Mormone vestig Great Lake - Geskiedenis Podcasts - 2022
Mormone vestig Great Lake - Geskiedenis
Na baie jare se verdrukking kom die Mormone by Salt Lake City aan. Die Mormone vestig hulle daar onder leiding van Brigham Young.
Die Mormoonse godsdiens is gestig deur Joseph Smith. Die Mormone het 'n nagmaal in New York gestig. Hulle is uit New York en Ohio verjaag, en is daarna na Missouri. Daar is hulle met minagting deur die Missouriërs begroet en is hulle aangeval in 'n aantal onluste wat verskeie Mormone in 1838 doodgemaak het. Dit het hulle gedwing om na Illinois te migreer. Daar het hulle 'n aantal jare floreer en 'n welvarende stad Nauvoo met 15 000 mense geskep. Toe die woord uitlek dat die Mormone poligamie goedgekeur het ('n man wat met meer as een vrou trou), het geskille tussen Smith en die staat gelei tot die arrestasie van Smith. 'N Skare het toe die tronk binnegestorm en Smith doodgemaak.
Smith se opvolger was Brigham Young. Hy het Mormone gereël vir 'n groot migrasie na die Great Salt Lake. Die migrasie was baie suksesvol. Die Mormone het hulself deur die eerste baie moeilike winters onderhou en kon die woestyn laat blom.
Young se pogings was nietemin sonder moeite. Young was 'n rukkie die leier van die kerk en die goewerneur van die gebied. Toe die kerk poligamie openlik verklaar as deur God bepaal, het die regering 'n nuwe goewerneur in beheer van die gebied geplaas. Toe die Mormone weier om die nuwe goewerneur te aanvaar, verklaar president Buchanan die Mormone in opstand. Hy het federale troepe gestuur. In die herfs van 1857 het Mormoonse fanatici 'n emigrantetrein in Kalifornië vermoor en 120 mense vermoor. Die regering het toe meer troepe beveel om die Mormoonse rebellie neer te sit. Brigham Young het spoedig die onvermydelike aanvaar en sy burgerlike gesag prysgegee, terwyl hy terselfdertyd sy mees fanatiese volgelinge weerhou. Toe Abraham Lincoln tot president verkies is, is hy gevra wat hy van plan was om aan die Mormone te doen. Lincoln antwoord: "Ek stel voor om hulle te laat staan."
Die geskiedenis van Capitol Reef is grotendeels die geskiedenis van die Mormoonse nedersetting, nie net omdat Mormone die eerste Euro-Amerikaners in die streek was nie, maar ook omdat hul afstammelinge die meeste van die plaaslike inwoners uitmaak. Tradisionele Mormoonse gesindheid teenoor die land het 'n beduidende uitwerking op die besluite oor administratiewe en hulpbronbestuur van Capitol Reef gehad, en die lewenswyses van Mormone het die natuurlike landskap in 'n kulturele een verander. Aangesien baie afstammelinge van die eerste Mormoonse pioniers vandag in of saam met die Capitol Reef National Park werk, beïnvloed hul tradisies die daaglikse interaksie op die werkplek en in omliggende gemeenskappe. 'N Begrip van die geskiedenis en tradisies van die Mormoonse nedersetting is van kardinale belang om die sosiale hindernisse tussen die park en gemeenskappe te verbreek en om 'n interaktiewe kruispad te skep waar alle stemme gehoor kan word.
Hierdie kort geskiedenis van die nedersetting van Wayne County, waarin die park gedeeltelik woon, en 'n paar tradisies wat die kulturele landskap van Capitol Reef by Fruita geskep het, is slegs 'n inleiding tot 'n komplekse en soms sensitiewe onderwerp. Raadpleeg die bibliografie of aanhalings in hierdie hoofstuk vir meer diepgaande weergawes van die geskiedenis en kultuur van Mormone.
Die Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae, met sy oorsprong gedompel in die godsdienstige, sosiale en gewilde waardes van die vroeë 19de-eeuse plattelandse New York, is miskien die mees Amerikaanse gelowe. Na die skare wat hulle stigter Joseph Smith in 1844 in Carthage, Illinois, vermoor het, is die Mormone deur 'n nuwe leier, Brigham Young, aangespoor: weg van die haat, geweld en onenigheid wat die heiliges die afgelope 20 jaar geteister het. Na raadpleging van sy adviseurs en die tydskrifte van ontdekkingsreisigers, het Young tot die gevolgtrekking gekom dat die enigste plek met genoeg oop grond om sy vinnig groeiende, meestal landboubroers te ondersteun, die onbekende plato- en bekkengebied tussen die Rockies en die Sierra Nevada was. Op 21 Julie 1847 kyk die voorparty, met 'n siek Young, neer op die nuwe huis waar 'die heiliges beskerming en veiligheid sou vind'. 
Die massiewe migrasie van die volgende Mormone het spoedig al die bewerkbare grond rondom Salt Lake City gevul. Young, wat hierdie oorbevolking voorsien het, het partye ondersoek wat grond ondersoek het vir moontlike kolonisasie. Deur die bergman Jim Bridger en ander oortuig dat noord van die 42ste parallel (vandag die noordelike grens van Utah) te koud was vir die meeste gewasse, het die Mormoonse leier bepaal dat die strewe na nuwe kolonisasie suid van Salt Lake moet wees. Hierdie pogings om die voortdurend aankomende heiliges in meer suidelike nedersettings te konsentreer, kan ook verklaar waarom Fillmore die eerste territoriale hoofstad geword het. 
Vliegdorpe is binne die volgende tien jaar op en af ​​in die sogenaamde Mormon Corridor (die ou Spaanse roete) gestig vanaf Salt Lake City tot in die suide van Las Vegas, Nevada en San Bernadino, Kalifornië. Die minder gasvrye hoogvlaktes en woestyne in die suidooste sou vermy word totdat al die meer belowende lande gevestig is.
Langs die Mormoonse gang was die omstandighede steeds minder as ideaal. Die topografie, dorheid en soms weerstandige Amerikaners van die streek beperk die nedersetting tot die paar plekke waar riviere na besproeiingsvelde herlei kon word. Selfs met die innoverende stelsel waarmee Mormone koöperatiewe besproeiingsprojekte gebou en onderhou het, was die hoeveelheid bewerkbare grond nie genoeg om by te bly met die behoeftes van nuwelinge en volwasse nageslag wat na hul eie grond gesoek het nie. Hierdie tweede geslag Mormoonse pioniers, aangemoedig net so deur persoonlike ambisie as deur kerklike voorskrifte, het spoedig die versperring van die hoë plato's begin deurboor op soek na grond wat voorheen as onherbergsaam beskou was.
Gat-in-die-rots en gangeoorgang
In 1880 is een van die laaste kolonies wat onder kerklike leiding opgetree het, na die uiterste suidoostelike hoek van Utah gestuur, wat deur die Heiliges van die Laaste Dae nie sterk was nie. 'N Kolonie daar sou nie net help om die lastige Navajos om te skakel nie, maar sou ook dien as 'n buitepos teen 'n toenemende heidense (nie-Mormoonse) migrasie van boere en goudsoekers na die gebied. Die gekose leier, Silas Smith, het na verkenning bepaal dat die nuwe kolonie langs die San Juan -rivier moet wees. Nadat die 250 mans, vroue en kinders deur kerkleiers geroep is om hierdie nuwe gebied te koloniseer, moes 'n pad na hul nuwe huis gekies word. Die mees praktiese (alhoewel langdurige) kursus was oor die ou Spaanse roete, wat noordwaarts om die Colorado -plato geswaai het. Toe hulle vertel word van 'n moontlike kortpad regoor die hartjie van die canyonland, het die leiers die kans aangegryp-sonder om in ag te neem dat daar 'n rede is waarom niemand voorheen so gegaan het nie.
Die koloniste, met soveel huishoudelike goedere, gereedskap en diere as wat hulle kon regkry, het in November 1879 saam met die verkenners bymekaargekom net suid van Escalante. Die gekose pad het in 'n suidoostelike rigting gegaan langs die kaal rotswoestyn wes van die Escalante -rivier. canyons. Van daar af het hulle 'n spoor afgedaal wat teen 'n amper krans afgestorm het, later om die Gat-in-die-Rots genoem te word. Die koloniste met hul 83 waens en meer as 1 000 vee het oor die Colorado -rivier gekom deur nog rowwer terrein, die San Juan -rivier bereik en Bluff die volgende lente gevestig. Dit is opmerklik dat niemand op hierdie epiese reis dood is nie. Trouens, drie babas is langs die pad gebore. 
Om hierdie nuwe, geïsoleerde gemeenskap te voorsien, is Charles Hall gekies om 'n ander, meer praktiese weg te vind. Die roete wat hy in 1881 aangepak het, het afgelei van die oorspronklike Hole-in-the-Rock-gang by Harris Wash. Van daar af moes waens die Escalante-rivier oorsteek, Silver Falls Canyon opklim, die meestal oop Circle Cliffs-gebied oorsteek en dan voortgaan teen 'n steil, rotsagtige helling af in die Muley Twist Canyon (in die huidige suidelike derde van die Capitol Reef National Park). Deur die Waterpocket Fold het die roete deur Halls Creek geloop tot by die Colorado -rivier. Hall het 'n veerboot daar opgerig en sy huis en tuin 'n paar kilometer langs die spruit gebou. Soos 'n mens sou vermoed, het hierdie rowwe, geïsoleerde toevoerroete nie baie reisigers gesien nie. Binne drie jaar het wa -paaie verbind met die nuwe spoorlyne wat Durango en Green River bedien, wat die behoefte aan 'n veerboot uitskakel. Die Halls Crossing Trail was nog nooit beduidend in hoeveelhede of dienslewering nie, maar het tot in die vyftigerjare die enigste wa- en vragmotorpad deur die suidelike Waterpocket Fold gevestig. 
'N Vredesverdrag wat in 1873 in Council Grove, Utah onder die Mormone, Utes en Paiutes onderteken is, het uiteindelik die plato's en valleie oos van Richfield oopgemaak vir vestiging. Deur die kerk gestuur om geïsoleerde groepe Utes en Paiutes na die vredesraad te bring, was 'n groep van 22 mans, waaronder latere setlaars Albert Thurber en George Bean, beïndruk deur die oorvloed gras, hout en wild in die hoë vallei.
Twee jaar later keer Thurber terug met 'n deel van die Richfield -koöperatiewe beeskudde. Ander, soos Hugh McClellan en Beas Lewis, het kort daarna opgedaag. Dit was destyds die gewoonte dat Mormone hulle vee saamgevoeg het tot 'n kudde wat deur die kerk geborg word en wat deur een of twee plaaslike boere agtervolg sou word. Sommige van die beeste sou in privaat besit wees en sommige behoort aan die kerk. Die beeste wat die eerste keer in die Konynvallei wei, is dus óf in besit van die Mormoonse Kerk, óf bestuur, maar die werklike nedersetting van Konynvallei en die onderste woestyn in die ooste is blykbaar deur individuele in plaas van deur kerklike inisiatief bewerkstellig. 
Ten spyte van die 7 000 voet hoë hoogte van Rabbit Valley (en gevolglik die kort groeiseisoen), het boere en ondersteunende boerderygemeenskappe die Fremontrivier stroomaf begin volg. Aanvanklik het hulle afgesonderde opstalplekke gebou, maar gou is dorpsgebiede aangelê. Nadat Albert Thurber sy naamgenoot (later hernoem Bicknell) in 1875 gestig het, het die klein nedersettings Fremont (1876), Loa (1878), East Loa (later, Lyman) (ca. 1879), Teasdale (1878), Grover ( 1880), en Torrey (1884) het spoedig gevolg. Hierdie nedersettingspatroon van koöperatiewe kuddes gevolg deur individuele boere en dan dorpe het ongeveer dieselfde tyd ook in die suide in Escalante en Boulder plaasgevind. 
Nedersettings in Lower Wayne County
Onder en oos van Rabbit Valley was die vooruitsigte vir boerdery en boerdery maar min. Die begeerte na gratis, selfs effens belowende grond het huiseienaars egter uiteindelik in die alomteenwoordige versperring, die Waterpocket Fold, gestoot. Die eerste permanente setlaar was Ephraim Hanks, wat saam met sy vrou Thisbe en hul kinders in 1881 op Pleasant Creek begin boer het. Hanks het die enigste oop, relatief plat land tussen die diep, smal kalk- en sandsteen -canyons van Pleasant Creek gekies om vrugte te verbou en bestuur 'n klein boerdery. Volgens sy seun en biograaf Sidney Hanks het die duisende vrugtebloeisels in die lente die opstal sy naam Floral Ranch gegee. Hierdie plaas het gedurende die vroeë 20ste eeu verskeie kere van eienaar verander totdat Lurton Knee die eiendom in die vroeë veertigerjare gekoop en die Sleeping Rainbow Guest Ranch gestig het. ]
Fruita, nou die mees bevolkte gebied van Capitol Reef, is aanvanklik omring deur opstalters ten gunste van die meer oop woestynlande verder oos. Behalwe vir Caineville (1882) en Hanksville (1883), is al die ander gemeenskappe langs die oewer van die onderste Fremontrivier verlate ná herhaaldelike oorstromings. Waargeneem Crampton:
Die uitputting van die gebied en die ploeg van oewers tot by die waterkant het die volume vloede verhoog en die gevolg was 'n ernstige verlaging van die stroompie. Teen die begin van die eeu het Mormone langs die Fremont onder die rif gevind dat 'n groot deel van hul landbougrond weggestroom het om stroomaf gespoel te word en dat die rivier self onder die hoogte van die hoofdeure val. Die gevolg was 'n inkrimping van die oorspronklike nedersettingsgrens toe mense begin wegbeweeg. 
