Melanie Klein - Inligting
Melanie Reizes, die dogter van Moriz Reizes en Libussa Deutsch Reizes, is op 30 Maart 1882 in Wene gebore. Haar pa is uit 'n ortodokse Joodse gesin gebore, maar het studeer om 'n dokter te word teen die wil van sy ouers. Hy het tien tale gepraat en was uiters goed gelees. (1)
Haar ma was die kleindogter van 'n rabbi. Moriz het haar ontmoet terwyl hulle in dieselfde koshuis was. Hy het dadelik verlief geraak op hierdie "opgevoede, geestige en interessante" jong vrou, met haar mooi gelaatskleur, fyn gelaatstrekke en ekspressiewe oë. "Hulle trou in 1875. (2)
Melanie was die jongste van vier kinders, Emilie gebore in 1876, Emmanuel in 1877 en Sidonie in 1878. Die gesin was in finansiële moeilikheid toe sy gebore is en haar ma het 'n winkel oopgemaak wat plante verkoop het. Libussa was so besig dat sy haar nie kon borsvoed nie. Sy is oorhandig aan 'n nat verpleegster wat haar op aanvraag gevoed het, alhoewel die ouer kinders almal deur hul ma gevoed is. (3)
Melanie beweer dat haar pa geen geheim van sy voorkeur vir Emilie gemaak het nie, wat saam met Emmanuel haar geterg het oor haar onkunde. Haar agtjarige suster, Sidonie, het egter in haar belang gestel en haar geleer lees en reken tydens haar lang siekte met scrofula ('n vorm van tuberkulose). Hoewel sy oorleef het, sterf haar suster, Sidonie, in 1886 aan die siekte. Janet Sayers, die skrywer van Moeders van die psigoanalise (1991), beweer dat dit moontlik 'n bydrae gelewer het tot Melanie se lewenslange depressie. (4)
Melanie skryf later: "Ek het die gevoel dat ek nooit die hartseer oor haar dood heeltemal onder die knie gekry het nie. Ek het ook gely onder die hartseer wat my ma getoon het, terwyl my pa meer beheers was. Ek onthou dat ek gevoel het dat my ma my nodig het des te meer noudat Sidonie weg was, en dit is waarskynlik dat die bederf te wyte was aan die feit dat ek die kind moes vervang. " (5)
In 1891 het Emmanuel, 14 jaar oud, 'n gedig wat sy geskryf het, geprys en reggestel, hy was "my vertroueling, my vriend, my onderwyser". Hy het haar Latyn en Grieks geleer om haar in staat te stel om die Gimnasium by te woon en het haar aangemoedig om haar skryfwerk te laat publiseer. 'Hy het baie belanggestel in my ontwikkeling, en ek het geweet dat hy tot sy dood altyd verwag het dat ek iets groots sou doen, alhoewel daar eintlik niks was waarop ek dit kon baseer nie ... nie net omdat hy op 'n ouderdom van nege of tien jaar redelik volwasse gelyk het nie, maar ook omdat sy gawes so ongewoon was ... 'n onenigheid met sy onderwysers by die gimnasium, of minagtend daarvan, en daar was baie omstrede gesprekke met my pa. " (6)
Emmanuel stel Melanie bekend aan die idees van Friedrich Nietzsche, Arthur Schnitzler en Karl Kraus, almal radikale denkers wat die konvensionele moraliteit uitdaag. Sy het ook met haar broer se vriende gemeng en daar word beweer dat vier van hierdie jong mans met haar wou trou. Sy het hierdie idee egter verwerp en beplan om medisyne soos haar pa te studeer, maar om in psigiatrie te spesialiseer. Haar laaste skooljare, onder die invloed en aanmoediging van haar broer, was jare waarin sy 'heerlik lewendig' gevoel het. (7)
Melanie se planne om universiteit toe te gaan, het geëindig toe haar pa in April 1900 oorlede is. Dit is gevolg deur die dood van Emmanuel weens 'n hartaanval. Sy het nou ingestem om met Arthur Stephan Klein, 'n tweede neef en die seun van Jacob Klein, 'n suksesvolle sakeman, te trou. Hulle trou in 1903. Klein, 'n ingenieur, het by 'n aantal ondernemings in verskillende dele van Europa gewerk en was selde tuis. (8)
Melanie se huwelik was van die begin af ongelukkig. "Ek het myself soveel as moontlik in moederskap en belangstelling in my kind gewerp. Ek het heeltyd geweet dat ek nie gelukkig was nie, maar ek het geen uitweg gesien nie." Sy het baie jare later aan 'n vriend gesê dat hy sake ondergaan het vanaf die eerste jare van haar huwelik. Melanie Klein het die lewe geskenk aan haar dogter, Melitta Klein, in 1904. Dit is gevolg deur twee seuns, Hans in 1907 en Erich in 1914. Sy was genoodsaak om by haar man te bly omdat sy nie selfstandig was nie. (9)
In 1914 het Melanie Klein ontleding geneem met Sandor Ferenczi, 'n vooraanstaande Hongaarse dokter, wat lid was van 'n groep dokters wat volgelinge was van 'n groep onder leiding van Sigmund Freud. 'N Ander lid van die groep was Hanns Sachs wat gesê het dat hy' die apostel van Freud was wat my Christus was '. 'N Ander lid het gesê "daar was 'n atmosfeer van die stigting van 'n godsdiens in daardie kamer. Freud was self die nuwe profeet ... Freud se leerlinge - almal geïnspireer en oortuig - was sy apostels." 'N Ander lid het opgemerk dat die oorspronklike groep' 'n klein en waaghalsige groep was, wat nou vervolg word, maar die wêreld moet oorwin '. (10)
Op aanbeveling van Frenczi lees Melanie Klein Freud s'n Die interpretasie van drome. Freud het aangevoer dat "As u die drome van baie jong kinders ondersoek, vanaf agtien maande en later, dit heeltemal eenvoudig en maklik om te verduidelik is. Klein kinders droom altyd van die vervulling van wense wat die vorige dag by hulle opgewek is, maar nie tevrede was nie. . " Die drome van volwassenes is moeiliker om te verduidelik. "Die mees bevredigende oplossing van die raaisel van drome sou beslis wees om te vind dat volwassenes se drome ook was soos kinders se vervulling van wensimpulse wat op die droomdag na hulle toe gekom het. En dit is in werklikheid die geval. probleme met die oplossing van hierdie oplossing kan stap vir stap oorkom word as drome van nader ontleed word. "
Freud het toegegee dat volwasse drome in die meeste gevalle nie meer kan lyk as die vervulling van 'n wens nie. "En hier is die antwoord. Sulke drome is onderworpe aan verdraaiing; die sielkundige proses wat dit onder leuens gehad het, kon oorspronklik heel anders in woorde uitgedruk gewees het. U moet die duidelike inhoud van die droom onderskei terwyl u dit in die oggend vaag onthou en beklee dit moeisaam (en, soos dit lyk, willekeurig) in woorde, en die latente droomgedagtes, wat u moet aanvaar dat dit in die onbewuste was. Hierdie verdraaiing in drome is dieselfde proses as wat u reeds leer ken het by die ondersoek na die formasie Dit dui ook aan dat dieselfde samespel van geestelike kragte aan die werk is by die vorming van drome as in die simptome.Die duidelike inhoud van die droom is die verwronge plaasvervanger vir die onbewuste droomgedagtes en hierdie vervorming is die werk van die ego se verdedigingskragte - van weerstand. " (11)
Sigmund Freud gee die voorbeeld van 'n pasiënt wat gedroom het dat sy 'n klein wit hond wurg. Die dokter het haar gevra of sy 'n besondere wrok teenoor iemand het. Sy het ja gesê, en het bygevoeg dat dit teen haar skoonsuster was. Sy het voortgegaan: 'Sy probeer tussen my man en myself kom'. Sy is aangemoedig om meer oor hierdie konflik te praat en na 'n rukkie onthou sy dat sy haar in 'n onlangse argument beskryf het as ''n hond wat byt'. Sy het ook daarop gewys dat haar skoonsuster 'n merkwaardige bleek gelaatskleur gehad het. Die pasiënt het nou die betekenis van die droom besef. (12)
Freud het aangevoer dat 'n vrou wat droom dat sy 'n aandete wil gee, maar nie die kos in die winkels kan kry nie, haar begeerte vervul om nie 'n vriendin uit te nooi vir wie haar man lief is en dat sy jaloers is nie. In 'n ander geval droom 'n vrou dat haar vyftienjarige dogter dood in 'n boks lê, wat haar vroeëre wens vir aborsie bevredig as sy swanger is. Freud het aangevoer dat in hierdie drome die ervaring van angs die verwronge bevrediging van 'n seksuele begeerte is. Daarna het hy gesê dat die akkuraatheid van hierdie stelling 'met toenemende sekerheid bewys is'. (13)
In Die interpretasie van drome Freud het die nou bekende Oedipus -kompleks verduidelik. "Om verlief te wees op die een ouer en die ander te haat, is een van die belangrikste komponente van die voorraad sielkundige impulse wat in die kinderjare gevorm word en wat by kinders wat neuroties is, van groot belang is om die simptome daarvan te bepaal. Die ontdekking word bevestig deur 'n legende wat uit die klassieke oudheid tot ons gekom het ... Wat ek in gedagte het, is die legende van koning Oedipus en Sophocles se drama wat sy naam dra. " (14)
Melanie Klein het ook Freud s'n gelees Drie opstelle oor die teorie van seksualiteit. In die boek wat Freud saamgestel het, uit wat hy geleer het deur ontledings van pasiënte en ander bronne, het hy alles wat hy geweet het oor die ontwikkeling van die seksuele instink van die vroegste kinderjare af. Freud het "die grondslag gelê vir sy teorie oor neurose, die verduideliking van die behoefte aan onderdrukking en die bron van emosionele energie onderliggend aan bewuste en onbewuste dryfvere en gedrag wat hy libido genoem het." (15)
Klein het begin waarneem oor haar jongste seun, Erich, en sy is aangemoedig om voort te gaan toe Sandor Ferenczi haar vertel dat sy 'n gawe vir psigoanalitiese begrip het. Sy was vasbeslote om haar jong seun se verstand "vry te laat van onnodige verbod en verdraaiing van die waarheid". Klein, 'n ateïs, het besluit dat sy hom nie wou leer dat daar 'n God is nie. Sy was ook eerlik en eerlik met hom oor seks. Dit was destyds uiters radikaal. Die resultate van haar eksperiment is beskryf in 'n referaat wat sy in 1919 aan die Budapest Psychoanalytical Society gegee het, getiteld Die ontwikkeling van 'n kind: die invloed van seksuele verligting en verslapping van gesag op die intellektuele ontwikkeling van kinders. Dit is twee jaar later as 'n artikel gepubliseer. (16)
Hoewel haar seun, Erich, toe nog net vyf jaar oud was, het sy maniere gevind om met hom oor seks te praat. Hy wou eers nie weet nie, maar nadat sy vir hom stories oor die sekslewe van diere vertel het, het hy belangstelling begin toon. Hy reageer deur sy ma stories te vertel waar hy die voorwerpe om hom simbolies gebruik het. Hy het sy speelgoed oor haar lyf gehardloop en gesê dat hulle berge klim. Hy het gepraat van waaruit babas gemaak word en gesê dat hy babas by sy ma wil maak. Erich vertel 'n ander verhaal "waarin die baarmoeder as 'n volledig gemeubileerde huis gedink het, veral die maag baie volledig toegerus was en selfs 'n bad en 'n seepbak gehad het." (17)
Melanie Klein het aangevoer dat hierdie vorm van opvoeding hom verander het van ietwat agterlik na 'byna voorbarig'. Sy houding teenoor sy ouers het verander: "Sy speletjies sowel as sy fantasieë toon 'n buitengewone aggressiwiteit teenoor sy vader en natuurlik ook sy duidelik aangeduide passie vir sy ma. Terselfdertyd word hy spraaksaam, vrolik, kan hy ure lank speel met ander kinders, en laastens so 'n progressiewe begeerte na elke tak van kennis en leer getoon dat hy in 'n baie kort tydjie en met baie min hulp geleer het om te lees. " (18)
Klein het ook haar ouer kinders ontleed. Hans was verplig om op te hou om 'n meisie ouer as homself te sien vanweë die 'identifikasie wat hy gemaak het met die fantasie van sy ma as 'n prostituut'. In haar artikel, 'N Bydrae tot die psigogenese van Tics sy het aangevoer dat "die wegdraai van die oorspronklik geliefde, maar verbode moeder, deelgeneem het aan die versterking van die homoseksuele houding en die fantasieë oor die gevreesde kastrerende moeder." (19)
Klein het Hans nou gedwing om 'n homoseksuele verhouding met 'n skoolvriend te verbreek. "Dit het vir die seun gelyk asof hy geen privaatheid van sy ma gehad het nie, wat die diepste geheime van sy siel geken het. Sy tik en verwante homoseksuele probleme het sy herhaaldelik verbind met sy gevoel van minderwaardigheid teenoor sy vader. Arthur Klein was diep agterdogtig oor die psigoanalise, wat hy beskou het as 'n wig tussen hom en sy seun, en sy vrou se obsessie daarmee as 'n ontwrigtende inbraak in die gesin. " (20)
Melanie Klein beskou haarself as die wêreld se eerste kinderontleder. Die titel het egter gegaan aan Hermine Hug-Hellmuth. Sy het 'n voormalige onderwyser gepubliseer Die aard van die kind se siel (1913) en 'N Jong meisie se dagboek (1919). (21) By die Internasionale Kongres in Den Haag in 1920 het sy in haar koerant verslag gedoen oor haar vroeë pogings Oor die tegniek van die ontleding van kinders. Haar werk was gebaseer op waarneming en ontleding van kinders se gedrag en op die moontlikheid om psigoanalitiese teorie toe te pas op die onderwys en die sielkunde van kinders. Dit het ingesluit die ontleding van haar neef, Rudolf Otto Hug. Die buite-egtelike kind van haar halfsuster Antoine, wat hy sedert die dood van sy ma deur Hug-Hellmuth grootgemaak het. (22)
Melanie Klein het Hug-Hellmuth ontmoet, maar het haar nie baie behulpsaam gevind nie, moontlik omdat sy vir haar 'n bedreiging gevind het. "Dr. Hug-Hellmuth het op die oomblik in Wene kinderanalise gedoen, maar op 'n baie beperkte manier. Sy het interpretasies heeltemal vermy, hoewel sy speelmateriaal en tekeninge gebruik het, en ek kon nooit 'n indruk kry van wat sy eintlik doen nie. , en sy het ook nie kinders onder ses of sewe jaar ontleed nie. " (23)
Hug-Hellmuth het eintlik gewaarsku teen ontleding vir kinders as dit hul diepste gevoelens raak. Sy het voorgestel dat dit gevaarlik is om te veel van kinders se negatiewe en aggressiewe gevoelens teenoor hul ouers bloot te stel. Hug-Hellmuth was nie net bang om ouers te vervreem deur hul aggressie teenoor hul ouers aan kinders bloot te stel nie, maar sy wou ook hê dat die kinders goeie en vriendelike gevoelens teenoor hulleself moes hê. (24)
