Saint Bernard Honde Ras Profiel
Die Saint Bernard is een van die grootste honde rasse en ook een van die mooiste honde in die omgewing. Hierdie reuse hond is gespierd en kragtig, maar het 'n sagte en lojale ingesteldheid. Die Saint Bernard is geneig om met kinders baie goed saam te vat . Die ras kan egter nie altyd die grootte daarvan besef nie. Wees dus eers versigtig. Algehele, heiliges het die natuurlike instink om mense te beskerm en te help, om hulle wonderlike hulphonde en liefdevolle familie troeteldiere te maak.
Grootte: Gewig van 130 tot 180 pond; hoogte van 25.5 tot 27.5 duim by die skouer
Coat and Color: Mantel kan kort en glad of lank en syerig wees. Kleure sluit wit in met rooi, bruin of brindelmerke. 'N Swart "masker" word tipies gesien.
Kenmerke van die Saint Bernard
Die Sint Bernard is 'n legendariese held van die Switserse Alpe. Uit 1000 jaar terug, die presiese oorsprong van die ras is nie seker nie. Sommige bronne suggereer dat die Heiliges uit groot Asiatiese honde na Rome toe gekom het (byvoorbeeld die Tibetaanse mastiff of soortgelyke) deur Romeinse leërs. Hierdie molossers is geteel met inheemse Switserse honde.
Die ras is aangewys vir die aartsbiskop Bernard de Menthon, wat 'n hospie in die Switserse Alpe gestig het as 'n toevlug vir reisigers.
Eeue lank is hulle deur die monnike ontwikkel as metgeselle, waghonde en werkers wat duisende menslike lewens gered het deur verlore of beseerde reisigers in die Switserse Alpe te vind en te help. Hul hoogs ontwikkelde reukgevoel laat hulle toe om verlore mense in die sneeu op te spoor.
Die Sint Bernards in diens by die klooster was tot 1830 korter.
Op daardie tydstip was daar vir twee jaar swaar weer en dit het die monnike oortuig om Saint Bernards met langhaar Newfoundland-honde te kruis. Die langer hare het egter ys gematig en die monnike het langerhare poppe weggegee.
Die werkende Sint Bernards was destyds kleiner as vandag se reuse. Hulle is laas in 1955 vir redding gebruik, maar 18 van hulle is in 2005 by die St. St. Bernard Hospice gehandhaaf. Die ras is in 1888 amptelik deur die Amerikaanse Kennelklub (AKC) erken.
Die gewilde weergawe van 'n Saint Bernard met 'n lepel brandewyn om sy nek is nie histories akkuraat nie. Hierdie mite word geglo dat dit voortspruit uit die skildery "Alpine Mastiffs Reanimating a Distressed Traveller" deur Charles Landseer. Hulle het nooit eintlik klein vate brandewyn gedra nie, wat in elk geval nie medies aanbeveel sou word nie.
Saint Bernards in populêre kultuur sluit in Nana in "Peter Pan" -flieks, Neil in "Topper," Buck in "Call of the Wild" -flieks, en Beethoven en Cujo in flieks met dieselfde naam.
Die Sint Bernard sal ook 'n kort, gladde rok of langer, syagtige rok hê. Albei rokke benodig roetine- versorging , maar die langharige verskeidenheid moet meer dikwels uitgewis word.
Hierdie ras het 'n relatief hoë afstotingskoers wat met gereelde hare borsel beheer kan word. Maak seker dat hulle hul ore gereeld skoonmaak om oorinfeksies te voorkom . Alhoewel 'n aktiewe Saint's naels op hul eie kan aantrek, moet die naels minstens maandeliks nagaan om seker te maak dat hulle nie gesny moet word nie . Let ook daarop dat die Heiliges waarskynlik op die slobbery-kant sal wees, dus jy moet dalk 'n "karretjiegordel" handig hou.
Alhoewel dit soms tydelik lyk, is roetine-oefening noodsaaklik om jou Saint-fiks en gestimuleer te hou. Hulle benodig elke dag 'n goeie stap. Baie gesondheidskwessies kan ontwikkel as jou siel oorgewig word .
Soos alle honde, is behoorlike opleiding en sosialisering beide baie belangrik vir die Heiliges en moet hulle begin wanneer hulle hondjies is. As gevolg van die groot grootte van die hond, moet jy jou hond te alle tye kan beheer.
Wees versigtig met die voorkoming van spring, leun en leiband.
Sint Bernards geniet koue weer, maar doen dit nie goed in warm klimate nie en kan maklik hitte uitputting ly. Moenie vir 'n stap in die hitte van die dag neem nie en gee hulle 'n koel plek op warm dae. Dit is moontlik om 'n Saint Bernard in 'n woonstel te hou solank jy hom elke dag vir 'n wandeling neem. Maar dit is goed om 'n erf te hê waar hy 'n bietjie kan loop. Hulle is geneig om vuil en puin op te tel.
'N Saint Bernard benodig 5 tot 6 koppies droë hondekos per dag, wat jy in twee maaltye moet verdeel om die risiko van bloot te verminder. As hulle hul kos vermors en te veel eet, kan hulle gasproduksie hê. As die maag draai, kan dit die bloedtoevoer afsny en tot mediese noodgeval lei.
Puppies moet gemonitor word en leun word terwyl hulle groei sodat hulle nie te vinnig gewig raak nie. Volwasse Sint-Bernards kan vetsugtig word en dit sal lei tot 'n korter lewensduur en gesamentlike probleme. Bespreek dit met jou veearts om aanbevelings te kry oor voedingsskedules, hoeveelhede, hondekossoorte en oefening om vetsug te voorkom.
Maak seker dat jou Saint Bernard toegang het tot vars, skoon water, veral op warm dae.
Maak nie saak wat die ras is nie, dis belangrik om jou navorsing te doen voordat jy een kry. As jy dink die Saint Bernard is die regte hond vir jou, moet jy jou huiswerk doen. Praat met ander eienaars van Saint Bernard, betroubare telers, reddingsgroepe en jou veearts om meer te leer.