Dankie aan my droom. – Tale & Verhale
Daar is ‘n pers boom buite my koshuis venster. Natuurlik is dit daardie verpeste plesier van ‘n Jakarandaboom. Dié een herinner my aan ‘n Fanta-grape suigstokkie wat ek en my broer altyd gaan koop het by die vakansie-oord in Ballito se snoepwinkel.
Die afgelope paar dae was winderig en goor met enkele donderstorms oor die heuwels van Grahamstad, so die ou pers blommetjies lê en wag vir die verlep om hulle te oorval so op die grys teer.
Al wat ek kan doen is sug. Want soms lyk ‘n boom so grys en dood en dan, oor ‘n paar maande, kom die son uit en voed die vlerke van die takke wat dan bloei van al die sonbrand se skade. Ja, die boom bloei en die allermooiste pers klokkies kondig met eens die koms van Kersfees aan.
So opgewonde soos ek is om voltyds Afrikaans te kan studeer volgende jaar, sonder die gesukkel van verlate departemente met ou dosente wat nog vashak by die grensoorlog, is my hart Laurika Rauch-nostalgies oor die mense wat ek ontmoet het. Ek sê Laurika Rauch-nostalgies omdat haar musiek my altyd herinner aan daardie ‘een glas te veel sondae middae’ waar almal so stil raak en diep dinge uitsorteer met God.
Grahamstad word stiller en koffiewinkels sluit vroeër soos die studente een-vir-een terug huis toe suipel. Die eetsaal bestaan nou uit enkele dooies wat in en uit beweeg uit gewoonte. Ek trek elke dag nog ‘n herinnering van die muur af, gooi die Prestik weg; pak nog ‘n boks. My male is halfpad tussen hier en Johannesburg oppad. My laaste ure word onder magiese bome spandeer waar swaeltjies my kwik met hulle stertjies. En ek stuur groete aan vriende wat die pad vat na hulle verskeie lande toe- ja, lande.
Ek probeer ook desperaat kleef aan kinderdae en hoërskool maats. My broer kry sy graad, gaan op sy eie Ballito vakansies hou en eweskielik word die pers suigstokkie bietjie valer, die golwe se klank effens verder en die kersliggies wat oor die township skyn effens absurd.
Ek stuur nou groete aan my eerste droom wat ek na uitgestreef het- volhard en met al die moed wat ‘n 18 jarige kon. Aan na die volgende Universteit, stad en droom- net soos die wolke weer toe trek bo my.
Dankie, Grahamstad. Tot wedersiens.
2 thoughts on “Dankie aan my droom.”
November 22, 2014 om 19:15
Ek kry sommer hoendervleis van al die herinnering uit my eie studentetyd. Jy het n besonderse manier van skryf en beskryf. Pragtig jong! Jy mag maar. Geniet jou vakansie
November 22, 2014 om 19:23
Vreeslik dankie, beteken baie 🙂