ToekomsVenster: Leef verantwoordelik | Maroela Media
Jy wat jonk is, moet vreugde vind in jou jeug en jou jong dae ten volle geniet. Doen wat jy goedvind en waarvan jy hou, maar moenie vergeet dat God van jou rekenskap sal eis oor alles nie. – Prediker 11:9
In die lewe met sy teëspoed gee God ook aan ons brood en wyn. Dis soos padkos. Dis om ons daaraan te herinner dat God ons nie in die steek sal laat nie. Dis God se voorsmaak, se voorgereg op die groot fees wat vir ons wag. En dit gee ons moed om aan te hou lewe! Tanizaki Junichiro - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Junichiro Tanizaki Iz 崎 潤 一郎 Tanizaki Jun'ichirō (24 Julie 1886 - 30 Julie 1965) was een van die belangrikste skrywers van die moderne Japannese letterkunde, en is miskien die gewildste Japanse romanskrywer na Natsume Soseki. (Die naam van Tanizaki is op verskillende maniere geromaniseer deur verskillende uitgewers in die Engelse taal. Byvoorbeeld, Leetes Island Books, wat die vertaling van sy In lof van skaduwees, romaniseer sy voornaam as 'Jun'ichirō', terwyl ander uitgewers sy voornaam as 'Junichiro', 'Jun'ichiro' of 'Junichirō' geromaniseer het.)
Tanizaki ondersoek die temas van Japannese aanhang by tradisie, en manlike versoening met dominante vroue, deur sy vele romans, novelle, kortverhale, toneelstukke en opstelle. Sy gewildheid het uitgebrei deur die regeringstyd van drie Japanese keisers. Hy is miskien die beste bekend vir “Sasameyuki”(1943-1948), in Engels vertaal as Die Makioka-susters (1957). Tanizaki het dikwels geskryf oor vroue en oor obsessiewe liefde, die vernietigende kragte van seksualiteit en die dubbele aard van die vrou as godin en demoon.
Junichiro Tanizaki is gebore op 24 Julie 1886, seun van die sukkelende eienaar van 'n drukkery, en het sy kinderjare in die Nihonbashi-omgewing in Tokio deurgebring. In 1889 word die vader se onderneming verkoop weens 'n bedryfsinval, en in 1890 open sy vader 'n ryshandelaar. In dieselfde jaar word sy broer, Seiji, wat later professor in letterkunde word, gebore. Hul ma was baie aantreklik, en die jong Tanizaki beskryf later in outobiografiese verklarings hoe hy deur haar skoonheid betower is. Tanizaki self was 'n aantreklike jeug, wat gereeld deur sy klasmaats geboelie is. In 1892 betree hy die laerskool, waar 'n onderwyser sy voorliefde erken en hom begelei om die Japannese en Chinese klassiekers te verken, waardeur hy 'n vroeëre waardering vir tradisies en literêre estetika kon kry.
In 1901, terwyl die familieonderneming agteruitgaan, is Tanizaki amper uitgestuur werk toe, maar kennisse wat erken het dat hy bekwaam was, het finansiële hulp verleen sodat hy die middelbare skool kon bywoon. In 1902 reël mnr. Kitamura dat Tanizaki 'n privaat tutor sou word om aan te hou skool toe gaan. In 1903 word hy die leier van die skoolliteratuurtydskrif. In 1905 skryf hy die Eerste Gemeentelike Hoërskool in Tokio in, waar hy 'n uitstekende student was. Hy het Japannese letterkunde studeer aan die Tokyo Imperial University, waar hy by die student literêre tydskrif aangesluit het, “Shinshicho” (Getye van nuwe denke). Hy kon nie sy universiteitskursus betaal nie, maar het nie sy graad voltooi nie, maar verkies om eerder as 'n loopbaan te skryf.
