Job stel dit dat met die dood dit sal wees "of ek daar nie was nie" (Job 10:19); hy sien die dood as vergetelheid, onbewustheid en 'n totale verlies aan bestaan. Presies soos voor sy geboorte.
Die mens sterf net soos die diere (Prediker 3:18); indien die mens, of gedeelte van hom , die dood iewers oorleef, dan moet die diere ook. Tog rep die Bybel en die wetenskap geen woord hieroor nie.
God "weet watter maaksel ons is, gedagtig dat ons stof is. Die mens - soos die gras is sy dae; soos 'n blom van die veld, so bloei hy….. is dit nie meer nie en sy plek ken hom nie meer nie" (Psalm 103:14-16).
Dat die dood waarlik onbewustheid is, selfs vir die geregtiges, word verder gedemonstreer deur herhaaldelike pleidooie van God se dienaars dat Hy hulle lewe verleng, omdat hulle geweet het dat na die dood dit vir hulle onmoontlik sou wees om Hom te prys en te verheerlik, siende dat die dood 'n toestand van onbewustheid is. Hiskia (Jesaja 38:17-19) en Dawid (Psalm 6:4,5; 30:9; 39:13; 115:17) is goeie voorbeelde hiervan. Die dood word herhaaldelik na verwys as 'n slaap of 'n rus, vir beide die geregtiges en die ongeregtiges (Job 3:11,13,17; Daniël 12:13).
Genoeg bewys is nou voorgelê sodat ons onomwonde kan stel dat die populêre idee dat die geregtiges na 'n toestand van saligheid en vergoeding in die hemel gaan, onmiddellik na die dood, eenvoudig nie in die Bybel gevind word nie.
Die ware lering van die dood en die natuur van die mens is egter 'n bron van groot vrede. Na al die traumas en pyn van die menslike lewe, is die graf 'n plek van totale vergetelheid. Vir die wat nie die gehoorsaamheidsvereistes van God geken het nie, sal hierdie vergetelheid vir ewig duur. Nooit weer sal die tragiek van hierdie onvolmaakte lewe bestaan nie, die vergeefse hoop en vrese van die natuurlike menslike verstand sal nie realiseer nie en sal ook niemand bedreig nie.
Met Bybel studie is daar beginsels van waarheid wat ontdek moet word; hoe jammerlik tog dat daar ook dwaling in die mens se geestelike denke bestaan. Dit volg weens 'n gebrek aan aandag op Bybelse lering. Die mens se desperate pogings om die finaliteit van die dood te versag, het hom daartoe gelei om te glo dat hy 'n ‘onsterflike siel’ besit. Sodra aanvaar word dat so 'n onsterflike element in die mens bestaan, word dit nodig om te dink dat daardie element iewers moet heengaan na die dood. Hierdie leun gee aanleiding tot die gedagte dat daar met die dood 'n onderskeid moet wees tussen die lot van die geregtiges en die lot van die ongeregtiges.
Om hierdie gedagte te akkomodeer is daar tot die slotsom gekom dat daar 'n plek is waar die ‘geregtige onsterflike siele’ heengaan, of te wel die hemel, en 'n plek waar die ‘slegte onsterflike siele’ heengaan by name die hel. Ons het reeds aangetoon dat 'n onsterflike siel Bybels onmoontlik is. Die ander valse leringe inherent aan populêre argumente sal nou ontleed word:-
Dat die vergoeding vir ons lewens aan ons gegee word met die dood, deurdat ons ‘onsterflike siele’ na 'n ‘ sekere plek' gestuur word.
Ons het gesien dat die offerande van diere nie heeltemal verteenwoordigend van die sondige mens was nie. Jesus was verteenwoordigend van ons, en moes " in alle opsigte aan sy broeders gelyk word, sodat Hy 'n barmhartige en getroue hoëpriester kon wees in die dinge wat in betrekking tot God staan, om die sondes van die volk te versoen" (Hebreërs 2:17). Dit gaan voort : "Hy het die dood vir elke mens gesmaak" (Hebreërs 2:9).
Die algemene siening van die afvallige Christendom is dat die mens se sonde hom by God in 'n posisie van skuld geplaas het wat hy nie kan betaal nie. Christus het toe deur sy dood aan die kruis hierdie skuld betaal.Menige Evangelis het dit al as volg uitgedruk: "Dit was asof ons almal teen die muur aangetree was, gereed om deur die duiwel geskiet te word. Jesus storm toe in; die duiwel skiet hom toe in plaas van vir ons en ons is nou vry."
Hierdie uitgebreide teorieë is sonder enige grondige Bybelse ondersteuning. Daar is ook 'n ooglopende teenstrydigheid - as Jesus namens ons gesterf het, behoort ons nie te sterf nie. Aangesien ons steeds menslike natuur het moet ons nog sterf; redding van die sonde en die dood sal eers finaal by die oordeelsdag verkry word as ons onsterflikheid verkry. Ons het dit nie verkry ten tye van Jesus se dood nie. Die Bybel leer dat redding moontlik is deur Jesus se dood EN opstanding - nie net deur sy dood nie. Christus het vir ons gesterf - eenmalig. Die teorie van plaasvervanging sou beteken dat hy vir elkeen van ons persoonlik moes sterf.
As Christus 'n skuld betaal het met sy bloed, word ons redding iets wat ons as ons reg kan eis. Die feit dat saligheid 'n gawe is wat deur God se genade en vergifnis te weeg gebring word, word uit die oog verloor as ons Jesus se offer as 'n skuldbetaling beskou. Dit blyk dan asof 'n woedende God tevrede gestel is toe Hy die fisieise bloed van Jesus sien. Wat God egter sien, as ons berou het, is Sy seun as ons verteenwoordiger wie ons probeer navolg.