Jacinda Ardern en ontnugtering met ‘nuwegeslag-leiers’Jacinda Ardern (Foto: by Marty MELVILLE / AFP) Die onlangse en onverwagse bedanking van Nieu-Seeland se eerste minister, Jacinda Ardern, is ŉ verdere terugslag vir die illusie van ŉ nuwe geslag leiers. Barak Obama was een van die eerstes van die kamstige nuwe tipe progressiewe leiers waarvoor die media so lief is. Ander, wat se ster eweneens verdof het, is Justin Trudeau van Kanada en Emmanuel Macron van Frankryk, om maar enkeles te noem. Hulle is deel van die groep sogenaamde jong globale leiers wat gevorm is deur ŉ program van die Wêreldekonomiese Forum (WEF) wat tans weer in Davos, Switserland, vergader. Wat hulle almal in gemeen het, is dat hulle globale belange voor die belange van hulle eie land stel. Ardern is in 2014, toe sy reeds ŉ opkomende parlementslid was, deur die WEF tot jong globale leier benoem. Sy is ook ŉ gereelde deelnemer aan die WEF se byeenkomste . Dit moet tot haar eer gesê word dat sy geweet het wanneer dit tyd is om uit te tree en dat sy haar gesin en haar gesondheid nie opoffer vir ewige magsbehoud nie. Dit kan natuurlik ook wees dat sy haarself die waarskynlike nederlaag in die verkiesing later vandeesjaar wil spaar. Immers het sy met die laaste verkiesing in 2020 ŉ fenomenale sukses behaal toe haar Arbeidersparty 49% van die stemme behaal het, die beste uitslag nog in Nieu-Seeland se meer onlangse geskiedenis. Dié sukses is veral moontlik gemaak deur entoesiastiese mediaberiggewing en die aura van “volksmoeder”: sy het in krisistye soos die massaslagting van Moslems deur ŉ verregse ekstremis en die Covid-19-pandemie die regte woorde en empatie gevind om die “ons is almal saam”-narratief te bedien, iets wat ook iemand soos Obama (en natuurlik Nelson Mandela in Suid-Afrika) uitstekend kon doen. Die toets van leierskap is egter nie soseer gebare en mooi woorde nie, maar aksies. Daar het Ardern gefaal. Van haar beloftes van honderdduisende nuwe huise en beter lewensomstandighede vir almal, het min gekom. Meer nog, soos talle linkse politici met edele ideale, het goeie bedoelings tot slegte gevolge gelei. Om armes (en hier veral die Maori-bevolkingsdeel) te help deur hulle in huise te plaas wat die regering betaal het nie tot beter lewensomstandighede gelei nie, maar tot bendegeweld en misdaad in dele waar arm gemeenskappe saamgetrek is en op staatskoste leef. Nieu-Seeland was altyd een van die veiligste en rustigste lande in die wêreld, maar misdaad het in dié land ongekende vlakke behaal. Inflasie het ook skerp gestyg onder haar bewind. Gedeeltelik is dit natuurlik ŉ wêreldwye verskynsel, maar dit is ook aangehelp deur groeiende en onvolhoubare spandering. Veral huispryse het buitensporig gestyg en in stede sukkel mense om bekostigbare huise te vind. Ironies het Ardern juis in 2017 aan bewind gekom weens haar belofte om die huiskrisis op te los Ardern was egter nie net die goed bedoelende “postergirl” wat uiteindelik deur die realiteit ingehaal is nie, sy het met oortuiging die linkse agenda gedryf, wat die meerderheid mense waarskynlik nie steun nie. Sy het die gender-agenda gedryf en aborsie vergemaklik, haar beywer vir die wettiging van dagga en met talle belastings en wette teen klimaatverandering die ekonomie skade aangedoen sonder om die klimaat te help. Al die glanspersoonlikheid-politici het hulle hoogtepunt oorskry. Obama was ŉ mislukking as president, Trudeau en Macron het min van hulle beloftes vervul en veel glans in die proses verloor. Die besef dring stadig deur dat eienskappe soos om jonk, aantreklik en welsprekend te wees, nie waardes op sigself is nie en ook nie noodwendig goeie beleid beteken nie. Politiek is nog steeds ŉ harde besigheid en het meer met harde werk en kompromieë te doen as met die kalklig op internasionale forums en voorblaaie van glanstydskrifte. Ardern se opvolger as leier van die Arbeidersparty en as eerste minister sal nou binnekort gekies word. Daar is geen natuurlike opvolger nie en wie ook al dit sal wees, moet fokus op die talle onvoltooide of mislukte projekte van Ardern as hy of sy ŉ kans wil staan in die algemene verkiesing in Oktober vanjaar.