Geskryf deur Peter Lucas, Universiteit van Sentraal-Lancashire
In die vroeë 21ste eeu word Westerse vryhede dikwels as 'n ideale sjabloon vir die res van die wêreld aangebied. Tog word sogenaamde vrye demokrasieë ook gekenmerk deur aansienlike en groeiende ongelykhede van rykdom, mag en status. Medeburgers blyk steeds toenemend sosiaal-ontwrig, individualisties en narcisties, en ly rekordvlakke van sielkundige swak gesondheid, wat in (onder andere) hoë selfmoordsyfere weerspieël word. So is hierdie vaagse vryheid bloot 'n illusie?
Baie sal argumenteer dat die bruto ongelykhede kenmerkend van Westerse samelewings kompromitteer sy vryheid. Opvoeding, opvoeding en gesinsagtergrond beïnvloed steeds die geleenthede vir burgers, en dit lyk asof die minderbevoorregtes onvermydelik minder vry is. Maar aanloklik, hoewel dit moontlik is om vryheid met geleentheid te vergelyk, en wenslik dat gelykheid van geleenthede as 'n algemene politieke doelwit mag wees, is vryheid en geleentheid nie dieselfde nie.
My vryheid word nie gemeet aan die omvang van die opsies wat vir my beskikbaar is nie, maar deur hoe ek die volgende opsies kan kies: is ek in werklikheid die skrywer van my eie keuses? Daarom is Sartre aanvanklik paradoksale klinkende opmerking: "Ons was nooit vryer as onder die Duitse besetting nie." Liberté en Égalite is albei die moeite werd om te veg, maar hulle is nie dieselfde nie.
Filosowe het lank bevraagteken of vryheid, so verstaanbaar, selfs moontlik is. Menslike dade is gebeurtenisse in die fisiese wêreld en al sulke gebeure word gehou om fisiese oorsake te bepaal. Elke natuurlike gebeurtenis volg van ander voorgangergebeure, sodat as die voorgangers voorkom, die gebeurtenis moet volg. Moderne fisici het hierdie debat ingewikkeld deur te argumenteer dat die natuur deur toeval eerder as kousale noodsaaklikheid beheer word. Maar nie die toevallers of die voorspellers van noodsaaklikheid het tot dusver daarin geslaag om ons te oortuig dat ons nie eintlik die outeurs van ons eie aksies is nie.
In onlangse dekades het filosowe hierdie ietwat steriele debatte gesimboliseer deur 'n meer subtiele vraag te vra: vryheid is iets wat ons sê ons wil hê, maar watter soort vryheid sou die moeite werd wees?
Neem byvoorbeeld vryheid van beweging. Of ek dalk in 'n ander land kan woon, is vir my relatief min belang, as daardie uitkoms slegs kan gebeur deur 'n sekere deterministiese (of alternatiewe willekeurige) proses wat ek magteloos kan beïnvloed. Die vryheid wat ek wil hê, is die vryheid om my eie deurdagte besluite te neem oor waar ek woon; en hierdie besluite moet uit my eie besondere sin maak. Om te veralgemeen, blyk die tipe vryheid wat die moeite werd is, selfbeskikking of "outonomie" te wees.
Die opbou van vryheid as outonomie blyk te wees met die manier waarop ons ons vryheid in die praktyk verstaan. Ek is vry om geld aan liefdadigheid te gee, of dit te weerhou, in ooreenstemming met wat ek belangrik ag. My lys van begunstigde liefdadigheidsinstansies mag niks met u eie hê nie, maar nie een van ons gee ons bydraes lukraak nie. Ek is ook vry om in die uiterste sport betrokke te raak, om alkohol te drink en sigarette te rook, ten spyte van die ernstige gepaardgaande risiko's en die moontlike afkeuring van ander, as dit uit my standpunt sin maak.
Die filosoof wat die hoofteoretiese grondslae vir die moderne liberalisme verskaf het - John Stuart Mill - het berug gekry in Op Liberty (1859) dat dit die kenmerk van 'n beskaafde samelewing is, dat dit slegs die opsies wat beskikbaar is vir mense aktief beperk word, waar die opsies opgetree word, 'n beduidende skade aan ander kan veroorsaak. Is samelewings wat so ver moontlik daarin slaag om met Mill se beginsel te bly, gevolglik vry?
Daar is 'n belangrike verdere faktor wat ons moet oorweeg. Soos die Mill erken het, speel die "vryheid van denke en bespreking" 'n belangrike rol in enige vrye samelewing. As my vryheid bestaan ​​om die opsies te kies wat die beste van my standpunt hou, sal ek net vry wees in soverre my keuses behoorlik ingelig word.
Vryheid van denke
Molen bekamp vryheid van spraak op die basis dat die uitstoot van ongewilde en omstrede standpunte uiteindelik die vryheid sal verbeter. Hy het geredeneer dat die kritieke openbare bespreking wat volg sal ons almal nader aan die waarheid lei en ons toerus om beter ingeligte keuses te maak. Hier lyk Mill as gevaarlik ooroptimisties.
In hierdie era van "na-waarheid" - en meer onlangs die verspreiding van "Valse nuus" - betroubare inligting oor die kwessies wat die meeste saak maak (byvoorbeeld klimaatsverandering) lyk moeiliker en moeiliker om te kom. Baie van ons belangrikste keuses blyk te wees gemaak op grond van min of meer doelbewuste verkeerde inligting.
Bizarre, sulke verkeerde inligting word soms self verdedig in die naam van vryheid. Maar daar is 'n wêreld van verskil tussen 'n goed ingeligte keuse wat ons gebeur om nie saam te stem nie en 'n keuse wat aansienlik verkeerd ingelig is. Ek kan jou keuse (denkbaar) respekteer om 40 sigarette te rook en elke dag 'n bottel whisky drink as ek oortuig is dat jy die risiko's verstaan, maar ek kan jou keuse nie respekteer as ek weet dat jy ernstig op die hoogte was van die risiko's.
Ons keuses is gratis net as ons gedagtes gratis is, en ons gedagtes is gratis slegs indien dit behoorlik ingelig is.
Vryheid van gedagtes kom natuurlik nie uit vryheid van bespreking nie. Die idee wat dit doen, kan voortspruit uit die verwarring van die vryheid van denke (wat bestaan ​​uit die goeie sin van die wêreld) met vryheid van spraak (wat as 'n reg beskou word om te sê wat ons wil, binne die grense van wettigheid misleidend kan dit wees).
Ons kan nie die kwaliteit van ons vryheid goed evalueer voordat ons vasgestel het of en in watter mate die keuses wat ons maak, gebaseer is op voldoende begrip. Miskien is die wortels van die oënskynlike tweevoudigheid van Westerse vryhede hierin geleë: terwyl die meerderheid van die mense in daardie samelewings toegang het tot 'n wyer verskeidenheid keuses as wat hul grootouers kon dink, het hierdie ontwikkeling vergesel deur toenemende nalatigheid vir individuele en kollektiewe vermoëns om die keuses en hul breër konteks behoorlik te verstaan.