Die Here belowe dat Hy die dowwe lamppit nie sal uitblus en die geknakte riet nie sal breek nie, maar hoe vind mens troos en berusting as jy jou eie kind moet begrawe? Wat van die saligheid van ’n kindjie wat nog in sy of haar kinderjare uit hierdie lewe weggeneem word? Hierdie is praktiese vrae, selfs vandag met al ons mediese kennis. In die 17de-eeuse Nederland waar die Dortse Leerreëls ontstaan het, was die sterftesyfer onder jong kinders meer as 50%. In Suid-Afrika is die sterftesyfer onder jong kinders vandag rondom 3.4% en wêreldwyd staan dit op 4.9%. Dit is ’n groot verskil, om vir ’n feit te weet dat jou kindjie ’n 50% kans het om dalk sy of haar eerste verjaarsdag te vier of nie te vier nie. Nancy Guthrie deel haar eie stryd met rou na die dood van haar twee kinders – en hoe God in die midde daarvan aan die werk was:
Dit is met hierdie saak wat Totius ook geworstel het in sy gedig “Die Godsbelsuit”:
Voor die onheilswoning en
tussen die skaars-beblaarde
soetdorings staan, in droë aarde
maar lowergroen en blink van blad,
die wag-’n-bietjie langs die pad.
Wanneer ek naderkom dan sien
ek dorings krom en reg;
‘k sien takke inmekaar gedraai
en deurmekaar gevleg.
En wil ek in die blare gryp
of aan die takke breek,
dan tas ek in ’n doringnes
wat vreeslik haak en steek.
Bo al u donker bome, o Heer,
groei my ’n enk’le reusboom uit
dit is die wag-’n-bietjie-bos
van u besluit.
Van ver so skoon, so groen, so blink…
maar hoe verward
wanneer ek dieper kyk en dink
as wat ’n sondaar pas.
En steek ek dan my hande uit
na u besluit,
dan gryp ek in die dorings vas.
God se voorsienigheid is nie maklik om te begryp nie, veral nie as kinders sterf nie. In sulke tye benodig ons troos. Die Dortse vaders het in ‘n tyd waar kindersterftes ‘n daaglikse realiteit was gelowiges ouers probeer troos uit die Woord. Ons lees hierdie troostende woorde in ons belydenis (DL 1:17):
Die kinders word saam met hulle ouers in God se genadeverbond opgeneem. Wat die Skrif ons leer is dat kinders wat in die verbond gebore word en nog in hulle kinderjare sterwe is in God se teenwoordigheid met ’n Middelaar — die Here Jesus. Die Nederlandse Geloofsbelydenis spreek ook hierdie troos uit, by die doop:
Waarlik, Christus het sy bloed nie minder vir die reiniging van die gelowiges se kindertjies as vir die volwassenes vergiet nie. Daarom behoort hulle die teken en die sakrament te ontvang van wat Christus vir hulle gedoen het, soos die Here in die wet beveel het om hulle kort na die geboorte deel te laat hê aan die sakrament van die lyding en sterwe van Christus deur vir hulle ’n lam te offer, wat ‘n sakramentele heenwysing na Jesus was. Buitendien doen die doop aan ons kindertjies dieselfde as wat die besnydenis aan die Joodse volk gedoen het; dit is die rede waarom die heilige Paulus die doop die besnydenis deur Christus noem (Kol. 2:11).
Dit is troos wat logies voortvloei uit die verbond, maar hoekom dan ’n belydenis daaroor skryf? Want dit is nie wat die Remonstrante in die 17de eeu geleer het nie, hulle het geleer dat as God dan mense verbygegaan het in Sy verkiesing, m.a.w., as Hy mense verwerp, dan sal kinders sekerlik moet hel toe gaan omdat hulle geen vrugte van hulle verkiesing kan toon nie en daarom nie verkies is nie. Maar sien dit is ’n verdraaiing van wat die Skrif leer. God het immers Sy verbond opgerig met Abraham en sy nageslag. Daarin kan ons berus, verbondskinders is in God se teenwoordigheid met ’n Middelaar – die Here Jesus. Die doop is ’n teken daarvan, maar onthou dit is nie die verlossing self nie, selfs al is was jou kindjie nog nie gedoop nie – ook daai kindjie word opgeneem in God se verbond. Die kindjie word geheilig, m.a.w., afgesonder. Hulle is lidmate van Christus se kerk omdat hulle daarin gebore word.
Ons weet nie hoekom God in sy voorsienigheid pyn en lyding oor ons laat kom nie, maar ons weet wel dat dit nie is omdat Hy ons nie liefhet het nie. Ons sien dit by uitstek aan die kruis, dat God nie net hande gevou in die hemel sit en skaak speel met ons lewe nie, maar dat Hy ons so lief gehad het dat Hy vir ons gesterf het, en hoor ons ook in die Skrif en ons belydenis, Hy het ook vir die kinders van gelowiges gesterf. Dit is die troos wat Here ons bied. In al jou pyn en lyding kan jy daaraan vashou en ook aan God se belofte dat Hy die dowwe lamppit nie sal uitblus en die geknakte riet nie sal verbreek nie. Saam met die apostel kan ons uitroep:
“O diepte van die rykdom en wysheid en kennis van God! Hoe ondeurgrondelik is sy oordele en onnaspeurlik sy weë! Want wie het die gedagte van die Here geken of wie was sy raadsman gewees? Of wie het iets aan Hom gegee, dat dit vergeld moet word? Want uit Hom en deur Hom en tot Hom is alle dinge. Syne is die heerlikheid tot in ewigheid! Amen (Rom 11:33-36).”