Ons belê baie in stedelike vergroening, hoe gaan dit met ons stede?
Geskryf deur Marco Amati, et al
Perth het al baie fyn parke gehad, maar verloor die plantbedekking in 'n toenemende ontwikkeling regoor die stad. Ruben Schade / flickr, CC BY-NC
Regerings op alle vlakke belê baie in die vergroening van Australiese voorstede. Tog, in 'n onlangse verslag, ons wys dat die vergroeiing van die meeste van ons metropolitaanse plaaslike regerings eintlik agteruit gaan.
Dit is 'n legkaart, aangesien vergroening duidelike omgewings- en ekonomiese voordele inhou. Die omgewingsvoordele is voor die hand liggend en redelik maklik om te tel. Vir privaat huiseienaars het talle studies vergroening gekoppel aan 'n verskeidenheid ekonomiese voordele energiebesparing om hoër huispryse.
So, hoe kan ons die verlies aan groen bedekking verduidelik?
Hoe ons die veranderinge gevolg het
Ons navorsing het ten doel gehad om stedelike vergroeiingspogings te bepaal en wat die winste en verliese verantwoord.
Gebaseer op i-Boom, 'n bekende metode vir die monstering van stedelike plantverspreidings en gepaardgaande landbedekkings, het ons 2016-17-syfers vergelyk met 'n vroeë beoordeling wat wissel van 2008 2013 om veranderinge in die plantbedekking deur plaaslike owerhede te ondersoek.
Die verslag toon dat daar nasionaal groot variasie bestaan ​​in die groei en verlies van boomtak. Verliese en winste kan egter dikwels verklaar word deur die veranderende aard van stedelike plantegroei namate buurte mettertyd getransformeer word.
Byvoorbeeld, in die grafiek waarin die omvang van die verandering van boomtakdekking vir metropolitaanse plaaslike regerings beklemtoon word, toon Glenorchy in Tasmanië die grootste verlies aan boomtak tussen 2008 en 2015 (meer as 15 persentasiepunte). Tog het 'n toename in die struikgebied van meer as 12% hierdie dakverlies grootliks teengewerk.
Op dieselfde manier het Armadale in Wes-Australië meer as 12% van die boomtakbedekking tussen 2011 en 2015 gekry, maar meer as 15% van die struikbedekking verloor.
Verlies van afdak vanaf 2008-2013 tot 2016 vir alle 139 metropolitaanse plaaslike regeringsgebiede. (Klik op die titel om meer besonderhede in die verslag self te sien.) Waarheen moet al die bome gaan?
Metropolitaanse plaaslike regerings in Australië is baie uiteenlopend in grootte en grondgebruik. Die grootste in ons studie, Cairns Regional Council in Queensland, is 1,500 keer die oppervlakte van die kleinste Peppermint Grove in die stad Perth.
Sommige plaaslike regeringsgebiede word oorheers deur nie-stedelike grondgebruike. Dit beteken dat natuurlike prosesse soos bosbrande, droogte en boshergroei die vergroeiingspogings aansienlik sal beïnvloed. Ander sal beïnvloed word deur stedelike verdigting en groei in behuising.
Vir sommige plaaslike regerings is dit 'n probleem om vergroeningspogings as 'n funksie van die verlies van grasdak te verstaan. In plaas daarvan kan die totale verandering in stedelike groen (luifel, struike en gras) tussen die twee studietydperke 'n meer gepaste maatstaf wees. Hierdie resultate toon dat 54 van die 139 plaaslike regerings (39%) wat bestudeer is, statisties beduidende verliese gely het in die totale groen ruimte.
Bygevoeg in die grootste metropolitaanse streke in Australië, is dit 'n verlies aan plantegroei van 2.6% in ons stedelike omgewings. Dit klink nie baie nie, maar dit is gelykstaande aan 1,586 vierkante kilometer - 'n groter gebied as die stad Brisbane.
Verlies van die totale groen ruimte (afdak, struike en gras) van alle 139 metropolitaanse plaaslike regeringsgebiede. Rooi dui op 'n statisties beduidende verlies aan 95% sekerheid. (Klik op die titel om meer besonderhede in die verslag self te sien.) Waarheen moet al die bome gaan?
