'N Klimaatveranderingskurrikulum om die klimaatstaking te bemagtig
Geskryf deur Ria Dunkley
Dit is te laat om hulle daarteen te beskerm, so hoe vertel onderwysers kinders van klimaatsverandering sonder om hulle bang te maak? Die goeie nuus is dat jongmense reeds verloof is - die studente neem deel aan klimaatstakings wys dat jongmense aksie wil hê en bereid is om die skool oor te slaan om te wys hoe ernstig hulle is. Maar in die klas moet kinders nie voel dat hul tyd vermors word nie. Laerskoolonderwysers het 'n etiese verantwoordelikheid om klimaatsverandering in hul klaskamers in te bring en is goed geplaas vir die taak.
Die voorstel van 'n klimaatsveranderingskurrikulum is geen noemenswaardige prestasie nie. Hoe om die omvang, omvang en omvang van die klimaatnoodgeval te dek? Van die wêreldwye effekte op die Aarde se biodiversiteit aan die menslike bronne van kweekhuisgasvrystellings - klimaatsverandering sal die toekoms van vandag se kinders oorheers en elke aspek van hul lewens hervorm.
Dan is daar die grootste vraag van alles - wat gaan ons daaraan doen? Dit lyk asof kinders meer lewendig maak as die volwassenes aan bewind, en die vrye verbeelding wat ons gewoonlik aan kinders toeskryf, is nodig om die wêreld in die lig van die klimaatkrisis te herskep. 'N Belangrike taak vir opvoeders in die 21ste eeu is om sulke abstrakte konsepte tasbaar te maak.
Storievertelling bied 'n weg vir die opvoeder, en dit lyk asof elke onderwyser van die laerskool wat ek nog ooit ontmoet het, 'n geskenk daarvoor het. Ek het gesien hoe kragtig storievertelling kan wees toe ek by die Eden Project in Cornwall - die wêreld se grootste binnenshuise reënwoud. Hier leer besoekers meer oor die natuurlike wêreld terwyl hulle daarin verdiep is.
Een onderwyser het 'n verhaal vertel oor antieke Polinesiërs wat deur die Stille Oseaan gereis het en plante saamgeneem het wat hulle gekweek het om vir medisyne, voedsel en klere te gebruik. Hy het aan die skoolgroep verduidelik dat dit gelei het tot die verspreiding van plante, soos palmbome met kokosneut en piesangs, oor die eilande in die Stille Oseaan. 'Jou eiland sak,' het hy vir die kinders gesê. 'U vertrek om nuwe lande te vind en u lewe te verander. Watter plante sou jy saamneem? "
Tropiese plantegroei in die Eden Project-koepel. Francesco Carucci / Shutterstock
Met die gedagte dwaal die kinders te midde van Eden se rysplante, die piesang- en rubberbome wat bande maak en die periwinkles wat leukemie by kinders genees.
Hul lewens voel miskien 'n miljoen kilometer van die ou reisigers af, maar die dinamika is dieselfde - ons vertrou almal op die natuurlike wêreld. Dit is nie net iets mooi om na te kyk nie, dit is noodsaaklik vir ons oorlewing. Verhale kan optree as springplankry wat jongmense in nuwe maniere van sien, dink en in 'n voortdurend veranderende wêreld laat val.
Elke laerskool moet 'n boekrak vir klimaatsverandering bymekaarmaak. Dit kan 'n blywende liefde vir die natuur inspireer en vertroudheid begin maak met ekologiese terme en konsepte. 'N Goeie voorbeeld is die van Rob McFarlane Verlore woorde - iets van 'n reddingsmissie vir natuurwoorde wat uit die Oxford Junior Dictionary uitgevee is. Die boek stel kinders voor aan otters, conkers en kingfishers deur middel van poësie en pragtige skilderye.
Boeke wat meer direk oor die vernietiging van die omgewing en klimaatsverandering handel, is ook nodig. Lara Hawthorne s'n Alba, die honderd jaar oue vis, vertel die verhaal van 'n pragtige koraalrif wat 'n besaaite begraafplaas word. Die vis Alba sit in 'n plastiekbottel vas en word net gered deur 'n dogtertjie wat haar gemeenskap werf om die see skoon te maak en Alba vry te laat.
Die vertel van hierdie verhale kan lei tot besprekings oor nuttige aktiwiteite buite die klaskamer. Met 'n goed beplande leeslys kan taal 'n verrassende effektiewe brug na die buitelewe wees, en 'n kragtige motiveerder om dit te versorg.
Van studente tot rentmeesters
Skole aan die see lees miskien "Alba" voordat hulle skoon aan 'n strand deelneem. Onderwysers kan leerlinge help om data op te neem in burgerwetenskaplike projekte, soos seegras raaksien langs beskutte kuslyne om wetenskaplikes te help verstaan ​​waar hierdie wei onder water is en om hulle te beskerm. Stedelike skole vind miskien kolle van ou bome, parke en tuine opnames doen. Hier kan hulle korstmos en mos op bome identifiseer meet lugbesoedeling - waar daar meer groei aan boombas, is die luggehalte geneig om beter te wees. Hulle kan ook toetspapier in damme doop om plaaslike waterbesoedeling te verstaan ​​of bome te plant en nuwe veldblomweide te saai.
Korke is natuurlike lugbesoedelingsmonitors wat kinders kan meet om hul plaaslike omgewing dop te hou. Dark Moon Pictures / Shutterstock
Daar is ook geleenthede om die natuur binne die skoolterrein te verken. Die Microverse-projek van die Natural History Museum help kinders om die spesies wat op mure en in die hoekies en hoekies van 'n speelgrond leef, te identifiseer en die ekologiese rolle wat hulle speel.
Kinders kan die gevolge van klimaatsverandering gedurende hul skooltyd in besonderhede leer, maar ter wille van hoop moet ons dit deur middel van maniere neem om die gevolge te versag.
'N Ambisieuse klimaatsveranderingskurrikulum in laerskole kan jongmense in staat stel om die natuurlike wêreld te verstaan ​​en hulself as deel daarvan te sien voordat hulle die kans gee om dit te help en dit te help. Dit is egter belangrik dat die generasie van klimaatstaking nie mag voel dat hul pogings hopeloos is nie - die skool moet hul passies koester en hulle help om die toekoms te vorm wat hulle gaan erf.
Ria Dunkley, dosent in geografie, omgewing en volhoubaarheid, Universiteit van Glasgow
Jy is hier: Tuis > Sosiale en Politieke > ekonomie > Onderwys > 'N Klimaatveranderingskurrikulum om die klimaatstaking te bemagtig