Melanie het haar kinders by haar skoonfamilie in Rosenberg in Slowakye nagelaat en na Duitsland verhuis en in 1922 lid geword van die Berlin Psychoanalytical Society. Saam met Anna Freud word sy nou beskou as een van die pioniers van kinderpsigologie. Klein het teen hierdie tyd ontevrede geraak met die resultate van haar ontleding met Sandor Ferenczi en het Karl Abraham gevra om haar te ontleed. Sy het later gesê dat dit haar kort analise met Abraham was wat haar werklik geleer het oor die praktyk en teorie van analise. (25)
Terwyl sy in Duitsland was, ontmoet sy Alix Strachey, die vrou van Freud se vertaler James Strachey. Die twee vroue het goeie vriende geword: 'Sy (Melanie) was vreeslik opgewonde en vasbeslote om duisend avonture te beleef, en het my gou met 'n paar van haar geeste besmet ... sy is regtig 'n baie goeie soort en maak geen geheim van haar hoop, vrese en plesier nie , wat van die eenvoudigste aard is. Net sy het 'n verdomde skerp oog vir neurotika. " (26)
Melanie Klein het ook by die Berlin Psychoanalytic Institute gewerk. Ander betrokkenes was Karl Abraham, Max Eitingon, Ernst Simmel, Hanns Sachs, Karen Horney, Edith Jacobson en Wilhelm Reich. Die instituut weerspieël die sosialistiese sentimente wat destyds deur Berlynse intellektuele gehou is. Van die begin af het die instituut gratis analitiese behandeling gebied, dikwels aan meer as honderd pasiënte. Later het dit ongeveer dertig ernstig versteurde mans wat onder die gevolge van die Eerste Wêreldoorlog gely het, binnekant behandel. Alhoewel Sigmund Freud nie direk betrokke was nie, het die instituut geprys omdat hy "ons terapie toeganklik gemaak het vir die groot aantal mense wat nie minder as die rykes aan neurose ly nie, maar nie in staat is om vir die behandeling te betaal nie." (27)
Ernst Simmel, wat Abraham as instituutpresident opgevolg het, was trots daarop dat die gratis behandeling van die klinieke nie die minste verskil van dié van pasiënte wat hoë gelde betaal nie. "Alle pasiënte is ... geregtig op soveel weke of maande se analise as wat sy toestand vereis". Op hierdie manier het die Berlynse Instituut sosiale verpligtinge nagekom wat die samelewing aangegaan het, wat 'sy armes neuroties laat word en vanweë sy kulturele eise sy neurotika laat arm bly en hulle aan hul ellende laat staan'. (28)
Klein was teleurgesteld oor die verkiesing van Simmel, omdat sy Abraham meer as haar idees ondersteun het. Abraham is beskryf as "die beste president wat ek ooit in my lewe ontmoet het. Hy was eenvoudig pragtig. Regverdig en absoluut ferm. Geen nonsens nie. En hy het die ding baie goed byderhand gehou. Weereens het hy sy beperkings gehad. Hy hou nie daarvan nie baie fantasie. Hy het self nie baie fantasie gehad nie, maar hy was baie plat op die aarde, uitstekende klinikus, perfekte voorsitter en regtig 'n regverdige man. " (29)
Karen Horney was so beïndruk met haar werk dat sy besluit het dat die meisies se opvoeding aangevul moet word met 'n kursus psigoanalitiese behandeling met Melanie Klein. Brigitte, wat veertien was, het geweier om vir ontleding te gaan. Marianne, twaalf en meer, het twee jaar getrou bygewoon, maar het strategieë ontwikkel wat Klein se interpretasies tot die minimum beperk het. Renate, wat net nege jaar oud was, het probeer om saam te werk, maar hou nie van die praatjies oor seksuele aangeleenthede nie. (30) Later, Horney, het Melitta 'n psigo-ontleding. (31)
Melitta is opgelei aan die Berlynse Psigoanalitiese Instituut, voordat sy in 1924 met Walter Schmideberg trou, 'n ander sielkundige wat veertien jaar ouer was as haar. Schmideberg was destyds 'n vriend van Sigmund Freud en Klein se biograaf, Phyllis Grosskurth, beweer dat sy 'die huwelik aangemoedig het vir die weerspieelde aansien wat dit haar sou gee'. Dit het egter nie lank geduur voordat Klein hom teen Melitta se nuwe man gekeer het nie. Hierdie familierye het veral betrekking gehad op Schmideberg se drinkprobleme. Die jaar daarna is hy behandel vir dwelmverslawing by Sanatorium Schloss Tegel. (32)
Die nag van 8 September 1924 is Hermine Hug-Hellmuth vermoor deur haar agtienjarige neef, wat sy grootgemaak het. Volgens Rudolf Otto Hug het sy tante se geskrifte baie waarnemings van hom bevat en het hy tydens sy verhoor getuig dat sy probeer het om hom te psigoanaliseer. Na sy verhoor is hy tot twaalf jaar gevangenisstraf gevonnis. Nadat hy uit die gevangenis vrygelaat is, het hy as slagoffer van psigoanalise probeer om vergoeding van die Weense Psigoanalitiese Vereniging te kry. (33)
Hierdie moord het 'n geweldige impak op die psigoanalitiese beweging gehad. Lede van die Berlynse Psigoanalitiese Instituut het toenemend krities geraak oor die teorieë van Melanie Klein. Hulle het haar daarvan beskuldig dat sy 'swak is oor teorie' en dat haar 'kwekery en belaglik' in die kwekery gepraat word. Sommige van die lede het voorgestel dat 'kinderanalise positief gevaarlik' is. In Mei 1925 het Karl Abraham ernstig siek geword en kon sy haar nie meer as sy pasiënt hê nie. Na sy dood in Desember het sy die moontlikheid begin oorweeg om Duitsland te verlaat. (34)
In September 1926 aanvaar Melanie Klein, op 38 -jarige ouderdom, die uitnodiging van Ernest Jones om sy kinders in Londen te ontleed. Sy woon in 'n maisonette naby die Institute of Psychoanalysis in Gloucester Place. Haar praktyk het spoedig nie net die kinders en vrou van Jones ingesluit nie, maar ook ses ander pasiënte. Sy het nou besluit om haar permanent in Engeland te vestig, 'n plek wat sy as 'haar tweede moederland' beskryf het. (35)
Klein se dogter, Melitta Schmideberg, het ook in Engeland kom woon.Sy het verskeie lesings oor kindersielkunde gehou. Dit het ingesluit Kriminele neigings by normale kinders (1927), Verpersoonliking in die spel van kinders (1929) en Die belangrikheid van simboolvorming in die ontwikkeling van die ego (1930). Phyllis Grosskurth beweer dat hierdie artikels 'n mengelmoes van uiteenlopende idees bevat, 'n weerspieëling van die kreatiewe denke wat in haar met 'n aangename atmosfeer vrygestel is '. (36)
Oor die volgende paar jaar het Melanie Klein verskeie artikels geskryf waar sy verskeie van die teorieë van Sigmund Freud bevraagteken het. Dit sluit die bewering in dat die Oedipus -konflik begin het lank voordat Freud gedink het. Freud het gedink dat daar 'n tydperk was waarin kinders lief was vir hul moeders sonder konflik. Klein het aangevoer dat dit nie so was nie en het geglo dat selfs baie klein babas die teenstrydige gevoelens van liefde en haat moet hanteer. (37)
Klein bevraagteken ook Freud se weergawe van kreatiwiteit. Hy skryf kuns toe aan sublimasie van individuele instink, terwyl Klein dit in die eerste plek met die moeder weerspieël as ons verhouding met ander. In 'n toespraak van die British Society in Mei 1929, illustreer sy hierdie tema aan die hand van die werk van die Sweedse kunstenaar, Ruth Kjär. Klein het aangehaal uit die biograaf van Kjär, wat aangevoer het dat sy aan depressie ly totdat sy prentjies begin skilder het. (38) "Klein het daardeur 'n nuwe neiging in kuns en literêre kritiek ingehuldig wat fokus op die moederlike en herstelende aspekte van kreatiwiteit." (39)
Ondersteuners van Sigmund Freud het vyandig geraak teenoor Melanie Klein. Dit sluit Ernest Jones en Edward Glover in, albei senior figure in die British Psycho-Analytical Society. In 1933 besluit Klein se dogter, Melitta Schmideberg, om met Glover te ontleed. Dit het daartoe gelei dat sy besluit het dat sy 'in 'n neurotiese afhanklikheid van haar moeder was' en dat as 'n 'vriendskaplike toestand' gehandhaaf sou word, dit slegs kon bestaan ​​as Klein haar nie as 'n aanhangsel erken nie, maar as 'n kollega gelyke voet ". (40) Aan die einde van 1933 was dit vir ander lede van die Genootskap duidelik dat Glover en Schmideberg kragte saamgesnoer het in 'n veldtog om Melanie Klein in die verleentheid te bring en in diskrediet te bring. Schmideberg, het later geskryf: "Ek en Edward Glover het ooreengekom om 'n bondgenoot te wees om te veg". (41)
In 'n brief wat sy op die oomblik aan haar ma geskryf het, verduidelik sy haar gedagtes oor hul verhouding. "U neem dit nie genoeg in ag dat ek baie van u verskil nie. Ek het al jare gelede vir u gesê dat niks 'n erger reaksie in my veroorsaak as om gevoelens in my te probeer dwing nie - dit is die sekerste manier om alle gevoelens dood te maak. Ongelukkig , jy het 'n sterk neiging om jou manier van kyk, voel, jou belange, jou vriende, ens. op my af te dwing. Ek is nou groot en moet onafhanklik wees; ek het my eie lewe, my man; ek moet toegelaat word om belangstellings, vriende, gevoelens en gedagtes te hê wat anders is of selfs teenstrydig met u s'n is. Ek dink nie dat die verhouding met haar ma, hoe goed ook al, die middelpunt van haar lewe moet wees vir 'n volwasse vrou nie. verwag nie uit my analise dat ek weer 'n houding teenoor u sal inneem wat soortgelyk is aan die wat ek tot 'n paar jaar gelede gehad het nie. Dit was neurotiese afhanklikheid. Ek kan beslis met u hulp 'n goeie en vriendelike verhouding met jy, as jy my genoeg vryheid toelaat, onafhanklik en ongelykheid, en as u probeer om minder sensitief te wees oor verskeie dinge. " (42)
Lede van die British Psycho-Analytical Society was geneig om Melanie Klein se kant te neem teen die aanvalle van haar dogter. Melitta was van mening dat dit haar eie status in die organisasie ondermyn: "Ek het altyd gevoel dat die vernaamste beswaar was dat ek opgehou het om die Kleinian-lyn te bereik (Freud is nou as nogal verouderd beskou). Mev. Klein het psigotiese fases gepostuleer en meganismes in die eerste maande van die lewe, en het volgehou dat die ontleding van hierdie fases die kern van analitiese teorie en terapie was. (43)
In April 1934 sterf Hans Klein terwyl hy in die Tatraberge loop. Daar word geglo dat die paadjie skielik onder hom wegkrummel en dat hy langs die afgrond neerval. Melanie was so ontsteld dat sy nie in staat was om Londen te verlaat nie, en 'n goeie vriend het volgehou dat Hans se dood 'n bron van smart vir die res van haar lewe is. Melitta se onmiddellike reaksie was dat dit selfmoord was. Op 'n konferensie in November het sy gesê: "Angs en skuld is nie die enigste emosies wat verantwoordelik is vir selfmoord nie. Om maar net een ander faktor te noem, oormatige gevoelens van walging, byvoorbeeld deur diepe teleurstellings by geliefdes of deur die afbraak. van idealisering toon dikwels 'n aansporing tot selfmoord. " (44)
Freud skryf selfverwyt in depressie toe aan haat teenoor ander wat in verbeelding binne die self geïnternaliseer is. Klein het nie met Freud saamgestem nie en het voorgestel dat die hoofrede vir depressie om liefde vir ander te wees en wanhoop oor die feit dat hy nie die skade wat deur haat teenoor hulle veroorsaak is, kan herstel nie. Terwyl Freud geglo het dat depressie gewortel is in selfliefde en gehegtheid aan ander. Klein verwerp hierdie idee en voer aan dat depressie nie voortspruit uit selfliefde nie, maar uit besorgdheid oor ander. "Selfmoord behels in sulke gevalle 'n laaste poging om diegene wat jy liefhet binne die self te bewaar deur die slegte te vernietig." (45)
Daar is aangevoer dat Klein haar eie ervaring gebruik het om depressie te verduidelik. As kind het sy aan chroniese depressie gely as gevolg van "die voorkeur van haar vader vir Emilie; die dood van Sidonie; haar angs en skuldgevoelens oor Emanuel; haar ineenstorting na haar ma se dood; haar ambivalente gevoelens teenoor Arthur Klein; haar verwoesting na Abraham se dood ". Dit is gevolg deur Han se dood en "Melitta se verraad". (46)
Klein het 'n groep lojale volgelinge opgebou, maar net soos Sigmund Freud, kan sy meedoënloos wees om diegene wat twyfel oor haar teorieë uitgespreek het, af te weer. Hanna Segal het daarop gewys: "Alhoewel sy verdraagsaam was en met 'n oop gemoed die kritiek van haar vriende en oud-leerlinge, wat sy gereeld geraadpleeg het, kon aanvaar, was dit net so lank as wat 'n mens die grondbeginsels van haar werk aanvaar. As Sy het gevoel dat sy as 'n aanval aangeval kan word, maar sy kan baie hard wees om haar te verdedig. En as sy nie genoeg ondersteuning kry van diegene wat sy as haar vriende beskou het nie, kan sy baie bitter word, soms op 'n onregverdige manier. " (47)
In Mei 1936 val Ernest Jones Melanie Klein aan in 'n referaat wat by die Weense Genootskap gelewer is. Hy beweer dat Freud die 'steierwerk' verskaf het en dat hulle 'aansienlike veranderinge in die loop van die volgende twintig jaar gelede' sou sien. Hy het egter gewaarsku teen diegene wat, soos Klein, toegegee het aan 'die versoeking tot 'n eensydige oordrywing van watter elemente ook al haar belangstelling aangegryp het'. (48)
Op 17 Februarie 1937 vervolg Melitta Schmideberg haar streng veldtog teen haar ma toe sy die koerant aflewer, Na die ontleding - 'n paar fantasieë van pasiënte, wat by die British Society afgelewer is. (49) Joan Riviere skryf aan James Strachey: "Melitta het Woensdag 'n baie skokkende koerant gelees wat mev Klein en haar volgelinge persoonlik aangeval het en eenvoudig gesê het dat ons almal slegte ontleders is - onbeskryflik." (50)
Melanie Klein was swak en in Julie 1937 ondergaan sy 'n galblaasoperasie. Daarna gaan woon sy by haar jonger seun, Erich, en sy vrou, Judy, wat destyds swanger was met hul eerste kind. (As gevolg van die vlak van antisemitisme in Engeland verander hy sy naam in 1937 na Eric Clyne).
