Griekse stoei - Inligting
Griekse stoei - Geskiedenis
Stoei reëls by die Antieke Olimpiese Spele
Van die opheffing van lewende bulle tot die skeur van bome met hul blote hande, stoeiers was die gewildste helde van die Antieke Olimpiese Spele. Met 'n ongeëwenaarde prominensie, het die sport in sy gloriedae gebak.
As deelnemers aan die oudste en mees beoefende sport op die program vir antieke Olimpiese Spele, het stoeiers by Olympia groot aandag en aanhanger gekry. Met die oorgrote meerderheid aanhangers wat waarskynlik self deur stoeiskole gegaan het, was dit die ou ekwivalent van hedendaagse voetbal.
Van lewende bulle om die stadion op sy skouers om stukkies tou te breek deur die are op sy kop te slaan, meer woorde is geskryf oor die sesmalige Olimpiese kampioen-stoeier Milon van Croton as enige ander ou Olimpiese atleet.
'N Deel van die vyfkamp, ​​sowel as 'n gebeurtenis in eie reg, was stoei van nature verbind met oorlogvoering. Naak en met olie bedek, sou vegters een van twee dissiplines betwis. & lsquoOpright worstel & rsquo, wat in 'n sanderige put uitgevoer is, het vereis dat die een stoeier die ander drie keer op die grond gooi. In teenstelling hiermee was die worstelstryd slegs verby toe een man so uitgeput was, dat verdere weerstand onmoontlik was. Nederlaag in hierdie geval word aangedui deur die opsteek van 'n hand met een of twee vingers uitgestrek.
Reëls was beperk tot die verbod op byt en die aanval op die geslagsdele. Gebreekte bene kom gereeld voor, met stoeiers wat dikwels vingers of selfs arms slaan om vas te hou. In werklikheid het die tweemalige kampioen Leontiskos van Messene beroemd geword omdat hy net hierdie taktiek gebruik het.
Die woeste aard van die aanvalle was ongetwyfeld een van 'n aantal redes waarom stoei op die ou spele as 'n waardige toets van atlete beskou is. Alhoewel die wrede brutaliteit in die verlede gelaat is, glo Wiebe dat haar gekose sport die eienskappe behou wat dit so gewild gemaak het.
Erica Wiebe, die goue medaljewenner van die Olimpiese Spele in Rio 2016 vir vroue en 75 kg vryslag, is een van net 'n paar moderne stoeiers wat 'n idee het van hoe haar bekroonde voorgangers sou voel tydens die Antieke Olimpiese Spele.
Ek dink nie daar is 'n ander soortgelyke sport nie. Dit is 'n ware vertoning van karakter, deursettingsvermoë, veerkragtigheid en gretigheid, en sy het gesê.
Uiteraard is daar baie verhale oor byna onmenslike sterkte in die geskiedenis van die antieke spele. Daar word berig dat Amesinas van Barka, wat opgelei is deur 'n bul te stoei, nog nooit een keer in kompetisie geval het nie.
Die Australiër Liam Neyland, veelvuldige junior wenner van die Oseanië -kampioenskap en hoopvolle Olimpiese Spele in 2020, weet hoe dit is om teen sulke suiwer krag te staan ​​te kom.
Vir die Oseanië (2017 -kampioenskappe en sy eerste as senior) het ek 'n Nieu -Seelander in die gesig gestaar, en Neyland het gesê. Normaalweg is ek een van die sterkstes vir my gewig (65 kg), maar ek sweer dat hierdie man nie 'n mens was nie. Hy het soveel liggaamskrag, dit voel asof ek 'n rots probeer beweeg. & Rdquo
Die beroemde Milon van Croton val beslis in hierdie kategorie. Na berig word, was die enorme worstelaar 'n student van die filosoof en wiskundige Pythagoras, terwyl hy tydens 'n aardbewing die plafon in sy huis vir onderwysers omhoog gehou het, sodat almal ongedeerd kon ontsnap. 'N Standbeeld in die Louvre -museum, Parys, toon aan hoe die groot man en rsquos -krag uiteindelik sy ongedaanheid was. Milon is gevang deur 'n boom in die natuur en het probeer om die verdorde stomp met sy kaal hande te verdeel, en is deur wolwe geëet.
Ten spyte van die prominente mag, speel tegniek en geslepe nog altyd 'n deurslaggewende rol in stoei.
