Verken gemeenskaplike grond om ons lewenskwaliteit te bewaar en te verbeter - InnerSelf.com
Ongelukkig vind ander honde dat hulle alleen gelaat word, meer kommerwekkend, wat kan lei tot 'n paar problematiese ...
Hoekom eet suurkool jou help om gesond te bly
Vir dekades is fermentasie gebruik om voedsel te preserveer, raklewe te verbeter en geur te verbeter. Maar …
Hoekom Ons het steeds nie Persoonlike Geneeskunde?
Die voltooiing van die eerste konsep van die menslike genoomvolgorde is aangekondig onder groot toejuiging ...
Verkenning van gemeenskaplike grond om ons kwaliteit van lewe te bewaar en te verbeter
Mense kan nie meer sosio-kulturele, sowel as ekonomiese, besluite aan 'n paar beheerders oorlaat nie, terwyl hulle self konsentreer op 'n verskeidenheid persoonlike probleme van die soeke na 'n goeie vakansieplek. Wat ons lewenstandaard of ons gewone verenigings betref, moet ons nou erken dat elkeen ons besorg moet word oor die totale situasie van ons samelewing. Ons belangrikste vereiste vir die werk op hierdie manier is die ontwikkeling van 'n nuwe stel konseptuele instrumente.
Ek wil op hierdie punt konsentreer op die sentrale kwessie wat ek sien as die vorming van ons toekoms. Dit is of ons inderdaad radikale veranderinge kan maak in die manier waarop ons besluite neem sodat ons leer hoe om saam te werk aan die werklik kritiese vrae van ons tyd. Dit is noodsaaklik dat ons verder gaan as die huidige beleidsdebat en met die werklike aard van ons uitdagings gaan. Ons kan dit net doen as ons gemeenskaplike gronde vind.
Wanneer dinge verkeerd gaan, is die maklikste reaksie om ander te blameer vir probleme soos hulle ontstaan. Ons argumenteer dat as slegs 'n ander individu of groep anders sou optree, sal alles glad verloop. In 'n homogene samelewing word sommige mense 'n groot deel van die skuld toegeken as gevolg van hul ongewilde persoonlikhede. In 'n etniese, rasse- of godsdienstige gemengde samelewing is daar 'n neiging om die skuld te gee aan diegene wat anders as onsself is. Ons ontwikkel neerhalende terme vir ander groepe as ons eie, en glo dat daar sekere deurlopende negatiewe gedrag in groepe is wat verskil van onsself deur kleur, ras of geloof.
Pogings om sistemiese verandering teweeg te bring, is die mees effektiewe wanneer hulle verder beweeg as een persoon of kliek as die oorsaak van moeilikheid. Dit is dikwels die stelsel self, soos dit tans gebou of gekonseptualiseer word, wat disfunksioneel is. Moderne psigiatriese praktyk erken hierdie verskynsel. In die verlede is een persoon algemeen beskou as "die probleem" en is pogings aangewend om hul gedrag te verander. Nou word daar geglo dat die probleme opgespoor kan word aan verhoudings tussen familielede of vriende, en tensy daar werk gedoen word om interpersoonlike disfunksies reg te stel, sal 'n nuwe stel probleme ontstaan ​​selfs al word die bestaande opgelos. Hierdie stelselanalise-benadering is geensins perfek nie, maar dit verteenwoordig wel 'n progressie as om pasiënte as die enigste bron van hul eie probleme te behandel.
Die verandering van die gedrag van 'n enkele individu, of selfs 'n klas individue, sal nie verander soos 'n hele stelsel werk nie. Die moeilikheid om die sukseskriteria van stelsels te verander, is natuurlik dat daar altyd mense is wat voordeel trek uit huidige patrone en dit is skrik om hulle te laat vaar.
Die idee van selfheling, eerder as opgelegde verandering, is die kern van die verskuiwing van die industriële era tot die medelydende era. Dit neem aan dat alle gesonde organismes die vermoë het om te herstel indien misbruik gestaak word. Dit word getoon deur die werklike sentrale botsing tussen mediese metodes wat opdringerig en aggressief is, en gesondheidstrategieë wat aanvaar dat mense natuurlike stelsels moet aanmoedig om hulleself te genees en hulself gesond te hou. Soos alle dichotomies, is beide uiterstes verkeerd. Daar is tye wanneer dit noodsaaklik is om in te gryp; daar is ander wanneer dit die beste is om individue, gesinne, gemeenskappe en organisasies te verlaat om hulself te genees. Vandag is die enigste sekerheid dat die balans te ver is teen aggressiewe ingryping.