Wat verklaar hierdie daling?
Nuwe ontwikkelings regoor Perth toon verdigting op geselekteerde plekke. WA Land Information Authority (2016) / Alex Saunders (2017)
Die ligging van baie van die plaaslike regeringsgebiede met meer as 5% verlies aan groenruimte gee leidrade tot die tipe prosesse wat hierdie verlies veroorsaak. Byvoorbeeld, Newcastle in Nieu-Suid-Wallis het gedurende ons studietydperk 8.5% van sy groenruimte verloor, grootliks as gevolg van verliese aan grasbedekking as gevolg van die ontwikkeling van die groenveld.
Maar in die middestad van Ashfield, bly die ontwikkeling van eens aangeplante lande voortdurend, met die omskakeling van gras-tot-hard-oppervlak wat verantwoordelik is vir die grootste deel van die verlies aan groen gebied van 7.3%.
In sommige gevalle ervaar plaaslike owerheidsgebiede verliese op 'n soortgelyke plek. Byvoorbeeld, die gebiede met die grootste verliese aan groenruimte oor Perth lê in 'n band wat strek van die binneland van Melville tot die kus-Oos Fremantle. Op hierdie plekke verloor die tradisionele Aussie-agterplaas grond tot verdigting en invul.
'N Voorbeeld van veranderinge in Melville, voorstedelike Perth, tussen 2011 en 2017. Google kaarte
Hoe vergelyk ons ​​stede?
In onlangse jare het die belangstelling vir benchmarking-oefeninge soos hierdie internasionaal toegeneem. In die VSA in 2012 het David Nowak en ander die groei en afname in plantbedekking vir 20-stede met behulp van die i-Tree-metodologie. Amerikaanse stede het beduidende veranderlikes getoon in die gekombineerde boom- en struikdakbedekking (54% vir Atlanta tot 10% in Denver).
Die goeie nuus is dat Greater Melbourne en Adelaide, albei met 24% boom- en struikbedekking, beter vaar as die laagste waardes vir die Amerikaanse stede. En die struik en boombedekking van Hobart van 57% is hoër as dié van Atlanta.
Norme vir gronddekking in Australiese hoofstede 2016-17. Waarheen moet al die bome gaan? / Marco Amati
Tog is daar in Australiese stede die veranderlikheid uitgespreek. Luifelbedekkings wissel van 77% (Yarra Ranges, Vic) tot 3% (Wyndham, Vic).
Die Amerikaanse stedelike woud is ook onderworpe aan natuurkragte soos die van Australië. New Orleans het die grootste hoeveelheid dekdekking (10%) verloor, aangesien die studieperiode die skade wat deur die orkaan Katrina aangerig is, insluit.
In die 1940's was selfs sementondernemings vriende van die agterplaas. Bron: The Australian Home Beautiful, Oktober 1943
As daar egter gekyk word na die afnemende neiging in vergroening, is dit die historiese vergelyking wat die treffendste is. Die agterplaas was eens 'n ikoon van die lewenstyl wat geslagte Australiërs ná die tweede wêreldoorlog grootgeword het.
As die afname in groenbedekking voortduur, moet die Australiese agterplaas as 'n bedreigde spesie gelys word?
Marco Amati, medeprofessor in internasionale beplanning, sentrum vir stedelike navorsing, RMIT Universiteit; Alex Saunders, GIS-spesialis, Sentrum vir die Bou-omgewing en Gesondheid, Universiteit van Wes-Australië; Bryan Boruff, Senior Lektor, Skool vir Landbou en Omgewing, Universiteit van Wes-Australië; Drew Devereux, navorsingswetenskaplike, Data 61, CSIRO; Kath Phelan, navorsingsgenoot, sentrum vir stedelike navorsing, RMIT Universiteit, en Peter Caccetta, navorsingswetenskaplike, CSIRO
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Impakte > Ons belê baie in stedelike vergroening, hoe gaan dit met ons stede?