Dit was ’n moontlikheid wat tot dusver nie by ons opgekom het nie, en ons het dit breedvoerig bespreek.
Ons was nie in ’n bui vir simpelheid nie. Oupa Bekker het dit vir hom as ’n aanmoediging opgeneem om verder te gaan.
“Sê nou maar ook dat jy op ’n ander dag,” het oupa Bekker aangegaan, “op een van jou lande gestaan het, of selfs gesit het, as daar ’n lang dag se geploeëry was wat op jou gewag het, en jy nie jouself onnodig moeg wou maak nie. Jy kon maar op ’n klip in die skaduwee van ’n boom gesit het, en jy kon in jou enigheid gedink het hoe lui daardie Betsjoeanas gelyk het daar waar hulle op en af, op en af met die ploeg en die osse geloop het, en jy kon, jy weet, nogal heel lomerig geword het daar waar jy besig was om te dink hoe lui die Betsjoeanas is. As dit nie vir die osse was wat hulle aan die gang gehou het nie, sou hulle glad geen werk gedoen het nie, sou jy miskien kon dink.
“En dan, sonder dat jy dit die minste verwag het, het jy weer nuus gekry. En dié nuus het vir homself ’n klip gekry, en reg daar langs jou kom sit. Sê nou maar dis die nuwe veldkornet. En waarom niemand daardie keer enige stof in die poort gesien het nie, was omdat die veldkornet nie met die pad langs gekom het nie. En jy het met hom ’n grap maak en gesê: ‘Ek neem aan dis hoekom hulle jou ’n veldkornet noem, want jy ry nie padlangs nie – jy kom veldlangs aangery.’ En die veldkornet het dan gelag en jou ’n paar vrae gevra, en hy het jou vertel dat hulle goeie reëns by Derdepoort gehad het … Nou ja, daar was iets wat ek my vrou weke lank oor en oor kon vertel. Dít was nuus. Ek het weke lank gehad om daaroor te dink. Die besoek van die veldkornet. In die ou dae was dit ware nuus.”
“Hierdie kens- en bogpraatjies wat oupa Bekker kwytraak,” het At Naudé opgemerk, terwyl hy na niemand in besonder gekyk het nie, maar vir ons almal gesê het, op dieselfde manier wat Jurie Steyn se vrou gepraat het toe sy by die kombuis uitgekom het. “Ja, ek sou liewer na ’n skandaal oor die Pilansbergse ouderling wou luister. Daar is ten minste ’n soort van betekenis daaraan verbonde. Ek is natuurlik nie onvriendelik teenoor oupa Bekker nie. Ek weet dis maar net omdat hy oud is. Maar dis ook vir my duidelik dat hy geen idee het wat nuus eintlik is nie.”
“Sê nou maar op ’n ander dag,” het oupa Bekker voortgegaan, “dat jy glad nie op jou lande was nie, maar op jou voorstoep, besig om koffie te drink. En die kapkar met die vosperde het weer padlangs aangekom, maar hierdie keer in die teenoorgestelde rigting, poort toe. En jy kon nie veel van Du Plessis se gesig sien nie, want sy hoed was laag oor sy oë getrek. En sê maar, die veldkornet het langs hom op die kapkar gesit.
Oupa Bekker het toe vir ’n wyle stilgebly. Hy het ’n rukkie langer stilgebly terwyl hy ’n aangesteekte vuurhoutjie beskermend oor sy pyp gehou het, asof hy êrens in die veld was waar die wind gewaai het – en sterk daaraan gesuig het.