Get PDF Falling Buildings (A Saskia story)
The Cost Disease: Why Computers Get Cheaper and Health Care Doesnt
Black Sky (A Mystery-Thriller)
Guide Falling Buildings (A Saskia story)
Free download. Book file PDF easily for everyone and every device. You can download and read online Falling Buildings (A Saskia story) file PDF Book only if you are registered here. And also you can download or read online all Book PDF file that related with Falling Buildings (A Saskia story) book. Happy reading Falling Buildings (A Saskia story) Bookeveryone. Download file Free Book PDF Falling Buildings (A Saskia story) at Complete PDF Library. This Book have some digital formats such us :paperbook, ebook, kindle, epub, fb2 and another formats. Here is The CompletePDF Book Library. It's free to register here to get Book file PDF Falling Buildings (A Saskia story) Pocket Guide.
The Fall Winter season was the first to put into practice the model protection policies since floodgates opened in October and an outpouring of model revelations, both on and off set, followed. Kate Upton and Sara Sampaio both detailed stories of sexual harassment and exploitation this fall.
And the transgender model Terry Quinlivan discussed her experience of abuse on-set at a panel discussion for the Gurls Talk festival alongside an army of other accounts across social media. Kering and LVMH established a charter for the well-being of models set to roll out across all their brands in September of Major international publishing houses pledged to not work with models younger than the age of 18 and a joint initiative between the CFDA x Model Alliance saw the implementation mandatory private changing areas backstage at runway shows that sought to protect the young women who often find themselves in vulnerable states of varying undress amongst photographers, press and show attendees before the show as well as after as they pour backstage to congratulate the designer.
De Brauw, a long-stay on the runway circuit, noted a palpable shift at the shows—an acknowledgement of the need for a change. Usually, the whole audience comes backstage when we are changing. In the old wars, there was the option of calling for an armistice. Saskia Sassen is a professor at Columbia University and the author of Expulsions.
Follow Guardian Cities on Twitter , Facebook and Instagram to join the discussion, and explore our archive here. In the 21st century, the search for national security has become a source of urban insecurity. What is it that makes the city a problematic, uneasy target for our major military powers?
Facebook Twitter Pinterest. Topics Cities Cities at war. Reuse this content. Order by newest oldest recommendations. Show 25 25 50 All. Threads collapsed expanded unthreaded. Tregti e ndershme me donacion organesh. Shikova lart e nervozuar. Po ta kisha ditur se ishte uranium, nuk do t'ia kisha kthyer aq shpejt. Reja zbriste mbi mua. Bekijk hier het overzicht. As Amerikaner is dit ook nie nodig nie. Sy is hier om goeie kontakte te maak met die inheemse bevolking. Haar baas, die FBI, kan trouens alles en almal vind. Ivana is die naam van my sexy stukkie.
Hou jou asem in, hou die brandslang byderhand. Ek vertrou hierdie woorde aan jou toe. Hoewel ek so min hoop in hierdie lewe oor het, is dit blykbaar nog steeds te veel. Wanneer sou dit die vuurwerk van Albanese behaag om raserig aan te kom om my te ontvoer, te verkrag en in hul bergdorp as dwangarbeider bokmelkkaas te laat maak?
Vanaf halfagt soggens word die oond van die hemel hier op veertig grade gesit om die land solank op te warm vir die res van die dag. Groots en in slow motion wapper miljoene splinternuwe Masedoniese vlae aan hul vlagstokke. Sonder om te aarsel wys hulle ons die pad na die hoofstad. Ek is te lui om dit weg te waai. Tydens die ete hou hulle ywerig aan met rook.
Gekommunikeer kry hulle deur skurende skarniere en pap wielbande na te aap. Ook ek staan op die punt om gek te word van die hitte. Net my uit-die-naat-barstende skinny Pepejeans hou my buitelyne nog bymekaar. Sy kyk na die spyskaart maar dit is in Cyrillies geskryf. Eintlik praat ek jare lank nie meer nie maar praat die Prozac deur my. Sy storm na die restaurantkombuis. Jy sien net bloed spat. Sy neem hom onder skoot. Kap vir ons, jongman! Die arme drommel kap die groente in die pan asof sy lewe daarvan afhang.
My moed sak in my skoene. My blaas gaan bars, maar verder kom ek eenvoudig nie vol nie. Sonder diervette word ek nie versadig nie. Dis om van wraak te neem! Bokke, skape en koeie vreet hulleself dik op bergtoppe, in sappige groen weivelde en langs die pad, terwyl ek byna van die honger omkom. Die lugleegte van my siel probeer elke detail van haar skoonheid vas te vang. Hongerig en eensaam staan ek maar daar rond. Stof waai rondom ons. Bouers tel die ure wat hul oortyd werk. Sal hulle dit regkry om die hoofstad op te dollie teen 8 September? Dan word twintig jaar se onafhanklikheid gevier.