Hierdie proses om enige beskikbare grond te vestig en dan stadig terug te keer na die produktiefste, was 'n patroon in die hele Weste. Dit was die vasberadenheid en samewerking van die Mormoonse wat hulle in staat gestel het om suksesvol op 'n land op die Colorado -plato te woon of suksesvol te boer. Die opstal van Fruita is 'n klassieke voorbeeld van die mengsel van volharding in individu, gesin en groep.
Die geskiedenis van Fruita is nou uiteindelik goed gedokumenteer.  Hier is 'n kort oorsig van hierdie woestynoase wat Wallace Stegner so sjarmant beskryf het
'n skielike, intens groen klein vallei tussen die kranse van die Waterpocket Fold, weelderig met kersies, perskes en appels in die seisoen, bewoon deur 'n paar gesinne wat omtrent ewe goeie Mormone en goeie grensmanne en goeie boere was. 
Fruita was 'n klein, geïsoleerde gemeenskap van grootliks selfonderhoudende vrugteplase by die kruising van die Fremontrivier en Sulphur Creek. Die webwerf, wat die eerste keer deur generasies Amerikaanse Indiane gebruik is, was jare lank 'n kampeerplek vir reisigers tussen reekse en dorpe aan weerskante van die Waterpocket Fold, totdat die eerste permanente setlaars uiteindelik aangekom het.
Na verskeie plakkers was Nels (of Neils) Johnson die eerste amptelike huiswagter by Junction (later Fruita). Hierdie Skandinawiese bachelor bou die eerste bekende huis in 1886, net bokant die stroomvloei in die huidige Chesnut -kuierarea. Drie ander opstalters, Leo Holt, Elijah Cutler Behunin en Elijah se seun Hyrum, het eise ingedien op al die ander plaasgrond wat in die klein vallei beskikbaar is. In hul laaste opstalverklarings het hierdie Mormoonse pioniers gesê dat die grond nuttig was vir "gewone boerdery, die waardevolste vir vrugteverbouing".  Binne 'n paar kort jaar verhuis ander na Junction, koop 'n klein stuk grond van een van die oorspronklike opstalters en werk aan hul eie huise en boorde.  Die noodsaaklikheid om 'n poskantoor te vestig, het gelei tot die naamsverandering van Junction na Fruita tussen 1900 en 1903, aangesien 'n ander Junction reeds 'n poskantoor gehad het.
Besproeiing was noodsaaklik vir die kweek van vrugte of veldgewasse. Met dieselfde samewerkingsgees wat besproeiingsinnovasies na die ander Mormoonse nedersettings gebring het, het die Fruita -gesinne 'n stelsel van slote en hoofdeure gebou en gedeel. Maar die isolasie, marginale landbougrond en siltige water (vererger deur oorstromings van die laat somer) het Fruita 'n moeilike, as mooi, woonplek gemaak. 
Elijah Cutler Behunin is 'n goeie voorbeeld van die tipiese vroeë nedersetter van Capitol Reef. Die seun van die eerste huisbewoner in Zion Canyon, Elia en sy vinnig groeiende gesin het verder ooswaarts getrek en gereeld verhuis. Behunin word erken dat hy die eerste was wat hom in 1882 in Caineville gevestig het. Destyds moes voorraad uit die weste ingebring word, wat setlaars gereeld gedwing het om die versperring van die Waterpocket Fold te konfronteer. Om die gang makliker te maak, het Behunin in 1883 'n werkgroep gelei om 'n wapad deur die noordelike helfte van die Waterpocket Fold te bou.
Die pad wat Behunin gebou het, het direk suid van Fruita geloop, langs die indrukwekkende kranslyn van die rif. Deur Grand Wash, loop die roete oor steil heuwels en ruwe, gewoonlik droë waskruisings na Capitol Gorge. Een keer deur die kloof en verby die klein boerdery- en boerdery-nedersetting Notom, ry die pad ooswaarts oor die veelkleurige bande van bentoniet en die blougrys Mancos-skalieheuwels wat die nuwe pad sy naam gegee het: die Blue Dugway.
Die padbouers het gekies om die roete deur die Capitol-kloof te lê om verskeie rowwe walle van die Fremontrivier te vermy. Alhoewel Capitol Gorge indirek was en onder vloedvloede onderhewig was, was die vloede ongereeld en (veral in die dae van perdreise) maklik om te sien kom. Behunin, 'n paar spanne muile, en watter hulp hy ook al gekry het, het agt dae geneem om drie en 'n half kilometer rots en puin van die smalheid van die Capitol-kloof te verwyder. Hierdie wa-pad was tot 1962 die enigste pad met passasiersvoertuie deur die Waterpocket Fold, en selfs op daardie laat datum was dit dae lank feitlik onbegaanbaar ná reën of sneeustorm. 
Die behoefte om verder te gaan, het die Behunins na 'n klein stuk grond langs die Fremontrivier gelei, omring deur rooi en wit sandsteenformasies in die hartjie van Capitol Reef. Behunin en sy gesin het 'n klein hut met een kamer uit rooi sandsteen gebou. Die land was egter te naby aan die rivier, en die gewasse is binne 'n jaar uitgespoel. Teen hierdie tyd was daar 11 kinders om te ondersteun en te skuil. Die dwalende gees het die Behunins nog 'n paar keer aangegryp. Na ongeveer tien jaar se huis in Fruita, verhuis die Behunin -gesin na Notom en dan na Torrey, waar Elia vandag begrawe lê. 
Behunin het op Fruita die eerste voorsittende ouderling geword toe die huishoofde in 1900 as 'n tak van die Torrey -wyk georganiseer het. Vanweë die relatiewe klein getalle en geografiese isolasie het Fruita nooit 'n eie afdeling gestig nie. 'N Ander rede hiervoor was moontlik 'n gebrek aan getrouheid onder baie inwoners. Alhoewel daar geen twyfel is dat Fruita byna uitsluitlik Mormone was nie, was die gereelde bywoning van die kerk en vergadering baie laer as dié van sommige van die ander Wayne County -gemeenskappe. Diegene wat gekies het om kerk toe te gaan, het na Torrey, Bicknell, Grover of Caineville gegaan, gewoonlik afhangende van waar familielede woon. By sommige geleenthede is sakramentevergaderings en Sondagskool in 'n privaat huis of in die eenvertrek-skoolhuis in Fruita gehou. Op daardie Sondae is die lessenaars verskuif en 'n gordyn oor die kamer getrek om klasse te skei. 
Die skool self is opgerig op grond wat in 1896 deur Behunin of Amasa Pierce geskenk is. Eers was dit slegs gekapte, gebreekte houtblaaie, met 'n plat dak wat met bentonietklei verseël is om reën en sneeu te voorkom. Die piekdak is in 1914 bygevoeg en die binnekant is tot in die middel van die 1930's gepleister. Die skooljaar begin jare lank aan die einde van die herfsoes en eindig met die lente-plantseisoen, die aantal leerlinge (graad 1-8) wat jaarliks ​​wissel. Die kwaliteit van die onderwysers was ook uiteenlopend: die meeste was eerstejaarse instrukteurs, aangesien diegene met ervaring sou kies vir 'n minder geïsoleerde, meer leer-bevorderlike omgewing. 
Anders as wat baie mense glo, was die gemiddelde Heilige van die Laaste Dae gesellig en plesierig.  Sosiale byeenkomste het, indien moontlik, gewoonlik die vorm van kerklike vergaderings, kwiltbye of kaartspeletjies by iemand se huis aanneem. Die ouer kinders het uitgesien na gesellighede. Sonder 'n saalhuis was die skoolhuis die enigste gemeenskapsgebou in Fruita wat geskik was vir sulke byeenkomste. Aangesien die groot gesinne van Fruita (in 1910 19 volwassenes en 42 kinders) na sosiale interaksie as 'n wegbreek van harde werk verlang het, het hulle die skoolhuis gereeld gebruik vir vergaderings en sosiale aangeleenthede (Fig. 5).Die nommer een sosiale aangeleentheid in enige Mormoonse gemeenskap was die dans. As 'n dans in die klein skoolhuis gehou word, was die orkes en verversings binne en die meeste van die dans buite.
Met die laat somerweerkaatsings van die stygende rooi kranse, was 'n openbare dans 'n uitstekende manier om te ontsnap van die strengheid van die lewe in die eensame Fruita. 
Figuur 5. Fruita, ca. 1930. (NPS lêer foto)
Fruita se isolasie het 'n verhaalvertelling aangemoedig wat algemeen in die Weste voorkom. Die gebrek aan kommunikasie behalwe briewe en boeke, het mond tot mond 'n baie belangrike manier om ervarings te vertel, gemaak. Hierdie verhale, mondelinge geskiedenis as u wil, word herhaal vir die seldsame besoeker; dit is maklik om te sien hoe hierdie verslae effens versier kan word om 'n bietjie meer opwinding, verwondering en 'n gevoel van belangrikheid in 'n andersins droewige bestaan ​​te skep. Hierdie lewenskragting van die geskiedenis kan verduidelik waarom sommige aanhoudende mondelinge tradisies oor vroeë Fruita moeilik was om te verifieer dat dit veral geld vir verhale oor Butch Cassidy en die wilde bos. 'N Ander rede waarom hierdie mondelinge tradisies nooit op papier gekom het nie, is die sensitiewe aard daarvan, veral met betrekking tot poligamie en bootlegging.
Daar was onteenseglik 'n verband tussen die vinnige vestiging langs die onderste Fremontrivier en die vervolging van poligamiste gedurende die 1880's. Die vrae wat nog beantwoord moet word, is hoeveel poligamiste daar in die oostelike Wayne County was, en hoe gereeld het federale marshals hulle gevolg?
Die voorbeeld van die neem van meer as een vrou is eers deur profeet Joseph Smith en 'n paar uitgesoekte hoë amptenare van die Kerk in Nauvoo, Illinois, gegee. Brigham Young het poligamie openbaar gemaak en vir alle Mormone beskikbaar, sodra hulle in die vroeë 1850's op Utah -gebied veilig was. Mormone het geglo dat meervoudige huwelike goddelik geïnspireer is, en namate poligamiste in getalle toegeneem het, het die praktyk 'n kompromislose beginsel geword.  Destyds het geen wet meervoudige huwelike in die Verenigde State verbied nie, maar die instelling het groot woede in die Ooste veroorsaak. Na die Burgeroorlog is morele verontwaardiging teenoor slawerny oorgedra na Mormoonse poligamie. As gevolg van die fisiese afstand tussen Utah en die Oosterse samelewing, was daar vals berigte en het dit gedurende die 1870's en 1880's tot vyandigheid teenoor Mormone gelei.
Baie neem aan dat elke Mormoon 'n poligamis was. Eintlik blyk dit egter dat slegs ongeveer een uit elke vyf Heiliges van die Laaste Dae ooit in 'n meervoudige huwelik betrokke was, en dat dit gewoonlik een man was wat met twee vroue getrou het. (Een aanname wat wel korrek lyk, is dat, namate die man ouer geword het, met jonger vroue getrou het. ) Ekonomie is duidelik 'n faktor wat meervoudige huwelike onder Mormone beperk. Die hoë koste van huisvesting, klere en voeding vir 'n tipies groot gesin aan die suidelike grens van Utah het die vooruitsig op veelvuldige gesinne nogal afskrikwekkend gemaak. Gewoonlik kon slegs die meer welgestelde biskoppe, aartsvaders en handelaars 'n menigte gesinne aan die grens bekostig. Vir die Mormone wat sukkel om bymekaar te kom, was poligamie nie ekonomies lewensvatbaar nie. 
In 1882 het die kongres die Edmunds -wet aangeneem, wat meervoudige huwelike onwettig gemaak het en federale marshals bemagtig het om 'onwettige saamwoon' te soek en oortreders in die volste mate van die wet te vervolg. Die effek op Mormone oral was deurdringend:
Talle federale amptenare is na die gebied gebring om 'saamwoonjagte' uit te voer, en daar is bounties aangebied vir inligting wat lei tot die arrestasie van poligamiste. Mormone wat nie hul meervoud en vrou wou opgee nie, het voor die hand liggende opsies te staan ​​gekom-regsvervolging, 'n lewe in die wegkruip in die 'Mormoonse ondergrond', of volledige ballingskap. [T] slang wat hom nie tot arrestasie onderwerp het nie, moes voortdurend aan die gang wees. Vroue en kinders moes hulself so goed as moontlik voorsien. 
