HUFFINGTON POST Pining vir 'n baba? Die pynappelpen wat sê 'You're not Alone '- ivfbabble
deur Samantha Walsh
Reisverslaafde: maar daar is een reis wat ek nie sal herhaal nie ...
Ek is lief vir reis. Soms hou ek selfs daarvan om alleen te reis. Ek het solo in Thailand rondgepak, geen probleem nie. Ek is tog 'n volwasse vrou: groot genoeg, slim genoeg ... ja, en lelik genoeg om vir myself te sorg. Sekerlik, daar was oomblikke van eensaamheid; geleenthede waar ek 'n besonderse asemrowende sonsondergang sou aanskou en wou hê dat daar 'n ander mens langs my sou sit, aan 'n Chang gekuier en bedroef na die see gekyk het. Maar oor die algemeen het ek die reis bevrydend en opwindend gevind.
Maar daar is 'n besondere reis wat ek onderneem het wat buitengewoon eensaam en sielsvernietigend isoleer: my IVF-reis.
Alhoewel dit meer 'n reis as 'n reis was. 'N Slegte een. Die geneesmiddels wat u tydens 'n IVF-siklus kry, is vir 'n begin amper net so buigsaam soos LSD. Dan is daar die gewag. So. Veel. Wag. Om in die eerste plek vir 'n jaar te wag vir die verwysing van die huisdokter, dan nog 'n jaar (as u gelukkig is!) Op die kliniek se waglys; wag vir toetse ... en dan die uitslae; wag tot die siklus begin, die herwinning van die eier; wag op nuus oor bevrugting ... dan wag die twee weke om uit te vind of dit werk. Wag, wag, wag.
Selfs die langste vlug wat ek nog ooit onderneem het - na Australië, wat lyk eindeloos - is soos sekondes in vergelyking met die wakker pyn om op nuus te wag tydens elke naelknikstadium van die IVF-proses.
En deur die hele proses is daar hierdie gevoel van alleenheid wat jou laat voel asof jy die enigste oorlewende is van 'n skeepswrak, verward en knipperend in die sonlig; uitgespoel en alleen op 'n woestyn-eiland, en gewonder wat die toekoms inhou; wonder of u ooit gered sal word uit die greep van onvrugbaarheid wat die een of ander tyd tyd laat stilbly.
Net ek was nie alleen nie - wel, ten minste nie fisies nie. Ek sal uit die St Barts-hospitaal stap, met rasse van mascara-gestreepte trane wat oor my wange loop na nog 'n mislukte behandelingsronde, en word opgeslurp deur die see van vreemdelinge wat op die buis by die bankstasie toesak. Dit is snaaks hoe jy deur mense omring kan word, neus-tot-neus in 'n mal-oorvol stad soos Londen - maar tog heeltemal alleen voel.
Soms sien ek 'n 'Baba aan boord'-kenteken wat met trots gespeel word deur 'n gloeiende, verwagtende mamma, 'n jas wat oor die ontluikende bult strek, en dink:' Sal ek ooit een daarvan kan dra? '(Die antwoord, wat veel later gekom het , was nee). Ironies genoeg laat die IVF-medisyne jou maag opblaas, so ek is seker dat sommige mense verkeerdelik gedink het ek is al 'in die klub'.
Ek het dit oorweeg om my eie kenteken te maak en 'n groot rooi 'NEE' by te voeg voor die woorde 'baba aan boord' en 'n tong-in-die-kies '... maar kan ek in elk geval sit?' daarna, gevolg deur 'n kleiner 'onvrugbaarheidsbewustheid'. Maar toe dink ek beter daaraan. Vir 'n begin moes dit 'n redelik groot kenteken gewees het om dit alles duidelik in te pas. Pieringgrootte, ten minste. Skaars subtiel.
Ek dink my badge-idee was 'n geroep om hulp, 'n hoop dat ander vroue in soortgelyke omstandighede dit sou sien en 'n gesprek met my sou voer; werklike vroue uit die werklike lewe, in plaas van net die virtuele vriende (wat ook behulpsaam was) wat ek aanlyn op webwerwe soos Vrugbaarheidsvriende gemaak het, terwyl ons mekaar saans vertroos en ondersteun het deur ons rekenaarskerms.
Toe ek die pynappelpen, die eenvoudige maar geniepsige breinkind van die dames, by die online vrugbaarheidstydskrif IVF Babble raakloop, het ek hulle geestelik gevier met hul stylvolle, subtiele benadering (in teenstelling met my lomp een) en onmiddellik op pad na Amazon my eie te kry. Aangesien hierdie jaar die 40ste herdenking van IVF-sukses is, het IVF Babble hul #StrongerTogether-veldtog van stapel gestuur tydens die Nasionale Vrugbaarheidsbewustheidsweek van verlede maand. Die pynappel, sedert 'n universele simbool van vriendskap, warmte en welkom, het die wêreldherkenning simbool van geluk in die TTC (probeer swanger word) gemeenskap geword.
Beide Sara Marshall-Page en Tracey Bambrough van IVF Babble is trotse moeders van tweelingmeisies wat hul eie vrugbaarheidsbehandelings volg, en is dus ten volle bewus van die achtbaan van emosies wat onvermydelik is tydens so 'n persoonlike en lewensveranderende reis. Alhoewel ek nie meer self deel uitmaak van die TTC-gemeenskap nie, en nou die vrugbaarheidsbehandeling van vrugbaarheid behandel het, is ek 'n vokale ondersteuner van diegene wat behandeling ondergaan en verder. Ek is ver genoeg in my reis om ander te kan help: op my blog Life: A Bird's Eye View, in koerant- en tydskrifartikels, en my Facebook-groep vir vrouelose (of kindervrye, afhangend van u siening) vroue genaamd The Non -Mamma Netwerk.
Die pynappelpen is vir almal wat ondersteuning wil bied aan diegene met vrugbaarheidskwessies, sowel as die een uit ses paartjies wat self probleme ondervind, met al die winste na Fertility Network UK. Bekende ondersteuners sluit in Fearne Cotton, Kate Thornton, en Izzy Judd, vrou van die McFly-tromspeler Harry, en nou 'n ma van twee na aanleiding van haar eie vrugbaarheidstryd.
Nadat ek my eie kronkelende IVF-reis ondergaan het, die skilderagtige weg na geluk gevolg het, alhoewel sonder die sprokiesbesoek van die ooievaar aan die einde, kan ek sê dat alles wat ondersteuning bied aan mense - mans sowel as vroue - wat vrugbaarheidsbehandeling ondergaan om 'n goeie ding te wees. Britse IVF-suksessyfers staan ​​tans op een uit drie per siklus vir vroue jonger as 35, met meer as 250,000 25 babas wat in die Verenigde Koninkryk gebore is, hoewel IVF die afgelope XNUMX jaar was.
As u dus by die bushalte of op die metro sit en iemand sien wat die pen dra, gee hulle 'n glimlag. Julle is albei op dieselfde reis - op meer as een manier.