Mission Chinese vind nuwe ruimte in Manhattan - Nuwe resepte
Die restaurant van Danny Bowien sal in Rosette se ruimte oopmaak
Danny Bowien het Vrydag aangekondig dat Mission Chinese weer in Rosette se ruimte sal heropen.
New York het 'n rede om die naweek fees te vier, want Danny Bowien's Mission Chinese Food het 'n nuwe tuiste gevind en trek terug na die stad.
Bowien het die nuus Vrydag op Twitter aangekondig met 'n foto van sy gesin wat voor die nuwe restaurantruimte, waar Rosette voorheen was, gestaan ​​het.
'Herfsvoorskou ...' het Bowien geskryf.
Rosette -eienaar, Ron Castellano, het Donderdag aangekondig dat die restaurant na gister se diens gaan sluit.
'Ons het 'n aanbod gekry vir die ruimte wat te goed is om weg te laat,' het Castellano aan Eater gesê, en die aanbod was van Bowien afkomstig. Hy het gesê dat hy van plan is om Rosette op 'n stadium weer te heropen, maar moontlik in Detroit in plaas van Manhattan.
Bowien het in November verlede jaar die tak van New York van sy kritiese "vreemde Chinese" restaurant gesluit nadat die departement van gesondheid dit twee keer in drie weke gesluit het. Mission Chinese Food is sedertdien op soek na 'n nuwe Manhattan -lokasie.
Hoe sjef Angela Dimayuga die ervaring van die hotelrestaurant ontwikkel
Die uitdaging om 'n sjef te wees, is nie net om interessante, kenmerkende geregte te skep nie - dit gaan oor die skep van 'n onvergeetlike ervaring. Die prestasie word nog moeiliker in 'n hotelomgewing, waar gaste nie noodwendig kos moet inneem nie, maar snags hul koppe laat rus na 'n lang dag met besoeke of besigheidsvergaderings.
Angela Dimayuga se perspektief op dit alles? Uitdaging aanvaar.
Die voormalige sjef van Mission Chinese begin in Mei haar rol as The Standard se kreatiewe direkteur van voedsel en kultuur. Nou fokus sy op die verhoging van die hotelgroep se eetervarings, terwyl sy 'n meer unieke identiteitsgevoel daar kry. (Immers, baie van The Standard se hotelplekke is in lewendige metropole, waar die voedseltoneel net al hoe meer versadig word.) 'Ek wil graag die wanpersepsie dat 'n hotelrestaurant is, verander net 'n hotelrestaurant, "sê Dimayuga. 'Ek fokus daarop om my restaurantperspektief op te neem om nuwe elemente in te bring om die handelsmerk te help ontwikkel.
Dimayuga het lankal die grense van haar beroep gestoot. Ja, sy was betrokke by die omskrywing van een van die gewildste hotspots in Manhattan, maar haar perspektief op haar kunsvlyt oortref net kos. Sy werk gereeld met almal saam, van kunstenaars tot modeontwerpers-'n vinnige kykie op haar Instagram bewys dat sy 'n mooiste Kenzo-styl het, en sy het onlangs 'n reeks badpak in vennootskap met Everybody.World ontwerp en sien die kookkuns as 'n geleentheid om al hierdie kreatiewe kragte saam te smelt. 'Hierdie rol is spesiaal vir my geskep,' sê sy. 'Ek het baie saam met kunstenaars, boere, aktiviste, ontwerpers gewerk en die geleentheid gehad om baie van hierdie vennootskappe met my nuwe rol voort te sit. My werk raak alle elemente van voedsel, drank en kultuur - en waar hulle mekaar ontmoet. "
As gevolg hiervan was een van Dimayuga se eerste projekte die bekendstelling van The Standard se "Chefs Stand Up" -ete -reeks, wat die voordele van die ACLU se immigrantregteprojek regstreeks bevoordeel, wat immigrante teen diskriminasie verdedig. Die hotelgroep, wat tot Desember gehou is, bied nege pop-up-etes aan op The Standard se plekke in Miami Beach, New York se East Village en die sentrum van Los Angeles-drie etes wat op elke plek gehou word-met gevestigde en opkomende sjefs wat spesiale spyskaarte vir hul onderskeie aande. Benewens die kos, sal elke deelnemende sjef ook hul eie kunsvertoning aanbied.
Op die maan vind die Chang'e 3 Yutu -rover van China 'n nuwe soort basaltiese gesteentes
Hierdie beeld toon die Chang'e 3 Yutu -swerwer van China op die maan. Die rover het bewyse gevind van 'n nuwe soort rots.
Soms kan nuwe interplanetêre ontdekkings langsaan gemaak word. Die Chinese Chang'e 3 -rover het bewyse gevind van 'n nuwe soort basaltiese gesteentes in een van die donker wasbakke op die maan.
Die bevindings, gepubliseer in die tydskrif Nature Communications, fokus op 'n geologies jong gebied van die maanoppervlak - en werp vars lig op die evolusie van ons naaste buurman.
"Ons herken 'n nuwe tipe maanbalt met 'n kenmerkende chemiese eienskappe en minerale samestelling in vergelyking met die monsters van Apollo en Luna, en die maanmeteoriete," het hoofskrywer Zongcheng Ling, 'n planetêre wetenskaplike aan die Shandong Universiteit in China, in 'n e -pos gesê . "Hierdie nuut gekarakteriseerde basalte onthul 'n meer diverse maan as die een wat uit studies na aanleiding van die Apollo- en Luna -missies na vore gekom het."
Die maan is miskien die bekendste van hemelse voorwerpe, maar daar is nog baie wat ons nie weet van ons naaste buurman in die ruimte nie. Alhoewel grondteleskope en maanbane 'n groot hoeveelheid data oor die maan se oppervlak en samestelling teruggestuur het, het nóg NASA nóg Rusland in 'n paar dekades 'n rover na die maan teruggestuur, met die VSA wat fokus op meer verre wêrelde soos Mars. Die gesteentes wat deur hierdie missies ondersoek is, en in sommige gevalle teruggebring is, het die bevindings van wentelende missies bevestig.
Beide standpunte is verstaanbaar-die maan is immers eintlik 'n dooie, onvrugbare rots, en meer verre wêrelde, soos Mars, Europa of Enceladus, het 'n beter kans om lewensvriendelike omgewings te hê, hetsy in hul verlede of hede. Maar die maan bestaan ​​vermoedelik uit aardse dinge, gebore uit die planeet se eie liggaam na 'n botsing met 'n raket in die grootte van 'n Mars-en daarom kan 'n groter begrip van ons maangenoot eintlik meer oor die vroeë aarde verklap.
Intussen het China sy hoed in die ring van die maan gegooi. Die Chang'e 3 -wentelbaan het einde 2013 op die maan geraak en die Yutu, of Jade Rabbit, op die oppervlak losgelaat. Alhoewel die ruimtetuig kort na die landing in die moeilikheid beland het, het die teruggestuurde data steeds 'n nuwe blik op die oppervlak gebied.
In die nuwe koerant het die navorsers die grond wat deur die Yutu-rover op die Chang'e 3-landingsplek ondersoek is, ontleed in 'n krater van 450 meter in die noorde van die Imbrium-bekken, 'n ou lavavloedvlakte wat vandag in die groter 'oog' op die gesig van die 'man in die maan'.
Hierdie rotse in lawa -vloedvlaktes is veral interessant omdat dit wenke bied oor dele van die maan se verlede wat nie sigbaar is nie, sê Noah Petro, 'n maangeoloog by NASA Goddard Space Flight Center in Maryland wat nie by die studie betrokke was nie.
'Omdat dit vandag iets op die oppervlak is, maar dit kom uit die diep binnekant. dit vertel ons ook wat onder die oppervlak aangaan, "het Petro gesê.
Yutu het sy aktiewe deeltjie-geïnduseerde röntgenspektrometer en sigbare en naby-infrarooi beeldspektrometer gebruik om die regoliet te bestudeer-grond wat volgens die wetenskaplikes onlangs uit die grond gegrawe is deur 'n impak op die oppervlak. Aangesien die krater relatief vars is, moet die grond ook vars wees, maar nog nie gemeng met ander puin op die maanoppervlak nie. Die navorsers bestudeer dus hierdie grond om te verstaan ​​hoe die ondergrond van die maan gelyk het.
Op grond van die chemikalieë wat in die donker gestolde lava (bekend as basaltiese gesteentes) voorkom, het die wetenskaplikes tot die gevolgtrekking gekom dat die samestelling van hierdie merrie (die donker basaltiese vlaktes op die maan) was heelwat anders as die rotse wat voorheen bemonster is maria. Die resultate stem egter ooreen met wat afstandswaarnemingsmissies, soos dié in 'n wentelbaan, oor hierdie spesifieke gebied aandui.
"Dit is 'n baie bevredigende resultaat, omdat dit ons interpretasie van afstandswaarnemingsdata op sommige maniere bekragtig," het Petro gesê. 'Deur die basiese waarheid van die samestelling op hierdie een plek te verstaan, help dit ons om die data op afstand beter te verstaan.
En in die gesteentemateriaal wat op hierdie plek ondersoek is - 'n gebied wat ongeveer 3 miljard jaar oud is - het die navorsers 'n verrassende mengsel van chemiese oorvloed ontdek, relatief ryk aan titaandioksied en ook in die mineraal olivien ('n magnesium ystersilikaat). Na alle waarskynlikheid het die basaltiese gesteentes waarskynlik laat in die geskiedenis van die magma -oseaan ontwikkel wat hulle gesaai het.
"Ons dink die oppervlak van die maan en die binnekant is meer kompleks as wat ons ooit gedink het," het Ling gesê. "Ons bevindings bied 'n paar nuwe beperkings op sommige van die jongste maanvulkanismes en die geskiedenis van die mantel -evolusie."
Die maan sou 3 biljoen jaar gelede effens anders gelyk het as vandag, het Petro gesê, met 'n paar warm kolle op sy meestal afgekoelde oppervlak.
'As u 'n tydreisiger was en teruggegaan het. jy sou gebiede sien gloei met klein vulkaniese uitbarstings, "het Petro gesê. 'N Paar van die klein, maar kenmerkende kraters wat aan die oppervlakte se kant was, sou nog nie bestaan ​​nie.
Daar is nog baie onbeantwoorde vrae oor hierdie nuwe maanbasalt wat volgens Ling wetenskaplikes hoop om te beantwoord deur die basaltes te bestudeer deur gebruik te maak van data van ander maanontdekkers en meteoriete - stukke maan wat op die aarde val.
'Ons sal ook uitsien na toekomstige maansending (soos die voorbeeld-terugsending deur Chang'e-5), wat kan help om hierdie raaisels op te los,' het Ling bygevoeg.
Volg @aminawrite op Twitter vir meer wetenskapnuus en "hou" van Los Angeles Times Science & amp Health op Facebook.
Die kamer is uiteindelik die volgende maand ontsluit toe gesondheidsamptenare die restaurant weer gesluit het.
Volgens hofstukke was die kamer 'n absolute put: dreineer water en modder wat in 'n ware moeras leegloop, met lyke muise wat die grond besaai het. . "
Hofdokumente sê verhuurder Alon Noy het "botweg geweier" om die kamer skoon te maak of 'n nuwe betonbasis daarvoor te giet, soos deur die uitroeiers voorgeskryf.
Eerder as om die restaurant vir 'n derde keer toe te maak en hul toestemming om kos te bedien, te verloor, het die restauranteienaars die winkel permanent gesluit en werk hulle nou by opspringplekke in Brooklyn in Courtstraat en Bondstraat - ten minste gedurende Augustus.
Noy se prokureur, Darren Marks, het gesê sy kliënt ontken die bewerings in die hofstukke en sal nie kommentaar lewer oor hangende geskille nie.
