Van die braaivleisvuur na die straatoptog | Netwerk24
Deur Alicestine October 18 April 2017 09:03
Die meeste Suid-Afrikaners is polities nie baie aktief nie. Die gemiddelde kieser ag gewoonlik sy of haar plig as “afgehandel” ná die trek van ’n kruisie in die verkiesings.
Wanneer duisende Suid-Afrikaners dus hul bas lig en opruk na die politieke setels van mag, is dit iets vir die geskiedenisboeke.
In sommige kringe word gesê die laaste keer dat daar so baie voete voor die Uniegebou was, was met die inhuldiging van Nelson Mandela in 1994. Toe was die atmosfeer dié van ’n feesviering.
In die huidige politieke en ekonomiese klimaat is daar egter meer desperaatheid, meer woede en bitter min geduld met ’n president en ’n ANC-leierskorps wat talle voel hulle al te lank te na gekom het.
Genoeg is genoeg, was die algemene boodskap gedurende die optogte. Maar is dit? Duisende voete uit protes teen een man – is dít genoeg?
Waarskynlik nie, en veral nie as dit nie ’n groot deel van die ANC se steunbasis kan oorhaal om saam voete te stamp nie. Tot dan is pres. Jacob Zuma steeds in sy stoel.
Intussen word gevrees dat die massa-optogte mettertyd stoom gaan verloor en gewone burgers weer maar net sal mor om die braaivleisvure en eetkamertafels wat swaar met politieke opinies gepak is.
Tog behoort die impak van die massa-optogte nie onderskat te word nie.
Ja, dit sal Zuma en sy lakeie nie oornag uit die magsposisies verwyder nie, maar daar is ook geen rede om in sak en as op moedverloor se vlakte te beland nie. Die golf van verset het begin in dít wat werklik saak maak – die bewuswording van gewone Suid-Afrikaners.
Talle Suid-Afrikaners is vandag polities wakkerder as gister.
Talle Suid-Afrikaners is vandag polities wakkerder as gister en in ’n demokrasie waar apatie maklik ’n hoë tol kan eis, beteken dit baie. Hoeveel dit werklik beteken, sal waarskynlik eers in 2019 met die volgende nasionale verkiesing geoordeel kan word.
En tot dan?
Dit is nou (ongelukkig) steeds die ANC se skuif. Maar ook hier het die openbare druk sy tol begin eis. Selfs al draai dit hoofsaaklik om die party se selfbehoud, het talle in die party die afgelope ruk voor hul Damaskus-oomblikke te staan gekom en hul stem laat hoor teen wat as die politieke roekeloosheid van een man bestempel word. Ander ANC-leiers kruip nog in die dwangbuis van partydissipline en “eenheid’’ weg.
Ook dít sal binnekort weer getoets word met die mosie van wantroue in Zuma wat die parlement, hangend ’n aansoek in die konstitusionele hof, uitgestel het. Sou die UDM met sy hofaansoek vir ’n geheime stemming in dié mosie slaag, kan die gety draai as ANC’s volgens hul gewete kan stem.
Die stryd om die siel van die ANC – en daarmee saam die toekoms van Suid-Afrika – word op talle fronte geveg.
Op straat met ’n ontploffing van openbare verset, in die hof, en in die parlement – bínne die ANC. En waar dit vandag werklik die meeste saak maak, is in die regerende party self.
Die “ware” MK-veterane het onlangs gevra vir ’n nasionale oorlegplegende konferensie waar die toestand van die organisasie in oënskou geneem kan word, eerder as die beleidskonferensie wat vir Junie geskeduleer is.
Daar is ook pleidooie vir ’n spesiale vergadering van die nasionale uitvoerende komitee om probleme in die party te bespreek. Die laaste keer is ’n onsuksesvolle mosie van wantroue teen die president op dié vergadering gebring.
Wie weet wat die volgende een kan oplewer?
Dit is ’n tyd waarin die politieke dinamiek oornag nuwe windrigtings kan inslaan. October is ’n parlementêre verslaggewer van Netwerk24.
Meer oor: Alicestine October | Optogte | Politiek
Pravin geslag – wat nou?
Sassa-krisis skep gevaarlike presedent