Harold Macmillan - Geskiedenis Podcasts - 2021
Harold Macmillan, die kleinseun van Daniel Macmillan (1813-1857), die uitgewer, is gebore in 1894. In sy memoires beskryf hy sy ma as 'hoë standaarde en hoë prestasies'. Hy het bygevoeg: 'Ek kan met waarheid sê dat ek my lewe lank alles aan my ma se toewyding en ondersteuning verskuldig is'.
Macmillan het Summer Fields School in Oxford bygewoon. Hy het later erken dat sy skaamheid hom probleme op skool veroorsaak het en dat hy teruggekeer het huis toe met 'n "ewige skrik om op enige manier opvallend te word". Hy het ook aan depressiewe tye gely: "Ek is onderdruk deur 'n soort geheimsinnige krag wat my op die ou end sou kry. 'N Mens het gevoel dat iets meer onaangenaam sou gebeur as iets aangenaams."
In 1906 verwerf Macmillan 'n beurs aan Eton. In die volgende drie jaar het hy egter 'n swak gesondheid gehad. Sy biograaf, Alistair Horne, het geskryf Macmillan: Die maak van 'n premier (1988): "Harold het Eton nooit klaargemaak nie. Dit lyk asof hy aan 'n swak gesondheid gely het en in sy eerste helfte longontsteking opgedoen het, waarvan hy pas oorleef het. Drie jaar later is blykbaar 'n vorm van hartprobleme gediagnoseer, en in 1909 keer hy terug huis as 'n half-ongeldig. "
Macmillan verower 'n plek by Balliol College in 1912. Sy persoonlike tutor was Ronald Knox, wat 'n belangrike invloed op sy intellektuele ontwikkeling geword het. Macmillan onthou later: "Hy het my beïnvloed omdat hy 'n heilige was ... die enigste man wat ek ooit geken het wat werklik 'n heilige was." Kort daarna het Knox 'n Anglikaanse kapelaan geword.
Terwyl hy op universiteit was, het Macmillan by die politiek betrokke geraak. Hy het by die Canning Club (Konserwatief), die Russell Club (Liberal) en die Fabian Society (Socialist) aangesluit. By vergaderings van die Oxford Union ondersteun hy progressiewe sake soos stemreg vir vroue. Hy stem ook vir die mosie: "Dat hierdie Huis die belangrikste beginsels van sosialisme goedkeur." Macmillan het gedurende hierdie tydperk die 'radikale vleuel' van die Liberale Party ondersteun en was baie beïndruk met David Lloyd George, wat in 1913 'n vermaaklike toespraak by die universiteit gehou het.
Hy is in November 1913 tot sekretaris van die Oxford Unie verkies en daar word ten volle verwag dat hy uiteindelik president van die Unie sou word as dit nie vir die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog was nie. Macmillan het destyds aan blindedermontsteking gely, maar sodra hy herstel het, het hy by die Grenadier Guards aangesluit. Hy het die opdrag gekry en as tweede luitenant is hy na 'n oefenbataljon in Southend-on-Sea gestuur.
Macmillan vertrek op 15 Augustus 1915 na Frankryk. Toe hulle op die Wesfront aankom, was een van Macmillan se take om die briewe wat sy manne na hul geliefdes huis toe gestuur het, te lees en te sensor. Hy skryf aan sy ma oor hierdie taak: "Hulle het groot harte, hierdie soldate, en dit is 'n baie patetiese taak om al hul briewe huis toe te lees. Sommige van die ouer manne, met vroue en gesinne wat elke dag skryf, het in hul styl 'n wonderlike eenvoud wat amper groot letterkunde is ... En dan kom daar af en toe 'n grimmige sin of twee, wat blitsvinnig 'n vieslike gesinsdrama onthul. "
Op 27 September 1915 neem Macmillan deel aan die offensief by Loos. Macmillan onthou dat die bevelvoerder van die korps hom toegespreek het, wat hulle verseker het: "Agter u, here, in u kompanie en bataljons, sal u brigadier wees; agter hom u afdelingsbevelvoerder, en agter u almal - ek sal daar wees." Op daardie stadium het Macmillan 'n mede -offisier in 'n harde stadium hoor fluister: "Ja, en ook 'n hele ent agter!".
Macmillan is teen die einde van die geveg deur sy regterhand geskiet. Hy is na die hospitaal ontruim, en hoewel dit nie 'n ernstige wond was nie, het hy nooit weer die sterkte van die hand gekry nie, wat die standaard van sy handskrif beïnvloed het. Dit was ook verantwoordelik vir wat bekend geword het as "slap handdruk". Die Britse weermag het byna 60 000 man by Loos verloor vir 'n paar kilometer.
Nadat hy in Londen behandeling ontvang het, is Macmillan teruggestuur na die Westelike Front in April 1916. Die volgende maand het hy 'n insig gegee in die lewe in die loopgrawe. "Miskien is die buitengewoonste ding van 'n moderne slagveld die verwoesting en leegheid van alles .... 'n Mens kan hierdie punt nie te veel beklemtoon nie. Van oorlog of soldate is niks te sien nie -slegs die gesplete en verpletterde bome en die uitbarsting van af en toe 'n dop onthul iets van die waarheid. 'n Mens kan kilometers ver soek en geen mens sien nie, maar in daardie kilometers van die land skuil (soos mol of rotte) duisende, selfs honderdduisende mans, wat voortdurend teen mekaar beplan 'n nuwe doodsmiddel. Hulle wys nooit vir hulleself nie en skiet op mekaar 'n koeël, bom, lugtorpedo en dop af. "
Macmillan het aan die offensief by die Somme deelgeneem. In Julie 1916 word Macmillan gewond terwyl hy 'n patrollie in Niemand se land gelei het: "Hulle het ons uitgedaag, maar ons kon hulle nie sien skiet nie, en natuurlik was hulle vasgemaak terwyl ons in die openbaar was. So ek beduie vir my manne om lê redelik stil in die lang gras. Toe begin hulle lukraak bomme na ons gooi. Die eerste het my ongelukkig in die gesig en rug getref en my vir die oomblik verstom. "
Macmillan was slegs 'n paar dae in die hospitaal en aan die einde van die maand het hy met sy bataljon na Beaumont-Hamel verhuis. Hy het aan sy ma geskryf dat die omgewing pragtig is en dat dit "nie die weer is om mense dood te maak nie". In 'n ander brief het hy gesê "die vlieë is weer 'n verskriklike plaag, en die stank van die lyke wat in hope rond lê, is verskriklik."
Op 15 September 1916 is Macmillan weer gewond tydens 'n aanval op die Duitse loopgrawe. Hy word in die been geskiet en skuil in 'n skulpgat waar hy 'maak asof hy dood is toe 'n Duitser naby kom'. Hy het morfien geneem wat hom diep laat slaap het totdat hy deur lede van die Sherwood Foresters gevind is.
Weer beskryf hy aan sy ma wat tydens die aanval gebeur het: "Die Duitse artillerie-spervuur ​​was baie swaar, maar ons het die ergste daardeur deurgemaak ná die eerste halfuur. Ek is effens gewond in die regterknie. Ek het vasgebind die wond by die eerste stilstand, en kon aangaan ... Ongeveer 8.20 het ons weer stilgehou. Ek het 'n partytjie met 'n Lewis -geweer na links geneem om te probeer om by die sloot in te kom, toe ek deur 'n koeël in die linkerbeen gewond is (blykbaar van naby). Dit was 'n ernstige wond, en ek was redelik hulpeloos. Ek val in 'n skulpgat, skree vir Sgt. Robinson om bevel oor my party te neem en met die aanval voort te gaan. "
Macmillan het ernstige wonde opgedoen en die chirurge het besluit dat dit te riskant sou wees om die koeëlfragmente uit sy bekken te verwyder. Soos Alistair Horne daarop gewys het: 'Vanweë die lang tyd wat dit geneem het om hom na behoorlike mediese sorg te bring, gekombineer met die primitiwiteit en die gebrek aan moderne medisyne in hospitale van die Eerste Wêreldoorlog, het die wond toegesluit voordat hy van alle infeksies ontslae geraak het. Daar ontstaan ​​absesse binne -in wat sy hele stelsel vergiftig. "
Macmillan is na Engeland teruggekeer, en dit lyk asof sy lewe 'n rukkie in gevaar is. Sy ma het gereël dat hy na 'n privaat hospitaal op Belgrave Square oorgeplaas word. Later het Macmillan beweer dat "my lewe gered is deur die optrede van my ma. Die pyn was so erg dat hy in die volgende twee jaar aan verdowing moes onderwerp elke keer as hy sy dressings verander.
Na die wapenstilstand het Macmillan by die familie -uitgewersmaatskappy aangesluit. Hy het baie belang gestel in die politiek en vir 'n rukkie was hy in die versoeking om by die Liberale Party aan te sluit. Hy het egter bereken dat die party agteruitgaan en besluit om by die Konserwatiewe Party aan te sluit. In die algemene verkiesing van 1924 word hy die konserwatiewe parlementslid vir Stockton-on-Tees. Verslaan in die algemene verkiesing van 1929 keer hy in 1931 terug na die Laerhuis.
Macmillan was 'n sterk gelowige in sosiale hervorming en sy linkse sienings was ongewild onder die konserwatiewe party se leierskap. Macmillan was ook baie krities oor die buitelandse beleid van Stanley Baldwin en Neville Chamberlain en was 'n agterbank totdat Winston Churchill hom in 1940 genooi het om by die regering aan te sluit as parlementêre sekretaris van die ministerie van verskaffing. In 1942 word Macmillan na Noord -Afrika gestuur waar hy die nuwe kabinetspos as minister by die geallieerde hoofkwartier beklee het.
Harold Macmillan is verslaan tydens die algemene verkiesing van 1945. Hy skryf oor die nuwe Arbeidsregering: "Ek haat onopgeleide mense wat mag het, maar ek dink graag dat die armes gelukkig gemaak sal word." Hy keer later dieselfde jaar terug na die House of Commons in 'n tussenverkiesing in Bromley.
Die parlementslid van die Arbeid, Emrys Hughes, beweer dat: "Macmillan 'n oratoriese styl van die Gladstoniaanse tydperk gehad het. Hy sou sy hande op die lapels van sy jas lê en na die agterbanke agter hom draai vir goedkeuring en ondersteuning. Hy sou opstaan ​​en laat sak sy stem en praat asof hy op die verhoog is ... Sy gepoleerde frases stink na middernag -olie ... Weet hy wanneer hy optree en wanneer hy nie homself is nie? " Michael Foot het ingestem en erken dat hy 'amper nie kon luister nie - Macmillan praat omdat hy so geraak, pompeus en uitbundig was'.
