Gemeenskap vir Christelike Meditasie | Ons praat oor Spiritualiteit, met Stilte as uitgangspunt
Leave a comment Posted in Uncategorized Tagged Antonius, Luxor, vervolging
Posted by Johan on June 12, 2017
"Paulus, 'n geroepe apostel van Jesus Christus deur die wil van God, en die broeder Sósthenes, aan die gemeente van God wat in Korinthe is, aan die geheiligdes in Christus Jesus, die geroepe heiliges, saam met almal wat die Naam van onse Here Jesus Christus in elke plek aanroep, hulle sowel as onse Here:" (Afr Ou Vert 1 Kor 1:1-2)
Hoe word ons die heiliges wie ons geroep is om te wees? Die vroeë kerk het geleer dat dit God is wat ons heiliges maak, in die baarmoeder van sy bruid. In die baarmoeder, die Kerk, word ons deur die Heilige Gees met die hemelse voedsel gevoed, die brood en die wyn. So lank as wat ons in die baarmoeder bly, sal ons al hoe meer word wat God ons bedoel het om te wees – Heiliges, mense wat Christus lewe.
Ons het egter ook 'n verantwoordelikheid en dit is om in geloof hierdie status, as heiliges, aan te gryp en te lewe. Geloof is die primêre kenmerk van die heiliges. Hierdie geloof is egter nie gereserveer vir die "geestelikes" of die "super-gelowiges" wie alle vrae van die wetenskap kan beantwoord en oor die klowe van die onbekende kan spring nie. Geloof, volgens die Bybel, is om te vertrou dat God sal doen wat Hy altyd gesê het Hy sal doen. Hiervan is die belangrikste dat God tussen sy mense sal woon en dat hulle verewig met Hom verenig sal lewe.
Geloof is dus 'n gawe van God. Hy het die sprong gemaak oor die kloof tussen die goddelike en die menslike. Ons ontdek nie Hom nie, Hy openbaar Hom aan ons. (Sien ons die openbaring? Dit is 'n ander vraag.) Om in geloof te lewe is om gewoon die gawe van God Homself in Christus Jesus te ontvang. Iemand het gesê wanneer jy probeer om te bid, dan bid jy reeds. Om net te poog om in die geloof te lewe, is 'n lewe in geloof.
Om in geloof te lewe vra egter dat ons eerlik moet wees. Wanneer die bose koningin in die verhaal van Sneeuwitjie vra: "Spieëltjie, spieëltjie aan die wand, wie is die mooiste in die land", vra sy dit nie om die regte antwoord te kry nie, maar om bevestiging te kry van wat sy reeds geglo het. Sy het gehoop om te hoor sy is die mooiste in die land. Wanneer die spieël egter antwoord dat Sneeuwitjie nog mooier is, wil die koningin moord pleeg!
Ons het ook 'n spieël in ons binnekamer van die hart. Dit is die stille stem van die Heilige Gees wat ons vertel wie ons werklik is en wie ons bedoel is om te wees. Die stem van die ego wil ons egter oortuig dat ons die "mooiste" is en nie nodig het om te word wat God ons bedoel het om te wees nie. Aan die ander kant kan dit ook die ego wees wat ons wil oortuig dat ons verby enige hoop is en tog nooit iets anders kan wees nie. So ontkom ons dus aan enige verantwoordelikheid om soos heiliges te wil lewe. Die spieël wil nie met ons saamwerk in die mate dat dit moet sê wat ons wil hoor nie. Dit gee aanleiding tot woede, angs, jaloesie, al daardie simptome van die ego. Wat sê die spieël dan vir ons? Ons is gewoon nie die mooiste nie, maar egter ook nie verby die punt van enige hoop nie. Ons is gewone skepsels van God, goed geskape, maar deurgaans afhanklik van Sy genade en goedheid. Dit is hierdie gesindheid van afhanklikheid wat ons die stem van die Spieël laat hoor en daarop reageer.
Daar is moontlik 'n tweede beginsel wat belangrik is om heiliges te word (wat ons reeds is!), en dit is om 'n leerbare gees te ontwikkel. Enige onderwyser sal vir jou sê dat indien leerlinge net betyds opdaag vir klas, pligsgetrou werk en vra wanneer hulle vashaak, hulle die jaar minstens sal deur kom. Dit hang dus nie noodwendig van 'n super intellek af nie. Hierdie beginsel geld ook in die Kerk, waar ons leer om heiliges te wees sodat ons dit in die wêreld kan leef. Ons kort nie soseer meer geestelike of meer gelowige mense nie. Ons kort mense wat opdaag, nie omdat dit hulle minder skuldig laat voel nie, maar omdat dit is wat mense doen wanneer jy onderrig wil word in die kuns van die heiliges.
Ons kort mens wat bereid is om te doen wat nodig is om gedoen te word, hoe eenvoudig die taak ook al mag wees. Ons doen wat nodig is, nie om noodwendig 'n groot visie tot uitvoer te bring nie, maar omdat ons 'n leerbare gees het en in heiligheid wil groei. Ons het mense nodig wat nie bang is om vrae te vra nie, of om met vrae gekonfronteer te word nie. Ons het mense nodig wat bereid is om leiding te aanvaar en leiding te neem, nie omdat die Kerk al die antwoorde het nie, maar omdat ons almal 'n leerbare gees het. Heiliges is dus mense wat opdaag met 'n leerbare gees.
Wees eerlik! Jy is gemaak om 'n heilige te wees. Luister egter na die stem van die Spieël en ontwikkel 'n leerbare gees deur op te daag, daar te wees en te doen wat gedoen moet word. Wanneer ons dit doen, dag vir dag, week vir week, maand vir maand en deur dit alles gevoed word met die hemelse voedsel, sal ons verbaas staan om te ontdek wie ons werklik is – heiliges gemaak na die beeld van God.
(Ek het hierdie artikel vry vertaal en aangepas uit die oorspronklike deur Vr. Richard Rene http://www.pravmir.com/how-to-become-a-saint/ How to Become a Saint Mysterion 19 June 2015)
Leave a comment Posted in Uncategorized Tagged HEILIGE, leerbaar
Posted by Johan on May 25, 2017
Ons vier vandag Hemelvaart, Jesus se terugkeer na die Vader. Wat maak ons met die dag en hoe dink ons oor die Hemelvaart. My ervaring is dat ons ook nie regtig weet wat om oor die dag te sê nie. Ons worstel met sekere vrae soos bv: Wat sou die impl ikasie wees as Jesus nie opgevaar het nie?
Is daar regtig 'n hemel, 'n fisiese ruimte waarheen Hy vertrek het?
Op die eerste een antwoord ons gewoonlik dat die Heilige Gees dan nie uitgestort sou gewees het nie, of dat Hy dan tog êrens moes sterf soos 'n gewone mens. Sommige het rondom Hemelvaart ook gesê dat dit bloot die afsluiting van sy bediening is. Dit is sy finale verheffing (Fil 2:9) en op grond daarvan sal almal moet bely dat Hy die Here is.
Op die tweede is ons versigtig om te antwoord. Ons wil nie graag verklaar dat daar nie 'n fisiese ruimte is waarheen Hy sou gaan nie. Dit klink te veel na "ongeloof".
Die vroeë kerk het hierdie gebeure op 'n mistieke wyse geïnterpreteer. Daarom is daar ook geen spanning by hulle oor 'n letterlike plek waar Jesus nou verkeer nie. Dit is om die rede dat daar in die liturgie klem daarop geplaas word dat in die Nagmaal die hemelse en die aardse bymekaar uitkom. Kerk en hemel word dan dieselfde plek. Dit moet beslis nie letterlik verstaan word nie. In die Misterie – die Brood en die Wyn – word die hemelse "sigbaar".
Die teks in Hand 1:11 is vir my betekenisvol in die verband: "Dié sê toe vir hulle: "Galileërs, waarom staan julle so na die hemel en kyk? Hierdie Jesus wat van julle af na die hemel toe opgeneem is, sal net so terugkom soos julle Hom na die hemel toe sien opgaan het." Die eerste gelowiges kan nie die hele tyd na die hemel wil staar nie. Hulle verantwoordelikheid is hier en nou. Ons kan maklik 'n obsessiewe met die hemel ontwikkel en van die hier en nou vergeet.