Baie van die nedersettings wat die Mormoonse Kerk in die laat 1870's in die aangrensende state gestig het, is deels opgerig om veilige hawens vir poligamiste te bied. In die 1880's het federale marshalle meer as duisend Mormoonse mans gearresteer. Om aan die marshals te ontsnap, het baie gesinne gevlug na Arizona, Mexiko, Kanada en na die voorblad van die suid-sentrale Utah. 
Hanksville is na bewering deur poligamiste gestig, en Ephraim Hank's Floral Ranch op Pleasant Creek het vermoedelik 'n veilige toevlug langs die ondergrondse spoorweg van Mormon gebied. Die akkuraatheid van hierdie inligting is moeilik om te bevestig, aangesien min dagboeke deur vroeë intrekkers in die omgewing agtergelaat is. Die waardevolle genealogiese geskiedenis wat deur familielede opgestel is, toon beslis dat 'n goeie persentasie van Wayne County -families deel was van meervoudige huwelike, maar die gesinsbiografieë van mense soos Ephraim en Thisbe Hanks, Elijah Cutler Behunin en ander is gewoonlik 'n voortbestaan ​​van die plaaslike mondelinge tradisies oorgelewer deur die geslagte. 'N Ander probleem om die omvang van plaaslike poligamie te ondersoek, is dat die afstammelinge van vandag huiwerig is om daaroor te praat. Gevolglik sal die presiese aantal poligamiste wat deur Capitol Reef reis, nooit bekend wees nie.
Die toename in poligamie -vervolgings hou verband met die onwaarskynlike nedersettings oos van die park gedurende die 1880's. Crampton het geskryf:
Die getalle poligame Mormone wat na die wilde land oos van die Hoogvlakte verhuis het, is nog nooit getel nie, maar daar was waarskynlik genoeg om meer druk op die beskikbare lande te plaas as wat hulle sou ondersteun. Die gevolg was dat die Mormoonse vestiging gedurende die 1880's dikwels op plekke (en in sulke getalle) probeer is, wat die karige hulpbronbasis belas het bo sy vermoë om voldoende ondersteuning te bied. Dit was tot 'n mate die geval met die lande langs die Fremontrivier onder Capitol Reef. 
Fruita het 'n bekende poligamis, Calvin Pendleton, gehad wat in die 1900 -federale sensus gedokumenteer is dat hy twee vroue het. 'N Ander inwoner, Jorgen Jorgensen, het blykbaar van 'n poligamistiese nedersetting in Mexiko na Fruita gekom, aangesien sommige van sy kinders daar gebore is.  Wat die omvang van die federale arrestasies vir poligamie in en rondom Capitol Reef betref, het daar nooit 'n akkurate verslag verskyn nie. Die aantal berigte oor marshalle wat na poligamiste kom, dui egter aan dat hulle gereeld gekom het, of dat die herinnering aan 'n besoek die onderwerp geword het van herhaalde en miskien versierde verhale.
Miskien is die bekendste kennis oor poligamiste in Capitol Reef van toepassing op Cohab Canyon, 'n pragtige hangende canyon van Wingate-vinne en beskutte alkoë, direk bokant die kampterrein. Die canyon het vermoedelik sy naam gekry omdat poligamiste in Fruita daarin sou vlug wanneer die marshals kom. Daar was selfs 'n koerantberig oor hierdie beweerde gebruik van Cohab Canyon. 
Cohab Canyon was egter om 'n aantal redes 'n onwaarskynlike skuilplek. Die westelike ingang, die naaste aan Fruita, word genader deur 'n blootgestelde, terugdraaipad, wat poligamiste sou dwing om teen 'n baie steil helling te "vlug", met die oog op die naderende wetgewers. Die oostelike ingang van die canyon, suid van die Hickman Natural Bridge -roete, sou 'n meer waarskynlike roete gewees het. Maar selfs al is hierdie ingang gebruik, is daar in die canyon regtig nie 'n goeie, beskutte plek om vir 'n lang tyd verborge te bly nie. Die vinne wat uit die hangende canyon gekerf is, bied wel 'n paar gleuwe, maar daar is geen werklike beskerming teen die weer nie. (Die poging van die skrywer om 'n somerwolkbreuk in die Cohab Canyon te ontvlug, was 'n gebrek aan toeganklike bedekking, wat baie duidelik blyk.) Aangesien marshals reisdae sou reis net om Fruita te bereik, is dit onwaarskynlik dat hulle na 'n kort besoek sou voortgaan of omdraai. , sou hulle 'n rukkie bly en die vlugtelinge gedwing het om 'n geruime tyd weg te kruip. Daar is egter geen swart, kampvuurrookvlekke langs die canyonmure nie, wat daarop dui dat niemand baie tyd spandeer het om by "Cohab" weg te kruip nie.
Dan is daar die naam self. Soos George Davidson in Red Rock Eden uitwys, was die naam "cohab" 'n neerhalende term wat deur nie-Mormone gebruik word om saamwooners te beskryf. Dit is onwaarskynlik dat mormone in die omgewing so 'n term gebruik het, selfs al vind ons dit vandag 'n bietjie liries. 
Terwyl sommige jare lange inwoners van Wayne County slegs die naam "Cohab" Canyon geken het, onthou ander dit as Paasfees Canyon, as gevolg van die tradisie om daarin te klim gedurende die lente vakansie naweek. 'N Moontlike bron van die naam' Cohab 'kan Charles Kelly wees. Kelly, die eerste bewaarder van die monument, was verantwoordelik vir die noem van baie kenmerke in die omgewing, en sy afkeer van godsdiens het hom moontlik daartoe gelei om hierdie canyon 'Cohab' te noem, net om die plaaslike inwoners 'n bietjie te steek. Ongelukkig is die feite rakende die gebruik van Cohab Canyon as 'n skuiling vir poligamiste moontlik nooit bekend nie. Vanweë die geheimhouding rondom poligamie, selfs nadat die Woodruff -manifes die kerklike sanksie van die praktyk herroep het, en weens die gebrek aan dagboeke uit die vroeë Fruita -periode, sal hierdie en ander verhale oor poligamie -skuilplekke plaaslike mondelinge tradisies bly.
As 'n mens Grand Wash afstap en die eerste kant van die canyon verby die Cassidy Arch-roete draai, sal hy 'n hopie verweerde houtblaaie teen 'n gesplete sandsteenrots sien. Hierdie stapel was eens 'n klein kajuit. Die raaisel oor wie op so 'n plek sou ingebou het, het weer die verbeelding van plaaslike inwoners geprikkel. Vir sommige was dit 'n poligamistiese skuilplek vir ander, dit was 'n verbod wat buite gebruik was deur Butch Cassidy en sy Wild Bunch.
Die wegkruipplek het die grootste aansien gekry. Charles Kelly, 'n historikus, het van Cass Mulford, inwoner van Fruita, tydens die voorbereiding van sy boek The Outlaw Trail, die eerste wettige geskiedenis van die Wild Bunch, kennis geneem van die moontlike gebruik vir die Grand Wash -kajuit. Volgens Kelly was Mulford 'n "professionele storieverteller wat daarvan gehou het om die ouens met stories te vul." Kelly moes tevrede gewees het met die waarheid van Mulford se verhaal, want hy het in sy boek gesê dat die outlaws die kajuit vir oornagplekke gebou het voordat hulle ooswaarts na die San Rafael -rivier oos van Hanksville en die beroemde Robber's Roost reis. 
Daar bestaan ​​geen twyfel dat Butch Cassidy af en toe Robber's Roost gebruik het nie. Sy eerste ritselwerk het hom van sy huis naby Circleville (Cassidy, gebore as Robert LeRoy Parker in 'n Mormoonse boerdery) na Robber's Roost geneem met 'n trop gesteelde beeste wat na Colorado was. Hy het waarskynlik later die skuilplek van die canyon gebruik na die betaalstaatroof van Castle Gate in 1897. Maar Robber's Roost was nie naastenby so gasvry soos Brown's Hole nie, in die noordoostelike hoek van Utah het Butch en sy bende eersgenoemde gebruik wanneer dit absoluut noodsaaklik was. Natuurlik was die Wild Bunch-lede nie die enigste ritselaars en rowers in die omgewing nie-net die bekendste.
As gevolg van Cassidy se wortels en fabelagtige Robin Hood -dade, was die mense in die suide van Utah veral lief vir enige verhaal oor die Wild Bunch. Charlie Gibbons, wat eens die winkel in Hanksville besit het, was na bewering persoonlike vriende met Butch en sy bende. Pearl Baker, wat grootgeword het op die plaas wat die naaste aan Robber's Roost is, het verskeie boeke oor die outlaws van die gebied geskryf. En natuurlik is die pragtige Cassidy Arch by die ingang van Grand Wash vernoem na die beroemde misdadiger. 
Sekere plaaslike gebeurtenisse waarby lede van die Wild Bunch betrokke was, is opgeneem. Byvoorbeeld, outlaws Blue John en Silver Tip is deur Capitol Reef as gevangenes geneem op pad na die verhoor in Loa. Dit is baie waarskynlik dat enige outlaw wat deur die streek beweeg, Wild Bunch of nie, deur die canyons van Capitol Reef gegaan het net omdat dit die enigste praktiese manier deur die Waterpocket Fold was. Dit is ook moontlik dat hierdie outlaws in Grand Wash kon kampeer, alhoewel 'n droë kamp waarskynlik nie 'n gunstige opsie was nie. Maar die idee dat die Wild Bunch 'n hut gebou het as 'n skuilplek, of selfs 'n oornagplek in Grand Wash gemaak het, is nooit bevestig nie, behalwe Cass Mulford se twyfelagtige getuienis. Dit lyk onwaarskynlik dat die plek deur die Wild Bunch of deur poligamiste gebruik is, veral sedert 'n studie uit 1971 dateer uit die kajuit na 1900. Ongelukkig is die kajuit iewers in die veertigerjare deur vandale tot op die grond afgebrand. 
Soos veelwywery en die wilde tros, is bootlegging groot in plaaslike herinneringe. Vanweë die wetlike en godsdienstige implikasies daarvan, het die meeste van Fruita se maanskyners en hul stilstaande plekke tot onlangs 'n geheim gebly. Slegs onlangs het iemand vertel van hierdie aktiwiteite in mondelinge geskiedenis wat deur parkdienspersoneel versamel is. 
Die fisiese isolasie en die afhanklikheid van vrugte om te oorleef, het maanskyn onvermydelik gemaak. Die lang, moeisame pad na die mark, die maklike bederf van vrugte, die behoefte om gesinsinkomste aan te vul en die verveling van sosiale isolasie het alles bygedra.
Daar word gesê dat Nels Johnson, die eerste huisbewoner van Fruita, die eerste was wat wyn aan verbygaande cowboys verkoop het. Druiwe is immers binne 'n paar jaar gereed om te oes, en vrugtebome neem baie langer om te ryp. Teen die einde van die eeu het die Woord van wysheid, wat elke godvrugtige Mormoon moes volg, die sosiale drank verbied. Tog, in die verre Fruita, was distilleerdery van brandewyn en whisky buite beheer van die kerk.
Die bedryf van 'n stilhou was 'n arbeidsintensiewe, uitputtende onderneming. Dit het gewoonlik twee of drie mans geneem om 'n stilhou te maak. Die moeilikste werk was om groot hoeveelhede water na die verborge stilplekke te vervoer. Hierdie behoefte aan water het blykbaar bepaal waar die foto's stilstaan. Een van die plekke wat die meeste gebruik word, was naby 'n fontein bo Hickman-brug. Whiskey Spring was later 'n gunsteling staptog voordat dit heeltemal in 'n grondverskuiwing begrawe is in 1979. 'n Ander gunsteling plek was in die groot nis regoor die Fremontrivier van die onderste Krueger -boord. Binne hierdie nis is nog die oorblyfsels van 'n ou stoof. Daar word gerug dat ander stil plekke in die canyon onder Cassidy Arch en verder oos langs die Fremontrivier lê.
Vrugte was nie die enigste ding wat gedistilleer is in brandewyn, whisky of wyn nie. Mieliepuree, druiwe en selfs "die groen afval van melasse" is gebruik-alles wat destyds beskikbaar was.  Volgens die jare lange inwoner van Fruita, Cora Oyler Smith, word vrugte van Fruita gereeld in graan verruil, wat dan in die fermentasieproses gebruik is.  Sodra dit gedistilleer is, sou die maanskyn verkoop word aan skaapwagters en skeerders, cowboys en ander inwoners wat min aandag aan die Woord van Wysheid gegee het.