Bruce Lockhart het 'n baie hoër mening oor Macmillan en voorspel dat hy Winston Churchill as die leier van die Konserwatiewe Party sou opvolg: 'Hy het gedurende die oorlog meer gegroei as die ander ... Hy was altyd slim, maar was skaam en anders. , het 'n klam handdruk gehad en was meer soos 'n nat vis as 'n man. Nou is hy vol selfvertroue en is hy nie net bang om te praat nie, maar spring in en praat briljant. "
Macmillan het uiteindelik 'n goeie mening van Clement Attlee ontwikkel. Hy skryf dat: "As Attlee nie sjarme gehad het nie, het hy nie moed gehad nie. As hy in moeilikhede beland, het hy oor die algemeen 'n uitweg daaruit gevind." Hy het ook toegegee dat ons sienings nie baie ver van mekaar verskil nie, soos oor die nasionalisering van openbare dienste. Macmillan bewonder ook Aneurin Bevan: "Hy was 'n opregte man. Daar was niks vals of vals aan hom nie. As hy iets diep gevoel het, het hy dit gesê en sonder twyfel ... het hy die diepste gevoelens van nederigheid uitgespreek. mense regoor die land. "
In 1946 vra Winston Churchill Macmillan om by 'n komitee aan te sluit om die konserwatiewe party te hervorm. Op 3 Oktober het Macmillan 'n artikel in die Daily Telegraph waar hy voorgestel het dat die naam verander moet word na die "New Democratic Party". In die artikel het hy 'n beroep op die Liberale Party gedoen om by konserwatiewes aan te sluit in 'n anti-sosialistiese alliansie. Hy het in sy dagboek geskryf dat om 'n alliansie met die liberale te verkry, die moeite werd sou wees 'om in ruil daarvoor 'n proporsionele verteenwoordiging in die groot stede aan te bied'.
Na die algemene verkiesing van 1951 het Winston Churchill Macmillan as sy minister van behuising aangestel. Macmillan word beskou as een van die groot suksesse in die regering van Churchill en het lof ontvang vir die bereiking van sy beloofde mikpunt van 300 000 nuwe huise per jaar. Dit is gevolg deur 'n reeks senior poste in die regering: Minister van Verdediging (Oktober 1954 tot April 1955), Minister van Buitelandse Sake (April 1955 tot Desember 1955) en Kanselier van die Skatkis (Desember 1955 tot Januarie 1957) .
Anthony Eden vervang Winston Churchill as premier in April 1955. Die jaar daarna kondig Gamal Abdel Nasser aan dat hy van plan is om die Suez -kanaal te nasionaliseer. Die aandeelhouers, waarvan die meerderheid uit Brittanje en Frankryk was, is vergoeding belowe. Nasser het aangevoer dat die inkomste uit die Suez -kanaal sal help om die Aswan -dam te finansier. Eden was bang dat Nasser van plan was om 'n Arabiese alliansie te stig wat olievoorrade aan Europa sou onderbreek. Geheime onderhandelinge het tussen Brittanje, Frankryk en Israel plaasgevind en daar is ooreengekom om 'n gesamentlike aanval op Egipte te maak.
Op 29 Oktober 1956 het die Israeliese leër Egipte binnegeval. Twee dae later het Britse en Franse Egiptiese vliegvelde gebombardeer. Britse en Franse troepe het op 5 November by Port Said aan die noordelike punt van die Suez -kanaal geland. Teen hierdie tyd het die Israeli's die Sinaï -skiereiland ingeneem. President Dwight Eisenhower en sy minister van buitelandse sake, John Foster Dulles, raak toenemend bekommerd oor hierdie verwikkelinge en by die Verenigde Nasies eis die verteenwoordigers van die Verenigde State en die Sowjetunie 'n skietstilstand. Toe dit duidelik was, was die res van die wêreld gekant teen die aanval op Egipte, en op 7 November het die regerings van Brittanje, Frankryk en Israel ingestem om terug te trek. Hulle is daarna vervang deur VN -troepe wat die Egiptiese grens bewaak het.
Gamal Abdel Nasser het nou die Suez -kanaal versper. Hy het ook sy nuwe status gebruik om Arabiese lande aan te spoor om olie -uitvoer na Wes -Europa te verminder. As gevolg hiervan moes petrol rantsoenering in verskeie lande in Europa ingestel word. Vanweë sy gesondheid het Anthony Eden op 9 Januarie 1957 bedank.
Macmillan het nou Brittanje se nuwe premier geword. Macmillan is van cronyisme beskuldig toe hy sewe voormalige Etoniërs in sy kabinet aangestel het. Macmillan konsentreer sy aandag op die ekonomie.
Macmillan het probeer om die verhouding met die Verenigde State na die Suez -krisis te genees. Hy het 'n goeie verhouding met president Dwight Eisenhower geniet en die twee mans het in Maart 1957 'n suksesvolle konferensie in Bermuda gehou.
Macmillan was die eerste konserwatiewe premier wat aanvaar het dat lande binne die Britse Ryk hul vryheid moet kry. In 1957 het die Goudkus, Ghana, Malaya en Noord -Borneo hul onafhanklikheid gekry.
In Januarie 1958 het Macmillan geweier om streng beheer oor geld in te stel en die drie ministers van die tesourie, Peter Thorneycroft, die kanselier van die skatkis, Nigel Birch, ekonomiese sekretaris van die tesourie, en Enoch Powell, die finansiële sekretaris van die tesourie, het bedank.
Die ekonomiese beleid van Macmillan het gelei tot 'n ekonomiese oplewing en 'n afname in werkloosheid, en hy het maklik die algemene verkiesing van 1959 gewen deur die meerderheid van sy party van 67 na 107 setels te verhoog. Daar word beweer dat die hoofrede vir hierdie sukses 'n toename in werkersklasinkomste was. Richard Lamb aangevoer in Die Macmillan-jare 1957-1963 (1995) dat "Die belangrikste faktor in die konserwatiewe oorwinning was dat die gemiddelde werklike salaris vir nywerheidswerkers sedert Churchill se oorwinning in 1951 met meer as 20 persent gestyg het".
In Februarie 1959 word Macmillan die eerste Britse premier wat die Sowjetunie besoek het sedert die Tweede Wêreldoorlog. Gesprekke met Nikita Chroesjtsjof het spanning in Oos-Wes-betrekkinge oor Wes-Berlyn verlig en gelei tot 'n beginselooreenkoms om kerntoetse te staak.
Macmillan se tradisie as sosiale hervormer kom tot uiting in sy toespraak oor 'wind van verandering' in Kaapstad in 1960, waar hy erken dat lande binne die Britse Ryk hul onafhanklikheid sou kry. Nigerië, die Suid -Kameroen en Brits Somaliland het onafhanklikheid in 1960 verwerf, Sierra Leone in 1961, Uganda in 1962 en Kenia en Tanzania in 1963.
Die bekendstelling van die stelsel van lewensgenote aan die House of Lords en die oprigting van die National Economic Development Council was ander voorbeelde van onwaarskynlike konserwatiewe maatreëls en het getoon dat Macmillan sy liberale instinkte behou het.
In Oktober 1963 dwing swak gesondheid Macmillan om uit sy amp te bedank. Na sy aftrede het Macmillan geskryf Winde van verandering (1966), Die ontploffing van die oorlog (1967), Tides of Fortune (1969), Riding the Storm (1971) en Aan die einde van die dag (1972).
Met die titel Earl of Stockton, het Harold Macmillan in 1986 gesterf.
Hulle het groot harte, hierdie soldate, en dit is 'n baie patetiese taak om al hul briewe huis toe te moet lees. En dan kom daar af en toe 'n grimmige sin of twee, wat blitsvinnig 'n vieslike gesinsdrama onthul.
'N Stroom motor-ambulanse het steeds by ons verbygery, terug van die vuurlyn. Van die gewondes was baie vrolik. Ek sien 'n ou wat regop sit en vreugdevol 'n Duitse offisier se helm verpleeg. "Hulle hardloop!" skree hy. Die wildste gerugte was aan die gang .... Maar ons manne was baie aangemoedig, en ons het van 3.30-9.30 op die pad gestaan ​​en byna onophoudelik gesing, "Jool-tyd"-en musieksale, sentimentele liefdesliedjies-alles en alles. Dit was regtig nogal wonderlik.
Miskien is die buitengewoonste ding van 'n moderne slagveld die verwoesting en leegheid van dit alles. Hulle wys nooit op mekaar nie en skiet op mekaar neer op 'n koeël, bom, lugtorpedo en dop. En ook iewers (aan die Duitse kant weet ons van hul bestaan ​​teenoor ons) is die klein silinders gas wat net wag vir die oomblik om hul naar en vernietigende dampe uit te spoeg. En tog toon die landskap niks van dit alles nie - niks anders as 'n paar stukkende bome en 3 of 4 dun lyne grond en sandsakke; hierdie en die ruïnes van dorpe en dorpe is die enigste tekens van oorlog wat oral sigbaar is. Die glans van rooi jasse - die krygswysies van fife en drum - aides -de -camp wat hier en daar op skitterende laaiers skarrel - lansies wat blink en swaarde flits - hoe anders moes die ou oorloë gewees het. Die opwinding van die geveg kom nou net een of twee keer in 'n twaalfmaand. Ons het nie soveel die dapperheid van ons vaders nodig nie; ons het (en in ons weermag in elk geval, ek dink u sal dit vind) die onwrikbare en geduldige vasberadenheid nodig wat Engeland telkens gered het. As iemand tuis dink of praat van vrede, kan u met waarheid sê dat die weermag moeg genoeg is vir oorlog, maar bereid is om nog 50 jaar te veg indien nodig, totdat die finale doel bereik is.
Ek weet nie hoekom ek sulke plegtige dinge skryf nie. Maar die dagblaaie is so vol nonsens oor ons 'uitputting' en dit lyk asof mense tuis so klein is oor klein persoonlike rusies dat die groot kwessies ('n mens voel) besig is om te verdoesel en te vergeet. Baie van ons kon nooit die spanning verduur en die gruwels wat ons elke dag sien, verduur as ons nie voel dat dit meer is as 'n oorlog - 'n kruistog nie. Ek sien nooit 'n man vermoor nie, maar dink aan hom as 'n martelaar. Al die mans (alhoewel hulle dit nie in woorde kon uitdruk nie) het dieselfde oortuiging - dat ons saak reg en seker is om uiteindelik te seëvier. En as gevolg van hierdie onuitgedrukte en byna onbewuste geloof, het ons geallieerde leërs 'n meerderwaardige moraal, wat (eendag) die deurslaggewende faktor sal wees.
'N Uitgrawe in die loopgrawe is 'n heel ander saak - dit is soos niks anders as 'n kis nie, is klam, muwwerig, onveilig, beknop - 5ft; lank - 4 voet breed - 3 voet hoog. Dit kan slegs deur 'n gimnastiese prestasie aangewend word. Om daaruit te kom, is byna onmoontlik. ... Dit; is 'n slegte ding, 'n arme ding, maar (ongelukkig) my eie en (vir die skuiling en troos wat dit met al sy tekortkominge bied; bekostig my) ek is mal daaroor!
