Ons sit op ‘n hittegolwende Sondag in Februarie af Kakiebos toe om te loop kyk en te loop eet – met die bykomende hoop op ‘n koeltetjie teen die versengendheid en ‘n kouetjie vir die afkoel van die innerlike. En dié hoop het nie beskaam nie:
Jy ry tot agter, half om die Kakiebos na die ruim parkeerplek, maar vandag staan al die besoekers se rygoed in die diep koelte van die groot naaldbome neffens die inrypad. Dis waar ons ook stilhou.
Ons neem plaas op die onderdakdek. Die dak is hoog en goed geïsoleer teen die son se aanslag en dis alkant oop, sodat die luggie wat trek, sy welkome verkoelingswerk kan doen. Jy kan binne loop sit in die eetlokaal, waar ‘n snuisterywinkel ook sy staanplek gekry het.
Van ons stoeptafel af kan ons die bedrywighede in die kombuis gade slaan, waar eienaar, Theunette, self agter die potte bontstaan. Ek hou van ‘n plek waar hulle nie wegsteek wat in die kombuis gebeur nie. Dit gee my ‘n rustigheid oor dit wat ek gaan eet.
Die ander gaste is duidelik op hulle gemak en dit lyk of die meeste mekaar jare reeds ken. Die verkeer op die teerpad pla aanvanklik ‘n bietjie, maar, soos die kreef, raak ons ook gewoond daaraan.