Kyk maar na Egipte en die Ivoorkus. Hulle het hulle dogter vir my gebou, as jy mooi daaroor dink. En ek staan vir haar en sweet aan die rand van die groot Lego-plein in Skopje. Vir haar waag ek my in die splinternuwe woud van gipsstandbeeld-skepsels. Net so fake soos Ivana. Gebrekkige slette sit op bankies en pruil, om uiteindelik maar toe te gee aan halfmoderne, halfmetroseksuele mans.
Een beeld ontroer my veral. Maar daar dreig gevaar, groot gevaar. Met pamflette. Haal asem en maak dat jy wegkom, praat ek streng met myself. Tog kan ek myself nie keer nie. Kry ek weer selfmoordneigings, sonder dat ek dit besef? Ek is erg vermaer sedert my aankoms by die Slaai-eters. Met my volle, kwesbare honderd-en-twaalf kilogram, loop ek af op die taaiste, mees ongenaakbare meisie van die troep. Is dit die markplein waar hulle meisies verkoop?
Ons land is vir eeue platgeslaan deur volke uit alle windrigtings.
Val iets my op van die beelde? Waarom nie van koers verander en aan die toekoms dink nie? My angs verdwyn, my hart swel van soveel hoop en geloof in wat nog moet kom. Ek wil myself opoffer vir jou land. Vinnig, voor dit te laat is en ek dood is. Ek sien trouens weer swart vlekke. Of is die swart spikkels op my netvlies die swartkoppies op die aktivis se neus? Is my land in vlamme? En sal ek Joycelyn en Ivana nog sien voor ek doodgaan? Basaar Die Turkse basaarbuurt het reeds beleef wat nog op Vlaandere wag. Die Ottomane het die buurt eeue gelede reeds verower.
Kebab-snyers en juweliers verdien hier sedert die jaar toet hul sente. Hulle het die plaaslike Slawe aggressief bekeer tot die Islam. Masedoniese vroue soos moeder Theresa, Shakira en Oprah Winfrey het hulle heupe geswaai deur hierdie nou stegies. Ek het geen arendsblik nie.
Die enigste skepsel wat hom op hierdie middaguur openbaar, wys my die weg na die beroemde en berugte stadsdeel Shutska. Hier kook Skopje oor. Sigeuners kibbel hier goedig met Albanese. Straathonde laat luise speel onder hul vier oksels. In die put staan kindertjies met smerige gesigte boontoe en kyk. Hulle word onder beheer gehou deur Peuloog, die eerbiedwaardige groenteboer van ons hotel, wat self onder Joycelyn deurgeloop het. Dis algehele chaos. Kom, laat ons vinnig vir Ivana gaan haal. Dan kom sy saam in die container. Ons sny kindertjies hier op sodat kindertjies by ons behoorlik kan grootword.
Fair trade in orgaanskenking. Kinders vir kinders en Julle kom net op vir die kinders as dit julle pas, huh? Jy maak my siek. Ek wil my verder eenvoudig nie meer met die saak bemoei nie, want ek is afhanklik van Joycelyn se kragtige FBI-satellietverbinding. Die FBI kry alles gedoen.
Ek het al my skamele depressiewe hoop daarop geplaas.
A Hundred and Forty Kilos of Love!
Honderdveertig kilo liefde?
A Burden Shared: Fifty Devotions for Those Who Lead!
The Phoenix Tastes a Lot Like Chicken?
Al weet ek dat ek waarskynlik myself bedrieg. Maar in al my ellende vermaak ek myself tog. Die waarsegster lees die afsaksels. Senuagtig kyk ek boontoe.
Sy kyk na my asof sy dit bedoel en verdwyn dan diskreet. Buite kry ek vir Joycelyn, kotsend bo die Vardar, haar hempie bo-oor haar kop getrek. So trashy het ek haar nog nie gesien nie. Op die berg buite Skopje brand die groot Ortodokse kerk. Bo ons koppe bly die wolk van God of die iCloud van Apple waak.
Ons volg die geur van die rivier Vardar en die glinstering van die radioaktiewe visse wat terugkeer sodra ons die stad en die industrie-strook vol smeerlap-spuitende fabrieke agter ons gelaat het. Smoordronk waggel Joycelyn oor die onverligte paaie. Ek kyk na haar en voel hoe my lewenslus terugkeer. My bloed bruis weer. Met my volle gewig en al my tere liefde spring ek op haar. Haar toppie bly in die slag. Ons wat letterlik besig om te vloek. Joycelyn spartel wild en wys my vir die eerste keer in my lewe die dowe liefde.
