Weerlig geskiedenis - Lightning King Pretoria, Gauteng, Suid Afrika
March 17, 2021 March 17, 2021 ZetCom
Weerlig was nog altyd 'n fassinerende gevaar vir mense, selfs as dit by die mitiese gebiede en oortuigings kom – daar is meer as 50 'gode van die donder'. In die 18de eeu het die eerste keer begin met navorsing oor weerlig toe Benjamin Franklin eksperimente gedoen het oor elektrisiteit in donderstorms, met sy vlieër-eksperiment die bekendste. Sy werk het die weg gebaan vir weerligondersoeke regoor die wêreld.
In die 19de eeu het spektrometrie en fotografie nuwe instrumente vir hierdie navorsing geword, maar dit is in die 1970's vervang toe metings van elektriese en magnetiese veld begin het as die nuwe era in weerlignavorsing. Weerlig is 'n atmosferiese verskynsel wat breedvoerig bestudeer is, maar baie vrae bly onbeantwoord. Uitgebreide navorsing oor die hele wêreld het gelei tot antwoorde op baie van hierdie vrae en insigte gegee in die wetenskap van weerlig.
Suid-Afrika het 'n paar belangrike bydraes gelewer tot die herlewing en kennis van bliksemnavorsing, met groot name soos Schonland, Anderson, Proctor, Eriksson, Malan en Geldenhuys wat internasionaal erken word vir hul bydraes op hierdie wetenskaplike gebied.
Aanvanklike weerligstudies is gedoen by die Wetenskaplike en Nywerheidsnavorsingsraad (WNNR), wat ook 'n netwerk van ongeveer 400 weerligtelemente bedryf het. Die inligting van hierdie bliksem-toonbanke is gebruik om die eerste bliksem-digtheidskaart van Suid-Afrika te produseer wat gebruik kon word om 'n idee te kry van die verspreiding van weerlig oor die land en is tot onlangs gebruik vir weerstandveiligheidstandaarde. Die WNNR het ook 15 jaar lank 'n 60 m hoë weerlignavorsingsmas in Pretoria bedryf waarvandaan direkte metings van weerligontladings gedoen kan word.
Eskom, die belangrikste kragvoorsiener van Suid-Afrika, het 'n netwerk van ses weerligsensors vir weerligposisies en opsporingstelsels bedryf wat hoofsaaklik gebruik is vir die monitering van kraglyne en die korrekte verspreiding van die infrastruktuur.
Eers in 2005 het die Suid-Afrikaanse Weerdiens 'n moderne blitsdeteksienetwerk (SALDN) regoor die land geïnstalleer, wat Suid-Afrika in staat gestel het om weerlig-tot-grond-weerlig vir die eerste keer met groot akkuraatheid op te spoor. Hierdie nuwe weerlignetwerk kan 90% of meer van al die weerlig-tot-grond-weerlig opspoor en 'n weerligstreep binne 500 meter akkuraat plaas. Hierdie nuwe netwerk van sensors het die weg gebaan vir nuwe weerlignavorsing in Suid-Afrika.