So alleen. So verskriklik alleen. Sou u nie saamstem dat dit ŉ groot deel van ŉ mens se ervaring is wanneer jy swaarkry nie? Of jy nou gediagnoseer is met ŉ ernstige siekte, en of jy nou geboelie word by die skool of by die werk; of jy nou ŉ finansiële krisis beleef, en of jy betrokke is in een of ander regsgeding – dit is altyd jy sélf wat in daardie situasie is. Nie iemand anders nie – jy self! En selfs al kry jy baie ondersteuning van die mense rondom jou, dan neem dit nie weg dat dit nog steeds jý is wat deur die pyn en die spanning en die lyding moet leef nie. Geen ander mens kan dit namens jou deurgaan nie. Jý is in daardie situasie, en daarom kan dit ŉ baie eensame tyd en plek in jou lewe wees.
... En kan jy die Here se Woord in hierdie omstandighede van jou hoor? As ŉ volgeling van Jesus Christus is jy nie alleen nie. Jy is nooit alleen nie! Hoe kan jy alleen wees as jy in Christus is, en Hy in jou? Daar is ŉ dieper werklikheid in jou omstandighede – ŉ werklikheid wat méér werklik is as die pyn en die eensaamheid en die verwarring van jou swaarkry. Dit is die werklikheid van God wat uitreik na ons wêreld van gebrokenheid en swaarkry toe.
Die goeie nuus is juis dat God nie sy rug draai op die gebrokenheid van ons wêreld nie. Die Seun van God – God self! – kom in ons wêreld in en word een van ons. As ŉ mens kom word Hy kwesbaar, broos. Hy kán ly, Hy kán verneder word, Hy kán swaarkry beleef, en al hierdie slegte dinge val Hom ook te beurt saam met ons. Maar dan gaan Hy verder, en dit wat ons nie kan doen nie, dit doen Hy juis: Hy bly getrou aan God, en oop na God toe in hierdie omstandighede van gebrokenheid en swaarkry. Hy hou aan om Homself heeltemal aan God toe te wy, sonder om op Homself in te draai in bitterheid of selftrots. En so is dit asof Hy tot in die diepste skadu’s van sonde en gebrokenheid deurdring om juis daar te gaan verkondig dat daar geen plek is wat so sleg, so pynvol, so donker is dat God se liefde nie daar aanwesig kan wees nie. Selfs nie die dood nie. Dit is hoe ver God se bemoeienis met ons en ons wêreld gaan: tot in die uiterste van die dood toe. Maar dan verander die rigting van die beweging. Jesus word opgewek uit die dood, Hy oorwin, Hy vaar op na God in heerlikheid. Jesus het deur die swaarkry gegaan en oorwinnend aan die anderkant uitgekom! Nou leef Hy – ook wat sy menswees betref – die vreugde van om ten volle by God te wees. Eers gaan die beweging af, af, af, maar daarna gaan dit op, op, op tot in die volheid van God se teenwoordigheid.
Hoor u, broers en susters, ons word uitgenooi om anders te kyk na ons omstandighede. Ek is nie soos ŉ kind wat alleen in ŉ brandende huis is nie. Ons moet dalk eerder die beeld kry van ŉ pa wat in die brandende huis inhardloop om sy kind te red wat daar vasgekeer is. En die pa word gebrand deur die vlamme, en dis seer, en hy ly. Maar die vreugde van om uit die brandende huis te voorskyn te kom met sy kind in sy arms is allesoorweldigend. Die pyn en die swaarkry wat ons ervaar is nie omdat ons alleen is in die brandende huis waar die vlamme ons brand nie, maar dit is omdat ons in die een is wat in die brandende huis in hardloop om sy kind te red. Ons deel in Jesus Christus se beweging na binne die pyn en die swaarkry in, en dis seer en swaar. Maar ons deel óók in sy beweging anderkant die swaarkry uit, en sy opgaan na God die Vader in glorie. Op ŉ wonderlike manier is albei hierdie ervarings aanwesig in ons omstandighede.