ONDERWYL ek hier sit en skryf kyk ek oor die see, elf-uur op ‘n weeksoggend, en sien hoe drie walvisse uitbundig baljaar met sterte wat so hard klap dat jy dit tot in die Watergat kan hoor. Hier het pas iemand ingekom wat met ‘n groot glimlag vertel hy en sy gesin het ‘n houervol sardiens by Umtentweni bymekaar gemaak wat hulle vanaand, vir die eerste keer in hul lewens, oor die kole gaan braai volgens ‘n resep wat hulle twee weke gelede in hierdie einste koerant gesien het. Stadig maar seker kom die besoekers in vir ons spesiale middagete-dis van die dag, vroulief se boere spaghetti-bolognaise met baie knoffel ( gaar, nie rou nie, vroulief sê daar’s ‘n groot verskil….rou knoffel het ‘n slegte reuk nadat jy dit gekou het, gewoonlik op ‘n pizza, of om verkoues weg te hou, en gaar knoffel het ‘n geur wat jy eers opmerk indien dit nie daar is nie.)
Ewenwel, ons sal seker maar rugby moet praat. As ek al ooit iemand skielik sien verander het in geesdrigtige ‘n Bulls-ondersteuner van iemand wat verklaar het indien die blinde skool teen die Bulle ( ‘skuus, die destydse Noord-Transvaal ) speel, is hy aan die blindes se kant, is dit Oom Pottie. Toe die Bloues Saterdag die oorhand oor die Jaguares kry, en behou, kon jy sweer sy bloed is blou.
“Ou Bothatjie, ek wil net vir jou vertel dat ek nie ’n hond het nie. Ek is die buurman met die konyne.”