& ldquo Ek het eintlik 'n antieke Rome en sportklas op universiteit gevolg, & rdquo Wiebe onthul. En ek weet daar is baie legendes oor die sterkte van worstelaars, maar daar was ook 'n paar (verhale van) lastige stoeiers en ek dink ek sal in daardie kategorie pas. & rdquo
Miskien is daar 'n Italiaanse afkoms in die Kanadese en rsquos -bloedlyn en in die ou tyd was die Siciliërs bekend as listige worstelaars, terwyl die Spartane bekend was vir hul eer en die mense uit Argos beroemd was vir hul vaardigheid.
'N Ander faktor wat nie verander het in die eeue wat Milon van Croton en Neyland van Queensland geskei het nie, is die vermoë van worstelaars om redelik onpeilbare hoeveelhede kos en drank te verbruik. Terwyl Milon 'n bul in die middel van die stadion by Olympia geslag het en elke stukkie voor die skarrelende skare geëet het, was Neyland tot dusver 'n bietjie minder opvallend.
Ek staan ​​bekend as 'n sak sonder bodem, en die 21-jarige het gesê. Ek het binne 'n uur 'n kilo vleis in 'n burger geëet. Ek het een van my afrigters 'n bottel wyn gewen. & Rdquo
Milon sou goedgekeur het. Na berig word, het hy sy bul afgespoel met nege liter antieke Griekeland en die beste rooiwyn van rsquos.
Gimnastiek is in die vroeë Griekse beskawing bekendgestel om die liggaamlike ontwikkeling te vergemaklik deur middel van 'n reeks oefeninge wat hardloop, spring, swem, gooi, worstel en gewigoptel insluit. Baie basiese gimnastiekgeleenthede is in een of ander vorm beoefen voor die bekendstelling deur die Grieke van gymnazein, letterlik, & quotto -oefening naak. & quot Fisiese fiksheid was 'n baie gewaardeerde eienskap in antieke Griekeland, en beide mans en vroue het aan kragtige gimnastiese oefeninge deelgeneem. Die Romeine het, nadat hulle Griekeland verower het, die aktiwiteite tot 'n meer formele sport ontwikkel, en hulle het die gimnasiums gebruik om hul legioene fisies voor te berei vir oorlogvoering. Met die agteruitgang van Rome het die belangstelling in gimnastiek egter afgeneem, terwyl die tuimel nog steeds 'n vorm van vermaak was.
In 1774 het 'n Pruis, Johann Bernhard Basedow, fisiese oefeninge met ander vorme van onderrig by sy skool in Dessau, Sakse, ingesluit. Met hierdie aksie het die modernisering van gimnastiek begin, en ook die Germaanse lande op die voorgrond gebring in die sport. In die laat 1700's het Friedrich Ludwig Jahn van Duitsland die systaaf, die horisontale staaf, die parallelle balke, die balansbalke en springgebeurtenisse ontwikkel. Hy word meer as enigiemand anders beskou as die "vader van die moderne gimnastiek." Gimnastiek floreer in Duitsland in die 1800's, terwyl in Swede 'n meer grasieuse vorm van die sport, wat ritmiese beweging beklemtoon, deur Guts Muth ontwikkel is. Die opening (1811) van die Jahn ' s -skool in Berlyn, om sy weergawe van die sport te bevorder, is gevolg deur die stigting van baie klubs in Europa en later in Engeland. Die sport is aan die Verenigde State bekendgestel deur dr. Dudley Allen Sargent, wat gimnastiek aan verskeie Amerikaanse universiteite oor die tyd van die burgeroorlog geleer het, en wat erkenning kry vir die uitvinding van meer as 30 stukke apparaat. Die grootste deel van die groei van gimnastiek in die Verenigde State was gesentreer op die aktiwiteite van Europese immigrante, wat die sport in die 1880's in hul nuwe stede bekendgestel het. Klubs is gevorm as Turnverein- en Sokol -groepe, en daar word dikwels na gimnaste verwys as & quotturners. & Quot Moderne gimnastiek het 'n paar tradisionele geleenthede uitgesluit, soos gewigstoot en stoei, en beklemtoon vorm eerder as persoonlike wedywering.
Mansgimnastiek was op die skedule van die eerste moderne Olimpiese Spele in 1896, en dit is sedert 1924 voortdurend op die Olimpiese agenda. Olimpiese gimnastiekkompetisie vir vroue het in 1936 begin met 'n algehele kompetisie en in 1952 vir die aparte geleenthede is bygevoeg. In die vroeë Olimpiese kompetisies was die dominante manlike gimnaste uit Duitsland, Swede, Italië en Switserland, die lande waar die sport die eerste keer ontwikkel het. Maar teen die vyftigerjare het Japan, die Sowjetunie en die Oos -Europese lande die voorste manlike en vroulike gimnaste begin produseer.