Ongelukkig veroorsaak die proses van selfgenesing moeilike uitdagings. As 'n mens aggressief met simptome handel, kan gesondheid op die korttermyn verbeter, maar vererger in die langtermyn. As ons die onderliggende oorsake aanpak, sal daar onaangename gevolge wees voordat verbetering plaasvind. Die probleme met verslawing is een voorbeeld van hierdie realiteit, wat nie net op die persoonlike, maar ook op die stelselvlak van toepassing is nie. Besluitnemers wat vandag se werklike uitdagings aanpak, benodig dus tyd voordat die resultate van hul inisiatiewe geëvalueer word. In vandag se superkritieke wêreld is hierdie luukse selde beskikbaar. Dit is dus nie verbasend dat die meeste leiers die triviale hanteer nie.
Ons kan net die moeilike keuses maak as ons die beste leierskap wat ons kan vind, betrek, wie sal dan saamwerk om nuwe denke in staat te stel om plaas te vind. Ek beskryf met uiterste kortheid 'n paar moontlike relevante groepe waaruit so 'n leierskap kan voorkom. My beskrywings kan maklik uitgedaag word. Ek poog om ons net te herinner aan 'n paar belangrike feite; Ek probeer nie om die volle potensiaal van elke groep te beskryf nie, en ek het ook nie daarop gemik om elke relevante een te lys nie. Ek hoop jy sal luister na die "musiek" agter my denke eerder as die individuele woorde.
Nie een van die volgende groepe het die kennis of wysheid om die krisisse wat samelewings vir hulself in die gesig staar, op te los nie. Inderdaad, as hulle in beheer was van ons lot, sal elkeen waarskynlik probleme vererger. Saam kan hulle egter 'n pad vorentoe vind.
Godsdienstige en geestelike denkers
Hierdie groepe herinner ons dat die lewe nie net op die materiaalvlak geëvalueer moet word nie. Hulle dring daarop aan dat ons sekere standaarde moet volg, indien samelewings enige behoorlike lewensgehalte moet bereik. Een kort lys van die nodige deugde bestaan ​​uit eerlikheid, verantwoordelikheid, nederigheid, liefde en respek vir misterie. Hierdie groepe beoog om ons te dwing om verder te kyk as die sekerheid van die negentiende-eeuse wetenskap en die materiële wêreld waarop ons in die twintigste gekonsentreer het; hulle wil hê dat ons na 'n wêreld moet kyk sonder sekerheid. Een van die mees verrassende aspekte van ons tyd is die konvergensie van die meerjarige wysheid wat agter alle godsdienste en die nuwe wetenskappe van chaos en kompleksiteit lê.
Daar is voortdurend omstredenheid oor die vraag of waardes ons in die verlede moet veranker, of 'n kompas moet bied wat ons in staat stel om gedrag te vind wat geskik is vir die toekoms. In die besonder, fundamentaliste, is geneig om te aanvaar dat uitdagings aan vorige standaarde onvanpas is. Maar as godsdienstige groepe probeer om ou standaarde te handhaaf nadat toestande verander het, maak hulle die ontwikkeling van nuwe positiewe rigtings moeiliker. Te dikwels, hul onbuigsaamheid het die tragiese gevolg van die ondervinding van hul eie toewyding aan waardes, sowel as dié van die groter samelewing.
Bestuur het pionier in die ontwikkeling van 'n begrip van die behoefte aan nuwe maniere om werk te organiseer. Baie maatskappye het erken dat dit noodsaaklik is dat almal toegang tot relevante inligting het. Hulle lewer bewyse dat vertroue van mense 'n effektiewe bestuursinstrument is wat nou in die regering en die akademie aangeneem moet word.
Ongelukkig het die bestuur nog nie in die hande gekom om die maksimumgroei ortodoksie te ondersoek nie. Maatskappye is ook toenemend daartoe verbind om winste te maksimeer, al beteken dit dat die arbeidsmag verminder word. Die idee dat werkers goed moet doen wanneer maatskappye voorspoedig word, word al hoe meer opgehou, en die idee is dat die gaping tussen die lone van werkers en salarisse van bestuur tot 'n redelike veelvoud moet bly.
Arbeidsorganisasies was een van die primêre magte wat gesukkel het tot sosiale geregtigheid. In die volle indiensnemingsekonomie van die 40 jaar na die Tweede Wêreldoorlog het hul pogings, tesame met progressiewe wetgewing, verseker dat groeiende rykdom wyd gedeel is. Ongelukkig het vakbonde nie ten volle gekonfronteer met die dramatiese veranderinge in toestande nie, wat verseker dat hulle slegs effektief kan wees as hulle hul strategieë fundamenteel verander.
