Die ou stem van Suid Afrika
(Aangestuur vanaf Die Stem)
In dié huis, destyds die pastorie van die NG gemeente Simonstad, het ds. M.L. de Villiers Die Stem in 1921 getoonset.
Dié gedenkplaat is in 1979 opgerig toe Die Stempastorie tot nasionale gedenkwaardigheid verklaar is.
Eerste blad van die bladmusiek van Die Stem soos dit verskyn in die FAK-Volksangbundel van 1937.
Tweede blad van die bladmusiek van Die Stem soos dit verskyn in die FAK-Volksangbundel van 1937.
Die Stem van Suid-Afrika, ook bekend as Die Stem was vanaf 1957 tot 1994 die nasionale volkslied van Suid-Afrika. Vanaf 1994 tot 1997 is dit as een van twee volksliedere erken. Dit was ook die volkslied van Suidwes-Afrika onder Suid-Afrikaanse mandaat tot hulle onafhanklikheidswording in 1990, waarna Namibië, Land van die Dapper in 1991 as die volkslied aangeneem is.
Die Stem is in 1918 deur C.J. Langenhoven geskryf, en getoonset in 1921 deur ds. M.L. de Villiers, destyds leraar van die NG gemeente Simonstad. Dit is op 31 Mei 1928 die eerste keer in die openbaar gesing, toe die vlag van die Unie van Suid-Afrika die eerste keer amptelik gehys is. Die Suid-Afrikaanse regering het dit op 2 Mei 1957 as die amptelike nasionale volkslied verklaar.
1.1 Die teks
1.2 Soeke na ’n wysie
1.3 Eerste erkenning
1.4 Status van Volkslied
1.5 Engelse teks
1.6 Amptelike erkenning
1.7 Nalatenskap van Die Stem
1.8 Na 1994
2 Afrikaanse woorde
Ná die totstandkoming van die Unie van Suid-Afrika in 1910 het Afrikaans groot opgang gemaak. Terselfdertyd het die politieke en kulturele nasleep van die Eerste Wêreldoorlog spanning tussen die twee Blanke taalgroepe veroorsaak. Genl. Barry Hertzog het in 1912 sy standpunt oos “Suid-Afrika se belange eerste” gestel. Langenhoven, as lid van die Provinsiale Raad en kampvegter vir die volwaardiger erkenning van Afrikaans, het hom in dié krisistyd diep bewus geword van die bedreiging van die belange van die Unie, van die Afrikaner en van Afrikaans.
Tydens sy voorbereiding vir ’n reeks verkiesingsvergaderings het Langenhoven die gedig Die Stem van Suid-Afrika, op 31 Mei 1918 in sy woning, Arbeidsgenot, op Oudtshoorn voltooi. Hy het self na sy gedig as ’n “gesangetjie” verwys en ’n toonsetting daarvoor geskryf. In Kaapstad het hy Die Stem, wat net uit drie koeplette met hul bygaande kore bestaan het, aan adv. H.A. Fagan, assistent-redakteur van De Burger, getoon. Fagan het sy geesdrif daarvoor te kenne gegee en deur sy toedoen is dit in Julie 1918 anoniem in De Burger met redaksionele aanprysing gepubliseer. Die toonsetting het egter nie by musiekkenners byval gevind nie.
Die gepubliseerde gedig het wel groot byval by die lesers gevind. Handelende op ’n wenk van ’n korrespondent, dat die Afrikanervolk ’n godsdienstige volk is, het Langenhoven dadelik ’n vierde koeplet aan die gedig toegevoeg. Die koor van die tweede koeplet is ook gewysig.
Soeke na ’n wysieWysig
Langenhoven was nou vol geesdrif om ’n gepaste wysie vir Die Stem te vind en op 5 Augustus 1918 het hy in De Burger ’n uitnodiging aan komponiste gerig om toonsettings voor te lê. In Mei 1919 het ds. M.L. de Villiers ’n eerste poging aan Langenhoven voorgelê maar dit is nie as bevredigend beskou nie. Langenhoven het nogtans aan De Villiers en later ook aan Victor Potgieter, Stephen Eyssen en Gideon Fagan verlof verleen om hul toonsettings te publiseer. In 1921, terwyl hy in sy pastorie in Simonstad werksaam was, het ds. M.L. de Villiers – nog steeds diep geïnspireer deur die woorde van Die Stem – plotseling ’n nuwe wysie daarvoor gevind en dit onmiddellik vir die eerste keer op ’n ou familieklavier gespeel en daarna die musiek neergeskryf. Ds. De Villiers het in die daaropvolgende jare die land deurreis en veral skole besoek ten einde Die Stem as volkslied, waarin die liefde, getrouheid en offervaardigheid vir die vaderland verklank word, landwyd bekend te stel. Die lied is spontaan as sodanig deur die Afrikaanssprekendes aanvaar. Sedert Uniewording was God save the King van owerheidsweë steeds as nie-amptelike volkslied gebruik.