Ons sou ook kon vra of die "wolk" in Hand 1:9 'n letterlike wolk was, of het dit dalk eerder verwys na die Ou Testamentiese "Heerlikheid" (shekinah) van God? Wanneer jy na die ikonografie van die vroeë kerk kyk, is dit ook duidelik dat dit eerder die laaste bedoeling is, as 'n letterlike plek.
Wat het Jesus dan gedoen met sy hemelvaart? Die skeur van die voorhangsel met sy kruisiging gee reeds die aanduiding dat daar 'n nuwe bedeling na vore tree. Hiervan praat die Hebreërskrywer in Hebr 4:16 wanneer hy sê ons kan nou met vrymoedigheid na die genadetroon gaan. Christus het met sy menslikheid na die Vader teruggegaan en ons menslikheid met die Goddelike versoen. Christus het nie sy menslike natuur agter gelaat met Sy hemelvaart nie.
Die mens kry nou die geleentheid deur die hemelvaart om deel te kry aan die goddelike natuur (2 Petr 1:4). Ons word herstel in ons gemeenskap met die Vader. Die terugkeer van Christus na die Vader is die kulminasie van die versoening wat Hy bewerk het. Sy versoening word met die terugkeer in die Vader vir ons 'n volmaaktheid. (Ek verkies om te praat van 'n volmaaktheid, eerder as 'n werklikheid. Werklikheid plaas ons weer in die ruimte van die letterlike en fisiese) Paulus praat ook hiervan in Kol 3:3: "Want julle het gesterwe, en julle lewe is saam met Christus verborge in God." Vir die vroeë kerk was hierdie volmaaktheid in die sakrament van die Eucharistie gevier.
Dalk kan jy gedurende Pinkster hieroor mediteer.
Leave a comment Posted in Uncategorized Tagged eucharistie, Hemelvaart
Posted by Johan on May 23, 2017
Ons vr a graag die vraag: "Hoe lewe jy?" Met hierdie vraag impliseer ons 'n klomp sake, bv is jou gedrag van so 'n aard dat ander Christus in jou lewe kan sien. Die Millenniuls (rofweg die generasie tussen 25-35) vra weer of jy elke geleentheid aangryp om die lewe te leef. Hier word veral bedoel dat jy moet reis en geniet. Beide die verduidelikings het meriete in. Natuurlik moet ons so lewe dat ander Christus in ons kan sien en, soos die cliché lui: "Twenty years from now you will be more disappointed by the things you didn't do than by the ones you did do. So throw off the bowlines, sail away from the safe harbor. Catch the trade winds in your sails. Explore. Dream. Discover."
Daar is egter 'n ander vraag wat ons van wegstuur en dit is die vraag; hoe moet ek sterf? Dalk is dit 'n vreemde vraag met medici wat ons die reg om te sterf ontneem. Dink maar aan al die (kroniese) medikasie wat jy gebruik. Terwyl ek hier skryf, lê daar 'n lidmaat (87 jaar) nou reeds vir vyf maande in die hospitaal. Dokters hou hom aan die lewe, terwyl sy familie elke dag heen en weer pendel, want wanneer sterf hy? (Net hierdie opmerking maak die vraag na genadedood oop, maar kom ons los dit vir later.)
Hoe aanvaar ons ons eie sterflikheid? En ek bedoel dit as gelowiges wat onder alle omstandighede 'n getuie wil wees van die lewende God. Op 'n baie oppervlakkige noot, indien jy so seker is waarheen jy gaan wanneer jy doodgaan, waarom is jy so bang om dood te gaan? Soos Paulus dit stel (Rom 14:8) "As ons lewe, leef ons tot eer van die Here; en as ons sterwe, sterf ons tot eer van die Here. Of ons dan lewe en of ons sterwe, ons behoort aan die Here." Om nie te wil doodgaan nie, kan later grens aan 'n fobie vir siekte en dood. Die vroeë gelowiges was juis ook in hulle sterflikheid 'n getuie van 'n lewende God wat hulle beleef het as 'n tasbare misterie.
Een van die mooi verhale is die rol wat die arena in die lewe van die mense van die Romeinse ryk gespeel het. Die doel van die arena, behalwe om te vermaak, was om te wys hoe reken Rome met oortreders af, hoe magtig is hul krygers en later, hoe deel ons met mense wat nie die keiser as god wil eer nie. Kartago in 203 n.C. was geen uitsondering nie. Die arena was die Superrugby van die dag maar ook die plek waar die hierdie waardes van die samelewing tentoongestel was. Die oortreders in die arena vlug van die diere wat hulle verniel, skree van pyn en trek in mekaar om die wrede dood te ontvlug.
Met die eerste martelare in die arena gebeur daar egter iets anders. Perputua en Felicitas, twee vroue, een 'n slaaf en die ander welvarend en beide in die tronk omdat hulle Christus as Here en God bely het, en nou ook saam in die arena. Wanneer die diere op hulle afstorm, staan hulle en hou mekaar vas. Slaaf en adellike! Wanneer die diere hulle verniel, deins hulle nie terug nie, hulle beur met moeite en bloed orent om die skare en die dood in die oë te kyk. Naak en gestroop van alle menswaardigheid, hou hulle mekaar steeds vas en kus en bemoedig hulle mekaar. Intense liefde vir mekaar en intense liefde vir God, wat self ook moes sterf. Hierdie openbare belydenis met liggaam en vreesloosheid vir die dood, bring 'n skuif in die gemeenskap en laat die kerk uit sy nate uit bars.
Die roep van die heidene op straat en in die arenas, was: "Vide! – Kyk!" Kyk hoe leef hulle. Nie luister hoe preek hulle nie, of kyk hoe aanbid hulle nie, maar kyk hoe lief het hulle mekaar en kyk met hoeveel vrede sterf hulle. Hoe sou jy vandag lewe en hoe sou jy vandag sterwe?
Jou dissipline van stilte kan jou met hierdie vrae help.
Leave a comment Posted in Uncategorized Tagged dood, sterwe
Posted by Johan on February 10, 2015
I have been creating/making things for others for many years. Be it a wedding dress, a tablecloth, a Christmas gift – you name it.
I have always said that creating or making something for another person is a way to ensure that I have that person in my mind for the whole period that I am busy with whatever creation. I tend to think about our relationship, about the person's character and good qualities and usually also about our journey together.
I have, however, started with another form of "creation" a year or so ago. I took up a form of embroidery which is called "paint by the needle". Not in my wildest dreams did I foresee how this new hobby would take my daily discipline of meditation to a deeper level.
Painting with the needle requires focus and therefore also, in some instances, withdrawal. Although I may sit in the same room as my husband, I would be busy with my own thoughts and the ritual of manipulating the needle and thread with my hands. My thoughts shifted from the person for whom I was painting the picture to God and his creation. My key thought is: If I love the people for whom I may be making something and have the hope that they will enjoy and protect whatever I am creating, how much must God love us if He made us responsible to look after and protect his creation? The rhythm of my hands and the colours of my pictures became the tools with which I experience God, His voice and His love at a deeper level and in silence. It makes me look differently at those that I love and those that I have never loved before. It makes me experience and respect the environment and all of creation so much more than before.
I am still at the beginning of this journey – I am convinced that there is so much more to come.
I attach a copy of the picture that I am currently busy with as this may give you some understanding of the reason for my deepened meditative journey.
Leave a comment Posted in Uncategorized Tagged creation, hands, journey
Die troos wat ikone bied
Posted by Johan on October 28, 2013
Ek begelei die afgelope naweek 'n retraite vir 15 mense van 'n NG Gemeente. Ek is aanvanklik skrikkerig want hulle het 'n sterk "charismatiese" spiritualiteit. Ons lees die teks uit Genesis 18 (Lectio Divina), die drie besoekers wat by Abraham opgedaag het daar by die Terpentynbome van Mamre. (Kom ons hou die oë van ons hart oop vir wanneer die Here by ons verby kom.) Ek waag dit om ook die ikoon van Rublev se drie besoekers saam te bring. Ek verduidelik hoe om ikone te lees. Ikone is totaal nuut vir hulle.
Die groep is egter ontvanklik vir hierdie nuwigheid waaraan hulle blootgestel word. Sondag oggend vra een van die vrouens my watter "prentjie", van die ma met die kind, is dit wat daar in een van die kapelletjies hang. Ek vermoed onmiddellik dat sy na Maria en die Christuskind verwys. Sy moet my gaan wys. Inderdaad is dit so. Ek verduidelik die ikoon. Dit is Maria, die Theotokos – moeder van God of Godbarende, op haar skoot teen haar wang, die Christuskind. Ek wys op die stralekrans met die kruis in.