In die somer van 1938 het Klein 'n referaat aan die Paryse kongres gegee, getiteld Treur en sy verhouding met die manies-depressiewe state, waar sy die siening van Freud oor depressie gekritiseer het, wat volgens hom gewortel was in selfliefde. Klein het voorgestel dat hartseer behels die erkenning van eksterne sowel as interne verlies. "Verlies begin nie soseer met die internalisering van die ander nie, soos Freud beweer het. Dit ontwrig eerder pynlike internaliseringsprosesse wat met die moeder begin is." (51)
Melanie Klein het Virginia Woolf ontmoet tydens 'n vergadering van die British Psycho-Analytical Society. Daardie aand teken Woolf in haar dagboek haar indruk van Klein op. "'N Vrou van karakter en dwang 'n paar ondergedompelde - hoe moet ek sê - nie handwerk nie, maar subtiliteit, iets wat ondergronds werk.' N Trek, 'n draai, soos 'n ondertoe: dreigend. 'N Dons met blougrys hare, met groot helder verbeeldingryke oë." (52)
Sigmund Freud en die grootste deel van sy gesin, waaronder Anna Freud, het op 6 Julie 1938 in Londen aangekom na die anneksasie van Oostenryk in Nazi -Duitsland. (53) Melanie Klein het 'n brief aan hom gestuur waarin hy die wens uitspreek om hom te bel sodra hy klaar is. Hy antwoord met 'n kort briefie waarin hy sê dat hy hoop om haar in die nabye toekoms te sien. 'N Uitnodiging het nie gerealiseer nie, hoewel haar dogter, Melitta Schmideberg, gereeld besoek was. (54)
Edward Glover, die wetenskaplike sekretaris van die British Psycho-Analytical Society, was toenemend gekant teen die innovasies en invloed van Melanie Klein. Hy het etlike jare probeer om die Kleinians as 'n groep binne die Genootskap te verdryf. (55) Die probleem het toegeneem met die ondersteuners van Klein wat uit Oostenryk en Duitsland in Engeland aangekom het en van Adolf Hitler gevlug het. Dit het mense soos Hanna Segal, Paula Heimann, Herbert Rosenfeld, Nelly Wollfheim en Eva Rosenfeld ingesluit. Teen 1938 was 'n derde van die lede van die vasteland. Sy het ook die steun van Britse lede soos Susan Sutherland Isaacs, Joan Riviere, John Rickman, Donald Winnicott en Clifford M. Scott. (56)
Ernest Jones het Klein egter teen Glover beskerm. In Maart 1939 skryf sy aan Jones en bedank hom vir sy hulp. 'U het die beweging in Engeland geskep en deur ontelbare probleme en ontberings na die huidige posisie gebring ... beide as persoonlike gevoelens - naamlik ons ​​werk. Ek sal nooit vergeet dat dit u was wat my na Engeland gebring het en dit vir my moontlik gemaak het om my werk uit te voer en te ontwikkel, ten spyte van alle opposisie. " (57)
Anna Freud het saam met Glover in die aanvalle op Klein aangevoer tydens 'n vergadering van die Britse Psycho-Analytical Society Training Committee-vergadering dat "mevrou Klein se werk nie psigo-analise is nie, maar 'n plaasvervanger daarvoor. Die rede wat sy vir hierdie mening gegee het, was dat Mevrou Klein se werk verskil so groot in teoretiese gevolgtrekkings en in die praktyk van wat volgens hulle psigoanalise is ... Dr. Glover het gesê dat haar werk 'n ontwikkeling van psigo-analise of 'n afwyking daarvan kan wees ... Oor die kennis wat kandidate moet leer, het hy gesê dat kontroversiële bydraes uitgesluit moet word, met verwysing na mevrou Klein se werk. " (58)
Melanie Klein se dogter, Melitta Schmideberg, was ook baie krities teenoor die Kleinian -groep. Op een vergadering, op 13 Mei 1942: "Melitta se skril beskuldigings, gebaseer op insinuasies en skinderpraatjies, was ontstellend en verleentheid; maar Glover se donderende retoriek om die grootste aanklagte teen die Kleinian -groep op te los, het almal by die vergadering geskud. Glover beskuldig in wese een groep wat probeer het om aan die bewind te kom deur die opleiding van kandidate; en as die situasie sou voortduur, sou die Britse genootskap binne 'n paar jaar heeltemal deur die Kleinians gedomineer word. " Melanie Klein het opgemerk dat haar ondersteuners na 'n verbode sekte lyk wat skadelike werk verrig wat verhoed moet word om te versprei. (59)
Ernest Jones veroordeel die gedrag van Schmideberg en Glover en dat Klein goeie rede het om 'n lasteraksie teen hulle aan te gaan. Anna Freud het ingestem en Klein het aan Susan Sutherland Isaac gesê dat: "Sy (Anna) is geneig om die aanvalle van Melitta meer te beskou as 'n stout kind, en onderskat beslis die ontwrigtende uitwerking op die genootskap - en hier is sy heeltemal reg - net so erg, want die genootskap het nie geweet hoe om dit te hanteer nie. " (60)
Glover het aangevoer dat "in die ses jaar tot 1940 elke aangestelde opleidingsontleder (5 in totaal) 'n aanhanger van mev Klein was". Sylvia Payne het navorsing gedoen oor hierdie bewerings en aan Klein geskryf oor wat sy gevind het: "Ek het Glover se toespraak bestudeer. Hy sê dat daar 8 of 9 van u aanhangers onder opleidingsontleders is. Die volgende is die werklike name. Klein, Riviere, Rickman, Isaacs, Winnicott, Scott (beheer van kinderanalise en lesings). By hierdie name moet hy Wilson en Sheehan-Dare byvoeg (hulle aanvaar baie Kleinian-idees, maar weier om beskryf te word as aanhangers van iemand). Ek stel voor om te sê dat sy syfers betwisbaar is. " (61)
Edward Glover was woedend oor 'n voorstel van Januarie 1944 dat die onderrig van die organisasie Klein se omstrede idees moet dek. Hy bedank nou en kla dat die Genootskap hopeloos "op vroue" gery is. (62) In 'n brief aan Sylvia Payne verduidelik hy sy besluit: 'Ek het nou net die voorreg uitgeoefen om my aan die Genootskap te onttrek (a) omdat die algemene neiging en opleiding daarvan onwetenskaplik geword het en (b) omdat dit al hoe minder word Freudiaan en het dus sy oorspronklike doelwitte verval. " (63)
Glover het Anna Freud probeer oorreed om die British Psycho-Analytical Society te verlaat. Phyllis Grosskurth het aangevoer dat "Glover sielkundige insig en 'n begrip van die sterkte van Anna Freud se onbuigsaamheid ontbreek. Sy sou nie toelaat dat haarself, Freud se dogter, uit die genootskap gestoot word en as 'n skisma beskou word nie. Sy het soms gesê dat sy daar gebly het omdat sy was dankbaar vir Jones dat sy haar gesin na Engeland gebring het, maar dit is moontlik dat sy ook gevoel het dat sy dinge tot haar eie voordeel kan werk as sy haar kaarte reg speel. " (64)
Onderhandelinge het twee jaar voortgeduur voordat 'n ooreenkoms bereik is. Op 5 November 1946 is 'n opleidingsplan gereël wat beide die idees van Sigmund Freud en Melanie Klein bevat. (65) "Dit is ontstellend om te aanvaar dat hoogs intelligente, goed opgeleide mense kan swig voor die histerie wat die Britse genootskap al jare lank deurloop. Maar 'n mens moet besef dat alle mense, selfs psigoanaliste, onder dieselfde druk is. ; wanneer hulle in groepe verswelg word, toon hulle afguns, woede en mededingendheid, hetsy die groep 'n vakbond of 'n sinode van biskoppe is. skynheiligheid en van Britse vasbeslotenheid om 'n kompromie aan te gaan. " (66)
In 1955 publiseer Melanie Klein 'n artikel met die titel, Enkele teoretiese gevolgtrekkings rakende die emosionele lewe van die baba. Sy het aangevoer dat die kind beide afgunstiglik probeer om goeie dinge by die moeder te bederf, en om dit gulsig te onteien, te verslind en te vernietig. Sulke hebsug en afguns begin sy nie met afguns oor die vader se penis as 'n simbool van selfbeeld soos Freud beweer het nie. Dit begin met afguns van die moeder se bors. Sy stem saam met Karen Horney dat beide seuns en meisies die bors beny. (67)
Klein was van mening dat borsvoeding 'n belangrike rol gespeel het in die verhouding tussen die moeder en die kind: ''n Baie gelukkige verhouding tussen moeder en kind kan slegs tot stand kom as die baba nie 'n plig is nie, maar 'n plesier vir die As sy dit terdeë kan geniet, word die plesier daarvan bewusteloos deur die kind verwesenlik, en hierdie wedersydse geluk sal lei tot 'n volle emosionele begrip tussen moeder en kind ... dit is belangrik dat 'n moeder moet besef dat haar kind nie 'n besitting is nie. en dat, alhoewel hy so klein is en heeltemal van haar hulp afhanklik is, 'n aparte entiteit is en as 'n individuele mens behandel moet word; sy moet hom nie te veel aan haarself bind nie, maar hom bystaan ​​om tot onafhanklikheid groot te word. " (68)
In 1957 verskyn Klein Afguns en dankbaarheid. In die boek verwerp sy die idee van 'penis afguns' en stel eerder voor dat mans aan 'bors afguns' ly. Sy het aangevoer: "Ondervinding het my geleer dat die eerste voorwerp van afguns die voedende bors is, aangesien die kind voel dat die bors alles besit wat hy begeer, 'n onbeperkte hoeveelheid melk en liefde het, maar dit hou vir sy genot. Hierdie gevoel neem toe die wrok en haat van die kind, en versteur gevolglik sy verhouding met die moeder. " (69)
Freudiane het gekla dat Klein se metode dreig om 'pasiënt sowel as ontleder in 'n matriarg -wêreld in die tronk te sit'. (70) Julia Segal voer aan dat daar nog 'n groot rede was vir die aanvalle wat sy ontvang het: 'Baie mense is teen Klein se siening dat 'n klein baba 'n sterk gevoel van aggressie kan hê, nie net teenoor sy ma in die algemeen nie, maar selfs teenoor haar bors 'n ouderdom waarop die baba te klein is om 'n persepsie van haar as 'n hele persoon te hê ... Deur jare lank oor Klein te leer, het ek gevind dat die idee dat die klein baba van die begin af gevoelens van haat en aggressie het, uiters onsmaaklik is. , veral onder diegene; wat die baba graag as die onskuldige slagoffer van 'n wrede wêreld beskou. Diegene wat self babas gebaar het, is in my ervaring meer geneig om Klein se mening te aanvaar. Die idee dat 'n baba net goed is, liefdevolle gevoelens teenoor sy ma staan ​​nie regtig op vir nagte wat agtertoe en vorentoe beweeg nie, met 'n baba wat skreeu en nie getroos word nie, of wat soms van die bors af wegdraai en sonder duidelike rede skree. Dit is duidelik dat daar 'n rede kan wees, maar dit is nie eenvoudig om 'n slegte ouer te wees nie. " (71)
Melanie Klein het hierdie kritiek moeilik gevind en die hoofresultaat was 'n intense gevoel van eensaamheid. Dit was die onderwerp van haar laaste vraestel. "Eensaamheid is nie die objektiewe situasie om van eksterne omgang ontneem te word nie. Ek verwys na die innerlike gevoel van eensaamheid - die gevoel van alleenwees, ongeag eksterne omstandighede, om eensaam te voel, selfs by vriende of liefde te ontvang. Hierdie toestand van interne eensaamheid. , Sal ek voorstel, is die gevolg van 'n alomteenwoordige hunkering na 'n onbereikbare volmaakte interne toestand. Sulke eensaamheid, wat tot 'n mate deur almal ervaar word, spruit voort uit paranoïese en depressiewe angs wat afgeleide is van die psigotiese angstigheid van die baba. 'n mate in elke individu, maar is baie sterk in siekte; daarom is eensaamheid ook deel van siekte, beide van skisofreniese en depressiewe aard. " (72)
Melanie Klein is op 22 September 1960 oorlede. Melitta Schmideberg het nie die begrafnis bygewoon nie en het eerder 'n lesing in Londen met rooi stewels gehou. (73)
Ondervinding het my geleer dat die eerste voorwerp van afguns die voedende bors is, aangesien die kind voel dat die bors alles besit wat hy begeer, 'n onbeperkte hoeveelheid melk en liefde het, maar dit hou vir sy genot. Hierdie gevoel verhoog die wrok en haat van die kind, en versteur gevolglik sy verhouding met die moeder ...
Dit het egter jare geneem voordat die pasiënt die afguns van die bors en sy kreatiewe vermoë en die begeerte om dit, wat heeltemal gesplit is, ten volle te ervaar. Aan die begin van sy ontleding het hy 'n droom gehad wat hy as 'belaglik' beskryf het: hy rook 'n pyp, gevul met lakens wat uit een van my boeke geskeur is. Hy was baie verbaas omdat 'n mens nie gedrukte papier rook nie '. Ek het geïnterpreteer dat dit 'n aspek van die droom van sekondêre belang is; die belangrikste betekenis is dat hy my werk geskeur het en dit vernietig het ...
Die bewustheid wat in die integrasieproses verkry word, stel die pasiënt in staat om tydens die analise die bestaan ​​van potensieel gevaarlike dele van die Self te erken. Maar as liefde kan saamleef met die haat wat verdeel is en met afguns, word hierdie gevoelens draaglik en verminder, soos versag deur liefde. Die verskillende angstige inhoud hierbo word ook verminder, soos die gevaar om oorweldig te word deur 'n deel van die gesplete en vernietigende Self.
Die idees gepubliseer in Afguns en dankbaarheid in 1957 'n furore geskep ... Die idee dat 'n pasgebore baba enigsins kon voel, was 'n struikelblok vir baie ontleders. Ander was tevrede met die idee dat die baba liefde kan ervaar teenoor die bors/ma, maar hulle het die idee gedink dat die baba die bors moet haat. Ander vind dit aanvaarbaar dat die baba die bors/ma kan liefhê en haat, solank as wat die haat beskou word as 'n reaksie op 'n mislukking van die bors/ma. Die idee van afguns van die penis het oor die jare respek behaal. Maar die idee dat die baba 'n bors/ma kan haat en probeer vernietig, voel goed, liefdevol en voed, was 'n stap wat meer ontleders teen Klein gekeer het. Vir ander was hierdie idee, net soos die res van Klein se werk, 'n skok vir die stelsel, maar 'n sin wat sinvol was en moontlikhede vir begrip oopgemaak het wat nog nie in die analitiese wêreld bestaan ​​het nie.
Baie mense is gekant en nog steeds teen Klein se siening dat 'n klein baba 'n sterk aggressie kan hê, nie net teenoor sy ma in die algemeen nie, maar selfs teenoor haar bors op 'n ouderdom wanneer die baba te klein is om 'n persepsie van haar as 'n hele persoon te hê. Fairbairn, Winnicott en Bowlby het almal hieroor probleme ondervind.
Deur jare lank oor Klein te leer, het ek agtergekom dat die idee dat die klein baba van die begin af gevoelens van haat en aggressie het, uiters onsmaaklik is, veral onder diegene; wat daarvan hou om die baba as die onskuldige slagoffer van 'n wrede wêreld te sien. Dit is duidelik dat daar 'n rede kan wees, maar dit is nie eenvoudig om 'n slegte ouer te wees nie.
Ek hoop dat u my daarom ook raad sal gee. U neem dit nie genoeg in ag dat ek baie van u verskil nie. Ek kan beslis met u hulp 'n goeie en vriendelike verhouding met u behou as u my genoeg vryheid, onafhanklikheid en ongelykheid toelaat, en as u minder sensitief probeer wees oor verskeie dinge.
Vergeet ook nie dat deur ons gedeelde beroep 'n moeilike situasie ontstaan ​​nie; dit kan beslis opgelos word as u my soos 'n ander kollega behandel en my alle vryheid van denke en meningsuiting gee, net soos die ander.
Die gulsige individu is waarskynlik ambisieus. Die rol van ambisie, beide in sy verontrustende aspekte, toon sigself oral waar ons menslike gedrag waarneem. Daar bestaan ​​geen twyfel dat ambisie dryfkrag tot prestasie gee nie, maar as dit die belangrikste dryfveer word, word samewerking met ander in gevaar gestel. Die hoogs ambisieuse persoon, ondanks al sy suksesse, bly altyd ontevrede, net soos 'n gulsige baba nooit tevrede is nie.
In die psigoanalitiese teorie was daar voor die twintigerjare min fokus op aggressie, alhoewel Freud se gevallegeskiedenis baie illustrasie gee van sy interpretasie van wedywering en aggressiwiteit sowel as onbewuste seksuele wense. Klein was beslis baie bewus van destruktiwiteit en van die angs wat dit wek, wat een van haar vroegste navorsingsgebiede was, maar sy beklemtoon ook in teorie en praktyk die belangrikheid van liefde, die pasiënt se besorgdheid oor sy voorwerpe, skuldgevoelens en van herstel. Verder dra sy veral in haar latere werk 'n sterk gevoel van ondersteuning by die pasiënt toe negatiewe gevoelens ontbloot is: dit is veral duidelik in Afguns en dankbaarheid (1957). Dit is my indruk dat sy deur haar pasiënte nie as 'n teëstander ervaar is nie, maar as 'n bondgenoot in hul stryd om gevoelens wat hulle in hulleself haat, te aanvaar en daarom probeer ontken en uitwis. Ek dink dit was hierdie gesindheid wat die gevoel van 'balans' gegee het wat Segal sê so belangrik was in haar ervaring van Klein as ontleder. Hierdie soort balans is beslis iets waarna Kleinese ontleders bewustelik streef.
Behalwe dat sy haar pasiënte en toesighoudings gesien het, het mevrou Klein deur die jare 'n gereelde nagraadse seminaar gehou. Daar het sy haar ontdekkings gedeel, haar idees bespreek en ons is geïnspireer deur die varsheid van haar nuwe benadering. As onderwyser was sy vrygewig, inspirerend en nooit verstikkend nie. Sy het ander se kreatiwiteit aangemoedig en was onbeskaamd in haar hulp en kommentaar. Sy was altyd respekvol en bemoedigend vir ons eie idees.