Dit was nie nodig om die maanskyn op so 'n afgeleë plek weg te steek nie, maar die drank is versigtig. Een verhaal vertel dat Cora se pa, Valentine "Tine" Oyler, die bekendste van die bootleggers, 'n fles in sy oorpak sou wegsteek. As 'n voornemende koper genader word, word 'n prys aangehaal en betaal, en dan stap Oyler eenvoudig weg. Terwyl hy loop, glip die fles met sy broekspyp na die grond. Die "toevallige" aflewering, Oyler wou nie terugkyk nie.  Na 'n verkoping (deur wie onbekend is) aan 'n paar mans uit die westelike Wayne County, is die drank so vinnig verbruik dat die mans nie weer teen die heuwel kon opkom nie, wat gelei het tot die naam Whiskey Flat by die basis van die Mummy Cliffs wes van die besoekersentrum.
Met sulke verhale sou dit maklik wees om tot die gevolgtrekking te kom dat Fruita deur 'n klomp ontroue bootleggers beset was, maar dit sou ver van die waarheid af wees. Slegs enkele Fruita -inwoners het maanskyn beoefen, maar dit het wel 'n bietjie plaaslike geur aan die omgewing gegee.
Poligamie, outlaw-verhale en maanskyn is 'n paar van Fruita se meer kleurvolle plaaslike tradisies, versterk deur jare se hervertelling. Hierdie drie voorbeelde word nie genoem nie omdat dit die inwoners van die gebied tipeer, maar omdat hulle so atipies is dat hulle baie aandag van storievertellers gekry het. Die skrywer hoop dat hierdie voorbeelde die uitstekende, spesifieke geskiedenis van Fruita deur Cathy Gilbert en Kathy McKoy en die etnografiese studie deur David White sal aanvul.
Capitol Reef is werklik 'n unieke nasionale park. Daar is min natuurgeskiedenis -eenhede in die nasionale parkstelsel wat so beïnvloed is deur die plaaslike geskiedenis en tradisies. Hierdie tradisies, gevestig tydens die vestiging van die Mormone in die Capitol Reef -streek, het 'n diepgaande uitwerking op die geskiedenis van die park en sy beleidsbesluite gehad.
Te dikwels het die bestuur van die National Park Service gefokus op die beskerming van natuurlike hulpbronne en besoekers, tot die onbedoelde verwaarlosing van die omliggende kulturele hulpbronne en hul geskiedenis. Net soos ekosisteembestuur die politieke parkgrense oorskry het, moet kulturele hindernisse ook oorkom word. Vir enige bestuurder of lid van die National Park Service om afgeronde sukses in die Capitol Reef National Park te behaal, is 'n diepgaande begrip van die Mormoonse kultuur van kardinale belang.
Van hier af kan die leser óf na Hoofstuk 8 en die geskiedenis van hoe die Capitol Reef National Monument geskep is, gaan, óf na die volgende hoofstukke gaan, wat die groei en ontwikkeling van die National Park Service by Capitol Reef bekendstel.
1 Brigham Young, soos aangehaal in Leonard J. Arrington en Davis Bitton, The Mormon Experience, 2de uitg. (Urbana: University of Illinois Press, 1992) 101.
2 Richard H. Jackson, "Utah's Harsh Lands: Hearth of Greatness," Utah Historical Quarterly, 49 (lente 1981): 11.
3 David E. Miller se Hole-in-the-Rock: 'n epos in die kolonisasie van die Groot Amerikaanse Weste (Salt Lake City: University of Utah Press, 1959), is die beste weergawe van hierdie moeilike trek.
4 Bradford Frye, "The Boulder-Bullfrog Road: A History", Maart 1992, 4-6, op lêer, Capitol Reef National Park Archives C. Gregory Crampton, Standing Up Country (Salt Lake: Peregrine Books, 1983) 111-112 .
5 Anne Snow, red., Rainbow Views: A History of Wayne County, 4de uitg. (Springville, Utah: Art City Publishing, 1985) 6-9, 19.
6 Crampton, "Mormoonse kolonisering in Suid-Utah en aangrensende dele van Arizona en Nevada, 1851-1900," ongepubliseerde manuskrip uit 1965, 217-219, op lêer, Capitol Reef National Park Archives. Sien ook Cathy Gilbert en Kathleen McKoy, "Cultural Landscape Report: Fruita Rural Historic District, Capitol Reef National Park," 1993, 4-3 tot en met 44-6, konsep op lêer, Intermountain Regional Office, Denver vir 'n uitstekende bespreking van hoe die Die nedersetting rondom Capitol Reef was 'n mengsel van gemeenskaplike tradisies van Mormone en individuele Amerikaanse opstalpraktyke. Sien ook David RM White, "By Their Fruits Ye Shall Know Them: An Ethnographic Evaluation of Orchard Resources at the Fruita Rural Historic District, Capitol Reef National Park, Utah," February 1994, made under contract for the National Park Service, on file , Capitol Reef National Park Division of Resource Management, vir 'n deeglike ontleding van die Mormoonse tradisies in Wayne County en die plaaslike houding teenoor parkbestuur.
Vir inligting oor vroeë Escalante, sien Lowry Nelson, The Mormon Village (Salt Lake: University of Utah Press, 1952) 86-87 vir vroeë Boulder, sien Lenora Hall LeFevre, The Boulder Country and Its People (Springville, Utah: Art City Publishing) , 1973) en Nethella Griffin, "Life in Boulder," ongepubliseerde manuskrip, Utah State Historical Society Archives, Salt Lake City, 8-10.
7 Sidney A. Hanks en Ephraim K. Hanks, Scouting for the Mormons on the Great Frontier (Salt Lake City: The Deseret News Press, 1948) 228-229 Patrick O'Bannon, "Capitol Reef National Park: A Historic Resource Study, "Junie 1992, 39-43, voorberei onder kontrak vir National Park Service, op lêer, Intermountain Regional Office, Denver.
8 Crampton, "Mormoonse kolonisering," 221.
9 Sien Gilbert en McKoy, "Cultural Landscape Report" vir die mees gedetailleerde geskiedenis en ontleding van Fruita en White, "By Their Fruits." Vir 'n uitstekende etnografiese geskiedenis van Fruita en die huidige sentiment vir die kulturele landskap. Ander bronne is George Davidson, Red Rock Eden (Torrey, Utah: Capitol Reef Natural History Association, 1986) en O'Bannon, "Capitol Reef National Park," 16-32.
10 Wallace en Page Stegner, American Places, foto's deur Eliot Porter, Ed. John Macrea, III, (New York: EP Dutton, 1981) 122.
12 Sien O'Bannon, 22-32, vir 'n meer gedetailleerde verslag van die inwoners van Fruita en wanneer hulle daar aankom.
13 Gilbert en McKoy, 3-2, 3-3.
15 Ruby Noyes Tippets, A Song in Her Heart (uitgegee deur skrywer, 1962) 111-115.
16 Davidson, Red Rock Eden, 40-41. David White het 'n gedetailleerde hiërargie van die Mormoonse geloof in sy etnografiese evaluering van Fruita ingesluit. Hy het bepaal (55-56) dat die meeste van die inwoners van Fruita óf tot 'n sentrale kategorie behoort "bestaande uit onaktiewe, nie-vyandige mense, insluitend 'kulturele" en /of ' etniese "Mormone", óf aktiewe gelowiges was stem nie saam met elke lering nie.
20 Sien Richard S. Van Wagoner, Mormon Polygamy: A History, 2de uitg. (Salt Lake City, Signature Books, 1989), vir 'n moderne, gedetailleerde en objektiewe geskiedenis van Mormoonse poligamie.
21 Ibid., 91, 103 Arrington en Bitton, The Mormon Experience, 199.
22 Arrington en Bitton, 197-200.
25 Crampton, "Mormoonse kolonisering in Suid-Utah," 219-20.
26 Lane R. Pendleton, "The Life of Calvin David Pendleton," April 1992, Box 7, Folder 6, Capitol Reef National Park Archives Dewey Gifford, onderhoud deur George Davidson, bandopname en transkripsie, Deel 1, 28 Maart 1980, Capitol Reef National Park Archives, 2 White, 59.
27 A. Gordon Hughes, "Cohab Canyon: Where Mormons Tug Refuge", Desert Magazine, (Junie 1963): 28-29, fotokopie in Capitol Reef National Park Archives.
29 Brown, Capitol Reef: Historical Survey, noot, 46.
30 Charles Kelly, The Outlaw Trail: A History of Butch Cassidy and the Wild Bunch, 2de uitg. (New York: Bonanza Books, 1959) Pearl Baker, Robber's Roost Recollections (Logan: Utah State University Press, 1976).
31 Charles Kelly, onderhoud deur Lenard Brown, bandopname en transkripsie, 26 Mei 1969, Capitol Reef National Park Archives, 20-24 Superintendent Franklin William Wallace aan Karl Gilbert, 7 Mei 1971, File H2215, 79-73-136, Box 4 , Container #740698, National Archives - Rocky Mountain Region, Denver (hierna NA -Denver genoem).
32 Kelly, onderhoud, 24 Neldon Adams, onderhoud deur George Davidson, bandopname en transkripsie, 12 Oktober 1983, Capitol Reef National Park Archives, 11-13 Charles Kelly, "Reminiscences of Howard Blackburn", 1 Maart 1946, Charles Kelly Ongepubliseerde Geskrifte , Capitol Reef National Park Archives, 4.
34 Cora Oyler Smith, onderhoud deur Kathy McKoy, 8 Mei 1993, band en transkripsie beskikbaar, Capitol Reef National Park Archives, 5.
Utah se duisende jare voorgeskiedenis en die eeue se bekende opgetekende geskiedenis is so kenmerkend en kompleks dat 'n opsomming slegs kan dui op die ryk erfenis van die staat. Die opsomming wat hier aangebied word, volg die belangrikste temas in die geskiedenis van Utah en bevat 'n paar belangrike datums, gebeure en individue.
Toe Joseph Smith, Jr., stigter van The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints, en sy broer Hyrum in Junie 1844 in Kartago, Illinois, vermoor word, het Brigham Young en ander Mormoonse leiers besluit om Nauvoo, Illinois, te verlaat en te verhuis wes. Hulle uittog het op 4 Februarie 1846 begin.
Met die uitbreek van die Mexikaanse Oorlog het president James Knox Polk die Mormone gevra vir 'n bataljon mans. Vrywilligers is gewerf en die Mormoonse Bataljon is gestig. Tydens hul beroemde optog van 1846 � van Fort Leavenworth, Kansas, na San Diego, Kalifornië, het hulle 'n wa -roete oor die uiterste suidweste gesmee. Hulle loon en hul latere verkennings het die pionier -setlaars gehelp.
In April 1847 was die pioniersmaatskappy van die Mormone onderweg van Winter Quarters, Nebraska, na Utah. Die verslae van Fremont en gesprekke met vader De Smet, 'n Jesuïet -sendeling van die Indiërs, het gehelp om hul keuse om na die Groot Basin te gaan beïnvloed. 'N Vooruitgangspartytjie, waaronder drie Afro-Amerikaners, het op 24 Julie 1847 Salt Lake Valley binnegekom en die res van die geselskap het op 24 Julie begin plant en besproei, asook die verkenning van die omliggende gebied.
Alhoewel die stryd om oorlewing moeilik was in die eerste jare van vestiging, was die Mormone beter toegerus deur ervaring as baie ander groepe om die harde land te tem. Hulle was 'n pionier in ander nedersettings in die Midde -Weste, en hulle gemeenskaplike godsdienstige geloof het die noodsaaklikheid van samewerkende inspanning beklemtoon. Basiese nywerhede het vinnig ontwikkel, die stad is aangelê en met die bou is begin. Natuurlike hulpbronne, insluitend hout en water, is as gemeenskaplike eiendom beskou en die kerklike organisasie was die eerste regering.
Die vestiging van buitegebiede het so gou as moontlik begin. Bountiful, Farmington, Ogden, Tooele, Provo en Manti is teen 1850 gevestig. Immigrasie het die bevolking tot 11,380 toegeneem, waarvan die helfte plaasgesinne was. Die tipiese gesin van 1850 het bestaan ​​uit twee ouers in hul twintigs of vroeë dertigs en drie kinders. Oor die algemeen is 'n leier deur die kerklike owerhede gekies om aan die hoof van elke nedersetting te staan, en ander is gekies om basiese vaardighede vir die nuwe gemeenskap te bied. Klein nedersettings was gereeld forte met houthutte in 'n beskermende plein.
Wa -trein vergader (of kampeer) in die omgewing van Coalville, 1863.
Tussen 1847 en 1900 het die Mormone ongeveer 500 nedersettings in Utah en buurstate gestig. Terselfdertyd het sendelinge wêreldwyd gereis, en duisende godsdienstige bekeerlinge uit baie kulturele agtergronde het die lang reis van hul tuislande na Utah per boot, spoor, wa en trein geneem.