Ek het eintlik nie woorde nie. Hoe verklaar mens die misterie dat sy as "charismatiese" Protestant iets beleef van die Theotokos wat haar kom troos? Ek verduidelik dat indien ons Ortodoks was, ons geen spanning met die gebeure sou gehad het nie. Maria, sy leef tog mos, tree vir jou in en bid vir jou. (Hebr 12:1 Terwyl ons dan so 'n groot skare geloofsgetuies rondom ons het,…..en :22 Maar julle het wel gekom by Sionsberg en die stad van die lewende God, dit is die hemelse Jerusalem met sy miljoene engele, by die feestelike samekoms, 23die vergadering van die eersgeborenes wie se name in die hemel opgeteken is). Die Heilige Gees het jou hieraan kom herinner.
Ek besef dit is nie "gereformeerde teologie" nie, maar as een na 'n naweek van stil word by die Here, ervaar dat die Here haar op 'n besondere manier kom troos, waarom sal ek haar die troos met my teologie wil ontneem?
4 Comments Posted in Uncategorized Tagged Godbarende, ikone, troos
Ons glo dat God deur sy leweskeppende Woord en Gees die magte van sonde en dood, en daarom ook van onversoenlikheid en haat, bitterheid en vyandskap, oorwin het; dat God deur sy leweskeppende Woord en Gees sy volk in staat stel om te leef in 'n nuwe gehoorsaamheid wat ook in die samelewing en wêreld nuwe lewensmoontlikhede kan bring; (BB).
Die Kerk van Jesus Christus word geroep om nuwe lewensmoontlikhede te bring. U regering maak dit vir die Kerk al hoe moeiliker met bv. staatstenders aan persone met ANC-bande, bedrog en die onvermoë van individue in staatsdepartemente en munisipaliteite, om nuwe lewensmoontlikhede vir mense op die grond te ontsluit.
Die Kerk sukkel om haar rol te vervul deur na die wees en die weduwee, die arm en behoeftige om te sien as basiese infrastruktuur, soos bv skole, water en elektrisiteit en gesondheidsorg nie beskikbaar is nie. Die Kerk het nie die kapasiteit om bv. skole en klinieke te bou en infrastruktuur in stand te hou nie. Korrupte regeringstrukture mors geld wat hiervoor gebruik kan word. Ek spreek u aan omdat u oënskynlik laks is om daadwerklik teen korrupte persone in u eie kabinet en regering op te tree.
Ons glo dat die kerk daarom mense in enige vorm van lyding en nood moet bystaan, wat onder andere ook inhou dat die kerk sal getuig en sal stry teen enige vorm van ongeregtigheid sodat die reg aanrol soos watergolwe, en geregtigheid soos 'n standhoudende stroom; (BB).
Ek spreek u aan oor die onreg wat gepleeg word deur u eie selfverryking ten koste van miljoene ander. Ek spreek u aan oor verkwisting van belastingbetalers se geld op u eiendom, onlangse private vakansie en bloot die instandhouding van u uitgebreide huishouding. U eie vrees dat inligting oor u op die lappe kan kom, is 'n bron van kommer en 'n teken daarvan dat u moontlik onreg in stand wil hou.
Ons glo dat die kerk as eiendom van God moet staan waar Hy staan, naamlik teen die ongeregtigheid en by die veronregtes; dat die kerk as volgelinge van Christus moet getuig teenoor alle magtiges en bevoorregtes wat uit selfsug hulle eie belang soek en oor andere beskik en hulle benadeel. (BB).
Ek kan nie daarmee saamgaan dat dit vir my en talle ander voorkom of u en u regerende party bloot eie belange najaag en nie optree ter wille van al die mense van hierdie land nie.
Daarom verwerp ons enige ideologie wat vorme van veronregting legitimeer en enige leer wat nie bereid is om vanuit die evangelie so 'n ideologie te weerstaan nie. (BB).
Terwyl die Kerk steeds sal voortgaan om vir u en die regering te bid, sal ek nie ophou om o.g.v. ons belydenis u aan te spreek en tot verantwoording te roep nie. Dit bly die Kerk se taak om na die wees en die weduwee, die verontregte en hulle wat in nood is om te sien. Ek versoek u om u en die regering se verantwoordelikheid ten opsigte hiervan na te kom en eie belang op sy te skuif.
Kom ons dien die mense van ons land.
Posted by Johan on August 1, 2013
Ek was meer as 'n maand in die buiteland. Ek het 'n groot deel in Spanje spandeer, o.a. Santiago en Madrid. Omdat ek deur die land gestap het, was daar baie tyd om met mense te praat. (Sien http://www.johananscamino.blogspot.com/ )
Suid Afrika was altyd op die agenda. Dit het gewissel van mense wat iets geweet het van Mandela tot indringende vrae oor die politiek en misdaad. Ek het ook tyd spandeer in België, selfs 'n vinnige draai in Holland gemaak. In België was ek by 'n konferensie van die WCCM (www.wccm.org ), bygewoon deur mense uit Engeland, Nederland, België, Finland en Denemarke.
Twee sake bly nou maal in my gemoed. Die probleme wat ons hier mee worstel o.a. politieke korrupsie, die toesmeer van skandale en, om baie konkreet te wees, kabeldiefstal, is nie vreemd in Europa nie. In Spanje verduidelik 'n winkeleienaar aan my dat die toeken van staatskontrakte werk by hulle ook maar soos hier – baantjies vir boeties. Die Nederlanders en Belge vertel hoe hulle treine gereeld laat kom of staan weens kabeldiefstal. (Sien http://www.hln.be/hln/nl/957/Binnenland/ article/detail/1638217/2013/05/23/NMBS-pakt-kabeldiefstal-aan-met-nationaal-actieplan.dhtml )
Ek besef net weer Europa worstel met sy eie probleme. Dit is nie net Suid Afrika waar dit op sekere terreine sleg gaan nie. Brussels is vuil en oorvol emigrante. In Madrid kamp die sluipslapers sommer op die sypaadjies en in Brittanje keer die politiese die BBC om verslag te doen oor korrupsie. (In Detroit, lees ek op die lughawe, neem die polisie 50 min om op jou telefoonoproep te reageer, sien ook http://www.bbc.co.uk/ news/world-us-canada-23369573 )
Daar is egter 'n ander saak wat al hoe meer in my gemoed opstaan en waarmee ek deur die Europeërs gekonfronteer was. Rassisme! Nee, ek praat nie in die eerste plek van wit teen swart nie. Dit is inderdaad nog lewendig in ons land. Ek praat van 'n rassistiese regering wat rassistiese wetgewing meer as 20 jaar na apartheid steeds as beleid voor hou.
My besoek maande gelede aan die Apartheidsmuseum het my reeds deurmekaar gehad toe ek instap en vertel word hoe die land op grond van ras verdeel was. Vandag moet landsburgers steeds invul: Wit, Swart, Bruin, Indiër! (Die Europeërs wil my nie glo nie en wil weet wat is Bruinmense?) Is dit nie rassisties nie? Word daar nie juis gediskrimineer o.g.v. ras nie? Dit raak verspot wanneer dit kom by die kies van sportspanne (praat nie eens van die Southern Kings debakel nie) of selfs die bywoon van 'n konferensie. (Hoe kan 'n wit jongmens die Wêreldraad van Kerke se konferensie in Suid-Korea gaan bywoon? Vervang haar met 'n swart persoon van êrens!)
Suid Afrika is 'n wonderlike land met uitdagings soos meeste ander lande in die wêreld. Ek dink egter dat ons blind geraak het vir die onreg wat teen mense gepleeg word. Ek weet ek veralgemeen. Moet egter ook nie my standpunt wil interpreteer as "hy kla omdat witmense swaar kry nie". Mense in ons land kry swaar oor rassisme wat deur die regering gepleeg word. Een kundige by 'n rioolaanleg wat o.g.v. sy ras afgelê word, het implikasies vir alle rasse in daardie gebied.