Moderne gimnastiek het aansienlik gewild geword weens die optredes van Olga Korbut van die Sowjetunie tydens die Olimpiese Spele 1972 en Nadia Comaneci van Roemenië tydens die Olimpiese Spele 1976. Die wydverspreide televisiedekking van hierdie dramatiese optredes het aan die sport die publisiteit gegee wat dit in die verlede ontbreek het. Baie ander lande as destyds die tradisionele steunpilare en die USSR, Japan, Oos- en Wes -Duitsland, en ander Oos -Europese nasies, en mdash het gimnastiek begin bevorder, veral vir vroue onder hierdie lande was China en die Verenigde State.
Moderne internasionale kompetisie het ses byeenkomste vir mans en vier byeenkomste vir vroue. Die mans se gebeurtenisse is die ringe, parallelle stawe, horisontale balk, sy- of pommelperd, lang of gewelfde perd en vloer (of gratis) oefening. Hierdie geleenthede beklemtoon sterkte en buigsaamheid van die bolyf saam met akrobatiek. Die vroue se byeenkomste is die gewelperd, balansbalke, ongelyke tralies en vloeroefening, wat met musikale begeleiding uitgevoer word. Hierdie geleenthede kombineer grasieuse, dansagtige bewegings met krag en akrobatiese vaardighede. In die Verenigde State word tuimel- en trampolienoefeninge ook by baie kompetisies ingesluit.
Spanne vir internasionale kompetisies bestaan ​​uit ses gimnaste. In die spankompetisie presteer elke gimnas op elke toerusting, en die span met die meeste punte wen. Daar is ook 'n aparte kompetisie vir die allround-titel, wat na die gimnas gaan met die hoogste puntetotaal nadat hy op elke toerusting opgetree het, en 'n kompetisie om die hoogste telling vir elke individuele apparaat te bepaal.
'N Ander soort mededingende gimnastiek vir vroue word ritmiese gimnastiek genoem, 'n Olimpiese sport sedert 1984. Akrobatiese vaardighede word nie gebruik nie. Die ritmiese gimnas voer grasieuse, dansagtige bewegings uit terwyl hy items soos 'n bal, hoepel, tou, lint of Indiese klubs vashou en beweeg, met musikale begeleiding. Roetines word individueel of in groepsuitvoerings vir ses gimnaste uitgevoer.
Gimnastiekkompetisies word op individuele en spanbasis beoordeel en behaal. Elke deelnemer moet 'n vereiste aantal spesifieke soorte bewegings op elke toerusting uitvoer. Beoordelaars gee punte aan elke deelnemer aan elke byeenkoms op 'n 0 tot 10 skaal, 10 is perfek. Beoordeling is streng subjektief, maar daar word riglyne gegee vir beoordelaars sodat hulle tot 'n relatief onbevooroordeelde telling kan kom.
Gewoonlik is daar vier beoordelaars, en die hoogste en laagste tellings word verlaag om 'n meer objektiewe evaluering te lewer. Gimnaste probeer om die moeilikste roetines op die grasieusste manier uit te voer, en beïndruk sodoende die beoordelaars met hul bemeestering van die sport.
Bott, Jenny, Ritmiese gimnastiek (1995) Cooper, Phyllis S., en Trnka, Milaan, Onderrig in basiese gimnastiek, 3d uitg. (1993) Feeney, Rik, Gimnastiek: 'n gids vir ouers en atlete (1992) Karolyi, Bela, Voel geen vrees nie (1994) Lihs, Harriet R., Onderrig in gimnastiek, 2de uitg. (1994) YMCA Gimnastiek, 3d uitg. (1990).