Ek dink graag aan hierdie huis as 'n wieg van nuwe generasies ontleders en nuwe idees. Sy was 'n ryk persoonlikheid met baie fasette. Maar wat in my geheue opval, is haar warm vrygewigheid, haar spontaneïteit, soms tot op die punt van impetuositeit. Sy het 'n gawe vir intimiteit en kontak en 'n totale gebrek aan pretensies. Ek beskou dit graag as 'n geskenk vir gelykheid. Alhoewel 'n mens haar gestalte nie kon vergeet nie en sy self daarvan bewus was, veral in haar latere jare, is haar verhouding met haar vriende deur beide partye as een van gelykes ervaar.
(i) "Die gevoel van dankbaarheid is een van die duidelikste uitdrukkings van die vermoë om lief te hê. Dankbaarheid is 'n noodsaaklike faktor om die verhouding met die goeie voorwerp tot stand te bring en om die goedheid van ander en die van die eie te waardeer." Afguns en dankbaarheid (1957)
(ii) "Een van die gevolge van oormatige afguns blyk die vroeë skuldgevoel te wees. As die ego nog nie die skuld kan dra nie, word dit as 'n vervolging beskou en word die voorwerp wat dit veroorsaak, 'n vervolger." Afguns en dankbaarheid (1957)
(iii) "'n gereelde verdedigingsmodus is om afguns by ander te stimuleer met hul sukses, met rykdom en fortuin, en sodoende die situasie van diegene wat afguns ervaar, om te keer." Afguns en dankbaarheid (1957)
(1) Julia Segal, Melanie Klein (1992) bladsy 2
(2) Phyllis Grosskurth, Melanie Klein: haar wêreld en haar werk (1986) bladsy 6
(3) Julia Segal, Melanie Klein (1992) bladsy 3
(4) Janet Sayers, Moeders van die psigoanalise (1991) bladsy 206
(5) Julia Segal, Melanie Klein (1992) bladsy 3
(6) Phyllis Grosskurth, Melanie Klein: haar wêreld en haar werk (1986) bladsy 16
(7) Julia Segal, Melanie Klein (1992) bladsy 4
(9) Julia Segal, Melanie Klein (1992) bladsy 5
(10) Frederick Crews, Freud: Die maak van 'n illusie (2017) bladsy 621
(11) Sigmund Freud, Vyf lesings oor psigoanalise (1910) bladsye 33-37
(12) Sigmund Freud, Die interpretasie van drome (1900) bladsye 146-147
(13) Sigmund Freud, Die interpretasie van drome (1900) bladsy 165
(14) Sigmund Freud, Die interpretasie van drome (1900) bladsy 261
(15) David Stafford-Clark, Wat Freud werklik gesê het (1965) bladsy 105
(16) Julia Segal, Melanie Klein (1992) bladsy 7
(17) Melanie Klein, Liefde, skuld en herstel: en ander werke 1921–1945 (1975) bladsy 31
(18) Melanie Klein, Liefde, skuld en herstel: en ander werke 1921–1945 (1975) bladsy 30
(19) Melanie Klein, Liefde, skuld en herstel: en ander werke 1921–1945 (1975) bladsy 115
(20) Phyllis Grosskurth, Melanie Klein: haar wêreld en haar werk (1986) bladsy 99
(21) Janet Sayers, Moeders van die psigoanalise (1991) bladsy 62
(22) Hermine Hug-Hellmuth, Oor die tegniek van die ontleding van kinders (1920)
(23) Phyllis Grosskurth, Melanie Klein: haar wêreld en haar werk (1986) bladsy 93
(24) Julia Segal, Melanie Klein (1992) bladsy 177
(25) Julia Segal, Melanie Klein (1992) bladsy 10
(27) Susan Quinn, A Mind of her Own: The Life of Karen Horney (1987) bladsy 196
(28) Ernst Simmel, Zehn Jahre Berliner Psychoanalytisches Institute (1930) bladsy 12
(29) Phyllis Grosskurth, Melanie Klein: haar wêreld en haar werk (1986) bladsy 123
(30) Susan Quinn, A Mind of her Own: The Life of Karen Horney (1987) bladsye 182-183
(31) Phyllis Grosskurth, Melanie Klein: haar wêreld en haar werk (1986) bladsy 99
(32) Phyllis Grosskurth, Melanie Klein: haar wêreld en haar werk (1986) bladsy 110
(33) Phyllis Grosskurth, Melanie Klein: haar wêreld en haar werk (1986) bladsy 123
(34) Alix Strachey en James Strachey, Bloomsbury/Freud: The Letters of James en Alix Strachey (1986) bladsy 180
(35) Janet Sayers, Moeders van die psigoanalise (1991) bladsy 224
(36) Phyllis Grosskurth, Melanie Klein: haar wêreld en haar werk (1986) bladsy 184
(37) Julia Segal, Melanie Klein (1992) bladsy 13
(38) Hanna Segal, Droom, fantasie en kuns (1990) bladsy 86
(39) Janet Sayers, Moeders van die psigoanalise (1991) bladsy 229
(40) Phyllis Grosskurth, Melanie Klein: haar wêreld en haar werk (1986) bladsy 199
(41) Melitta Schmideberg, British Journal of Psychiatry (Januarie, 1971)
(42) Melitta Schmideberg, brief aan Melanie Klein (Augustus 1934)
(43) Melitta Schmideberg, British Journal of Psychiatry (Januarie, 1971)
(44) Melitta Schmideberg, toespraak tydens die British Institute of Psycho-Analysis-konferensie (21 November 1934)
(45) Janet Sayers, Moeders van die psigoanalise (1991) bladsye 232-234
(46) Phyllis Grosskurth, Melanie Klein: haar wêreld en haar werk (1986) bladsy 216
(47) Hanna Segal, Klein (1979) bladsy 170
(48) Ernest Jones, toespraak gelewer aan die Weense Genootskap (5 Mei 1936)
(49) Melitta Schmideberg, Na die ontleding - 'n paar fantasieë van pasiënte (17 Februarie 1937)
(50) Joan Riviere, brief aan James Strachey (19 Maart 1937)
(51) Janet Sayers, Moeders van die psigoanalise (1991) bladsy 236
(52) Virginia Woolf, dagboekinskrywing (15 Maart 1939)
(53) Die Manchester Guardian (7 Junie 1938)
(54) Phyllis Grosskurth, Melanie Klein: haar wêreld en haar werk (1986) bladsy 241
(55) Richard Appignanesi, Ons stel Melanie Klein voor (2006) bladsye 116-7
(56) Phyllis Grosskurth, Melanie Klein: haar wêreld en haar werk (1986) bladsy 241-2
(57) Melanie Klein, brief aan Ernest Jones (11 Maart 1939)
(58) Notule van die British Psycho-Analytical Society Training Committee (24 April 1940)
(59) Phyllis Grosskurth, Melanie Klein: haar wêreld en haar werk (1986) bladsy 301
(60) Melanie Klein, brief aan Susan Sutherland Isaac (2 Mei 1942)
(61) Sylvia Payne, brief aan Melanie Klein (24 Mei 1942)
(62) Janet Sayers, Moeders van die psigoanalise (1991) bladsy 243
(63) Edward Glover, brief aan Sylvia Payne (1 Februarie 1944)
(64) Phyllis Grosskurth, Melanie Klein: haar wêreld en haar werk (1986) bladsy 351
(65) Janet Sayers, Moeders van die psigoanalise (1991) bladsy 244
(66) Phyllis Grosskurth, Melanie Klein: haar wêreld en haar werk (1986) bladsy 362
(67) Melanie Klein, Enkele teoretiese gevolgtrekkings rakende die emosionele lewe van die baba (1952)
(68) Melanie Klein, Liefde, skuld en herstel: en ander werke 1921–1945 (1975) bladsy 300
(69) Melanie Klein, Afguns en dankbaarheid (1957) bladsy 21
(70) Janet Sayers, Moeders van die psigoanalise (1991) bladsy 239
(71) Julia Segal, Melanie Klein (1992) bladsye 93-94
(72) Melanie Klein, Afguns en dankbaarheid en ander werke (1975) bladsy 300
(73) Janet Sayers, Moeders van die psigoanalise (1991) bladsy 257
Ambivalensie was die term wat Sigmund Freud geleen het om die gelyktydige teenwoordigheid van liefde en haat teenoor dieselfde voorwerp aan te dui.  Alhoewel die wortels van ambivalensie teruggevoer kan word na borsvoeding in die mondelinge stadium, is dit ook tydens toiletopleiding weer ingelig.  Freudiaanse volgelinge soos Karl Abraham en Erik H. Erikson onderskei tussen 'n vroeë subfase met geen ambivalensie in die rigting van die moeder se bors nie, en 'n later orale-sadistiese subfase waar die bytende aktiwiteit na vore kom en die verskynsel van ambivalensie verskyn vir die eerste keer.  Die kind is geïnteresseerd in beide libidinale en aggressiewe bevrediging, en die moeder se bors word terselfdertyd geliefd en gehaat.
Terwyl tydens die pre-oedipale stadiums ambivalente gevoelens tot uiting kom in 'n diadiese verhouding tussen die moeder en die kind, word ambivalensie vir die eerste keer in 'n driehoekige konteks wat die kind, die moeder en die vader betrek, tydens die oedipale konflik ervaar. In hierdie stadium ontwikkel beide die seun en die meisie negatiewe gevoelens van jaloesie, vyandigheid en wedywering teenoor die ouer van dieselfde geslag, maar met verskillende meganismes vir die twee geslagte. Die seun se gehegtheid aan sy ma word sterker, en hy begin negatiewe gevoelens van wedywering en vyandigheid teenoor die vader ontwikkel. Die seuntjie wil die vader vernietig sodat hy sy ma se unieke liefdesvoorwerp kan word. Aan die ander kant begin die meisie 'n liefdesverhouding met haar pa. Die moeder word deur die meisie gesien as 'n mededinger vir die liefde van die vader, en daarom begin die meisie vyandigheid en jaloesie teenoor haar voel. Die negatiewe gevoelens wat in hierdie fase ontstaan, bestaan ​​saam met liefde en toegeneentheid teenoor die ouer van dieselfde geslag en lei tot 'n ambivalensie wat tot uiting kom in gevoelens, gedrag en fantasieë.  Die negatiewe gevoelens is 'n bron van angs vir die kind wat bang is dat die ouer van dieselfde geslag hom/haar sal wreek. Om die angs te verminder, aktiveer die kind die verdedigingsmeganisme van identifikasie en identifiseer dit met die ouer van dieselfde geslag. Hierdie proses lei tot die vorming van die Super-Ego.
Volgens Freud is ambivalensie die voorwaarde vir melancholie, tesame met die verlies van 'n geliefde voorwerp, orale regressie en ontslag van die aggressie teenoor die self. In hierdie toestand word die ambivalent geliefde voorwerp introjek, en word die libido teruggetrek in die self om identifikasie met die geliefde voorwerp te vestig.  Die objektverlies verander dan in 'n ego-verlies en die konflik tussen die Ego en die Super-Ego kom tot uiting. Dieselfde ambivalensie kom voor in die obsessiewe neurose, maar daar bly dit verwant aan die buite -voorwerp.
Die objekverhoudinge -teorie van Melanie Klein draai van kleins af oor die belangrikheid van liefde en haat, besorgdheid oor en vernietiging van ander.  Klein beklemtoon die belangrikheid van aangebore aggressie as 'n weerspieëling van die doodsgedryf en praat oor die stryd om liefde en haat gedurende die lewensduur. Met die aanvang van die lewe, is die moeder die eerste voorwerp vir die baba om met die eksterne wêreld te skakel. Daar word beide goeie en slegte aspekte van die self verdeel en later as liefde en haat geprojekteer vir die moeder en die ander om haar: as ontleder sou sy haarself op dieselfde manier verdeel in 'n 'mooi' en 'sleg' Mevrou Klein. 
Tydens die paranoïese-skisoïde posisie sien die baba voorwerpe rondom dit as goed of sleg, volgens sy/haar ervarings daarmee. Dit word gevoel dat hulle liefdevol en goed is as die wense van die baba bevredig word en gelukkige gevoelens heers. Aan die ander kant word voorwerpe as sleg beskou as die kind se wense nie voldoende bereik word nie en frustrasie heers. In die kind se wêreld is daar nog nie 'n onderskeid tussen fantasie en werklikheid nie, maar liefhebbende en haat ervarings met die goeie en slegte voorwerpe het 'n werklike impak op die omliggende voorwerpe. Daarom moet die baba hierdie liefdevolle en haatlike emosies so duidelik as moontlik hou, vanweë die paranoïese angs dat die vernietigende krag van die slegte voorwerp die liefdevolle voorwerp waaruit die baba skuil, teen die slegte voorwerpe sal vernietig. Die ma moet goed of sleg wees, en die gevoel is liefde of haat.
Emosies word geïntegreer as deel van die ontwikkelingsproses. Aangesien die baba die potensiaal het om ambivalente gevoelens met die depressiewe posisie te verdra, begin die baba 'n persepsie van die voorwerpe omring as goed sowel as sleg, en verdra sodoende die naasbestaan ​​van hierdie twee teenoorgestelde gevoelens vir dieselfde voorwerp waar ervaring voorheen geïdealiseer is. of as sleg afgemaak, kan die goeie voorwerp as frustrerend aanvaar word sonder om die aanvaarbare status daarvan te verloor.  As dit plaasvind, verander die vorige paranoïese angs (dat die slegte voorwerp alles sal vernietig) in 'n depressiewe angs, dit is die intense vrees dat die kind se eie vernietiging (haat) die geliefde ander sal beskadig. Om die naasbestaan ​​van liefde en haat daarna te bereik, moet die kind glo in haar vermoë om haat te bevat, sonder om die liefdevolle voorwerpe te laat vernietig. Hy/sy moet glo in die voorkoms van liefdevolle gevoelens bo sy aggressiwiteit. Aangesien hierdie ambivalente toestand moeilik is om te bewaar, gaan dit onder moeilike omstandighede verlore en die persoon keer terug na die vorige manier, terwyl liefde en haat vir 'n tydperk onderskei word totdat hy/sy die kapasiteit vir ambivalensie kan herwin.
Sien ook Die lewens- en doodsinstinkte in die teorie van Kleinian objekverhoudinge. 
Ian Dishart Suttie (1898-1935) het die boek geskryf Die oorsprong van liefde en haat, wat die eerste keer in 1935 gepubliseer is, 'n paar dae na sy dood. Hy is in Glasgow gebore en was die derde van vier kinders. Sy pa was 'n huisarts, en Ian Suttie en albei sy broers en sy suster het ook dokters geword. Hy kwalifiseer aan die Universiteit van Glasgow in 1914. Na 'n jaar gaan hy in die psigiatrie.
Alhoewel sy werk al 'n paar jaar in Engeland uit druk is, is dit vandag nog relevant. [ twyfelagtig - bespreek ] Dit word gereeld aangehaal en lewer 'n bydrae om die moeiliker aspekte van gesinsverhoudings en vriendskappe te verstaan. [ aanhaling nodig ] Hy kan gesien word as een van die eerste belangrike teoretici oor objekverhoudings en sy idees het die konsepte van moderne selfpsigoloë voorspel.
Alhoewel Ian Suttie volgens die tradisie van Freud gewerk het, was daar baie konsepte van Freud se teorie waarmee hy nie saamgestem het nie. Eerstens het Suttie geselligheid, die hunkering na geselskap, die behoefte om lief te hê en liefgehê te word, om uit te ruil en om deel te neem, net so primêr as seksualiteit self. En in teenstelling met Freud het hy die geselligheid en liefde nie bloot as 'n afgeleide van seksualiteit beskou nie. Tweedens het Ian Suttie angs en neurotiese wanaanpassing verduidelik, as 'n reaksie op die mislukking om 'n reaksie op hierdie geselligheid te vind wanneer primêre sosiale liefde en teerheid nie die reaksie vind wat dit soek nie, sal die ontstaande frustrasie 'n soort skeidingsangs veroorsaak. Hierdie siening word duideliker geïllustreer deur 'n skrywe van Suttie self: 'In plaas van 'n bewapening van instinkte, latent of andersins, word die kind gebore met 'n eenvoudige gehegtheid aan moeder wat die enigste bron van voedsel en beskerming is ... die behoefte aan 'n moeder word hoofsaaklik aan die kindergees voorgehou as 'n behoefte aan geselskap en as 'n ongemak in isolasie '.
