Vertebrale fraktuur: ontwikkeling, behandeling, genesingstyd
'N Wervelbreuk word veroorsaak deur 'n indirekte trauma (soos 'n val) of osteoporose. Hy kan homself uitdruk deur middel van bewegingsverwante pyn. Soms lewer 'n gebreekte werwel egter geen simptome nie en word dit dikwels ongemerk. Afhangend van die breukvorm, kan 'n werwelfraktuur konserwatief of chirurgies behandel word. Lees hier meer oor die werwelbreuk.
Vertebrale fraktuur: beskrywing
Die ruggraat bestaan ​​uit altesaam sewe servikale, twaalf torakale, vyf lumbale, vyf versmelte kruisvormige en vier tot vyf koksikswerwels. Tesame met 'n komplekse ligament en spierapparaat, sowel as die intervertebrale skyfies en hul kenmerkende dubbele S-vorm, is die ruggraat 'n funksionele elastiese stelsel wat vragte kan opneem.
Die werwelliggame vorm saam die werwelkolom, waarin die rugmurg (deel van die sentrale senuweestelsel) met al sy wentelbane loop. Van die rugmurg gaan die sogenaamde rugmurgsenuwees (perifere senuweestelsel), wat lateraal tussen die werwels na vore kom.
As die spier-ligament-apparaat te oorlaai is, kan dit breek en / of 'n werwelbreuk veroorsaak. Dit kan die rugmurg en rugmurgsenuwees beseer.
Verskeie vorme van werwelfraktuur
'N Wervel bestaan ​​uit 'n werwel liggaam, die spinale proses en die twee dwars prosesse. Daarom is die werwelfraktuur onderverdeel in:
Spineuse proses fraktuur
Dwars proses fraktuur
'N Mens onderskei tussen drie verskillende breukvorme wat in verskillende rigtings kan loop (klassifikasie van Wolter en Magerl):
Tipe A – Kompressiebeserings: Hier word die draaikolk saamgepers. Dit gebeur veral aan die voorkant van die draaikolk.
Tipe B – Afleidingsbeserings: 'n Wringkrag veroorsaak dat die draaikolk in die dwarsrigting breek. Sulke beserings kom voor in die posterior werwelgebied.
Tipe C – Rotasiebeserings: Dit kom voor tydens 'n rotasie. Selfs longitudinale ligamente en nie selde intervertebrale skyfies word aangetas nie.
Vertebrale frakture word addisioneel verdeel in stabiele en onstabiele breuke. Dit is belangrik vir die latere terapie-besluit.
In 'n stabiele werwelfraktuur bly die sagte weefsel, aangesien die omliggende ligamente onbeskadig bly, sodat die rugmurgkanaal nie beperk word nie en geen neurologiese simptome voorkom nie. Die aangetaste persoon kan gewoonlik vroeg behandel en gemobiliseer word.
Byvoorbeeld, 'n stabiele werwelbreuk is 'n eenvoudige aksiale kompressiefraktuur (tipe A). Deur samepersing van die werwelliggaam is stabiel teen aksiale kragte en ook teen kragte in die diffraksierigting. 85 persent van alle ruggraatbeserings is hoofsaaklik stabiele breuke. Die volgende frakture van die vertebrale liggaam is onder die stabiele frakture:
Geïsoleerde werwelfraktuur sonder skyfbesering, kompressiefrakture
Vertebrale fraktuur met skyfbesering
'N Onstabiele werwelbreuk kom voor wanneer die aangetaste werwelkolom vervorm kan word deur kragte wat in verskillende rigtings inwerk. Dit sluit byvoorbeeld afleidingsbeserings (tipe B) en rotasiebeserings (tipe C) in. Sodra die agterste wand van die werwelkolom aangetas is, praat 'n mens van 'n onstabiele breuk in die werwel, aangesien die risiko bestaan ​​dat die rugmurg deur bene wat verplaas word, beseer word. Die besering kan lei tot paraplegie.