In sy vroeë jare was hy baie lief vir die Weste en alle moderne dinge, terwyl hy vlugtig in 'n Westerse huis in Yokohama, die buitelandse immigrant-voorstad van Tokio, woon en 'n besliste boheemse lewenstyl lei. In 1910 publiseer hy sy eerste werk “Die Tattooer, 'N erotiese kortverhaal wat die opkoms van 'n spinnekop op die rug van 'n bedwelmde hofmeisie en die omhelsing daarvan, beskryf. In 1911 het hierdie Poe-agtige skepping en ander werke die lof en erkenning van Nagai Kafu verower.
In 1915 trou Tanizaki met Ishikawa Chiyo, en die volgende jaar is hul eerste dogter gebore. Die huwelik, wat in 1930 met 'n egskeiding eindig, is bemoeilik deur 'n skakeling tussen Chiyo en Tanizaki se vriend, die skrywer en digter Sato Haruo; en deur Tanizaki se fassinasie met sy skoonsuster, Seiko. Die betrokke persoonlike lewe van die skrywer het outobiografiese behandeling gekry in “Itansha no kanashimi ”(verdriet van 'n ketter), oor 'n begaafde skrywer en die sadistiese vleeslike aandag van sy prostituutliefhebber, en “Haha o kouru ki ”(Verlang na my moeder), gepubliseer 'n jaar nadat sy ma oorlede is. Sy reputasie het in alle erns begin toeneem toe hy na Kyoto verhuis het ná die groot aardbewing van Kanto in 1923. Die skuif het 'n verandering in sy entoesiasme veroorsaak, terwyl hy sy jeugdige liefde vir die Weste en moderniteit getemper het met 'n groter klem op sy lang belangstelling. in die tradisionele Japannese kultuur, veral die kultuur van die Kansai-streek met Osaka, Kobe en Kyoto. Hierdie skuif in 1924 het die skryf van 'Chijin no Ai ”(Naomi), 'n lang werk (herinner aan Pygmalion) oor 'n poging om 'n Japannese kroegmeisie te verander in 'n gesofistikeerde vrou wat in verfynde kringe met buitelanders kan meng. Sy belangstelling in die gewoontes, taal en styl van die Kansai-streek het in sy geskrifte geblyk, veral die opgevoerde romans “Manji'En'Sommige verkies netels.”
In 1931 is Tanizaki weer getroud met 'n jong vrou met die naam Tomiko, maar hy is gou verlief op Morita Matsuko (wat later sy derde en laaste vrou geword het), die vrou van 'n ryk plaaslike handelaar. Sy het hom geïnspireer om te skryf “Die blinde man se verhaal'En'The Secret History of the Lord of Musashi. ”Ander belangrike werke uit hierdie tyd is“Ashikari”(1932) en“Shunkinsho” ('N Portret van Shunkin1932). Hierdie geskrifte weerspieël wat Tanizaki beskryf het in sy essay uit 1934Inei Raisan” (In Lof of Shadows), as 'n voorkeur vir die tradisionele estetiese bo die skitterende modernisme.
Sy houdingsverandering kan gesien word in sy veelvuldige vertalings in moderne Japannees uit die elfde-eeuse klassieke Die verhaal van Genji en in sy meesterstuk Sasameyuki ("'N Ligte sneeuval, "in Engels gepubliseer as Die Makioka-susters ), 'n verhaal oor die vier dogters van 'n afnemende Osaka-handelsfamilie. Alhoewel sy vroeë romans 'n ryk atmosfeer van Tokio en Osaka in die 1920's skilder, het Tanizaki gedurende die dertigerjare van die hedendaagse aangeleenthede afgewyk om oor die feodale verlede van Japan te skryf, miskien as 'n reaksie op die groeiende militarisme in die samelewing en politiek. Na die Tweede Wêreldoorlog het Tanizaki weer 'n literêre prominensie verwerf en 'n magdom toekennings verower en tot sy dood as die grootste lewende skrywer van Japan beskou. Die meeste van sy werke is baie sensueel, en 'n paar fokus veral op erotiek, maar dit is gevleg met ironie en ironie. Sy laaste groot werk, “Futen Rojin Nikki” (Dagboek van 'n mal ou man, 1961), was 'n humoristiese weergawe van liefde op ouderdom.
