’n Resultaat (risiko?) is dat die leser, selfs na herhaalde lees van die bundel, eerder die geheel van die tematiese aanpak, ook soos dit onderskraagd staan deur bogenoemde stilistiese en verstegniese elemente, onthou – en nie enkelgedigte of selfs gedigdele nie. Interafhanklikheid van bepaalde gedigte en dele van Krog se prosatekste ondermyn die siening van dié gedigte as losstaande, outonome entiteite sowel binne bundelverband as binne die verband van haar oeuvre omdat dié gedigte telkens heenwys na ander gedigte en prosatekste (vgl. ook Hambidge, 1995:32). My vrou Lesli is ‘n goeie Katoliek en met ons oudste dogter Liezl se begrafnis in 2001 het ons Gounod se Mis vir St Cecilia gespeel – sy is mos die beskermheilige van musiek. ‘n Pragtige werk, maar ek kon nog nooit weer daarna luister nie en sal ook nooit weer nie. @Louis – Wel, jy weet ons narkotiseerders is veelsydige mense! 🙂 Nietzsche het waarskynlik verwys na die ouer tradisionele Duitse digkuns. ‘n Digter soos Rilke, ‘n tydgenoot van die groot Nolsie, het die idee van ritmikalitiet radikaal by die idee van lewensgetrouheid van daardie tyd aangepas.