Die Mormoonse dorpie in Utah was tot 'n mate gevorm deur Joseph Smith 's City of Zion, 'n beplande gemeenskap van boere en handelaars, met 'n sentrale woonbuurt en plase en plaasgeboue op die grond daarbuite. Die lewe in hierdie dorpe fokus op die daaglikse werk en kerklike aktiwiteite. Opvoedkundige fasiliteite het stadig ontwikkel. Musiek, dans en drama was die gunsteling groepsaktiwiteite.
Vorming van die voorstel Wysig
Toe lede van die LDS -kerk (die Mormoonse pioniers) hulle in 1847 in die Salt Lake Valley naby die Great Salt Lake gevestig het (toe deel van Mexiko), wou hulle 'n regering stig wat deur die Verenigde State erken sou word.
Aanvanklik was die kerkpresident Brigham Young van plan om aansoek te doen om status as gebied, en stuur John Milton Bernhisel na Washington, DC, met die petisie vir territoriale status. In die besef dat Kalifornië en New Mexico aansoek doen om toelating as state, het Young van plan verander en besluit om 'n petisie vir staatskaping te versoek. [ aanhaling nodig ]
In Maart 1849, toe hulle besef dat hulle nie tyd gehad het om die gewone stappe in die rigting van staatskaping te volg nie, het Young en 'n groep kerkouderlinge vinnig 'n staatsgrondwet opgestel op grond van dié van Iowa, waar die Mormone hulle tydelik gevestig het, en die wetgewende rekords gestuur en konstitusie terug na die staat om dit te druk, aangesien daar destyds geen drukpers in die Groot Bekken bestaan ​​het nie. Hulle stuur toe 'n tweede boodskapper met 'n afskrif van die staat se formele rekords en grondwet om met Bernhisel in Washington, DC, te vergader en om 'n petisie vir staatskaping in plaas van territoriale status te versoek. [ aanhaling nodig ]
Gebied Deseret Edit
Die voorlopige staat omvat die grootste deel van die gebied wat die vorige jaar as Mexikaanse sessie van Mexiko verkry is.
Die gebied Deseret sou ongeveer al die lande tussen die Sierra Nevada en die Rockies en tussen die grens met Mexiko noordwaarts beslaan het om dele van die Oregon -gebied, sowel as die kus van Kalifornië suid van die Santa Monica -gebergte (insluitend die bestaande nedersettings Los Angeles en San Diego). Dit sluit die hele waterskeiding van die Colorado -rivier in (uitgesluit die lande suid van die grens met Mexiko), sowel as die hele gebied van die Groot Bekken.
Die voorstel het byna die hele Utah en Nevada, groot gedeeltes van Kalifornië en Arizona, en dele van Colorado, New Mexico, Wyoming, Idaho en Oregon omvat.
Die voorstel is spesifiek opgestel om geskille wat kan ontstaan ​​uit bestaande nedersettings van Euro-Amerikaners, te vermy.  Ten tyde van die voorstel was die bestaande bevolking van die Deseret -gebied, insluitend Suid -Kalifornië, yl, aangesien die grootste deel van die Kaliforniese nedersetting in die noordelike goudstormgebiede was wat nie in die voorlopige staat was nie. Die grens met New Mexico het ook nie die Rio Grande bereik nie, om te voorkom dat dit in die bestaande geskille van die westelike grens van Texas verstrengel raak. Deseret vermy ook die inbraak van die vrugbare Willamette -vallei van Oregon, wat sedert die 1840's swaar gereis en gevestig was.
Boonop omvat die voorstel lande wat grootliks bekend staan ​​as onherbergsame vir verbouing, en sodoende konflik vermy word oor die kwessie van die uitbreiding van slawerny.
Die voorstel vir die staat is deur sommige as te ambisieus beskou om in die kongres te slaag, en selfs die omstredenheid oor die Mormoonse praktyk van poligamie veronagsaam. Desondanks het die Amerikaanse president, Zachary Taylor, in 1849, gretig om geskille so veel as moontlik te vermy, sy agent John Wilson weswaarts gestuur met 'n voorstel om Kalifornië en Deseret as 'n enkele staat te kombineer, [ aanhaling nodig ] wat die gewenste uitwerking sou gehad het om die aantal vrye state wat in die Unie aangegaan is, te verminder en sodoende die magsbalans in die senaat te behou.
Die debatte van die Grondwetlike Konvensie van Kalifornië van 1849 het die Mormone of Salt Lake 'n paar keer   genoem, tesame met die Noord -Suid -konflik oor die uitbreiding van slawerny. Voorstanders van kleiner grense (soos 116 ° wes of die kruin van die Sierra Nevada) het aangevoer dat die Mormone tydens die byeenkoms nie verteenwoordig was nie, kultureel anders was, en dat hulle aansoek doen vir hul eie territoriale regering. Hulle het ook aangevoer dat Salt Lake te ver weg was vir 'n enkele regering om prakties te wees en dat die kongres nie met so 'n groot staat instem nie. Diegene wat pleit vir die behoud van die hele voormalige Mexikaanse Alta-Kalifornië, soos senator William M. Gwin, pro-slawerny, het aangevoer dat dit nie werklike struikelblokke is nie of dat dit later opgelos kan word.
Oprigting van Utah Territory Edit
In September 1850, as deel van die kompromie van 1850, is die Utah -gebied geskep deur die Congress of Act, wat 'n gedeelte van die noordelike deel van Deseret omvat.
Op 3 Februarie 1851 is Brigham Young ingehuldig as die eerste goewerneur van die Utah -gebied. Op 4 April 1851 neem die Algemene Vergadering van Deseret 'n besluit om die staat te ontbind. Op 4 Oktober 1851 het die territoriale wetgewer in Utah gestem om die wette en verordeninge van die staat Deseret weer in te stel.
Na die stigting van die Utah-gebied het die Heiliges van die Laaste Dae nie afstand gedoen van die idee van 'n 'staat van Deseret' nie. Van 1862 tot 1870 het 'n groep Mormoonse ouderlinge onder Young se leiding na elke sitting van die territoriale wetgewer as 'n skadu -regering vergader om die nuwe wette onder die naam "staat Deseret" te bekragtig. [ aanhaling nodig ] Daar is in 1856, 1862 en 1872 pogings aangewend om 'n nuwe staatsgrondwet onder die naam te skryf, gebaseer op die nuwe grense van die Utah -gebied.
Die idee om 'n staat te stig wat op Mormonisme gebaseer is, het begin verdwyn na die koms van die spoorweg, wat die gebied oopgemaak het vir baie nie-Mormoonse setlaars, veral in die westelike gebiede van die gebied. Young en die LDS -kerk het die spoorweg ondersteun, selfs lidmate wat aan die Salt Lake -tempel werk, geneem en hulle heraangewys om aan die spoorweg te werk. Die ry van die goue piek net 66 myl van Salt Lake af, het die eerste transkontinentale spoorlyn op die Promontory Summit in 1869 voltooi.
Voor die stigting van Utah Territory, in die afwesigheid van ander gesag, het die voorlopige regering van Deseret die de facto regering van die Groot Bekken. Drie sittings van die Algemene Vergadering, 'n tweekamerstaatswetgewer, is gehou. In 1850 stel die wetgewer regters aan en stel 'n strafwet op. Belasting is op eiendom ingestel, en drank en dobbel is verbied. Die LDS -kerk is ingelyf en 'n burgermag, gebaseer op die Nauvoo -legioen, is gestig.
Die wetgewer het aanvanklik ses provinsies gevorm wat slegs bewoonde valleie beslaan het. Hierdie 'vallei -graafskappe' het aanvanklik slegs 'n klein gedeelte van die gebied van Deseret beslaan en is uitgebrei namate die nedersetting groei. 
Volgens die meeste beskrywings was die Deseret-vlag soortgelyk aan die huidige Utah-vlag, maar omdat dit nie gestandaardiseer is nie, is ook verskeie ander sekulêre en godsdienstige alternatiewe gebruik.  Variante soortgelyk aan die Amerikaanse vlag is ook aangemeld.  
'N Rekonstruksie van 'n beweerde vlag, beskryf deur Don Maguire in 1877, gebruik deur Mormoonse pioniers
'N Rekonstruksie van 'n beweerde vlag, beskryf in kontemporêre koerante
Die Great Salt Lake Mineral Industry
Gerugte van 'n sout meer iewers in Wes -Amerika het meer as honderd jaar lank versprei voordat dit werklik deur wit mans gesien is. Die Dominguez-Escalante-ekspedisie van 1776, terwyl hy nie probeer het om die Great Salt Lake te besoek nie, het die meer nietemin op die ekspedisiekaart aangeteken deur Bernardo Miera y Pacheco, hul kartograaf, met behulp van inligting wat verkry is van die Indiane wat hulle teëgekom het. Waarskynlik die eerste blanke man wat die meer werklik gesien het, was Jim Bridger, wat in 1824-25 by William Henry Ashley in diens was. Kapt. Howard Stansbury se ekspedisie in 1849 en 1850 het die eerste volledige opname van die meer gemaak. Na 1880 is talle verkennings en opnames van die meer gedoen, hoofsaaklik om die waterinhoud te ontleed en die voëllewe te bestudeer. Die vroegste omvattende studie van die waterbronne is in 1934-35 deur T. C. Adams uitgevoer.
Die Great Salt Lake, wat op die laagste plek in 'n afvoerbak van 22,060 vierkante myl geleë is, ontvang baie min water uit plaaslike bronne. Die riviere wat daarin stroom, kom van die Rocky Mountains en die Colorado -plato. Die Great Salt Lake is 'n terminale meer met groot skommelinge in grootte en oppervlakte, afhangende van die hoeveelheid reënval en verdamping in die waterskeiding. Die meer bestaan ​​uit vier afsonderlike waterliggame, elk met sy eie ekologiese eienskappe, pekelinhoud en kleur, wat wissel van byna vars water tot tussen 6 en 12 persent vaste stowwe, en die baaiwaters naaste aan die hoofliggaam van die meer het die hoër konsentrasies van pekelwater. Natriumchloried is verantwoordelik vir ongeveer 80 persent van die vaste stowwe van die meer. Ander soute is natriumsulfaat (Glauber 's sout) en soute van
kalium, chloor, swael en kalsium, en talle spoorelemente soos litium, broom en boor.
Eerste gebruik van meerminerale
Die gebruik van die meer vir sy minerale was beperk voordat die Mormone die Salt Lake -vallei in 1847 binnegekom het. Waarskynlik het die plaaslike Indiane sout uit die meer gekry, maar die eerste wit mans wat sout uit die meer gebruik het, was bergmanne in Ashley &# 8217's Rocky Mountain Fur Company in die herfs van 1825. Later berig John C. Fremont in sy joernaal van 1843-44:
"Vandag het ons in hierdie kamp gebly om verdere waarnemings te verkry en om die water wat deur werkers met kruiwa's op die soutbeddens, Great Salt Lake, van die werkers af gebring is, af te kook. die meer vir 'n voorraad sout. Grof verdamp oor die vuur, het die vyf liter water veertien liter baie fyn korrels en
baie witsout, waarvan die hele meer as 'n versadigde oplossing beskou kan word."
Alhoewel Fremont se verslae gepubliseer is voor die vestiging van die Salt Lake Valley deur die Mormone, het die beskikbaarheid van sout nie hul besluit om die gebied te vestig beïnvloed nie. Kort na hul aankoms in die vallei is 'n groep mans na die meer gestuur om sout uit die meer te onttrek. Hulle het berig dat hulle 125 skepels grofwit voorberei het
sout, en vier vate soutwater afgekook tot een vat fyn wit tafelsout. " water self, en vermy sodoende modder en ander onsuiwerhede.
Om die kwaliteit te verbeter en 'n winsgewende kommersiële onderneming te ontwikkel, het een groep 'n soutkooktoestel naby die suidkant van die meer opgerig. Die presiese ligging van hierdie plant bly onbekend. Die produk uit hierdie operasie was egter ongeraffineerd, en diegene wat 'n beter soutgraad wou hê, moes dit uit Liverpool, Engeland, invoer.
'N Permanente soutkookbedryf is in die lente van 1850 deur Charley White tot stand gebring. John W. Gunnison het berig dat White 600 pond sout per dag in sy ses liter-ketels kan produseer. Hierdie aanleg was tot 1861 bedryf. Volgens die sensus van 1870 was daar een soutprodusent in Utah, geleë in E. T. City, Tooele County, en in besit van Joseph Griffith en William F. Moss. Die Great Salt Lake het in 1873 tot 'n hoogtepunt gestyg en die pekelwater tot ongeveer 'n derde verdun. As gevolg hiervan, die sout
ketels moes nog ongeveer 'n derde hout verbrand om dieselfde hoeveelheid sout as voorheen te verkry.
Sout vir die Silver Mills
Die soutbedryf het 'n kommersiële hupstoot gekry met die ontdekking van silwer in Montana in die middel van die 1860's.Die chloreringsproses vir die vermindering van silwererts is ongeveer dieselfde tyd ontwikkel, wat 'n groot vraag aan die produsente gestel het om die meulens genoeg sout (natriumchloried) te voorsien om die silwer in die erts om te sit in silwerchloried, wat dan opgelos deur verskillende oplossings. Namate hierdie en ander nuwe markte vir sout oopgemaak het, het produksie- en raffineringsmetodes verbeter.