Grawende in die plooie van haar poes sien ek skielik iets vreemds. Sodra ek dit uithaal, staan Joycelyn weer op haar agterpote. As ek geweet het dat dit uraan was, het ek dit beslis nie so gou teruggegee nie. Waarmee is ek besig? Alles wat ek doen, doen ek om nader aan Ivana en die Liefde te kom. Dit sou sy wel verstaan. Ek weet nie of ek bang of opgewonde moet wees nie, want hierdie gaan die nag van my dood wees. Die Moslems is immers Albanese. Soos verliefde paartjies staan die bouwerke twee-twee teen mekaar en skuur. Hulle paradeer hul gebrek aan rykdom met sementvase en oordadige klip-druiwetrosse op talryke terrasse.
Albanese broers het die gewoonte om presies identiese huise naas mekaar te bou, dikwels in moffierige discokleure. Sal ons? Durf ons? Hier in die hitte en die stof? En speel haar pa soms saam? Die smal straatjies vol half afgewerkte huise en krotte slik heeltemal dig met waens uit alle hoeke van die land.
Wilde getoeter en gesellige uitlaatgasse laat selfs ons wolk wegskrik. Donker mans en gesluierde vroue sien ons raak en sleep ons saam na die troue. Ons word ook propvol lekkernye gestop. Die twee families moedig my luidkeels aan.
Download e-book Falling Buildings (A Saskia story)
Hul gasvryheid ken geen perke nie. Hulle dwing my om tot die uiterste te gaan. Waarom doen hierdie mense dit? Ek kry visioene van my held Jommeke 1 wat volgestop word, om net weer in die volgende prentjie in sy swart maatjies se kookpot te beland. Op die laaste nippertjie word die grapjas natuurlik gered. Maar wie sal my red? Sy moet my redding wees. Hy neem my eenkant en vertel in gebroke Engels dat sy broer dringend hulp nodig het.
Baie siek is hy, baie siek. Help hom, help. Ek ril. Daar woon in hierdie streke die mitiese ras van die Homoseksueel. Op die platteland woon hulle in die agtertuin van hulle verwekkers, saam met die viervoetige skepsels van die huis. Die man is baie siek. Hy moet gesond word. Ek waggel terug na die fees. Ek sleep haar saam met my na die hondehok en sluit haar toe saam met die moffie. Buite hou ek wag, saam met Ivana. Dit is hartverwarmend om te hoor hoe Joycelyn die siek man verower.
Die wolk beweeg bo haar kop en het enorm in omvang toegeneem. Dit word hoogtyd dat ek hier wegkom. Nuwe klere Die res van die nag loop ek met die wolk terug na die stad. Dit is 8 September, die land bestaan twintig jaar. Hulle het reeds die irriterende Grieke hard pakslae gegee en mik verder na die hoogste hoogtes van die Europese beker. Vir die meeste mense is daar oorgenoeg rede om fees te vier. Saam met die son staan ek op. Tot my doofstomme verbasing lok die wolk my.
Ek volg hom, in die rigting van die rivier. As ek hier selfmoord pleeg, sou dit die Belgiese selfmoordsyfer laat styg? Ek aarsel. Dis nie iets waaraan ek graag terugdink nie. Die wolk daal oor my neer. Ek sien nou dat dit uit duisende bye bestaan.
Dit styg op en sleep my saam oor die rivier, na die basaar. Sy ou kop knik saam met die ritme, asof daar musieknote uit die masjien kom. So aandagtig is hy besig dat dit my stil en eerbiedig maak. Sy dun lippe beweeg klankloos. Hulle kyk na mekaar, wagtend tot iemand hulle kies.
Ek hoor woorde wat na suurstof hap. Ek lees my eie naam, Joycelyn en Ivana en sien die wolk. Hy hou by wat hier gebeur, tot in die fynste details, al eeue lank. Sy winkeltjie peul uit van die verhale. Niks bly ongesien nie. Hy weet dat ek my wolk sien wegdryf het oor die berge. Hy weet dat ek selfmoord wil pleeg omdat ek Doofheid gevind het en geen Liefde nie. Die man wys dat ek op twee stewige kroegstoeltjies langs hom moet kom sit. Eendag sal dit gebeur, eendag. Jommeke is slim, dapper, eerlik en is lief vir avontuur.
Le Et, en passant, pour trouver un homme. De la pure provoc! Elle le mit en joue. Hache donc pour nous, jeune homme! Une statue en particulier sut me toucher. Quelque chose me frappait-il dans ces statues? Je veux me sacrifier pour ton pays. Tu peux me donner une statue. Reverrais-je Joycelyn et trouverais-je Ivana avant de mourir? Des Tziganes se chamaillaient paisiblement avec des Albanais. Des chiens errants laissaient tranquillement jouer les poux sous leurs quatre aisselles.
