Ons geheue is ’n kragtige hulpmiddel wat die Here aan ons gegee het. Ons brein is soos ’n liasseerkabinet waarin ’n klomp lêers oor die verlede opgesluit is. Al wat ons nodig het om hierdie lêers oop te maak, is ’n enkele stimulus. ’n Foto kan ons byvoorbeeld terugneem na ’n ou-ou era. ’n Reuk kan ons terugvoer na ons jeug. ’n Vreemdeling se stem of manier van lag maak dalk weer jou tienerjare oop. Die Hebreeuse woord wat op verskeie plekke gebruik word om iets van ons herinneringe te beskryf, is ’n woord wat eintlik daarna verwys dat ons die verlede lewendig in die hede sien. Dit verwys na ’n fisiese herlewing van ’n bepaalde episode. Saam met hierdie herontdekkings kom daar natuurlik ’n klomp emosies. Hartseer, weemoed, vreugde, verlange…
Met die aankoms van die verbondsark in Jerusalem word Dawid se geheue só verfris. Hy haal op digterlike wyse die lêers wat sy verhouding met God uitbeeld, na vore. Hy kan daarná nie anders as om ’n loflied te sing nie. Die loflied, wat volgens oorlewering by hierdie geleentheid vir ’n eerste keer gesing is, word later ’n amptelike lied. Dit vertel van God se reddingsdade en van hoe al sy beloftes waar geword het.
In ons wêreld is daar heelwat sigbare simbole. Of dit ’n kruis langs die pad is wat ons aan die offer van ons Here Jesus Christus herinner en of dit ’n asemrowende stukkie natuur is wat ons aan die grootheid van God se skeppingswerk herinner, ons word telkens blootgestel aan God se werk deur die eeue. Hierdie blootstelling behoort elkeen van ons te dring tot ’n lofsang: Ek sien die veld – die bosse, berge, vlaktes. Ek hoor hoe fluister grasse, stroom en wind… Dan moet ek juig... (Ges 464: 2). Wanneer ons geheue in die alledaagse bestaan geprikkel word deur allerlei stimuli en ons meegevoer word na ’n wêreld van ouds, mag die tekens van God se teenwoordigheid en genade ons ook bring na ’n wêreld van dank en lof.
Ons weet hoe klein, hoe arm, hoe eensaam mense is, hoe teer en kwesbaar. Ons weet dat daar hartseer is wat deur niemand getroos word nie. Ons weet daar is nie eintlik ’n groter droefheid as die droefheid van ’n hart wat deur niemand verstaan word nie. Ons weet die lewe is vir sommige mense ’n ondraaglike pyn. Ons het almal letsels en leë plekke in ons hart wat niemand kan genees of vul nie. Ons het almal woorde van bemoediging nodig.
Dit is ook die behoefte wat die mense in die sinagoge in Antiogië gehad het toe Paulus en sy geselskap daar aangekom het. Op hul uitnodiging om ’n woord van bemoediging te bring, gryp hy die geleentheid aan om te vertel hoe God ons bemoedig. Hy gee ’n kort uiteensetting van hoe God in en deur die Israeliete gewerk het, om uit te kom by die belofte wat God in vervulling laat kom het deur die Verlosser te stuur. Sy woord van bemoediging lê in Jesus wat gekruisig is en uit die dood opgestaan het. Dit noem hy die goeie boodskap, want daardeur is nou versoening bewerk tussen God en mens en het die dood nie meer die laaste sê nie. Elkeen wat in Jesus glo, sal lewe, al sterwe hy ook.
Wanneer Jesus van rus praat, bedoel Hy volkome rus vir nou en vir altyd. Dié rus wat Hy met sy lyding, dood en opstanding vir ons moontlik gemaak het. Dié rus wat voortvloei uit ’n innige verhouding van versoening en vrede met God. Om in God te rus, is wat ons as mense regtig nodig het om volledig méns te kan wees. Dit is ook waarna ons eintlik voortdurend smag, selfs al weet ons dit sélf nie eens nie. Om in God te rus, beteken nie dat ons leeglêers word nie. Inteendeel, die rus in God sit ons juis sinvol en vrugbaar aan die werk. Daarom dat Jesus praat van ’n ságte juk en ’n lígte las. So ánders as die skrifgeleerdes van sy tyd wat swaar laste op mense gelaai het om in die regte verhouding met God te probeer kom. Volkome rus kan nét as ’n gawe deur God aan ons geskenk word, want Hy is die bron van ons hele bestaan, die borrelende fontein van die lewe. In ’n innige liefdesverhouding met God, geborge in Hóm, kan ek en jy resloos gedy.
Maar dan moet jy kóm en moet jy drínk. Dit is die voorwaarde. Jy moet God in die lewende en opgestane Jesus sélf kom ontmoet en intiem leer ken. Dít beteken nie nét om ’n soort intellektuele kennis óór God te hê nie. Daardie soort kennis kan jou dalk ’n bietjie help om te besef hoe min jy in werklikheid van God weet of kan sê. Hy is egter nie vas te vang in menslike strukture nie. Hy is Gód, die ongrypbare. Maar Hy belowe sy rus vir dié wat daarna smag en wat bedelend, wagtend en smagtend na Hom toe kom. Trouens, dit is Hy sélf wat in die eerste plek die dors na sy rus in jou laat ontstaan het. Hy wil Homself graag aan jou openbaar. Saam met dié hartskennis kom ook die rus.