Ian Suttie beskou die baba as 'n strewe van die eerste om met sy ma te praat, en toekomstige geestesgesondheid sal afhang van die sukses of mislukking van hierdie eerste verhouding (objekverhoudinge). 'N Ander voorstander van die objekverhoudingsparadigma is Melanie Klein. Objekverhoudinge was in kontras met Freud se psigoanalise. Die voorstanders van hierdie objektverhoudingsparadigma was almal, behalwe Melanie Klein, van mening dat die meeste verskille in individuele ontwikkeling wat van belang is vir geestesgesondheid, te wyte kan wees aan verskille in die manier waarop kinders deur hul ouers behandel word of tot die verlies of skeiding van ouerfigure. In die verduideliking van die liefdes- en haatverhouding deur Ian Suttie, lê die fokus, nie verbasend nie, op verhoudings en die sosiale omgewing. Volgens Suttie beskou Freud liefde en haat as twee verskillende instinkte. Haat moes met liefde oorkom word, en omdat beide terme as twee verskillende instinkte beskou word, beteken dit onderdrukking. Volgens Suttie is dit egter onverenigbaar met die ander Freudiaanse opvatting dat die lewe 'n stryd is om vrede te verkry deur die vrylating van die impuls. Hierdie teenstrydighede word veroorsaak deur sosiale situasies en motiewe weg te laat. Suttie het haat as die frustrasie -aspek van liefde beskou. "Hoe groter die liefde, hoe groter die haat of jaloesie wat die frustrasie daarvan veroorsaak, en hoe groter die ambivalensie of skuldgevoelens wat daarmee verband hou." Haat moet met liefde oorkom word deur die kind die oorsaak van angs en haat te verwyder deur harmoniese verhoudings te herstel. Die gevoel van angs en haat kan dan weer verander in die gevoel van liefde en veiligheid. Dit geld vir die situasie tussen moeder en kind en later vir die volgende verhoudings.
Volgens Suttie is die begin van die verhouding tussen moeder en kind ook 'n gelukkige en simbiotiese verhouding. Hierdie gelukkige simbiotiese verhouding tussen ma en baba kan ontwrig word deur byvoorbeeld 'n tweede baba of die ma wat terugkeer werk toe. Dit laat die baba geïrriteerd, onseker en angstig voel. Dit sou die begin van die gevoel van ambivalensie wees: gevoelens van liefde en haat teenoor die moeder. Die kind probeer om die oorsaak van angs en haat te verwyder om die verhouding te herstel (hervorming). Hierdie hervorming is nodig, want haat vir 'n geliefde voorwerp (ambivalensie) is ondraaglik.
Die pasgebore baba kan nie die self van ander onderskei nie en die verhouding met die moeder is simbioties, en die twee individue vorm 'n unieke voorwerp. In hierdie periode genereer die kind twee verskillende beelde van die moeder. Aan die een kant is daar die liefdevolle moeder, wie se beeld voortspruit uit ervarings van liefde en bevrediging in die verhouding met haar. Aan die ander kant is daar die slegte moeder, wie se beeld voortspruit uit frustrerende en ontstellende ervarings in die verhouding. Aangesien die kind in hierdie stadium nie die self van die ander kan onderskei nie, word die twee teenoorgestelde beelde dikwels versmelt en verward, eerder as onderskei. Op ongeveer ses maande ouderdom kan die kind die self van die ander onderskei. Hy verstaan ​​nou dat sy ma bevredigend en frustrerend kan wees, en hy begin homself ervaar as liefde en woede. Hierdie ambivalensie lei tot 'n wankeling tussen houdings van passiewe afhanklikheid van die almagtige moeder en aggressiewe strewe na selfuitbreiding en beheer oor die liefdesvoorwerp. Die passief-onderdanige en aktief-aggressiewe gedrag van die kind tydens die pre-oedipale en vroeë oedipale periode word bepaal deur sy ambivalente emosionele skommelinge tussen liefdevolle en vertrouende bewonderings van sy ouers en teleurgestelde waardevermindering van die geliefde voorwerpe. Die ego kan hierdie ambivalensie -konflikte gebruik om te onderskei tussen die self en die voorwerp. Aan die begin is die kind geneig om aggressie te draai na die frustrerende voorwerpe en libido na die self. Daarom versterk frustrasie, eise en beperkings wat ouers binne normale perke stel, die proses van ontdekking en onderskeid van die voorwerp en die self. As vroeë ervarings van ernstige teleurstelling en verlating die opbou van onambivalente objekverhoudings en stabiele identifikasies verhinder het en die selfbeeld van die kind verswak het, kan dit tot konflik in die volwassenheid lei, wat weer depressiewe toestande veroorsaak.
Die konflik- en prosesteorie van Melanie Klein
Hierdie artikel beskryf die teorie van Melanie Klein in sy konflik- en prosesdimensies. Boonop skets dit Klein se strategiese plek in die psigoanalitiese geskiedenis en in die psigoanalitiese teorievorming. Haar belangrikste bydraes word gesien in die lig van hul kliniese noodsaaklikhede, en aspekte van haar metapsigologie wat onbeduidend lyk, word van hierdie kliniese imperatiewe onderskei. Klein se rol as 'n dialektiese steunpunt tussen dryf- en objekverhoudingsteorieë word verduidelik. Binne die konflikteorie word dryfderivate van seks en aggressie herformuleer as objekverwante passies van liefde en haat. Die prosesdimensies van Klein se teorie word uiteengesit in terme van dialektiese inkremente van depressiewe posisiesproses, aangesien dit afwissel met regressiewe paranoïede-skisoïede-posisie geestelike fenomenologie. Die rouproses as 'n ontwikkelingsproses word veral verlig in terme van selfintegrerende vordering binne die deurwerking van die depressiewe posisie.
Kinderpsigoanalis Melanie Klein, c. 1952. Hierdie lêer kom van Wellcome Images, 'n webwerf wat deur Wellcome Trust bedryf word, 'n wêreldwye liefdadigheidsinstelling in die Verenigde Koninkryk. Verwys na Wellcome blogpos (argief).
Melanie Klein, gebore in Wene in 1882 in 'n geassimileerde Joodse gesin, was pionier op die gebied van kinderpsigoanalise. Haar vroeë lewe is gekenmerk deur tragedie, insluitend die dood van haar pa en twee van haar broers en susters. In 1903 trou sy met Arthur Klein, 'n chemiese ingenieur, en hulle het drie kinders. Hulle verhuis in 1910 na Boedapest, waar Klein met Sándor Ferenczi, 'n kollega van Sigmund Freud, ontleed het, wat haar aangemoedig het om 'n kinderontleder te word. Toe sy van haar man skei, verhuis sy in 1921 na Berlyn en begin met Karl Abraham. Sy verlaat Berlyn in 1926 na Londen waar sy sukses en erkenning behaal, hoewel die koms van Anna Freud in 1939 haar posisie uitdaag. Klein is in 1960 in Londen oorlede.
Melanie Klein het 'n oorspronklike en belangrike bydrae gelewer tot die twintigste-eeuse psigoanalise deur 'n versameling artikels wat tussen 1921 en 1963 gepubliseer is. speelgoed, die stigter van die Britse "object relations" -skool vir psigoanalise wat verstaan ​​dat psige ontwikkel in verhouding tot eksterne voorwerpe, en 'n vroeë teoretikus van emosies en die betekenis daarvan in menslike ontwikkeling. Sy was die eerste ontleder wat fokus op die rol van die moeder in die vroeë ontwikkeling van die baba en 'n hervormer van die psigoanalise van individue met psigotiese en grenstoestande.
'N Foto van Melanie Klein in 1890. Klein sou voortaan 'n pionier in kinderpsigologie word. Beeld met vergunning van Wikimedia Commons.
Klein is op 30 Maart 1882 in Wene gebore, die vierde en jongste kind van Moriz Reizes (1828–1900), 'n dokter uit Lemberg, Galicia, en sy vrou, Libussa Deutsch Reizes (1852-1914), 'n goed opgevoede vrou uit 'n Slowaakse Joodse gesin vier en twintig jaar jonger as hy. Moriz Reizes kom uit 'n ortodokse Joodse agtergrond, en het in ooreenstemming met die wense van sy ouers sy lewe aanvanklik aan Lit. "onderrig", "studie" of "leer". 'N Samestelling van die kommentaar en besprekings van die amora'im oor die Mishnah. As dit nie gespesifiseer is nie, verwys "Talmoed" na die Babiloniese Talmoed. Talmudiese studie. Hy het later in opstand gekom en opgelei om 'n dokter te word, terwyl hy wetenskap bo godsdiens gekies het in 'n stap wat sy dogter sou beïnvloed. Sy wou medisyne studeer met 'n spesialiteit in psigiatrie en het haar vader se voorkeur vir wetenskaplike rasionaliteit bo religieuse dogma aangeneem. In haar eerste gepubliseerde werk het Klein dus aangevoer dat ouers wêreldse realiteite, insluitend die van seksuele voortplanting, aan die jong kind moet verduidelik eerder as om godsdienstige dwang as dissiplinêre metode te gebruik.
Moriz Reizes se ouers het sy loopbaanbeweging, wat hulle as 'n verraad van sy godsdienstige wortels beskou het, ten sterkste afgekeur. Toe hy vir sy mediese ondersoeke sit, het sy ma vir hom gebid dat hy sou misluk. Hierdie pynlike begin van sy professionele lewe is gevolg deur verdere teleurstellings. Hy het gesukkel om sy weg te neem as dokter, as mediese konsultant in 'n musieksaal, en was verplig om tandheelkundige werk aan te neem om sy inkomste aan te vul. Libussa was verplig om 'n winkel te hou waar sy plante en reptiele verkoop om te help met die gesin se ekonomiese probleme. Die spanning wat die gesin ondervind het, het 'n tragiese rouw in 1886 veroorsaak. Melanie was vier jaar oud toe haar agtjarige suster Sidonie aan skrofula, 'n vorm van tuberkulose, oorlede is. Die ervaring van verlies en rou het verskeie kere weer in Klein se lewe verskyn en het 'n sentrale tema geword in haar ontwikkelingsteorie.
Klein se gevoelens oor Judaïsme was ambivalent. In haar outobiografie spreek sy bewondering uit vir haar pa se onafhanklike streep en minagting vir die Jiddischsprekende lede van haar gesin. Godsdiens speel nie 'n belangrike rol in haar gesinslewe nie, alhoewel sy onthou dat sy 'n fees van sewe dae gevier het ter herdenking van die uittog uit Egipte (agt dae buite Israel) wat begin op die 15de dag van die Hebreeuse Nissan-maand. Ook bekend as die "Fees van Ma zz ot" die "Lentefees" Pesa h. Pasga en die Versoendag en gemarginaliseerd voel as 'n Jood in Katolieke Wene. Na haar huwelik het sy en haar man tot die Christendom oorgegaan en by die Unitarian Church aangesluit omdat hulle meer gemaklik gevoel het met die verwerping van die dogma van die Heilige Drie -eenheid en al hul kinders laat doop het. Alhoewel Klein verklaar dat sy geen godsdienstige oortuigings het nie, bevestig sy haar Joodse herkoms en voel sy, net soos Sigmund Freud, haar krag om haar wetenskaplike werk na te streef ten spyte van opposisie wat gedeeltelik voortspruit uit haar minderheidstatus as Jood.
In 1900, toe Klein agtien was, sterf haar pa aan longontsteking. Twee jaar later sterf haar 25-jarige broer Emanuel, aan wie sy veral naby was, aan hartversaking, wat die gesin in verdere hartseer en swaarkry veroorsaak het. Eerder as om haar wens vir mediese opleiding te verwesenlik, het sy besluit oor die meer realistiese huweliksopsie. In 1903, 'n jaar na haar broer se dood, trou sy met Arthur Klein, 'n tweede neef aan haar ma se kant, 'n chemiese ingenieur met wie sy drie kinders gehad het, Melitta [Schmideberg] in 1904, Hans in 1907 en Erich [Eric Clyne] in 1914.
Die gesin vestig hulle in Rosenberg, 'n klein dorpie in Hongarye, waar Arthur se pa 'n bank bestuur en as burgemeester en senator dien. Omstandighede het egter spoedig die verhouding onder druk geplaas, en die huwelik was ongelukkig. Arthur moes as deel van sy loopbaan verplaas word, en die egpaar moes verskeie kere verhuis. Gedurende haar jong getroude lewe het Klein 'n wortellose, sosiaal geïsoleerde bestaan ​​op klein, provinsiale plekke gelei, wat sy tol geëis het in die vorm van depressie. Haar huwelik het ook nie ontwikkel tot die soort hegte, volhoubare band waarna sy gesmag het nie.
Dinge het ten goede gegaan in 1910 toe die Kleins na die baie meer kosmopolitiese Boedapest verhuis het, en Klein hulp gesoek het vir haar gedemoraliseerde toestand. Deur sy saketransaksies ontmoet Arthur die Ferenczi -gesin, en omstreeks 1912 begin Melanie met Sándor Ferenczi (1873–1933), 'n lewendige en insiggewende aanhanger van Freud. In die jaar 1914, dieselfde jaar as haar seun Erich gebore is, sterf Klein se ma, wat haar depressie versterk. Klein het niks van die psigoanalise geweet nie, maar die proses het onmiddellik gefassineer met haar kragtige, maar verhongerde intellek. Sy het haar sessies aangevul met lees, veral Freud's Interpretasie van drome.
Selfs geïnteresseerd in die potensiaal wat die psigoanalise vir die behandeling van kinders inhou, het Ferenczi probeer om 'n soortgelyke belangstelling by sy vrouepasiënte te bevorder, en Klein voel veral aangemoedig deur hom. In 1919 skryf sy die gebeure van 'n tydperk van vier maande in die lewe van haar vyfjarige seun Erich op, toe hy belangstel in die biologiese oorsprong van die lewe, en sy kan hom verlig volgens Freudiaanse psigoanalitiese konsepte. Klein het die referaat aan die Budapest Psychoanalytic Society voorgelê as 'n voorspel om lid te word. Opmerkings oor die koerant het haar daartoe gelei dat sy met Erich voortgegaan het met 'n meer gestruktureerde analise, wat reeds gebaseer was op die gebruik van spel om sy geestestoestande te interpreteer. Dit is in 1921 gepubliseer as die gevallestudie van "Fritz" en het haar loopbaan as kinderpsigoanalis begin.
Toenemende antisemitisme en politieke onrus in die na -oorlogse Boedapest het die Hongaarse psigoanalitiese beweging verswak en Boedapest minder gasvry vir Jode gemaak. Arthur vertrek omstreeks 1919 na Swede, en Melanie en haar drie kinders het by haar skoonouers gaan bly. In 1921 verhuis Klein saam met haar seun Erich na Berlyn, 'n sentrum van kultuur en psigoanalise. Sy het in 1922 by die Berlin Psychoanalytic Society aangesluit, dieselfde jaar as wat Anna Freud lid geword het van die Vienna Psychoanalytic Society. Terwyl sy in Berlyn was, het Klein haar tweede psigoanalise aangegaan met Karl Abraham (1877–1925), hoof van die Berlynse Psigoanalitiese Genootskap, wat haar mentor en beskermer sou word. Sy het kinders begin behandel, speelgoed aan hulle verskaf en aangevoer dat kinderspeletjies, soos Freud se drome, 'n 'koninklike pad na die onbewuste' is. Die Berlynse genootskap was verbaas oor haar werk, veral omdat dit die kind in 'n nuwe en ongewone lig uitgebeeld het.
Klein gee haar kind pasiënte dieselfde privaatheid en vryheid wat normaalweg aan volwassenes verleen is. Hulle is weg van hul ouers gesien en aangemoedig om vrylik te speel sonder instruksies of vermanings. Sy interpreteer toe die onbewuste ervaring wat in die toneelstuk oorgedra word. Dit was die eerste keer dat kinders 'n privaat ruimte van hierdie aard gekry het, en haar klein pasiënte kon daarvan gebruik maak en hul innerlike spontaan openbaar. Klein het ontdek dat haar kind-pasiënte onder sulke toestande dikwels uiterste gevoelens van angs en aggressie uitdruk. Sy het tot die gevolgtrekking gekom dat jong kinders te danke is aan akute emosionele en instinktiewe skommelinge en dat hulle op volwassenes staatmaak vir die regulering van hul emosionele toestande.