Hoewel Tanizaki hoofsaaklik onthou word vir sy romans en kortverhale, het hy ook gedigte, drama en opstelle geskryf. Hy was veral 'n meesterlike storieverteller.
“Sasameyuki ”(Die Makioka-susters)
“Sasameyuki” (Die Makioka-susters) beskryf die gebruik van die rustige styl van klassieke Japannese literatuur deur die harde vooruitgang van die moderne wêreld op die tradisionele aristokratiese samelewing. Die werk is 'n ontspanning van die Osaka-gesinslewe in die dertigerjare en weerspieël die bewondering van Tanizaki vir die ou Osaka. Die eerste hoofstukke van die roman verskyn tydens die Tweede Wêreldoorlog, maar sensuur deur die militêre regering het die publikasie daarvan gestaak. Tanizaki het voortgegaan om daaraan te werk, die eerste deel op eie koste gepubliseer en die afskrifte aan sy vriende afgelewer. Die tweede deel verskyn in 1947 en die derde deel is eers in 'n tydskrif opgesom.
Tanizaki se romans bevredig die gevoel van intrige van die Westerse leser beter as die meeste Japanese romans; Baie Westerlinge oorweeg dit Die Makioka-susters om die beste Japanese roman te wees. Dit is gunstig vergelyk met die van Thomas Mann Buddenbroooks. Die verhaal handel oor vier susters van 'n handelaarsfamilie in die hoër-middelklas in Osaka en hul huwelike. Die belangrikste probleem is om 'n geskikte man vir die derde suster (volgens die derde vrou van Tanizaki) te vind, en die vele elemente van die intrige draai hieroor.
Donald Lawrence Keene, 'n bekende Japanoloog en tolk van Japannese literatuur en kultuur, sê oor Die Makioka-susters: “Die belangrikste mense van hierdie roman is vier susters en die konsekwente verhaal is die soeke na 'n geskikte man vir die derde suster; hierdie roman hoef nie 'n verhaallyn of samevatting te gee nie, want Tanizaki het die herinneringe aan hierdie Makioka-familie in so 'n fyn besonderhede beskryf. '
Die skrywer het nooit geskryf oor 'na 'n restaurant gaan nie', maar oor 'The Oriental Grill', 'n spesifieke en duidelik benoemde restaurant. As een van die susters op 'n bus ry, gee die skrywer die presiese nommer van die bus. Westerse lesers is geneig om te dink dat hierdie gedetailleerde beskrywings voorberei op 'n belangrike gebeurtenis in die verhaal, volgens die styl van Marcel Proust, maar Tanizaki het van hierdie verwagtinge ontwyk. Byvoorbeeld, as 'n dokter sorgvuldig uitgebeeld word as bruus en korter, neem lesers aan dat hierdie eienskappe deel uitmaak van 'n belangrike ontwikkeling in die verhaal. In plaas daarvan ontwikkel die verhaal in 'n onverwagte rigting, en die gedetailleerde beskrywing van die dokter het niks met die intrige te doen nie. Daar is geen oorsaak-en-gevolg-verwantskappe tussen hierdie gedetailleerde beskrywings en gebeure in die verhaal nie, net 'n getroue weergawe van die alledaagse lewe in Osaka.
In 'n ander voorbeeld, ontmoet die susters 'n offisier in die trein, en hy begin liedjies van Schubert sing. Die digterlike woorde van die liedjies word volledig herhaal, sodat die leser dink dat hierdie offisier 'n belangrike nuwe karakter in die roman is. In plaas daarvan klim die offisier van die trein af op die volgende stasie en word nooit weer van hom gehoor nie.
Hierdie skryfstyl weerspreek duidelik die moderne metodes van plotvorming. Tanizaki het hierdie styl aangeneem as 'n opsetlike reaksie teen moderne letterkunde. Hy het destyds pas 'n vertaling van Die verhaal van Genji in die gesamentlike Japannees, en hy wou die styl van herleef Genji, waarin die skrywer die aristokratiese samelewing van haar dag probeer beskryf sonder om enige besonderhede te verberg.
Naomi (痴人の愛 , Chijin nee Ai, aangesteek. 'N Dwaas se liefde) (1924), 'n Japanese roman volgens Pygmalion, is 'n komiese kommentaar op Japannese fassinasie met die Weste. Destyds was Japan 'n land wat stadig maar seker opkom, Westerse kontakte was nog skaars, en die voorkoms van die Westerse kultuur was die beste op waaghalsige wyse. Tradisioneel is vroue in Japan spesifieke rolle aangewys, en die idee dat 'n vrou haar manlike geliefde kies, was 'n skandalige konsep.
Die 'moderne meisie' wat deur Naomi voorgestel word, was ongedefinieerd; vroue het probeer om iets nuuts te skep, sonder rolmodelle en minder remmers. Die roman het destyds so 'n sterk invloed gehad dat die werklike 'Naomis' gevolg het, en 'Naomi-ism' het die woord geword om hul nuwe subkultuur te beskryf. Naomi was gehaat soos in die moderne tyd, 'n afgod vir onderdrukte meisies wat vryheid soek.
Die roman word in die eerste persoon vertel deur die protagonis en word in maklik Japannees geskryf. Die protagonis, 'n salarisman genaamd Joji, neem 'n 15-jarige kelnerin in die middestad onder sy vlerk en probeer haar omskep in 'n glansryke vrou in Westerse styl volgens voorbeelde van Mary Pickford. Hulle verhuis na 'n byderwetse woonbuurt en Naomi bewys 'n waansinnig rustelose en moedswillige leerling, maar ontwikkel tot 'n verleidelike en dominante vrou, wat haar beskermer tot slawerny verminder.
痴人の愛 Chijin nee Ai Naomi (1924)
卍 Manji dryfsand (1928-1930)
蓼喰ふ蟲 Tade kū mushi Sommige verkies netels (1929)
吉野葛 Yoshino kuzu pylwortel (1931)
春琴抄 Shunkinshō 'N Portret van Shunkin (1933)
陰翳礼讃 In'ei Raisan In lof van skaduwees (1933) Opstel oor estetika
猫と庄造と二人のおんな Neko na Shōzō na Futari no Onna 'N Kat, 'n man en twee vroue (1935)
細雪 Sasameyuki The_Makioka_Sisters ”(1943 -1948)
少将滋幹の母 Shōshō Shigemoto nee haha Kaptein Shigemoto se moeder (1949)
鍵 Kagi Die sleutel (1956)
幼少時代 Yōshō Jidai Kinderjare: 'n Memoir (1957)
瘋癲老人日記 Fūten Rōjin Nikki Dagboek van 'n mal ou man (1961)
Sewe Japannese verhale (1963)
Die fynproewersklub (2001)
Raadslid Petersen, Gwenn. Die maan in die water: Tanizaki, Kawabata en Mishima verstaan. Universiteit van Hawaii Press; Herdruk-uitgawe, 1993. ISBN 0824805208
Gessel, Van C. Drie moderne romans: Soseki, Tanizaki, Kawabata (Kodansha Biografieë). Japan: Kodansha International, 1993. ISBN 9784770016522
Ito, Ken Kenneth. Visions of Desire: Die fiktiewe wêrelde van Tanizaki. Stanford University Press, 1991. ISBN 0804718695
Tanizaki, Junichiro. Die Makioka-susters. (Vintage International) Vintage; Herdruk uitgawe, 1995. ISBN 0679761640
Tanizaki, Junichiro, Charles Moore, Edward G. Seidensticker, Thomas J. Harper. In lof van skaduwees. Leetes Island Books, 1980. ISBN 0918172020
Copyright 2020 \ Aanlyn tydskrif ek wil alles weet \ Tanizaki Junichiro