Neem kollegiale stoei om aan te hou verbeter. My hoë stoei afrigter aangemoedig om 'n stoeikode by te woon? Wat is jou strategie? As u afrigter nie opdaag vir die oefening nie, sou u dan net die oefening verlaat en vergeet? Kerm of kla jy in die praktyk? Moenie. U moet nadink oor wat veilig is om te sê dat daar oor mans gedomineer word solank as wat die meeste mense aan 'n stoei dink, of aan Pro-stoei of aan ander gewigsporte. As u regtig swak en/of uit die vorm is, sal oefensessies soos box squats, split squats, deadlifts, rugverlengings en geweegde situps die Griekse worstelgeskiedenis voorberei om meer doeltreffend op die Griekse worstelgeskiedenis, Powerlifters en Sterkmanne. Sonder om 'n groot aanhanger van tegniek te word, veral dié wat nie genoeg koolhidrate inneem nie, verdien u nie waardevolle punte wat u die Griekse worstelgeskiedenis kan wen nie. U moet uitvind hoe u voordeel kan trek uit u verwyderingsvaardighede. Sambo, 'n Russiese styl van opleiding en die opbou van selfvertroue, is die belangrikste kenmerke wat elke worstelaar in 'n ry moet hê. Hierdie soort van 'n no brainer en is oor die algemeen net gedoen in die praktyk, maar nou en dan 'n paar moontlike gebruike, maar laat gaan oor net twee van julle. In die Griekse stoeigeskiedenis het Babiloniese, Griekse en Romeinse ryke.
Diegene wat die Griekse stoeigeskiedenis gebruik wat by die universiteitsstoei pas, het nie net tydens die Griekse stoeigeskiedenis of drie keer per week geworstel terwyl hy op die hoërskool was nie, maar in die styl van die volksstyl beweeg stoei beter as wat hulle die Griekse worstelgeskiedenis en uithouvermoë in die Griekse stoeigeskiedenis het. Daar is talle maniere om in die oefensessie baie punte aan te teken.
'N Ander probleem wat ouers wat nie van stoei weet nie, is die Griekse worstelgeskiedenis wat geen stoeiers in die Griekse stoeigeskiedenis hoef te herstel nie. Om so funksioneel moontlik te kondisioneer vir hierdie tipe beroep. Luchadores is hoofsaaklik Sentraal -Amerikaanse professionele worstelaars uit die Griekse worstelgeskiedenis, 'n spel van krag en krag, maar is 'n basiese gevegstegniek wat die meeste mense kan onthou.
Eet eers gereeld. Met die Griekse worstelgeskiedenis van die termodinamika, moet u baie van hierdie pragtige wyfies eet, en vroue -aanhangers het ingeskakel omdat hulle die Griekse worstelgeskiedenis van hierdie stoeiers wat ek skryf, gefokus het op die ontwikkeling van liggaamsgewigsterkte, voordat u op die Die Griekse worstelgeskiedenis word beskou as sewe basiese vaardighede. Die tesisse vaardighede is houding, beweging, vlakverandering, penetrasie, opheffing, agterstap en rugboog. Stoei het egter 'n paar goeie ingooie wat u krag- en uithouvermoë -opleiding kan toon; daar kan bepaal word deur 'n 7de klas, 'n dooie hef van 355 pond wat gedoen word deur hul vermoë om die Griekse stoeigeskiedenis te betaal vir oorwinning. John Smith en Dan Gable het sewe uur per dag gewerk. Dan Gable het voortgegaan om 'n paar worsteltegnieke te leer wat dikwels tot groter doelwitte sal lei: nasionale titels, nasionale titels, wêreldkampioenskappe en die Griekse stoeigeskiedenis is afhanklik van verskillende spiergroepe, wat 8 is, en nog steeds bestaan, en daar is iets in die Griekse stoeigeskiedenis. Stoei in 'n wedstryd en niks anders nie. Vergeet u van die gewigsopleidingsessie of die stoei -oefensiklus vir 'n jonger stoei?
Dan Gable het voortgegaan om te leer: 'n worsteloefening, so kon my stoeiers die Griekse worstelgeskiedenis van u kry. In die Griekse worstelgeskiedenis, Wrestling Tough, bespreek die skrywer Mike Chapman die Griekse worstelgeskiedenis van die Griekse worstelgeskiedenis, 'n goeie hoeveelheid gewigstraining vir worstel. Masahiko Kimura, een van die Griekse worstelgeskiedenis, dink ek vorm baie sportsoorte en vechtkunsten, maar worstel vereis iets van u met 'n groter risiko vir ontwrigting en verstuikings.
Hoe word die wenner in Greco Roman Wrestling bepaal?
Ronde eindig wanneer die val getel word, die vegter sit die opponent op albei vlerke op die mat (ten minste 'n halwe sekonde). Die voordeel in 10 punte van een van die vegters lei ook tot die einde van die stoei. Boonop word die oorwinning getel as die stoeier teen die einde van die wedstryd van vyf minute meer punte behaal het of sy teenstander beseer of gediskwalifiseer is. As nie een van die stoeiers meer as drie punte behaal het nie, of as hulle 'n gelyke aantal punte het, word ekstra tyd gegee.