Hulle het ons uitgedaag, maar ons kon hulle nie sien skiet nie, en natuurlik was hulle vasgesit terwyl ons in die oop veld was. Die eerste het my ongelukkig in die gesig en rug getref en my vir die oomblik verstom ....Baie fakkels is afgevuur, en toe elke fakkel opgaan, het ons in die gras neergesak en gewag tot dit dood is. die linker tempel, naby die oog. Die bril wat ek gedra het, moes deur die krag van die ontploffing geblaas gewees het, want ek het dit nooit weer gesien nie. Gelukkig is hulle nie verpletter en in my oog gedryf nie. Die dokter het vir my gesê dat ek my ma gevra het toe ek vanoggend wakker word. En nou dink ek aan julle almal, geliefdes by die huis, en voel ek so dankbaar dat God my weer beskerm het.
Die Duitse artillerieversperring was baie swaar, maar ons het ná die eerste halfuur die ergste daardeur gekom. Ek het die wond by die eerste stop vasgemaak, en ek kon aangaan .... Robinson om die bevel oor my party te neem en met die aanval voort te gaan. Sers. Sambil het my gehelp om die wond vas te maak. Ek het geen water gehad nie, aangesien die koeël voorheen deur my waterbottel gegaan het.
Dapperheid is nie eintlik ydelheid nie, maar 'n soort verborge trots, want almal hou jou dop. Toe was ek veilig, maar alleen, en absoluut doodsbang, want ek hoef nie meer te pronk nie, ek hoef nie voor te gee nie ... daar was niemand vir wie u verantwoordelik was nie, selfs nie die draagbaardraers nie. Toe was ek baie bang .... ek onthou die skielike gevoel - jy het twee dae lank 'n hele stryd deurgemaak ... skielik was daar niemand daar nie ... jy kon huil as jy wou.
Macmillan het 'n oratoriese styl van die Gladstoniaanse tydperk gehad. Het hy geweet wanneer hy optree en wanneer hy nie homself was nie?
Macmillan is grootgemaak in 'n baie moeilike politiekskool. Permanent beïnvloed deur die werkloosheid en lyding in sy kiesafdeling in die. Noordoos ... die feit dat hy 'n groot deel van sy vroeë lewe as rebel deurgebring het terwyl ek lid was van die veragte en dalende 'establishment', onderstreep 'n verskil tussen ons. Dit lê moontlik ook die wortel van ons toekomstige verhouding. Maar in die politieke filosofie was ons nie ver van mekaar nie.
Na die partykonferensie in Blackpool in Oktober 1946, is 'n komitee saamgestel onder Butler om 'n dokument op te stel wat konserwatiewe beleid bevestig. Van die voorste banke van die opposisie af was Macmillan een van diegene wat die naaste betrokke was. Teen die somer van 1946 het hy 'n ernstige politieke gedagte nagedink oor die hervorming van die party. In een van die meer diepgaande filosofiese gedeeltes van sy memoires, voer hy aan hoe Peel 'die eerste van die moderne konserwatiewes' was, in soverre hy verstaan ​​het dat 'n party slegs na 'n groot debakel herbou kon word deur middel van '' 'n nuwe beeld ''. Peel het dit gedeeltelik bereik deur die naam van die party van Tory na Konserwatief te verander, en Macmillan het idees begin dryf oor 'n 'New Democratic Party'.
Die neososialiste, soos Harold Macmillan, wat ten gunste is van die nasionalisering van spoorweë, elektrisiteit, gas en vele ander dinge, het verwag dat hulle groot steun van die afgevaardigdes sou kry .... Dit blyk dat die neo-sosialiste gelukkig was om te ontsnap hul kopvelle. Die afgevaardigdes het niks te doen met die voorstel om die party se naam te verander nie. Hulle eis 'n werklike konserwatiewe beleid in plaas van 'n sintetiese sosialistiese een wat die Macmillans en die Butlers so na aan die hart lê, en dit het Churchill een van die grootste onthale van sy lewe gegee.
Ek en hy het 'n gelukkige en stimulerende verhouding gehad. In daardie dae, selfs op die komiteefase van die wetsontwerp op finansies, sou die huis vol word om na die mees abstrakte wysigings te luister en ons te hoor klop. Na 'n gladiator -uitruil, stuur die kanselier 'n brief aan my, gewoonlik 'n drankie in die rookkamer, soms gelukwens met my aanval op hom, en soms 'n vraag oor hoe ek my toespraak voorberei het.
In hul haas om na Europa te kom, moet hulle nie die vier vyfdes van die wêreldbevolking vergeet nie, wie se besorgdheid daaroor is om uit die koloniale status na selfregering te kom; en in die revolusie van stygende verwagtinge. As dit so is, moet die wêreldorganisasie nie die entoesiasme en aspirasies van die nuwe lede en nuwe nasies weerspieël wat hul erfenis aangaan nie, dikwels deur Britse optrede, soos die premier gesê het, en wat wil sien dat hul bure ook na vore gebring word die lig? Daar moet erken word dat dit vandag die grootste krag in die wêreld is, en ons moet vra waarom dit so dikwels is dat ons aan die verkeerde kant aangetref word, of vermoedelik gevind word.
Die rekord van hierdie land sedert die oorlog, onder beide regerings, is goed genoeg om aan die wêreld bekend te maak - Indië, Pakistan, Birma, Ceylon, Ghana, Nigerië, Tanganyika en Sierra Leone en, selfs na die angs, Ciprus. Waarom stel ons dit voor dat ons in die oë van die wêreld so gereeld bondgenote het met reaksionêre regerings, wie se rekord op die weegskaal van menslike uitbreiding weeg as 'n stuk stof teen egte goud en silwer wat ons rekord betref?
Waarom spreek die Britse minister van buitelandse sake in aksente van die dooie verlede, asof hy bang is vir die gevolge van die aksies wat sy regering sowel as ons s'n geneem het?
Eden se opvolger, Harold Macmillan, het verreweg die mees konstruktiewe verstand gehad wat ek in 'n leeftyd van politiek teëgekom het. Hy het 'n volledig ingeligte siening van binnelandse en wêreldaangeleenthede, en sou die kleinste plaaslike probleem in 'n nasionale konteks plaas, en enige nasionale probleem in sy regmatige posisie in sy wêreldstrategie. Die historiese kennis van Macmillan het hom in staat gestel om alles in 'n realistiese perspektief te beskou en kontemporêre vrae te belig met parallelle en verskille in vergelyking met die verlede. Sy verstand is gekweek in baie dissiplines: letterkunde, tale, filosofie en godsdiens, sowel as geskiedenis. Om saam met hom te werk, het groot plesier verskaf, sowel as om 'n mens se hele lewe te verbreed.
Die premier, sy vrou en haar minnaar: Dorothy Macmillan het 'n verhouding gehad wat 30 jaar geduur het. Almal het geweet, maar niemand het gepraat nie. Hoe tye verander het, sê Angela Lambert
Gestel die vrou van 'n konserwatiewe premier sou 'n passievolle liefdesverhouding hê wat byna 30 jaar duur? Veronderstel verder dat die pers alles daarvan weet dat die verhouding algemene kennis is in die parlement en in elke Londense klub, maar dat niemand ooit die storie breek nie? Onmoontlik? Dit het gebeur binne die lewende geheue.
Die eerste minister was Harold Macmillan, sy vrou was Lady Dorothy, gebore in die Engelse aristokrasie, en haar geliefde was Bob Boothby, later veredel deur Macmillan as Baron Boothby van Buchan en Rattray Head.
Die aangeleentheid eindig eers met die dood van Dorothy in 1966. Die feit dat dit nooit openbaar geword het nie, was 'n huldeblyk aan die sagtheid en styl van die pers en aan die vermoë van politici en die samelewing om geledere te bekamp teen ondersoek van buite. Dit was in elk geval baie beskeie tye. Seks is nog nie openlik bespreek nie - selfs nie tussen man en vrou nie - en om inligting oor onwettige sake te bespat, sou waarskynlik teenproduktief gewees het. Dit is aanloklik om tot die gevolgtrekking te kom dat dit meer beskaafde tye was.
Harold Macmillan, wat van 1957 tot 1963 premier was, het in getrouheid geglo, sy vrou liefgehad en was hartseer toe sy sterf. Hy gedra hom onberispelik gedurende haar lang verhouding en gee sy naam aan Sarah, haar dogter gebore in 1930, die vader van Boothby. Heelwat later behandel hy die ontsteld en ongelukkige jong vrou met groot vriendelikheid. Tydgenote beskryf Macmillan as ''n koue en gevoellose man, veral wat seks betref'. Dit was moontlik waar, maar niks kan afbreuk doen aan sy vrygewigheid teenoor Sarah, wie se vaderskap nooit betwyfel is nie.
Lady Dorothy Cavendish, derde dogter van die negende hertog van Devonshire, is in 1900 gebore en grootgemaak in die ou tradisie van groot huise, kindermeisies, goewerneurs en adellikes. Sy ontmoet Macmillan in 1919, toe hy by haar pa, destyds goewerneur-generaal van Kanada, 'n kampvegter was. Binne maande was hulle verloof. Vir 'n ambisieuse jong man met politieke neigings (hy het in 1924 'n parlementslid geword), was die verbinding voordelig. Hy het daarvan gehou om te sê: 'Ek het dit in beide opsigte: my oupa was 'n boer, my vrou se pa 'n hertog.'
Die eerste paar jaar lyk die huwelik gelukkig, maar kort voor lank het Dorothy se gemoedstoestand en warm maar onstuimige geaardheid gesoek na groter vervulling as wat haar toegewyde man kon bied. Richard Davenport-Hines, biograaf van die Macmillans, sê: 'Soos baie ander mans wie se lewens te nou met hul moeders verstrengel geraak het', was Harold gefrustreerd: waar hy lief was, kon hy nie seksueel begeer nie, en waar hy wou, kon hy nie liefhê nie . ' Ten spyte hiervan is drie kinders in die eerste vyf jaar vir hulle gebore. Toe, in 1929, ontmoet Dorothy die uitbundige en seksueel dinamiese Boothby, reeds 'n belowende jong Tory -politikus.
Sy was geboei deur Boothby se sjarme en gesofistikeerdheid; hy word gevlei deur haar aandag, wat vinnig ontwikkel het tot 'n oorweldigende en lewenslange obsessie. Boothby het gesorg vir plesier en glans sowel as seksuele vervulling, en gedurende die eerste vyf jaar van hul verhouding het hulle feitlik saam gewoon. Maar Macmillan sou sy vrou nie die egskeiding gee waarna sy en haar minnaar verlang het nie. Hy was lief vir haar - en egskeiding was in elk geval om familie en politieke redes ondenkbaar.
