Vinnige wenk: Maak eend Prosciutto, kooklig, Augustus 2008 - Tradisionele resepte - 2021
Vinnige wenk: Eend Prosciutto maak
Probeer 'n moderne draai aan hierdie klassieke lekkerny. Dit is makliker as wat jy dink.
Dit is miskien nie so goed soos waar nie foie gras, maar die smaak is soortgelyk genoeg vir 'n gereg wat slegs 'n sent kos om te maak. Die paté kan nie net op roosterbrood bedien word nie, maar kan ook dien as afwerking vir 'n klassieke Beef Wellington of 'n vulsel of vleisbrood verbeter.
Vinnige en maklike resep om 'n skare tydens 'n brunch te voed. Hulle lyk regtig mooi. Slaan die ekstra strooi sout oor. Heerlik.
Advertensies te veel in die pad-moes dit net vergeet
Lekker resep. Ek gebruik gerookte cheddar in plaas van gruyere, en dit was wonderlik. 15 minute by 375 grade is nie genoeg tyd om die eiers voldoende te kook nie.
Ons is mal oor hierdie resep! Ons het dit verskeie kere gemaak. Geen ekstra sout is nodig nie - tussen die prosciutto en die kaas is daar baie sout. Die tiemie en peper is goeie toevoegings. Die eiers lyk miskien nie gaar as u dit uit die oond haal nie, maar dit is die laag van die room wat dit laat kook. Vertrou die resep en haal dit uit na 15 minute. As u nog steeds dink dat dit nie klaar is nie, plaas dit dan ongeveer 10 sekondes in die mikrogolfoond. Hulle is 'n wonderlike, luukse maar maklike hoofgereg vir ontbyt of enige tyd!
Hierdie was heerlik. Ek het geen moeite gehad om hulle uit te haal nie, al was my prosciutto dun en effens stukkend. Die eiergeel was perfek-net gestol, maar nie moeilik nie. Ek het dit nie te sout gevind nie, maar ek het nie baie sout bo -op bygevoeg nie.
Dit is wonderlik! Moenie ekstra sout byvoeg nie! Die prosciutto is genoeg. Keto vriendelik! Hulle lyk pragtig as dit bedien word. Goeie idee vir brunch vir 'n skare. En 15 minute is genoeg! Ek het hulle 'n paar minute langer gelos, en die eiergeel was 'n bietjie te hard.
Soos baie van die ander beoordelaars, vind ek dit te sout-en ek is die tipe persoon wat ekstra sout by haar reeds gesoute kos voeg.
Dit lyk wonderlik - maar ek stem saam dat dit super sout smaak - en ek hou gewoonlik van sout dinge! Kry beslis 'n dikker gesnyde prosciutto; dit sal help om dit in die koppies te sit, want die baie dun skywe kan moeilik wees. Die gesin het egter beter van hulle gehou as ek, so ek sal dit moontlik weer maak - selfs ons kieskeurige kind het hulle versier.
een van my gunsteling eiergeregte wat ek ooit gemaak het! Regtig maklik vir 'n skare. Smeer die pan goed as jy die prosciutto bros wil hê en skoon wil uitkom.
Dit is 'n goeie idee vir 'n lekker brunch -item, maar soos ander gebruikers opgemerk het, is dit heeltemal te sout. Daar is egter maniere om die sout te sny. Om mee te begin, moenie prosciutto gebruik nie - gebruik 'n ham wat minder sout is. 'N Ander opsie is om kaas met 'n laer soutinhoud te gebruik en ter wille van die hemel - moenie meer sout daarop gooi nie. Ek sal dit weer maak, maar ek sal 'n ander ham en 'n soeter kaas gebruik. Ek dink dit is nog steeds 'n goeie resep, ek moet net kyk. Bo -punt: hardloop 'n mes om die rand van die blik, maar haal die nes uit met 'n eetlepel. Ek het vier gemaak en almal het maklik met hierdie metode uitgekom. Ek gee die resep twee uit vier. Dit is beslis nie 'n ramp nie en dit kan beter gemaak word, maar die sout is ongelooflik oorweldigend.
