Enige iets Here, net nie my boombox nie. Dis my enigste besitting Here. Toe ek U aangeneem het in my lewe het ek niks besit behalwe hierdie boombox nie, op my weë was dit my enigste companion. Hoe kan ek dit sommer net so vir Braam gee. Dan het die stemmetjie in my, my geskud “Wat is 'n boombox nou vir 'n siel?” Maar dit was nie sommer enige boombox nie, dit was MY boombox. En as ek dan na so 'n gesprek met Braam in my bed gelê het, het U my berispe.
Pupille so klein dat ek dit skaars kan sien. “Braam jy het belowe. Hoe kon jy? Jy probeer nie eens nie. Luister na my, wil jy nie vanaand asseblief saam met my kom nie. Ek smeek jou my vriend.” En nes die vorige jaar is sy antwoord 'n besliste nee. Lag hy my liewer uit. “Here, vergewe hom, hy weet nie wat hy doen nie.” “Markie-boy, het jy my boombox gebring? Jy weet sonder dit is my antwoord nee.”
Later terug in my woonstel trek ek my swart jas aan. Ek dwaal doelloos deur die klein vertrekke. Tob. Tob. Tob. Stap tot by die kas, vryf oor die verrineweerde boombox. Ek aanbid mos nie my besittings nie, maar ek kan myself nie losskeur van hierdie boombox nie. Ek worstel lank met myself. Wat is 'n boombox vir 'n siel? 'n Siel wat dors en smag sonder om dit te besef. 'n Siel wat al te lank op die verkeerde weë wandel. 'n Siel wat gered moet word.
By die brug gaan staan ons. Van hier af kan ek silhoette uitmaak. 'n Paar kerse gooi floutjies hul skaduwee teen die muur.
Amper soos die ritueel wat hom hier voor my oë afspeel. Ek herken die hand wat die mes omhoog hou. As hy opkyk herken Braam my, deins hy terug toe hy die kruis in my hande gewaar. Ek wil skree. Gil. Maar oor my lippe is dit stil.
Iemand gil. Ek swaai om. Te laat. 'n Skoot klap. 'n Dowwe plofgeluid. “hande in die lug, polisie”, skree iemand. Ek storm nader, lig Braam se kop op waar hy neergeval het. Ek sien hoe hy sterwe in my arms. Die lewe wat stukkie vir stukkie uit sy oë verdwyn. 'n Roggelgeluid. Ek bring my traanbenatte gesig nader na syne, en hoor hom fluister: “Markieboy, jou boombox . . . “
‘n Ma se hart is soos ‘n verslete bruin skoolkoffertjie waarin sy haar mementos bêre. Soms gaan sy eenkant toe om dit oop te knip om die onthougoed in die koffertjie aan te raak, dan ontdek sy dat haar traanfontein daarin gebêre is. Dan knip sy dit weer dig, want ‘n ma kan nie heeldag betraand wees nie.
Met doodse bene klim jy die trappe op en druk jou gesig teen die boonste vloer se vensters. Jy sien jou kind oor die teerblad stap. Braaf, rugsak oor die skouer. Hy klim die vliegtuigtrappe op; draai om en waai vir oulaas na waar hy dink sy pa en ma moet wees. Dan verdwyn hy in die maag van die wegneemvoë1. Daar peul ‘n skor roggel uit jou bors; jou lyf is waternat gesweet.
Here, sê nou jy sien hom nooit weer nie? Wat as hy die karma moet verreken vir die Hollandse uitruilstudent wat vermoor is in die Tredouxpas? Wat as dit jóú beurt is om met sy haarborsel London toe te vlieg ná ‘n frats treinongeluk? Dit druis in jou kop van ongesêde dinge. Jy wou nog vir hom vetkoek bak, toe kry jy nie tyd nie. Jy wou nog dit; jy wou nog dat. Maar dis verspeel.
