soos aanwysings om selfkennis te herroep).
Alhoewel ons tweedepersoonsperspektief op self illusie kan wees en ons almal veroudering ervaar, is ons liggaamlike self en die gevoel van agentskap wat dit behels, gebou om verbindings met die wêreld te maak en ons van wieg na die graf te lei.
Josephine Ross, Dosent in Ontwikkelingsielkunde, Universiteit van Dundee