Twee kosmanne reis tesame
JY LEES NOU Twee kosmanne reis tesame
Met hul straatkafee in Franse styl in die Kaap en hul kwyllekker reisen- kookjoernaal wys Johan de Villiers en Len Straw hoe maklik die begrippe elegant, eenvoudig en eerlik op ’n bord kan lepellê
“Daardie tantetjies wat jy van die mark af huis toe sien slof met een blinkswart eiervrug, twee tamaties en ’n knoffelhuisie onder die blad . . . jy weet sommer by voorbaat hulle gaan nou
die verruklikste middagete daarmee maak,” sê Johan.
By hul huis in Kenilworth in die Kaap eet en onthaal die twee fynproewers al jare lank soos die Grieke of Franse, en hulle volg dieselfde benadering by la Petite Tarte, die knus Franse-styl koffie-en-teekafee in De Waterkant, Kaapstad. Dié het hulle in Augustus 2009 gekoop, ná sewe jaar as voorvatters by die
vyfster-boetiekhotel La Residence op Franschhoek.
Sedert Johan en Len 36 jaar gelede deur ’n gemeenskaplike vriendin aan mekaar voorgestel is, bly hul leuse eenvoudige eerlike maar ook elegante kos – dikwels Mediterreens – waarvoor net die heel beste vars, seisoenale bestanddele goed genoeg is. ’n Vrieskas, glo die twee koskamerade, is iets wat jy
net gebruik as dit regtig nie anders kan nie.
Once Upon a Chicken Pie and Other Food Tales (Random House Struik, R240), hul eiesoortige reis-en-kookjoernaal wat einde verlede jaar verskyn het, is ’n verdere verpersoonliking van hierdie benadering. In die boek kombineer Johan kosherinneringe uit sy kinderjare op sy oupa se plaas langs die Hoofweg
in Retreat met die eksotiese smake en geure waarmee hy kennis gemaak het toe hy eers alleen deur Europa gereis het, en later saam met Len. Johan is die onbeskaamde omnivoor en ook amptelik die kok in die huis.
Len, ’n boorling van Zambië, wat grootgeword het in gehuggies in Kenia, Uganda, Tanzanië en oplaas die destydse Suidwes-Afrika, beskryf homself as “’n tipe vegetariër” wat nie sy mond sit aan “rooivleis, pluimvee of karnivoriese vis wat té veel soos vis smaak” nie. Once Upon a Chicken Pie, verklaar hy kastig spytig, is alles sy “skuld”. Hy is gewoonlik die een wat die foto’s neem op hul oorsese reise en het hom nog altyd verwonder aan Johan se gewoonte om oral flentertjies papier en etikette te versamel.
In skooloefeningboekies skryf Johan ook amusante en interessante stories neer oor wat hulle op ’n spesifieke dag gesien en geëet het, of watter mense hulle ontmoet het.
Johan en Len se oneindige vermoë tot selfspot – kom ’n mens agter op hierdie woelige Donderdagoggend so tussen al die wuiwe en blitsige telefoonoproepe en kletspraatjies deur – is wat die twee plat op die aarde hou, al sou hulle kon spog oor watter groot kokkedore – byvoorbeeld Elton John
en sy gevolg – al by een van hul tafels aangesit het.
Maar dié sieldodende werk het uiteindelik vir sy eerste Europese reis betaal. Toe hy terugkom, het die Ruth Prowsekunssentrum, die Hoërskool Jan van Riebeeck (SARIE se Barbara Joubert is ’n oudleerder van hom) en die Frank Joubert-kunssentrum, almal in Kaapstad, gevolg. Lennie het op sy beurt in die jare sewentig by Harrods in Londen gewerk, en was later onder meer die publisiteitsbestuurder
van die Cavendish Square-winkelsentrum.
Nie lank daarna nie het hy in verftegnieke begin spesialiseer en Johan oortuig om hom by hom aan te sluit. Drie boeke het gevolg, asook verskeie skilder- en binneversieringsprojekte oorsee. Ons is al aan ’t hand skud toe Johan sê: “Magtie, ons moet nog behoorlik praat oor die twee Europese somers toe ons
Villa Athena in Skiathos, Griekeland, bestuur het. Dis ’n ongelooflike storie, maar seker vir ’n ander dag, of hoe?”