Deel Alle deelopsies vir: 10 outydse Chinese-Amerikaanse restaurante om in NYC te probeer
Die geskiedenis van die Chinees-Amerikaanse kookkuns strek baie terug, tot in die middel van die 19de eeu, toe Chinese immigrante in twee verskillende golwe in San Francisco aangekom het. Die eerste verskyn tydens die Gold Rush (1849 tot 1855), en 'n dekade later kom die tweede aan die werk op die Eerste Transkontinentale Spoorweg (1863 tot 1869). Die goudsoekende Chinese veertig-negentig, met 'n geraamde van 100,000, het uiteindelik moedeloos geword en hulle tot ander beroepe oor die breedte van Noord-Kalifornië gewend. Kort daarna, terwyl die Chinese spoorwegpersoneel uit Oakland na die ooste vertrek het, het elke groep van ongeveer 80 'n kampkok gekies, wie se verantwoordelikheid dit was om 'n skyn te maak van Kantonees voedsel gebaseer op grondstowwe wat van plaaslike boere verkry is.
Die nuwe Gold Rush-restaurateurs en spoorwegsjefs het saamgewerk om Chinese-Amerikaanse kookkuns te skep, met die hulp van 'n paar kokke in die geleidelik groeiende Chinatowns regoor die land. In alle opsigte was hul eerste uitvinding chop suey. Hierdie buigsame resep bevat vleis en groente wat gebraai is in iets wat die Amerikaners reeds gedeeltelik ken as "hasj"-ingemaakte bestanddele, soos boontjiespruite, waterkastane en bamboespruite. Sulke resepte soos chow mein, eierrolletjies, peperbiefstuk, lo mein, eier foo young, garnale roosterbrood, soetsuur varkvleis en wontonsop het geleidelik gevolg, wat 'n lys bevat wat tientalle geregte bevat wat gedeeltelik voorsien is Amerikaanse smaak. Intussen het beleërde matrose die eerste Chinatown van New York begin teen die tyd van die burgeroorlog teen 1885, volgens William Grimes in Appetite City, ons stad kan spog met ses Chinese restaurante.
Teen 1924 het Chinese restaurante sinoniem geword met vloervertonings en musikale vermaak, en daar was 14 in die omgewing van Times Square. Maar dit was waarskynlik eers in die dertigerjare dat Chinese restaurante in die omgewing rondom die vyf stadsdele begin verskyn het. Hulle het hul bloeitydperk in die veertiger- en vyftigerjare gesien, toe 'n legio huisvroue buite die huis werk gekry het en 'n deurbringende Chinees 'n noodsaaklikheid geword het om 'n gesin met twee werkende ouers te voed. Dit dui ook op 'n soort kulturele eksotisme in 'n land wat vinnig minder homogeen word, en een met terugkerende GI's wat tydens die Tweede Wêreldoorlog en die Koreaanse Oorlog vertroud was met Asiatiese kookkuns.
Teen die 70's en 80's het die waardering vir sout, flou en soms vetterige Chinees-Amerikaanse kos, nou meer as 'n eeu oud, begin afneem. Wat het dit vermoor? Die invoer van ander soorte kitskos en die voorkoms van ander vorme van Asiatiese kos-spesifiek, het onlangs tariewe uit ander Chinese streke aangekom, minder aangepas vir Amerikaanse smaak van vleis en aartappel en dus interessanter vir 'n stad met uiteenlopende kulinêre belangstellings . Gesondheidsorg het dit ook in die laaste dekades van die 20ste eeu doodgemaak deur 'lae sout' en 'vetvry' wagwoorde te word. Deesdae is Chinese-Amerikaanse kos 'n bedreigde spesie, alhoewel sommige van die groente-swaar skeppings in ooreenstemming is met die moderne opvattings oor wat goed is vir jou. Hier is 10 plekke wat die ou wokvlam lewendig hou.
Wo Hop - Wo Hop is die stad se tweede oudste Chinese restaurant, wat in 1938 gestig is in die klein hoekie van Chinatown in die onderste Mott, te midde van ander gefossiliseerde ondernemings soos Wing On Wo & amp Co. (verkoop "Oosterse geskenke"). het in 1920 ontstaan, maar is onlangs hipster, en is ouer.) Die geheim van die lang lewe van Wo Hop? Sowel die suiwerheid van sy Chinees-Amerikaanse kos, wat skynbaar geen gemmer, knoffel of sojasous gebruik nie, sowel as die klein, ondergrondse aard van die vaste eiendom wat dit besit. Vee oor die rooi trap na 'n klein vierkantige kamer toegegooi met foto's van sy entoesiastiese beskermhere. Die statige kelners, wat in Kantonees met mekaar kommunikeer, dra stysel, ligblou winkeljasse en mis nie 'n beweging nie, terwyl hulle deur massiewe borde hoender-chow mein, soetsuur varkvleis, subgum-eier foo jong (in die afdeling genoem) "Chinese omelette"), en lekker biefstuk. Bring 'n skare vir maksimum vermaak. 17 Mott St, (212) 962-8617
Hop Kee - Al lyk dit so oud soos Wop Hop, en beslaan dit inderdaad dieselfde ruimte in 'n paar winkels in die suide, maar Hop Kee is 'n vergelykende jongeling wat in 1968 gestig is. geheel en al gewy aan die kap van suey-die oudste resep in die Chinees-Amerikaanse kanon. Dit is een van die min restaurante in die stad wat nog steeds hierdie roerbraai van boontjiespruite, seldery, waterkastane en kool aanbied, met hoender, vark of garnale. Die binneruim lyk 'n bietjie moderner as die van Wo Hop, maar om dit te bereik, moet u dieselfde trappe afloop in 'n trappe trap. 21 Mott St., (212) 964-8365
China 1 - Soos Famous Ray's vir pizza was, was China 1 eens die gewildste naam vir Chinese restaurante in die buurt, en daar was verskeie met soortgelyke monikers in die vyf stadsdele. Nou is die Bushwick -uitlokking een van die min oorblywende, 'n klein winkelvenster met beperkte sitplek by drie oranje tafels. Die plek lyk nie so oud voordat jy na die kombuis kyk nie, wat blykbaar reeds in die vorige eeu ontstaan ​​het. Ek het die hoërskoolkind by die toonbank gevra hoe oud die restaurant is, en hy het sonder huiwering geantwoord, "drie jaar," en toe teruggegee: "Maar baie mense het dit voor my pa besit." Ondanks (of miskien as gevolg van) die agteruitgang van die perseel, is die kos hier veral uitstekend, soos die hoofsaaklik Latynse klante sal getuig, van die gelukkige gesin met seekos en vleis tot die sous-aangedrewe peperbiefstuk tot die stylvol gedekonstrueerde. hoender chow mein. 'N Middagete van $ 5,50 sluit varkvleisgebraaide rys, wontonsop en 'n gratis koeldrank in. Kies die eteriese hoender met broccoli. 199 Irving Ave, Brooklyn, (718) 417-9527
Musiek Kombuis binne en eierrolletjie.
Musiekkombuis - Hierdie plek in die kas met 'n liriese naam bestaan ​​op 'n kommersiële stuk Southern Boulevard in die Bronx en maak voorsiening vir administratiewe geboue in die omgewing. Twee tafels versier die binnekant, maar die meeste sake is middagete. Die klassieke eierrolletjies wat vol kool en stukke varkbraai is, is die moeite werd om te braai, dit is onberispelik. Chow meins is geneig om groente-swaar en nie-vetterig te wees, wat goed is vir jou, reg? En die kombuis word kreatief met subgum wonton, 'n roerbraai van beesvleis, garnale, hoender en vark met wontons - app en voorgereg in een gerol! 1915 Southern Blvd, Bronx, (718) 378-5388
Koningskos - Jare gelede, toe Die Insiders Guide to Chinese Restaurants in New York (Grosset & Dunlap, 1969) is geskryf deur William Clifford, die Upper West Side was 'n vesting van Chinese-Amerikaanse restaurante. Daar was eintlik 'n dosyn in die omgewing van West 90th Street, en moo shu -varkvleis was een van hul gewildste geregte. Deesdae, nie soseer nie. King Food is een van die min grootes, 'n paar tafels in 'n ruimte met 'n bruisende en blink kombuis wat hoofsaaklik gewy is aan die versorging. Ek het die eier foo young een keer die beste in die stad genoem - drie skerp patties (garnale of sampioen) in 'n vloedgolf bruinsous, maar die spesiale speserye, gebakte rys en hoender met broccoli is ook die moeite werd om te bestel. 489 Amsterdam Ave, (212) 799-8467
Garnale met kreefsous by Golden Forest.
Goue Bos - Vir plaaslike Chinese kos uit Sjanghai of Fujian, of vir 'n opgedateerde weergawe van Kantonese kos via Hong Kong, is Chinatown proper jou plek. Maar in Chinatown, soos 'n diamanthalsband, en dikwels net 'n blok of twee buite die fuzzy-grense, vind u hewige restaurante wat voorsiening maak vir veral nie-Asiatiese gaste wat outydse Chinees-Amerikaanse kos soek. Golden Forest is 'n steunpilaar van die Lower East Side, met 'n kenmerkende oranje afdak en gemaklike sitplek. Gunstelinge sluit in garnale met kreefsous, moo shu -varkvleis en ui -pannekoek. 353 Grand Street, (212) 505-9513
Beesbolletjies en garnale kerrie by No Pork Halal Kitchen.
Geen varkvleis Halal -kombuis - Geen varkvleis dateer waarskynlik uit die dae toe die Black Power -beweging 'n groot kiesafdeling van die volgelinge van Nation of Islam insluit wat varkvleis vermy het en in hierdie verband algemene oorsaak gevind het met immigrante -Moslems uit die Midde -Ooste wat besighede in die Brooklyn -omgewing gehad het. Hierdie landmerk naby die Barclays-sentrum geniet deesdae 'n internasionale kiesafdeling van halal-diners wat wonderlike weergawes van antieke Chinees-Amerikaanse kos geniet, maar minus die varkvleis. Ja, daar is beesvleis-kluitjies met dik velle, amper soos Sentraal-Asiatiese momo, king crab lo mein, suurlemoenhoender, kerriehoender en 'n weergawe van die bekendste relatief moderne Chinees-Amerikaanse gereg: generaal Tso se hoender, uitgevind aan die oostekant van Manhattan in die 70's. 50 4th Ave, Brooklyn, (718) 875-9888
Beef lo mein by eetstokkies.
Eetstokkies - Tot in die vroeë tagtigerjare was dit 'n Steakhouse van die Garment Center met die naam Needles, maar sedertdien is dit 'n tradisionele Chinese restaurant wat, in ooreenstemming met die moderne tyd, sushi en ander Japannese geregte by sy repertoire gevoeg het. Gaan saam met die outydse Chinese goed in die diep, donker en ruim lugversorgde binnekant, insluitend gebraaide wontons met pittige eendsous, heerlike beesvleis, rooi-gelakte spareribs en soet-en-suur varkvleis. 130 W 36th St, (212) 868-8090
Egg foo young en wonton sop by Shun Lee
Shun Lee - Hierdie luukse restaurantketting is in 1965 gestig en het eens vier restaurante ingesluit, waarvan twee steeds bestaan. Die kern van die spyskaart is uitgebreide weergawes van Chinees-Amerikaanse geregte, soos chow mein en wontonsop, maar geleidelik het die spyskaart gegroei tot plaaslike gierstowwe, aangesien dit deesdae 'n wonderbaarlike Sichuan-komponent en die verdwaalde noordelike rigting bevat. Chinese gereg. Betaal $ 25 vir garnaleier foo young en kry 'n paar patties gebraai ligbruin met baie jumbogarnale binne en 'n bykos-nie van die gewone bruin sous nie-maar van 'n deurskynende koperkleurige demi-glace. Alles is goed hier, indien nie wonderlik nie, en illustreer wat kon gebeur het as Chinese ons haute cuisine geword het eerder as Frans. Die omgewing met sy gossamer-muurdrake, sitplekke op twee verdiepings en swart bankette in die omtrek is 'n toeter, veral as jy gewoond is aan die gewone kaalbene Chinees-Amerikaanse uitvoering. 43 W 65th St, (212) 595-8895
New Good One -buitekant en pork chow mein.