Ils ont le wifi partout. Elle pourra voyager dans le conteneur. Tout en sachant que je prenais probablement des vessies pour des lanternes. Une affaire de dimensions. Ce dont je me rendis compte en sentant une barbe drue caresser mes grosses cuisses. Toute nerveuse, je levai le regard.
Mon sang reprenait son bouillonnement. Un sachet en plastique. Je comptais faire quoi? Et ici, ce genre de personnages habitait en groupe. On ne manqua pas de nous gaver aussi de bonnes choses.
Confessions of a Wild Child (Lucky Santangelo Book 9).
School Strategies for ADHD Kids (Winning the ADHD Battle Series Book 1);
Binding Wounds: An Alternate Reconstruction.
Mais qui viendrait me sauver, moi? Aide-le, aide. Je tremblais. Au bout de huit longues minutes, Joycelyn sortit. Je devais ficher le camp de toute urgence. De nouvelles fringues Le reste de la nuit, je la passai en marchant en compagnie du nuage en direction de la ville. Je me levai de concert avec le soleil. Et dans ce cas, atteindrions-nous vraiment le record du monde? Le nuage descendit sur moi. Traduire et peindre www.
Veering past Thessaloniki, where the whores hung about in the harbour, the silver fowl throttled back just in time — it had nearly overshot its destination. It drilled through the smoke plumes of Ronhill cigarettes and unfiltered factory fumes, ready to touch down in the groin of the Balkans, in that little country at the crossroads of civilisation, whose two million inhabitants live in restless anticipation: Macedonia.
When you crawl out of a flying machine, your body has already reached its destination, but your spirit is still adrift in some interim country. Was that why I, an independent lesbian weighing in at a hundred and thirteen to a hundred and thirty kilos winter stood there on trembling legs? Or was it because I had come here for love and feared that I might be letting myself in for another suicide attempt?
Joycelyn was differently abled, not just as an American, but also because she was severely handicapped. As a tiny tot she had made herself as deaf as a post by screeching at the top of her voice as soon as she could talk, and now she could scarcely make out a word anyone said. She was here to establish contacts with the indigenous population. And, while she was about it, to find a man. Her boss, the FBI, could find anything and anybody. My mission in this country was a humanitarian one. I wanted to rescue a hooker from the claws of Macedonian Albanians, to give her a better job in my own home.
The name of my hottie was Ivana. This vision of loveliness had been offered to me online for a giveaway price by a kind-hearted Macedonian Albanian Muslim who had suddenly gone offline. Hold your breath, get out the high-pressure cleaner. This humble skit seeks to tell a tale of Love and Deafness, against the backdrop of strange, elusive, unfathomable Macedonia.
I entrust these words to you, so that you can judge whether I have anything to reproach myself about concerning my dealings with strange Balkan peoples who are not quite strange enough to drop deep fat fryers, government bonds and chocolate on their towns and mountains from helicopters, yet who are nevertheless so different that the only language you have in common is called Visa.
In reality, the building was a bit bigger and a lot hotter. However little hope remained to me in this world, it was still apparently too much. When would it please that old banger full of Albanians to come racing up in order to kidnap me, rape me and force me into a life of making goats cheese in their mountain village?
I was truly desperate to know the answer, but nobody could provide it. So Joycelyn and I had to slither to a bus stop like sweating snails. All things considered, it was even more depressing than Belgian weather, because there was no prospect of change. Several million brand-new Macedonian flags waved gloriously and in slow motion from their flagpoles. Without the least hesitation, they pointed the way to the capital. I noticed a little black dot, a flying beast or a pinhead on my nose. I was too lazy to brush it away. Grizzled locals were wrapping themselves around entire heads of lettuce and anti-hangover pork belly soup, washed down by half litres of beer.
As they ate, they smoked industriously. They communicated by imitating creaking hinges and deflating tyres. I, too, was about to go mad with the heat. The only thing that held me together were my skinny Pepe jeans, straining at the seams, along with the thought of the sweet creature who needed me more than anyone else in the world, Ivana.
With my own eyes I had seen her squirming with devotion on a computer screen. She picked up the menu, but it was written in Cyrillic. A provocation! Prozac draped a tarpaulin over my world, a marquee over the funeral buffet of my life. Keen for revenge and a fatty snack, I followed her into its wings. Launching myself into its swing doors I got stuck, tore myself loose and, a second later, found myself falling forwards, sticking out my hands just in time, into a mountain of beef tomatoes.