Agha Shahid Ali (‘Shahid’ beteken ook ‘martelaar’) was besonder geliefd onder sy studente. Hy het dikwels vir hulle gekook, soos ook vir sy groep vriende in New York – East Village afstammelinge van Joodse werkersklasimmigrante. In sy later jare, toe hy al reeds baie siek was, het ons beurte gemaak om in dieselfde woonstel te bly. Wanneer ons dan intrek – en gewoonlik het hy gewag om ons eers welkom te heet – was daar die lieflike geur in die kombuis van botteljies kerrie en ander komplekse konkoksies wat hy agtergelaat het. Terloops, sy groot stryd in die lewe, en sy hartseer ook, was Kasjmir – die vernietiging van oorlog in daardie skynbaar onlosmaaklike knoop van Indë, Pakistan en ‘n onafhanklike staat. Dit was sy paradys en met sy verse het hy ‘n oorlogsverskrikker probeer wees.
Dankie, Breyten, vir die deel van hierdie storie. Dié persoonlike herinneringe beteken meer vir my lees van Ali se gedigte as wat jy dalk sou dink.