Nuwe Good One Chinese Food - Die versoenende naam is 'n bewys van sy goeie bedoelings by hierdie ou Astoria-steunpilaar, wat verskeie ietwat lomp tafels bied om in te eet. gevul met roomkaas in plaas van Velveeta, en laat u wonder of dit 'n voorbeeld kan wees van 'n buitengewone subkategorie van Chinees-Joods-Amerikaanse kookkuns. Vind ook eierrolletjies en heerlike chow meins, wat net so goed is as wat dit moet wees, behalwe dat dit 'n bietjie sout het, vermoedelik 'n spoor van die laesout-era van die vorige eeu. Moenie bekommerd wees nie, daar is baie plastiekmoue van dik sojasous. 28-15 24ste Ave, Queens, (718) 267-1688
Die Chinese-Amerikaanse kookkuns is besig om op te raak, hoewel geregte van tyd tot tyd opduik by sulke revisionistiese moderne plekke soos Mission Chinese, Fung Tu en Kings County Imperial. En die kombuis bied 'n ryk gebied vir herverwerkings en bistro-idees. Tog bly die ou plekke by ons, beperk tot onduidelike hoeke in verafgeleë woonbuurte, wat dit selfs nog meer verguis toe die kos meer as 'n eeu gelede vir die eerste keer aan Amerikaners gerig was met 'n skugter smaak. Een van die grootste vreugdes om uit te soek en weer kennis te maak met die outydse Chinees-Amerikaner, is om te sien hoe Amerikaanse smaak dekades gelede was, om te sien watter dinge jou grootouers opgewonde was om te eet, toe die klein wit versnapering kartonne was genoeg om die hartklop te verhoog en kliere te laat speek. Dit is erfgename wat op sy beste is, en dit is die moeite werd om te probeer, al is dit net as 'n smaakreiniger waarmee u die hoogs gekruide kombuis van vandag nog meer kan waardeer.
Die ramenmeester van Tokio, Ivan Orkin, kom huis toe na New York. Hier is 'n kykie in die gedagtes van 'n bekende noodlehead en mdash en een van sy beste resepte.
Dit bied 'n stoombad by die kombuis by die Luckyrice SlurpFest, 'n multicourse -ete in New York, voorberei deur vier ramenmeesters. Vyf branders kook waterbedieners om mekaar en sweet terwyl hulle fancy drie-ster-restaurantbakke stapel met wye, plat rande, bedoel vir eksotiese versierings of om dramatiese wit ruimte te skep. Ivan Orkin haat hulle.
Daar is 'n intense stilte, spanning. Orkin, een van die ware pioniers van ramen, dien sy loopbaan. Hy staan ​​ongemaklik, gedwing om by 'n ad hoc -plateringstasie te werk, terwyl hy tande hangende noedels lig soos 'n straatvegter wat 'n vlieënde hoofletter in 'n videospeletjie lewer. Hy rol die glinsterende stringe in die bakkies, bedek dit met boontjiespruite, uie, skyfies vark. Sy kakebeen is stewig, soos 'n sersant wat driloefeninge wil bel.
Vir noodleheads gaan Orkin & aposs se reputasie hom vooraf. Hy is 'n briljante anomalie van Long Island, New York, wat in 2007 'n winkel in Tokio met die naam Ivan Ramen geopen het, wat so bewonder is dat hy 'n ster geword het, 'n instant-ramen-onderneming, selfs 'n smaak na sy sop. Verlede jaar het 'n gasverskyning by Manhattan & aposs Momofuku Noodle Bar 'n lyn van 100 mense getrek en binne 90 minute uitverkoop. Totdat hy vanjaar twee Ivan Ramens in NYC oopmaak, is die kans min om sy kos te eet, so sy SlurpFest -noedels tref die bakkies met 'n spesiale erns.
Orkin draai om en gee skottelgoed aan bedieners. Hulle tree pligsgetrou en met respek op die trappe. In die stilte eindig hy 'n gedagte wat hy 'n paar minute gelede begin het. & quotHierdie spekboom. Wat de f --- is met hierdie plaas-vars, leeragtige, té rokerige s ---? Diner spek is redelik goed, weet jy? & Quot, skerts hy terwyl hy opraak. Later, as die bakkies se bakkies terugkeer, sê Orkin: "Ramen hoef nie te wees nie."
Maar Orkin & aposs ramen is 'n groot probleem wat u ken met 'n hap van die drie-knoffel mazemen hy het by SlurpFest bedien. Mazemen is 'n siellose, pasta-agtige styl, wat nie algemeen in Japan gesien word nie, waarvoor die noedels gesout is, nie ondergedompel word nie. Orkin het sy & quottriple & quot -weergawe met knoffel in vier vorme verpak, gebraai, ingelegd en in olie toegedien. (& quotDrievoudig klink beter as viervoudig, & quot, verduidelik hy.) Dit het 360 grade knoffelgeur, van 'n blik wat oor jou neus beweeg tot 'n ronde, blywende soetheid. Die noedels is amper romerig met hul varkvetversiering en gly woes om mekaar totdat jy by die skerp, suiwer vars boontjiespruite byt. En daaronder kan u die nuttigheid van volkoringmeel proe. Een van Orkin & aposs spesiale trekke is om sy eie noedels te maak, wat hul smaak, tekstuur, elastisiteit en vorm aan elke sous of sous koppel. Selfs in die wêreld van ernstige ramen is die vlak van kunsvlyt — of geekiness — skaars.
"Toe ek Ivan Ramen in Japan oopmaak, het ek geweet dat ek, goed of sleg, aandag sou kry, want ek weet wit," sê Orkin. "So ek wou seker maak dat mense my kos as ramen herken, dat dit sou wys dat ek verstaan ​​waar hulle vandaan kom." , amper 'n terugslag in 'n wêreld waar ramensterre jou nou oor die kop slaan met dik, geëmulgeerde varkvet-sous. Sy sop is verfyn, elegant en 'n gebaar van verwelkoming.
"Sy ramen is baie suiwer en wonderlik," sê Shigetoshi Nakamura, 'n bekroonde Japannese ramen -sjef wat nou by 'n noodle -vervaardiger in New Jersey werk. "Dit is nie so fancy nie, maar jy is lief vir die bestanddele, die dashi, die noedel."
Orkin stel dit anders: & quotRamen is eintlik eintlik gemorskos. Maar ek wou iets hê wat jy elke dag kan eet en nie siek voel nie. En hopelik kom u terug. & Quot
En kliënte het dit gedoen en uiteindelik mikrofone en TV -kameras saamgebring. Met die bekendheid en respek het die vryheid gekom om meer te eksperimenteer, om meer Westerse geure by te voeg, soos geroosterde tamaties, of om noedels te maak met geroosterde rogmeel.
Maar op 'n manier, bekend as 'n internasionale ramen -ikonoklast, is die teenoorgestelde van wat Orkin wou doen. Sy droom was kleiner as dit: hy wou net 'n gewone man in Japan word.
Aan die einde van die tagtigerjare, terwyl hy ná die universiteit in Boulder, Colorado, Engels in Tokio geleer het, het Orkin met 'n Japannese vrou getrou. Hulle het na New York verhuis en 'n lewe vir hulself gemaak: sy het op rekenaars gewerk, hy het kulinêre skool gekry en werk gekry by Mesa Grill en daarna Lut , die legendariese Franse restaurant. Hulle het 'n seun gehad, het saam Japannese TV gekyk, die taal gepraat, die kos geëet.
Maar toe, vreeslik, is sy vrou skielik oorlede. Orkin was ontsteld. Ek het nie net my vrou, my lewensmaat, verloor nie, maar ek het ook my Japanskap verloor. Toe sy sterf, was dit asof die hele wêreld gesluit was. Dit was regtig moeilik vir my, & quot, sê hy, op 'n saaklike manier van mense wat ernstige pyn ervaar het.
Jare later trou hy met 'n ander Japannese vrou, Mari. En saam besluit hulle dat hulle in Tokio gaan woon. "Ek het hierdie fantasie gehad om my in 'n gemeenskap te vestig en 'n normale lewe in Japan te lei," sê Orkin.
Die ramen -ding was feitlik 'n gril. Hy en Mari sou hul seuns by die skool aflaai, rekwisiete vir haar TV -stylwerk koop en noodle bars eet vir middagete. "Ek het verlief geraak op ramen," sê Orkin. Dit gee jou toestemming om 'n slob te wees. Jy is 'n oulike meisie, maar jy het vet geword op jou bloes, jy hou jou hare terug, en jy wil, en dit is heerlik. En om in 'n ramenwinkel te werk, is so gaaf. U is drie voet van elke eetplek af. Jy hoor gesprekke. U sien presies hoe hulle voel. Praat oor onmiddellike bevrediging as 'n kok. & Quot
Maar tuis, werkloos, was Orkin verveeld. Dus, op 'n dag, nadat hy 'n moontlike wêreldrekord van 17 episodes van gekyk het Grey & aposs Anatomie, Mari het hom die man agter die toonbank gemaak. Hy het 'n crashkursus vir ramen gemaak en homself die res geleer.Hy was besig om 'n restaurant oop te maak en besef dat, terwyl hy kontrakte in Japannese onderhandel het, verskaffers gevind het en sy bure op 'n nuwe manier ontmoet het, dit eintlik was wat hy in die lewe gesoek. Ek het geleer om in my aangenome kultuur te leef. Dit was perfek vir my, & quot, sê hy.
Daar was hierdie slagter oorkant die straat. Hy was so 'n groot steun. Hy was 'n ou man in die sewentig, so hy het my baie raad gegee wat ek nie wou hê nie, 'het Orkin gesê.
Die Japannese woord vir vreemdeling is gaijin. Maar daar is 'n nuwe woord, flyjinMense wat inkom om geld te verdien, of die meisie kry, of wat ook al. "Ek het die teenoorgestelde daarvan," sê C.B. Cebulski, 'n uitvoerende beampte van Marvel Comics, wat al 20 jaar aan en af ​​in Japan werk en woon. Daar is buitelandse bekendes hier, en soms kyk mense na hulle asof hulle diere in die dieretuin het. Maar as u na die Ivan & aposs -winkel gaan, sal u regtig met hom kommunikeer. & Quot
"Ek sou daar ingekom het, die Grateful Dead opgeraap het, koffie drink en heeldag noedels en sop maak," sê Orkin. Hy was mal daaroor om homself as 'n wedstryd, 'n buurman, te maak.
Nou Orkin & aposs terug in die Verenigde State, huis toe gebring deur 'n begeerte om nader aan sy uitgebreide familie te wees en deur 'n gevoel dat hy nog 'n uitdaging aanpak. Maar hoe kan hierdie sjef, wie se hoofdoel by die opening van 'n noedelswinkel in Japan was, 'n man wees met wie u sou kon gesels op pad huis toe van die werk, die verwagtinge wat met roem gepaardgaan?
& quotI & aposm senuweeagtig, man, & quot gee hy toe. Maar dit lyk asof hy dit op die enigste manier doen: deur eers in 'n gemeenskap te vestig. Sy eerste nuwe winkel, wat teen die einde van die somer geopen sou word, is aan die Lower East Side van Manhattan. Sy buurman is nie 'n 70-jarige slagter en 'n apostel wat binnekort kan skinder nie, maar 'n kilometer verder is die tuiste van die Momofuku-ryk onder leiding van sy vriend David Chang. Hy raak ook naby Frank Falcinelli en Frank Castronovo van die geliefde Frankies -restaurante. En in die straat is nog 'n nuwe vriend, Danny Bowien, 'n wonderlike sjef van Mission Chinese Food.
Een aand hierdie lente was Orkin by die Bowien & aposs-verjaarsdagpartytjie in die Franks & apos-gruisgevulde agterplaas. Hy het potte, souse en hopies noedels saamgebring en rustig 'n voorbereidingstasie in 'n hoek ingerig. Mense het 'n bietjie kwaad geword, daar was 'n boot op blokke wat as die kroeg gedien het, en daar is ernstig gepraat om die motor te begin.