Teen 1873 het die meer so gestyg dat baie van die natuurlike soutbeddings bedek was met water. Om die hoë watervlak te kompenseer, is digte oor die ingang van die baaie en langs die oewer van die meer gebou, sodat die dam gereeld kan styg en val. Teen die 1880's het permanente digte vroeëre strukture vervang wat deur wind en getye vernietig is. Ondernemings wat met soutproduksie besig is, het stoompompe geïnstalleer om die watervlakke te beheer omdat die natuurlike skommelinge van die meer nie meer afhanklik was om die damme te vul nie.
In die laaste deel van die 19de eeu het drie maatskappye prominent geword in die produksie van sout: die Jeremy Salt Company, die Intermountain Salt Company en die Inland Crystal Salt Company, wat in 1889 gestig is. Die Jeremy -firma het uiteindelik misluk, maar die ander twee het saamgesmelt en bedryf onder die opeenvolgende name van Inland Crystal Salt Company en Royal Crystal Salt Company.
Teen die vroeë 1890's kon soutondernemings in Utah in twee kategorieë ingedeel word, klein ondernemings wat groot hoeveelhede sout geproduseer het om die silwerverwerkingsbedryf te voorsien en groter ondernemings wat beide geraffineerde tafelsout en sout vir industriële gebruik vervaardig. Die binnelandse sout.
Company en sy opvolger, Inland Crystal Salt Company, was sulke organisasies.
Deur die jare is daar baie veranderings in die manier waarop sout geproduseer word. Die proses om sout uit die pekel te verkry, het ontwikkel van die kook van die pekel in groot ketels tot die pomp van meerwater in 'n reeks kristallisasie damme waar die meeste onoplosbare materiale neersak.
Natriumchloried, of gewone sout, wat in die huis gebruik word, in baie industriële prosesse, en vir die afsny van snelweë, versagting van water, ens. Toe begin die Great Salt Lake Minerals en Chemical Corporation ook ander minerale onttrek: koeksout (Glauber sout, natriumsulfaat), wat gebruik word vir die vervaardiging van papier en glas kaliumsulfaat, gebruik as kunsmis en, magnesiumchloried, omgeskakel in die metaal magnesium (gebruik in vuurwerke, legerings, ens.) en chloorgas. In die middel van die 1960's het verdampingsdamme in Burmeister, Utah, gebou, en 'n proefaanleg vir die vervaardiging van selvoer is in Lakepoint, Utah, gebou. In 1969 bou hulle 'n magnesiumfabriek in Rowley, Utah, om pekelwater uit die Great Salt Lake te benut. In 1978 begin Amoco met olie- en gasboorwerk ongeveer 7 kilometer van die oewer van Great Salt Lake, en verhuur 600 000 hektaar van die staat Utah.
Die nat jare van die middel-tagtigerjare het amper 'n einde gemaak aan die mineraalbedryf van die meer toe die meer tot byna 4220 voet gestyg het, wat die kuslyn uitgebrei het en miljoene dollars se skade aangerig het. Tans is daar vier maatskappye wat minerale uit die meer onttrek: Great Salt Lake Minerals and Chemicals, Morton Salt Akzo Salt en American Salt. Die meer bevat minerale ter waarde van ongeveer 90 miljard dollar en sal dus 'n belangrike rol speel in die ekonomie van Utah.
Godsdienstige stigter Joseph Smith vermoor deur skare
Joseph Smith, die stigter en leier van die Church of Jesus Christ of Latter-day Saints (meer algemeen bekend as Mormonisme), word saam met sy broer Hyrum vermoor wanneer 'n skare in 'n gevangenis inbreek waar hulle in Carthage, Illinois, aangehou word.
Smith is in 1805 in Vermont gebore en beweer in 1823 dat 'n Christelike engel met die naam Moroni besoek is wat met hom gepraat het van 'n ou teks wat 1500 jaar lank verlore was. Die heilige teks, wat vermoedelik in die vierde eeu deur 'n inheemse Amerikaanse geskiedkundige op goudplate gegraveer was, het die verhaal van Israelitiese mense wat in antieke tye gewoon het, in verband gebring. Gedurende die volgende paar jaar het Smith 'n Engelse vertaling van hierdie teks aan sy vrou en ander skrifgeleerdes voorgeskryf, en in 1830 Die Boek van Mormon gepubliseer is. In dieselfde jaar stig Smith die Kerk van Christus en later bekend as die Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae in Fayette Township.
Die godsdiens het vinnig bekeerlinge gekry, en Smith stig#xA0 -gemeenskappe in Ohio, Missouri en Illinois. Die Christelike sekte is egter ook sterk gekritiseer vir sy onortodokse praktyke, soos poligamie. In 1844 maak Smith sy kandidatuur vir die presidentskap van die Verenigde State bekend. Alhoewel hy nie 'n groot aantrekkingskrag gehad het om te wen nie, het die idee van Smith as president die anti-Mormoonse sentiment verhoog. 'N Groep andersdenkende heiliges van die laaste dae het begin om 'n koerant uit te gee wat baie krities was oor die praktyk van poligamie en die leiding van smith deur Smith. Die daaropvolgende dreigement van geweld het Smith daartoe gelei dat 'n burgermag in die stad Nauvoo, Illinois, ontbied is. Hy is aangekla van verraad en sameswering deur die owerhede in Illinois en saam met sy broer Hyrum in die gevangenis in die stad Carthage. Op 27 Junie 1844 het 'n skare ingestorm en die broers vermoor.
Vestig jou in Settle
Settle het 'n vibe anders as nêrens anders nie. Dit is ongelooflik mooi, buitelug en artistiek, kontemporêr, dog tradisioneel, veilig, lief en vol geleenthede.
Dit is ook onlangs aangewys in die Sunday Times se top 10 van woonplekke op die platteland in die Verenigde Koninkryk - daar is geen verrassing vir sy 2500 inwoners nie.
As u eers gekyk het na sy visuele sjarme van Yorkshire Dales (wat gewoonlik die eerste timer gemiddeld 30 sekondes neem), skyn die gemeenskapsgees en aardse aard van die plek gou. Dit het deur die jare interessante en hoogs presterende mense opgelewer en beïnvloed, van sanger/liedjieskrywer John Newman en komponis Edward Elgar tot krieketspeler Don Wilson, winter Olympian Em Lonsdale en die stigter van die NSPCC, ds Benjamin Waugh.
Alan Bennett, wat 'n huis in die omgewing het, is 'n gereelde besoeker aan die stad, en baie is die toeris wat byna by die koper in die Booths -supermark ingestap het toe hy die dramaturg sien wat deur die rakke blaai!
As u in die buitelug is, is Settle waarskynlik die beste plek in die Verenigde Koninkryk vir maklike toegang tot die grootste verskeidenheid aktiwiteite. Klimmers hou van die omliggende kalksteen in Yorkshire, insluitend Castleberg, die indrukwekkende rots wat oor die stad uitkyk, terwyl die grotstelsels onder baie deur die grootste in die land beskou word. Stap is veelsydig en gevarieerd, uitdagend en fietsryers kan kies tussen die pad- en veldroetes.
Settle het 'n geskiedenis van die bekendstelling van vars, nuwe gebeure. Dit is die tuiste van Settle Stories, 'n jaarlikse storiefees wat nou die hele jaar deur vermaak aangebied word. Settle Folk Gathering is 'n gratis musiekgeleentheid wat gegroei het van 'n gereelde volksklub wat deur die plaaslike inwoner, musikant en omroeper Mike Harding aangebied word, tot een van die besigste naweke van die jaar. Settle Flowerpot -fees word jaarliks ​​meer gewild. Die Victoria Hall, wat na bewering die oudste musieksaal van Engeland is, is 'n kunslokaal wat gereeld teater, musiek, teater en ander vermaaklikheid lok.
Die stad bied 'n uiteenlopende kultuuraanbod onder leiding van 'n florerende museum in The Folly, wat die enigste gebou in North Craven is wat genoteer is. Daar is ook die kleinste kunsgalery ter wêreld in die historiese Upper Settle, die Gallery on the Green, gehuisves in 'n voormalige telefoonkas en 'n wye verskeidenheid kunsaktiwiteite kan geniet word in die nabygeleë Giggleswick School's Richard Whiteley Theatre,
Daar is baie sosiale geleenthede, met sportaktiwiteite wat verteenwoordig word deur aktiewe klubs en klasse, insluitend rugby, krieket, sokker, fietsry, hardloop, verskillende gevegskuns, joga, fiksheid, afronders en natuurlik swem, by die binnenshuise swembad van 20 meter in die stad. Daar is kore, orkeste, verkenners en in 'n gebied vol landbouerfenis is jongboerklubs gewild.
Settle is 'n stad met 'n ondernemingsgees, wat altyd sterk was in sy aantal klein ondernemings en selfstandige sektore, waaronder boerdery, handel en besigheid. Die middestad word oorheers deur onafhanklike en spesialiswinkels, met meer geleenthede. Ons kreatiewe kampioene Katy en Jake by The Boxer and Hound -kafee en bottelwinkel is goeie voorbeelde van diegene wat hul eie besigheid die afgelope maande in die stad geopen het. Die belangrikste groter werkgewers is Giggleswick School, Arla Foods en verskeie toerisme-, diens- en sorgsake.
Die potensiaal is groot, aangesien Settle oor die algemeen goed verbind is, beide digitaal en fisies. Alhoewel dit ongetwyfeld landelik van aard is, is dit verrassend maklik om 'n aantal groter dorpe en stede relatief vinnig te bereik danksy die spoorlyne Leeds-Settle-Carlisle en Leeds-Lancaster/Morecambe.
In die woorde van Daniel Defoe: "Settle is die hoofstad van 'n afgesonderde klein koninkryk, omring deur dorre heuwels." Daarin lê die sleutel tot die karakter daarvan. Alhoewel dit nie meer geïsoleer is nie, is die mense hier al lank gewoond daaraan om kreatief te wees op verskillende maniere om die lewenstyl te bereik waarna hulle streef.
Kolonisasie van Utah
Die vestiging van nedersettings in Utah het in vier fases plaasgevind. Die eerste fase, van 1847 tot 1857, was die stigting van die noord-suidelike lyn van nedersettings langs die Wasatch Front en Wasatch Plateau in die suide, vanaf Cache Valley aan die Idaho-grens tot by Dixie van Utah aan die grens van Arizona. Benewens die vestiging van die Salt Lake- en Weber -valleie in 1847 en 1848, is kolonies gestig in Utah, Tooele en Sanpete -valleie in 1849 in Box Elder, Pahvant, Juab en Parowan valleie in 1851 en in Cache Valley in 1856. Nedersettings in al hierdie " dale, " soos vroeë setlaars dit genoem het, het gedurende die 1850's vermeerder met addisionele immigrasie.
Osmyn Deuel -woning, eerste huis in Salt Lake
Die eerste in hierdie strekketting wat suidwaarts uitgebrei het, was Utah Valley, onmiddellik suid van Salt Lake Valley, wat in die lente van 1849 deur dertig gesinne gevestig is. Binne 'n jaar het die bevolking gegroei tot 2 026 mense, en die grondslag is gelê vir 'n nedersetting op elk van die agt strome in die vallei.
Later in 1849 is vyftig gesinne opgeroep om Sanpete Valley, suid van Utah Valley, te vestig, waar 'n kern vir baie ander nedersettings ook gevestig is.
Nog later in 1849 is 'n verkenningsgroep van vyftig persone toegerus om die plekke te bepaal waar hulle tussen die Salt Lake -vallei en wat nou die noordelike grens van Arizona is, ongeveer 300 kilometer suid. Oor 'n tydperk van drie maande het die ekspedisie ongeveer 800 myl afgelê en 'n gedetailleerde skriftelike rekord gehou van die topografie, weidingsgebiede, water, plantegroei, houtvoorrade en in die algemeen gunstige plekke vir nedersettings en forte.
Die ekspedisie -verslag is vinnig in gebruik geneem. Bykomende nedersettings is in die valleie van Utah en Sanpete gedurende die herfs van 1850 gemaak, en in November van dieselfde jaar is 'n groot groep gestuur om die Little Salt Lake Valley in die suide van Utah te koloniseer. Gedurende die volgende jaar is daar gevestig in Juab Valley in die sentrale Utah, en nog ander nedersettings in Utah, Sanpete en Little Salt Lake valleie. Binne drie jaar nadat die ondersoekende party teruggekeer het, het Brigham Young koloniste na feitlik elke webwerf gestuur wat die ekspedisie aanbeveel.