Unies poog steeds om lone te verhoog wanneer hul doelwitte beter bereik kan word deur die noodsaaklikheid van 'n vermindering in werksure en 'n verandering in die manier waarop die lewensiklus gestruktureer word, te erken. Hulle vertrou dikwels op stakings, wat toenemend ongewild is met die algemene publiek weens hul dwangende aard, eerder as op opvoedkundige programme.
Diegene wat in die regering werk, het ten doel om burgers te dien. Ongelukkig voldoen die stelsels waarin hulle werk en die wetgewing wat hulle moet afdwing, nie aan die behoeftes van ons tyd nie. Dit is baie moeilik om gesamentlike besluitneming met parlementêre of kongresstrukture te skep. 'N Onlangse nuusberig in Engeland het getoon dat die politici nie meer hierdie loopbaan as 'n positiewe uitdaging gesien het nie en ander rigtings gekies het.
Daarbenewens gebruik vandag se regerings steeds hoofsaaklik dwang om patrone van gedrag te beïnvloed, eerder as om individuele verantwoordelikheid aan te moedig. Regerings spandeer ook te veel tyd om probleme te hanteer, eerder as om diegene te help wat werk om gemeenskappe suksesvol te hou.
Mense wat sukkel om sosiale samehorigheid te handhaaf deur te werk aan sosiale geregtigheid, het altyd 'n opdraande stryd gehad omdat hervormings soos die afskaffing van kinderarbeid of die skepping van die agt uur werksdag altyd geveg word op die grond dat hulle verwoestend sal wees tot die gevestigde bestelling. Vandag lyk hierdie groep meer beleër as ooit.
Die basiese rede vir die verlies van energie in sosiale geregtigheidskringe is dat baie mense met hierdie oriëntasie onwillig is om die behoefte te erken om die sestiger- en sewentigs se taktiek en strategieë wat ondoeltreffend bewys het, te laat vaar. Die behoefte aan maatreëls om maatskaplike samehorigheid te verseker is in werklikheid meer dringend as ooit; die benaderings wat effektief sal wees, moet nog nie uitgevind word nie. Uitsprake wys dat mense steeds in sosiale geregtigheid glo, maar hulle glo nie meer in die manier waarop ons dit wil bereik nie.
Die Artistieke Gemeenskap
Die kunsgemeenskap was altyd in 'n spanningstoestand met die hoofstroom, het 'n spieël op ons skouers gehou en ons kon sien watter behoeftes verander deur alternatiewe visioene van die werklikheid en die toekoms uit te beeld. Dit is dikwels makliker om 'n alternatiewe visie van die werklikheid deur die kunste te sien as deur intellektuele argumente. Ongelukkig is dit die veilige en die getoets wat meestal openbare en private ondersteuning kry. Die uitdagende en eksperimentele het 'n baie moeiliker tyd om hulpbronne te vind. As gevolg daarvan is baie kunstenaars gekoöpteer om die norme van die sterwende industriële era te ondersteun.
Vroue se Beweging
Die groeiende uitdaging vir manlike organisatoriese vorme is een van die verwelkomings van die afgelope kwartaal. Dit lei tot 'n stil rewolusie as nuwe bestuurs- en verhoudingsstyle ontwikkel. Daar kan geen twyfel bestaan ​​dat die waardes wat toegeskryf word aan vroue in geïndustrialiseerde lande meer relevant is vir 'n nuwe visie van samelewingsverhoudinge as dié wat aan mans toegeskryf word nie.
Ongelukkig is baie van die vrouebeweging gekoöpteer deur diegene wat geglo het dat sy primêre doel moet wees om vroue 'n regverdige deel van voordele van die industrie te gee. In die gevalle waar die beweging hierdie doel aangeneem het, het dit opgehou om transformatief te wees, en het deel geword van 'n stryd om vergelykende voordeel, eerder as 'n katalisator vir fundamentele verandering.
Die primêre uitdaging vir maksimum groeistrategieë kom uit die ekologiese beweging, wat nou ondersteun word deur hoë persentasies van burgers regoor die wêreld. Maar die botsing tussen ekonomiese groei en ekologiese beginsels beteken dat die uitdagings van die ekoloë sal misluk, tensy diepgaande veranderinge aan sosio-ekonomiese stelsels gemaak word. Werk sal noodwendig prioriteit geniet bo ekologiese balans totdat alternatiewe ekonomiese strukture in plek gestel word.
Baie omgewingsbewustes en ekoloë het die idee aanvaar dat dit moontlik is vir maksimum groeistrategieë om voort te gaan. Vanuit hierdie perspektief maak hierdie toegewing hul werk irrelevant, want een primêre kwessie van ons tyd is om ten volle te verstaan ​​dat maksimum ekonomiese groeistrategieë nou onuitvoerbaar is.