My vraag: Hoe kan die kerk oor rassisme praat sonder om self rassisties te wees? Ons praat tans oor Belhar. Belhar gaan geen duit verskil maak in die lewe van gewone lidmate indien ons as kerk nie die Belydenis in die praktyk kan laat leef om werklik onreg op hoogste vlak aan te spreek nie. Indien Belhar nét oor kerkeenheid gaan, met geen implikasie vir die lewe van gewone lidmate nie, bly dit ook maar net 'n politieke oefening.
Is rassisme nie die grootste verdelende faktor in hierdie land nie? Kan die Belydenis van Belhar ons daarmee help?
"Ons glo… dat die kerk daarom mense in enige vorm van lyding en nood moet bystaan, wat onder andere ook inhou dat die kerk sal getuig en sal stry teen enige vorm van ongeregtigheid sodat die reg aanrol soos watergolwe, en geregtigheid soos 'n standhoudende stroom;"
Ek het in 1997 die Belhar Belydenis as deel van die Kerkraad van die NG Gem Langebaanweg onderteken. Ek aanvaar steeds die Belydenis.
Sien my poging om die Belydenis te laat lewe:
4 Comments Posted in Uncategorized Tagged Belhar, kabeldiefstal, rassisme
Posted by Johan on March 25, 2013
In hierdie Heilige Week, waar ons opnuut aan Christus se kruisdood dink, kan dit goed wees om ons theologia gloria te veruil vir 'n theologia crucis. In eersgenoemde vind gelowiges graag vir God in sy kragtige dade van mag, wonderwerke, oorwinning en voorspoed. Dit is egter in laasgenoemde, theologia crucis, waarin ons God se grootste selfopenbaring raaksien, die lyding aan die kruis. Ons word in hierdie dae weer herinner dat om al hoe meer soos Jesus te word niks met 'n oppervlakkige moralisme te make het nie, maar eerder om Jesus in sy lyding na te volg.
In hierdie dae van geweld, misdaad en algehele minagting van respek teenoor vroue en kinders, moet ons weer onsself herinner dat die Nuwe Testamentiese gelowiges mense was wat lyding geken. Hulle moes vanuit die kruis sin en betekenis vir hulle alledaagse lewe vind. Elke brief van Paulus, behalwe aan Titus, maak melding van Christelike lyding.
Dit kan vir ons eie geloofsvorming goed wees om midde in die onsekerheid en onveiligheid weg te stuur van die oppervlakkige uitlatings soos "Is God nie net ongelooflik goed nie?!" Paulus leer ons dat God juis te vinde is in lyding, swaarkry, beproewing en menslike swakheid. (2 Kor 12:7-10 Daarom, sodat ek nie hoogmoedig sou wees nie, is daar vir my 'n doring in die vlees gegee, 'n boodskapper van Satan om my met vuiste te slaan. 8Drie maal het ek die Here gebid dat dit van my af weggeneem moet word. 9Sy antwoord was: "My genade is vir jou genoeg. My krag kom juis tot volle werking wanneer jy swak is." Daarom sal ek baie liewer oor my swakhede roem, sodat die krag van Christus my beskutting kan wees. 10Daarom is ek bly oor swakhede, beledigings, ontberings, vervolging en moeilikhede ter wille van Christus, want as ek swak is, is ek sterk.)
Dit is in lyding waar ons die opofferende God ontdek. In lyding ontdek ons 'n totaal onderspeelde kant van die kruisgebeure, naamlik dat God mens geword het sodat ons gode kan word. 2 Petr 1:4 Deur dit te doen, het Hy ons die kosbaarste en allergrootste gawes geskenk wat Hy belowe het. Daardeur kan julle die verderf ontvlug wat deur begeerlikheid in die wêreld werksaam is, en deel kry aan die Goddelike natuur. "In sy eindelose liefde het Hy geword wat ons is, om ons so te maak wat Hy is" (Irenaeus van Lyons 130-202).
Lyding laat my nie triomfantlik lewe nie, maar afhanklik en nederig. Lyding laat my, anders as triomfantelisme, weg kyk van myself en ander raak sien. Dit kan sekerlik die paradoks van lyding genoem word. Wanneer ons die kruiswoorde "My God, my God, waarom het U My verlaat?" (Mark 15:34) triomfantlik wil lees, meen ons die fokus is op Christus want die Vader is mos weg. Wanneer die teks uit die perspektief van die theologia crucis gelees word, raak God sigbaar en Christus skuif na die agtergrond. Sy lyding wys juis weg van Homself na God wat in die skepping onverstaanbaar aanwesig is. Na wie anders kan daar midde in intense lyding geroep word as juis na God.
1 Petr 4:12-13 Geliefdes, moenie verbaas wees oor die vuurproef waaraan julle onderwerp word nie. Dit is nie iets vreemds wat met julle gebeur nie. Wees liewer bly hoe meer julle in die lyding van Christus deel, want dan sal julle ook oorloop van vreugde by sy wederkoms in heerlikheid.
Leave a comment Posted in Uncategorized Tagged HEILIGE, WEEK
Waaroor gaan Lydingstyd?
Posted by Johan on March 13, 2013
Ons is besig om al hoe me er die ou kerklike tradisie van Lydingstyd te herontdek. Vir die vroeë kerk was dit 'n besondere tyd van afsondering, gebed, vas en die gee van aalmoese. Die waarde van Lydingstyd vir ons as protestante is die herontdekking van geestelike dissiplines. 'n Dissipline is iets wat jy beoefen om 'n resultaat te sien op jou poging. Moet egter nie nou die fout maak deur te dink dat jy met jóú dissiplines 'n resultaat by die Gees kan afdwing nie.
Dit wat in die Lydingstyd of enige ander tyd met jou gebeur, is nie die resultaat van wat jy gedoen het of nie gedoen het nie, maar die genade van die Drie-enige God. Ons dissiplines is eerder 'n meegee aan dit waarmee God reeds in sy kinders mee besig is.
Kol 2:6 beskryf Paulus die misterie van die eenwording met God en ons wat deur die Paasgebeure 'n werklikheid geword het. Die misterie van die eenwording met God en ons, verduidelik hy soos volg (vers 12) Dit het by die doop gebeur deurdat julle toe saam met Hom begrawe is. Deur julle verbondenheid met Hom is julle ook saam met Hom opgewek, omdat julle geglo het in die krag van God wat Hom uit die dood opgewek het.
Lydingstyd is 'n tyd vir voorbereiding op die gebeure van Paassondag waar ons weer opnuut uit die dood wil opstaan. Ons vier die opstanding van Christus elke Sondag, maar in besonder op Paassondag. Ons wil met nuwe harte, nuwe voorneme en nuwe gewoontes opstaan tot nuwe lewe van geloof, hoop en liefde. Ons wil ons van hier tot by die opstanding ten diepste inoefen in die eenwording met God (2 Petr 1:4 Daardeur kan julle die verderf ontvlug wat deur begeerlikheid in die wêreld werksaam is, en deel kry aan die Goddelike natuur.)
Moet nie die fout maak deur te dink dat Lydingstyd 'n tyd van swaarmoedigheid moet wees nie. My geestelike dissiplines, soos vas en afsondering dien om die wolk van angs en spanning wat oor ons hang te verdryf. Ons kam ons hare, trek netjies aan en versorg ons in die algemeen beter, juis om die vreugde wat daar in die lewe is aan ander te toon. Die Son van geregtigheid moet al hoe meer uit ons straal.
Dit bring al hoe meer vreugde na mate ons agter kom hoe ons die begeertes van die liggaam en die hatigheid van die hart deur ons vas, gebede en stilte oorwin. Ons kom agter hoe ons al hoe meer verlig word deur die Lig wat in die wêreld ingekom het. Die besef van die betrokkenheid van God-drie-enig by my en in my is rede vir vreugde en opwinding.
God begeer al hoe meer my berou en belydenis, nie my angs en afgematte gees nie. Ons treur oor ons sonde terwyl ons die lewe vier omdat vergifnis reeds gebeur het. Ons kruisig die ou natuur telkens omdat ons elke more nuut kan opstaan tot die lewe wat as gawe aan ons gegee is. Lydingstyd is in vele opsigte 'n voorbereiding vir die opstandingsfees van Christus en ook my opstanding saam met Hom, in Hom.
Leave a comment Posted in Uncategorized Tagged lydingstyd, opstanding
RASSISME – SPRINGLEWENDIG IN SUID AFRIKA
Posted by Johan on February 28, 2013
Die vraag is nie of ons dink die ANC-regering is rassisties nie, die vraag is hoe moet ons daarop reageer. Miskien moet ek dalk net eers kwalifiseer waarom ek meen eersgenoemde is waar.
