Hulle sê jy bring dit oor jouself, en die meeste daarvan is seker waar. Hierdie week weet ek egter nie of ek dit oor myself gebring het en of dit net ‘n sameloop van omstandighede was nie.
Die meubels word ingedra, die bokse raak meer en meer, hulle skuif vir my die banke soos ek dit wil hê, ons dra koeldrank en koekies en toebroodjies aan vir al wat leef en beef.
Toortsie raak vaak. En moeg. Sy pak weg en pak weg. Sy slaap min. Gaan sommer gou VLV toe net vir ‘n bietjie asemskep, raak amper aan die slaap. Wil-wil net moedeloos raak oor die stof wat net nie gewen raak nie, en ek besef dat almal wat in die huis beweeg, dit doen om dinge vir my makliker te maak. Vir my eie gerief. Net ‘n bietjie vasbyt.
Genadiglik is daar ‘n Kareltjie, wat ek in ‘n oomblik van waansin gekoop het, wat homself al so bewys het die afgelope vakansie. Kareltjie, wat hierdie week gekeer het dat sy ounooi heeltemal van haar kop af raak, wat soms vashaak in ‘n mat se fraaiing, of oor ‘n drumpel probeer loop, maar wat op sy oulike manier my help om die vloere leefbaar te kry. Ek hou hom dop as ek dink hy verdwaal, maar hy gaan staan doodstil, kyk in die rondte en vind tog sy pad.
My kinders in Kanada het ook ń Kareltjie, seker Carl in Kanadees, hy is tog te oulik. Ons moes nes die deur toe hou anders val Carl by die trappe af en Carl met skedelbreuk wil ons tog nie he nie. Sterkte. Dalk het Daisy die koei die strokie ge eet?!🤔😱😱