Politieke gebeurtenisse soos die vlagkwessie wat reeds in 1919 ernstige aandag begin verg het, en die bewindsoorname deur die Nasionale Party in 1924, het nou die wenslikheid van die aanvaarding van ’n Volkslied waarin ook die Afrikaanssprekende ’n deel sou hê, sterk na vore gebring.
By geleentheid van die eerste amptelike hysing van die Unievlag (saam met die Britse vlag) in Kaapstad op 31 Mei 1928 is Die Stem van Langenhoven in die toonsetting van De Villiers die eerste keer (saam met die Britse Volkslied) in ’n amptelike program opgeneem en gedruk. Onder leiding van die komponis is Die Stem by hierdie plegtigheid, waarby Langenhoven self ook teenwoordig was, deur ’n massa-kinderkoor voor die Senaatsgebou gesing. Die Stem het egter nog nie die status van amptelike Volkslied beklee nie. Die bekendheid en gewildheid van die melodie van Die Stem is verder bevorder deur die gebruik van die SAUK om dit laataand by die afsluiting van sy programme saam met The King te speel. Die gebruik om dit ook aan die einde van bioskoopvertonings na The King te speel, het op baie plekke in die land posgevat. Van die kant van kultuurverenigings en die Suid-Afrikaanse Onderwysersunie is ook sterk aangedring op die aanvaarding van Die Stem as Volkslied.
In 1931 het Langenhoven Die Stem in sy finale vorm opgeneem in Die pad van Suid-Afrika, wat toe pas voltooi is.
Ná die dood van Langenhoven op 15 Julie 1932 het die FAK ’n prysvraag uitgeskryf om finaal die geskikste Volkslied vir die Afrikaanssprekendes te vind. ’n Keuringskomitee het in 1934 uit 50 insendings Die Stem as die geskikste teks, en M.L. de Villiers se toonsetting later ook as die beste wysie, aangewys. Teen 1934 is Die Stem algemeen deur die Afrikaanssprekende deel van die bevolking as Volkslied aanvaar.
Status van VolksliedWysig
Die begeerte het nou by ’n groot deel van die Engelssprekende bevolkingsgroep ontstaan om ’n gepaste vertaling van Die Stem te kry wat ook as Volkslied vir hulle sou dien, maar pogings van regeringsweë om dit te verwesenlik het vanweë politieke verdeeldheid misluk. Vir die opening van die Parlementsitting op 11 Februarie 1938 het Premier Hertzog opdrag gegee dat Die Stem saam met God save the King gespeel moes word, hoewel geeneen van die twee amptelike erkenning geniet het nie. Genl. Hertzog het hierdie stap gemotiveer deur te verklaar dat Die Stem “ ’n egte Suid-Afrikaanse lied is, in die volste sin van die woord, wat aan die hart van die Afrikaanssprekende ontspring het, en die gees van Suid-Afrika adem, op ’n wyse wat totaal vreemd is aan God save the King en wat in hierdie opsig deur geen ander Suid-Afrikaanse lied geëwenaar word nie, alreeds verskeie jare ’n geesdriftige ontvangs geniet het in die harte van Afrikaanssprekendes, deur hulle aangeneem is as hulle Volkslied en as die enigste Suid-Afrikaanse lied wat geregtig is op erkenning as ‘Volkslied van die Unie’. In hierdie gevoel en eis word die Afrikaanssprekendes reeds ondersteun deur ’n baie aansienlike gedeelte van wat bekend staan as die Britse gevoel in Suid-Afrika.” Ná hierdie ingebruikneming is Die Stem by elke amptelike geleentheid saam met The King gespeel, hoewel die regering dit om politieke redes nie wou waag om Die Stem tot amptelike volkslied te verhef nie. Die simboliese Ossewatrek van 1938 en die geesdrif wat daardeur gewek is, het opnuut die aandag by Die Stem as ideale Volkslied van Suid-Afrika bepaal. By die hoogtepunte van die feestelikhede op Oudtshoorn op 3 September 1938 is die begeerte by ’n geesdriftige vergadering rondom die ossewaens uitgespreek “dat Die Stem van Suid-Afrika op 16 Desember 1938 deur die hele volk plegtig as Volkslied aanvaar (moes) word”. Op die voorstel van adv. E.G. Jansen, voorsitter van die Sentrale Volksmonumentekomitee, is dan ook by Monumentkoppie besluit om Die Stem as Volkslied van die Afrikaanssprekendes te aanvaar. Daarna is dié lied deur die 100 000 aanwesiges gesing.
Die erkenning van Die Stem as amptelike Volkslied van geheel Suid-Afrika het nou afgehang van die verkryging van ’n Engelse vertaling wat vir die Engelssprekende bevolkingsdeel aanvaarbaar sou wees.