Davenport-Hines het die gebeure van daardie jare bestudeer. Hy sê: 'Hierdie verhoudings is in die verlede erken vir wat dit was - 'n passie - maar hartstogte het nou uit die lewe geraak en tot seks verander, terwyl joernaliste hulle gedra soos kinders wat in hul ouers se slaapkamer probeer inbars. Passie kan 'n hoër vorm van gevoeligheid wees, en dit is as sodanig bewonder, maar dit kan net floreer te midde van spanning en struikelblokke. Die Boothby/Lady Dorothy -aangeleentheid was 'n wonderlike passie gebaseer op hindernisse: en as hulle nie daar was nie, het sy dit geskep. Struikelblokke veroorsaak desperaatheid en opgewondenheid. Dit is onmoontlik om die gevolgtrekking te vermy dat sy tonele en melodrama aktief geniet het. '
Buitengewoon, in sy outobiografie, Recollections of a Rebel, gepubliseer 12 jaar na Dorothy se dood en 11 jaar na sy huwelik met 'n vrou wat 33 jaar jonger was, noem Boothby glad nie die saak nie. Sy meesteres verskyn nie in die indeks of in die boek nie, hoewel dit waarskynlik uit diskresie eerder as bitterheid spruit.
In 1933 skryf Boothby oor Dorothy aan sy vriend John Strachey: 'The most formidable thing in the world - a possessive, single -track woman. Sy wil my heeltemal hê, en sy wil my kinders hê, en sy wil feitlik niks anders nie. Op elke belangrike oomblik tree sy instinktief en oorweldigend op. . . Ek is passievol verlief op haar. Maar as ek haar vat, neem ek afskeid van alles. '
Dorothy het haar bes gedoen om haar geliefde te oortuig dat die wêreld om haar ontwil verlore sou gaan, maar Boothby se politieke loopbaan sou deur 'n egskeiding verwoes gewees het en sy middele het hom nie in staat gestel om haar te ondersteun in die styl wat sy as vanselfsprekend aanvaar het nie. Alhoewel die onderneming sy eie sou beskerm - net soos die King en Wallis Simpson - het dit diegene wat die ongeskrewe kode in die openbaar oortree het, nie vergewe nie.
Boothby het verskeie pogings aangewend om van Dorothy te ontsnap, maar sy juffrou se oorweldigende jaloesie, sowel as sy liefde vir haar, het hom altyd verhinder. Na haar dood het hy aan 'n biograaf van Macmillan gesê: 'Sy was die mees selfsugtige en besitlike vrou wat ek ooit geken het. Eens, toe ek verloof geraak het aan 'n Amerikaanse erfgenaam, het sy my agtervolg van Chatsworth na Parys en van Parys na Lissabon. Maar ons was lief vir mekaar, en u kan niks hieraan doen nie, behalwe om te sterf. Wagner was reg. ' Die feit dat Boothby vir Macmillan gehou en gerespekteer het, en dat albei parlementslede was, het die situasie vererger. Lede van hul gesinne, selfs die konserwatiewe party, het kant gekies. Niks anders as om afstand te doen nie, kon Boothby se politieke hoop herstel het, en selfs sonder Dorothy het hy baie ander ongerymdhede gepleeg.
In 1935, in die oortuiging dat die verhouding met Dorothy aan die taan was, het Boothby aan een van haar neefs, Diana Cavendish, voorgestel. Hulle is kort en rampspoedig getroud met 'n huwelik wat Boothby vir die res van sy lewe skuldig laat voel het. Hy het gesê: 'Dit is onmoontlik om gelukkig getroud te wees as jy van iemand anders hou.' Daar was niks anders as egskeiding nie: 'n ernstige stap in daardie dae. Boothby het aan sy vriend Beaverbrook geskryf: 'Moenie dat u seuns op my jaag nie.' Die honde van die pers is behoorlik aan die leiband gehou.
Die tyd het verbygegaan, die fisiese passie tussen Boothby en Dorothy het verdwyn (alhoewel sy elke dag aanhou om briewe te skryf en te bel) en geleidelik het hulle saam met Harold in 'n trois gestapel.
Tog het die saak 'n einde gemaak aan die hoop wat Boothby sou gekoester het om 'n hoë amp te bereik. Dorothy se swaer, James Stuart, was destyds die hoofsweep van Tory, en baie lid van die anti-Boothby-kamp. Sy afkeuring het Boothby se politieke vooruitsigte erg benadeel. Dit is vererger deur 'n finansiële skandaal in 1941, toe hy bekritiseer is omdat hy geen persoonlike belang bekend gemaak het nie.
Die kind van hul stormagtige skakeling, Sarah Macmillan, het 'n ongelukkige lewe en 'n vroeë dood gehad op die ouderdom van 40. Die joernalis en skrywer Quentin Crewe onthou 'n lang verhouding met haar. Hy was 'n woonplek van Birch Grove, die Macmillan -gesinshuis naby East Grinstead, Sussex, gedurende die vyftigerjare. Selfs destyds het 'Boothby byna elke dag geskryf, sowel as die meeste dae gebel, en Lady Dorothy het soggens die eerste keer na die agterkant geskarrel om die pos op te vang voordat Macmillan dit sien. Boothby was natuurlik 'n verleidelike karakter. . . Hy was 'n baie belowende jong man in die Tory -partytjie, maar hy het altyd sy gebreke gehad. Dit was die moeilikheid oor die tjekobligasies in 1941 wat hom waarskynlik gesink het.
'Hy was 'n ydele man, en die feit dat sy hom so uitspattig liefgehad het, was 'n hupstoot vir hom. Ek onthou Lady Dorothy as 'n vreemde mengsel van skaamheid en sjarme en 'n groot warm karakter. Dit is jammer dat Harold haar verkeerd verstaan ​​het. Hy het gedink dat hy die familie-uitgewersonderneming moes bou om homself waardig te maak. Daardeur verveel sy haar, en deur die politiek, en daarom wend sy haar tot Boothby, flambojant en rasend en vleiend. Sy het eenkeer vir my gesê: 'Mense sê ek is ontrou, maar ek was altyd getrou aan Bob.'
'Sarah het baie na Boothby gelyk en daar is geen twyfel dat hy haar pa was nie. Sy het eers die 17 -jarige ouderdom die waarheid oor haar ouerskap geleer toe dit haar diep geskud het. Ek dink dit was die begin van haar alkoholisme. Op 'n keer toe sy in 'n kliniek in Switserland opdroog, het Harold gevlieg om haar te besoek, en toe sy uiteindelik trou en twee kinders aanneem, stig hy 'n Macmillan -familietrustfonds vir hulle.
'Sy kon nie self kinders kry nie as gevolg van 'n aborsie waarmee die gesin haar laat gaan het. Dit was aan die einde van die vyftigerjare - 'n algemene verkiesing was aan die kom - en mense was bang dat die skandaal Macmillan kan beskadig. Sy het wel baie bitter daaroor gevoel en was desperaat daaroor.
'Sedertdien het die hele klimaat verander. Die Boothby -onderneming is nooit bespreek nie, alhoewel almal daarvan geweet het. Maar dit het net nie in die koerante gekom nie. Skaars 30 jaar later is alles anders - mense se private houding teenoor moraliteit en die openbare behandeling van vervalle. '
Iets anders het verander, volgens een familielid van die twee: 'Mense wou toe nie mekaar se lewens verwoes nie. Die liefdesverhoudinge, ensovoorts, het net so aangegaan soos vandag: die verskil was dat mense nie op mekaar gekla het nie.Hulle sou nie daarvan gedroom het om 'n papier te lui nie: hulle sou absoluut geskok gewees het. '
Vir die betrokke politici moes dit 'n goeie ding gewees het. As hulle redelik diskreet was, was hul privaat lewens 'n saak van hulself en hul onmiddellike kring. Die kiesers van Boothby hoef nooit te besluit of hul geliefde parlementslid deur sy gedrag in die gedrang kom nie, aangesien dit nooit deur die poniekoerante geparadeer is nie.
Macmillan was premier tydens die Profumo-Keeler-skandaal in 1963. Die blootstelling van Profumo se flagrante ontrou moes veral pynlik gewees het in die lig van sy eie situasie, en dit verklaar sy verontwaardiging toe die saak aan die lig gekom het. Tog het daar nooit 'n gefluister van skinder oor Dorothy ontsnap uit die nog hegte onderneming nie.
Baie mense voer aan dat vandag se openbare skinder onverdedigbaar is. Lord Hailsham, die voormalige kanselier, meen die wet moet verander word om mense se privaatheid te beskerm: politici of enigiemand anders. 'Ek kan net veronderstel dat hierdie oorwegings verkry is, sonder om iets te weet van die spesifieke verhouding, en ek dink dit is meer ordentlik en meer beskaafd. Daar is 'n morele reg op privaatheid en ek dink dit moet 'n wettige reg wees. Die hoogste morele standaarde moet geëis word, maar as mense in die pad val, dink ek dat hul privaatheid gerespekteer moet word. Almal is daarop geregtig. '
Telelense en bandopnemers beteken dat niemand se privaat lewe veilig is nie, hoewel die gebruik daarvan binnekort beperk kan word. Sommige mense het betoog dat diegene wat die gesag oor ons het, oop is vir openbare ondersoek. Maar menslike seksualiteit is berug moeilik om te reguleer, en die vrees om uitgevind te word, waarborg nie getroue mans nie, en trou maak ook nie noodwendig gelukkige vroue nie.
In een opsig is dinge vandag beter as wat dit was. Noudat daar 'n klein stigma aan onwettigheid geheg word, is die oorwegings wat die seksuele gedrag van vroue beperk het, nie meer straf nie. As Tim Yeo en Julia Stent se dogter grootword om 'n gelukkige lewe te lei as sy van die begin af haar vader se identiteit ken, is dit - in die lig van die tragiese lewe van Sarah Macmillan - ten goede. Die onskuldige kinders van ekstatiese, onwettige skakelinge het in die verlede soveel as nie meer as hul ouers gely nie. Nie meer nie.
Stigting van die eerste Macmillan -bediening Edit
Sir Anthony Eden het op 10 Januarie 1957 bedank as leier van die Konserwatiewe Party en Eerste Minister van die Verenigde Koninkryk. Dit was hoofsaaklik die gevolg van die Suez Crisis -fiasko van die vorige herfs, maar was ook te wyte aan sy toenemend swak gesondheid. Harold Macmillan, voorheen minister van buitelandse sake en kanselier van die skatkis, is gekies bo Rab Butler as die nuwe partyleier en gevolglik as premier.