Hierdie rou prentjie van kinderjare het die Berlynse psigoanaliste ontstel, maar Karl Abraham beskerm Klein se situasie op grond van sy posisie. Abraham sterf egter onverwags na 'n kort siekbed in 1925 kort nadat Klein van Arthur geskei het, en haar posisie in Berlyn word moeilik, met openlike opposisie teen haar werk. Teen hierdie tyd het sy bekend geword in Londen en is uitgenooi deur Ernest Jones om in 1926 daarheen te verhuis.
In Londen het Klein aanvanklik 'n baie aangename professionele klimaat gevind. Sy het innoverende konsepte ontwikkel op grond van haar ervaring met kinders, en dit het die buitelyne van 'n nuwe teorie begin aanneem. In sy hart was 'n visie van die baba as 'n ingebore sosiale wese, gebore met 'n vermoë om te skakel deur te soek en te reageer op menslike kontak. Die baba is in staat om die moeder te "herken", maar hierdie herkenning is aanvanklik gedeeltelik en stukkies, gesentreer op ervarings van vervulling of frustrasie by die moeder se bors. Die baba reageer kragtig op tevredenheid en frustrasie en reageer op wêreldse situasies met die natuurlike emosionele toerusting van liefde en haat.
Klein het aangevoer dat die mees ontstellende emosie vir die baba angs is, wat deur frustrasie opgewek word en die veiligheid ondermyn. Die baba ontwikkel dus primitiewe verdedigingsmeganismes wat ontplooi word totdat die rypwordingsproses die vermoë van die gees ontwikkel om verskillende ervarings van die moeder te integreer en haar as 'n meer volledig verstaanbare, 'hele' wese te akkommodeer. Klein noem hierdie proses uiteindelik as 'n verskuiwing van 'n 'paranoïede-skisoïede posisie' na 'n 'depressiewe posisie'. Sy het geglo dat die dubbele magte van liefde en haat deur die hele ontwikkeling in die menslike hart stry. 'N Gelukkige individu leer om hierdie kragte te versoen deur die gehate gebreke en die afwesigheid van die moeder te onderdruk in 'n algemene liefde vir haar. As die moeder in die psige as 'n 'goeie voorwerp' geïnternaliseer word, word die grondslag gelê vir veiligheid, wat 'n onvolmaakte moeder en 'n onvolmaakte wêreld versoen. 'N Gebalanseerde volwassene kan dus wêreldse frustrasies hanteer sonder om gereeld oorweldig te word deur aggressie en angs.
Die jare tussen 1926 en 1938 was Klein se produktiefste. In 1927 word sy verkies tot lid van die British Psychoanalytic Society, en in 1932 publiseer sy haar eerste groot teoretiese werk, The Psycho-Analysis of Children. Sy het egter ook 'n reeks emosionele terugslae beleef. In 1933 begin haar dogter Melitta, ook 'n psigoanalis, haar idees aanval, en Klein se Berlynse minnaar, Chezkel Zvi Kloetzel, vertrek na Palestina. In 1934 sterf haar seun Hans in 'n stapongeluk in die Tatraberge. Klein was te verpletter om die begrafnis by te woon.
Teen die veertigerjare het Klein se professionele situasie in die British Psychoanalytic Society versleg. Na die inval van Duitsland in Oostenryk in 1938, het Freud en sy dogter Anna uit Europa gevlug en hulle in Londen kom vestig, waar Joodse vlugtelinge Britse antisemitisme teëgekom het en as vyandige vreemdelinge aangewys is. Daar het spanning en vyandigheid ontstaan ​​tussen Joodse vlugtelinge en diegene wat reeds in die Verenigde Koninkryk was. Anna Freud, opgelei as onderwyser en meer didakties in haar benadering, het reeds haar eie handelsmerk vir kinderpsigoanalise ontwikkel, wat meer in lyn was met Freud se denke as Klein s'n.Albei hul teorieë het relevansie gehad buite die kinderpsigoanalise en implikasies vir die psigoanalise as geheel. In Londen het Anna Freud die status van Klein se idees bevraagteken, en die spanning tussen hulle het toegeneem.
Hierdie spanning bereik 'n hoogtepunt in die "Buitengewone Vergaderings" en die "Kontroversiële Besprekings", 'n reeks hewige uitruilings tussen Kleinians en Freudians tussen 1942 en 1944. Klein en haar aanhangers is versoek om hul kernidees aan die British Psychoanalytic Society voor te lê in sy wetenskaplike vergaderings, sodat daaroor gedebatteer kan word. Een van die pynlike kenmerke van hierdie tydperk vir Klein was dat haar dogter by die nie-Kleiniese kamp aangesluit het in 'n openbare teenkanting. Hulle persoonlike verhouding was ook op 'n einde. Die omstrede besprekings was uitgebreid, maar tog kon daar nie eenparig teoretiese gevolgtrekkings gemaak word nie. 'N Kompromie het gelei tot die verdeling van die British Psychoanalytic Society in drie denkrigtings: Freudiaan, Kleinian en Onafhanklik.
Na die omstrede besprekings het Klein se posisie gestabiliseer, en tot met haar dood het sy voortgegaan om haar idees te ontwikkel. Sy fokus op die vroegste lewensmaande en skryf ook haar mees kontroversiële referaat waarin sy beweer dat afguns 'n vernietigende emosie is, wat 'n onvermydelike kenmerk van menslike ontwikkeling en verhoudings is. Teen die einde van haar lewe het sy probeer om haar Joodse geloof te laat herleef en 'n rabbi geroep, maar toe van mening verander en dit toegeskryf aan 'n sentimentele gril.
Klein is op 22 September 1960 in Londen oorlede, op 78 -jarige ouderdom aan kolonkanker en bloedarmoede. Teen hierdie tyd het sy 'n paar van die belangrikste denkers oor vroeë ontwikkeling beïnvloed, waaronder Donald Winnicott (1896-1971), John Bowlby (1907-1999) en Wilfred Bion (1897-1979). Haar model van kinderpsigoanalise was van blywende waarde. Haar idees oor angs en verdediging en die teoretiese konsepte wat sy op grond daarvan ontwikkel het, het 'n beduidende ontwikkeling in die twintigste-eeuse psigoanalitiese tegniek beïnvloed.
Die psigo-analise van kinders. Londen: Hogarth Press, 1932.
Liefde, skuld en herstel en ander werke 1921-1945. Londen: Hogarth Press en die Institute of Psycho-Analysis, 1975.
Afguns en dankbaarheid en ander werke, 1946-1963. Londen: Hogarth Press en die Institute of Psycho-Analysis. 1975.
Verhaal van 'n kinderanalise. Londen: Hogarth Press en die Institute of Psycho-Analysis, 1961.
Bocossa, Julia, Catalina Bronstein, Claire Pajaczkowsky, reds. The New Klein — Lacan Dialogues. Londen: Routledge, 2015.
Britzman, Deborah. Na opvoeding: Anna Freud, Melanie Klein en Psychoanalytic History of Learning. Albany: State University of New York Press, 2003.
Britzman, Deborah. Melanie Klein: vroeë analise, spel en die vraag na vryheid. Londen: Springer, 2016.
Grosskurth, Phyllis. Melanie Klein: haar wêreld en haar werk. New York: Aronson, 1986.
Hinshelwood, R.D. 'N Woordeboek van Kleinian denke. Londen: Free Association Books, 1989.
King, Pearl en Riccardo Steiner, reds. Die Freud-Klein-kontroversies 1941–45. Londen en New York: Routledge, 1991.
Kristeva, Julia. Melanie Klein. Trans. deur Ross Guberman. New York: Columbia University Press, 2001.
Likierman, Meira. Melanie Klein: haar werk in konteks. Londen en New York: Bloomsbury, 2001.
Segal, Julia. Melanie Klein, tweede uitgawe. Londen: SAGE Publications, 2004.
Spillius, Elizabeth Bott. Melanie Klein Vandag. Vols. I & amp II, Londen: Routledge, 1988.
Melanie Klein - Geskiedenis
Melanie Klein het die psigoanalitiese denke in 'n nuwe rigting geneem deur die belangrikheid van ons vroegste kinderervarings in die vorming van ons volwasse emosionele wêreld te erken.
Deur die idees van Sigmund Freud uit te brei en te ontwikkel, het Klein gebruik gemaak van haar analise van kinderspeletjies om nuwe konsepte soos die paranoïede-skisoïede posisie en die depressiewe posisie te formuleer. Haar teorieë was destyds radikaal en omstrede en bly die kern van 'n ontwikkelende en florerende liggaam van Kleinian -denke.
Lees meer oor die hoofbegrippe wat Klein ontwikkel het, en deur nuwe generasies psigoanaliste wat geïnspireer is deur haar idees.
Definisies word weergegee uit The New Dictionary of Kleinian Thought deur Elizabeth Bott Spillius, Jane Milton, Penelope Garvey, Cyril Couve en Deborah Steiner (Routledge, 2011).
Die onderstaande beelde is van tekeninge, skilderye en papieruitknipsels wat deur die klein pasiënte van Klein tydens die ontleding saam met haar gemaak is. Hulle word weergegee met vergunning van die Wellcome -biblioteek, wat die Klein -argief huisves.
'N Universele geestestoestand wat bestaan ​​vanaf geboorte, gekenmerk deur vreesaanjaende angs oor jou eie oorlewing.
Verken Paranoïde-skisoïede posisie
Klein het gedink dat die Oedipus -kompleks op 'n baie jonger ouderdom ontstaan ​​het as wat Freud ontdek het.
Verken Odipus -kompleks
'N Ontwikkelingsfase wat gekenmerk word deur verlies, rou en besorgdheid oor 'n ander persoon.
Verken Depressiewe posisie
Projektiewe identifikasie is 'n onbewuste proses waarin aspekte van die self geskei en toegeskryf word aan 'n eksterne voorwerp.
Verken Projektiewe identifikasie
Superego is 'n interne gesag wat oordeel en morele gesag uitoefen.
Die woedende gevoel dat 'n ander persoon iets begeerliks ​​besit en geniet, dikwels vergesel van 'n impuls om dit weg te neem of te bederf.
Patologiese organisasies is 'n groep uiters onwankelbare en stewige verdediging.
Verken Patologiese organisasies
Herstel is 'n integrale deel van die depressiewe posisie en is gegrond op liefde en respek vir die ander, sodat 'n mens probeer herstel vir sy eie destruktiwiteit.
Interne voorwerpe is die innerlike geestelike en emosionele ervarings van 'n persoon of verhouding wat in die eie eksterne wêreld bestaan.
Verken interne voorwerpe
Simboolvorming is die ontwikkeling van simbole om geestelike en emosionele ervarings voor te stel.
Onbewuste fantasieë is alomteenwoordig en lê ten grondslag aan alle emosionele en geestelike lewe.
Verken Onbewuste fantasie
Klein se ontdekkings in die onbewuste het beide ontstaan ​​uit en is beïnvloed deur haar psigoanalitiese tegniek.
Melanie Klein was meer as dertig jaar lank 'n omstrede, maar baie invloedryke en kragtige lid van die British Psychoanalytical Society.
Haar teorieë oor die ontwikkeling van die innerlike wêreld van 'n kind het die psigoanalise getransformeer en het 'n diep en verreikende impak gehad. Alhoewel dit diep gegrond was in Sigmund Freud se denke, het Melanie Klein beweer dat alle mense vanaf geboorte met ander verband hou, en dat die oordrag in psigoanalitiese behandeling altyd lewendig en aktief is.
Haar vierde en laaste kind vir Joodse ouers in Wene, haar oudste suster is oorlede toe Klein vier was, en haar ouer broer sterf toe sy twintig was. Op die ouderdom van een-en-twintig, nadat sy opgehou het met haar ambisies om 'n dokter te word, trou sy met haar broer se vriend, Arthur Klein. Hulle het drie kinders gehad, maar die huwelik was ongelukkig en Klein het baie depressief geraak. Die Klein -gesin verhuis na Sentraal -Europa vir werk, en in Budapest het Klein 'n tydperk van psigoanalitiese behandeling met Sándor Ferenzi gehad, wat haar lewenslange passievolle belangstelling in psigoanalise en Freud se idees sou veroorsaak. Die Kleins verhuis in 1921 na Berlyn en Melanie Klein, toe agt en dertig jaar oud, sluit aan by die ontluikende Berlynse Psychoanalytical Society. Met die aanmoediging en belangstelling van Karl Abraham het sy begin om jong kinders te ontleed. Sy het saaknotas geskryf oor 'Fritz', 6 -jarige 'Erna', 13 -jarige 'Felix', 3 -jarige 'Peter', 2 -jarige 'Rita', 9 -jarige 'Greta', 3.5 -jarige 'Trude' , en die 4 -jarige 'Ruth'. Hierdie aantekeninge vorm die basis van haar daaropvolgende ryk kliniese en teoretiese denke en van haar eerste groot publikasie 'n paar jaar later, 'The Psychoanalysis of Children' (1932).
In haar werk met kinders het Klein opgemerk dat hul spel en die speelgoed wat hulle gebruik 'n belangrike simboliese betekenis vir hulle dra, en dat dit baie op dieselfde manier as drome by volwassenes geanaliseer kan word. Anders as die psigoanalities-ingeligte benadering tot opvoeding en sosialisering van kinders wat Anna Freud en Hermine Hug-Helmuth in die vroeë 1920's in Wene gebruik het, in Moskou deur Sabina Spielrein en Vera Schmidt en by die Maltings House School in Cambridge deur Susan Isaacs , Klein in Berlyn, bied haar jong pasiënte iets baie nader aan volwasse psigoanalise. Sy het hulle op vaste tye gesien, net soos in volwasse analise, en sy het meer en meer gefokus op hul vrese en angs soos uitgedruk in hul spel en op die verdediging wat hulle teen hulle gebruik het. Hierdie radikaal ander baanbrekerswerk met kinders is in Berlyn nie goed ontvang nie, en sy is met agterdog en minagting behandel. Alix en James Strachey het egter gefassineer geraak met haar werk en nooi haar in 1925 om Londen te besoek, waar die lesings wat sy gehou het, hartlik ontvang is.
Verlies en rou: Die depressiewe posisie
Klein het, net soos Alix Strachey, 'n psigoanalitiese behandeling met Karl Abraham in Berlyn gehad, hoewel dit na slegs nege maande ongelukkig tot 'n einde gekom het weens Abraham se siekte en dood aan die einde van 1925. Na hierdie verlies besluit Klein om na Londen te verhuis, waarheen sy sal die res van haar lewe as psigoanalis werk en haar uiters oorspronklike werk ontwikkel. In die loop van slegs 'n paar jaar het sy 'n sentrale figuur geword in die wêreld van psigoanalise en in die British Society. Haar vroeë teoretiese referate in Londen, waaronder '' Early Stages of the Oedipus Complex '(1928) en' The Importance of Symbol formation '(1930), het egter steeds kontroversie veroorsaak in die psigoanalitiese wêreld van Sentraal -Europa. Klein se nuuskierigheid in die innerlike wêreld van haar volwasse en kinderpasiënte was ongetwyfeld deur kritiek of opposisie onveranderd. Deur haar teoretiese idees so stewig te veranker in haar kliniese ervaring, het Klein se werk getoon dat haar psigoanalitiese tegniek om angs te verstaan ​​en te interpreteer, veral vrees wat verband hou met aggressiewe impulse, die pasiënt kan bevry en verdere verkenning van hul innerlike wêrelde moontlik maak.
Alhoewel Klein se seun, Erich, en haar dogter, Melitta, by haar in Londen aangesluit het, was dit haar oudste seun, Hans se dood in die Alpe in 1934, sewe en twintig jaar, dit was nog 'n reeks persoonlike tragedies vir Klein. Terwyl sy bedroef was oor haar seun, het sy aan die werk gegaan en twee hoofartikels gepubliseer oor wat sy die 'depressiewe posisie' noem: ''n bydrae tot die psigogenese van manies-depressiewe state' (1935), en 'rou en die verband daarmee' Manies-depressiewe state (1940). In hierdie vraestelle het Klein getoon hoe die kind bewus word dat hy nie hul wêreld beheer nie, maar dat die kind eerder liefdevolle figure benodig en daarvan afhanklik is. In die depressiewe posisie voel die kind egter dat hulle aspekte van hierdie broodnodige figure aangeval en vernietig het, wat pynlike angs veroorsaak en in gunstige omstandighede ontstaan ​​'n wens om hierdie liefdevolle voorwerpe te herstel en te beskerm. Die kenmerk van ontwikkeling in die depressiewe posisie is 'n besorgdheidsvermoë en 'n wens om 'herstel' te maak vir skade wat aangerig is. Die omwenteling van die Tweede Wêreldoorlog het Klein se wêreld nog meer verander. Sy verhuis vir 'n kort tydjie na Pitlochry in Skotland, waar sy die tienjarige 'Richard' behandel het. Die verslag van sy analise is opgeteken as 'The Narrative of a Child Analysis' (1961), en dit bly 'n lewendige weergawe van haar begrip van 'Richard's' vrese en angs op 'n onstuimige oomblik in die geskiedenis.
