Ons lees net van een voorbeeld in die hele Bybel van iemand wat in 'n kis begrawe is - dit was Josef. "Kiste" was nie 'n Joodse gebruik nie, maar op daardie stadium wel in Egipte in gebruik - met Josef se geskiedenis in ag geneem, kan ons verstaan hoekom hy soos die Egiptenaars in 'n kis begrawe is. Hy en sy vader, Jakob, is ook gebalsem ('n Egiptiese gebruik). (Gen. 50:3,26).
Mense het maar altyd hulle "dooies begrawe" en ons lees reeds in Gen. 23:4 (sowat 4000 jaar gelede) van hoe Abraham vir Sara 'n graf gekoop het. Eerder as om afsonderlike grafte te maak, lees ons in die Nuwe Testamentiese tye dat die mense groot kamers in die rotse gemaak het waarin 'n paar mense begrawe kon word. Die lyk was gewoonlik "gesalf", "toegedraai in doeke" en dan in die graf neergelê. Die graf het gewoonlik 'n lae deuropening gehad, maar was ruim binnekant en 'n ronde klip of plat steen was dan voor die deuropening gerol (soos ons lees van die graf waarin Jesus begrawe was). Wanneer die vlees ontbind het, is die beendere somtyds in houtkiste of klipkiste gesit, terug in die graf. Die name van die dooies was ook dikwels op die kiste uitgekrap.
Die debat heers dus voort en elke gelowige moet hom/haar deur die Heilige Gees laat lei om 'n besluit hieroor te neem wat aanneembaar is vir die Here. (Meeste gelowiges is egter eens hieroor - hulle begrawe hulle dooies soos dit gedoen is oor al die eeue - vroeë kerke het dit ook sterk teengestaan en waar geen spesifieke waarskuwing daaroor is in die skrif nie, volg hulle die voorbeeld wat reeds gestel is).