Militêre ontwikkelings in die dertigjarige oorlog - Verloop van Geskiedenis - 2021
Militêre ontwikkelings in die dertigjarige oorlog
Groot militêre ontwikkelings het gedurende die Dertigjarige Oorlog plaasgevind - moontlik meer as in die vorige eeue. Geskiedkundiges debatteer nog steeds of daar 'n 'militêre rewolusie' gedurende die dertigjarige oorlog plaasgevind het, maar wat nie ontken kan word nie, is die uitwerking wat die militêre ontwikkeling op die volgende eeue sou gehad het.
In die Dertigjarige Oorlog is daar 'n verandering van 'klein oorloë' na wat eintlik 'n totale oorlog was. 'N Volk se ekonomie was gebaseer op die oorlog in die oorlog en die stand van die land binne die dertigjarige oorlog. Die burgerbevolking is nadelig geraak op 'n manier wat nog nie voorheen gesien is nie. Die grootte van die leërs het geweldig gegroei - net soos die koste om die leërs in die veld te hou. In die benadering van Gustavus Adolphus het die leërs die eerste keer gesien wat 'professionaliteit' genoem kan word.
Die grootte van die leërs het gegroei tot die groottes wat nog nie gesien is nie en dit het meer as net 'n oorlas vir die burgerlike bevolking van Europa geword. Dit is vererger vir die burgerlikes deurdat leërs van die land probeer leef het in 'n poging om die koste om hulself te onderhou te verminder - as dit beteken dat vee en graan van burgerlikes geneem word, is dit so. In 'n gebied waar die leërs tydelik gebaseer was, kon hulle die land verwoes voordat hulle verder gaan - hoewel gebiede net tien kilometer van 'n gevegsgrond af, of vanwaar 'n leër gebaseer was, nie deur 'n indringende leër beïnvloed kon word nie.
Grootte van die leërs Spanje Holland Frankryk Engeland Swede
1470 se 20,000 - 40,000 25,000 -
1550 se 150,000 - 50,000 20,000 -
1590 se 200,000 20,000 80,000 30,000 15,000
1630 se 300,000 50,000 150,000 - 45,000
1650 se 100,000 - 100,000 70,000 70,000
Namate leërs groter geword het, het beheer oor hulle problematies geraak. Die grootste probleem waarmee bevelvoerders te kampe gehad het, was kommunikasie tussen afdelings van 'n leër terwyl hy aan die gang was. Suksesvolle leërs, soos die Swede onder Gustavus, het kleiner eenhede van hoogs opgeleide mans in die leër as geheel gebruik. Daar is baie klem gelê op die gebruik van ruiters.
Die mees algemene taktiek wat gebruik is, was die karakole - 'n gekombineerde ruiterslag met behulp van vuurwapens. Uiteindelik is dit vervang deur 'n volskaalse ruiterslading. Sulke taktieke het goed opgeleide en gedissiplineerde troepe nodig gehad. In die Dertigjarige Oorlog het professionaliteit ontwikkel binne sekere leërs soos die Swede. Suksesvolle aanvalle is volgehou en aanstootlike taktieke het die norm geword wat soldate min tyd gehad het om te strooi soos in vorige eeue. Die leërs wat nog steeds so 'n benadering tot oorlogvoering gehad het, het in hierdie oorlog onsuksesvol geblyk. 'N Vinnige aanstootlike veldtog het die vyand min tyd gegee om sy verdediging voor te berei. Daarom het die Dertigjarige Oorlog beweeg na veldtogte gebaseer op professionaliteit, spoed en aanstootlike aard. Gustavus het verseker dat sy mans gereeld betaal word en dat die inwoners goed behandel word. As Sweedse soldate plaaslike produkte nodig gehad het, moes hulle daarvoor betaal eerder as om dit net te steel, soos al te gereeld in die verlede gebeur het.
Maurice van Oranje kry baie krediet vir die aanvang van hierdie hervormings, net soos Gustavus Adolphus van Swede.
"Hy (Gustavus) het 'n groter strategiese visie gehad; hy het Maurice se metodes gebruik, daaraan toegevoeg en verbeter, en sodoende 'n patroon op die oorlogskuns op te lê wat dit byna ongewysig behou het tot die koms van die revolusionêre leërs van Frankryk. "(Roberts)
Baie militêre ontwikkelings is ook tydens die Spaans-Hollandse oorlog geleer. Groot vooruitgang is gemaak in die vestingstryd en die gebruik van pioniers. Maar toe die konflik in 1621 weer begin, is daar min nuwe innovasies ondervind. Een ontwikkeling was egter die gebruik van minder geledere soldate wat hulle minder vatbaar vir artillerievuur gemaak het. Infanterie is tradisioneel in die volgende formasie gehou
Dit het die mans in eenhede gehou wat makliker was om te beheer, aangesien hulle minder verspreid was, maar 'n akkurate artillerie / mortierskulp op so 'n formasie sou rampspoedig wees. 'N Krag van die kavallerie kan ook groot skade berokken omdat die teiken soveel groter was. Die skuif het na
Alhoewel dit moeiliker was om te beheer, het hierdie formasie 'n groter beskerming teen artillerievuur gehad. Dit was ook 'n kleiner doelwit vir 'n aanval op die kavallerie. Sodanige aanval agter in die formasie kan ook daartoe lei dat die aanvallende kavallerie verswelg word deur diegene wat nie direk aanval nie. Die sukses, al dan nie, van so 'n formasie was afhanklik van opleiding en dissipline.
