Barbara gesels van 'n leeftyd se liefde vir kos | SARIE
Barbara gesels van ‘n leeftyd se liefde vir kos	deur Marguerite van Wyk
Dit herinner haar aan haar eie kinderjare in haar ouerhuis heel bo in Tamboerskloof. Haar ma, RietaBurgers, op haar dag redakteur van die tydskrif Women’s Value, en tevore ook hoof van promosies en assistentredakteur van SARIE, is in 2003 oorlede. Haar pa, Tom (83), is ’n bekende fotograaf en woon deesdae in Durbanville. Naweke het Rieta storms losgekook – lasagne, kerriehoender,Karoo-lamskerrie. Geen kitskos of gaskoeldrank is toegelaat nie.
Barbara onthou nostalgies hoe sy en haar ma, haar sielsgenoot met wie sy in hul latere lewe so lekker kon kuier, tydens haar grootwordjare op Saterdagoggende kos-inkopies gedoen het. Tot vandag toe is sy mal oor supermarkte. As sy oorsee is, is dit een van die eerste plekke wat sy besoek. Want net daar, in die supermark of deli, kry sy idees vir haar droomgeregte…
Emile dink dis ’n jammerte dat Barbara hardnekkig weier om skaapafval te kook, maar haar kookprosesse sorg vir vermaak en opvoeding in die huis, terwyl die eindprodukte opwindend enstimulerend is.
Vir koskollega Herman is Barbara ’n ewe groot inspirasie. “Sy raak nóóit gestres nie en ek leer by haar oor die lewe en hoe om dinge 100% te geniet. Sy is my ma weg van die huis af. En sy raak saam met my opgewonde oor ’n idee. Ons kan ure saam droom.” Maar Barbara moes lank wag voor haar eie kosdrome waar geword het …
Jou werkpaadjie het ’n interessante geskiedenis . . . Eintlik wou ek ’n gr.1-onderwyseres word. Ná matriek in 1977 aan die Hoërskool Jan van Riebeeck in Kaapstad, het ek drie jaar lank voedsel-en-kleretegnologie aan die Kaapse Technikon studeer. In 1981 het ek los werkies vir my pa in sy fotografie-ateljee gedoen – baie gekyk hoe hy kosfoto’s stileer. En ek het selfs ses rokke ontwerp vir die eertydse Mej.Wêreld, Margaret Gardiner, wat toe in Amerika gewoon het. In Mei 1982 was my suster Michele, wat toe in Londen aan ’n dramaskool gestudeer het, homesick en ek het tot einde November daar gaan kuier. Ek het my verkyk aan die deli’s in Londen en het Europa ingedrink. Einde 1982 het ek kosstilering vir my pa by ons huis gedoen. Kapok-aartappels is gebruik as “roomys” en skeerroom was “room” op foto’s. Vandag is dit totaal anders. Jy kan die kos van die foto’s af “eet”, so lewensgetrou is dit. En ek besluit toe, as ek dít kan doen, kan ek geld maak op my eie. En toe begin jou kosmakery?
Ja, ek het B&B Catering in 1984 begin en dit tot 1987 bedryf. Laataande, hárde werk. Ek moes een keer vir veertig mense op ’n TV-produksie kos maak. Halaal, vegetaries, die hele lot – R5 per kop!Ek was senuweeagtig, want ek was nie seker watter pad om te ry Constantia toe nie …In my ou Passat ry ek toe – tot binne-in die stel waar hulle ’n toneel skiet! My ontwrigting van die verfilming was die volgende dag in die koerante. Daar was toe ’n paar krisisse, maar ek hou van probleme. Soos die keer toe ek ’n tienlaag-troukoek versier met blomme vir ’n bekende model gemaak het. Sy’t met ’n ryk Amerikaner getrou. Halfpad na die hotel begin die koek smelt. Daar aangekom, is ek in die koelkamer in waar ek dit met my hand “reggedruk” het, met die blomme as kamoeflering. Die vorm van die koek was heel anders, maar almal was tevrede. Hoe het jy toe by tydskrifte beland?
In 1987 het Christelle Malan, die destydse moderedakteur, baie werk met ’n SARIE-modebylae gehad en my gevra om te help stileer. Haar assistent, Christine Hamman, het kort daarna bedank en ek het die werk gekry, teen R1 200 per maand. Met Nina se geboorte het ek bedank, maar ná ’n tyd as vryskutstilis het ek op ’n dag, terwyl ek aan ’n Duitse advertensie werk, besef: Wátdoen ek? Ek wil by ’n tydskrif werk. Daar was ’n pos as promosiestilis by SARIE, ek het aansoek gedoen en dit gekry.
Annette Pienaar-Vosloo (toe Strydom) was destyds SARIE se moderedakteur en sy het my gevraom af en toe modelwerk te doen. Ek wou weet hoe dit aan die ánder kant van die kamera voel, sodat ek kon weet hoe dit sou voel as jy werk met mense wat dáár staan. Maar ek moes skraal wees en dit het my weggehou van die lekker in die lewe, so dit het nie vir my gewerk nie. En eintlik is ek verskriklik skaam. Daar was ’n stigma aan modelle dat hulle “los” is. In daardie stadium het ek nog nie eens ’n enkele kêrel gehad nie.
Ek dra grimering as ek uitgaan, maar as jy heeldag met kos werk, raak dit warm. En ek was my gesig die hele tyd. My hare is altyd vasgemaak, sodat dit nie onhigiënies in die kos hang nie. I ain’t no Nigella! Vir my gaan nie oor wimpers, gloss en krulhare nie, maar oor wat uit die pot kom en opdie bord beland.
Ons moet kook met produkte wat in die seisoen beskikbaar is. Ek proe reeds ’n gereg voor dit gemaak is. Ek kook nie van ’n resep nie, maar ek kyk graag prentjies in resepteboeke. Voor ek saans aan die slaap raak, dink ek nog kosstories uit. Ek wens soms ek het ’n kassetspeler sodat ekals kan opneem voor ek dit vergeet.
Hoekom speel die Karoo so ’n groot rol in jou kos-herinneringe?Ek is op Beaufort-Wes gebore en het daar gewoon tot ek ses jaar oud was. Kersfees was daar altyd ’n bak vars pruime en beskuit op die tafel. Kos was sinoniem met kuier. Dit was nie iets wat jy in die hardloop gegryp het nie.
As daar ’n tjekkie by is, is dit fantasties, maar ek skryf nie stories vir pryse nie.My beste prys is as mense sê hulle hou van my resepte. En dis natuurlik lekker om erkenning te kry vir jou werk. Waar in die wêreld het jy die lekkerste nóg geëet?
Hoe versoen jy ma-wees met jou beroep?My kinders kom altyd eerste. Dit was moeilik toe hulle klein was, maar ek het geen keuse gehad nie, ek moes drie maande ná Nina se geboorte begin werk.
B: Wild is vry, minder gestres. Dit word boonop gemarineer in karringmelk, rooiwyn of asyn, watdie vleis baie sag maak. En as jy ’n pastei maak, kook dit baie lank en stadig en dit maak dit ekstra sag.
B: Mia is haar pa se kind. Sy hou van lees en tale. Nina en Anya hou van kook en bak. Maar al drie ismál oor lekker eet.
2009 Media24-prys Beste Spesialisredakteur
Niel Hammann/Media24- toekenning Joernalistieke Uitnemendheid 2010