AFRIKAANSE OPSOMMING: Boeremusiek, ’n hoofsaaklik wit, inheemse volksmusiekvorm in Suid-Afrika, is feitlik onverken in akademiese diskoerse. Hoewel boeremusiek deurlopend in die geskiedenis deur die Afrikanermiddelklas bespot is, word boeremusiek vandag beskou as die reaksionêre subkultuur van wit bevoorregting en alleenreg. Hierdie tesis verken die jukstaposisie van plig en plesier in die boeremusiekwêreld. Die geskiedenis van boeremusiek – ’n genre met ’n histories a-politieke karakter en hibriede rasse-oorspronge – bied ’n blik op ’n populêre Afrikanerkultuur wat dikwels in opposisie staan teenoor Afrikanernasionalistiese politiek. Terselfdertyd blyk die impak van politieke ideologie, veral in die gekonstrueerde subgenre “tradisionele boeremusiek” en in die herhaalde gebruik van Afrikanernasionalistiese simbole. Hedendaagse boeremusiekuitvoering ly onder hierdie skisofreniese onderdanigheid aan en verset teen Afrikanernasionalisme. Die doelwit van hierdie tesis is nie die samestelling van ’n omvattende meesternarratief oor boeremusiek nie. ’n Andersoortige akademiese diepgang word nagestreef in ’n reeks deels-vrystaande hoofstukke met Adele Clarke se “situasie-analise” as inspirasie. Hierdie hoofstukke maak gebruik van diverse metodologieë soos musiek-, literêre en teoretiese analise, etnohistoriografie, visuele etnografie en biografie en ontleen aan verskeie dissiplinêre diskoerse binne die kunste en geesteswetenskappe. Tussen-in die primêre hoofstukke is daar ’n reeks kort refleksies, getiteld “Minors”, na aanleiding van ’n algemeen bekende boeremusiekterm. Die eerste is ’n tegniese lesing van boeremusiek. Die tweede is ’n outoetnografie wat die skrywer se verleentheid oor die genre en sy praktisyns ondersoek. Die derde vertoon kitsch boeremusiektrope en die vierde is ’n beoordeling van die belangrikheid van “veldwerkervaring”, veral soos dit verband hou met oudiovisualiteit in kontemporêre etnomusikologie. Die primêre hoofstukke verken die plig/plesier-jukstaposisie van die titel vanuit ’n verskeidenheid van teoretiese en metodologiese perspektiewe. Hoofstuk 1 is ’n teoretiese, historiese and etnografiese refleksie oor die betekenisse en werking van die jukstaposisie van plig en plesier by hedendaagse boeremusiekfunksies. ’n Diep wantroue in lewendige uitvoering, ’n herhalende tema in die twintigste-eeuse geskiedenis van die genre, word uitgewys en die “subjunktivering” van plesier by hedendaagse boeremusiekfunksies word ondersoek. Hoofstuk 2 bied ’n alternatiewe historiografiese lesing van die oorspronge van die genre wat diep ingebed is in die praktyk van swartgesmeerde minnesangers van die negentiende eeu. Hierdie hoofstuk ondersoek ook die verskillende maniere waarop ’n verleentheid oor die genre se hibriede rasse-oorspronge in boeremusiekdiskoers uitgedruk is. Hoofstuk 3 is ’n biografie van boeremusiekversamelaar Jo Fourie en hoofsaaklik gebaseer op argivale materiaal. Fourie se ambivalente sosiale posisie as vroulike Nederlandse immigrant word nie net gekoppel aan haar belangstelling in boeremusiek nie, maar aan die spanning wat uit haar geskrifte blyk tussen ’n dissiplinering van die genre en ’n geleidelike verrukking daarmee. Die kommersialisering van boeremusiek en die ekonomiese metafore in die lewe en loopbane van twee van die mees kommersieel suksesvolle eksponente van die genre, Hendrik Susan en Nico Carstens, is die fokus van Hoofstuk 4. ’n Kommersieel voordelige verhouding tussen Afrikanerpolitiek en populêre Afrikanerkultuur word voorgestel: ’n verhouding waar simbole van nasionalistiese politiek uitgebuit word vir apolitieke doelwitte. Die beskouiing dat populêre Afrikanerkultuur per se ’n verlenging van Afrikanernasionalistiese ideologie is, word sodoende betwis. Hoofstuk 5 bestaan uit ’n visuele etnografie in die vorm van ’n foto-essay van ’n hedendaagse boeremusiekfees. Die plig/plesier-teenstelling word omgekeer en die ironiserende effek van affektiewe uitdrukking op diskoerse van plig word in samewerking met die fotograaf Niklas Zimmer ondersoek. Daar word tot die gevolgtrekking gekom dat boeremusiek deurgaans geposisioneer is as ’n “lae-Ander”. Die funksie van die polariteite van “hoog” en “laag”, “plig” en “plesier” is gevolglik om die ongeoorloofde karakter van die genre in stand te hou.