Harold Macmillan het Butler, wat teen Macmillan as leier gekant was, probeer versoen deur hom in die senior pos van minister van binnelandse sake aan te stel. Peter Thorneycroft het kanselier van die skatkis geword, maar het Macmillan in die verleentheid gebring toe hy eers 'n jaar later bedank. Hy is vervang deur Derick Heathcoat Amory, voorheen minister van landbou, visserye en voedsel. Selwyn Lloyd word behou as minister van buitelandse sake, 'n pos wat hy beklee het tot 1960, toe hy Heathcoat Amory as kanselier opgevolg het. Ernest Marples het minister van vervoer geword en die graaf van die huis is bevorder tot leier van die House of Lords en het ook voortgegaan as minister van buitelandse sake, voordat hy Lloyd in 1960 as minister van buitelandse sake vervang het. Lord Kilmuir en Alan Lennox-Boyd het hul amp behou van onderskeidelik Lord Chancellor en minister van buitelandse sake vir die kolonies, terwyl Lord Hailsham vir die eerste keer lid van die kabinet geword het as minister van onderwys. Toekomstige kanselier Iain Macleod is aangestel as minister van arbeid en nasionale diens en volg Lennox-Boyd op as minister van buitelandse sake vir die kolonies in 1961.
1959 algemene verkiesing en tweede Macmillan -bediening Edit
Die konserwatiewes het die algemene verkiesing van 1959 gemaklik gewen, en hulle meerderheid in die laerhuis toegeneem, na 'n veldtog slagspreuk "Life's better with the Conservatives". Dit fokus op die konstante lae werkloosheid, 'n sterk ekonomie en 'n stygende lewenstandaard wat 'n groot deel van die Britse bevolking aan die einde van die vyftigerjare geniet het.
'N Reeks ekonomiese maatreëls in die vroeë 1960's het egter die gewildheid van die Konserwatiewe Party laat afneem. Macmillan het probeer om dit reg te stel deur 'n groot kabinetskommeling in Julie 1962. Sewe kabinetslede is afgedank in die bynaam "Night of the Long Messes". Die opkomende Reginald Maudling het Selwyn Lloyd as kanselier vervang, en lord Kilmuir as Lord kanselier deur Lord Dilhorne vervang, terwyl Peter Thorneycroft as minister van verdediging teruggekeer het na die kabinet. Rab Butler is ook bevorder tot die amp van Eerste Staatssekretaris. Die hervorming was omstrede binne die Konserwatiewe Party en is deur baie beskou as 'n verraad. Macmillan se geloofwaardigheid is ook beïnvloed deur die Profumo -aangeleentheid van 1963 wat hy nou in sy 69ste jaar was, en het tot ná sy 70ste verjaardag tyd gehad om die volgende algemene verkiesing uit te roep. Die verkiesing van Harold Wilson as leier van die Arbeidersparty vroeg in die jaar, na die skielike dood van Hugh Gaitskell, is goed ontvang deur kiesers, met meningspeilings wat die Arbeidersparty as opkomend toon.
Dit word egter steeds as 'n verrassing beskou toe Macmillan in Oktober 1963 bedank.
Douglas-Home word premier Edit
Macmillan se bedanking het 'n drieweggeveg vir die partyleierskap en die premier geword. Aangesien dit nie gepas is geag dat 'n premier 'n lid van die House of Lords is nie, het die Earl of Home en Lord Hailsham albei hul eweknieë ingevolge die Wet op Peerage 1963 ontken en het hulle onderskeidelik bekend gestaan ​​as Sir Alec Douglas-Home en Quintin Hogg. Rab Butler was ook in die pos vir die pos, maar Douglas-Home is uiteindelik gekies om Macmillan op te volg. Dit word as omstrede beskou, want daar word beweer dat Macmillan aan die toutjies getrek het en die grootes van die party, met die bynaam "The Magic Circle", gebruik het om te verseker dat Butler weer oor die hoof gesien word.
In die Douglas-Home-bediening het Rab Butler minister van buitelandse sake geword, en Henry Brooke het Butler as minister van binnelandse sake vervang. Reginald Maudling het voortgegaan as kanselier, terwyl Quintin Hogg as die president van die Raad en minister van sport gebly het. Hy kon nie voortgaan as leier van die House of Lords nie, nadat hy opgehou het om lid daarvan te wees, maar is in April 1964 minister van Onderwys geword. Selwyn Lloyd keer ook terug na die regering na 'n jaar se afwesigheid, as leier van die Huis van Commons. Die regering van Douglas-Home is in die algemene verkiesing in Oktober 1964 verslaan. Hy het tot Julie 1965 partyleier gebly.
Die konserwatiewe regering van 1957–1964 het verskeie opkomende figure gesien wat later 'n hoë amp sou beklee. Die toekomstige premier Edward Heath word in 1959 vir die eerste keer lid van die kabinet as minister van arbeid en nasionale diens, terwyl 'n ander toekomstige premier, Margaret Thatcher, in 1961 haar eerste regeringspos beklee as parlementêre sekretaris van die minister van pensioene. Die regering het ook toekomstige kanselier Anthony Barber, toekomstige minister van binnelandse sake en adjunk -premier William Whitelaw en toekomstige minister van buitelandse sake, sir Keith Joseph, ingesluit. Ander noemenswaardige regeringslede was Enoch Powell, Lord Carrington, David Ormsby-Gore, John Profumo, Christopher Soames, Bill Deedes, Airey Neave en die Marquess van Salisbury.
Eerste Macmillan -bediening Redigeer
Januarie 1957 - Oktober 1959 Redigeer
Harold Macmillan: Eerste Minister
Die Burggraaf Kilmuir: Lord High Chancellor van Groot -Brittanje
Die markies van Salisbury: Leier van die House of Lords en Lord President van die Raad
Rab Butler: Leier van die House of Commons en Lord Keeper of the Privy Seal en minister van buitelandse sake vir die departement van binnelandse sake
Peter Thorneycroft: Kanselier van die skatkis
Selwyn Lloyd: Minister van buitelandse sake
Alan Lennox-Boyd: Staatssekretaris vir die kolonies
Die graaf van die huis: Minister van buitelandse sake
Sir David Eccles: Voorsitter van die Raad van Handel
Charles Hill: Kanselier van die Hertogdom Lancaster
Die Burggraaf Hailsham: Minister van Onderwys
John Scott Maclay: Staatssekretaris vir Skotland
Derick Heathcoat Amory: Minister van Landbou
Iain Macleod: Minister van Arbeid en Nasionale Diens
Harold Arthur Watkinson: Minister van Vervoer en Burgerlugvaart
Duncan Edwin Sandys: Minister van Verdediging
Die Here Mills: Minister van Krag
Henry Brooke: Minister van Behuising en Plaaslike Regering en Walliese Sake
Maart 1957 - Earl of Home volg Marquess van Salisbury op as Lord President, en bly ook sekretaris van die Statebond.
September 1957 - Burggraaf Hailsham volg Earl of Home op as Lord President, oorblywende minister van binnelandse betrekkinge. Geoffrey Lloyd volg Hailsham op as minister van onderwys. Die betaalmeester-generaal, Reginald Maudling, betree die kabinet.
Januarie 1958 - Derick Heathcoat Amory volg Peter Thorneycroft op as kanselier van die skatkis. John Hare volg Amory op as minister van landbou.
Tweede Macmillan -bediening Redigeer
Oktober 1959 - Julie 1960 Wysig
Die graaf van die huis: Here, president van die Raad en minister van buitelandse sake
Die Burggraaf Hailsham: Lord Keeper of the Privy Seal en Minister van Wetenskap
Derick Heathcoat Amory: Kanselier van die skatkis
Rab Butler: Staatssekretaris vir die departement van binnelandse sake
Iain Macleod: Staatssekretaris vir die kolonies
Reginald Maudling: Voorsitter van die Raad van Handel
Sir David Eccles: Minister van Onderwys
Die Here Mills: Paymaster-generaal
Ernest Marples: Minister van Vervoer
Duncan Edwin Sandys: Minister van Lugvaart
Harold Arthur Watkinson: Minister van Verdediging
Edward Heath: Minister van Arbeid en Nasionale Diens
John Hare: Minister van Landbou
Julie 1960 - Oktober 1961 Wysig
Die Burggraaf Hailsham: Lord President van die Raad en Minister van Wetenskap
Selwyn Lloyd: Kanselier van die skatkis
Duncan Edwin Sandys: Minister van buitelandse sake
Peter Thorneycroft: Minister van Lugvaart
John Hare: Minister van Arbeid
Christopher Soames: Minister van Landbou
Oktober 1961 - Julie 1962 Wysig
Reginald Maudling: Staatssekretaris vir die kolonies
Frederick Erroll: Voorsitter van die Raad van Handel
Iain Macleod: Kanselier van die Hertogdom Lancaster
Henry Brooke: Hoofsekretaris van die tesourie en betaalmeester-generaal
Charles Hill: Minister van Behuising en Plaaslike Regering en Walliese Sake
Die Here Mills: Minister sonder portefeulje
Julie 1962 - Oktober 1963 Wysig
In 'n radikale hervorming genaamd "The Night of the Long Messes" het Macmillan 'n derde van sy kabinet afgedank en baie ander veranderinge aangebring.
Die publikasie van uitgebreide uittreksels uit die dagboeke in hierdie herinneringe tussen 1966 en 1973 vestig eers die aandag op die ryk insigte wat dit in die 1950's en 1960's sowel as die regering en internasionale betrekkinge bied, en op die siening van Macmillan oor die mense en probleme wat hy ondervind het. Tot dusver het slegs 'n paar kabinetsgenote selfs vermoed dat Macmillan 'n dagboek hou.
Hy kon die proses as 'n taak vind, maar Macmillan het nietemin gereeld in die aand daarin geslaag om inskrywings op te skryf, byna gelyktydig met die beskryfde gebeure. Tydens sy premierskap het die inskrywings dikwels 'n meer reflektiewe toon, en dit lyk asof baie in die naweke geskryf is.
Soms het Macmillan sy dagboek gebruik as 'n privaat manier om sy frustrasies met kollegas, internasionale eweknieë soos president Charles de Gaulle van Frankryk of selfs met homself uit te skakel. Oor die algemeen is die dagboeke egter gebruik om sy gedagtes uit te sorteer, of om die motiewe en maneuvers van politieke teenstanders in die buiteland of in die buiteland te probeer ontwrig.
Tory Leaders We We Ken: Harold Macmillan (deel een)
Harold Macmillan bly een van die meer ontwykende van die voorste politici van sy ouderdom. Dit was deels 'n ontwyking van sy eie maaksel: die groot akteur-bestuurder het 'n natuurlike gawe, wat Hailsham sy 'pragtige toneelspel' genoem het.