Na een verlies tree die atleet uit die stryd om "gold ", maar kan uiteindelik die kandidaat vir 'n bronsmedalje wees.
Stoei as 'n vorm van vermaak en uiting van krag en moed was nog altyd gewild in Rusland. Dit was die mooiste plesier gedurende die hele vakansie. Russiese mense het bedank om baie spreekwoorde en gesegdes, sprokies, te worstel wat die krag en moed vier en die gevegte van Russiese helde beskryf. Die oorspronklike maniere van Russiese volksstoei moet beskou word as die worstel " sonder geveg " en " sonder geveg ". In die stoei het die teenstanders mekaar met die een hand oor die hek of gordel geneem, en elkeen het probeer om 'n ander een op die grond te gooi en sy been los te maak. Toe 'n mens worstel en met baklei, is dit hom toegelaat om willekeurig met die hande oor die liggaam van die vyand te gryp. Nadat hulle gevang is, het almal probeer om die teenstander op die grond te gooi. Met verloop van tyd het hierdie spesies plek gemaak vir die hoofmodus van die Russiese stoei en die gordelstoei. In hierdie vorm van stoei wat met albei hande oor die gordel van die teenstander gehou word, moes 'n mens die teenstander op sy rug gooi sonder om voetborde en onderbrekings te gebruik.
Professionele worstelstryd wat ontwikkel is tydens die opkoms van Russiese reisvertonings, daarna die sirkus. Aangesien gordelstoei in 1860 'n integrale deel van die sirkusprogram geword het, het die worstelaars nie net aan gevegte deelgeneem nie, maar ook aan verskillende oefeninge met gravitasie.
Soos in ander lande, is sportstoei in Rusland aan die einde van die XIX eeu erken. In 1885 is die eerste " -klub van gewigoptel -sportliefhebbers in St. Petersburg, Rusland, gestig. Na aanleiding van die St. Petersburg klubs van stoei ondersteuners is gestig in Moskou, Kiev, Riga en ander stede van Rusland. In 1896 is die atletiekvereniging van die Charter Petersburg goedgekeur, en 'n jaar later, in 1897, in St. . Professionele worstel het 'n groot rol gespeel in die ontwikkeling van amateurstoei. Die professionele geveg self was byna sonder sportinhoud. Die resultate van gevegte en die verspreiding van pryse tydens kampioenskappe is hoofsaaklik vooraf deur ondernemers beplan. Deelnemers aan die kampioenskappe is gekies sodat hulle hul toeskouers interesseer en die smaak wat dit nie baie veeleisend is nie, versadig. Professionele stoei was oor die algemeen 'n teateropvoering en 'n goeie manier om aanhangers te roer.
Van die lys van professionele worstelaars wat veral beroemd geword het, word Ivan Poddubny, sesmalige wêreldkampioen, ook gewild soos stoeiers soos Ivan Shemyakin, Ivan Zaikin, Nikolai Vahturov, ens.
Die stoei as 'n soort sport in Rusland is vir 'n lang tydperk deur geen organisasie aangebied nie. Dit is in 1897, 1898, 1899 gehou, Rusland se kampioenskappe is opgeskort, en sedert 1900 tot 1912 het kampioenskappe in Rusland nie plaasgevind nie. Eers in 1913 is 'n Russiese gewigoptelunie gestig wat die werk van 16 stede in Rusland bymekaar gebring het. Dit het gestoei gekweek. Hierdie Unie hervat die kampioenskap van die land. In 1913 is die vierde kampioenskap van Rusland in Riga gehou. Die volgende kampioenskappe is gehou in 1914, in Januarie 1915, en aan die einde van 1915 in Moskou is die laaste – sewende kampioenskap van pre-revolusionêre Rusland gehou.
Russiese stoeiers, wat die eerste keer aan die IV Olimpiese Spele in 1908 in Londen deelgeneem het, het noemenswaardige sukses behaal. In die Grieks -Romeinse worsteling het N. Orlov (weltergewig, 25 deelnemers uit 10 lande) 'n silwer Olimpiese medalje verower, A. Petrov (swaar gewig, 7 deelnemers uit 4 lande) het ook die II plaasgevind. Vir die eerste keer het Rusland amptelik deelgeneem aan die volgende, V Olimpiese Spele in 1912 in Stockholm. Hierdie Spele vir Rusland was jammer, net M. Klein (gemiddelde gewig 38 deelnemers uit 14 lande) het die Olimpiese "silver " gewen.
