Die "antieke bad" - Inligting
Die "antieke bad"
Skrywer: CHASSERIAU Théodore (1819 - 1856)
Afmetings: Hoogte 171 - Breedte 258
Prentverwysing: 99-012629 / RF71
'N Neoklassieke voorstelling van die antieke bad aan die begin van die Tweede Ryk
'N Leerling van Jean Auguste Dominique Ingres, maar ook beïnvloed deur Eugène Delacroix en Paul Delaroche, is Théodore Chassériau (1819-1856) vinnig erken as een van die grootste skilders van sy tyd. Met die tentoonstelling in die Salon in 1836 het hy 'n sekere sintese bewerkstellig tussen akademisme, neoklassisisme, oriëntalisme en romantiek, en hy het groot bekendheid verwerf vir sy portrette, skilderye en historiese tonele.
In hierdie verband, Tepidarium is ongetwyfeld sy bekendste en kenmerkendste werk. Aangebied met groot sukses op die Salon van 1853 en kort daarna deur die Staat verkry, verteenwoordig dit 'n genre en styl wat hoog aangeskryf is in die begin van die Tweede Ryk.
Deur die gekose tema en die estetika van die voorstelling vertel hierdie skildery ons ook van 'n sekere visie op baddens en higiëne wat kenmerkend is van die 'nuwe era', tussen klassieke verwysing en moderniteit.
In die middel was die bad
Op 'n reis in die 1840's ontdek Chassériau Pompeii en die oorblyfsels van die baddens van Venus Génitrix. Ontwerp deur die skrywer as 'n ware "ou fresko wat gesteel is van die muur van Pompeii", Tepidarium bied dus duidelik 'n antieke toneel aan waar baie vroue in die stad hulself verlekker in die deel van die termiese baddens waar daar lou baddens kan neem (tepidus), rus en droog af.
Met die struktuur van die komposisie kan u die hele werk vinnig verstaan. Die bovertrek is ryklik versier met skilderye en muurgravures tepidarium skuil baie vroue: diegene wat na die bad kom, naak of geklee in ligte materiaal om 'n wasbak op voete; agter hulle verskyn diegene wat hulle staan ​​en dra, terwyl hulle skottelgoed of amfora's dra. In die middel van die doek strek 'n jong vrou en droog haar af, terwyl 'n ander met haar sit en praat.
Die antieke les in die "moderne" era van die Tweede Ryk
Die Oudheid van Chassériau is ook 'n bietjie oostelik, wat die eksotisme en die soetheid van 'n Noord-Afrikaanse harem oproep. Terwyl die effens erotiese atmosfeer, die nonchalante en sensuele houdings, die slordigheid, die witheid en die suiwer lyn van die liggame Ingres en sy vroue in die bad onmiskenbaar herinner, moet die gebruik van kleur en die sensualiteit van die geheel meer wees aan Delacroix.
Dit is eie aan die neoklassisisme sowel as die romantiek, wat ook Chassériau beïnvloed het, en hierdie artistieke en historiese mengsel van antieke en oosterse verwysings is baie kenmerkend van die visie van die tyd. In werklikheid is ons van mening dat die verfynde gebruike van die Romeinse beskawing in terme van higiëne in die Arabiese wêreld voortgeduur het, wat in Parys bevestig word deur die verslae van welgestelde Franse reisigers, meer en meer om die vreugde van bad op die terrein te proe. . Die sukses van beide publiek en amptelik Tepidarium sou dan die idee uitdruk en help versprei dat higiëne, wat onder die bewind van Napoleon III 'n openbare gesondheidsorg geword het, ook as 'n genot beskou kan word en ervaar word. Die verhouding met die liggaam en sy netheid sowel as die opkomende bewustheid van die behoefte aan higiëne, sou dan 'n dubbele gesig kry, soos ander elemente van hierdie 'moderniteit' van die Tweede Ryk.
Alain CORBIN [reg.], Geskiedenis van die liggaam, vol. II "Van die rewolusie tot die groot oorlog", Parys, Le Seuil, coll. "L'Univers historique", 2005.Christine PELTRE, Théodore Chassériau, Parys, Gallimard, coll. "Monografieë", 2001. Alain PLESSIS, van die keiserfees tot die federale muur. 1852-1871, Parys, Le Seuil, coll. "Punte", 1979.