Water | Dion se gedagtes
Reën en bestuurders »
Oktober 15, 2010 deur Dion
15 Oktober, Waterdag: ek was nog haasbek-kind in ons tuisdorp Vryheid, Kwazulu-Natal, maar ek onthou hierdie gebeurtenis soos gister. Ons kerk was uit die aarde hemelwaarts opgerig uit sandsteen-blokke, met loodvensters, kandelare en swaar geelhout balke wat die dak ver bo ons koppe gedra het. Groot orrel en pype was op ‘n balkon agter die kansel met kruis tussen die pype gemonteer. Dit was droog en warm. Oeste het misluk, boere was in die skuld en gemoedere was om enkels. Waterbeperkings was aan die orde van die dag en grasperke was spierwit en stofbedek.
Die betrokke dag was ons weereens in ons kerk spesifiek om oë op te rig na die Vader vir reën – die aarde het gesmag daarna. Na al die “regulars” hul bid gebid het, het ‘n ou plaasboer na vore gestap, hoed opgefrommel in groot hande vol eelte van swoeg. Hy het tot voor geloop, waar hy die groot houtkruis agter die kansel in die oë kon kyk. Ons het verskrik gewonder: wat nou? Ons is mos nie so spontaan in die kerk nie; ons bid ons bid en sing ons sing kuis op ons kerkbanke. Met ‘n sterk stem het die oom begin praat terwyl hy die sweet van sy voorkop geveeg het. Dit was snikheet buite en binne, maar ten spyte daarvan het hy onmiddelik al ons aandag gehad – hy het gepraat asof hy direk voor sy Heerser met Hom praat en ons kon die Here se teenwoordigheid skielik fisies aanvoel:
“Liewe Vader, ek vra nie vir myself nie. Maar ek loop hier by U huis uit en die blomme en gras vra my vir water. Wat moet ek vir hulle sê?” Die oom het ‘n traan weggeveeg uit die hoek van sy oog en sagter, seergemaak, verder gepraat en ons harte het saam met syne gepyn, “My beeste, hoenders en skape vra my vir water. Wat moet ek vir hulle sê? My vrou en kind is dors, wat moet ek vir hulle sê?” ‘n Onverwagse donderslag uit die hemel het ons almal vervaard laat opspring. Dit was onnatuurlik vinnig besig om donker te word buite. Ons het weer teruggekyk na waar die oom nou op sy knieë neergeval het, en soos wat die trane onbeskaamd oor sy skurwe wange gerol het, het die druppels buite in die stof neergeplof; al harder en harder, tot ons nie meer ons eie stemme vol blye verwondering kon hoor nie.
op Oktober 15, 2010 at 4:07 nm | Antwoord toortsie
Ek verstaan daardie oom se hart. sy pyn. sy vrae. Dankie
op Oktober 18, 2010 at 8:47 vm | Antwoord Dion
Dankie Toortsie. Ek dink hierdie gebeurtenis sal altyd by my bly, want so dikwels is sy eie vrae en pyn ons s’n.
op Oktober 16, 2010 at 8:50 vm | Antwoord Anna
Ai Dion, ek kan net die nederigheid en verootmoediging in die oom se stem hoor. Wanneer ons so uit ons hart en gees bid, luister Die Vader. Wonderlike pos! Dankie.
op Oktober 18, 2010 at 8:46 vm | Antwoord Dion
Dankie Anna. Ek kry nog hoendervleis as ek terugdink na hierdie gebeurtenis.
op November 8, 2010 at 11:37 nm | Antwoord toortsie
Dion, kom in. Dion kom in. Wat gaan aan? Is jy besig met jaareinde? Dis so STIL hier rond??
op November 9, 2010 at 8:29 vm | Antwoord Dion
Ja, ek moet seker een-of-ander tyd weer van my laat hoor, dat mense darem weet ek leef nog. My suster het my ook nou-die-dag gebel om te hoor of ek nog skop. Ons is heel besig hier by die werk met voorstelle op nuwe woonbuurte, kantoorblokke en winkelsentrums, en soos gewoonlik moet alles voor die 15de Desember klaar wees!
op November 15, 2010 at 8:54 vm | Antwoord toortsie
sterkte! ek is darem bly om te sien jy skop wel nog. dis nogals die sleg van die blog-wereld… ek het al gewonder as ek die dag die emmer geskop het, of IEMAND dit sal agterkom en die ander sal laat weet. haai.