In die geval van onstabiele breuke, is die betrokke persoon langer beperk tot sy mobiliteit. Die volgende werwelsfrakture is onstabiel:
Vertebraatbreuk (meestal aan die servikale ruggraat)
Puinbreuk met skyfweefselbeskadiging en verplaas fragmente voor en agter
Krake van breuke met 'n kinkel vanaf 25 grade
Frakture van die artikulêre prosesse met gapende spinale prosesse
Vertebrale boog besering
Vertebrale fraktuur: simptome
Wanneer 'n werwel gebreek is, kom plaaslike pyn gewoonlik voor – of die pasiënt rus, beweeg of stresvolle bewegings uitvoer. Pynlyers neem gewoonlik selfbeheersing. As gevolg hiervan kan die omliggende spiere opspan (spierspanning). By servikale werwels ondersteun lyers die kop met sy hande as gevolg van onstabiele liggaamshouding. Uiteindelik verskyn daar 'n kneusplek aan die agterkant van die nek.
As die werwelbreuk gepaard gaan met senuweeskade, kan aanvalle van intense, erge pyn (neuropatiese pyn) en pynlike brandwond of steek (neurogene pyn) voorkom. Emosionele verlamming (parestesie) is ook moontlik en beweeglikheid kan beperk word in die segment wat ooreenstem met die vlak van die besering.
Vertebrale fraktuur: oorsake en risikofaktore
'N Werwelfraktuur kan verskillende oorsake hê. Hulle kan in twee groepe verdeel word:
Traumatiese voorwaardelike werwelfraktuur
'N Werwelbreuk kom hoofsaaklik voor deur 'n indirekte krag, byvoorbeeld in 'n val van 'n hoë hoogte op die bene (kettingbreuk), op die boude of die kop. Direkte traumas soos 'n ruggraatslag of 'n oop werwelbreuk na 'n gewondskoot is uiters skaars. Maar selfs met 'n eenvoudige Bagatelltraumen, soos 'n onderdrukking op die oefenmat of 'n Stutz op die parkeerterrein, kan dit lei tot 'n ernstige ruggraatbreuk met ernstige gevolge.
Oor die algemeen is die oorgange tussen die servikale ruggraat en die torakale ruggraat, tussen die torakale ruggraat en die lumbale ruggraat en tussen die lumbale ruggraat en die sakrum veral geneig tot beserings. Ongeveer die helfte van alle werwelsfrakture behels die oorgang tussen die torakale ruggraat en die lumbale ruggraat. Die volgende tipiese situasies kan lei tot trauma aan die ruggraat:
'N Riembesering ("gordelbeserings") kan 'n werwelbreuk veroorsaak saam met buikbeserings.
As u van groot hoogtes af val, kom daar dikwels 'n beenbreuk saam met 'n fraktuur van die torakale en lumbale ruggraat voor.
Intervertebrale skyf- en ligamentagtige strukture kan breek as die vinnige liggaamsbeweging skielik gestop word (trauma).
As 'n werwelbreuk ontwikkel sonder 'n ooreenstemmende ongeluk, moet ander oorsake oorweeg word. Veral by bejaardes speel osteoporose (beenverlies) 'n groot rol. Die been verloor sy beenmassa en word onstabiel. Selfs 'n klein krag kan dan lei tot 'n werwelbreuk.
'N Werwelfraktuur wat veroorsaak word deur osteoporose staan ​​ook bekend as "sinterfraktuur". Hier breek die basis- en dekplate as 'n sogenaamde viswerwels of die voorwand van die werwelkroes as 'n sogenaamde Keilwirbel. Dit kom veral voor in die onderste torakale rug en die boonste lumbale ruggraat. Die digte breuk kom byvoorbeeld voor by ou mense as gevolg van 'n val op die gesig (digtheid = doringagtige verlenging van die tweede servikale werwel).
Daarbenewens kan beenmetastases, beentumore, ankiloserende spondilitis, 'n plasmositoom (veelvuldige myeloom – 'n kankeragtige siekte) en spondilitis (vertebrale liggaamsontsteking) lei tot 'n onverwagse werwelbreuk met 'n effense triviale trauma.