Ek het vanoggend 'n resep nodig gehad vir 'n brunch vanoggend, en ek het dit gevind deur die soekfunksie. Baie maklik om te maak. Hulle het ongeveer 17 minute nodig gehad om tot my tevredenheid klaar te kom. Ek het slegs een sny prosciutto vir 10 van die mandjies gebruik en twee sonder die prosciutto vir 'n vegetariese vriend. Die vegetariërs was effens te gaar, dink ek, want die eiers was nader aan die hitte. My vriendin het gesê dat sy dit geniet het, maar miskien was sy net beleefd! Ek sal dit beslis weer maak.
Dit is heerlik en baie oulik. Myne was 'n bietjie te sout, maar ek het parmesaan eerder as gruyere gebruik, so dit was moontlik die rede. (Of miskien sal ek volgende keer 'n ander prosciutto -handelsmerk probeer.) Dit verg 'n behendige hand om dit uit die mufinblik te haal sonder om 'n dooier te breek, so maak 'n paar ekstra's as jy gaste bedien.
So ek het hierdie resep as inspirasie gebruik - 'n klomp groente wat al verby was - paprika, spinasie, sjalot, uie, gesnyde tamaties, sampioene, courgette, gerasperde kaas, met vars kruie en 'n eier per kol. Ek het dit 'n bietjie bc gaargemaak nadat dit afgekoel het, ek het dit uitgehaal, op 'n bakplaat gestol en gebêre om vinnig lekker etes te verhit.
Die resep is goed (al is dit 'n bietjie sout), maar my probleem is dat u u kodering moet regmaak, sodat u 'n resep kan SONDER DIE DONNE ADVERTENSIES !!
So te sout het my skoonseun hulle & quotDead Sea Cups. & Quot
Die voedingsinligting sê 241 kalorieë, maar daar staan ​​16 porsies? Regtig - vir 12 eiers. Ontdek dit Epicurious
Het u 'n idee waarvoor die kalorie ons 1 tel?
Dit kan my nuwe vinnige aandete wees. volwassenes kry 2 en kind kry 1, bedien met groenslaai en roosterbrood aan die kant. Super maklik, smaaklik en bevredigend, alhoewel ek myne moes nagegaan het voordat my 15 minute klaar was, en dit sou beter gewees het met ten minste 'n sagte eiergeel. Volgende keer sal ek geen ekstra sout byvoeg nie, aangesien die prosciutto dit baie sout gemaak het. 'N Geniale resep. alle groete eenvoudige, vinnige en heerlike hoofgeregte!
Sosbestand en heerlik. Die onderkant was nie besonder kragtig nie, so volgende keer kan ek die temperatuur verhoog. Hulle was nog steeds regtig goed en perfek gedoen.
Dit was absoluut fantasties en ongelooflik eenvoudig! Hulle het brunch vir 6 'n briesie gemaak. Ek bedien dit oor gebraaide boerenkool en gerasperde beet met 'n geroosterde wortelvinaigrette. Heerlik!
Gerookte forel en komkommer
Gerookte forel en komkommer. Foto: Jonathan Lovekin
'N Ligte, skerp, vars klein middagete hier. Gerookte salm sal ook werk, net soos gerookte paling as jy dit dun genoeg kan vind.
Lewer 2 as 'n ligte ete
medium komkommer 1
witwynasyn 2 eetlepels
radyse spruite 'n paar handvol
vars gerasperde peperwortel 1 eetlepel
gerookte forel 125g
Skil die komkommer liggies, sny dan met 'n groenteskiller in lang, plat linte. Skep die helfte van die witwynasyn oor die komkommer. Skil en klip 'n avokado en sny die vleis in repe van ongeveer so dik soos 'n pond muntstuk. Gooi liggies in die komkommer, voeg dan 'n paar handvol radyspruite of ontkiemde sade by en gooi liggies.
Gooi die oorblywende asyn in 'n klein bak, voeg sout en peper by en klits die olyfolie daarin. Rasper 'n eetlepel peperwortel in die sous en skep dan oor die komkommer.
Sny die gerookte forel in lang repe met vingerwydte, voeg dan by die komkommer, draai saggies met u vingers en verdeel dit dan tussen twee borde.
Klassieke kalfsvleis Piccata in minder as 30 minute
Kalfsvleis piccata is so 'n eenvoudige gereg, daarom is dit so 'n klassieke trooskos - want waar is die troos om die hele nag in die kombuis weg te werk?
