Geheime Britse slawebedryf in SA eerste keer te boek – Afrikanergeskiedenis
KAAP VAN SLAWE verwys na 'n plek, die Kaap die Goeie Hoop, en na onskuldige mense in gevangenskap, slawe. Maar daar is ook woordspeling by die keuse van die naam betrokke: Om iemand te Kaap, is om daardie mens te ontvoer. Ontvoering is 'n baie ernstige misdaad, voorheen 'n halsmisdaad genoem. En om miljoene mense oor honderde jare heen uit hul woning en land te ontvoer, en om deur die gewelddadige misbruik van hul liggaamskragte 'n wêreldryk, 'n Empire, tot stand te bring sodat ander nasies elders ter wêreld ook aangeval, onderdruk, beroof en hul land geplunder kan word vir die verdere uitbouing van daardie ryk oor die hele aardbol heen, is 'n misdaad teen die mensdom.
Oor 300 jaar, van die middel 1500's tot die middel 1800's, het Brittanje minstens 3,25 miljoen Afrikane met 12 000 skeepsvaarte, beman deur minstens 300 000 swaar gewapende seemanne, op gewelddadige wyse as slawe ontvoer.
Daar is twee soorte geskiedskrywing aangaande die Britse geskiedenis: Die eerste staan bekend as The Glorious History of Great Britain. Eerwaarde Stowell Kessler, Amerikaanse geestelike wat baanbrekersnavorsing gedoen het oor die Britse konsentrasiekampe vir swartmense gedurende die Anglo-Boereoorlog, verwys daarna in The Black Concentration Camps of the Anglo-Boer War wat in 2012 gepubliseer is. Hy noem dit "The Sacred History of the myth makers", wat die bestaan van die swart kampe ontken en die sterftes van die kampslagoffers toeskryf aan "vuil gewoontes, agterlikheid en primitiwiteit".
Kaap van Slawe maak 'n venster oop na daardie verroeste, weggesteekte Britse geskiedenis van oneer. Terselfdertyd onthul die boek die skandalige valse beskuldigings deur Engelse akademici en hul napraters wat tot vandag toe die Hugenote en die Dietse pioniers van Suid-Afrika vir slawedrywers uitkryt en apartheid as 'n uitvloeisel van die slawebedryf voorhou. Maar terselfdertyd word Brittanje se leeue-aandeel in die transatlantiese slawebedryf as die fondasie vir die moderne kapitalisme totaal verswyg.
Die meeste van my bronne in Kaap van Slawe is óf Brits, óf Engels, óf Amerikaans. Dit sluit die werk in van wêreldkundiges oor die Slawegeskiedenis, soos professor Hugh Thomas, geskiedenis-hoogleraar van Cambridge, Parys, New York en Boston; professor Marcus Rediker, historikus van Pennsylvania en Pittsburgh, doktor James Armstrong, navorser van die Library of Congress in Washington, professor Christopher Saunders van die Universiteit Kaapstad, en dr. George McCall Theal, die baanbreker-argivaris en geskiedskrywer wat in 1879 van Kanada na die Kaap laat kom is om die Parlementêre Argiewe te orden.
* Onder my enkele Afrikaanse bronne is die opvoedkundige doktor Erik Egidius Stockenström, kleinneef van die formidabele Sir Andries Stockenström. Hy het in 1934 'n beskeie, maar onthullende, boekie, Vrystelling van die Slawe, in opdrag van die moderatuur van die NG Sendingkerk saamgestel.
Ook het ek die navorsing in professor Hermann Giliomee se meestersgraad-verhandeling oor lord Caledon geraadpleeg,
doktor Dan Sleigh se Buiteposte van die VOC,
en wyle doktor Anna Boëseken se gesaghebbende boeke oor die Ou Kaap en die VOC, asook die enigste bekende skeepsinventaris van ook Britse slaweskepe wat sy in die Kaapse Aktekantoor ontdek en in 'n baie beperkte oplaag gepubliseer het.