Werwelfraktuur: ondersoeke en diagnose
As u vermoed dat 'n werwelfraktuur voorkom, moet u 'n dokter raadpleeg vir ortopedie en traumakirurgie. Hy sal u eers vra oor 'n vorige ongeluk en u mediese geskiedenis:
Het u 'n ongeluk gehad? Wat het gebeur?
Was daar 'n direkte of indirekte trauma?
Het u pyn? Indien wel, in watter gebied en met watter bewegings?
Was daar vorige beserings of vorige skade?
Het u al voorheen klagtes gehad?
Het u gevoelloosheid aan u arms of bene?
Is daar ekstra gastro-intestinale klagtes, probleme met urinering of disfagie?
Ongeveer tien persent van alle ruggraatbeserings het ook senuwee-beserings. Daarbenewens sal die dokter dink aan 'n gebreekte werwel en die moontlikheid van gepaardgaande beserings. Gewoonlik is 'n erge trauma onderliggend, sodat niere en milt byvoorbeeld aangetas kan word.
In die kliniese ondersoek kyk die dokter of dit moontlik is om te loop of staan. Hy toets ook die algemene mobiliteit van die pasiënt. Volgende kraniale senuwees, sensitiwiteit en motoriese vaardighede word ondersoek om te sien of daar neurologiese tekorte is. Daarbenewens ondersoek die dokter of daar spanning of verharding in die spier (spier harnas) of 'n torticollis (torticollis) is.
'N Röntgenondersoek op twee vlakke is 'n belangrike deel van die diagnose van die werwelbreuk. Verder word funksionele opnames gemaak om akkuraat te bepaal of skyfies of ligamente beseer is. Daarbenewens word die afstande van die spinale prosesse van die werwels, die vertebrale liggaamsholtes en die draaikolk beoordeel.
Vir swak sigbare gebiede is rekenaar tomografie (CT) veral geskik as beeldvormingsprosedure. Dit geld veral vir die oorgangsgebied van die servikale ruggraat na die torakale ruggraat. Beserings in hierdie omgewing kan met behulp van CT akkuraat geskat word. As daar senuweefoute is, word 'n CT altyd gedoen.
Magnetiese resonansbeelding (MRI) is gewoonlik nie nodig vir akute beserings nie. Dit word slegs gebruik om rugmurg- en skyfbeserings uit te sluit.
Vertebrale fraktuur: behandeling
In beginsel kan die vertebrale fraktuurterapie beide konserwatief en chirurgies gedoen word. Watter metode die beste vir elke geval is, hang af van die tipe besering (soos stabiele of onstabiele breuk) en ook van die ouderdom van die pasiënt.
Vertebrale behandeling: Konserwatief
As dit 'n stabiele fraksie is, word dit gewoonlik konserwatief behandel. Die pasiënt word aanbeveel om vir hulself te sorg en bedrus te hou totdat die pyn verbeter het. In sommige gevalle kan dit egter gebeur dat die werwelkolom kan krom vanweë die veranderde vorm van die gebreekte werwelliggaam. 'N Sterk kromming kan lei tot permanente ongemak. Daarom word daar gewoonlik 'n kromming van 20 grade in die torakale en lumbale ruggraat gebruik.
Met 'n stabiele breuk van die servikale ruggraat, kan dit opsioneel in lyn gebring word met 'n verlenging (Crutchfield) tesame met 'n X-straalbeheer – die werwelgewrigte word sodoende in die aksiale rigting gestrek. Dan word die servikale ruggraat geïmmobiliseer met 'n sagte kraag (Schanz-das), 'n harde kraag (Philadelphia-das), 'n Minerva-pleister of 'n Halo-fixator.
Vir die konserwatiewe behandeling van die torakale en lumbale ruggraat kan behandel word met 'n driepuntkorset of 'n gips (plastiese) korset.
Gewoonlik word 'n onstabiele werwelbreuk gebruik, omdat daar altyd die risiko bestaan ​​dat die rugmurg beseer of reeds beseer is. As die senuwees aangetas word, word 'n sogenaamde laminektomie uitgevoer, waardeur dele van een of meer werwelliggame verwyder word.
