Wat ’n mens tref, is die waarde wat aan getalle geheg word. ’n Taal groei as sy aantal sprekers toeneem, en dit kwyn as die getalle daal. Hierdie toename en afname word beïnvloed deur drie soorte prosesse. Dit is (1) demografiese prosesse soos geboortesyfers en emigrasie of immigrasie, (2) taalverskuiwing, ’n kulturele prosesse wat bepaal word deur die beleid en praktyke van die politieke, ekonomiese en ander maghebbers en (3) pogings tot taalhandhawing deur die nie-dominante taalgemeenskappe om die taal te behou en te bevorder.
Nie net die getalle is belangrik nie, maar ook die verspreiding. Die konsentrasie Afrikaanssprekendes is die sterkste in die dunbevolkte Noord-Kaap. Die meeste Afrikaanssprekendes woon in gebiede met ’n taalgemengde bevolking.
Taalverskuiwing vind plaas wanneer ’n groep se eie taal funksies en status verloor deur die besluite van maghebbers en ook deur die keuse van die sprekers. Die 19de-eeuse Kaapkolonie, toe die tuiste van die meerderheid Afrikaners, toon hoe taalverskuiwing verloop. Ná die Britse besetting het die owerheid ’n aantal taalbesluite geneem wat Engels as die enigste openbare taal gevestig het. Engels is gebruik vir die “hoë funksies” – die onderwys, die regbank, die landsbestuur, amptelike transaksies en die vernaamste werk; dit was die taal van ekonomiese vooruitgang. Afrikaans was die taal van die “lae funksies” – dit is in die meeste huisgesinne en in vriendskaplike gesprekke van veral die plaasmense gepraat.