Die vraag wat vandag egter by ’n mens opkom, is of die Wet op Geestesgegebreke van 1916 nie toe al heeltemal verouderd was nie. Die definisie van kranksinnigheid in die wet het nie tred gehou met vordering wat die mediese wetenskap op die gebied gemaak het nie. Uit die getuienis van dr. Jacobson kon mens aflei dat hy nie epilepsie sou klassifiseer as ’n vorm van kranksinnigheid nie. Vandag kwalifiseer epilepsie nie eers meer om ontoerekeningsvatbaarheid te legitimeer nie. Onlangs het ’n Duitse hof ’n persoon wat aan epilepsie ly en desondanks voortgegaan het om te bestuur, wel wetende dat hy in ’n ongeluk betrokke kon raak tydens ’n onverwagte epileptiese aanval, skuldig bevind aan manslag op grond van growwe nalatigheid. Sy motor het tydens ’n aanval buite beheer geraak en vier voetgangers is in die ongeluk dood. Hy is gevangenisstraf van drie en ’n half jaar opgelê en sy rybewys is vir vyf jaar ingetrek.151
Indien hierdie maatstaf ook vir Pratt gegeld het, sou die hof moes toets of hy die daad tydens ’n epileptiese aanval gepleeg het. Dit was nie die geval nie, en derhalwe sou epilepsie nie ter sake gewees het om toerekeningsvatbaarheid te bepaal nie. Die vraag sou eerder wees of Pratt as ontoerekeningsvatbaar beskou kon word tydens ’n maniese-depressiewe fase. As mens die getuienis voor die hof moes beoordeel, sou die hof waarskynlik nogtans tot die gevolgtrekking gekom het dat hy nie toerekeningsvatbaar was nie.
Pratt wou van die begin af nie sy prokureurs toelaat om getuienis aan die hof voor te lê oor sy psigiatriese rekord nie. Pratt was bereid om ’n offer te bring en het daarmee bedoel dat hy bereid was om strafregtelike aanspreeklikheid vir die daad te aanvaar. Tydens die kruisverhoor van prof. Lamont op 26 September het hy sy kop instemmend geknik toe Lamont dit so interpreteer het.152
Klaarblyklik het dit eers na die uitspraak by hom ingesink dat hy vir ’n onbepaalde tyd in ’n gestig opgesluit sou word. Op 28 September 1960 het hy vanaf die Pretoria-tronk appèl aangeteken teen die uitspraak van regter Rumpff. As begronding het hy aangevoer dat hy nie geleentheid gegun was om Lamont se getuienis te weerlê nie. Verder het hy beweer dat sy verdediging met die prokureur-generaal gekonkel het en verhoed het dat “volle getuienis” voor die hof geplaas word. Die hof het hoflik teruggeskryf dat sy skrywe nie ’n geldige appèl is nie en dat hy die beoogde appèl met sy curator ad litem moet bespreek. Die hof het ook daarop gewys dat sowel sy advokaat as die curator ad litem geen vrae vir prof. Lamont gehad het nie en dat alles regtens korrek was.153
Pratt is op 29 September 1960 oorgeplaas na die Oranje Hospitaal in Bloemfontein.154 Sy vriend, die joernalis Desmond Blow, het hom in Januarie 1961 in die tronk besoek en vir hom gerookte forelle gevat. Hy het berig dat Pratt in ’n ernstige depressie verval het omdat hy nie oorgeplaas kon word na ’n Pretoriase hospitaal toe nie en omdat sy vrou hom nie besoek het nie. Pratt was ook ontevrede dat sy kamer reeds om vyf in die middag gesluit word, aangesien dit hom die geleentheid ontneem om astronomie te bestudeer.155 Hy was glo ook in ’n argument betrokke met ’n ander pasiënt, wat hom toegetakel het, ’n blouoog gegee het en sy valstande stukkend geslaan het. Toe twee mediese assistente hom na ’n tandarts in die stad geneem het om sy valstande te herstel, het hy probeer ontsnap, maar is weer gevang.156
Dr. Jacobson het hom gereeld besoek en was baie bekommerd oor sy depressiewe toestand. Hy het die owerhede genader met ’n pleidooi om Pratt vry te laat, maar hulle het gemeen dat hy minstens ’n jaar lank in die inrigting moes bly voordat parool oorweeg kon word (Bird 1992:208).
Presies ’n jaar nadat hy in die Oranje Hospitaal opgeneem is, het hy op sy 52ste verjaardag selfmoord gepleeg deur homself in ’n toilet op te hang. Die oorsaak van dood word aangegee as “verwurging met drukking op die sinus corotical, obstruksie van die lugweë” en sy psigiese toestand as “epileptiese psigose”.157
Solly Jacobson se vennoot, prof. Allan Bird, beweer dat Jacobson vir Pratt én Tsafendas behandel het en hulle kon gemanipuleer het om die Eerste Minister uit die weg te ruim. In die geval van die Pratt-aanslag vermoed hy selfs dat daar ’n sameswering tussen hulle kon gewees het. Bird het geen direkte bewyse vir sy vermoede nie en het sy agterdog hoofsaaklik op drie insidente gegrond.
Die eerste insident wat Bird (1992:204–5) geskok het en wat in sy geheue bly vassteek het, beskryf hy só: