E.W.S. Hammond het ek onlangs ontdek – ‘n sielsgenoot wat ek ongelukkig nooit in die liggaam ontmoet het nie. Die nosie van patrone wat hulleself herhaal, en die breek van ‘n patroon word ondersoek. ‘n Patroon om iets te skep, ‘n patroon om iets te vernietig en eindelik ‘n patroon as ‘n beskermheer word aangespreek. Dit hou in dat daar teen die einde van die sestiende eeu 'n verskuiwing binne die leer van die Calvinistiese tradisie plaasgevind het. 'n Vergelyking van die twee kategismusse word hier gebruik om die verskil aan te toon. Die intense gedigte oor die roering en spanning tussen die manlike en vroulike het ook ’n kosmiese inslag wanneer hy soos Goethe in sy Faust ervaar dat die ewig vroulike hom motiveer en die volheid van die syn laat beleef. ’n Aantal verse reik uit na die grense van religie en filosofie. Ek hoop die premier gaan hom ook besoek…. ja nê