Die eregas was op die punt om te arriveer, en almal staan ​​rond en maal die gruis onder hul voete. Een persoon het 'n grap gemaak dat hy met 'n gat deur die deur gestorm het. Mense en telefone het aanhoudend gekuier. Maar tydens stilte kon jy die Grateful Dead saggies deur die luidsprekers hoor. En daar was Orkin wiegend, luister na die dooies en maak gereed om vir sy vriende en bure te kook.
Francis Lam is 'n redakteur by Clarkson Potter en 'n beoordelaar op Top sjefmeesters.
Die JWST het 'n verwagte massa van ongeveer die helfte van die Hubble-ruimteteleskoop, maar sy primêre spieël, 'n berilliumreflektor met 'n deursnee van 6,5 meter, het 'n versameloppervlakte van meer as ses keer so groot, 25,4 vierkante meter, met 18 seshoek spieëls met 'n verduistering van 0,9 vierkante meter (9,7 vierkante voet) vir die sekondêre steunsteunen. 
Die JWST is gerig op naby-infrarooi sterrekunde, maar kan ook oranje en rooi sigbare lig sowel as die middel-infrarooi gebied sien, afhangende van die instrument. Die ontwerp beklemtoon die nabye tot middel-infrarooi om drie hoofredes:
hoë-rooi verskuiwing voorwerpe het hul sigbare emissies verskuif na die infrarooi
koue voorwerpe soos puinskywe en planete straal die sterkste uit in die infrarooi
hierdie band is moeilik om van die grond af te bestudeer of deur bestaande ruimteteleskope soos Hubble
Grondteleskope moet deur die aarde se atmosfeer kyk, wat in baie infrarooi bande ondeursigtig is (sien figuur van atmosferiese absorpsie). Selfs waar die atmosfeer deursigtig is, bestaan ​​baie van die teikenchemiese verbindings, soos water, koolstofdioksied en metaan, ook in die aarde se atmosfeer, wat die analise baie bemoeilik. Bestaande ruimteteleskope soos Hubble kan hierdie bande nie bestudeer nie, aangesien hul spieëls onvoldoende koel is (die Hubble -spieël word op ongeveer 15 ° C (288 K) gehou)), dus straal die teleskoop self sterk uit in die infrarooi bande. 
Die JWST sal naby die Aarde - Son L werk2 (Lagrange -punt), ongeveer 1 500 000 kilometer (930 000 myl) anderkant die wentelbaan van die aarde. Ter vergelyking, wentel Hubble 550 kilometer (340 myl) bo die aardoppervlak, en die maan is ongeveer 400 000 kilometer (250 000 myl) van die aarde af. Hierdie afstand het herstel of opgradering van die JWST-hardeware na die bekendstelling feitlik onmoontlik gemaak met die ruimtetuie wat beskikbaar was tydens die ontwerp en vervaardiging van die teleskoop. SpaceX sê sy nuwe Starship het die vermoë om satelliete en ruimteteleskope wat selfs groter is as die James Webb te lewer, en is ontwerp om die wentelbaan van Mars te bereik.  Voorwerpe naby hierdie Lagrange -punt kan synchroon met die aarde om die son wentel, sodat die teleskoop op 'n ongeveer konstante afstand kan bly  en 'n enkele sonskerm gebruik om hitte en lig van die son en die aarde te blokkeer. Hierdie reëling hou die temperatuur van die ruimtetuig onder 50 K (−223.2 ° C −369.7 ° F), wat nodig is vir infrarooi waarnemings.  
Driekwart aansig van bo
Om waarnemings in die infrarooi spektrum te maak, moet die JWST onder 50 K (−223.2 ° C −369.7 ° F) gehou word, anders sou infrarooi straling van die teleskoop self sy instrumente oorweldig. Dit gebruik dus 'n groot sonskerm om lig en hitte van die son, aarde en maan te blokkeer, en sy posisie naby die aarde -son L2 -punt hou al drie liggame te alle tye aan dieselfde kant van die ruimtetuig.  Sy stralekring om die L2 -punt vermy die skaduwee van die aarde en die maan en behou 'n konstante omgewing vir die sonskerm en sonskikkings.  Die afskerming handhaaf 'n stabiele temperatuur vir die strukture aan die donker kant, wat van kritieke belang is om die presiese belyning van die primêre spieëlsegmente te handhaaf. [ aanhaling nodig ]
Die vyflaag-sonskerm, elke laag so dun soos 'n menslike hare,  is vervaardig uit Kapton E, 'n in die handel verkrijgbare poliimiedfilm van DuPont, met membrane wat spesiaal met aluminium bedek is aan beide kante en gedoteerde silikon aan die kant van die son van die twee warmste lae om die son se hitte weer in die ruimte te weerkaats.  Toevallige skeur van die delikate filmstruktuur tydens die toetsing in 2018 was een van die faktore wat die projek vertraag het. 
Die sonskerm is ontwerp om twaalf keer opgevou te word sodat dit in die Ariane 5 -vuurpyl (4,57 × 16,19 m) se vragvragkuip kan pas. Sodra dit by die L2 -punt ontplooi is, ontvou dit tot 14.162 × 21.197 m. Die sonskerm is met die hand bymekaargemaak in ManTech (NeXolve) in Huntsville, Alabama, voordat dit aan Northrop Grumman in Redondo Beach, Kalifornië, afgelewer is vir toetsing. 
Die primêre spieël van JWST is 'n berilliumreflektor met 'n deursnee van 6,5 meter met 'n versameloppervlakte van 25,4 m 2. As dit as 'n enkele groot spieël gebou is, sou dit te groot gewees het vir bestaande lanseervoertuie. Die spieël bestaan ​​dus uit 18 seskantige segmente wat sal ontvou nadat die teleskoop gelanseer is. Met behulp van 'n baie akkurate mikro-motor sal die spieëlsegmente met behulp van baie presiese mikromotore op die korrekte plek met behulp van 'n golflengte-waarneming van die beeldvlak deur middel van fase-herwinning gebruik word. Na hierdie aanvanklike opset benodig hulle slegs elke paar dae af en toe opdaterings om die optimale fokus te behou.  Dit is anders as terrestriële teleskope, byvoorbeeld die Keck -teleskope, wat hul spieëlsegmente voortdurend aanpas met behulp van aktiewe optika om die gevolge van gravitasie- en windbelading te oorkom. Die Webb -teleskoop sal 126 klein motors gebruik om die optika af en toe aan te pas, aangesien daar 'n gebrek aan omgewingsstoornisse van 'n teleskoop in die ruimte is. 
Die optiese ontwerp van JWST is 'n drie-spieël-anastigmat , wat gebruik maak van geboë sekondêre en tersiêre spieëls om beelde wat vry is van optiese afwykings oor 'n wye veld te lewer. Daarbenewens is daar 'n vinnige stuurspieël wat sy posisie baie keer per sekonde kan verstel om beeldstabilisering te verseker.
Ball Aerospace & amp Technologies is die hoof optiese subkontrakteur vir die JWST -projek, onder leiding van hoofaannemer Northrop Grumman Aerospace Systems, onder 'n kontrak van die NASA Goddard Space Flight Center, in Greenbelt, Maryland.   Agtien primêre spieëlsegmente, sekondêre, tersiêre en fyn stuurspieëls, plus vliegonderdele is vervaardig en gepoleer deur Ball Aerospace & amp Technologies op grond van berillium -segmentblanke vervaardig deur verskeie maatskappye, waaronder Axsys, Brush Wellman en Tinsley Laboratories . [ aanhaling nodig ]
Die finale segment van die primêre spieël is op 3 Februarie 2016 geïnstalleer,  en die sekondêre spieël is op 3 Maart 2016 geïnstalleer. 
Wetenskaplike instrumente Redigeer
Die Integrated Science Instrument Module (ISIM) is 'n raamwerk wat elektriese krag, rekenaarhulpbronne, koelvermoë sowel as strukturele stabiliteit aan die Webb -teleskoop bied. Dit is gemaak van gebind grafiet-epoksiesamestelling wat aan die onderkant van Webb se teleskoopstruktuur geheg is. Die ISIM beskik oor die vier wetenskaplike instrumente en 'n gidskamera. 
(Near InfraRed Camera) is 'n infrarooi beeldmateriaal met 'n spektrale dekking wat wissel van die rand van die sigbare (0,6 mikrometer) tot die nabye infrarooi (5 mikrometer).   NIRCam sal ook dien as die waarnemingsgolffrontsensor, wat nodig is vir die opsporing en beheer van golffrontaktiwiteite. NIRCam is gebou deur 'n span onder leiding van die Universiteit van Arizona, saam met die hoofondersoeker Marcia J. Rieke. Die industriële vennoot is Lockheed-Martin se Advanced Technology Center in Palo Alto, Kalifornië. 
1000 multi-object mode, en 'n R
(Mid-InfraRed Instrument) meet die middel tot lang infrarooi golflengte van 5 tot 27 mikrometer.   Dit bevat beide 'n middel-infrarooi kamera en 'n beeldspektrometer.  MIRI is ontwikkel as 'n samewerking tussen NASA en 'n konsortium van Europese lande, en word gelei deur George Rieke (Universiteit van Arizona) en Gillian Wright (UK Astronomy Technology Center, Edinburgh, Skotland, deel van die Science and Technology Facilities Council (STFC)).  MIRI beskik oor soortgelyke wielmeganismes as NIRSpec, wat ook ontwikkel en gebou is deur Carl Zeiss Optronics GmbH onder kontrak van die Max Planck Institute for Astronomy, Heidelberg, Duitsland. Die voltooide Optical Bench Assembly van MIRI is middel 2012 by Goddard Space Flight Center afgelewer vir uiteindelike integrasie in die ISIM. Die temperatuur van die MIRI mag nie 6 Kelvin (K) oorskry nie: 'n meganiese heliumgaskoeler wat aan die warm kant van die omgewingsskerm geleë is, sorg vir hierdie verkoeling. 
FGS/NIRISS (Fine Guidance Sensor and Near Infrared Imager and Slitless Spectrograph), onder leiding van die Kanadese Ruimte-agentskap onder projekwetenskaplike John Hutchings (Herzberg Institute of Astrophysics, National Research Council (Canada)), word gebruik om die lyn van kyk na die sterrewag tydens wetenskaplike waarnemings. Metings deur die FGS word gebruik om die algehele oriëntasie van die ruimtetuig te beheer en om die fyn stuurspieël te bestuur vir beeldstabilisering. Die Canadian Space Agency bied ook 'n Near Infrared Imager en Slitless Spectrograph (NIRISS) -module aan vir astronomiese beeldvorming en spektroskopie in die golflengte van 0,8 tot 5 mikrometer, gelei deur hoofondersoeker René Doyon aan die Université de Montréal.  Omdat die NIRISS fisies saam met die FGS gemonteer is, word daar dikwels na hulle verwys as 'n enkele eenheid, maar dit dien heeltemal ander doeleindes, waarvan die een 'n wetenskaplike instrument is en die ander een deel van die ondersteuningsinfrastruktuur van die sterrewag.
NIRCam en MIRI bevat sterrelblokkende koronagrawe vir die waarneming van dowwe teikens soos ekstrasolêre planete en omliggende sterretjies baie naby helder sterre. 
Die infrarooi detektore vir die NIRCam-, NIRSpec-, FGS- en NIRISS -modules word verskaf deur Teledyne Imaging Sensors (voorheen Rockwell Scientific Company). Die James Webb Space Telescope (JWST) Integrated Science Instrument Module (ISIM) en Command and Data Handling (ICDH) ingenieurspan gebruik SpaceWire om data tussen die wetenskapinstrumente en die data-hanteringstoerusting te stuur. 