As die vliegtuigstippel verdwyn, draai jy om huis toe. Jy loop van kamer na kamer; jy soek hom. Jy wil nie sy beddegoed was nie, want jy wil hom bewaar. Jy kry ‘n maatlose kous onder die bed en druk dit teen jou gesig. Jy raak aan sy lorrietjie in die vensterbank. En jou gewete praat jou aan oor die keer toe jy hom byna vermink het omdat hy sy wiskundeboek by die koshuis vergeet het. Geweier het om hom geld te gee vir Hartenbos se wipmatte. Toe jy te moeg was om te gaan kyk na sy spogplaas wat hy in sy sandgat gebou het. Toe jy sy sywurm-eiers weggegooi het, en amper sy ore afgeskeur het omdat hy met jou kleingeld ‘n R2-beertjie gevang het.
Jy leef op kriptiese sms’e en e-posse; soms ‘n laatnagoproep. Maar jy hou nie op om jou ma-kerse te brand en met jou traankoffertjie op die tuinbank te sit nie. Elke dag stuur jy die helfte van jou engele om hom te begelei daar gunter in Weymouth.
Stadigaan bedaar jou gewete. Omdat jy weet jy het hom grootgemaak na jou beste wysheid. Tog, as jy die Sondagkos opdra, of die braaivleisvuur aansteek, onthou jy sy lyfreuk, sy lag-oë, hoe hy die karringmelkbeskuit in die koffie doop. Jy herroep die laaste groet aan die bopunt van die vliegtuigtrappe.
Van julle sal nog onthou van die lekkerlees artikels wat Minette Brink vir my aangestuur het. Wel, sy het al die artikels in een eBoek saamgevat, meer as 70 van hulle. Hierdie is Afrikaans op sy beste en lekkerste en die eBoek maak ook die ideale geskenk. Die hele versameling artikels verkoop vir net R40, klik hier vir betalingsbesonderhede. Die boek is onmiddelik beskikbaar en word per epos gestuur. Kopers kry 'n gratis resepteboek by.
Oor die teenwoordigheid van spoke in dié spookhuis is al baie bespiegel. Ek kan egter getuig dat die nagte wat ek as bergklimmer in die ou murasie deurgebring het, maar bra grillerig en onrustig verloop het; veral wanneer die wind saggies deur die leë kamers gefluit en die dooie waboomblare oor die vloere heen geritsel het.
"En die koning vat vir Daniël en GOOI hom in die leeukuil. !" Die kerk is tjoepstil en die een seuntjie het hom so ingeleef in die storie, hy haak kliphard af: "So 'n bliksem!"
[Die dominee het blykbaar so gelag hy kon nie verder preek nie.. Het een van die ouderlinge gevra om net af te sluit en na die tyd vir die ouers gevra om asseblief nie die kind pak te gee nie want hy was die enigste een wat regtig geluister het! ]
Week die brood in die melk totdat dit sag is en maak dan fyn met ‘n vurk. Smoor die uie in die botter. Klits die eier op en meng nou al die bestanddele saam met die vleis. Smeer ‘n bakkie, gooi die vleismengsel daarin, steek nou die lemoenblare oral bo-op die mengsel in. Bak totdat dit byna gaar is, en gooi dan die volgende vla-mengsel oor:
Maal die vleis en kap die vet in dobbelsteentjies, meng nou al die bestanddele goed tesame.Heg die worsstopper agteraan die vleismeuel, trek die derm daaroor en stop. Moenie te styf stop nie.
Meng die appelkose, maalvleis, sout, knoffel en tiemie om die vulsel te vorm. Smeer aan die binnekant van die rib en rol dit op. Bind dit vas met tou. Plaas die rib in 'n braaipan, smeer margarien oor die rib en gooi die appelsap oor. Bedek die rol met tinfoelie om te verhoed dat dit uitdroog wanneer dit bak. Bak vir 2-2½ uur met die deksel op teen 180ºC. Bedruip gereeld met die appelsap in die bak. Sny die tou en sny die vleis in porsies. Bedien met bruin rys en en droëvrugte slaai. Koop die boek vir die smaaklike slaairesep en nog vele ander resepte
MAAR, hoekom kom so baie mense nie by daardie drome uit nie? Sekerlik sal jy vir my vele redes kan opnoem.
Daar is weer 'n verskeidenheid lekker resepte verder ondertoe. Die pasella die keer is 'n Boererate eBoek, gaan laai dit gerus af.