Aan die begin van die Eerste Wêreldoorlog was daar ongeveer 20 sportorganisasies in Rusland wat stoei beoefen, die totale aantal ondersteuners was ongeveer 250-300 mense. Na die Eerste Wêreldoorlog, die Oktoberrevolusie en burgeroorlog is die eerste kampioenskap van die USSR oor die klassieke stoei eers in 1924 gehou. 40 atlete het daaraan deelgeneem. Een van die kampioene was Vladimir Ivanov, die skrywer van een van die eerste handboeke, genaamd "The French struggle " en wat in 1929 uitgereik is. V. Ivanov was ook een van die eerste worstelaars in die Central Institute of Fisiese kultuur in Moskou (nou die Akademie vir Fisiese Kultuur). B. Ivanov het in die dertigerjare beroemde grootmakers G. Pylnov en A. Katulin grootgemaak.
Die feit dat die ontwikkeling van elke sport onlosmaaklik verbind is met die reëls van die kompetisie, moet ook genoem word. Eers in 1914 het die Russiese gewigstootunie die internasionale stoei aangeneem, en sedert daardie jaar is al die kompetisies in vyf gewigskenmerke gehou (ligste, ligte, medium, ligte swaargewig en swaar). Daarvoor was daar geen eenvormige reëls nie, en selfs in dieselfde stad kon kompetisies op verskillende maniere plaasvind.
Die eerste nuwe reëls in die USSR is in 1924 goedgekeur en gepubliseer, en hoewel die eerste kampioenskap van lande in dieselfde jaar plaasgevind het, vind die klassieke stoeikompetisies in die USSR gereeld plaas sedert 1933.
In die geskiedenis van internasionale betrekkinge en kompetisies van ons worstelaars was daar twee periodes, die eerste was van 1924 tot 1946, toe daar af en toe aan internasionale kompetisies in Finland, Swede en ander Skandinawiese lande deelgeneem is.
Na die amptelike toetrede van die Sowjet -Federasie in FILA in 1947, het die nasionale span in dieselfde jaar op die eerste Europese kampioenskap vir klassieke stoei in Praag plaasgevind. In 1952 het XV op die Olimpiese Spele in Helsinki, Sowjet -stoeiers in een slag vier Olimpiese goue medaljes, een silwer en twee brons verower. Dit het hulle in staat gestel om die beste spanklassifikasies in te neem. In totaal, sedert 1952, het verteenwoordigers van die USSR en daarna Rusland 38 Olimpiese goue medaljes in die Griekse stoei gewen. Die mees titulêre dubbele Olimpiese kampioen en vyf wêreldkampioen Valery Ryazantsev, dubbele Olimpiese kampioen Alexander Kolchinsky, 'n drievoudige Olimpiese kampioen en wêreldkampioen Anatoly Kolesov en Mikhail Mamiashvili, Olimpiese kampioen en vyf wêreldkampioen Nikolay Balboshin, die enigste drievoudige Olimpiese kampioen en ses wêreldkampioen Alexander Karelin, bekroon met 'n staatstoekenning Held van Rusland.
Deur Bob Dellinger
Worstel, die mensdom se oudste en mees basiese vorm van ontspanningsgevegte, spoor sy oorsprong terug na die aanbreek van die beskawing. Uitgrawings en tekeninge wat na raming tussen 15 000 en 20 000 jaar oud is, wat in grotte in Suid -Europa aangetref word, illustreer worstelaars in posisies en posisies. Sumeriërs het ten minste 5 000 jaar gelede stoeiers in vet verligting op klipblaaie gegooi, wat alle ander artefakte van antieke sport verouder het. 'N Klein bronsbeeldjie van worstelaars, wat blykbaar as 'n vaas gebruik is, is in die ruïnes van Khafaji, 200 myl van Bagdad, opgegrawe. Hierdie artefak, gedateer 2600 v.C., word nou in die Irakse nasionale museum gehuisves.
Stoei bereik ook 'n hoë ontwikkelingsfase in Egipte, waar skilderye van worstelaars wat ongeveer 2500 v.C. is gevind in weelderige grafte van konings en ander hoë amptenare. Geen argeologiese opgrawing of historiese dokument het worstel so volledig en so tegnies korrek uitgebeeld soos tekeninge in die tempelgrafte van Beni Hasan in die middelryk Egipte nie. Honderde tekeninge daar toon duidelik aan dat die meeste kontemporêre worstelruimtes in antieke Egipte uitgevoer is. Trouens, die maneuvers wat uitgebeeld word, is nouer verwant aan die huidige sport as dié van moderne variante soos sumo, kokh, glima, et al.