Wat was daardie daad? Dit was die lug van gebrek aan dinge, of dit 'pret' of 'vervelig' was. Hy wek die indruk dat hy 'n eerste minister is wat nie in 'n see papiere werk self in die grond sou verdrink nie. Hierdie indruk is bygevoeg deur sy groot verstand. Beide elemente kan in sy een voering netjies saamgevat word oor 'gaan slaap met 'n Trollope' of sy opmerking oor mev Thatcher in haar prag: 'Ek wens sy wil lees'. Die Macmillan van die korhoenheide, 'die regering van chaps', bied stabiliteit in 'n veranderende wêreld. En in sy loopbaan het hy (tot die laaste jare van sy regering) baie geluk gehad: nie net het Brittanje dit nog nooit so goed gehad nie, maar toe die modder vlieg (veral uit Suez), het dit nooit gelyk nie hou by Supermac.
Macmillan was beide 'n meer komplekse man en 'n meer interessante mens as wat die persoon laat blyk het. Hy was een van die vier eerste ministers wat in die Groot Oorlog geveg het, en een van twee wat ernstig gewond is (die ander was Attlee). 'N Frase wat in die wagte voorkom, was' amper so dapper as die heer Macmillan '. Hy is eintlik twee keer gewond: die wond aan die heup by die Somme het hom amper doodgemaak en sy oorlog beëindig. Sy wonde het permanente merke op Macmillan gelaat, wat hom 'n slap handdruk gegee het, wat hom gereeld pyn laat en hom die ietwat skaamgang gegee het wat deel geword het van die Macmillan -persona. Hy het beroemd dat hy die tyd deurgebring het terwyl hy 'n hele dag gewond in sy skulpgat deurgebring het en Aeschylus lees Prometheus, in die Grieks, wat hy toevallig by hom gehad het. Die indruk van kalm versekering moet egter nie oordoen word nie. Sodra hy agter die lyne teruggehelp het, moes hy in 'n blinde paniek sy eie pad na die aantrekstasie maak. Sy herstel was stadig, pynlik en het hom geneig tot aanvalle van introspeksie en weemoed. Die oorlog het hom ook deernis, 'n diepte van karakter en 'n agting vir die gewone mens gegee wat sy politiek sou kenmerk.
Op die oog af was sy agtergrond konvensioneel genoeg vir 'n Tory -politikus: Eton en Oxford. Trouens, hy het Eton na drie jaar verlaat omdat hy deur 'n swak gesondheid gebuk gegaan het. Dit, en sy byna dood in 1916, sou hom geneig tot hipochondria laat. Hy het floreer in Oxford, waar hy lewenslange vriendskappe gesluit het. Van die 28 Balliol -manne wat oorlog toe gegaan het, het slegs twee teruggekom: vir Macmillan was Oxford voortaan 'n 'stad van spoke'.
Na die oorlog was Macmillan 'n gelukkige tien maande as ADC by die goewerneur-generaal van Kanada, die hertog van Devonshire. Daar het hy die dogter van Devonshire, Lady Dorothy Cavendish, getrou en getrou. Polities was dit 'n baie goeie wedstryd. Devonshire was koloniale sekretaris onder Bonar Law, en die families Tory -verbindings was ongeëwenaard. Die huwelik het hom nie net toegang tot die netwerk gegee nie, maar ook sy intrede in die politiek. Hy was nou deel van die hoë samelewing, maar nooit heeltemal deel nie. Hy was dikwels ietwat beswaard deur haar familie, en die Macmillan van die grasheide was altyd, net soos Macmillan, iets van 'n daad (alhoewel hy homself geleer het om 'n goeie skoot te wees).
Die ergste was dat dit nie 'n gelukkige huwelik was nie. Macmillan het altyd sy liefde vir haar gehandhaaf, maar dit is nie weergee nie. In 1929 begin Dorothy Macmillan 'n lang en onstuimige verhouding met Bob Boothby, 'n mede -parlementslid. Sy het gehardloop na Boothby, dit was selfs 'n goeie dekking vir sy biseksualiteit. Later het Dorothy beweer dat die laaste kind van die Macmillan, Sarah, Boothby's was. Macmillan het wel oorweeg om egskeiding, maar in 1930 was dit eweneens gelyk aan politieke selfmoord, sy liefde vir haar was opreg, net soos sy Christelike geloof. So het Macmillan 'n selibate eggenoot geword, en sy liefde is voortaan onbeantwoord. Daar kan geen twyfel bestaan ​​dat dit hom altyd gepla het nie.
Macmillan het die familie -uitgewersbedryf betree. Hy was buitengewoon goed gelees vir 'n politikus. By Macmillan and Sons het hy persoonlik mense soos Kipling, Hardy, Yeats, Hugh Walpole en Sean O'Casey hanteer. Hy het ook onderskeidingsvermoë gehad. Jare later sou hy O'Casey met Hardy vergelyk: albei het baie geskryf, miskien te veel, maar wat hulle geskryf het, kom uit 'n diepe opregtheid '. As premier sou hy beroemd wees dat hy daarvan hou om met 'n Jane Austen wakker te word en 'met 'n Trollope te gaan slaap'. Sy uitgewersbelangstellings was ook nie bloot literêr nie. Hy het ekonome soos Lionel Robbins aan boord gebring, ook die historikus Lewis Namier.
Hierdie smaak kan ons iets van Macmillan se politiek gee.Namier se geskiedenis van die politiek van die 18de eeu beskou politiek as 'n elite -wedstryd wat deur beskerming, die vetterige paal en skerp elmboë gevorm word. Wat 'n mens ook al van Macmillan in sy prag kan sê, hy het beslis nie 'n belangstelling in die politieke donker kunste ontbreek nie. Interessant genoeg was die Macmillan van die tussenoorlogse jare eerder 'n ideeman. Hy het sy stalletjie as hervormer, linkse konserwatief, aangetrokke tot Keynesianisme (sy broer was 'n goeie vriend van Keynes) uiteengesit.
Sy uitkyk is ook gekenmerk deur sy bewondering vir die gewone werkersklasmanne wat hy in die loopgrawe geken het, en daarna deur sy tyd as parlementslid vir Stockton-on-Tees. Die belangrikste is dat hy as parlementslid van Stockton die impak van industriële agteruitgang en werkloosheid van naby sien. Hy was ook die LP vir 'n marginale setel. In 1923, toe hy nie die eerste keer kon wen nie, verloor hy met 'n Liberaal: die setel was liberaal sedert 1910 (dit was een van die industriële setels wat die Liberale stem in 1910 sien styg het, dit was konserwatief) in 1906). In 1929 verloor hy dit aan die Arbeid, net soos in 1945. Die drie geleenthede wat hy gewen het, was almal toe 'n One Nation -konserwatisme wat Arbeid duidelik as sosialisties geïdentifiseer het, en hulle verslaan het.
Nie dat Macmillan, anders as Butler, as Baldwinian beskryf kan word nie. Nadat hy die parlement betree het, het hy baie geskryf. Hy was een van die medeskrywers van Die nywerheid en die staat, wat aangevoer het vir 'n vennootskap tussen die regering en beide kante van die bedryf. Hy was ook simpatiek met die proto-Keynesianisme van Lloyd George's Geel boek. Hy was ook nie sonder invloed nie. Die regering se beoordelingsmaatreëls was deels sy idee, en hy werk nou saam met die kanselier van die skatkis, Winston Churchill. 'N Reeks pamflette en boeke het gevolg, wat uitgeloop het op die publikasie van Die Middelweg, in 1938. Jare later sou Clement Attlee die tussenoorlogse Macmillan as ''n regte linkse radikale' beskryf en het geglo dat Macmillan dit ernstig oorweeg het om die vloer oor te steek en dat hy, indien hy sou, op 'n stadium die Arbeid sou gelei het.
Daar was vraagtekens van sommige oor Macmillan se lojaliteit aan sy party. Hy het 'n paar belangstellings getoon in die ekonomiese denke van Mosley, beide toe hy in die Arbeid was en selfs tydens die Nuwe Party. Tussen 1935 en 1937 was hy sterk verbonde aan die Next Five Years -groep, 'n kruisparty -instansie met verbintenisse met mense soos Lloyd George. Hy het teen die regering gestem oor die Wetsontwerp op Werklose Versekerde. Hy het getrou gebly aan die konserwatiewes, deels danksy politieke instink en deels uit onvervulde ambisie.
Wat Macmillan in openlike konflik met sy eie regering gebring het, was versoening. Hy het die Hoare-Laval-verdrag openlik gekant en die regering se gebrek aan reaksie op Hitler se remilitarisering van die Rynland gekritiseer. Hy het in 1936 oor Abessinië teen die regering gestem en die konserwatiewe sweep bedank. Alhoewel hy in 1937 weer die sweep gevat het, het hy 'n jaar later 'n oomblik oor München gewaai, maar een van Chamberlain se mees aktiewe en uitgesproke kritici. Hy het nader aan Churchill gegroei, meer nog aan Eden. Hy het weer in November 1938 teen die regering gestem, en het terselfdertyd met Hugh Dalton van Labour gepraat oor 'n '1931 in omgekeerde rigting': andersdenkende konserwatiewes wat met Labour saamwerk om 'n nasionale regering te versag.
Dit gaan nooit werk nie, maar dit identifiseer hom as 'n komende man. Toe Churchill premier word, word Macmillan PPS van Herbert Morrison, die minister van voorsiening. Hy sou dieselfde rol onder Beaverbrook speel. Dit het hom 'n groter rol in die House of Commons gegee, net soos Beaverbrook in die Lords was. Sy versigtige hantering van Beaverbrook het ook politieke dividende gelewer. Hulle was geensins politieke sielsgenote nie, maar jare later het Macmillan altyd 'n maklike rit uit Beaverbrook se koerante gekry.
Macmillan is daarna na Noord-Afrika gestuur, in 'n swak omskrewe rol as minister wat in Algiers woon. In die volgende paar jaar het Macmillan se rol uitgebrei. Aanvanklik het hy met Vichy Frankryk te doen gehad. Daarna het hy die effektiewe tussenpos vir Brittanje, die Vrye Franse en die Amerikaners geword. Teen 1944 was hy in beheer van Britse aangeleenthede in die breër Middellandse See en, veral, in Italië en die Balkan. Dit was, om die minste te sê, 'n ingewikkelde onderneming en moontlik brandbaar. Macmillan het dit met groot opgewondenheid hanteer, veral die potensieel plofbare verhouding tussen Tito se Joegoslavië en Italië. Hieronder is hy onder andere saam met Eisenhower en Alexander.
Dit het 'n besonder ongelukkige uitkoms gehad. Macmillan, as kommissaris van die geallieerde beheer, is ook versoek om die militêre bevelvoerder, generaal Keightley, in kennis te stel. Een van Keightley se dringendste probleme was krygsgevangenes. Daar was ongeveer 40 000 Joego -Slawiese gevangenes, sowel as Ustachi (Kroaties ondersteuners van Nazi -bewind) en Chetniks (Serwiese teenstanders van Tito) op die vlug. Daar was ook ongeveer 400 000 Duitsers wat oorgegee het, of op die punt was om. Onder hulle was ongeveer 40 000 wat in werklikheid Sowjet-burgers was, meestal Kosakke en Wit Russe (anti-kommuniste wat uit die rewolusie gevlug het). Die Rooi Leër was aan die Joegoslaviese grens en het geëis dat hulle oorhandig word. Hulle was. Jare later sou graaf Nikolai Tolstoy Macmillan van 'n oorlogsmisdaad beskuldig. In werklikheid, sover Macmillan dit gesien het, het hy 'n haastige besluit geneem om terug te keer wat eintlik die Nazi -magte was.
Macmillan was beslis nou goed opgelei in die kuns van staatsmanskap, in 'n baie moeilike en delikate situasie. Hy keer terug na die binnelandse politiek, na die ministerie van lugdienste in die opsigterregering van Churchill. Hy het sy Stockton -sitplek verloor tydens die grondverskuiwing van 1945, maar die nederlaag het gekom met 'n aansienlike silwer randjie. Dit was nou sy status dat hy die ultra-veilige sitplek van Bromley gekry het. Die konserwatiewe opposisie het nie as sodanige skadu -kabinetsposte beskik nie. Dus het Macmillan oor die volgende ses jaar uit die opposisie se voorbank oor 'n verskeidenheid onderwerpe gepraat. Hy het nie 'n huislike profiel gehad nie; dit het hom een ​​gegee. Hy was ook nou betrokke, saam met Rab Butler, by die Industriële handves, wat Tory -beleid grootliks in ooreenstemming met Macmillan se eie herdefinieer het Middelweg. Macmillan was ook nou betrokke by Churchill se aanmoediging van bewegings na groter Europese integrasie, veral by die totstandkoming van die Verenigde Europese Beweging. Dit het Macmillan ook meegemaak met Churchill meer as Eden, wat skepties was.
Macmillan het homself 'n belangrike figuur in die Tory -ranglys gemaak, maar hy was 'n entjie in die pikorde van Eden, of selfs Butler. Terwyl hy ouer as albei was, het hy haastig die lug van 'n jong man gehad. Sy ware posisie kan gesien word in die kabinetspos wat Churchill hom in 1951 gegee het (een wat hy 'n week moes wag om uit te vind): Macmillan was nou minister van behuising en plaaslike regering. Die groot ontwerpe van die werk het tot 'n teleurstelling gelei: 'n tekort aan arbeid, grondstowwe en kontant het die huisbouprogram beperk. In 'n direkte reaksie op die mislukking wat Labour vermoed het, het Lord Woolton in 1951 besluit op die syfer van 300 000 huise per jaar (bo die vorige belofte van Labour van 200 000). Macmillan se taak was om te lewer. Die probleem was dat hy geen direkte beheer oor die huisgebou gehad het nie, hetsy privaat of publiek. Wat hy wel gedoen het, was om die lesse te neem wat hy tydens die oorlogsbediening geleer het en dit toe te pas op die vrede: hy noem die proses selfs 'gemodifiseerde Beaverbrookism'. Met die energieke hulp van sy junior predikant, Ernest Marples, en baie politieke koggelwerk, het dit gewerk (jy kan meer hier lees). Macmillan (gesien in 1953 as hy 'n nuwe huis ondersoek) was 'n suksesvolle minister van 'n groot bestedingsafdeling.
Dit sou sy enigste lang tydperk in enige bediening wees. Toe Churchill in 1954 hervorm word, kry Macmillan die ministerie van verdediging. Daaruit het hy vas oortuig geword van twee dinge. Een daarvan was dat Brittanje nie net sy eie kernafskrikmiddel nodig het nie, maar 'n moderne een, wat teen 1954 'n waterstofbom beteken het. Die ander ding waarvan hy seker geword het, was die behoefte aan Churchill om die datum van sy vertrek te noem, en hy was redelik stomp daardeur. Toe Eden premier word, kry Macmillan die ministerie van buitelandse sake. Dit was 'n werk waarvoor hy by uitstek gekwalifiseer was en wou hê: hy het altyd beweer dat dit die 'top van my ambisies' is. Dit was egter nie 'n gelukkige ervaring nie. Net soos Churchill die verdedigingsbeleid as sy persoonlike taak beskou het, beskou Eden buitelandse sake. U kan hier meer lees oor Macmillan se kort tussenspel in die buitelandse kantoor.
Die politiek het in elk geval saamgesweer om te sien hoe Macmillan baie vinnig aanbeweeg. Nadat hy 'n begroting voor die verkiesing gelewer het wat bedoel was om 'n Tory-oorwinning in die 1955-verkiesing te verseker, moes Butler in die herfs byna al sy belastingaanbiedings terugdraai. Eden word gekonfronteer met 'n beskadigde kanselier. Hy word ook deur 'n beskadigde mededinger gekonfronteer en probeer om voordeel te trek uit die feit. Sy oplossing was om Macmillan na die tesourie te skuif. Macmillan wou nie gaan nie, maar het uiteindelik geen keuse gehad nie. U kan hier meer lees oor Macmillan se tyd by die tesourie.
Macmillan wou dalk nie gaan nie, maar sodoende het hy geluk gehad. In sy kort tydjie is hy goed geag, wat gehelp het, maar wat regtig saak gemaak het, was dat hy nie 'n buitelandse sekretaris was nie, aangesien die Suez -krisis in 1956 uitgebreek het. Macmillan was intiem betrokke. Toe Nasser die Suez -kanaal in beslag neem, was Macmillan lid van die Suez -komitee. Hy het die beplande inval sterk ondersteun: hy word as 'n valk beskou, wat nie net die kanaal wou opneem nie, maar Nasser omverwerp. Net soos Eden beskou hy Nasser as 'n Egiptiese Hitler of Mussolini. Die versoeningsanalogie het albei 'n dodelike politieke doodloopstraat tot gevolg gehad.
Toe die doodloopstraat al te duidelik word, veral Brittanje onder geweldige Amerikaanse druk, het Macmillan sy siening heeltemal omgekeer. Teen die tyd dat die Anglo-Franse inval begin is, het Macmillan hom reeds daarteen gekeer. Daar is verskillende maniere om Macmillan se optrede te interpreteer. Die een is dat hy sy kans as kanselier gedoen het om sy siening te verander en sterling verdedig het. 'N Ander is dat hy toegelaat het dat die uitmuntende krisis gis sonder om die volle waarheid aan die kabinet te vertel, sodat Eden hom so diep kon verdiep dat hy nie kon uitkom nie. 'N Ander is dat hy Eden blykbaar ondersteun het, totdat hy blykbaar geen ander keuse gehad het as om terugtrekking te adviseer nie, maar hy het hom onderskei van Butler, wie se dubbelsinnigheid veronderstel was. Die beroemde Harold Wilson -reël oor Macmillan se Suez lui waar: 'eers in, eers uit.' Hoe dit ook al sy, dit was Eden wat onder die waterlyn vasgesteek was, en Butler was intussen te beskadig, en Macmillan het oënskynlik ongeskonde oorleef. En daarmee sou sy kans kom.
'N Ander manier om na Macmillan se optrede te kyk, was dat hy baie vinniger as Eden was om die werklikheid die hoof te bied. As sodanig was hy baie beter toegerus vir die beste werk. Net so is Butler nooit ten volle deur sy kollegas vertrou nie. Macmillan was skaars minder slim of geestig as Butler, en hy was beslis meer bedrieglik, maar sy persona het dit beter weggesteek. Butler se skerp ongeduld met mindere mans was nie so goed weggesteek nie. Wat die donker kunste van politieke maneuver betref, was Macmillan weer die skerper operateur, hy het dit goed weggesteek.
As ek terugkyk, het Eden se vertrek die lug van onvermydelikheid gehad. Dit het destyds nie gelyk nie. Toe Eden dus bedank, was die proses om by sy opvolger te kom, haastig. Soos dit was, was dit eenvoudig genoeg. Die proses het behels dat die kanselier, lord Kilmuir, en lord Salisbury, Bobbetty Cecil, saam met sy vriende konsulteer met die voorste Tories. Soos Kilmuir dit later beroemd gestel het, vra Cecil met sy mond: 'wel, is Wab of Hawold?'
Vir al drie maatjies was dit Harold. So soen Macmillan hande. Die groot akteurbestuurder het nou die beste taak gehad.
Eerste minister. Anglo -Amerikaans van geboorte, gaan Macmillan van Eton af na Balliol College, Oxford, waar hy 'n eerste in klassieke moderasies behaal het. Tydens die oorlog is hy ernstig beseer. Na die oorlog dien hy as ADC vir die goewerneur -generaal van Kanada voordat hy by die familie -uitgewersfirma inskakel.
Macmillan is verkies as lid van Stockton tydens sy tweede poging in 1924. In die parlement het hy hom verbind met 'n groep progressiewe Tories, 'n styl van die YMCA, maar sy loopbaan het 'n knou gekry toe hy sy setel in die algemene verkiesing van 1929 verloor het. Hy wen dit terug in 1931. Die publikasie van The Middle Way in 1938 toon dat Macmillan hom verbind tot 'n gemengde ekonomie en aansienlike regeringsinmenging. Macmillan was ook in stryd met die buitelandse beleid van die nasionale regering en bedank die konserwatiewe sweep vir die laaste jaar van Baldwin se premierskap.
Toe Churchill in Mei 1940 premier word, was die ministeriële belonings van Macmillan aanvanklik klein. Maar in 1942 maak hy sy eerste groot politieke vooruitgang met sy aanstelling as minister van buitelandse sake vir Noord -Afrika. Macmillan het maklik na sy nuwe gesag oorgegaan en 'n goeie werksverhouding met generaal Eisenhower aangegaan.
Macmillan het sy Stockton -setel weer verloor tydens die algemene verkiesing van 1945, maar is gou terug na die parlement ná 'n tussenverkiesing in Bromley. As minister van behuising na 1951 het Macmillan krediet verwerf as die man wat die konserwatiewe belofte nagekom het om 300,000 huise in 'n enkele jaar te bou. Hy het kort as minister van verdediging gedien, maar het minister van buitelandse sake geword toe Eden in 1955 die premier was. Hy was te kragtig in hierdie pos na Eden se smaak en is na ses maande na die staatskas oorgeplaas.
Hy was 'n vurige voorstander van die Suez -avontuur in 1956, en dit het Macmillan sy geleentheid gebied. Alhoewel dit die finansiële noodsaaklikheid was om die operasie tot 'n einde te bring, het sy vroeëre entoesiasme die ondersteuning van die konserwatiewe reg verseker. Tot baie se verbasing was hy bo Butler verkies toe swak gesondheid Eden se bedanking in Januarie 1957 dwing.