Die oorlog het ook 'n verbetering in vuurwapens gemaak - hoewel dit nie net tot een kant beperk is nie. Die geweer van die snuit laai het gekom. Oorlog het klem gelê op ontwikkeling en leërs het die standaard van wapenontwerp beter gestandaardiseer. Kaarte en veldbrille is meer gereeld gebruik en die meeste troepe het gereeld betaal. Opleidingshandleidings word meer algemeen gebruik, veral deur Jacob de Gheyn en Jacob von Wallausen.
Die impak van Gustavus moet nie onderskat word nie.
Hy het die vuurkrag van sy leër versterk deur formasies te hervorm en ligter wapens in te stel. Hy het ook ligter artillerie bekendgestel wat dit baie beweegliker gemaak het en gepas is met die opvatting van Gustavus dat leërs aanstootlik moet wees en gereed moet wees om op 'n oomblik kennis te neem en die nodige toewyding te dra om die vyand te verslaan. As u u vyand hard kan slaan, moet u mobiliteit nie in gedrang kom nie. Gustavus het ook sy offisiere aangemoedig om meer selfstandig te wees oor hul eie bevoegdhede. Tyd kon slegs vermors word as 'n beampte by 'n senior beampte moes aanmeld vir toestemming om iets te doen. Vertraging het ook die snelheid van aksie in gedrang gebring. 'N Leër wat op bevele wag, was byna seker ledig.
Gustavus moes ook op huursoldate staatmaak. Die bevolking van Swede het nie 'n groot leër toegelaat nie. In die Slag van Breitenfeld bestaan ​​slegs 20% van die Swede se leër uit Swede. By die Slag van Lutzen was die syfer 18%. Huursoldate van nature was nie betroubaar nie en hulle het geld as hul meester gehou. Huursoldate wat kante in die aanloop tot 'n geveg het, nadat hulle meer geld aangebied is, was nie ongewoon nie. Die ekonomiese situasie van Swede ná 1632 het groot getalle huursoldate verlaat Swede vir beter betaalde werk elders.
Die hervormings van Gustavus het ook misluk. Na sy dood het die senior generaals in die Sweedse leër kleiner artillerievuurweë ten gunste van groter getrek. Kleiner kanonne was miskien meer beweeglik, maar die impak van 'n groot artillerievuur was veral groter in die oorlogsoorlog.
Teen die einde van die oorlog het die leërs kleiner geword. Die koste om groot leërs in die veld te hou, was die ekonomie van sommige lande. In 1631 het Wallenstein meer as 54 voetregimente en 75 kavallerieregimente - meer as 100.000 man in totaal. Militêre geskiedkundiges het egter die gevolgtrekking gekom dat hierdie leër in werklikheid 230,000 was, omdat dit die ekstra 130,000 nodig was om 100,000 soldate in die veld te hou. Die 75 kavallerieregimente sou 'n groot aantal smede alleen nodig gehad het om die perde te laat vang.
Wallenstein het ook ingestem om 'n leër op te rig, maar nie daarvoor te betaal nie - dit moes die keiser Ferdinand doen. Die koste van die Dertigjarige Oorlog vir die keiserlike tesourie word geskat op 250 miljoen kuil. Spanje se bydrae tot haar neef van Habsburg was 'n skrale 1,9 miljoen kloof, terwyl die pous, wat die keiser beskou het as die verdediger van die Katolisisme, net 900,000 vulkane besorg het. Daarom moes die mense van die Heilige Romeinse Ryk die wetsontwerp onderneem. Een van die belangrikste ontwikkelings van die Dertigjarige Oorlog was die reuse koste van oorlogvoering self en die implikasies wat dit op lande in Europa sou hê.
Was daar 'n militêre rewolusie in die dertigjarige oorlog? Historici stem steeds nie saam nie. Die groei in die grootte van die leërs, die gebruik van nuwe wapens, die ontwikkeling van professionaliteit en nuwe taktieke het sommige mense laat besluit dat daar 'n rewolusie op militêre vlak sou plaasvind. Die teenargument hiervoor is die feit dat geen enkele leër of kombinasie van leërs die vermoë gehad het om 'n uitklophou te lewer wat tot oorwinning gelei het nie. Die Vrede van Westfale staan ​​ook bekend as die Vrede van uitputting - alle kante in die oorlog was teen die middel van die 1640's uitgeput. Limm meen dat leërs in staat was om 'n reeks ad hoc-veldtogte te beveg, maar nie die ander kant in so 'n mate kon verslaan dat dit moes oorgee nie.