Maar die eenvoud daarvan is 'n komplekse en wonderlike mengsel van geure en teksture: die pittige suurlemoen, pittige kappertjies en 'n ryk, botterige pansous wat die goudbruin kalfsvleiskoekies liefdevol omhul soos 'n warm kombers. 'N Gunsteling manier om kalfpiekata voor te sit, is met donsige kapokaartappels, so dit is soos 'n kombers en 'n veerbed. Kalfsvleis pas ook by rys en pasta en groente soos groenbone, sampioene en wortels.
Kalfskotelette kom gewoonlik van die boud af en word ongeveer 1/4 duim dik gesny. Hulle is meer as 1/8 duim nadat dit gestamp is, wat beteken dat hulle vinnig in 'n baie warm pan kook. Teen die tyd dat die buitekant heeltemal goudbruin is, is dit heeltemal gaar.
Kalfsvleis piccata het sy naam gekry van Italiaans, en die kulinêre term beteken 'om platgeslaan te word'. U kan u slagter vra om die kotelette vir u plat te maak, maar u mis al die plesier. Plaas dit tussen twee velle waspapier of plastiekwrap en klop liggies met 'n vleishamer (die plat kant, as u wil) of 'n ander plat, swaar voorwerp. Die onderkant van 'n pan is perfek.
BESPREKTE suurlemoene binne 'n halfuur. 'N Nuwe, slimmer manier om 'n tamatie te skil en te ontpit. 'N Goedkoop, maklik om te maak hoenderlewer-mousse met 'n geur wat herinner aan foie gras-kompleet met 'n pragtige aspic. 'N Sondelose metode om 'n skouspelagtige lamsrek so sag te maak dat jy dit met 'n vurk kan sny.
'N Kookvakansie -wenslys?
Miskien. Tog word sulke wense in hierdie kookboekuitgawesseisoen waar.
Die idees in die beste boeke van hierdie herfs is so slim en goed verduidelik dat u sou dink dat dit kom van ervare kookboekskrywers, die onvermoeide staatmakers van kospublikasie wat altyd toets met die huiskok in gedagte en die bundels publiseer wat ons eintlik maak oop en kook en vlek en rak op ooghoogte.
Nee, hierdie keer is die goeie idees van die sjefs.
Sjefkookboeke is hierdie jaar groot, met nuwe artikels uit Michael Mina, Daniel Boulud, Marcus Samuelsson, Michel Richard, Francois Payard, Jamie Oliver en meer. Die meeste van hulle bied wat ons almal verwag in 'n sjef se kookboek - oogkoek. As 'n groep is dit pragtige voorwerpe, pragtig gefotografeer, boeke wat u op u koffietafel wil hê. Dit is 'n goeie oes.
Maar drie boeke val op. Oorspronklik, intelligent en goed uitgevoer, hulle sal nie lank op die koffietafel bly nie.
Samuelsson se "The Soul of a New Cuisine: A Discovery of the Foods and Flavors of Africa" ​​verteenwoordig 'n persoonlike kookkuns. Samuelsson, wat in Swede grootgemaak is deur aanneemouers, keer vir sy tweede boek terug na die land van sy geboorte, Ethiopië, en reis in die proses deur die hele kontinent, 'n reis wat ons sien deur Gediyon Kifle se indrukwekkende foto's van Afrika se kos, landskap en mense. Dit was 'n riskante verwaandheid vir 'n Frans-opgeleide sjef wat bekend was vir sy gravlax, nie sy doro watt nie. Maar die resultaat is 'n oortuigende mengsel van tradisionele resepte en 'n soort persoonlike smeltkos.
Soos gravlax word die geelstert van Samuelsson in 'n suiker- en soutmengsel genees, waarby hy 'n stewige dosis van die speserymengsel ras al-hanout voeg, met 'n bewaarde sitrusskil, tot 'n briljante effek-die vis het 'n ryk, syagtige binnekant 'n subtiele geur wat die digte speserye van 'n liggies geskroeide kors afspeel. Gewoonlik neem die konservering van sitrus weke om te genees, maar Samuelsson kry 'n soortgelyke effek deur die skille drie keer te blancheer en dan-net vyf minute lank-in sap, sout, heuning, gemmer en speserye te laat prut.
Ander geregte is net so geïnspireer: geroosterde eendborsies, rooi uie, pepers en pere garnale gemarineer in piri piri, 'n vurige sous uit Mosambiek, dan gebraai en toegedraai in blaarslaai.
"Michael Mina: The Cookbook" lyk met die eerste oogopslag baie meer in ooreenstemming met wat u van 'n sjefboek sou verwag. Die resepte in hierdie debuutboek is uitgebrei en vindingryk, georganiseer rondom die 'trio' -konsep wat Mina in sy restaurante gebruik, waaronder Stonehill Tavern, wat hy in Februarie in die St. Regis Resort Monarch Beach by Dana Point geopen het. Die idee is slim: Neem gewoonlik 'n sentrale gereg, 'n vis of vleis (of met nageregte, 'n koek of 'n sorbet) en skep 'n matriks van komponente wat daarmee gepaard kan gaan. Elke trio kan saam bedien word, soos 'n mini-proe-spyskaart, of u kan slegs een maak, of meng en pas.
Sommige is heeltemal te ingewikkeld vir die meeste huiskokke, meer as die helfte benodig duur, moeilik vindbare bestanddele, soos Kobe-beesvleis, truffels en vars perlemoen. Mina se resep vir byvoorbeeld fakkel van foie gras is veral afskrikwekkend: die koue weergawe vereis dat een van die drie vrugte-verbruikers, gastriques en gelees, benewens die fakkel self, 'n tweedaagse ervaring moet wees.
Maar as hierdie boek op die teiken is, ruk dit.
Mina se olyfolie-gestroopte lamstrio is subliem, nie net in die botteragtige tekstuur van die lam en die geure wat dit aanvul nie, maar ook in die eenvoudige glans van die tegniek. Die rakke word stadig gestroop in 135 tot 140 grade olie. Verbasend genoeg kan jy dit van 'n uur tot 'n paar strop - net as die olie nie meer as 140 grade styg nie. As u gereed is om te bedien, braai dit net, sit dit op die bord en bring dit na die tafel. Dit is 'n wonderlike vakansiegereg wat jy meestal vooruit kan maak.
Die boek is nie perfek nie - die resep, soos gedruk, vereis dat die lam 25 minute tot 'n uur of langer gestroop moet word. Maar op 25 minute - en selfs 45 minute - was die vleis heeltemal te skaars. Maar vir 'n uur gestroop, en selfs vir meer as twee, was die rek perfek medium-skaars, delikaat en fluweelagtig. Gekombineer met harissa-ratatouille, aartappels wat in meer olyfolie gestroop is, en 'n roosmaryn gremolata-die beste van die drie trio's wat aangebied word-dit is arbeidsintensief, maar die moeite werd.
DIE opvallende boek van die seisoen is egter Michel Richard se "Happy in the Kitchen". Die boek is net dit - 'n gelukkige, uitbundige kookboek, net so merkwaardig vir sy wonderlike idees as sy vreugde. Deborah Jones se foto's, pragtig soos die geregte self, beklemtoon Richard se tegnieke.
Die boek van Richard, sy tweede na 'n lang ruskans (sy eerste, "Home Cooking With a French Accent", wat in 1993 gepubliseer is) bied die een openbaring na die ander. Dun repies inktvis word 'n fassinerende idee van fettuccine, die ondeursigtige "noedels" gekombineer met 'n sous van krapvleis en mielies. In 'n ander weergawe van dieselfde bestanddele word krapkoeke omhul in vars mielies, gebind met gepureerde garnale. Die koeke was verstommend, die dowwe sweempie garnale het 'n smaakgehalte bygevoeg en die mielies gebind.
Richard se "chicken faux gras" is 'n bedrieglik eenvoudige hoenderlewer -mousse - net rou hoenderlewers, gesuiwer met uie en knoffel, gekook in botter en room, dan in ramekins gesmeer en gestroop, en laastens bedek met 'n komkommer en pietersielie gelee. Versprei op 'n stokbrood, die smaak smaak opvallend soos foie gras, botterig en glad subtiel.
En dan is daar die wonderlike tamatie-truuk: die stap-vir-stap foto's wys behendig hoe om te blansjeer, haal dan die tamaties uit, verwyder die ingewikkelde binnekant in een draai van die mes en rol die bruikbare deel van die tamatie in een lang strook uit. 'N Vervelige kombuiswerk het nog nooit so aantreklik gelyk nie.