Tussen 1939 en 1948 het dr. D.F. Malan as leier van die opposisie herhaaldelik gepleit vir die amptelike aanvaarding van Die Stem as Volkslied van Suid-Afrika. In April 1948 het die Nasionale Party aan bewind gekom en by die aanvang van die viering van die 300-jarige vestiging in Suid-Afrika, in 1952 het die Eerste Minister, dr. Malan, ’n komitee onder voorsitterskap van appèlregter H.A. Fagan benoem om vertalings van Die Stem te beoordeel en ’n aanbeveling daaroor by die regering te doen. Op 6 April 1952 het die komitee ’n keuse uit die materiaal van 226 vertalings gedoen en ’n definitiewe teks daaruit saamgestel. Die regering het hierdie vertaling van staatsweë aanvaar en aangekondig as die amptelike Engelse teks van Die Stem.
Die ironiese situasie het nou ontstaan dat die staat ’n vertaling erken en aanvaar het van ’n Volkslied wat self nog nie amptelik erken is nie maar darem tog amptelik deur die staat gebruik word.
Met ’n Engelse teks nou beskikbaar, het die vernaamste struikelblok op die pad van die finale amptelike erkenning van Die Stem as Volkslied verdwyn. Op 2 Mei 1957 het die Eerste Minister, mnr. J.G. Strijdom, verklaar dat Die Stem by Afrikaans- en Engelssprekendes nou so diep gewortel is dat hierdie lied deur die volk van Suid-Afrika aanvaar is as hul Volkslied. Die regering het gevolglik besluit dat Suid-Afrika ’n Volkslied moes hê en dat daardie Volkslied Die Stem van Suid-Afrika/The Call of South Africa sou wees.
Nalatenskap van Die StemWysig
Op 11 Junie 1957 het die Letterkundige Nalatenskap van C.J. Langenhoven alle regte op Die Stem van Suid-Afrika aan die regering oorgedra en op 2 Februarie 1959, tydens die premierskap van dr. H.F. Verwoerd, is die Wetsontwerp op die Outeursregte van Die Stem van Suid-Afrika eenparig deur die Volksraad aangeneem.
Op 20 April 1994 het Nkosi Sikelel’ iAfrika ook ’n volkslied van Suid-Afrika geword; en op 10 Oktober 1997 is die eerste twee reëls van die Stem, saam met Engelse reëls, en Xhosa- en Sotho-dele van Nkosi Sikelel’ iAfrika saam verklaar as Suid-Afrika se volkslied.
Deur ons ver-verlate vlaktes met die kreun van ossewa —
In die murg van ons gebeente, in ons hart en siel en gees,
Die stem is in 1952 onder die titel "The Call of South Africa" in Engels vertaal. Die woorde lui as volg:
Vertaal na Afrikaans:
Uit ons blou hemel, uit ons diepsee breekronde; Oor ewige berge waar die ewige kraggeluid weergee; Van ons vlaktes waar krakende waens hul paaie in die aarde sny - Noem die gees van ons land, van die land wat ons geboorte gegee het. By jou roep sal ons nie val nie, stewig en standvastig sal ons staan, Om jou te leef of te vergaan, o Suid-Afrika, liewe land.
In ons liggaam en ons gees het ons in ons innerlike hart vasgehou; In die belofte van ons toekoms en die glorie van ons verlede; In ons wil, ons werk, ons strewe, van die wieg tot die graf - Daar is geen land wat ons liefde deel en geen verband wat kan verslaaf nie. U het ons gedra en ons ken u. Mag ons dade aan almal verkondig Ons volhardende liefde en diens tot eer en u Naam.
In die goue warmte van die somer, in die koelte van die winter se lug, In die opwindende lewe van lente, in die herfs van wanhoop; Wanneer die trou klokkies skim of wanneer diegene wat ons liefhet, vertrek; U ken ons vir u kinders en neem ons na u hart. Praat hardop die antwoordkoor; Ons is jou, en ons sal staan, Dit is lewe of dood, om te antwoord op u roep, geliefde land.
In u mag het die Almagtige vertrou, ons vaders het uit die voortyd gebou; Versterk dan, Here, hulle kinders om te verdedig, lief te hê om vas te hou - Sodat die erfenis wat ons ons nog vir ons kinders gegee het, mag wees; Bondsmen alleen van die hoogste en voor die hele wêreld gratis. Soos ons vaders nederig vertrou het, leer ons, Here, om U steeds te vertrou; Bewaak ons ​​land en lei ons mense in U manier om U wil te doen.
Woorde en wysie van Die Stem van Suid-Afrika
Die Stem op YouTube
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Die_Stem_van_Suid-Afrika&oldid=1676141"
Last edited on 8 Junie 2018, at 07:52