Die Ruimtetuigbus is die primêre ondersteuningskomponent van die James Webb -ruimteteleskoop, wat 'n menigte rekenaar-, kommunikasie-, aandrywing- en strukturele dele huisves, wat die verskillende dele van die teleskoop bymekaar bring.  Saam met die sonskerm vorm dit die ruimtetuigelement van die ruimteteleskoop.  Die ander twee groot elemente van die JWST is die Integrated Science Instrument Module (ISIM) en die Optical Telescope Element (OTE).  Streek 3 van ISIM is ook in die Ruimtetuigbus gebied 3 bevat die ISIM Command and Data Hantering -substelsel en die MIRI -kryokoeler. 
Die ruimtetuigbus is verbind met die optiese teleskoopelement via die implementerende toring, wat ook met die sonskerm verbind kan word. 
Die struktuur van die ruimtetuigbus weeg 350 kg (ongeveer 770 lb) en moet die ruimteteleskoop van 6,5 ton ondersteun.  Dit bestaan ​​hoofsaaklik uit grafiet saamgestelde materiaal.  Dit is in Kalifornië gemonteer, die montering is in 2015 voltooi, en dan moes dit geïntegreer word met die res van die ruimteteleskoop voor die beplande bekendstelling van 2021. Die bus kan die akkuraatheid van 'n boogsekonde verskaf en isoleer vibrasie tot twee milliarcsekondes.  [ verduideliking nodig ]
Die ruimtetuigbus is aan die "warm" kant van die son gerig en werk teen 'n temperatuur van ongeveer 300 K.  Alles aan die kant van die son moet die termiese toestande van JWST se stralekrans, wat aan die een kant het, kan hanteer. deurlopende sonlig en die ander in die skaduwee van die sonskerm van die ruimtetuig. 
'N Ander belangrike aspek van die ruimtetuigbus is die sentrale rekenaar-, geheue -bergings- en kommunikasietoerusting.  Die verwerker en sagteware stuur data van en na die instrumente, na die kern van die vaste toestand geheue en na die radiostelsel wat data na die aarde kan terugstuur en opdragte kan ontvang.  Die rekenaar beheer ook die wysing en die oomblik van die ruimtetuig, neem sensordata van die gyroskope en sterre spoorsnyer in en stuur die nodige opdragte na die reaksiewiele of thrusters. 
Die begeerte na 'n groot infrarooi ruimteteleskoop vind dekades terug. In die Verenigde State het die Shuttle -infrarooi teleskoopfasiliteit (SIRTF) is beplan terwyl die ruimtetuig in ontwikkeling was, en die potensiaal vir infrarooi sterrekunde is destyds erken.  In vergelyking met grondteleskope was ruimteobservatoriums vry van absorpsie van infrarooi lig in die atmosfeer. Ruimte -sterrewagte het 'n hele "nuwe lug" vir sterrekundiges oopgemaak. 
Die sagte atmosfeer bo die 400 km nominale vlughoogte het geen meetbare absorpsie nie, sodat detektore wat op alle golflengtes van 5 μm tot 1000 μm werk, 'n hoë radiometriese sensitiwiteit kan bereik.
Infrarooi teleskope het egter 'n nadeel: hulle moet uiters koud bly, en hoe langer die golflengte van infrarooi, hoe kouer moet hulle wees.  Indien nie, oorweldig die agtergrondhitte van die toestel self die detektore, wat dit effektief blind maak.  Dit kan oorkom word deur noukeurige ontwerp van ruimtetuie, veral deur die teleskoop in 'n dewar te plaas met 'n uiters koue stof, soos vloeibare helium.  Dit het beteken dat die meeste infrarooi teleskope 'n lewensduur het wat beperk is deur hul koelmiddel, so kort as 'n paar maande, hoogstens 'n paar jaar. 
In sommige gevalle was dit moontlik om 'n lae temperatuur te handhaaf deur die ontwerp van die ruimtetuig om naby-infrarooi waarnemings moontlik te maak sonder 'n voorraad koelmiddel, soos die uitgebreide missies van die Spitzer-ruimteteleskoop en Wide-field Infrared Survey Explorer. 'N Ander voorbeeld is Hubble se Near Infrared Camera en Multi-Object Spectrometer (NICMOS) -instrument, wat begin het met 'n blok stikstof-ys wat na 'n paar jaar uitgeput is, maar daarna omgeskakel is na 'n cryocooler wat aanhoudend werk. Die James Webb-ruimteteleskoop is ontwerp om homself af te koel sonder 'n dewar, met behulp van 'n kombinasie van sonskerms en verkoelers, met die middel-infrarooi instrument met 'n ekstra kryokoeler. 
Geselekteerde ruimteteleskope en instrumente 
Infrarooi ruimte -sterrewag (ISO)  1995 2.5–240 0.60 Helium
Hubble Space Telescope Imaging Spectrograph (STIS) 1997 0.115–1.03 2.4 Passief
Hubble naby infrarooi kamera en multi-object-spektrometer (NICMOS) 1997 0.8–2.4 2.4 Stikstof, later kryokoeler
Spitzer -ruimteteleskoop 2003 3–180 0.85 Helium
Hubble Wide Field Camera 3 (WFC3) 2009 0.2–1.7 2.4 Passief en termo-elektries 
JWST 2021 0.6–28.5 6.5 Passiewe en cryocooler (MIRI)
Die vertragings en kostestygings van die James Webb -teleskoop kan vergelyk word met die Hubble -ruimteteleskoop.  Toe Hubble formeel in 1972 begin het, het dit 'n geskatte ontwikkelingskoste van US $ 300 miljoen (of ongeveer $ 1 miljard in konstante dollars in 2006), , maar teen die tyd dat dit in 1990 in 'n wentelbaan gestuur is, was die koste ongeveer vier keer dit.  Boonop het nuwe instrumente en diensmissies die koste teen 2006 tot $ 9 miljard verhoog. 
In teenstelling met ander voorgestelde sterrewagte, waarvan die meeste reeds gekanselleer of opgehou is, insluitend Terrestrial Planet Finder (2011), Space Interferometry Mission (2010), International X-ray Observatory (2011), MAXIM (Microarcsecond X-ray Imaging Mission), SAFIR (Single Aperture Far-Infrared Observatory), SUVO (Space Ultraviolet-Visible Observatory) en die SPECS (Submillimeter Probe of the Evolution of Cosmic Structure), die JWST is die laaste groot NASA-astrofisika-missie van sy generasie gebou. [ aanhaling nodig ]
1996 NGST begin.
2002 met die naam JWST, 8 tot 6 m
2004 NEXUS gekanselleer 
2010 MCDR geslaag
2011 Voorgestelde kansellasie
2021 Beplande bekendstelling
Vroeë ontwikkelingswerk vir 'n Hubble-opvolger tussen 1989 en 1994 het gelei tot die Hi-Z  teleskoopkonsep, 'n volledig verwarde [Opmerking 1] 4-meter-diafragma-infrarooi teleskoop wat op 3 AU tot 'n wentelbaan sou terugtrek.  Hierdie verre wentelbaan sou baat gevind het by verminderde liggeluid van zodiacale stof.  Ander vroeë planne vra vir 'n NEXUS -voorloper -teleskoopmissie.  
Die JWST het sy oorsprong in 1996 as die Next Generation Space Telescope (NGST). In 2002 is dit herdoop na die tweede administrateur van NASA (1961–1968) James E. Webb (1906–1992), wat 'n belangrike rol in die Apollo -program gespeel het en wetenskaplike navorsing as 'n kern -NASA -aktiwiteit gevestig het.  Die JWST is 'n projek van NASA, met internasionale samewerking van die European Space Agency en die Canadian Space Agency.
In die "vinniger, beter, goedkoper" era in die middel van die negentigerjare het NASA-leiers aangedring op 'n goedkoop ruimteteleskoop.  Die resultaat was die NGST-konsep, met 'n diafragma van 8 meter en geleë op L2na raming ongeveer $ 500 miljoen kos.  In 1997 werk NASA saam met die Goddard Space Flight Center,  Ball Aerospace & amp Technologies,  en TRW  om tegniese vereistes en kostestudies uit te voer, en kies in 1999 Lockheed Martin  en TRW vir voorlopige konsepstudies.  Die bekendstelling was destyds vir 2007 beplan, maar die bekendstellingsdatum is daarna baie keer teruggeskuif (sien tabel verder af).
In 2003 het NASA die eerste kontrak van $ 824,8 miljoen vir die NGST, wat nou die James Webb -ruimteteleskoop genoem is, aan TRW toegeken. Die ontwerp het vereis dat 'n ontsmette primêre spieël van 6,1 meter (20 voet) en 'n lanseringsdatum van 2010.  Later dieselfde jaar is TRW deur Northrop Grumman verkry in 'n vyandige bod en word Northrop Grumman Space Technology. 
NASA se Goddard Space Flight Center in Greenbelt, Maryland, lei die bestuur van die sterrewagprojek. Die projekwetenskaplike vir die James Webb -ruimteteleskoop is John C. Mather. Northrop Grumman Aerospace Systems dien as die primêre kontrakteur vir die ontwikkeling en integrasie van die sterrewag. Hulle is verantwoordelik vir die ontwikkeling en bou van die ruimtetuigelement, wat beide die ruimtetuigbus en sonskerm insluit. Ball Aerospace & amp Technologies is uitbesteek om die Optical Telescope Element (OTE) te ontwikkel en te bou. Northrop Grumman se Astro Aerospace -sake -eenheid is gekontrakteer om die Deployable Tower Assembly (DTA) te bou wat die OTE verbind met die ruimtetuigbus en die Mid Boom Assembly (MBA) wat help om die groot sonskerms op 'n baan te ontplooi.  Goddard Space Flight Center is ook verantwoordelik vir die verskaffing van die Integrated Science Instrument Module (ISIM). 
Kostegroei wat in die lente van 2005 onthul is, het gelei tot 'n herbeplanning in Augustus 2005.  Die primêre tegniese uitkomste van die herbeplanning was beduidende veranderinge in die integrasie- en toetsplanne, 'n vertraging van 22 maande (vanaf 2011 tot 2013) en die uitskakeling van toetsing op stelselvlak vir waarnemingsmetodes op golflengte korter as 1,7 mikrometer. Ander belangrike kenmerke van die sterrewag was onveranderd. Na die herbeplanning is die projek onafhanklik in April 2006 hersien. Die hersiening het tot die gevolgtrekking gekom dat die projek tegnies goed was, maar dat die fases van befondsing by NASA verander moes word. NASA het sy JWST-begrotings dienooreenkomstig herfaseer. [ aanhaling nodig ]
In die herplan van 2005 is die lewensikluskoste van die projek op ongeveer US $ 4,5 miljard geraam. Dit behels ongeveer US $ 3,5 miljard vir ontwerp, ontwikkeling, bekendstelling en ingebruikneming, en ongeveer US $ 1,0 miljard vir tien jaar se bedrywighede.  ESA dra ongeveer € 300 miljoen by, insluitend die bekendstelling,  en die Canadian Space Agency ongeveer $ 39 miljoen Kanadese. 
In Januarie 2007 het nege van die tien tegnologie-ontwikkelingsitems in die projek 'n Non-Advocate Review suksesvol geslaag.  Hierdie tegnologieë is as voldoende volwasse geag om beduidende risiko's in die projek te voorkom. Die oorblywende tegnologie -ontwikkelingsitem (die MIRI cryocooler) het sy tegnologie -rypwording -mylpaal in April 2007 voltooi. Hierdie tegnologiese oorsig was die eerste stap in die proses wat die projek uiteindelik in sy gedetailleerde ontwerpfase (fase C) oorgebring het. Teen Mei 2007 was die koste nog teiken.  In Maart 2008 het die projek sy voorlopige ontwerpoorsig (PDR) suksesvol voltooi. In April 2008 het die projek die Non-Advocate Review geslaag. Ander geslaagde resensies sluit in die hersiening van die Integrated Science Instrument Module in Maart 2009, die Optical Telescope Element -oorsig wat in Oktober 2009 voltooi is en die Sunshield -oorsig wat in Januarie 2010 voltooi is. [ aanhaling nodig ]
In April 2010 het die teleskoop die tegniese gedeelte van sy Mission Critical Design Review (MCDR) geslaag. Deur die MCDR te slaag, het aangedui dat die geïntegreerde sterrewag aan alle wetenskaplike en ingenieursvereistes vir sy missie kan voldoen.  Die MCDR het alle vorige ontwerpresensies ingesluit. Die projekskedule is hersien gedurende die maande na die MCDR, in 'n proses genaamd die Independent Comprehensive Review Panel, wat gelei het tot 'n herplan van die missie met die oog op 'n bekendstelling in 2015, maar so laat as 2018. Teen 2010 het die koste te veel lopies het ander projekte beïnvloed, hoewel JWST self volgens skedule gebly het. 
