Berading, terapie en rehabilitasie van die psigiatriese pasiënt
Elke mens is broos. Elke mens is breekbaar. Na liggaam, die meer sigbare, maar ook na psige, die minder sigbare. As 'n persoon breek na liggaam, is daar gewoonlik baie ondersteuning, sowel as hande wat uitgereik word. Simpatie en begrip loop dik. Krukke en hulpmiddels word geborg.
Op 'n dag gebeur dat dat 'n geliefde na psige breek. Depressie slaan toe. 'n Breinbesering laat 'n spoor van skisofrenie. 'n Gewoonlik liefdevolle mens, is na sjirurgie of 'n besering, 'n gevaarlike psigopaat. En so, word jy familie van 'n psigiatriese pasiënt. Eerste gedagte: Wat gaan die bure, die dominee en die kollegas sê? Wat gaan al die vooraanstaandes by my sosiale klub nou van my dink? En seker die wreedste woorde word uitgespreek: Wat gaan ons nou maak met die malletjie in die familie?
Dit gebeur wel dat daar families is wat begrip en ware empatie het en 'n ondersteuningstruktuur daarstel. Tog, vanuit spreekkamerstatistiek, blyk dit dat die meeste psigiatriese pasiënte, tog maar uitgeskuif word en na die insident of diagnose, om 'n mindere lewe te lei.
Ondaks die aard van die besering en diagnose, is die meeste psigiatriese pasiënte deeglik bewus van die stigma wat nou rondom hulle ontstaan het. Menige het my in die spreekkamer al vertel hoedat hulle die valsheid en verwerping aanvoel, wanneer daar voor hulle gepraat word. Dan hoor hulle om draaie, hoe daar oor hulle gepraat word, as hulself nie daar is nie...
Die brein is ook 'n orgaan. Elke orgaan kan genees na besering. Genesing is egter onderworpe aan die gewilligheid en die positiewe hoop van die pasiënt en die mense in die ondersteuningstruktuur. Waar 'n besering en diagose sodanig is dat daar permanente skade is en die persoon dalk selfs gesertifiseer word, is eksta omgee selfs meer nodig.
Hierdie pasiënte besef dikwels terdeë wat hulle diagnose is en wat die implikasie op hulle lewens vorentoe is. Hulle probeer reeds om dit, elkeen op sy eie manier, te verwerk. As hulle dan nie hierin ondersteuning en begrip kry nie, veroorsaak die onderliggende, en dikwelse openlike verwerping, erge selfbeeldprobleme en kan dit uitspiraal tot wangedrag vanuit die diagnose, wat voorkom kon wees as die nodige bedoelde ondersteuning daar was. Die ander gevolg is dikwels die verval in 'n sekondêre depressie, wat tot selfmutilering of selfs selfmoordpogings kan lei.
Die psigiatriese pasiënt, het net soveel, eintlik meer ondersteuning nodig as ander gestremdes wie se gestremdheid sigbaar is. By bepaalde diagnoses is die toestand minder sigbaar, en dit lei tot oordeel oor optrede, deur hulle wat nie begrip het, of begrip wil hê nie. En dit is juis daar, waar die seerkry en verwerping wat deur die psigiatries pasiënt ervaar word, soveel dieper sny.
Dit is presies hier waar ons verantwoordelikheid moet neem om die persoon binne die psigiatriese pasiënt, ten volle te ontgin, te bemagtig en deur verskeie maniere, waarvan Jesus-liefde, omgee en respek seker die grootste is. Op hierdie wyse word daar hoop gebring vir hulle wat meer as hulle daaglikse kwota verwerping ontvang. Dit is nie 'n maklike pad nie. Maar die resultate is so 'n groot beloning. Om te sien hoe die mens binne die daignose weer opstaan en begin hoop kry, weer begin glo dat Jesus se offer ook vir hom is, maak dit alles die moeite werd.