Soos kennis toeneem, is ons besig om te ontdek dat materiaalproduksie moontlik is deur minder materiale te gebruik en minder afval te skep. Hierdie goeie begrip laat ons toe om meer met minder te doen, en sodoende verhoog die effektiewe dravermoë van die aarde. Baie van diegene wat die meeste bekommerd is oor draagkapasiteitskwessies onderskat net hoeveel tegnologie kan doen. Ongelukkig blyk baie tegnoloë te glo dat daar nie grense is vir die toename in tegnologiese doeltreffendheid nie. Dit maak dit dus moeilik om te bespreek watter produksies en bevolkingsvlakke op lang termyn haalbaar is vir die toekoms.
Ten slotte wil ek graag benadrukken dat sosiale strukture vandag steeds groter word as gevolg van die vinnige tempo van technology veranderinge. Dit is tyd dat ons die gevare herken wat kan voortspruit uit 'n afbreek in kulturele stelsels. Ons moet 'n parallel maak tussen gemeenskapsskade en die risiko's wat ontstaan ​​as ekologiese stelsels oorlaai word en dreig om te val. Sosiale stelsels kan ook om dieselfde rede misluk.
Dit is hierdie realiteit wat sake sal dwing om toenemend betrokke te wees by die ondersteuning van maatskaplike strukture. Die siening van die Chicago School of Economics, dat die sake van sake besigheid is, hou nie in die hand van vandag se realiteite nie. Besigheid vereis sekere basiese voorspelbare stelsels en strukture as dit hoegenaamd funksioneer. In huidige omstandighede is daar duidelik 'n risiko dat die voorvereistes vir suksesvolle operasie vernietig kan word namate sosiale kohesie afneem. Die gevare wat voorlê, is sigbaar in Rusland en baie ontwikkelende lande, waar sakemanne beskerm moet word teen ontvoering en moord. Die meer dreigende neiging kan egter voortspruit uit die groeiende woede wat nou teen die korporatiewe sektor ontwikkel.
'N Kaleidoskoop bied 'n nuttige analoog wat ons kan help om die noodsaaklikheid vir die onderliggende selfhelingstrukture te onderhou. Die verskaffing van die interne meganisme bly ongeskonde, elke keer as die kaleidoskoop verander word, kom 'n nuwe en pragtige patroon voor. As die meganisme breek, is dit net 'n paar stukkies gekleurde glas. Solank gemeenskappe gesond is, kan verwag word dat positiewe patrone na vore kom nadat veranderinge plaasvind. As samelewings hul aanpassingsvermoë verloor, is progressiewe ineenstortings onvermydelik.
Vandag se krisisse vereis dat alle groepe verbind is om ou selfhelingstrukture aan te pas en nuwe te skep. Dit is nou in ons eie belang om saam te werk om ons lewensgehalte te bewaar en te verbeter. Die primêre uitdaging wat ons konfronteer, is om die vaardighede te ontdek wat ons nodig het om saam te dink en op te tree.
Nuwe Vereniging Uitgewers. Die boek kan bestel word
van die uitgewer by 800-567-6772,
of by www.newsociety.com
Suksesvolle sukses: Nuwe gemeenskappe by die Millennium
deur Robert Theobald.
Bekende futuris Robert Theobald beweer dat ons nuwe doelwitte vir die 21ste eeu moet aanneem as die mensdom die planeet moet bly bewoon. Theobald hou van die huidige dogma van maksimum ekonomiese groei, globalisering en internasionale mededingendheid uit. Ons beweer dat ons hele begrip van sukses 'n volledige opknapping vereis: dat die vereiste kriteria vir sukses vir die volgende fase van menslike sosiale evolusie ekologiese integriteit en respek vir die hele natuur, effektiewe deelnemende besluitneming, en sosiale samehorigheid gebaseer op grondig veranderde konsepte van geregtigheid.
Info / Bestel hierdie boek op Amazon
Robert Theobald is 'n spreker, konsultant en skrywer wat in sy veertig jaar loopbaan op die voorpunt van fundamentele veranderingskwessies was. Hy het gewerk met besigheid en arbeid, onderwys en gesondheid, regering en plaaslike gemeenskappe. Wyd gepubliseer, hy is die skrywer van meer as 25-boeke wat handel oor verandering, ekonomie en verwante kwessies, onlangse titels, waaronder The Century (1993) en The Rapids of Change (1987). 'N Britse burger, hy woon tans in New Orleans.