"Jong Afrikanermans word in die Calvinistiese geloof grootgemaak en glo dat hulle 'n vrou besit, 'n kind besit, alles besit en daarom daardie lewe mag neem omdat hulle dit besit." Dit was die uitlating van minister Lulu Xingwana.
"Ons gemeenskap was die afgelope drie maande verdeeld omdat hier 'n wit burgemeester was." Die woorde van Maphetle Maphetle oor die situasie in Potchefstroom met die DA burgemeester wat pas weer uit gestem was.
Nou hoe reageer 'n mens hierop? Jy kan sekerlik 'n mooi betoog oor die ware aard van die Calvinisme lewer soos Max Du Preez dit op sy Facebook blad doen. (Sien die skakel) https://www.facebook.com/max.dupreez.3/posts/486338061429515
Ek sou self ook die weg kon inslaan deur 'n enkele aanhaling van Calvyn te plaas wat vir my dui op die vroom man se verstaan van ons verhouding met God en hoe hy juis die huwelik as beeld daarvoor gebruik. Institusie II,viii,18 "The Lord very frequently addresses us in the character of a husband; the union by which he connects us with himself, when he receives us into the bosom of the Church, having some resemblance to that of holy wedlock, because founded on mutual faith."
Ek sou ook die negatiewe weg kon inslaan om met woede te reageer en te wys op die voorbeeld wat die president van die land stel wanneer dit by vroue kom en die hantering van vroue. "Jy moet kinders hê. Kinders is belangrik vir 'n vrou, want dit gee hulle ekstra opleiding om 'n ma te wees." Ons president aan die woord in 'n TV onderhoud. http://www.beeld.com/Suid-Afrika/Nuus/Vrou-moet-kinders-he-dit-is-opleiding-20120823
Dit dink ek egter kan hoogstens die uiting van innerlike frustrasie wees en bring nie noodwendig kalmte en vrede nie. Om in kalmte, rus en vrede te lewe is die vrug van 'n kontemplatiewe lewe. Daarom dwing situasies en woord, soos hier bo na verwys, my om terug te trek in God in. Lydingstyd is juis die tyd waarin ons as gelowiges aan Christus se lyding dink. Om my met Christus in sy lyding te vereenselwig, is om uit die doodsheid van hierdie situasie te kan opstaan en juis met vrede te kan lewe (Fil 3:10-11 Al wat ek wens, is om Christus te ken, die krag van sy opstanding te ondervind en deel te hê aan sy lyding deur aan Hom gelyk te word in sy dood, in die verwagting dat ek self deel sal hê aan die opstanding uit die dood.)
Ons word as't ware deur hierdie lyding, wat ons vanweë die rassisme beleef, gedwing om in stilte in die aller heiligste van ons tempel in te gaan, daar waar God se liefde geopenbaar word aan almal wat roep: "Maranatha" – Kom Here Jesus. Dit is in die allerheiligste van die geheime kamer in ons harte waar ons hierdie vrede, kalmte en rustigheid ontdek en dit kan begin lewe. Ons lewe dit dan met die woorde van die Wysheidsmeester wat ons geleer het: "Antwoord 'n dwaas nie na sy sotheid nie, sodat jy ook nie net soos hy word nie." Spreuke 26:4
Geestelike aktivisme, wat uit die kontemplatiewe gebore word as vrug van die stilte, dwing my egter ook om met geduld en liefde te verklaar: "Minister, dit wat jy vir my sê, gee my nie meer aanstoot nie, maar duisende ander se woede kan dalk wel deur jou woorde oorkook. Dink dus wat jy in jou onkunde en hoogmoed uiter. Jy het die mag om mense se lewens onherkenbaar te verander deur 'n enkele dwase woord. Met mag gaan groot verantwoordelikheid gepaard. Indien jy nie jou verantwoordelikheid saam met mag wil opneem nie, moet jy bedank. Jy skaad 'n nasie, nie net 'n ras nie."
1 Comment Posted in Uncategorized Tagged lulu; rassisme; Xingwana
Lydingstyd tyd vir sondebelydenis
Posted by Johan on February 13, 2013
Sonde is 'n woord wat nie meer populêr is nie. Trouens, daar het bitter min sondes oorgebly. Dis nou behalwe die grotes soos moord of korrupsie of misdaad. Die twee laasgenoemdes moet dan ook regtig groot wees om te kan kwalifiseer as sonde. Tog is Lydingstyd die tyd in die kerklike jaar waar ons maar oor eie ons sonde mag nadink en moet nadink.
Dit behoort egter nie nodig te wees om oor sonde te praat nie. Kinders van God weet hulle het sonde in hulle lewe. Die gevaar is dat ons dalk nie besef hoe gevaarlik sonde in ons lewe is nie. Onbelyde sonde is die enkele grootste oorsaak van 'n dorre geestelike lewe, onvervulde gebed en stiltetyd, moedelose gesoek na God se wil en verhoudingsprobleme. Sonde kan in twee kategorieë ingedeel, nl. Sonde gepleeg en sonde van versuim. Sonde gepleeg is sonde van woorde, dade en gedagtes/emosies. Sonde van versuim is woorde nie gespreek wat gepreek moes wees, dade nie gepleeg en gedagtes/emosies wat moes gebeur het.
1 Joh 1:8-10 As ons beweer dat ons nie sonde het nie, bedrieg ons onsself en is die waarheid nie in ons nie. Maar as ons ons sondes bely—Hy is getrou en regverdig, Hy vergewe ons ons sondes en reinig ons van alle ongeregtigheid. As ons beweer dat ons nie gesondig het nie, maak ons Hom tot leuenaar en is sy woord nie in ons nie. Ongelukkig het baie van ons se belydenis vervlak na: "Here vergewe my my sonde – Amen" Wanneer laas het ons voor God gehuil soos 'n kind wat werklik berou het oor hoe ons die Vader hanteer? In ons verhouding met die VADER is sonde nie maar net 'n klompie dinge nie gedoen nie of wel gedoen nie, dit is 'n verhouding waarbinne ons met die Heilige God staan wat van ons verwag om heilig te wees. (1 Petr 1:15-16 Nee, soos Hy wat julle geroep het, heilig is, moet julle ook in julle hele lewenswandel heilig wees. Daar staan immers geskrywe: "Wees heilig, want Ek is heilig.")
Hoe bely ek sonde sodat dit 'n dissipline word?
Week 1 Berei jouself voor vir sondebelydenis
Dit begin by voorbereiding en die Lydingstyd is juis die tyd daarvoor. Dit wil amper lyk of dit was wat die verlore seun gedoen het. Hy het geoefen om te bely. Hy het hom reeds voor die tyd voorberei. (Luk 15:18-19 Ek sal dadelik na my pa toe teruggaan en vir hom sê: 'Pa, ek het teen God en teen Pa gesondig! 19 Ek is nie meer werd om Pa se seun genoem te word nie. Behandel my soos een van Pa se dagloners.')
Kom ons begin ons dissipline deur hierdie week baie prakties daaroor na te dink. Sit 'n halfuur in die week opsy waar jy weet dit is wat jy beplan om te doen – sonde belydenis voor ons Vader. Indien jy reeds in die gewoonte is om te mediteer of stilte te beoefen, dan het jy dalk reeds 'n plek waar jy by kan gaan sit. Vul nou hierdie periode van tyd met stilte, gebed, bybellees en reflektering. Hou 'n joernaal van wat jy hoor wat bely moet word. Skryf neer wat jy dalk moet bely.
Week 2 Stilte
Miskien is hierdie stilte dieselfde as ons ander stilte tye. In die stilte wil God ons suiwer. Stilte is die beste manier om by die Gees te hoor wat bely moet word. Dit is wanneer ons uit die stilte kan kom en bewus kan raak van dinge wat verkeer is in ons lewens. Hierdie stilte gaan ons spesifiek binne met die wete dat die Gees aan ons sake gaan uitwys wat nie reg is in ons verhouding met ons Vader nie, en heel moontlik in ook in ons verhouding met die mense om ons. Hier kan die Jesus-gebed baie goed inkom om my rustig te maak. (Jesus, Seun van God wees my sondaar genadig.)