Teen 2011 was die JWST -projek in die finale ontwerp- en vervaardigingsfase (fase C). Soos tipies vir 'n komplekse ontwerp wat nie verander kan word sodra dit van stapel gestuur is nie, is daar gedetailleerde oorsigte van elke gedeelte ontwerp, konstruksie en voorgestelde werking. Nuwe tegnologiese grense is 'n baanbreker by die projek, en dit het sy ontwerpresensies geslaag. In die negentigerjare was dit onbekend of 'n teleskoop so groot en laag was. 
Die montering van die seshoekige segmente van die primêre spieël, wat met 'n robotarm gedoen is, het in November 2015 begin en is in Februarie 2016 voltooi.  Die finale konstruksie van die Webb -teleskoop is in November 2016 voltooi, waarna uitgebreide toetsprosedures begin is.  In Maart 2018 vertraag NASA die bekendstelling van die JWST nog 'n jaar tot Mei 2020 nadat die sonskerm van die teleskoop tydens 'n oefenontplooiing geskeur het en die kabels van die sonskerm nie voldoende vasgedraai het nie. In Junie 2018 vertraag NASA die bekendstelling van die JWST nog 10 maande tot Maart 2021, gebaseer op die beoordeling van die onafhanklike beoordelingsraad wat belê is na die mislukte toetsontplooiing van Maart 2018.  Uit die hersiening is ook bevind dat JWST 344 moontlike eenpunt-mislukkings het, wat enige van die projekte kan ondermyn.  In Augustus 2019 is die meganiese integrasie van die teleskoop voltooi, iets wat 12 jaar tevore in 2007 gedoen sou word. Hierna werk ingenieurs nou om 'n vyflaag -sonskerm aan te bring om skade aan teleskooponderdele te voorkom van infrarooi sonstrale. 
Koste en skedule kwessies Wysig
Toe beplande bekendstelling en totale begroting
1999 2007 tot 2008  1 
2008, Voorlopige ontwerpoorsig
2010, Kritieke ontwerpoorsig
2010 2015 tot 2016 6.5 
2019 Maart 2021  9.66
2020 Okt 2021  ≥10 
Die JWST het 'n geskiedenis van groot koste -oorskrywings en vertragings, wat deels veroorsaak is deur eksterne faktore, soos vertragings by die besluit oor 'n lanseerder en ekstra finansiering vir gebeurlikhede. Teen 2006 is $ 1 miljard bestee aan die ontwikkeling van JWST, met 'n begroting van ongeveer $ 4,5 miljard op daardie tydstip. 'N 2006 -artikel in die tydskrif Natuur het kennis geneem van 'n studie in 1984 deur die Space Science Board, wat beraam het dat 'n volgende generasie infrarooi sterrewag $ 4 miljard (sowat $ 7 miljard in 2006 dollar) sou kos.  Teen Oktober 2019 het die beraamde koste van die projek $ 10 miljard beloop vir die bekendstelling in 2021. 
Die teleskoop sou oorspronklik $ 1,6 miljard kos, , maar die kosteberaming het gedurende die vroeë ontwikkeling gegroei en het ongeveer $ 5 miljard bereik teen die tyd dat die missie formeel bevestig is vir die aanvang in 2008. In die somer van 2010 het die sending het sy Critical Design Review (CDR) geslaag met uitstekende punte oor alle tegniese aangeleenthede, maar skedule- en kostestrokies het destyds die Amerikaanse senator, Barbara Mikulski, van Maryland genoop om 'n onafhanklike hersiening van die projek aan te vra. Die Independent Comprehensive Review Panel (ICRP) onder voorsitterskap van J. Casani (JPL) het bevind dat die vroegste moontlike bekendstellingsdatum einde 2015 was teen 'n ekstra koste van US $ 1,5 miljard (vir 'n totaal van US $ 6,5 miljard). Hulle het ook daarop gewys dat dit ekstra finansiering in FY2011 en FY2012 sou vereis het en dat enige latere bekendstellingsdatum tot 'n hoër totale koste sou lei. 
Op 6 Julie 2011 het die kredietkomitee van die Verenigde State se Huis vir Verteenwoordigers oor Handel, Justisie en Wetenskap besluit om die James Webb -projek te kanselleer deur 'n begroting vir 2012 voor te stel wat US $ 1,9 miljard van die NASA se totale begroting verwyder het, waarvan ongeveer 'n kwart bedoel was JWST.     US $ 3 miljard is bestee en 75% van die hardeware was in produksie.  Hierdie begrotingsvoorstel is die volgende dag deur die subkomitee se stem goedgekeur. Die komitee het aangevoer dat die projek "miljarde dollars oor die begroting is en deur swak bestuur geteister word".  In reaksie hierop het die American Astronomical Society 'n verklaring uitgereik ter ondersteuning van JWST,  net soos die Amerikaanse senator Barbara Mikulski, Maryland.  'n Aantal hoofartikels wat JWST ondersteun, verskyn ook gedurende 2011 in die internasionale pers.    In November 2011 het die Kongres die planne om die JWST te kanselleer, omgedraai en in plaas daarvan ekstra finansiering beperk om die projek te voltooi teen $ 8 miljard. 
Sommige wetenskaplikes het hul kommer uitgespreek oor die stygende koste en vertragings vir die Webb -teleskoop, wat meeding om skraal sterrekundebegrotings en sodoende finansiering vir ander ruimtewetenskapprogramme bedreig.   Omdat die wegholbegroting befondsing van ander navorsing afgetrek het, 'n 2010 Natuur artikel beskryf die JWST as "die teleskoop wat sterrekunde geëet het". 
Uit 'n oorsig van NASA se begrotingsrekords en statusverslae is opgemerk dat die JWST geteister word deur baie van dieselfde probleme wat ander groot NASA -projekte beïnvloed het. Herstelwerk en bykomende toetse sluit in die onderskatting van die koste van die teleskoop, wat nie vir die verwagte tegniese foute begroot het nie en die begrotingsprojeksies misgeloop het.   
Een rede vir die vroeë kostegroei is dat dit moeilik is om die ontwikkelingskoste te voorspel, en in die algemeen is die voorspelbaarheid van die begroting verbeter as aanvanklike ontwikkelingsmylpale bereik is.  Teen die middel van die 2010's sou die Amerikaanse bydrae na verwagting steeds $ 8,8 miljard kos.  In 2007 was die verwagte ESA -bydrae ongeveer € 350 miljoen.  Met die Amerikaanse en internasionale befondsing saam, word die totale koste, met inbegrip van uitgebreide bedrywighede, na raming meer as $ 10 miljard beloop wanneer dit voltooi is.  Op 27 Maart 2018 kondig NASA -amptenare aan dat die bekendstelling van JWST na Mei 2020 of later teruggestoot sal word, en erken dat die koste van die projek die prys van $ 8,8 miljard kan oorskry.  In die persverklaring van 27 Maart 2018 waarin die jongste vertraging aangekondig word, het NASA gesê dat dit 'n hersiene kosteberaming sal bekend maak nadat 'n nuwe lanseervenster in samewerking met die European Space Agency (ESA) bepaal is.  As hierdie kosteberaming groter is as die Kongres wat in 2011 ingestel is, wat $ 8 miljard bedra, soos dit onafwendbaar word, sal NASA die missie weer moet laat goedkeur deur die wetgewer.  
In Februarie 2019 het die Kongres, ten spyte van kritiek oor kostegroei, die kostebeperking van die missie met $ 800 miljoen verhoog.  In Oktober 2019 het die totale kosteberaming vir die projek $ 10 miljard beloop. 
NASA, ESA en CSA werk sedert 1996 saam aan die teleskoop. ESA se deelname aan konstruksie en bekendstelling is in 2003 deur sy lede goedgekeur en 'n ooreenkoms is onderteken tussen ESA en NASA in 2007. In ruil vir volledige vennootskap, verteenwoordiging en toegang tot die sterrewag vir sy sterrekundiges bied ESA die NIRSpec -instrument, die optiese bankversameling van die MIRI -instrument, 'n Ariane 5 ECA -lanseerder en mannekrag ter ondersteuning van operasies.   Die CSA sal die Fine Guidance Sensor en die Near-Infrared Imager Slitless Spectrograph plus mannekrag voorsien om operasies te ondersteun. 
Openbare uitstallings en uitreik Wysig
'N Groot teleskoopmodel word sedert 2005 op verskillende plekke vertoon: in die Verenigde State in Seattle, Washington Colorado Springs, Colorado Greenbelt, Maryland Rochester, New York Manhattan, New York City en Orlando, Florida en elders in Parys, Frankryk, Dublin, Ierland Montréal, Kanada Hatfield, Verenigde Koninkryk en München, Duitsland. Die model is gebou deur die hoofkontrakteur, Northrop Grumman Aerospace Systems. 
In Mei 2007 is 'n volskaalse model van die teleskoop saamgestel om te vertoon in die Smithsonian Institution se National Air and Space Museum in die National Mall, Washington, DC. en die kompleksiteit van die satelliet, sowel as die belangstelling van kykers in die wetenskap en sterrekunde in die algemeen. Die model verskil aansienlik van die teleskoop, aangesien die model swaartekrag en weer moet weerstaan, dus is dit hoofsaaklik gemaak van aluminium en staal van ongeveer 24 by 12 by 12 meter (79 ft × 39 ft × 39 ft) en weeg 5.500 kg (12.100) lb). [ aanhaling nodig ]
Die model is tydens die 2010 World Science Festival in New York City se Battery Park vertoon, waar dit gedien het as 'n agtergrond vir 'n paneelbespreking met die Nobelpryswenner John C. Mather, ruimtevaarder John M. Grunsfeld en sterrekundige Heidi Hammel. In Maart 2013 is die model in Austin vertoon vir SXSW 2013.   Amber Straughn, die adjunk -projekwetenskaplike vir wetenskapskommunikasie, was 'n woordvoerder van die projek by baie SXSW -geleenthede vanaf 2013, benewens Comic Con, TEDx en ander openbare plekke. 
Die JWST het vier hoofdoelwitte:
om te soek na lig van die eerste sterre en sterrestelsels wat in die heelal gevorm is na die Oerknal
om die vorming en evolusie van sterrestelsels te bestudeer
om die vorming van sterre en planetêre stelsels te verstaan
planetêre stelsels en die oorsprong van lewe te bestudeer 
Hierdie doelwitte kan meer effektief bereik word deur waarneming in naby-infrarooi lig eerder as lig in die sigbare deel van die spektrum. Om hierdie rede meet die JWST se instrumente nie sigbare of ultraviolet lig soos die Hubble -teleskoop nie, maar het hulle 'n baie groter kapasiteit om infrarooi sterrekunde uit te voer. Die JWST sal sensitief wees vir 'n reeks golflengtes van 0,6 (oranje lig) tot 28 mikrometer (diep infrarooi straling by ongeveer 100 K (−173 ° C −280 ° F)).
JWST kan gebruik word om inligting te versamel oor die verduisteringslig van ster KIC 8462852, wat in 2015 ontdek is, en het 'n paar abnormale ligkurweienskappe. 