Kontroversie en ontwikkeling: die paranoïese- skisoïede posisie
Klein sou binnekort betrokke wees by haar eie onstuimige twis met Anna Freud en die ander Weense ontleders wat uit Nazi -Europa na Engeland ontsnap het en, net soos sy, deur die British Psychoanalytical Society verwelkom is. Dit het plaasgevind teen die agtergrond van Klein se moeilike verhouding met en vervreemding van haar dogter Melitta, nou ook 'n ontleder van die British Psychoanalytical Society. Klein en haar destydse naaste kollegas - Joan Rivière, Susan Isaacs en Paula Heimann - het referate geskryf wat toon dat haar idees 'psigoanalities' is. Die bekendste van hierdie artikels is Susan Isaacs, 'The Nature and Function of Phantasy' (1943), wat Freud se oorspronklike gebruik van die term verbreed en verdiep om alle geestelike aktiwiteite en onderliggende drome, simptome, spel, denke en patrone van verdediging. Volgens Klein is fantasieë wederkerig in wisselwerking met ervaring in die wêreld om die ontwikkelende emosionele en intellektuele eienskappe van elke individu te vorm.
In 1946 publiseer Klein 'Notas oor 'n paar skisoïede meganismes'. Sewentig jaar later bly dit 'n uiters belangrike werk en is dit tans die mees aangehaalde artikel op die webwerf vir psigoanalitiese uitgewers, PEP-WEB. In hierdie artikel beskryf Klein die primitiewe verdediging van 'splitsing' in reaksie op oorweldigende angs, en beskryf die 'paranoïede-skisoïede posisie', 'n universele geestelike toestand, waaruit die depressiewe posisie kan ontstaan. Hierdie baanbrekende artikel noem eers die konsep van projektiewe identifikasie, wat 'n baie gebruikte en gewaardeerde konsep vir toekomstige geslagte psigoanaliste sal word. Klein se begrip van primitiewe geestestoestande het die behandeling van psigotiese pasiënte en ander moontlik gemaak wat tot dusver nog nie as geskik vir analise beskou is nie.
In die 1940's en 50's het 'n groep briljante jong ontleders rondom Klein gegroei, geïnspireer deur haar werk. Hulle het almal hul eie baie belangrike bydraes gelewer tot die psigoanalise, veral Wilfred Bion (1897-1979), Herbert Rosenfeld (1910-1986) en Hanna Segal (1918-2011). In 1952 word 'n versameling referate, 'New Directions in Psychoanalysis', gepubliseer, gebaseer op 'n spesiale uitgawe van die International Journal of Psychoanalysis ter viering van Melanie Klein se 70ste verjaardag. Die opbrengs uit hierdie publikasie het haar in staat gestel om 'n Trust te finansier met die doel om navorsing en opleiding op grond van haar idees te bevorder.
Die laaste artikel van Melanie Klein, 'On the gevoel van eensaamheid', is drie jaar na haar dood gepubliseer en bly 'n aangrypende, volwasse integrasie van haar werk en 'n belangrike studie van die menslike toestand. Haar nalatenskap, net soos haar lewe, bly omstrede. Ondanks die struikelblokke wat Klein in die gesig gestaar het, as vrou gebore op die hoogtepunt van die Oostenryk-Hongaarse ryk, sonder formele opleiding en wat baie persoonlike tragedie beleef het, het sy die grense van die psigoanalise gestoot. Sy durf haar eie waarnemings maak oor die psigoanalitiese ontmoeting, om oorspronklike idees te hê oor die vorming van die interne wêreld, en, die mees radikale van alles, stel sy die passies en ervarings van die baba die kern van ons begrip van menslike ontwikkeling.
Vir meer besonderhede Die Melanie Klein Trust-webwerf (www.melanie-klein-trust.org.uk) Bibliografie
Die geskrifte van Melanie Klein
Deel 1 'Liefde, skuld en herstel en ander werke' 1921-45
Deel 2 'The Psycho - Analysis of Children'
Deel 3 'afguns en dankbaarheid en ander werke' 1946-63
Deel 4 'Narrative of a Child Analysis'
Lacan se siening was dat 'onbewustelik die diskoers van ander' is (deurdat die kind homself as 'n ander beskou), waar die subjek in 'n veld van verskille geplaas word. Vir Klein is die onbewuste 'n dinamiese interne ryk, geskep deur projeksie en introjeksie.
Vir Klein behels normale ontwikkeling hoofsaaklik die bestuur van die teenoorgestelde innerlike kragte van liefde en haat, bewaring en vernietiging. Sy vervang Freud se ontwikkelingsfases met beskrywings van posisies wat 'n spesifieke opset is van objekverhoudings, angs en verdediging wat die lewe lank voortduur.
Klein het gesien dat die baba verband hou met die wêreld deur sy fisiese verhouding met die wêreld, met die aanvanklike belangrikheid van sy moeder, aanvanklik as 'n stel deelvoorwerpe.
Sy dateer die super-ego as begin in die mondelinge fase.
Onder die invloed van die fantasie-lewe en van botsende emosies, stel die kind in elke stadium van die libidinale organisasie sy voorwerpe in die voorwerp, hoofsaaklik sy ouers, en bou die super-ego op uit hierdie elemente. Al die faktore wat 'n invloed het op sy objekverhoudings speel van die begin af 'n rol in die opbou van die super-ego.
'Die eerste introjek-voorwerp, die moeder se bors, vorm die basis van die super-ego.
Sy het die eksterne fisiese en interne wêrelde nou verbind, en verduidelik baie van die latere skakels tussen emosionele toestande en liggaamlike simptome.
Sy is gekritiseer omdat sy buitensporige klem op innerlike sisteme gelê het, en later het teoretici in objekverhoudinge (bv. Winnicott) meer klem gelê op die rol van die eksterne wêreld in die skepping van 'n sielkundig gesonde kind.
'N Opsomming van sommige van Klein se belangrikste punte is soos volg:
Die innerlike wêreld van die kind het oordrewe, geïdealiseerde en vervolgende voorwerpe is fantasieë, nie eenvoudige voorstellings van ervarings met ouers nie.
Die binnewêreld van die jong baba is hoofsaaklik verdedigend en beskerm die self teen die ongemak van pyn, frustrasie, ens.
Die belangrikste verdedigende psigiese toestand is die paranoïede-skisoïede posisie, gebaseer op 'n deel-objek verhouding (bv. Goeie en slegte objek differensiasie), splitsing, projeksie en introjeksie.
Namate die kind groei, besef hy dat goeie en slegte ervarings van dieselfde persoon af kom, sowel as verskille tussen interne en eksterne voorwerpe. Dit lei tot skuldgevoelens en vrees vir verwerping in die depressiewe posisie. Dit lei uiteindelik tot 'n meer geïntegreerde persoon. Projektiewe identifikasie is 'n noodsaaklike meganisme in beide paranoïede-skisoïede en depressiewe posisies (let op dat 'posisie' eerder as 'stadium' gebruik word, aangesien dit nie noodwendig heeltemal opeenvolgend is nie.
Voorgrond vir Klein was die interaksie van onbewuste gevoelens - wat die agtergrond was vir Freud, wat meer wetenskaplike en metaforiese verklarings gebruik het.
Let daarop dat psigoanalise (in al sy denkrigtings) min te sê het oor identiteit in die sin dat dit 'n stabiele self is, aangesien die saak te ingewikkeld en veranderlik is.
Die doel van psigoanalise is om mense te help om meer volledig in die hede te leef deur te ontsnap uit die ankers en verdraaiings van die verlede.
Melanie Klein, uitwerking en ontwikkeling van Sigmund Freud se teorie in Treur en weemoed waar hy sy opvatting van die verhouding tussen droom en kuns ontwikkel, vind hy 'n direkte verband tussen wat sy as die depressiewe posisie klassifiseer en die kunstenaar se vermoë om simbole te vorm. Simbolisering is die basis van al die vaardighede waarmee ons verband hou met die wêreld om ons. Psigologiese begrip van die proses van simbolisering is 'n integrale deel van ons begrip van die proses van kreatiwiteit en voorstelling. Volgens die Kleiniese sielkunde vertel ons herinneringe dat daar in die kinderjare 'n illusie bestaan ​​van 'n toestand van eenheid tussen die kind en sy/haar buitewêreld. As bewussyn by die individu ontwikkel, ontwikkel daar ook 'n gevoel van die verlede, en daarmee saam 'n gepaardgaande gevoel van verlies. In ons poging om ons self -gevoel weer by die buitewêreld te integreer, ontwikkel ons 'n proses om die gevoel van verlies te vervang. Ons kan nie meer die verlede herleef nie, behalwe in die geheue, wat self veroorsaak word deur 'n assosiasie met iets wat simboliseer wat verlore gaan. (Sien ook die begrippe van die vreemde.) In sielkundige terme, 'n simbool & versmelt & quot met die verlore voorwerp of selfs die verlore gevoel van 'n mens se self, waaruit ons kan verwys as 'n skaduwee van jouself. As ons nuwe onbekende voorwerpe teëkom, ervaar ons in ons poging om die bekende in die onbekende te vind, 'n kortstondige verval in ons gevoel van die grense van die self. En so, net so vinnig noem ons die bekende voorwerpe, verf ons dit of ontwikkel ons simbole om dit te "verstaan" en ons dit in ons eie sfeer op te neem, ons eie nuwe uitgebreide selfgevoel. Taal of woorde word simbole vir mense (voorwerpe) daar buite. Ons dors na kennis, ons drang om te weet word beïnvloed deur die Oedipale situasie soos beskryf deur Klein. Ons skep vir ons ons eie interne gevoel van 'n fantasie -wêreld, 'n teater binne as't ware.
Sielkundig is ons gevoel van onsself, selfs ons liggaam, verwant aan tyd en ruimte. Onlangs het dr. Ronald Britton kommentaar gelewer op die verstandelike ruimte van fantasie en die gebied wat bestaan ​​uit beelde en figure wat 'n mens nooit regtig kan bewoon nie, soos die 'kamer'. "Geheue hou die sleutel tot die deur van hierdie ander kamer. Fantasie spruit uit 'n innerlike gevoel van verlies of wat Kleinians die depressiewe posisie noem. Integrasie van die depressiewe besoedeling vind plaas wanneer liefde en haat teenoor 'n enkelvoudige voorwerp, nie dele of verskillende voorwerpe, besef word nie. Die self moet skuld aanvaar oor die skade wat aan die voorwerp aangerig is, asook die selfvoorkoming om die besit daarvan te verloor. Hierdie gevoelens word vergesel deur 'n sterk begeerte om te herstel. Britton en Hanna Segal brei Klein 's en Bion 's se idees oor die Oedipale situasie uit om 'n bespreking daarvan as 'n driehoekige ruimte in te sluit. Ek haal dit hier aan:
Die erkenning deur die kind van die ouers se verhouding met mekaar verenig sy psigiese wêreld en beperk dit tot een wêreld wat met sy twee ouers gedeel word, waarin verskillende objektiewe verhoudings kan bestaan. Die sluiting van die Oedipale driehoek deur die erkenning van die skakel wat by die ouers aansluit, bied 'n beperkende grens vir die interne wêreld. Dit skep wat ek 'quotriangular space' noem, dit wil sê 'n ruimte wat begrens word deur die drie persone van die Oedipale situasie en hul potensiële verhoudings. aangehaal uit Britton 55 Die Oedipus -kompleks vandag Britton en ander.
Melanie Klein se ontwikkeling van Sigmund Freud 's Die idee van 'n voortdurende toestand van Oedipale dinamika wat in alle verhoudings bestaan, is nuttig om kreatiwiteit in poësie, drama en visuele kunste te verduidelik. Die belangrikste waarneming van Klein is dat ons meer as enigiets anders bang is vir die vernietigende kragte wat binne ons werk teen onsself, en die dood verteenwoordig volledige verbrokkeling, die uiteindelike vrees. Klein se bespreking van simbolisering, 'n integrale deel van ons begrip van kreatiewe proses en voorstelling en so belangrik vir teatraliteit, hou verband met wat sy die depressief posisie. Daar was eens 'n illusie van onbemande vereniging tussen die kind en sy/haar buitewêreld (ouers), maar toe bewussyn ontwikkel het, het 'n skerp gevoel van verlies en skuldgevoelens ontstaan. Om 'n gevoel van self te herintegreer met die buitewêreld, het die individu 'n patroon van vervanging vir hierdie gevoel van verlies ontwikkel. Vervanging is fantasie en die simbool, vermomde gevoelens of dinge. Klein se begrip van die werking van onbewuste fantasieë by kinders se gedagtes het ontleders die weg gebaan om die interne wêreld te verken. Interpretasie van hierdie fantasieë bepaal oordrag. Psigoanaliste sien die oordrag of projeksie van vyandige gevoelens oorspronklik teenoor jouself die gevolg van bloedskendings.
Enkele direkte aanhalings:
& quotDie teorie van intellektuele inwoning& quot
In die gevalle waarin die betekenis van die werklikheid en werklike voorwerpe as weerspieëling van die verskriklike interne wêreld en beelde sy oorheersing behou het, kan die stimuli van die eksterne wêreld amper net so kommerwekkend voel as die gefantaseerde oorheersing van die geïnternaliseerde voorwerpe. , wat alle intuïtief in besit geneem het en aan wie die ego verplig voel om die uitvoering van alle aktiwiteite en intellektuele operasies oor te gee, natuurlik saam met die verantwoordelikheid daarvoor (263)
"The Psychogenesis of Manic-Depressive States" in geselekteerde Melanie Klein
–. . . 'n selfmoord is gerig teen die introjected object. Maar terwyl die ego selfmoord pleeg om sy slegte voorwerpe te vermoor, is dit myns insiens terselfdertyd ook daarop gemik om sy geliefde voorwerpe, intern of ekstern, te red. Om dit kort te stel: in sommige gevalle is die fantasieë onderliggend aan selfmoord daarop gemik om die geïnternaliseerde goeie voorwerpe en die deel van die ego wat met goeie voorwerpe geïdentifiseer word, te bewaar, en ook om die ander deel van die ego wat met die slegte voorwerpe geïdentifiseer word, te vernietig en die id. So word die ego in staat gestel om verenig te word met sy geliefde voorwerpe. In ander gevalle blyk dit dat selfmoord deur dieselfde tipe fantasieë bepaal word, maar dit hou hier verband met die eksterne wêreld en werklike voorwerpe, deels as plaasvervangers vir die geïnternaliseerde. Soos reeds gesê, haat die onderwerp nie net sy slegte voorwerpe nie, maar ook sy ID en dit heftig. Deur selfmoord te pleeg, kan sy doel wees om 'n duidelike breuk in sy verhouding tot die buitewêreld te maak, omdat hy 'n werklike voorwerp wil verwyder of die goeie voorwerp wat die hele wêreld verteenwoordig en waarmee die ego geïdentifiseer word. Van homself, of van die deel van die ego wat geïdentifiseer word met sy slegte voorwerpe en sy identiteit. (131)
"Vroeë stadiums van die Oedipus -konflik"
Die volgende is 'n manier waarop die ontwikkeling van die dogtertjie baie gestrem is. Terwyl die seuntjie in werklikheid die penis besit, ten opsigte waarvan hy in wedywering met die vader tree, het die dogtertjie slegs die onbevredigde begeerte na moederskap, en ook hiervan het sy maar 'n dowwe en onsekerheid, hoewel baie intens, bewustheid.