Die doel van chirurgiese behandeling is om die ruggraat vinnig te heroriënteer en te stabiliseer om die druk op die senuwees so vinnig moontlik te verlig. Dit geld ook vir volledige paraplegie, selfs as daar nie geskat kan word of 'n verbetering na die operasie sal plaasvind nie – is dit altyd moeilik om te voorspel tot watter mate die rugmurg beskadig is.
Spontane frakture, soos dié wat veroorsaak word deur osteoporose, behels kyfoplastie of vertebroplastiek. In traumatiese frakture word in beginsel twee metodes gebruik: osteosintese of spondylodesis.
Kyphoplasty is 'n minimaal indringende metode waardeur die gebreekte werwelliggaam weer met 'n ballon opgerig word. Vervolgens word die hoogte van die draaikolk gestabiliseer deur sement in te spuit.
Vertebroplastiek is ook 'n minimaal indringende metode om die gebroke werwelliggaam te stabiliseer. Weereens word sement in die werwelkolom ingespuit.
In osteosintese word die beenbreuk geskroef of afgeplat. Gewoonlik word 'n breuk van die digte (doringagtige verlenging van die tweede servikale werwel) of 'n bilaterale skeuring van die werwelboog geskroef. Frakture van die torakale en lumbale ruggraat word oor verskillende segmente (interne fixator) vasgemaak.
Vertebrale chirurgie: spinale samesmelting
By spondylodesis (verstikkingskirurgie) word twee of meer werwels met 'n beenskyf of plaat gestyf. Hierdie prosedure word gewoonlik oorweeg vir beserings van die ligamente en skyfies van die servikale ruggraat. Borde van voor en van agter is aan die servikale ruggraat vasgemaak.
As die ruggraat 20 grade vorentoe gebuig word deur 'n kompressiefraktuur in die torakale en lumbale ruggraat, word die werwelbreuk van voor en agter versmelt. Afleiding en torsiebeserings van die torakale en lumbale ruggraat word ook van beide kante verskerp.
Werwelfraktuur: Siekteverloop en prognose
Siekte en prognose in 'n werwelfraktuur is gewoonlik goed. Dit speel egter 'n groot rol, of senuweeweefsel beseer is. Daarbenewens bestaan ​​daar selfs na die trauma steeds die gevaar dat die rugmurgkanaal vernou word of naburige segmente degeneratief verander. Die volgende gevolge kan voorkom na ruggraatbeserings:
Sodra die werwelbreuk gesond is, kan daar ortopediese probleme met betrekking tot statika wees.
Alle werwels loop die risiko van letsels van die rugmurg of senuweewortel. In die uiterste geval kom paraplegie voor.
As die werwels van voor af inbreek, kan die agterste konvekse buiging van die ruggraat toeneem. In die bors ruggraat kan die bult in die bors vermenigvuldig ("die weduwee se bult") en verminder in die lumbale ruggraatarea.
'N Laterale kromming van die ruggraat (skoliose) ontstaan ​​deur die sykante te laat sak. Hierdie skoliose is kort geboë. Die statistieke word beïnvloed deur die oorhang van die romp en die onderliggende en onderliggende skyfies word toenemend beklemtoon.
In ernstige fisieke werk soos "skud", kan spinale prosesse van die werwels breek, veral vanaf die sewende servikale of eerste torakale werwel. Dit veroorsaak geen beduidende klagtes nie.
Vertebrale fraktuur: genesingstyd
Die genesingstyd in 'n werwelbreuk hang af van hoe ernstig die beserings is. 'N Stabiele werwelfraktuur is oor enkele weke tot maande weer benare, sonder om verder te beweeg. Afhangend van die pyn, kan individue wat geraak word onmiddellik of na ongeveer drie weke opstaan. 'N Onstabiele een vertebrale fraktuur Dit kan egter verder skuif en sodoende die risiko van kompressie van die rugmurg verhoog en tot paraplegie lei.