Begin en missielengte Wysig
Vanaf Mei 2021 [opdatering] word die aanvang teen Oktober 2021 beplan op 'n Ariane 5 -vuurpyl uit Frans -Guyana. Die sterrewag maak aan die Ariane 5 -vuurpyl vas via 'n lanseervoertuigring, wat deur 'n toekomstige ruimtetuig gebruik kan word om die sterrewag te beveg om groot ontplooiingsprobleme op te los. Die teleskoop self is egter nie bruikbaar nie, en ruimtevaarders sou nie soos met die Hubble -teleskoop take soos die uitruil van instrumente kon verrig nie.  Die nominale sendingtyd is vyf jaar, met 'n doelwit van tien jaar.  JWST moet dryfmiddel gebruik om sy stralekring om L2 te handhaaf, wat 'n boonste grens bied vir die ontwerpte leeftyd, en dit word ontwerp om tien jaar lank genoeg te dra.  Die beplande wetenskaplike missie van vyf jaar begin na 'n ingebruiknemingsfase van 6 maande.  'n L2-baan is slegs metastabiel, dus vereis dit 'n orbitale stasiebewaring, anders dryf die teleskoop weg van hierdie baanopset. 
Die JWST sal geleë wees naby die tweede Lagrange-punt (L2) van die Aarde-Son-stelsel, wat 1,500,000 kilometer (930,000 myl) van die aarde af is, reg oorkant die son. Normaalweg sal 'n voorwerp wat die son verder as die aarde omring, langer as een jaar neem om sy wentelbaan te voltooi, maar naby die L2 -punt kan die gekombineerde gravitasietrek van die aarde en die son 'n ruimtetuig om die son laat wentel in dieselfde tyd as wat dit die Aarde. Die teleskoop sal rondom die L2 -punt in 'n stralekransbaan draai, wat teenoor die ekliptika skuins sal wees, 'n radius van ongeveer 800 000 kilometer sal hê en ongeveer 'n half jaar neem om te voltooi.  Aangesien L2 slegs 'n ewewigspunt is sonder gravitasietrek, is 'n stralekrans nie 'n wentelbaan in die gewone sin nie: die ruimtetuig is eintlik in 'n wentelbaan om die son, en die halo -baan kan beskou word as beheerde dryf om te bly in die omgewing van die L2 -punt.  Dit verg 'n mate van stasie: ongeveer 2–4 m/s per jaar  van die totale begroting van 150 m/s.  Twee stelle thrusters vorm die aandrywingstelsel van die sterrewag. 
Infrarooi sterrekunde Redigeer
JWST is die formele opvolger van die Hubble -ruimteteleskoop (HST), en aangesien die primêre klem op infrarooi sterrekunde is, is dit ook 'n opvolger van die Spitzer -ruimteteleskoop. JWST sal albei die teleskope oortref en baie meer en baie ouer sterre en sterrestelsels kan sien.  Waarneming in die infrarooi spektrum is 'n sleuteltegniek om dit te bereik, as gevolg van kosmologiese rooi verskuiwing, en omdat dit stof en gas beter kan verdring. Dit laat dowwer, koeler voorwerpe waar. Aangesien waterdamp en koolstofdioksied in die aarde se atmosfeer die meeste infrarooi sterk absorbeer, is grondgebaseerde infrarooi sterrekunde beperk tot smal golflengtes waar die atmosfeer minder sterk absorbeer. Boonop straal die atmosfeer self uit in die infrarooi spektrum, dikwels oorweldigende lig van die voorwerp wat waargeneem word. Dit maak 'n ruimteteleskoop verkieslik vir infrarooi waarneming. 
Hoe verder 'n voorwerp is, hoe jonger lyk dit: die lig het langer geneem om menslike waarnemers te bereik. Omdat die heelal besig is om uit te brei, word die rooi verskuif namate die lig beweeg, en voorwerpe op uiterste afstande is dus makliker om te sien as dit in die infrarooi gesien word.  Die infrarooi vermoëns van JWST sal dit na verwagting in die tyd laat terugkyk na die eerste sterrestelsels wat net 'n paar honderd miljoen jaar na die Oerknal gevorm het. 
Infrarooi straling kan meer vrylik deur gebiede van kosmiese stof beweeg wat sigbare lig verstrooi. Waarnemings in infrarooi maak dit moontlik om die voorwerpe en streke van die ruimte te bestudeer wat deur gas en stof in die sigbare spektrum verduister kan word, , soos die molekulêre wolke waar sterre gebore word, die sterre van die sterre wat aanleiding gee tot planete en die kerns van aktiewe sterrestelsels. 
Relatief koel voorwerpe (temperature minder as etlike duisende grade) straal hul straling hoofsaaklik in die infrarooi uit, soos beskryf deur Planck se wet. As gevolg hiervan word die meeste voorwerpe wat koeler as sterre is, beter in infrarooi bestudeer.  Dit sluit die wolke van die interstellêre medium, bruin dwerge, planete in ons eie en ander sonnestelsels, komete en Kuipergordelvoorwerpe in wat met die Mid-Infrarooi Instrument (MIRI) waargeneem sal word.  
Sommige van die missies in infrarooi sterrekunde wat die ontwikkeling van JWST beïnvloed het, was Spitzer en die Wilkinson Microwave Anisotropy Probe (WMAP) sonde.  Spitzer het die belangrikheid van middel-infrarooi getoon, wat handig is vir take soos die waarneming van stofskywe rondom sterre.  Die WMAP-sonde het ook getoon dat die heelal by rooiverskuiwing 17 "verlig" is, wat die belangrikheid van die middel-infrarooi verder beklemtoon.  Albei hierdie missies is in die vroeë 2000's geloods, betyds om die ontwikkeling van JWST te beïnvloed. 
Grondondersteuning en bedrywighede Redigeer
Die Space Telescope Science Institute (STScI), geleë in Baltimore, Maryland, op die Homewood -kampus van die Johns Hopkins Universiteit, is gekies as die Science and Operations Center (S & ampOC) vir JWST met 'n aanvanklike begroting van US $ 162,2 miljoen bedoel om bedrywighede te ondersteun deur die eerste jaar na die bekendstelling.  In hierdie hoedanigheid is STScI verantwoordelik vir die wetenskaplike werking van die teleskoop en die lewering van dataprodukte aan die astronomiese gemeenskap. Data sal van JWST na die grond oorgedra word via die NASA Deep Space Network, verwerk en gekalibreer by STScI, en dan aanlyn versprei word aan sterrekundiges wêreldwyd. Soortgelyk aan hoe Hubble bedryf word, sal enigiemand, oral in die wêreld, toegelaat word om voorstelle in te dien vir waarnemings. Elke jaar gaan verskeie komitees van sterrekundiges na die voorgestelde voorstelle om die projekte te kies wat in die komende jaar waargeneem sal word. Die outeurs van die gekose voorstelle sal tipies een jaar privaat toegang tot die nuwe waarnemings hê, waarna die data in die openbaar beskikbaar sal word vir enigiemand uit die aanlynargief by STScI.
Die bandwydte en digitale deurset van die satelliet is bedoel om 458 gigabyte data per dag vir die missie te bedryf.  Die meeste dataverwerking op die teleskoop word deur konvensionele enkelbordrekenaars gedoen.  Die omskakeling van die analoog wetenskaplike data na digitale vorm word uitgevoer deur die pasgemaakte SIDECAR ASIC (System for Image Digitalization, Enhancement, Control And Retrieval Application Specific Integrated Circuit). NASA verklaar dat die SIDECAR ASIC al die funksies van 'n 9.1 kilogram (20 lb) instrumentkas in 'n 3 cm -pakket bevat en slegs 11 milliwatt krag verbruik.  Aangesien hierdie omskakeling naby die detektore aan die koel kant van die teleskoop gedoen moet word, is die lae kragverbruik van hierdie IC van kardinale belang vir die handhawing van die lae temperatuur wat benodig word vir optimale werking van die JWST. 
Bewerking na die bekendstelling
Byna 'n maand na die bekendstelling, sal 'n baankorreksie begin word om die JWST in 'n Halo -baan by die L2 Lagrange -punt te plaas.  [ verduideliking nodig ]
Sodra dit in posisie is, gaan JWST deur die proses om sy sonskerm, spieël en arm te ontplooi, wat ongeveer drie weke sal duur.  Die spieël is in drie stukke wat met motors op hul plek sal swaai. 
'N Gratis kruideniersware op die LES? Die stigter van Canal Cafeteria wil dit tot sy reg laat kom
Dit is agt maande en meer as 1 000 sakke vol 10 000 pond vars produkte sedert Canal Cafeteria die Lower East Side begin voed het. En een vrou staan ​​agter die hele operasie. Chelsey Ann Slagle het Canal Cafeteria gestig om onmiddellike verligting te bied aan diegene wat voedselonsekerheid in die gesig staar wat die pandemie veroorsaak. Getrou aan sy naam, begin die organisasie in Canal Street voor die koffiewinkel Little Canal, met 'n lang klaptafel, voorafgemaakte PB & ampJ's, verpakte versnaperinge, vars vrugte, gebottelde water en 'n doel om 'n gemeenskap te voed.
Met die hulp van verskeie Lower East Side-eetplekke, waaronder Chinatown Soup, Mission Chinese, Regina's Grocery, Las 'Lap, Contra en Wildair, het Slagle Canal Cafeteria vinnig verander om 'n glyskaal te bied, wat jy kan, vars produkte sakke afkomstig van plaaslike, organiese plase in die Tri-State omgewing. Elke Saterdag om 11:00 begin vrywilligers om hierdie kos op Rheba Leibowitz -plein te versprei.
Slagle is vasbeslote om die lente van Canal Cafeteria se tafel uit te brei tot 'n baksteenmoerplek. Hierna besin sy oor die groei van die organisasie, die debuut van 'n Canal Cafeteria-kookboek en hul veldtog om die Lower East Side se eerste voltydse gratis kruidenierswinkel die hele jaar oop te maak.
Hoe het die pandemie u lewe verander?
Letterlik op elke moontlike manier.
Het u nie voor die pandemie gewerk as 'n interieurontwerper nie?
Ek is nog steeds. Ek het nog 'n kliënt oor, maar ek wil dit voltyds doen. Ek wou nog altyd by niewinsorganisasies werk. Tydens die pandemie het ek begin soek na niewinsorganisasies, waar ek kon begin en net by die deur kon inkom. En toe kom die idee om Canal Cafeteria te doen, uit die niet. Dit was eers nadat ek Canal Cafeteria geskep het, ek besef het, Ek het basies gedoen wat ek baie losweg wou doen!
Dink u dat u dit in 'n ander omgewing kon oplos? Of moes dit die Lower East Side wees?
Dit is so 'n moeilike vraag om te beantwoord, want as ek in myself glo, sou ek graag wou dink dat ek dit oral kon regkry. Maar ek het dit nêrens getrek nie. Ek het dit afgetrek in 'n woonbuurt waar soveel mense omgee, soveel vriende van my en 'n restaurantbedryf wat regtig wil teruggee. Alhoewel hierdie restaurante baie bekend is en baie van hulle 'n groot aanhang het, is hulle nog steeds mense in die buurt, en hulle gee om vir hierdie dinge.
Sou u sê Canal Cafeteria het die Lower East Side -gemeenskap nog nader gebring?
Ek bedoel, ek hou daarvan om so te dink! Baie mense wou iets doen, maar weet net nie hoe nie. Ek dink ons ​​het hulle makliker gemaak om betrokke te raak.
Vertel my van u veldtog. Wat is 'n gratis kruidenierswinkel?
Ons sê 'n gratis kruidenierswinkel omdat ons wil wegbeweeg van die stigma van die koskas. Nie dat koskaste verkeerd is nie, maar ek dink baie mense voel geïntimideer om gratis kos te kry. Hulle voel dat dit 'n liefdadigheidsorganisasie is, of dat dit moet wees of dit moet verlaat. Ons wil nie so wees nie. Een van ons belangrikste pilare is outonomie. Ons wil hê dat mense moet voel asof hulle keuses en bemagtiging in ons ruimte het.
Hoe gaan die winkel werk?