In "Braise: A Journey Through International Cuisine" is die verkennings van Daniel Boulud nie so persoonlik as dié van Samuelsson nie, en ook nie so vindingryk soos dié van Mina of Richard nie. Maar dit is 'n plesier dat 'n sjef van Boulud se kaliber 'n boek bied oor die eenvoudige, rustieke tegniek van die braise. Dit is huislike skeppings met 'n diep smaak, wat 'n wye verskeidenheid smaakprofiele insluit - soos beesstert met Asiatiese speserye. Merguez-worsies bedek met 'n sny spinasie en witboontjies, met hitte van vier-speserye poeier en 'n gesonde dosis harissa. Albei geregte vertoon wonderlike lae geur, alhoewel elkeen tekstuurprobleme gehad het, met brose groente wat te vinnig afbreek. Hoenderbasquaise met artisjokke is oorweldig deur hitte: twee teelepels piment d'Espelette en 'n hele teelepel fyngedrukte rooipepervlokkies. 'N Nagereg van gesmoorde appelkose met clafouti was egter fantasties.
'One Spice, Two Spice' deur Floyd Cardoz, sjef by die Tabla in New York, kry die speserye reg, maar die resepte is dikwels problematies. Sy tuna tartaar met appels is 'n opvallende voorkoms van 'n gereg wat gereeld voorspelbaar is, gekombineer met radyse, grondboontjies en speserye. Ander resepte vaar ook nie so goed nie, dit ly aan vae rigtings of selfs (in die geval van 'n venkel -slaai wat met 'n tekstuur soos 'n aartappelslaai beland het) ontbreek komponente.
Francois Payard, 'n voormalige sjef by Boulud's Restaurant Daniel, wat sy eie gelyknamige restaurant in Manhattan geopen het, gee ons 'Bite Size: Elegant Recipes for Entertaining'. Maar dink twee keer voordat u 'n vakansie-skemerkelkie by die een beplan: Van die drie resepte wat getoets is, het een glad nie gewerk nie ('n mooi gefotografeerde groenteterrien wat in happiegrootte stukke gesny is)-die drie eiers wat gevra is, was nie byna genoeg om die lae gegrilde groente te bedek. 'N Ander een, 'n soort vitello tonnato bruschetta, was goed, maar nie naastenby goed genoeg vir die betrokke werk nie. En die derde, 'n ertjiepuree met ricotta -salata in klein filokoppies, val heeltemal plat, en dit was te veel werk vir 'n opbrengs van 20 klein happies.
DRIE nuwe boeke fokus op Italiaanse kookkuns.
Jamie Oliver se "Jamie's Italy", die Britse "naakte sjef", is 'n lekker, lekker boek. Hier en in Brittanje, sê hy vir ons: 'Ons is geneig om nie genoeg groente te eet nie'. 'Luister dus,' skryf hy. 'Laat ons soos hulle wees en die groentes groot maak.'
Dit is bekoorlik genoeg om ons te wil laat volg terwyl hy 'n antipasto van eenvoudig geklede groente kook.
Oliver bied baie boeiende resepte - en af ​​en toe 'n dud. Sy caponata is redelik klassiek, vinnig en maklik. Varkkotelette gevul met prosciutto-saliebotter word in 'n pan gebraai en dan op blokkies aartappels en vuurhoutjie pancetta gesit wat in die oond gebraai word. Die instruksies voel onvolledig - moet ek dit nie nou en dan roer nie? - maar die ding lyk heerlik. Amalfi gebakte suurlemoene, aan die ander kant, is 'n vreeslike vermorsing van buffelmozzarella.
Die sjef van New York, Michael White, gee ons 'n gemengde sak met 'Fiamma'. 'N Hoendersop met escarole en kaaskluitjies is heerlik eenvoudig en rustiek en maklik om voor te berei. Gebakte polenta met broccoli -rabe en pancetta klink wonderlik, maar die polenta word taai eerder as skerp.
Van Maestro in Washington, DC, is sjef Fabio Trabocchi se "Cucina of Le Marche" intussen moeilik. Branzino in salsa piccante ly aan 'n aanval deur olyfolie - een en 'n half koppies gaan in die skottel van twee vis, bedoel om ses te bedien.
Erger nog is Trabocchi se resep vir ravioli met vars kruie en setperke in suurlemoenbotter. Dit begin met 'n dubbele resep van een van die twee pasta -deegresepte in die boek, wat elkeen 16 tot 18 eiergele benodig. Met my KitchenAid -menger met 'n deeghaak wat stadig is soos aangedui, het ek die eiergele (gemeng met melk, olyfolie en sout) by die meel gevoeg. Die mengsel was dik soos heuning. Soos aangedui, het ek my masjien na medium en eiers, nadat ek die meel en eiers bymekaargekom het, gereed gemaak om die 15 minute te wag totdat die deeg 'glad en elasties' geword het. Maar na twee minute begin my betroubare masjien (in 'n uitstekende toestand hierna) kommerwekkende knorgeluide maak en die motor begin ruik soos my ou VW, net voor hy doodgaan. Einde van die ravioli -resep.
Maak nie saak nie. 'N Bak vol tamatiesop van Richard - blokkies vars mozzarella, tamaties in fyn blokkies en basiliekruidblare wat oor die oppervlak gestrooi is - en ek was weereens gelukkig in my kombuis.
Rukkerige pekelwater is slegs een van die opsies wat u kan gebruik om u eie huisgeruk te marineer, ongeag of u u eie beesvleis-, wildsvleis-, takbok-, kalkoen- of selfs Ahi -tuna ruik. Daar is 'n wye verskeidenheid verskillende rukkerige pekelresepte en rukkerige marinade -resepte wat u kan aanpas volgens u behoeftes, afhangende van die finale geur wat u probeer skep. As u 'n resep kry vir rukkerige pekel met speserye wat u dink u sal geniet, kan u die toepaslike resep meng en u rukkerige vleis oornag week sodat dit in die rukkie van u keuse kan trek. 'N Ander opsie is om die pekelwater te verhit en die vleis daarin te laat week sodat die geure die vleis meer effektief kan binnedring.
Hier is 'n paar resepte vir rukkerige pekelwater wat u dalk wil oorweeg om 'n verskeidenheid verskillende soorte unieke rukkies te kry.
Generaal Jerky Brine Marinade
Dit is 'n rukkerige pekel marinade resep wat veral goed werk vir beesvleis, kalkoen, hoender en wildsvleis. Dit is aangepas volgens 'n resep wat oorspronklik van Sunset afkomstig was, en wat genoeg marinade maak om ongeveer 2 pond vleis te pas. Vir hierdie resep benodig u 'n kwart koppie sojasous, 1 eetlepel Worcestershire -sous, 'n kwart teelepel ui en knoffelpoeier, 'n halwe eetlepel peper en 1 teelepel hickory -rooksout.
Outydse rukkerige pekelwater
Dit is 'n resep wat nitrate bevat, wat oorspronklik gebruik is om ruk te genees, hoewel dit meer algemeen vir ander doeleindes gebruik word, soos spek, ham of koringvleis. Dit neem 'n geruime tyd voordat die nitrate die vleis volledig binnedring, sodat hierdie ruk pekelvleis ongeveer 8 tot 10 uur moet marineer. Probeer 'n klein deel van hierdie resep om seker te maak dat u dit geniet voordat u dit vir al u vleisbehandelingsbehoeftes begin gebruik. Vir hierdie resep benodig u 1 koppie uithardingsout, 1 halwe koppie bruinsuiker, 1 teelepel vloeibare knoffel, 2 liter water, 4 eetlepels swartpeper. U moet die vleis in die pekelwater dompel as dit verhit is, en dan droogmaak met papierhanddoeke. Sprinkel uiesout, peper en knoffelsout op soos verlang voordat vleis op bakkies gesit word.
Huishoudelike rukkerige pekelwater
Dit is 'n gewilde pekelwaterpekel vir die warm metode, maar word gewoonlik nie vir lang, koue deurweekings gebruik nie. Vir hierdie resep benodig u twee koppies sout, 1 koppie bruinsuiker, 1 koppie cider, 1 teelepel naeltjies, 1 teelepel swartpeper, 2 liter water en 1 half teelepel knoffelpoeier. Bring die bestanddele tot kookpunt, en dompel dan die vleis onder. Sommige mense verkies dat die vleis in water gespoel word om 'n ligter geur tydens die kook- en droogproses te verkry.
FAQ – Inligting oor die maak van wors, salami en Prosciutto
V: Dankie vir die volgehoue ​​poging Jeff! Hou van hierdie goed …. Ek het 'n paar vleisverwante vrae, maar dit is eintlik vooraf-rokevrae, regtig voorbereiding. Hopelik het u 'n idee of 'n verwysing vir my.
Ek is 'n groot fan van salami en ander vleis, ek wil my eie goed maak en dan rook! Ek dink dit sal wonderlik wees. Ek het hulp nodig om eers die salami / proscutto / of ander tradisioneel vleis te maak. Enige idees??
A: Ek weet van 'n wonderlike webwerf wat die kuns van worsmaak verduidelik en selfs in salami ingaan. Ek dink jy sal daarvan hou ..
Update: ongelukkig het hierdie wonderlike webwerf om watter rede ook al verdwyn.
Ons het baie mense op die forum wat spesialiseer in vleis, dus kyk gerus daarna. U kan 'n vraag in die regte kategorie plaas, of u kan die soekfunksies gebruik om soortgelyke vrae te soek wat reeds oor hierdie onderwerp beantwoord is.
Ons bak vandag met bloubessies. Hierdie bloubessiespen is vinnig, maklik en gelaai met sappige bloubessies. Die koek is baie sag en klam met net 'n sweempie suurlemoen en helfte
Kry resepte, wenke en meer!
Kry gratis resepte en eksklusiewe inhoud
Welkom by Savor the Best, 'n kosblog van nuuts af met die fokus op ou korrels, gewaagde geure en innoverende resepte. Ons glo voedsame, gesonde kos hoef nie geur op te offer nie. Vier ons passie vir regte kos met 'n regte smaak. Lees meer en hellip
Soms word Savor the Best vergoed deur die gebruik van aangeslote skakels, produkresensies en geborgde plasings. Ons is 'n deelnemer aan die Amazon Services LLC Associates Program, 'n aangeslote advertensieprogram wat bedoel is om ons geld te verdien deur te skakel na Amazon.com en aangeslote webwerwe. Dankie vir jou ondersteuning.
Kopiereg © 2021 Geniet die beste | Wisteria on Trellis Framework deur Mediavine
Maak konfyt - watter soort eend is dit? PRENTE! Ek het amper my vinger verloor!
Haai almal, ek het besluit om 'n paar eendpote op te sit en 'n heel vars eend by 'n plaaslike Chinese supermark gekoop. Ek het dit pas in stukke gesny, en die bene word verhard met sout, peper, knoffel en roosmaryn (het nie tiemie byderhand nie). Ek het ook amper my vinger afgesny! :) Ek vries die borste vir later, en vries ook al die ekstra onderdele en karkasse vir voorraad. Ek het een van die snitte op 'n been vasgedraai .. Woops.
- Watter soort eend het ek gekoop? Ek verstaan ​​dat daar 'n paar variëteite is, ek weet nie regtig watter soort dit is nie. Enige inligting oor die verskillende soorte sal ook welkom wees.
- Die sjef wat my geleer het hoe om 'n eend op te sny en te konfyt, het hy witwyn gebruik om vet te maak. Nie seker hoekom nie, geen ander boek wat ek gelees het, noem so iets nie. Waaroor het dit alles gegaan?
- Wat sou jy met die borste doen?
Ek dink daaraan om hierdie jaar 'n hele klomp eende te koop en messelkanne van hierdie konfyt vir kersgeskenke te maak. Niks soos eendpote wat in heerlike gestolde vet bewaar word nie, reg? :) Mense sal maak asof hulle daarvan hou, en hulle sal my later liefhê !!
En wat van die vinger? Ek was besig om roosmaryn te kap en whoosh, dit het gekom. Geen sny, geen pyn nie, net een of ander manier die spyker gevat. Terugskouend dink ek, as u my 24 uur en die res van my vingers gegee het, sou ek nie soveel vingernael kon afsny sonder om 'n sny te kry nie. Sjoe. Ek is amper naby aan die verlies van die fooitjie. (o, die ander snit aan my vinger was van aartappelsny 'n paar dae gelede.