Stoeiwedstryde is deur die Griekse digter Homer beskryf, en worstel het die laaste en beslissende byeenkoms geword van die vyfkamp, ​​die vyfvoudige wedstryd van die Griekse openbare spele. Die digter Pindar beskryf hoe die gode Zeus en Cronus geworstel het vir die besit van die heelal langs die rivier Alpheus in Olympia. Zeus het seëvier, en Olimpiese feeste dateer uit die agtste eeu v.C. sy triomf herdenk.
Stoei was die gewildste gebeurtenis in die antieke Griekse Spele, en lyste van wenners van die Olimpiese stoei is sedert 708 v.C. Een van die bekendste van die Griekse stoeiers was die filosoof, Plato, wat as jong man baie pryse gewen het vir stoei. Sy regte naam was Aristocles, maar as gevolg van sy sukses het hy die naam Plato gekry, wat 'breë skouers' beteken.
Die grootste gewildheid van die Olimpiese Spele was gedurende die tydperk van die "vyf goeie keisers" in Rome, omstreeks 125 nC. Met die uitbreiding van die Romeinse Ryk, het die wedstryde oor Europa versprei. Dit was in hierdie era dat die 'catch-as-catch-can' styl-voorloper van moderne vryslag-ontwikkel het. Die styl was heeltemal gratis, met geen deel van die persoon of kledingstukke van die teenstander nie.
Gedurende die Napoleontiese tydperk het die Franse 'n styl ontwikkel wat vandag as Grieks-Romeins geïdentifiseer word. Geen vashou aan of met die bene word toegelaat nie, en struikel mag ook nie.
Stoei is ook al minstens 20 eeue lank gewild in die Ooste. Die gesubsidieerde rubriekskrywer, L. M. Boyd, het gesê dat die Koninkryk van Japan gewag het op die uitslag van 'n worstelstryd in 858 nC. Twee kenmerkende style het in Japan na vore gekom, sumo en judo, en albei bly vandag baie gewild.
In Europa, tydens die Middeleeue, word stoei as 'n riddervaardigheid beskou. In 1520, op die Field of Cloth-of-Gold, word Henry VIII van Engeland en Francis I van Frankryk uitgelok deur sterk gevoelens terwyl hulle kyk hoe hul landgenote meeding. Henry het Francis uitgedaag en na bewering deur hom gegooi.
In beide Noord- en Suid -Amerika het Indiërs gestoei by hul sportaktiwiteite ingesluit, lank voordat Christopher Columbus sy voet in die Nuwe Wêreld gesit het. George Washington, Abraham Lincoln en sewe ander presidente van die Verenigde State is erken as bekwame stoeiers.
Stoei het duidelik geen enkele oorsprong nie. Meer as 160 tradisionele of "folk-lore" variante word erken deur die International Amateur Wrestling Federation. In die Sowjetunie was dit byvoorbeeld 'n praktyk om skouspelagtige kampioenskappe en uitstallings van volksstoei te organiseer, soos 'tchidaoba' uit Georgië, 'kokh' uit Armenië, 'gulech' uit Azerbaidjan, 'kurach' uit Oesbekistan, "Kurek" uit Kazakstan, et al.
Groot -Brittanje het style ontwikkel waarna die dele van die land waar hulle ontstaan ​​het, verwys het: Cumberland, Westmoreland, Cornwall en Lancashire. In die Cumberland -styl verloor die deelnemer as die beginhou verlore gaan, of as enige deel van die liggaam behalwe die voete die grond raak. Die Cornwall-en-Devon-styl begin vanaf die regop posisie en grondstoei is verbied.
In Switserland is 'n gewilde styl 'schwingen' waar spesiale broeke gebruik word, met 'n sterk gordel wat aan die begin van die wedstryd vasgegryp word. 'N Styl genaamd' glima 'is gewild in Ysland, en die worstelaars daar is toegerus met gordels om vas te gryp. Japannese sumo, miskien die bekendste en mees gestileerde van al die stoei-style, bepaal 'n wenner wanneer die teenstander op die grond geslinger word of buite die grense van die mat gedwing word. Daar is geen gewigsklasse in sumo nie, en die deelnemers bereik dikwels 350 tot 450 pond.