Sekere items waarvoor ons betaal of wat geskenk word, word teen koste gehef. En dan is dit ongeveer 2/3 gratis en 1/3 teen koste. Om 'n groter verskeidenheid gratis dinge aan te bied, moet ons moontlik sekere items, op sekere dae of vir sekere items, hef. Ons het nog nie regtig by daardie deel uitgekom nie, maar dit sal 'n meerderheid gratis wees.
Hoe het u van veldtogidee tot werklikheid gekom?
Ek het 'n beroep gedoen om 'n paar mense aan boord te laat kom. Aanvanklik wou ek hê dat twee mense in verskillende posisies moes kom help. Uiteindelik het ek drie vroue bygebring, en hulle het almal ervaring sonder winsbejag. So nou is dit my span. Dit is ek wat operasies doen, en dan help hulle drie my met ons groeistrategie.
Weet u waar die baksteenmortelwinkel nog gaan oopmaak?
Ons het aanbiedings ingedien, en ons gaan tans heen en weer tussen twee plekke. Hulle omring albei Seward Park.
Vertel my van die Canal Cafeteria -kookboek.
Oorspronklik gaan ons 'n klomp bekende sjefs en voedselgeregtigheidsmense vra. En toe ons dit bymekaar kry, het ek gedink: Weet jy wat, ek wil dit graag aan die Lower East Side opdra. Ek dink dit sou die mees verteenwoordigende van Canal Cafeteria wees.
Mag u vir my 'n resepbederf gee?
Ja! Ons het 18 resepte. Ons het een gekry van Jeremiah Stone van Contra en Wildair. Hy het 'n chili verde gedoen. Ons het die groenbroodjies gekry van Good Thanks, wat my gunsteling ding ooit is. Ons het goed gekry van Kopitiam, van Flynn McGarry by Gem en van Fat Choy.Ons het Mission Chinese - ons het 'n resep van Danny Bowien gekry, wat volgens my 'n groot voordeel is! En ons het Las 'Lap, Alex Delany van Bon Appétit, en Bianca Valle het ook haar granola -resep vir ons gegee.
Canal Cafeteria het die afgelope agt maande soveel groei gehad. Wat dink jy vir die volgende agt maande?
Hopelik is ons agt maande van nou af oop! Maar ek sien dat ons meer in gesprekke oor wedersydse hulp en voedselbillikheid betrokke raak. Ons was op die grond om kos uit te gee, so dit is duidelik dat dit styg. Elke stukkie groei wat ons gehad het, hou ek van, Ek kan nie glo dat dit gebeur het nie. En soveel mense glo in my en glo in my vermoë om dit te doen en mense bymekaar te bring. Dit is super inspirerend.
Wat is die beste manier vir mense om betrokke te raak en Canal Cafeteria te ondersteun?
Die grootste plek waar ons betrokkenheid sien, is vrywilligerswerk. Ons gaan baie aktief wees op Instagram, so ek dink dat ek mense moet vra om te deel en te praat oor Canal Cafeteria. Ons moet regtig die woord oor ons geldinsameling bekend maak. As u weet van plekke of mense wat ons kan help, is dit 'n gemeenskaplike poging! Sommige van die beste idees kom van mense op Instagram.
*** FREEBIE WAARSKUWING ***
DoubleTree by Hilton New York Times Square West vier hul 500ste hotel en nasionale sjokoladekoekiedag!
Kom geniet 'n warm koekie en 'n kans om in hul nuwe 500ste hotel te bly!
WIE: DoubleTree deur Hilton New York Times Square West
WAT: Nasionale Chocolate Chip Cookie Day -
Maandag 15 Mei is dit National Chocolate Chip Cookie Day en The DoubleTree by Hilton vier dit! Tussen 14:00 en 16:00 sal die nuut geopende hotel hul beroemde warm DoubleTree -koekies in hul buite -atrium oorhandig. Almal is welkom om 'n draai te maak en 'n warm DoubleTree -koekie te geniet.
Deelnemers word uitgenooi om te raai hoeveel sjokoladeskyfies in hul koekpot is … Die persoon met die naaste raaiskoot ontvang 'n komplimentêre verblyf van 1 nag en 'n afskrif van Doubletree's Cookie Cookbook – "We Have Cookies: Taste the World of DoubleTree by Hilton. "
Ontbyt Gunsteling koning David Tacos vind 'n permanente huis in Prospect Heights
King David Tacos-bekend daarvoor dat hy eintlik goeie ontbyt-taco's in Austin-styl na NYC gebring het-sal op 11 Mei sy eerste permanente plek begin, tot nou toe is KDT se taco's per karre verkoop by Grand Army Plaza buite Prospect Park, in Coenties Slip Park in die Finansiële Distrik (tydelik gesluit), en in Madison Square Park, sowel as op 'n groeiende lys koffiewinkels en kafees. Tydens die pandemie het hulle ook Taco Drops bekendgestel om taco's en queso's wat gereed is om te verhit, in Brooklyn, Manhattan en Queens te lewer.
Nou het KDT 'n massiewe pakhuisruimte van 11 000 vierkante meter (wat voorheen gebruik is vir die verpakking van Chinese kruie) in Prospect Heights, net langs die bruisende Vanderbiltlaan in Bergenstraat 611, gehuur. Hulle het 'n kombuis van 4000 vierkante meter geïnstalleer, waaruit die span sedert middel Maart gewerk het, en 'n klein winkelruimte aan die voorkant. Die meeste sitplekke is buite op 'n ruim patio van 1200 vierkante meter met 'n afdak en verwarmers.
Voor KDT se aankoms, die ontbyt-taco in Austin-styl, gewoonlik uit 'n meel-taco gevul met ontbyt-items soos roereiers, aartappels, cheddar en/of Monterey Jack-kaas, gebakte boontjies en spek of chorizo ​​as jy nie vegetariër - was moeilik om te vind. Aanhangers van koning David kon 'n verskeidenheid opsies bestel, met of sonder boontjies, spek of chorizo ​​en een met migas, 'n eierklits met salsa, rissies, kaas en gekrummelde tortillaskyfies. Terwyl die taco's nog steeds beskikbaar is vir gryp en gooi-stoom in hul handelsmerkgoue en silwer omhulsels-sal die debuut-en-mortier 'n uitgebreide spyskaart bevat: opgemaakte nachos en chips en queso, tuisgemaakte horchata, 'n horchata -koffiedrankie en Mexikaanse warm sjokolade. Hulle is ook van plan om uit te gaan na meer "middagete" taco's, insluitend een met steak, aartappel, eier en kaas en een met gerasperde hoender en 'n verde migas, wat na 11:00 beskikbaar sal wees. 'N Dranklisensie is aan die gang .
"Net om op 'n patio te kan sit met koffie en queso en ontbyt -taco's, dit is my droom," sê Liz Solomon Dwyer, die stigter en eienaar van King David Tacos.
Ashley Sears / King David Tacos [Amptelik]
Solomon Dwyer het KDT in 2015 gestig, nadat hy 'n paar jaar tevore uit Texas na NYC verhuis het. Haar ma, gebore en getoë in Austin, het in die naweke migas gemaak en op hoërskool het haar vriende gedraai wat die 'Shack Pack' met ontbyt -tacos by Taco Shack sou opneem vir 'n oggendete. Soos baie suidwestelike oorplantings, was sy ontsteld oor die gebrek aan ontbyt -taco's in die stad.
"Ontbyttacos was deel van die norm," sê Solomon Dwyer. 'En hoewel u weet dat Tex-Mex nêrens anders is nie, sak dit nie regtig in totdat u regtig die afwesigheid daarvan ervaar nie.
Terwyl sy besig was met advertensies, het haar pa half-grappend voorgestel dat sy begin om ontbyt-taco's uit 'n wa op Times Square te verkoop. Sy lag toe die voorstel af, maar dit lyk asof die idee haar altyd bybly. Haar pa, met wie Lewy Body Dementia gediagnoseer is toe sy op die universiteit was, is die David in King David, 'n bynaam wat sy Texaanse vriende aan hom gegee het.
'Tien jaar in my advertensieloopbaan in New York was ek nie gelukkig met my werk nie. My pa was besig om dood te gaan. En ek het gedink: dis nou of nooit, "sê Solomon Dwyer. 'Ek het die geleentheid gehad om iets te laat gebeur, en as ek op 50 met demensie gediagnoseer word, net soos my pa, sou ek wou weet dat ek probeer het om iets meer te doen as wat my gegee is.'
Nuwe spyskaartitems van King David Tacos is beskikbaar vir eet en eet by die huis Ashley Sears / King David Tacos [Amptelik]
Solomon Dwyer het haar eerste ontbyt -taco in Junie 2016 verkoop en haar pa is dood in November 2016. Sy het aanvanklik KDT as spysenieringsonderneming begin en het saam met haar ma in Austin haar taco- en rooi en groen salsa -resepte ontwikkel. Sy het gou haar suster, man en skoonouers aangewys om salsakoppies en aartappels in 'n gehuurde ruimte in Industry City te vul. Nadat sy verskillende New York -tortillas getoets het wat nie stoom kon verduur nie, het sy daarop aangedring om outentieke Austin -tortillas te kry en het Fiesta Tortillas, wat baie skole en restaurante in Austin verskaf, oortuig om aan New York te lewer. Solomon Dwyer het gefokus op spyseniering totdat sy die beste manier vir New Yorkers agtergekom het om ontbyt -taco's te geniet: onderweg.
"Ek glo in die doeltreffendheid en die vinnigheid van ontbyt -taco's, as dit 'n konsep gaan wees wat op ander markte as Texas posvat," sê Solomon Dwyer. 'Die lewenstyl in New York is om nie 'n rustige ontbyt te sit of 45 minute na u kantoor te ry nie, en u kan dus u ontbyttaco in u motor eet.
Om gefokus te bly op die geriefsfaktor, besluit sy om 'n waentjie te begin en aansoek te doen om 'n permit in die Financial District en Prospect Park - en wen beide aan die einde van 2017. Teen 2018 word KDT -taco's in verskillende kafees en kos verkoop sale, en nog 'n kar in Madison Square Park is bygevoeg. Hulle het vinnig hul kommissarium ontgroei, en Salomo het na 'n groter kombuis begin soek. Toe sy die pakhuis in Bergenstraat ontdek, nie te ver van waar sy saam met haar man en dogter woon nie, weet sy dat dit die volgende stap vir KDT is. Dit was sinvol om 'n kleinhandelarea by te voeg omdat hulle reeds betaal het vir spasie op 'n uitstekende plek.
Die kombuis kan minstens 1,500 taco per dag verkoop Ashley Sears / King David Tacos [Amptelik]
Kliënte kan binne of by die venster wat na die uitgestrekte patio kyk, bestel. Die vloere is terra cotta en herinner aan die vorm van 'n gordeldier, die gelukbringer van KDT, en die staaf is van speksteen en hout, met skraal houtrailbanke langs twee mure. Die algehele gevoel is rustiek met 'n bietjie spat, danksy die metaalwande en plafon.
'Ek dink dit is 'n aantrekkingskrag vir die omgewing dat mense saam met hul kinders of hul vriende kan kom sit en 'n hap kan drink,' sê Solomon Dwyer. 'Die hele konsep van gryp-en-gaan-ontbyt-taco's is om gerieflik en gefokus te wees. Dit is wat ons doen, en ons doen dit baie goed. "
As gevolg van pandemiese vertragings, het hulle maande lank die ruimte reggemaak. Nou kan die kombuis meer as 1 500 tacos per dag opdok met veel meer. Die intieme winkelruimte het tinmure en 'n goue plafon wat, soos Solomon Dwyer stel, help om 'n gevoel te gee dat "jy letterlik in 'n taco toegedraai is."
King David Tacos in Bergenstraat 611 sal 7 tot 15 uur oop wees. daagliks
King David Tacos is geleë langs 'n bruisende stuk Vanderbiltlaan in Prospect Heights Ashley Sears / King David Tacos [Amptelik]