'N Belangrike kolonie in die suide van Utah was in Parowan. Hierdie nedersetting het die dubbele doel gehad om 'n halfwegstasie tussen die suide van Kalifornië en die Salt Lake Valley te voorsien en om landbouprodukte te vervaardig ter ondersteuning van 'n ysteronderneming. Naby die huidige Cedar City het die verkenningsgeselskap 'n berg met ystererts gevind, en naby dit duisende hektaar sederhout wat as brandstof gebruik kon word. Na 'n "call " in Julie 1850, is 'n onderneming van 167 persone saamgestel in Desember wat saam met toerusting en voorrade na Parowan gestuur is om gewasse te plant en voor te berei vir die pioniersystermissie wat later in Cedar City gevestig is. jaar. Uiteindelik was die kolonie die kern van 'n dosyn nedersettings wat in die vroeë 1850's in die streek gemaak is.
In totaal is negentig nedersettings gestig in die huidige Utah gedurende die eerste tien jaar na die ingang van die Salt Lake -vallei in Julie 1847, van Wellsville en Mendon in die noorde tot Washington en Santa Clara in die suide. Die stigtingsdatums van gemeenskappe wat in hierdie jare gevestig is, wat uiteindelik belangrike bevolkingsentrums geword het, is Salt Lake City (1847), Bountiful (1847), Ogden (1848), West Jordan (1848), Kaysville (1849), Provo (1849), Manti (1849), Tooele (1849), Parowan (1851), Brigham City (1851), Nephi (1851), Fillmore (1851), Cedar City (1851), Beaver (1856), Wellsville (1856) en Washington (1856) ).
Alhoewel daar baie variasies was, het die koloniseringspoging een van twee hoofvorme aangeneem: direk of nie -gerig. Kolonies wat gerig is, is beplan, georganiseer en gestuur deur leiers van die LDS -kerk. Daar was 'n voorlopige ondersoek van die gebied deur maatskappye wat deur die LDS -kerk aangestel, toegerus en ondersteun is, 'n koloniserende onderneming is georganiseer en persone is aangestel om dit te stig, en 'n leier is aangestel en instruksies is gegee deur kerkleiers oor die " -sending " van die kolonie om gewasse te kweek, vee te kudde, Indiërs by te staan, steenkool te ontgin en/of te dien as 'n wegstasie vir groepe op pad na en van Kalifornië. In koöperatiewe ondernemings het die koloniste 'n plek vir vestiging gevind, die grond toegedeel, hout uit die canyons gekry, afwykingskanale gegrawe uit bestaande spruite, heinings om die bewerkbare grond opgerig, 'n gemeenskapsbyeenkoms-skoolhuis gebou en beskikbare minerale hulpbronne ontwikkel, indien enige . Hulle huise is naby mekaar gebou in 'n Mormoonse vesting, 'n patroon van vestiging in die Mormoonse dorp. Dit het hulle in staat gestel om 'n gesonde sosiale lewe te geniet, met danse elke Vrydagaand en af ​​en toe plaaslik vervaardigde vokale en instrumentale voordragte, toneelstukke en feeste. Wykskole is elke winter en by die Sondagskool gehou. Die Vroueverligtingvereniging, groepe jongmense en eredienste het elke week vergader.
Nie -gerigte nedersettings was dié wat deur individue, gesinne en buurtgroepe gestig is sonder die leiding van die kerklike gesag. Die meeste gemeenskappe langs die Wasatch Front was van hierdie tipe. Namate die grond in gevestigde gemeenskappe gevestig is en die beskikbare water vooraf, sou jong mans na hul huwelik 'n ander plek soek. Daarbenewens het gemiddeld ongeveer drieduisend immigrante elke somer en herfs in die Salt Lake -vallei gekom en hulle het onmiddellik 'n woonplek nodig. Daar was ook altyd avontuurlustige siele wat 'n nuwe situasie wou probeer, of 'n dorp wou verlaat. Alhoewel LDS -amptenare nie ongerigte nedersettings begin het nie, het hulle hulle aangemoedig, soms hulp verleen en vinnig afdelings opgerig as daar genoeg mense was om dit te regverdig.
Gedurende die tweede dekade na die aanvanklike skikking, 1885 󈞯, het die bedreiging vir die mense veroorsaak deur die benadering van die Utah -ekspedisie van generaal Albert Sidney Johnston in 1857 Mormoonse leiers gelei om alle koloniste in buitegebiede in te skakel, insluitend San Bernardino, Kalifornië, en Carson Valley, Nevada, sowel as sendelinge van regoor die wêreld. Daar moes grond gevind word om hulle te vestig, sowel as vir die 3000 of meer immigrante wat elke somer bly aankom en val uit Groot -Brittanje, Skandinawië en elders. Gedurende die tien jaar na die Utah -oorlog is 112 nuwe gemeenskappe in Utah gestig. Nuwe gebiede wat oopgemaak kan word, sluit in Bear Lake Valley en Cache Valley in die noordelike Pahvantvallei en 'n deel van Sanpete Valley in die middel en die Sevier River Valley, Virgin River Valley en Muddy River Valley in die suide. Uitbreiding binne hierdie en ouer nedersettings het tot in die 1890's voortgeduur. Belangrike stede wat gedurende hierdie tydperk die eerste keer gevestig is, sluit in Logan (1859), Gunnison (1859), Morgan (1860), St. George (1861) en Richfield (1864).
By die vestiging van hierdie nuwe nedersettings is baie aandag gegee aan die bydraes wat elkeen tot territoriale selfvoorsiening kon lewer. Dit word die opvallendste geïllustreer in die Cotton Mission. 'N Aantal partye is vroeg in die 1850's uit Parowan en Cedar City gestuur om die stroomgebiede van Santa Clara en Virgin te verken en te bepaal of dit geskik is vir die vervaardiging van gespesialiseerde landbouprodukte. Die verslae van hierdie partye bevestig blykbaar die hoop van die Mormoonse leiers dat die nuwe streek katoen, druiwe, vye, vlas, hennep, rys, suikerriet en ander broodnodige semitropiese produkte kan produseer. Klein kolonies is in 1857 en 1858 na die gebied gestuur, met die gevolg dat katoen suksesvol op klein skaal verbou is.
Die selfvoorsieningsprogram wat gevolg het op die Utah-oorlog en die uitbreek van die burgeroorlog in 1861 het Mormoonse leiers daartoe gelei dat die suidelike kolonies baie uitgebrei is. In Oktober 1861 is 309 gesinne opgeroep om onmiddellik suidwaarts te gaan om hulle te vestig in wat nou Dixie genoem sou word. Hulle verteenwoordig 'n verskeidenheid beroepe en is opdrag gegee om in 'n georganiseerde groep te gaan en opreg by te dra. hulle pogings om die gebied te voorsien van katoen, suiker, druiwe, tabak, vye, amandels, olyfolie en ander nuttige artikels wat die Here vir ons gegee het, die plekke vir tuinkolle in die suide, om te produseer. is in 1861 by dertig gesinne van Switserse immigrante aangesluit, wat die land " Big Bend " gevestig het in die huidige Santa Clara. Hulle missie was om druiwe en vrugte te verbou om die katoenprodusente te voorsien.
In 1862 is die 339 versterk deur die oproep van 200 bykomende gesinne, wat gekies is vir hul vaardighede en kapitaaltoerusting om die ekonomiese struktuur van die gemeenskap in balans te bring, waarvan die middelpunt in St. George was. Byna 800 gesinne, wat ongeveer 3000 mense verteenwoordig, is in die vroeë 1860's na Dixie ontbied. Minstens 300 bykomende gesinne en meer as 1000 mense is in die laat 1860's en 1870's gebel. Die Cotton Mission was nie die enigste fase van die berekende strewe na diversifikasie en territoriale selfvoorsiening nie. Drie ander kolonies is met 'n soortgelyke doel gestig. Die stad Mantua, in Box Elder County, is gestig as deel van 'n veldtog om die produksie van vlas te stimuleer. Twaalf Deense gesinne is aangestel om hulle te vestig in wat oorspronklik Flaxville heet, om draad te vervaardig vir die maak van somerklere, huishoudelike linne en graansakke.Net so is die stad Minersville, in Beaver County, gestig met die doel om 'n nabygeleë lood, sink en silwer deposito in die omgewing te bewerkstellig. Met die aanmoediging en bystand van die LDS -kerk is baie ton loodgoud vervaardig vir die maak van koeëls en verf vir die openbare werke. Die stad Coalville, in Summit County, is ook gestig as deel van 'n kerksending om steenkool te ontgin. Kort na die ontdekking van hierdie steenkool in 1859, is dit na Salt Lake City vervoer vir kerklike en kommersiële gebruik. Verskeie dosyne persone is in die lente van 1860 na die streek ontbied, verbeterde paaie om met Salt Lake City in verbinding te tree. Daar is nuwe myne ontdek en talle kerk- en privaat spanne het tussen die Coalville en Salt Lake City heen en weer deur die jare sestig geloop. Hierdie myne was veral belangrik vanweë die toenemende skaarste aan hout in die Salt Lake -vallei.
Gedurende die derde dekade, 1868 �, is 'n totaal van drie-en-negentig nuwe nedersettings in Utah gevestig. Lake (1870) Sandy (1870) Escalante (1875) en Price (1877). Voortgesette uitbreiding het plaasgevind in die Cache- en Bearmeer -valleie, die sentrale en boonste Sevierriviergebied, en aan die oostelike vurk van die Virginrivier. 'N Indiese boerdery -sending is gestig by die huidige Ibapah in die westelike Tooele County. Die nedersettings van die Muddy River van die 1860's, wat vermoedelik in Utah was, was in Nevada. Toe Nevada belasting eis, vra baie van die setlaars na Long Valley in die suide van Utah, waar hulle Orderville in 1875 gevestig het.
'N Belangrike koloniseringspoging was die beweging in 1877 van sommige van die inwoners van Sanpete County oor die oostelike berge na Castle Valley in Emery County, langs die Price River in Carbon County, die Fremont River in Wayne County en Escalante Creek in Garfield County. Ander belangrike nuwe kolonies is gestig op sulke onwaarskynlike plekke soos die San Juan County in die suidooste van Utah, Rabbit Valley (Wayne County) in die sentrale Utah en afgeleë gebiede in die berge van Noord -Utah. Sommige hiervan is in dieselfde gees gestig, en met dieselfde tipe organisasie en instellings as dié wat in die 1850's en 1860's gestig is: die kolonies het as 'n groep verhuis, met kerklike goedkeuring is die dorpsvorm van nedersetting heersende kanale gebou deur koöperasie arbeid en dorpsdele is in gemeenskapstekeninge opgemaak. Sommige van die kolonies het tiendes en ander hulp van die LDS -kerk gekry.
Die grootste probleem van die 1870's was oorbevolking. 'N Nuwe geslag het grootgeword en moes die middele vind om 'n bestaan ​​te maak. Sommige het in myne gewerk, sommige het gewerk aan spoorweë wat nog in aanbou is, en sommige het na Idaho, Colorado, Nevada, Wyoming en Arizona getrek.
In die oorblywende jare van die negentiende en vroeë jare van die twintigste eeu is nuwe kolonies gestig op 'n paar plekke wat besproei kon word: die Pahvant -vallei in die sentrale Utah (Delta, 1904) die Ashley -vallei van die Uinta -kom in die noordooste van Utah (Vernal , 1878) en die Grand Valley in die suidooste van Utah (Moab, 1880). Maar die meeste van hierdie laaste pioniers moes 'n huis soek in die omliggende state waar daar nog grond beskikbaar was, Nevada, Oregon, Idaho, Wyoming, New Mexico en Arizona, of selfs Alberta, Kanada en Noord -Chihuahua en Sonora in Mexiko. Daar was nie meer die mobilisering deur kerklike owerhede van menslike, kapitaal en natuurlike hulpbronne om nuwe gemeenskappe te bou wat vroeër ondernemings gekenmerk het nie. Die migrasies was meestal sporadies en is deur geen sentrale owerheid beplan nie. Twee koloniserende korporasies wat met kerklike deelname georganiseer is, was die Iosepa Agricultural and Stock Company, wat in 1889 'n Hawaiiaanse kolonie in Skull Valley gestig het en die Deseret en Salt Lake Agricultural and Manufacturing Canal Company, wat ook in 1889 gestig is om vestiging in Millard County te bevorder. Die kerk het finansieel bygestaan ​​in hierdie maatskappye, 'n belangrike voorraadblok in elkeen gehou en verseker dat dit vir gemeenskapsdoeleindes bestuur sou word.
'N Ander faktor in die agteruitgang van kolonisasie, veral na 1900, was die afstanddoening van die konsep van die byeenkoms, waaronder bekeerlinge aangemoedig is om bymekaar te kom by "Zion " om die Koninkryk van God in die Weste te bou. Bekeerlinge is nou aangemoedig om te bly sit en Sion op te bou waar hulle is.
Altesaam 325 permanente en 44 verlate nedersettings is in die negentiende eeu in Utah gestig. Sommige van hierdie nedersettings het egter nie die meganisasie van landbou, moderne vervoer en die verskuiwing van landelike bevolking na stedelike gemeenskappe wat na die depressie van die dertigerjare plaasgevind het, oorleef nie. Kolonisasie bestaan ​​sedert die Tweede Wêreldoorlog amper heeltemal uit die bou van voorstede rondom die groter stede.
