‘ n Roos by enige ander naam…. | OLGA SE OKSELTJIES
‘ n Roos by enige ander naam….
Januarie 16, 2020 at 12:19 nm Olga	4 Kommentaar
So ‘n jaar of wat gelede vra ‘n vriendin my om haar Nelspruit toe toe te neem. Op die dag, gaan laai ek haar op en ons val in die pad. Op ‘n stadium ry ons agter ‘n ou Mercedes Benz. Sy begin toe te giggel en hoe meer sy probeer om my te vertel wat haar so amuseer, des te meer lag sy. Uiteindelik kom dit toe uit.
Sy het so ‘n kar van haar pa geerf. Daar in die sestigs al. In die 80’s, na sy al getroud was, tiener kinders gehad het en drie provinsies later, het sy steeds die kar gery. Deur dik en dun was hulle saam. Van haar kinder jare af, loop sy en die ou groen Benz ‘n pad. Kinders skool toe geneem, sy self eksamen lokale toe gery, elke dag werk toe, wat behels vier hospitale in vier provinsies. Daar in die 80’s sou dit beteken het elke provinsie in die land nadat Suid Wes Afrika onafhanklikheid gekry het. In elk geval, toe sy haar dogter met die donker groen kar Pretoria toe neem om haar universiteits opleiding te begin, was dit dan ook in die kar. Hulle het glo om die fonteine sirkel agter ‘n bus aan gery. Toe op ‘n kol, stop die bus sommer net so voor haar om passasiers op te laai en daar ry sy in die bus vas.
Lang storie kort, hulle kon alles aan die kar herstel maar moes wag vir die een of ander onderdeel om van iewers af ingevoer te word. Tien jaar later het die kar steeds onder ‘n seil gestaan toe iemand haar ‘n aanbod gemaak het en sy die kar verkoop het. Sy bly so lank stil dat ek aangeneem het sy is klaar met die donker groen Benz. Toe sê sy “As daardie kar vandag se remme gehad het, sou ek ek wraggies steeds die kar gery het. Wat noem mens nou weer die remstelsel?” Genade ek het presies geweet waarvan sy praat. My kar het dit mos ook. Homer se bakkie ook. Dit is einste daardie remme wat my so intimideer dat ek te bang is om Ousus se kar te ry. Met my eie kar en Homer se bakkie ervaar ek geen probleem nie. Maar my voet kom nog na die rem pedaal van Ousus se kar, dan steek daardie wit skip al vier voet in haar spore vas en laat my lyk na ‘n sestienjarige wat vir die eerste keer bestuur.
Ek vertel haar toe ek kan nie onthou wat dit genoem word nie. Haar antwoord was toe dat dit net letters is. “Net drie lettertjies.” Ek dink want ek ken dit mos. Toe tref dit my. “USB remme” seg ek kordaat. “Ja”antwoord sy. “Dis wat was dit is. USB remme.” Wel, as my Bens net USB remme gehad het, het ek haar steeds gery. Van die ongeluk tot nou het ek al drie ander karre gehad. Maar daardie Benz sê ek jou, het gn einde gehad nie.” Ons het alles klaar gemaak, teruggekom huis toe. Sy het uitgeklim en toe ek my kar aansluit, toe tref dit my soos ‘n voorhamer tussen die oë, nog voordat ek op die paneel sien. Toe rol my Fordjie ook en steek ook vier voet vas nes Ousus se wit skip. Dis ABS remme.
Nou ja, wat hulle ook al is, hulle stop steeds ons karre.
Gedagte van die dag: Vergeet om te vergeet.
1. Maxi | Januarie 17, 2020 om 9:35 vm
Ja kyk die karre het nie einde nie maak nie saak watse remme hulle het nie.
2. Olga | Januarie 17, 2020 om 10:03 nm
Glo darem nie ek wil een he nie.
3. Xena Phoenix | Januarie 17, 2020 om 9:39 vm
Het die onderdeel waarop hulle gewag het ooit opgedaag?
4. Olga | Januarie 17, 2020 om 10:04 nm
Olga oor ‘ n Roos by enige ander…
Xena Phoenix oor ‘ n Roos by enige ander…
Maxi oor ‘ n Roos by enige ander…
scrapydo2.wordpress.… oor Briewe
As mens ouer word.