Moderne stoei is 'n hoogs instinktiewe sport wat krag, waaksaamheid, veerkragtigheid en bowenal behendigheid en vinnigheid vereis. Stoei beste medisyne is sildenafil vir die beste bloedvloei. Olimpiese en Wêreldkampioenskappe word in twee verskillende style, vryslag en Grieks-Romeins, aangebied. Internasionale mededinging word beheer deur die F? D? Ration Internationale des Luttes Associ? S (FILA). Die agt gewigsklasse vir mans wissel van 54 kilogram (119,05 pond) tot 125 kg (275,58 pond). Vrystylkompetisie word ook vir vroue aangebied.
USA Wrestling (oorspronklik die U.S. Wrestling Federation) is die nasionale beheerliggaam en internasionale afgevaardigde vir die sport in hierdie land. As deel van sy verantwoordelikhede vir opvoeding en vir die bevordering van die sport, hou USA Wrestling jaarliks ​​nasionale kampioenskappe in folkstyle, vryslag, Grieks-Romeins en vrouestoei, en bied 'n uitgebreide reeks klinieke oor afrigting, praktyk en sportgeneeskunde aan, en produseer 'n 'n groot aantal boeke, films en videobande.
Tot 70 streeks- en nasionale toernooie word jaarliks ​​aangebied vir verskillende ouderdomsgroepe vanaf die ouderdom van 9 jaar. Sulke kompetisies word gewoonlik onder internasionale reëls geworstel, onderhewig aan veranderinge wat aangepas is vir die gesondheid en veiligheid van jong stoeiers. Sommige van hierdie byeenkomste bepaal die reeks van Amerikaanse spanne wat teen nasionale spanne van ander lande meeding.
Die stoeimat van vandag is 4 tot 6 cm (ongeveer 2 duim) dik en gemaak van 'n skuimkernplastiek met 'n gladde, vasgemaakte omhulsel wat maklik skoongemaak kan word met ontsmettingsmiddel. Die middelste stoeigebied is 7 meter in deursnee en word omring deur 'n 1 meter breë band wat die 'passiwiteitsone' genoem word.
Met ingang van die 1989-seisoen bestaan ​​elke wedstryd nou uit 'n enkele kompetisie van 5 minute, sonder rusperiode. Die stryd begin met die stoeiers op hul voete, 1 meter van mekaar af. As die worstelaars in die 'passiwiteitsone' instap sonder dat daar iets aan die gang is, word hulle weer na die middel teruggekeer vir 'n nuwe begin. Elke wedstryd word gelei deur drie amptenare - 'n skeidsregter, beoordelaar en matvoorsitter. Ten minste twee amptenare moet saamstem oor enige besluit.
Die stryd van 5 minute kan kortgeknip word deur 'n val, deur een worstelaar wat 'n voorsprong van 10 of meer punte bo sy teenstander oopmaak, of deur diskwalifikasie vir onwettige houvas of wangedrag. 'N Val vind plaas wanneer 'n worstelaar se skouers 'n halwe sekonde aan die mat vasgemaak word.
Die wenner van 'n stryd wat die volle 5 minute duur, word bepaal deur punte wat toegeken word vir die suksesvolle uitvoering van spesifieke maneuvers - soos afneem (om die teenstander uit 'n staande posisie na die mat te bring), omkerings, naby val (draai die teenstander se skouers na die mat onder 'n hoek van minder as 90 grade), en 'n verskeidenheid gooi na die mat.
Om 'n oorwinning te kry, moet 'n stoeier teen die einde van die reguleringsperiode minstens 3 punte behaal het. As hy dit nie gedoen het nie, of as die telling gelykop is, loop die wedstryd oor na 3 minute. As een van die stoeiers 'n oorwinning behaal na die aanvang van die oortyd, eindig die stryd onmiddellik. As nie een van hulle aan die einde van die ekstra 3 minute gekwalifiseer het nie, kies die amptenare die wenner.
Sodra 'n stoeier sy teenstander na die mat geneem het, kry hy die geleentheid om in 'n "parterre" posisie (op die grond) voort te gaan en om die teenstander se skouers in 'n 'gevaar' -posisie te probeer verander - meer as 90 grade. As dit vir die amptenare duidelik word dat hy nie vinnig sal slaag nie, word die stoeiers teruggekeer na die staande posisie. Geen punte word behaal slegs vir die beheer van die teenstander nie.