Sien: Milton R. Hunter, Brigham Young, die koloniseerder (1940) Leonard J. Arrington, Groot waskomeryk: 'n Ekonomiese geskiedenis van die heiliges van die laaste dae, 1830 � (1958) Eugene E. Campbell, Stigting van Zion: The Mormon Church in die Amerikaanse Weste, 1847 󈞱 (1988) Joel E. Ricks, Vorme en metodes van vroeë vestiging van Mormone in Utah en die omliggende gebied, 1847 tot 1877 (1964) Wayne L. Wahlquist, red., Atlas van Utah (1981) Richard Sherlock, " Mormoonse migrasie en vestiging na 1875, " Journal of Mormon History 2 (1975) en Leonard J. Arrington, "Colonizing the Great Basin, " Die vaandel 10 (Februarie 1980).
Vroeë Mormoonse geskiedenis verduidelik
'N Weeklikse versameling voorskoue, video's, artikels, onderhoude en meer!
'N Oorsig van die grondslag van Mormonisme.
Toe ANTIQUES ROADSHOW in Junie 2006 in Salt Lake City stop, het 'n goeie aantal voorwerpe wat besoekers ingebring het 'n verband met die geskiedenis van die Mormonisme, wat geen verrassing was nie, aangesien die geskiedenis van Salt Lake City grotendeels die geskiedenis van die Mormoon is. Maar dit was interessant dat drie afsonderlike besoekers opgedaag het met waardevolle versamelings uit die 1850's, 'n belangrike pionier dekade in die geskiedenis van Mormone.
Een van die items was 'n versameling persoonlike dokumente wat behoort aan Philip Margetts, 'n Mormoonse bekeerling en akteur wat in 1850 in Salt Lake City aangekom het en wat Brigham Young geken het (SLC Uur 1). 'N Ander was 'n seldsame eerste uitgawe van 'n heilige Mormoonse boek , The Pearl of Great Price, oorspronklik 'n verwerkingsdokument (SLC Hour 2) en 'n ander bevat twee dokumente wat verwys na die sogenaamde Utah-oorlog van 1857, wat gedreig het om Amerikaanse regeringstroepe teen die Mormone (SLC Hour 3) neer te lê.
Hierdie drie stelle items bied die kans om die vroeë geskiedenis van die Mormoonse geloof en die vestiging van Salt Lake City as die beloofde land van die Mormoonse Kerk van nader te beskou.
Wat vandag bekend staan ​​as die Church of Jesus Christ of Latter-day Saints (LDS), of die Mormoonse Kerk, is in die vroeë 1830's gestig deur 'n man uit die weste van New York genaamd Joseph Smith Jr., 'n charismatiese godsdienstige leier wat baie as 'n profeet beskou. Smith het geglo dat God hom gekies het om die ware Kerk van Jesus Christus in Amerika te stig. Sy leerstelling was dat ander Christelike kerke lankal beskadig was en dat daar nie meer 'n outentieke Christelike kerk bestaan ​​nie.
Smith het gesê dat hy gedurende die 1820's etlike jare besoeke ontvang het van 'n engel, wat hom uiteindelik gelei het om 'n stel gegraveerde goue plate te vind en te vertaal, geskep deur 'n ou profeet met die naam Mormon. Die gevolglike vertaling het die Boek van Mormon geword, wat Smith beweer nog 'n Christelike evangelie was en wat die grondslag van die Mormoonse geloof geword het. Saam met die Boek van Mormon het Mormone drie ander werke wat standaard is vir hulle geloof: die King James -weergawe van die Bybel en twee bykomende skrifboeke, die Doctrine and Covenants en The Pearl of Great Price.
Die eerste uitgawe van The Pearl of Great Price, wat in 1851 in Liverpool gepubliseer is, word deur die kenner van die skaars boeke Ken Sanders gewaardeer tot $ 10 000. Die boek is 'n versameling vroeë Mormoonse pamflette wat die interpretasie van die Church of Faith Smith se interpretasie van die boek Genesis en die Evangelie van Matteus bevat uit die Bybel Smith se vertaling van 'n ou Egiptiese papirus wat volgens hom die verhaal bevat van die ou Joodse profeet Abraham terwyl hy in Egipte was en Smith se outobiografiese verslag van sy vroeë lewe, wat 'n verslag van sy "First Vision" insluit.
Sanders het ook op die internet genoem dat Brigham Young eintlik nie wou hê dat The Pearl of Great Price destyds gepubliseer word nie, deels omdat hy nie geglo het dat die boek die regte teks was nie. Maar volgens Sanders was daar moontlik ook 'n ander rede. Die uitgewer van die 1851-uitgawe, Orson Pratt van Liverpool, 'n Mormoonse teoloog en uitgewer, het die manuskrip ontvang van 'n mededingende faksie Mormone wat met die afstammelinge van Joseph Smith, bekend as die gereorganiseerde kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae, verbind was , of RLDS.
RLDS, wat lede insluit wat aan Joseph Smith verwant was, was 'n mededinger vir Brigham Young en die Utah Mormone. 'Daar was 'n geweldige magstryd tussen die LDS en die RLDS,' sê Sanders en merk op dat Young moontlik die boek gevrees het en sy afstamming Smith sou die RLDS 'n legitimiteit verleen het wat hy nie wou hê dat hulle sou hê nie. 'N Tweede uitgawe van The Pearl of Great Price is eers weer in 1878 gepubliseer, 'n jaar na Young se dood.
Buitelandse vyandigheid en westwaartse beweging
Smith het baie volgelinge getrek, maar die Mormone het ook vyandigheid getrek van baie Amerikaners wat bedreig word deur die Mormone se neiging om hulself in hegte gemeenskappe te vestig en waarna die Mormone verwys as "die byeenkoms". Baie buitestaanders was ook krities omdat die Mormone gelei is deur iemand wat beweer dat hy 'n lewende profeet is en hulself as die ware uitverkore volk van God beskou het. 'N Verdere bedreiging was die ekonomiese en politieke mag wat die gevolg was van die Mormone se vlytigheid en die samehang van hul gemeenskappe. Meer as een keer is die Mormone gewelddadig aangeval. In 1839 vlug hulle uit Missouri, waar hulle hulle tydelik gevestig het, en skep 'n nuwe stad in Illinois met die naam Nauvoo, waar uiteindelik ongeveer 15 000 bekeerlinge bymekaarkom. Daar, in 1844, is Joseph Smith deur 'n woedende skare doodgemaak.
Voordat hy vermoor is, het Smith egter geprofeteer dat sy volgelinge êrens in die Rotsgebergte na 'n "New Zion" sou reis, en in 1846 reis die Mormone weer weswaarts. Anders as ander westerse setlaars, het die Mormone weswaarts gegaan vir goud, werk of avontuur, maar vir 'n plek om te aanbid sonder vervolging. Smith se opvolger, Brigham Young, self 'n sterk en bekwame leier, het 'n wa -party oor die Missouri -rivier, destyds die westelike grens van die Verenigde State, gelei na die destydse Mexikaanse gebied.
Toe Young in die Salt Lake Valley aankom, het hy gesê: "Dit is die regte plek." Dit was eintlik 'n plek wat niemand anders wou hê nie. Die dorre wasbak van die Salt Lake het die beloofde land van die Mormone geword, hulle 'Zion in the Tops of the Mountains', wat hulle die staat Deseret genoem het. Na die Mexikaanse oorlog is 'n groot grondgebied, waaronder Salt Lake City, deur die Verenigde State geannekseer, en dit het in 1850 die gebied van Utah geword.
Die samelewing floreer in Salt Lake City
Gedurende die volgende twee dekades het tienduisende mense, wat deur Mormoonse sendelinge tot die geloof bekeer is, na Great Salt Lake City gemigreer, soos dit destyds genoem is. Baie immigreer van so ver as Groot -Brittanje en Skandinawië, so 'n bekeerling was 'n Engelsman met die naam Philip Margetts, wat in 1850 gekom het.
'Hy het meestal bestaan ​​as 'n smid en ook as 'n eienaar van 'n wyndepot,' sê Michelle, die agterkleindogter van Margetts, wat 'n versameling herinneringe van haar voorouer ingebring het wat die boeke en manuskripkenner Thomas Lecky vir tussen $ 100,000 en $ 150,000. Sy het 'n foto van die ou Salt Lake City getoon met 'n bord op 'n gebou vir die California Wine Depot, wat deur Margetts besit word.
Maar Margetts se "ware passie was toneelspel," het Michele gesê, "en hy was Utah se bekendste en mees geliefde akteur in die gebied van Utah van ongeveer 1850 tot sy uittrede in 1905." Michele se argief bevat 19de-eeuse afspeelrekeninge, 'n kaartjie vir 'n Salt Lake City-vertoning, Margetts se dagboek en ongeveer 'n dosyn foto's van Margetts wat komiese rolle speel in komedies, wat na bewering deur Brigham Young verkies is. Die versameling bevat selfs drie briewe wat Young aan Margetts geskryf het oor voordele wat bedoel is om geld in te samel vir die plaaslike teatergroep waaraan Margetts behoort.
Die "Utah -oorlog" van 1857
Ander briewe in Michelle se versameling, gedateer vanaf Junie 1857, is tussen Margetts toe hy na Engeland reis om as sendeling te dien, en sy vrou Elizabeth, wat in Utah agtergebly het. In hulle bespreek die twee gerugte dat, soos Elizabeth dit stel, Amerikaanse soldate 'hierdie lente hierheen kom om ons almal dood te maak' —, alhoewel hulle twyfel. 'Dit is 'n ou verhaal,' skryf Elizabeth, Phillip noem die gerugte 'humbug'.
Maar die Amerikaanse weermag sou Utah inderdaad binnekort binnedring, grootliks weens intense vyandigheid wat oos geword het nadat Mormone in 1852 in die openbaar erkenning gegee het aan die gebruik van meervoudige huwelike. Dit het daartoe gelei dat die Republikeinse Party in hul veldtogplatform in 1856 poligamie as een van die 'tweeling -oorblyfsels van barbaarsheid' veroordeel het, terwyl slawerny die ander was.
Brigham Young het daarop gereageer deur Mormone aan te spoor om 'al die invalle af te weer' in sy uitdagende 'Invasion Proclamation', wat deur 'n ander gas van Salt Lake City Roadshow ingebring is. Die besoeker het ook aan keurder Ken Sanders 'n tekstielafdruk-advertensie oorhandig vir 'n emporium wat sy oupagrootjie in Great Salt Lake City besit. In 'n interessante hedendaagse sinspeling op die spanning, het die teks van die advertensie inwoners aangemoedig om op te staan ​​vir die aanranding.
'Wat ek fassinerend gevind het oor hierdie stuk,' het Sanders gesê, 'is onder die grafiek', met verwysing na 'n byskrif op die advertensie wat lui: 'Die Mormoonse oorlog gaan aan en voorraad het by die Universal Emporium aangekom.' Die advertensie toon 'n rits mense buite die winkel wat wag om voorraad uit die verkoper se voorraad te kry, eetgerei, skoene, stewels, hoede en matte. (Die twee items saam is na raming tussen $ 10 000 en $ 15 000 werd.)
In 1857 stuur die Amerikaanse president James Buchanan 'n ekspedisiemag na Salt Lake City met bevele om die beheer van Utah van Young en die Mormone af te weer, wat die 'Utah -oorlog' veroorsaak het. Die term is egter 'n oordrywing, aangesien die Mormone Great Salt Lake City tydelik laat vaar het voordat die federale troepe opgedaag het, en die twee kante nooit 'n vuurwapen uitgeruil het nie.
In plaas daarvan bereik die twee partye 'n onderhandelde skikking en Young bly die de facto goewerneur van Utah tot sy dood in 1877. Maar die druk op die Mormone om verandering te bly toeneem, aangesien die Amerikaanse kongres vanaf 1862 'n reeks wette teen die praktyk van poligamie. In 1887 het die kongres die Edmunds-Tucker Act goedgekeur, wat die stem van alle vroue weggeneem het en poligame mans het alle kinders van meervoudige huwelike in die oë van die wet as onwettig verklaar en die bates van die Mormoonse kerk laat vries en die kerk bankrot gesit.
In 1890, in 'n poging om die Kerk te beskerm in die lig van hierdie regeringsbeleid, het die Mormoonse president, Wilford Woodruff, sy "manifest" uitgereik. Daarin het Woodruff afstand gedoen van poligamie as 'n Mormoonse praktyk en die kerk se politieke, godsdienstige en ekonomiese strukture geskei. Miskien meer as enige ander enkele gebeurtenis, was hierdie veranderinge 'n keerpunt vir die Mormoonse Kerk wat dit moontlik gemaak het om in relatiewe vrede te floreer, sonder inmenging deur die regering. