El Monte de las Ánimas, die unieke skrik van Gustavo Adolfo Bécker | Huidige literatuur
Die berg van die siele.
Die berg van die siele is een van die verhale wat deel uitmaak van Soria, 'n versameling van die Spaanse skrywer Gustavo Adolfo Bécquer. Hierdie Gotiese horrorlegende is op 7 November 1861 in die koerant gepubliseer Die kontemporêre saam met sestien ander verhale. Die werk is verdeel in 'n kort inleiding, drie dele en 'n epiloog waar die verteller nuwe besonderhede aan die verhaal toevoeg.
Dit vertel van die misadventures van Alonso, 'n jong jagter met 'n onskuldige houding dat is oortuig maklik deur sy neef Beatriz om na die berg van siele te gaan reg in die nag van die Dag van die Dooies. Presies die minste geskikte plek om te besoek tydens die All Saints-feeste.
1.2 Tussen legendes en rympies
2 Analise van El Monte de las Ánimas
2.1.3 Sekondêre karakters
2.2 Legende Opsomming
2.2.1 Die uitdaging
Gedoop onder die naam van Gustavo Adolfo Domínguez Bastida, gebore op 17 Februarie 1836 in Sevilla, Spanje. Sy vader, Don José Domínguez Bécquer, en sy broers was bekende skilders. In die Andalusiese hoofstad het hy sy kinderjare en adolessensie deurgebring; daar studeer hy geesteswetenskappe en skilderkuns. Hy is onder toesig van sy oom, Joaquín Domínguez Bécquer, gelaat nadat hy op elfjarige ouderdom wees gelaat is.
Voordat hy 'n man van briewe geword het, verhuis hy in 1854 na Madrid, waar hy as joernalis werk en die verwerking van buitelandse toneelstukke. In 1958, tydens 'n verblyf in sy tuisdorp, het hy ernstig siek geword en moes hy 9 maande in die bed deurbring as gevolg van 'n ernstige siekte. Tot op hede stem historici nie saam oor die aard van die siekte nie (tussen tuberkulose en sifilis).
Sy broer Valeriano het hom versorg en gehelp om sy eerste legende te publiseer: Die hoofman met die rooi hande. Gedurende die tyd ontmoet hy ook Julia Espín, wat deur baie akademici aangewys is as die muse van hom Rimas. Ander het gedink dat dit Elisa Guillén was wat hom geïnspireer het. In 1861 trou hy met Casta Esteban, 'n dogter van 'n dokter. Alhoewel dit nie 'n gelukkige huwelik was nie, het hulle drie kinders gehad.
Tussen legendes y Rimas
Die eerste helfte van die 1860's was die produktiefste periode in literêre terme vir Gustavo Adolfo Bécquer. Nie verniet skryf hy die meeste van syne nie legendes gedurende hierdie periode. Net so het hy gewerk aan die uitwerking van joernalistieke kronieke en sy manuskrip van Rimas. In 1866 word hy 'n amptelike sensuur van romans, en hy kan dus meer konsentreer op sy eie lirieke.
Die rewolusie van 1868 het veroorsaak dat hy sy werk verloor het en dat sy vrou hom verlaat het. Gevolglik verhuis hy saam met sy broer na Toledo en daarna na die Spaanse hoofstad. Daar het hy die tydskrif gelei Die Madrid Verligting (sy broer het as illustreerder gewerk). Valeriano se dood in September 1870 het hom in 'n diep depressie gedompel. Gustavo Adolfo Bécquer is drie maande later oorlede.
Gustavo Adolfo Becquer hy word - saam met Rosalía de Castro - beskou as die grootste verteenwoordiger van die post-romantiese liriek. 'N Poëtiese subgenre wat onderskei word deur sy intieme benadering en ekspressiewe aard van minder sierlike retoriek as romantiek. Daarbenewens Bécquer beïnvloed latere groot kunstenaars, soos Rubén Darío, Antonio Machado en Juan Ramón Jiménez, Onder andere.
Die berg van die siele op sigself is dit 'n werk met 'n bepaalde nalatenskap. Hy verskyn in verskillende musikale temas en operas van kunstenaars soos Rodríguez Losada, die minstrel metal band "Saurom" en die groep uit die 80's, Gabinete Caligari. Tans is daar 'n toeriste-roete in Soria geïnspireer deur die legende van Bécquer.
Analise van El Monte de las Ánimas
Hy is die naïewe neef van Beatriz. Dui op sy onskuldige karakter nadat hy maklik daardeur oorreed is om 'n blou lint in die Monte de las Ánimas te gaan soek. Die probleem is dat dit op All Saints-aand reg was toe meer geeste die plek ronddwaal.
Die jagter en erfgenaam van die kastele Alcudiel was 'n ware bedrieër om sy vel op hierdie manier te waag. Meer nog, om so kundig te wees oor die verhale wat verband hou met die geeste van die Tempeliers wat in hul oorlog met die hidalgos gesterf het. Alonso belemmer uiteindelik hul eie oortuigings om die persoon wat hulle liefhet te behaag.
Jong vrou van onweerstaanbare skoonheid, maar met 'n koue en berekenende houding. Die dogter van die grawe van Borges wys haar selfsug toe sy haar neef Alonso vra om na Monte de las Ánimas te gaan om 'n verlore kledingstuk te herstel. Hy steur hom nie aan die omstandighede van die nag of die gevaar wat sy familielid daar loop nie.
Beatriz is die verpersoonliking van pure narsisme. 'N Vrou met 'n oormatige ego en wispelturige gedrag, toegerus met 'n dodelike intelligensie wat daarin kon slaag om Alonso uit te daag. In so 'n mate dat sy neef nie die versoek om 'n kledingstuk op so 'n gevaarlike nag te gaan kon teenwerk nie.
Die grawe van Alcudiel, ouers van Alonso.
Die grawe van Borges, Beatriz se ouers.
Die pikkewyne, jagters en bediendes van die paleis.
Deelnemers aan die Paleis van die grawe van Alcudiel gedurende die nag van All Saints.
Aanhaling deur Gustavo Adolfo Bécquer.
Alonso was goed bekend met die legende van Monte de las Ánimas. Te midde van 'n jagdag met die kinders en bladsye van Los Condes de Borges en Alcudiel, vertel hy hulle verhale oor die Tempeliers wat die berg regeer. Hulle was krygers en godsdienstiges wat daar gesterf het onder die soldate van die koning van Kastilië toe die monarg besluit het om die Arabiere uit die stad Soria te verdryf.
Volgens die mite het die geeste van die Tempeliers wat in die plek begrawe is, saam met die diere gedurende die nag van All Saints uitgegaan om die berg te bewaak. Vir hierdie rede, geen verstandige persoon het naby daardie berg gewaag nie gedurende daardie vakansie.
Tydens ete in die paleis van die grawe van Alcudiel het Alonso en Beatriz by die kaggel gesels. Hy sê vir sy neef dat hy binnekort daarheen sal vertrek en wil haar 'n juweel gee as 'n aandenking. Sy aanvaar die geskenk, ondanks haar aanvanklike onwilligheid. Maar Alonso wil ook 'n aandenking by sy neef neem.
Beatriz sê vir hom dat sy vir hom 'n blou lint sal gee. Die kledingstuk gaan egter verlore in die Monte de las Ánimas. Dan gebruik sy haar ironie om Alonso se dapperheid te bevraagteken en doen onverskillig. Na aanleiding, besluit hy bewys u waarde deur u neef se band te gaan haal... Alles om haar gelukkig te maak.
Beatriz het die aand moeilik geslaap. Aanvanklik het sy gedink dat sy oordryf het deur bang te wees en herhaaldelik te bid vir die nagmerries wat sy gely het. Maar 'n ontstellende voorwerp rus op 'n tafel in haar kamer: 'n bloedige blou lint. Wanneer die dienskneg van Borges hom die nuus van Alonso se dood weens die wolwe gaan vertel, word Beatriz dood aangetref.
'N Ruk na wat gebeur het, was 'n jagter een aand in die Monte de las Ánimas. Voordat hy sterf, beweer die man dat hy die geraamtes van die Tempeliers sien uitkom het en van die edele Soriërs wat daar begrawe is. Daarbenewens sien hy die figuur van 'n pragtige deurmekaar vrou met bloedige voete wat rondom Alonso se graf loop.