Dit is nie net hierdie onsekerheid wat haar hoop op toekomstige moederskap versteur nie. Dit word baie meer verswak deur angs en skuldgevoel, en dit kan die moederlike vermoë van 'n vrou ernstig en permanent benadeel. As gevolg van die vernietigende neigings wat haar eens teen die liggaam van die moeder (of sekere organe daarin) en teen die kinders in die baarmoeder gerig het, verwag die meisie vergelding in die vorm van vernietiging van haar eie moederskap of die organe wat verbind is met hierdie funksie en van haar eie kinders. Hier het ons ook een wortel van die konstante besorgdheid van vroue oor hul persoonlike skoonheid, want hulle vrees dat dit ook deur die moeder vernietig sal word. Aan die onderkant van die impuls om hulself te dek en te verheerlik, is daar altyd die motief om die beskadigde komigheid te herstel, en dit het sy oorsprong in angs en skuldgevoel. Dit is waarskynlik dat hierdie diep vrees vir die vernietiging van interne organe die psigiese oorsaak kan wees van die groter vatbaarheid van vroue, in vergelyking met mans, vir omskakeling van histerie en organiese siektes. Dit is hierdie angs en skuldgevoel wat die hoofoorsaak is van die onderdrukking van gevoelens van trots en vreugde in die vroulike rol, wat oorspronklik baie sterk is. Hierdie onderdrukking lei tot 'n verswakking van die vermoë tot moederskap, wat aanvanklik so hoog aangeskryf word. So ontbreek die meisie die kragtige ondersteuning wat die seuntjie put uit sy besit van die penis, en wat sy self kan vind in die afwagting van moederskap. (78-79)
Hoe meer die identifikasie met die moeder op die genitale basis gestabiliseer word, hoe meer sal dit gekenmerk word deur die toegewyde vriendelikheid van 'n toegeeflike moederideaal. die vorming van 'n vaderlike super-ego wat haar aktiewe doelwitte voorstel wat sy nooit ten volle kan bereik nie. & quot (80)
Die manlike magsgevoel is sigbaar, terwyl vroulike gevoel krag is onsigbaar en word eers betyds besef.
90 – [Vroue voel dat] & quotDaar is 'n leë ruimte in my wese wat ek nooit kan vul uit 'Infantile Angst Situations' Die geselekteerde Melanie Klein. Daar is 'n merkwaardige verhaal van 'n skilder wat leë mure in haar huis opgevul het. totdat sy die hele moederfiguur kon skilder wat sy gedink het sy vernietig het. Op hierdie manier gee sy vrye uitdrukking aan onuitgedrukte gevoelens wat haar lewe in die wiele gery het.
92 Wat beteken die leë ruimte in Ruth, of liewer, meer presies, van die gevoel dat daar iets in haar liggaam ontbreek?
Hier het een van die idees wat verband hou met die angs wat ek in die koerant wat ek tydens die afgelope kongres (1927) gelees het, bewus geword van die mees ingrypende angs wat meisies ervaar het. Dit is die ekwivalent van die kastrasie -angs by seuns; die meisie het 'n sadistiese begeerte, wat in die vroeë stadiums van die Oedipus -konflik ontstaan ​​het, om die moeder se liggaam van die inhoud te beroof, naamlik die vader se penis, ontlasting, kinders, en om die moeder self te vernietig. Hierdie begeerte gee aanleiding tot angs dat die moeder nie op haar beurt die dogtertjie self moet beroof van die inhoud van haar liggaam (veral van kinders) en dat haar liggaam nie vernietig of vermink word nie. Myns insiens verteenwoordig hierdie angs, wat ek in die ontledings van meisies en vroue gevind het, die diepste angs van almal, die vroegste gevaarsituasie van die dogtertjie. Ek het besef dat die angs om alleen te wees, die verlies van liefde en die liefdesvoorwerp, wat Freud beskou as die basiese situasie by babas by meisies, 'n verandering is van die angssituasie wat ek so pas beskryf het. As die dogtertjie wat die moeder se aanranding op haar liggaam maak, haar ma nie kan sien nie, vererger dit die angs. Die teenwoordigheid van die ware, liefdevolle moeder het die angs van die skrikwekkende moeder verminder, wie se beeld in die gedagtes van die kind ingebring word. In 'n latere stadium van ontwikkeling verander die inhoud van die angs van die van 'n aanvallende moeder na die angs dat die ware, liefdevolle
93 – ma kan verlore gaan en dat die meisie alleen en verlate sal bly.
Die Oedipus -kompleks vandag Britton en ander
Die Oedipus -kompleks en vroeë bekommernisse
Die meisie se begeerte om 'n penis te besit en 'n seuntjie te wees, is 'n uitdrukking van haar biseksualiteit en is net so inherent aan die kenmerk van meisies as die begeerte om 'n vrou te wees, by seuns. Haar wens om 'n eie penis te hê, is sekondêr aan haar begeerte om die penis te ontvang, en word aansienlik versterk deur die frustrasies in haar vroulike posisie en deur die angs en skuldgevoelens in die positiewe Oedipus -situasie. Die afguns van die meisie se penis bedek in 'n mate die gefrustreerde begeerte om haar ma se plek by die pa in te neem en om kinders van hom te ontvang. Ek kan net die spesifieke faktore raak wat die meisie se super-ego-vorming onderlê. As gevolg van die groot rol wat haar innerlike wêreld speel in die emosionele lewe van die meisie, het sy 'n sterk drang om hierdie innerlike wêreld te vul met goeie voorwerpe. Dit dra by tot die intensiteit van haar introjektiewe prosesse, wat ook versterk word deur die ontvanklike aard van haar geslagsorgane. Die bewonderde geïnternaliseerde penis van haar vader vorm 'n intrinsieke deel van haar super-ego. Sy identifiseer haarself met haar pa in haar manlike posisie, maar hierdie identifikasie berus op die besit van 'n denkbeeldige penis. Haar vernaamste identifikasie met haar pa word ervaar met betrekking tot die geïnternaliseerde penis van haar vader, en hierdie verhouding is gebaseer op die vroulike sowel as die manlike posisie. In die vroulike posisie word sy gedryf deur haar seksuele begeerte en haar verlange na 'n kind om haar pa se penis te internaliseer. Sy (75) is in staat om volkome onderdanigheid aan hierdie bewonderde geïnternaliseerde vader te onderwerp, terwyl sy in die manlike posisie hom wou navolg in al haar manlike strewe en sublimasies.
Ondanks die prominensie van die innerlike wêreld in haar emosionele lewe, toon die behoefte van die dogtertjie aan liefde en haar verhouding tot mense 'n groot afhanklikheid van die buitenste wêreld. Hierdie teenstrydigheid is egter net duidelik, omdat hierdie afhanklikheid van die buitewêreld versterk word deur haar behoefte om gerusstelling oor haar innerlike wêreld te verkry.
Melanie Klein was 'n Oostenrykse psigoanalis wat terapeutiese tegnieke vir kinders bedink het wat 'n groot invloed op die huidige metodes van kindersorg en grootmaak gehad het.
Vroeë jare: Gesin, opvoeding en loopbaan
Melanie was baie nader aan haar ma, Libusa. Hoewel Melanie voor haar dood in 1914 vir haar ma moes sorg, het sy na haar opgetel omdat hulle hul gesin bymekaar gehou het en vir haar krag. Libusa het gesorg dat haar kinders 'n gelukkige kinderjare beleef. Godsdiens was nie 'n groot deel van die gesin se lewe nie, en hoewel Melanie haar lewenslank as 'n ateïs bestempel het en om 'n nie -godsdienstige begrafnis gevra het, ontken sy nooit haar Joodse wortels nie en het sy min respek gehad vir diegene wat dit wel gedoen het. Verder het sy alle ouers aangemoedig om hul kinders godsdiens te leer volgens hul eie oortuigings (Segal, 1979).
Twee van Melanie se broers en susters, Emmanuel en Sidonie, is op jong ouderdom oorlede. Sidonie, haar tweede oudste suster, het Melanie geleer lees en skryf, in die hoop dat sy alles wat sy weet, aan haar suster kon oordra voordat sy sterf. Emmanuel, haar enigste broer, was ook 'n groot hulp in haar opvoeding. Emmanuel, 'n talentvolle pianis en skrywer, het haar in Grieks en Latyn geleer. Hierdie kennis het haar gehelp om toelatingseksamens in verskillende skole te slaag, wat sy gehoop het haar na 'n universiteit sou lei waar sy medies kon studeer. Emmanuel het ook sy suster aan sy intellektuele groep vriende voorgestel. Terwyl sy getroud was, swanger was en in Slowakye woon, reis Melanie terug na Wene ten tyde van Emmanuel se dood. Sy het tevergeefs probeer om haar broer se gedigte en essays gepubliseer te kry (Segal, 1979). Die dood van hierdie familielede het gelei tot 'n depressiewe toestand wat steeds deel was van Melanie se persoonlikheid.
Melanie het op 19 -jarige ouderdom verloof geraak aan Arthur Stephen Klein, 'n vriend van haar broer (Segal, 1979). Gedurende hul twee jaar lange verlowing studeer Melanie kuns en geskiedenis aan die Universiteit van Wene. Hoewel sy later in die lewe spyt was, het Melanie die mediese skool verlaat om haar man, 'n ingenieur, te volg, aangesien hy gereeld verhuis het om sy sakelewe te akkommodeer. Gevolglik het sy nooit 'n akademiese graad ontvang nie. Gedurende haar loopbaan het baie mense nie haar siening gerespekteer of ernstig opgeneem nie weens haar gebrek aan bewys van mediese kennis.
Op reis na Slowakye en Silesië het Melanie die huis gemis en haar huwelik het daardeur gely. Sy het na boeke gegaan en tale geleer om sulke leemtes in haar lewe te vul. Eers toe sy haar twee kinders, Melitta in 1904 en Hans in 1907, gebore het, het sy weer gelukkig gevoel (Segal, 1979).
Klein se lewe is in 1910 verander toe haar gesin na Boedapest verhuis het. Daar ontmoet sy Freud se werk vir die eerste keer in sy boek On Dreams. As gevolg hiervan het psigoanalise haar lewenslange belangstelling geword. Sy het uiteindelik ontleding by Ferenczi gesoek en met sy ondersteuning begin om kinders te ontleed. In 1917 het sy die kans gekry om Freud te ontmoet tydens 'n ontmoeting tussen die Oostenrykse en Hongaarse verenigings. En teen 1919 lees sy "Die ontwikkeling van 'n kind", haar eerste koerant, aan die Hungarian Society. Na hierdie verskyning is sy gevra om lid te word van die Budapest Society. Gedurende hierdie jaar het Melanie en haar drie kinders, die jongste op net vyf jaar, na Slowakye verhuis; hulle het 'n jaar by Arthur se ouers gebly na Arthur se vertrek na Swede. Teen 1922 is die egpaar geskei (Segal, 1979).
Omstreeks hierdie tyd is Melanie aan Karl Abraham voorgestel. Sy was beïndruk met hom en hy moedig haar aan om kinderanalise te beoefen. Dit het haar aangespoor om in 1921 na Berlyn te verhuis om 'n psigoanalitiese praktyk met beide volwassenes en kinders te begin. Daar het haar psigoanalitiese tegnieke haar toegelaat om kinders wat emosioneel versteurd was, te help. Sy beklee hierdie pos vir vyf jaar, tot 1926. Weens haar ontevredenheid met Ferenczi het Melanie Abraham gevra om haar as pasiënt aan te neem. As gevolg van sy geloof in haar bydraes tot die psigoanalise, het hy ingestem. Sy dood het hul sessies egter net veertien maande later tot stilstand gebring (Segal, 1979).
Beide van Melanie se kollegas was verbonde aan Freud en het albei haar beïnvloed. Van Ferenczi het Melanie bemoediging gekry en die belangrikheid van onbewuste dinamika geleer. Maar Ferenczi het nie negatiewe oordrag beoefen nie, en hy het met Freud en sy psigoanalitiese beginsels geskei omdat hy selde 'n neutrale posisie met sy pasiënte beklee. Sy het gedink dat Abraham, aan die ander kant, haar 'n ware beeld van psigoanalise gee. Sy het sy werk voortgesit deur haarself te ontleed. Alhoewel sy die konsep van introjeksie van Ferenczi geneem het, beskou sy haarself as 'n volgeling van Freud en Abraham.
Sonder Abraham se steun is Melanie se werk in Berlyn dikwels gekritiseer. Anna Freud het ongeveer dieselfde tyd met haar werk met kinders begin, en omdat hul benaderings anders was, het die Berlynse genootskap Melanie s'n as onortodoks beskou. In 1925 het Melanie tydens 'n konferensie in Salzburg haar eerste referaat oor die tegniek van kinderanalise aangebied. Daar ontmoet sy Ernest Jones, wat kinderanalise as die toekoms van psigoanalise beskou het. Kort daarna het hy haar genooi om in Engeland lesings oor die onderwerp te gee. Dus, gedurende drie weke in 1925, het Klein ses lesings gehou in die huis van dr. Adrian Stephen. Hierdie toesprake vorm die basis vir haar eerste boek, The Psycho-Analysis of Children, en was 'n gelukkige tyd in haar lewe (Segal, 1979).
In 1927 verhuis Melanie na Engeland, 'n stap wat sy bly was omdat sy deur die British Psychoanalytic Society haar meer hartlik aanvaar het as wat ander in die verlede (Segal, 1979). Sy het haar praktyk voortgesit en uitgebrei op gebiede van psigoanalise soos die doodsinstink en die Oedipus -kompleks. Sy en haar kinders het daar gebly tot haar dood op 22 September 1960.Alhoewel kanker by haar gediagnoseer is, was haar dood 'n gevolg van bloeding na 'n operasie, en dit het die psigoanalitiese gemeenskap geskok. Twee van haar kinders het Melanie gevorm en dokters geword wat psigoanalise beoefen, en een het besluit om sy pa te volg en 'n ingenieur te word.
Nuut in mediese geskiedenis: veldtog vir leergestremdes en regte van Susan Isaacs en popularisering van psigoanalise
Die Oktober 2017 -uitgawe van Mediese geskiedenis bevat twee artikels wat van belang kan wees vir AHP -lesers. Hierdie artikels handel oor die veldtog vir die leer van gestremde mense se burgerregte in die 1970's en Susan Isaacs se popularisering van psigoanalitiese konsepte deur haar skryfwerk as Ursula Wise. Volledige besonderhede hieronder.
Kies burgerskap en leergestremdes: die veldtog vir geestesgesondheid, MIND se veldtog in die 1970's in historiese konteks, en#8221 Jonathan Toms. Opsomming:
Huidige beleid en praktyk wat gerig is op mense met leergestremdhede, is afkomstig van die deinstitutionaliseringsprosesse, kommer oor burgerregte en integrasie -filosofieë van die 1970's en 1980's. Historici weet egter min oor die spesifieke kontekste waarbinne dit gemobiliseer is. Alhoewel dit selde in die sekondêre literatuur erken word, was MIND prominent in die veldtog vir regte-gebaseerde dienste vir leergestremdes gedurende hierdie tyd. Hierdie artikel stel MIND se veldtog binne die wyer historiese konteks van die organisasie se oorsprong as 'n hoofinstelling van die inter-oorlogse geesteshigiënebeweging. Die artikel begin met 'n uiteensetting van die oorspronklike konseptualisering van die verstandelike higiënebeweging van 'verstandelike gebrek' as die teenstelling van die selfonderhoudende en verantwoordelike individue wat dit as die basis van burgerskap en geestesgesondheid beskou het. Dit volg dan hoe hierdie vergelyking ontrafel is, deels deur die veranderde toestande onder die naoorlogse welsynstaat, deels deur die eie teoretisering van die geesteshigiënebeweging. Die laaste afdeling beskryf die herkonseptualisering van burgerskap wat uiteindelik na vore gekom het met die ineenstorting van die geesteshigiënebeweging en die opkoms van MIND. Dit toon aan dat die voorstellings van MIND se regte-gebaseerde veldtogte (wat in elk geval op geestesongesteldheid gefokus het) as individualisties en fundamenteel gekant teen medisyne en psigiatrie, onakkuraat is. MIND het trouens gesoek na 'n omvattende gemeenskapsgebaseerde diens, geïntegreer met die algemene gesondheids- en welsynsdienste en gerig op 'n heropbou van die burgerskapregte van leerhindernisse.