Week 3 Gebed
Gebed is die roep na die Vader om ons tereg te wys! Wie wil tereg gewys word? Dit is teen ons aard. Indien die Heilige Gees nie ons sonde uitwys nie, kan dit ook maklik ontaard in 'n selfverbeteringsoefening. Dan voel ons teleurgesteld in onsself wanneer ons van ons tekortkominge bewus raak en ons dit probeer aanspreek. Die bewus raak van ons tekortkominge is nie noodwendig die besef van sonde nie.
Ons raak nie bewus van sonde deur te verstaan hoe sleg ons is nie, maar hoe goed God is. Dit is sy Heiligheid wat ons van ons eie onheiligheid bewus maak. Hoe helderder die vertrek verlig is, hoe duideliker sien ons die spinnerakke. Ons wil dus in God se heiligheid inbeweeg sodat Hy ons kan verlig en ons dan die vuil binne ons kan raaksien. Wanneer ons deur God se liefde van ons sonde bewus raak, raak ons ook van sy liefde, genade en vergifnis bewus. Dit is binne God se lig dat ons besef self die geringste vergryp aan die aarde en natuur, is sonde teen God se heiligheid. (Ps 51:6 Teen U alleen het ek gesondig, ek het gedoen wat verkeerd is in u oë.)
In hierdie gebed bely ons nog nie, want ons het nog nie noodwendig iets om te bely nie. Ons roep die Heilige God aan en bely sy Heiligheid, Sy liefde en Sy genade en smeek Hom om ons te verlig sodat ons die binneste, die donker ego wat op die self gerig is, kan raak sien.
Week 4 Lees
Die Woord van God is die maklikste, en tog ook moeilikste, manier om van sonde bewus te raak. Ons lees graag dit wat vir ons mooi is en lekker op die oor val. Ons skram altyd weg van duidelike uitsprake oor sonde. Kom ons begin in week 4 om die Bybel te lees, maar net die verse waarby geen aantekening gemaak is nie of wat nie onderstreep is nie.
Gedeeltes wat kan help is bv die bergpredikasie in Mat 5-7, 1 Kor 13 oor die liefde of Ps 51. Weer is die waarskuwing dat ons maklik tekste kan kry wat so goed by 'n ander een se sonde kan pas. In die huweliksverhouding is daar altyd 'n teks wat ons meen vir my man of vrou of kinders bedoel is, maar tog nie vir my nie. Preek vir jouself en getuig teenoor ander!
Week 5 Refleksie
Die finale stap is om nou te reflekteer oor die wat ons gehoor het, gelees het en aanvoel. Nou moet ons die rol van aanklaer speel. Jy het reeds in jou joernaal aantekening gemaak. Skryf neer wat gehoor was. Ons hoef onsself nie van sonde te oortuig nie. Die HG sal dit duidelik in ons gemoed laat weerklink. Ons probleem is ontkenning. Dit is nie sonde nie of dit is nie regtig so erg nie. Ons rasionaliseer.
Die proses soos tot nou toe uitgespel, hoef nie presies so te verloop nie. Dit is bloot 'n riglyn om ons Lydingstyd sinvol in te klee. Die uitkoms moet egter 'n lys wees van sake wat ons duidelik besef sonde in ons lewe is. Moet ook nie die fout maak deur te dink dit is net groot goed nie. Omdat daar dalk vir die eerste keer erns gemaak word met die dissipline van sondebelydenis kan dit moontlik groot sake uit jou verlede wees waarmee jy nog nooit gedeel het nie. Dit kan egter ook "kleiner" dingetjies in ons lewens wees. Alle sonde weerhou ons van die ekstase wat daar kan wees binne die intimiteit met ons Vader.
Week 6 Sondebelydenis
Nou kom ons eers by sondebelydenis! Oorweeg dit ernstig of jy nie by 'n persoon moet gaan sit wat jou dalk deur moeilike dinge kan begelei nie. Krisisse uit jou verlede, waarmee nog nooit gedeel is nie, gaan dalk beteken dat jy by 'n medegelowige moet hoor: "God is getrou en regverdig, Hy vergewe ons ons sondes en reinig ons van alle ongeregtigheid". Vryspraak! Wat moet jy sê? Wat moet jy nie sê nie? Gebruik dus nou die week om jou joernaalinskrywings voor die Here te bring en bely dit puntsgewys.
Pasop vir hierdie gedagtes:
Ek het nie gesondig nie, dis maar net 'n misverstand.
Ek is 'n sondaar. (Ja, maat wat daarvan?)
Ek het 'n probleem….(Jy is nie by God vir berading nie.)
Verskonings maak vir wat jy gedoen het.
Ek probeer so hard, maar……(Let go and let God)
My vrou/man/kind het dit gedoen daarom….(Moenie verskonings soek nie.)
Hebr 9: 14Hoeveel te meer sal die bloed van Christus ons gewete bevry van die las van dade wat tot die dood lei, sodat ons die lewende God kan dien! Hiervoor het Christus immers Homself as volkome offer deur die ewige Gees aan God geoffer. Wanneer my gewet bevry is, kan ek waarlik vry wees.
Moenie bang wees om voor God te huil nie. Trane is 'n teken dat die sondaar genade ontvang het en deur die Gees gereinig word. Trane kom wanneer woorde ophou. Dit is die taal van die gees wat deur die HG oorweldig word.
Week 7 Op pad om die Nagmaal saam met die gemeente te vier
Hierdie week bring ons rustig in stilte deur. Ons rus in die Here se vergifnis en sien uit na die tekens van brood en wyn wat van God se genade spreek. Ons geniet ons verhouding met die Vader omdat ons van dinge los gekom het waarop sy Gees ons gewys het. Ons stilte tyd is nou gevul met stil-tevredenheid oor God se vryspraak en genade. Ons berei nou voor vir Goeie Vrydag en Opstanding-Sondag.
Mag jy 'n geseënde Lydingstyd en, oor 40 dae, Paastyd beleef.
1 Comment Posted in Uncategorized Tagged belydenis, lydingstyd, sonde
DIE EKKIGE EK
Posted by Johan on November 14, 2012
Ek lees weer in Willem Nicol se boek, In die hande van die Pottebakker, hoe hy waarsku oor gevaarlike uitdrukkings soos: "Gee jouself aan God oor; bely eers jou sonde; jy moet geloofsekerheid hê omgered te kan word; jy moet Jesus aanneem; jy moet seker wees jy bedoel dit as jy vir Jesus sê jy neem Hom aan; jy moet glo." (2008:53). Willem dui hier aan hoe die ekkigheid, soos hy dit noem, in die godsdiens in gesluip het. Wat ook al met my gebeur, my redding, my geloofsgroei, my heiligmaking, hang in 'n sekere sin van mý af, die ekkige ek en wat ek daaromtrent doen. Willem Nicol meen dat ons kreatiewe taal nodig het om ons hiervan te bevry.
Het ons egter die wil om van hierdie teologiese denke bevry te word. Dit kom sit so lekke in my ego wanneer ék kan vertel hoe ék in my geestelike lewe gegroei het. Voed ons nie in ons gemeentes hierdie ekkigheid nie? Ek dink aan ons eie gemeentebeplanning waarmee ons die afgelope maande mee besig was. Vir sommige is dit verskriklik belangrik dat ons goeie planne moet maak. Ander steur hulle weer nie veel daaraan nie want hulle doen in elk geval wat hulle wil. In beide gevalle is die gevaar dat die "ekkigheid" die drywer is. Ons goeie planne sal vir ons sukses waarborg.
Die vraag bly: Hoe word God in dit alles gevind en gedien? Dit is nie so 'n maklike antwoord nie. Ons het trouens telkens met ons beplanning in gebed gevra dat God die fokus sal bly. Deel van die uitdaging is sekerlik om die planne so te skryf dat die fokus weg van die ekkigheid val. Die planne behoort iets te weerspieël van 'n gemeente wat verklaar dat dit nie oor hulle eie behoeftes gaan nie, maar uit en uit oor God in die eerste plek en tweedens die gemeenskap om ons, wie gedien moet word. Is ek pessimisties wanneer ek verklaar dat "ons" wat in die bestuur sit, "hulle" – lees lidmate – wil (be)dien sodat hulle tog net sal kom? Met ander woorde, getalle dryf ons doelwitte. Getalle is tekend van ekkigheid. Want, baie mense beteken ons is suksesvol. Baie mense beteken ons het meer finansies. So word geld die tweede merker van die ekkigheid. Die laaste een is geboue, die monument van ekkigheid.
Het ons dan niks hiervan nodig nie? Daar moet tog geboue, geld en mense wees. Beslis! Die vraag bly; Hoe skuif ons die ekkigheid uit die sentrum sodat die fokus God kan wees en dat Hy die getalle, geld en geboue bepaal? Dalk begin dit by meegee (Nicol se woord), meegee om te erken dit is God wat beweeg, red, seën en laat groei. Meegee beteken dat ék nie so sal dryf, beplan, organiseer dat die ekkige ek later moedeloos word omdat die ekkige ek se planne nie slaag nie. Meegee beteken verder om ook mee te gee wat die druk van lidmate betref. Net so min soos dit om my sukses gaan, gaan dit om "jou" behoeftes wat "ek" moet aanspreek. Waar 'n gemeente meegee, praat hulle anders oor die "ek" en sy behoeftes, tree daar 'n nederigheid in wat weet ons het niks om God te bied nie. Eintlik het ons niks om ander te bied nie, net die gebroke liefde wat God vir ons het.
Hierdie nederigheid raak sigbaar in ons samekomste, bepaald in ons eredienste. Prediking stuur weg van wat die ekkige ek nog alles moet doen en fokus meer op dit wat God reeds gedoen het. Lofprysing stuur weg van die ekkige ek en sy fokus op die goedvoel-jesus. Lofprysing fokus op die Drie-enige God, Sy almag en Sy liefde. Om die ekkigheid uit die geloof te haal en uit die beoefening van geloof is moeilik. Want ék wil nie minder nie, ék wil meer, ék wil goed voel, ék wil geseën wees.
Die een manier om van die ekkigheid los te kom is om in stilte net by God te sit. Hy sal jou van die ekkigheid stroop, soos 'n ui, laag vir laag.
Hand 17:28"want deur Hom lewe ons, beweeg ons en bestaan ons.."
Leave a comment Posted in Uncategorized Tagged ekkigheid, pottebakker
Posted by Johan on October 9, 2012
Ek het gister vertel van my belewenis van enkele van die toneelstukke wat ek by Aardklop gesien het. Oskar en die pienk tannie was die ander stuk wat my aangegryp het. Dit handel oor 'n 10-jarige seuntjie, wat 12 dae het om te leef, se briewe aan God. Sandra Prinsloo speel die seuntjie van tien asook die pienk tannie wat hom daagliks besoek.
"Liewe God, My naam is Oskar, ek is 10 jaar oud, ek het die kat en die hond in die huis aan die brand gesteek, en dis die eerste brief wat ek aan jou stuur, want ek het nie voorheen tyd gehad nie. Ek moes leer". So begin die toneel. Oskar het in 'n huis groot geword waar geloof nie regtig 'n rol gespeel het nie. Nou is hy sterwend in die hospitaal. Hy weet hy het net twaalf dae oor. Die pienk tannie raai hom aan om briewe vir God te skryf. Sy moedig hom ook aan om die twaalf dae te lewe deur o.a. sy liefde vir 'n ander dogtertjie in die saal te verklaar en op te staan teen 'n ander kêreltjie wat sy meisie wil vat. Sy vermaak hom met stories oor hoe sy 'n rofstoeier was en die lesse van die lewe wat sy daaruit geleer het.
Ouma Rosa, die pienk tannie, begelei hom op verbeeldingryke en soms bitter snaakse wyse in sy laaste dae. Die aangryplike is die laaste brief van Oskar wat na sy dood op die bedkassie gevind word. Hy gaan nou slaap, skryf hy, en niemand mag hom wakker maak nie, behalwe God. Ouma Rosa, wat ook gewonder het oor haar sin in die lewe, dank God dat daar iemand was, Oskar, wat haar lief gehad het en vir haar soveel omgegee het en beteken het.
Weereens wonder ek oor geloof en die sin van sterwe. Geloof en dood is in 'n sekere sin so naby aan mekaar. Ons kan dit so maklik sinloos ervaar wanneer 'n kind moet sterf. Miskien moet ons juis gaan kyk hoe sterf kinders. My idee is dat hulle makliker die lewe agter laat, makliker vashou aan die misterie van God. Hulle is minder begaan oor "my hartjie vir Jesus gee sodat ek tog gered kan word".
Ouma Rosa se teologie is in 'n seker sin verruimend. God is daar, ja so naby soos die brief. Skryf die brief, God hoor, God is die een wat jou in 'n nuwe realiteit sal laat wakker word. Geen teologie van skuldgevoelens, straf of veroordeling oor Oskar se vrae en sy ouer se "ongeloof" nie, nee 'n teologie gevul met omgee, liefde en sin vind in die dood van die ander.
Wat het ek by Oskar geleer? Moenie te krampagtig aan die lewe vashou nie. Leef nou voluit, al is dit net twaalf dae. Indien jy nie meer kan vashou nie, die geloof verloor het, ontspan God hou jou vas.
Leave a comment Posted in Uncategorized Tagged dood, Oskar, pienk, prinsloo, sandra, tannie
Nuwe publikasie: Christelike meditasie – Jou daaglikse dissipline
Posted by Johan on September 25, 2012
Hierdie boekie is nou in Afrikaans beskikbaar teen R50.00 posgeld en verpakking ingesluit. Indien jy dit wil bestel, betaal die bedrag in die volgende rekening in en e-pos die bewys van betaling met jou posadres na vdhj100@gmail.com
Rek naam: World Community for Christian Meditation SA
Rek no : 62170978252
Die inhoud van die boekie lyk so:
2. HOE BID ONS?
A. Stilte (Silence)
3. DIE TRADISIE VAN CHRISTELIKE MEDITASIE
A. Die Bergpredikasie
B. Die Huidige Oomblik
4. JOHN MAIN: SY LEWE EN LERING
A. Inleiding tot Meditasie
B. 'n Moderne Oorlewering / Tradisie
C. Eerste beginsels
5. DIE DISSIPLINE VAN MEDITASIE
A. Die Liggaam
B. Tyd en Plek
6. DIE VRUG VAN
A. 'n Innerlike verandering
7. "VOORUITGANG": DIE REIS
A. Die armes van Gees
B. Hoe om te mediteer
Literatuur en Opnames oor Meditasie
Die Visie van John Main
Die Wêreldgemeenskap vir Christelike Meditasie
WCCM SA Kontakbesonderhede
MEDITASIE EN DIE BREIN
Posted by Johan on August 30, 2012
Gaan lees gerus die artikel oor meditasie.Dit het reeds in 2006 verskyn:
Posted by Johan on August 8, 2012
Die Olimpiese spele het die landing op Mars 'n bietjie in die agtergrond laat verdwyn. Ons is gefassineerd met die mens se prestasie op die atletiekbaan, tot so 'n mate dat ons die prestasie van die Marslanding minder ag. Terwyl dit die mens 78 jaar geneem het (van 1896-1964) om die Olimpiese rekord vir 100 m van 12 sek. na 10 sek. te verminder, het dit hom 48 jaar geneem om die tyd van 10 sek na 9.63 sek. af te bring. Rofweg sou ons kon se dat die mens oor 100 jaar ongeveer 2 sek. vinniger geword het.
Die eerste maanlanding was in 1969 en nou 43 jaar later land die Curiosity, so groot soos 'n Minnie Cooper op Mars. Daar was voorheen al kleiner tuie op Mars, maar hierdie is op 'n ander skaal met nuwe tegnologie. 'n Navorser by Nasa beweer dat dit 20 jaar sal duur voordat hulle 'n bemande tuig na Mars sal stuur. Hulle uitdaging is om die mense te kan terug bring, wat nog nie moontlik is nie. Ek wonder of dit nie eerder gouer as later sal wees nie.
Wat het dit alles met geloof te make. Vir my as teoloog verwonder ek my met hoeveel kapasiteit, inherente potensiaal, God die mens mee gemaak het. Dit is egter 'n belydenis: God het geskep. Wat sou egter met geloof gebeur indien die Curiosity lewe op Mars vind? Die Bybel verklaar tog baie duidelik dat daar net lewe op aarde is. Dit hang natuurlik daarvan af hoe jy die Bybel lees. Indien die Bybel vir jou die Wetenskapboek van alle Wetenskapboeke is, gaan jou geloof skade ly. Indien die Bybel egter 'n geloofsboek is, 'n Spirituele teks, dan kan jy rustig wees oor wetenskaplike ontdekkings van lewe op Mars, al dan nie. Die Bybel verduidelik in Gen 1 en 2, ook op ander plekke soos die Psalms en Job, dat God die Skeppergod is. Die Bybel verduidelik nie hoe, bedoelende wetenskaplik hoe, God geskep het nie.
Ons kan uit die Bybel wel tot die besef kom dat God planmatig, ordelik en liefdevol geskep het. Die grootste wonder is dat God herskep, nuut maak en mense kan omvorm. Deur die liefdevolle krag van sy Gees, deur die Misterie van Christus wat voor alle tye saam met God bestaan het, bring Hy nuwe lewe in mense. Die Misterie van God kan met geen wetenskaplike ontdekkings ongedaan gemaak word nie. Wetenskaplike ontdekkings bevestig dat Bybelskrywers kinders van hulle tyd was, dat Bybelskrywers die Misterie van God in hulle leefwêreld beleef het soos ons Hom beleef. Hulle leefwêreld, wat in die Bybel na vore tree, was egter anders as ons leefwêreld.
Vir die leefwêreld van die Bybelskrywers was mikroskope nie beskikbaar nie, daarom is die mosterdsaad die kleinste (Mat 13:32). Vir die leefwêreld van die Bybelskrywer was wetenskaplike kennis beperk en het hy nie kontak met die Chinese gehad nie. Daarom draai die son om die aarde en staan die aarde op pilare (Job 9:6).
Ons leef in 'n wonderlike wêreld waar die Misterie van God steeds 'n realiteit is. Dat ons in die toekoms dalk nog anders oor die Bybel sal dink, is heel moontlik. Die Misterie van God sal egter altyd 'n realiteit wees. Ook vir ons kinders wat dalk eendag op Mars gaan woon. Ps 46:10 Be still, and know that I am God: I will be exalted among the heathen, I will be exalted in the earth. (KJV)
Leave a comment Posted in Uncategorized Tagged Curiosity, Mars
Leave a comment Posted in Uncategorized Tagged Lazar, Puhalo
Posted by Johan on June 27, 2012
A good spirituality achieves two huge things simultaneously: It keeps God absolutely free, not bound by any of our formulas, and it keeps us utterly free ourselves, not forced or constrained by any circumstances. When these two great freedoms meet, we have a spiritual awakening. And the world opens up beneath our feet and above our heads. We are in a differently shaped universe.
Keeping God free (from bad teaching, fear, and doubt) and getting you free (from selfishness, victimhood, and childhood wounds) is the big rub and the lifelong task.
Like two super magnets, when the two freedoms are achieved simultaneously—even for a millisecond—they grab onto one another and, as in nuclear fusion, an explosion results. It is without doubt the change that changes everything. It is both divine lovemaking and human ecstasy. E-mail from http://www.mysoulprovider.org/
Posted by Johan on June 20, 2012
Om "God" te kan sê, is genoeg. God se grootheid en genade is so omvattend dat ek net na Hom kan roep in een word en Hy sal hoor. Trouens, ek hoef selfs nie te roep nie, ek kan gewoon in Hom rus en Hy sal rus gee. Tog leer die Bybel dat ons ook "Vader" mag sê, en ook Jesus en Heilige Gees. God is egter nie 'n man nie. Net soos my vrou nie 'n Engel is omdat ek vir haar "engel" sê nie. Ek probeer iets sê van wat sy vir my beteken.
Om God dus Vader te noem, gee die Bybel aan ons taal om iets van God te omskryf. God se grootheid kan egter nie met menslike taal omskryf word nie. Die Bybel beskryf God ook in terme van 'n ma of vrou. Ek noem net een voorbeeld. Deurt 32:11-12 As an eagle stirreth up her nest, fluttereth over her young, spreadeth abroad her wings, taketh them, beareth them on her wings: So the LORD alone did lead him, and there was no strange god with him. (KJV). Selfs die mans wat die Afrikaanse vertaling van die Bybel behartig het, kon nie die vroulike vorm, soos dit hoort, vertaal nie. Vir hulle was dit vreemd dat God as 'n vrou uitgebeeld kon word.
Dit is egter nie die punt nie. God is baie groter en anders as wat ons meen Hy is. Die Ou Testament vertel ons hoe Israel gesukkel het om te verstaan dat God anders as die afgode is. Hy bly, byvoorbeeld, nie agter in Juda wanneer die Jode na Babilonië weggevoer word nie. Hy bly nie (net) op die bergtoppe waar die afgode se altare en gewyde pale staan nie. Hy is ook in die vlaktes by sy mense. Hy is by die mens, in die mens. Hy is!
Die God wat ons aanbid, is alomteenwoordig. Hy is nie soos die Duiwel/Bose wat op net een plek op 'n slag kan wees nie. (Ek wonder soms wanneer ons so oor die Duiwel praat, asof hy orals ten alle tye teenwoordig is…..).
Miskien is die belangrikste kenmerk van God, Sy genade. God word mens om mense van sy liefde te oortuig. Wanneer Jesus, waarlik God en waarlik mens, hier op die aarde in die stofstrate van Jerusalem en omgewing rondloop, dan demonstreer Hy iets van die genade, liefde en omgee. Hy is in Sy liefde insluitend wanneer Hy die prostitute omarm, met vroue in die openbaar praatjies maak, gaan kuier by die swak karakters van die dorp en aan tafel toelaat dat 'n vrou hom met olie salf (Lukas 7:36-50). God het in die oë van die gelowiges nie so gewerk nie. Maar, die ware God, Skeppergod, werk tog so. Daarom kan ek elke oggend na my meditasie van my knieë af opstaan met die rus dat "God" genoeg is. Ps 46:10 Be still, and know that I am God (KJV).
Leave a comment Posted in Uncategorized Tagged ascetism
Posted by Johan on April 2, 2012
Posted by Johan on March 21, 2012
I realised recently that people who live on small islands have a low rating on punctuality. I think this is due to the fact that given the short distances involved they don't think they will be late as long as they set out before the time of their appointment. This philosophy of time doesn't work so well in the big world.
Then there are personalities who can never keep a deadline and live in a time dimension of ever-melting horizons.
If the spiritual dimension of life has been awakened and if we are exploring its life-enhancing depths then the balance between waiting and acting becomes regulated. This is no doubt why meditation reduces stress and promotes creativity.
To learn to say the mantra and, as John Main said 'to be content to say it, is to see that all time exists in the present moment. The gift of seeing that that moment is the moment of Christ adds the icing to the cake. – Fr Laurence Freeman
Leave a comment Posted in Uncategorized Tagged time
Posted by Johan on March 12, 2012
Leave a comment Posted in Uncategorized Tagged Cohen, Leonard, theology
Posted by Johan on March 3, 2012
It is not just that 'perfection' is off-putting. In context the word refers to God's boundless, non-judgmental love that is tested in human affairs by our capacity to love those who do us harm or reject us. Perfectionism is a refuge for religion that does not want to understand this and that prefers the ego-satisfaction of making rules it takes pleasure in keeping and a perverse pleasure in breaking.
If God were as easy to understand as that we'd have an easier lot in life. There wouldn't be the insatiable thirst that is at the core of human existence. But how can we endure an invitation to divinization from a stranger who won't take no for an answer and comes back without shame for yet another rejection?
Jesus often got impatient with his disciples – 'so slow to understand'. We see the same resistance in the time it takes many of us to understand meditation. There are many books and teachings that say meditation is good, of course, as a preparation for hearing what God has to say. This is a pious way of missing the point – not so different from saying that, yes, meditation is good because it makes us sleep better at night and reduces our cholesterol.
To get the point that God is the silence, that's the point. Our mystical tradition teaches that. But it seems easier to go the more complicated route.
And why keep bringing meditation into it? Isn't it worth repeating that there is a simpler and more direct way home?
By Fr Laurence
Posted by Johan on February 22, 2012
'When you fast do not put on a gloomy look like the hypocrites..' (Matthew 6:15)
To raise the reality check we are helped by an instrument – which is provided by a special practice we take on during Lent. Prayer, almsgiving and fasting are the traditional categories of spiritual practice.
If we do this practice for the right reason, in the right way, why be gloomy? There's everything in the right practice to make Lent a time for smiling. Fr Laurence