As premier toon Macmillan politieke vaardighede wat min verwag het. Teen die kans het hy die moraal van die party herstel ná Suez en die konserwatiewes gelei tot 'n derde opeenvolgende verkiesingsoorwinning in 1959. Teen 1960 staan ​​Macmillan op die hoogtepunt van sy mag. Die bynaam 'Supermac' het die lof van die publiek omhul. Maar toe ontstaan ​​daar probleme. Die ineenstorting van die beraadskonferensie van 1960 was 'n besondere slag wat Macmillan gehelp het om Britse toelating tot die Europese gemeenskaplike mark te kry. Hierdie soeke het uiteindelik die veto van generaal de Gaulle ontmoet. Intussen het probleme aan die binnelandse front toegeneem. Baie mense was paniekbevange toe Macmillan 'n derde van sy kabinet, waaronder die kanselier, in die beroemde 'Night of the Long Messes' in Julie 1962 ontslaan het. Daarna het die regering 'n reeks seks- en spioenskandale beleef. Siekte het Macmillan se bedanking ten tyde van die konferensie van die Konserwatiewe Party in Oktober 1963 tot gevolg gehad.
Macmillan was 'n komplekse individu. 'N Eksterne selfvertroue word gekenmerk deur innerlike twyfel, wat ongetwyfeld vererger is deur sy vrou se jarelange verhouding met Robert Boothby. Die jare van sy premierskap bly steeds omstrede. Vir sommige verteenwoordig dit 'n tydperk van ongekende voorspoed vir ander, 'n tyd waarin 'n blinde oog gekyk is na onderliggende probleme in die Britse ekonomie.
Maurice Harold Macmillan was nie net die graaf van Stockton en die Burggraaf van Ovenden nie, maar ook die konserwatiewe Britse premier van 1957 tot 1963.
Harold Macmillan veg in WWI .
Hy word op 10 Januarie 1957 premier.
Op 3 Februarie 1960 gee 'n dapper Macmillan syne Wind of Change toespraak voor lede van beide parlementshuise in die parlementêre eetkamer, Kaapstad, Suid -Afrika, en, nog belangriker, voor die skepper van apartheid, Hendrik Verword.
Macmillan het dieselfde toespraak reeds 'n maand tevore in Ghana gelewer.
In Suid -Afrika is Macmillan se toespraak nie deur almal omhels nie; sommige lede van die gehoor het geweier om te juig nadat hy klaar was.
Veral Suid -Afrika se eerste minister Hendrik Frensch Verwoerd beleefd gesmeek om te verskil. Verwoerd bedank Macmillan vir sy toespraak, maar sê hy kan nie saamstem nie.
Macmillan se toespraak het die politieke boot van baie tydgenote geskud, aangesien dit 'n beduidende verskuiwing in die Britse buitelandse beleid na dekolonisering gemerk het.
Volgens BBC, hierdie toespraak
& quot was die eerste teken dat die Britse regering aanvaar het dat die dae van die Ryk verby was, en dit het die proses van onafhanklikheid van Afrika dramaties bespoedig. & quot
Tuis het Macmillan ook hitte van regses gekry.
Op 6 September 1966, toe Verwoerd die parlement voorgesit het, is hy deur 'n temp doodgesteek. Demetrio Tsafendas , ook genoem Dimitri Tsafendas, het voorgegee dat hy 'n boodskap gebring het, maar 'n lem geplaas. Tsafendas, 'n immigrant uit Mosambiek, is later as kranksinnig beskou.
Macmillan moes op 18 Oktober 1963 sy pos bedank weens swak gesondheid.
Die premier en heropbou van nommer 10
Voordat Harold Macmillan besluit het om die nr. 10, 11 en 12 Downingstraat op te knap, het hy die Crawford -komitee gestig, 'n onafhanklike liggaam wat die toestand moes ondersoek. Daardeur het Macmillan teruggekeer na wat hy die 'politikus se natuurlike instink (...) die geld' genoem het. [I] Om eksterne advies in te win, word as van kardinale belang beskou om te besluit of hy duur werk aan die premier en die kanselier se wonings sal onderneem. [Ii]
Die premier het beweer dat hy teleurgesteld was toe die komitee daarna terugrapporteer dat 'n groot strukturele opknapping van die geboue inderdaad tydens sy premierskap nodig was. [Iii] 'n Onafhanklike argitek is aangestel en die aanbevelings van die komitee, tesame met die van die ministerie van werke. , sou tussen 1960-63 geïmplementeer word. Tydens hierdie werke is die woon- en werkkwartiere van die premier verplaas na Admiralty House, 'n groot gebou net 'n entjie langs Whitehall.
Harold Macmillan: Eerste Minister 1957-63
Ten spyte van die onafhanklike aard van die advies van die Crawford -komitee, kon Harold Macmillan egter nie weerstaan ​​om die herontwerp van die geboue in die sentrum van die Britse regering te beïnvloed nie. Omdat hy nommer 10 geërf het toe die opknapping daarvan onvermydelik geword het, het Macmillan die geleentheid gehad om 'n beduidende en blywende impak op Downingstraat te maak. In sommige van hierdie ingrypings was hy suksesvol. Ander is deur die staatsdiens, of deur argitek Raymond Erith, gekant. In elke geval onthul hulle baie oor die evolusie van nommer 10 en hoe die toekomstige werking van die Britse regering fisies gevorm is in hierdie tydperk.
Harold Macmillan in die Verenigde Koninkryk
Konserwatiewe politikus en premier. Hy het 'n aantal senior ministersposte beklee voordat hy premier geword het. Gedenkwaardige toesprake gehou, die ' het dit nog nooit so goed gehad in 1957 nie, die ' winde van verandering ' toespraak in 1960 oor de-kolonisasie. Ook bekend vir die 'Night of the Long Knives ' Herorganisering van die kabinet in 1962. Swak gesondheid het hom in 1963 genoop.
Dit is 'n vooraf opsomming van 'n komende inskrywing in die Encyclopedia of Law. Kom kyk later weer vir die volledige inskrywing.
Verwante inskrywings in die UK Encyclopedia of Law:
Wet is ons passie
Hierdie inskrywing oor Harold Macmillan is gepubliseer onder die voorwaardes van die Creative Commons Attribution 3.0 (CC BY 3.0) lisensie, wat onbeperk gebruik en reproduksie moontlik maak, mits die skrywer of outeurs van die Harold Macmillan -inskrywing en die Encyclopedia of Law in elke geval voorkom beskou as die bron van die Harold Macmillan -inskrywing. Let daarop dat hierdie CC BY-lisensie van toepassing is op sommige teksinhoud van Harold Macmillan, en dat sommige beelde en ander tekstuele of nie-tekstuele elemente onder spesiale kopieregreëlings gedek kan word. Vir advies oor die aanhaling van Harold Macmillan (gee toeskrywing soos vereis deur die CC BY -lisensie), sien hieronder ons aanbeveling van & quotCite this Entry & quot.
Maurice Harold Macmillan, 1ste graaf van Stockton, OM, PC, FRS (10 Februarie 1894 - 29 Desember 1986) was 'n Britse konserwatiewe politikus wat eerste was as#8197Minister van the United Kingdom van 1957 tot 1963.  Karikatuur as "Supermac", hy was bekend vir sy pragmatisme, verstandigheid en onverbeterlikheid.
Macmillan is ernstig beseer as infanterie -offisier tydens die Eerste Wêreldoorlog. Hy het die res van sy lewe pyn en gedeeltelike onbeweeglikheid opgedoen. Na die oorlog het hy by sy familie-boekuitgewersbedryf aangesluit en daarna by die parlement aangekom tydens die algemene verkiesing van 1924 en#8197. Hy verloor sy sitplek in 1929 en herwin dit in 1931, kort daarna spreek hy hom uit teen die hoë werkloosheid in Stockton-on-Tees. Hy was gekant teen die versoening van Duitsland wat deur die konserwatiewe regering beoefen is. Hy het tydens die Tweede Wêreldoorlog hooggeplaas as protégé van premier Winston Churchill. In die vyftigerjare het Macmillan as Buitelandse Sekretaris en Kanselier gedien as#8197 van die Finansies onder Anthony Eden.
Toe Eden in 1957 bedank ná die Suez -krisis, volg Macmillan hom op as premier en leier van die Conservative Party. Hy was 'n One Nation Story of the Disraelian tradition en het die na-oorlogse konsensus ondersteun. Hy ondersteun die staat Welsyn en die noodsaaklikheid van 'n gemengde ekonomie met 'n paar genasionaliseerde nywerhede en sterk vakbonde. Hy was 'n voorstander van 'n Keynesiaanse strategie van tekortbesteding om die eis te handhaaf en die korporatistiese beleid na te streef om die binnelandse mark te ontwikkel as 'n motor van groei. Hy het voordeel getrek uit gunstige internasionale toestande  en was die voorsitter van 'n ouderdom van 8197 van invloed, gekenmerk deur lae werkloosheid en hoë - indien ongelyke - groei. In sy toespraak van Julie 1957 het hy aan die nasie gesê dat dit 'nog nooit so goed' was nie, , maar gewaarsku oor die gevare van inflasie, wat die brose voorspoed van die 1950's saamvat.  Hy het die konserwatiewes in 1959 met 'n groter meerderheid tot sukses gelei.
In internasionale aangeleenthede het Macmillan gewerk aan die heropbou van die Spesiale -verhouding met die Verenigde State van die wrak van die Suez -krisis in 1956 (waarvan hy een van die argitekte was) en die dekolonisering van Afrika vergemaklik. Met die herkonfigurasie van die land se verdediging om aan die werklikhede van die kerntydperk te voldoen, beëindig hy National Service, versterk die kernkragmagte deur Polaris aan te skaf en baanbreker in die Nuclear Test Ban saam met die Verenigde State en die Sowjetunie. Nadat die Skybolt -krisis die Anglo-Amerikaanse strategiese verhouding ondermyn het, het hy 'n meer aktiewe rol vir Brittanje in Europa gesoek, maar sy onwilligheid om die kerngeheime van die Verenigde State aan Frankryk bekend te maak, het bygedra tot 'n Franse veto teen die toetrede van die Verenigde Koninkryk tot die Europese Economic & #8197Gemeenskap.  Teen die einde van sy premierskap was sy regering in die wiele gery deur die Vassall- en Profumo -skandale, wat vir kulturele konserwatiewes en ondersteuners van opponerende partye die morele verval van die Britse establishment simboliseer.  Na sy bedanking het Macmillan 'n lang uittrede as 'n ouer staatsman beleef. Hy was op sy oudag net so 'n kritikus van sy opvolgers as van sy voorgangers in sy jeug. In 1986 sterf hy op 92 -jarige ouderdom.
Macmillan was die laaste Britse premier wat gebore is tydens die Victoriaanse era, die laaste wat in die Eerste Wêreldoorlog gedien het en die laaste wat 'n oorerflike eweknie ontvang het. Ten tyde van sy dood was hy die langslewendste minister in die Britse geskiedenis.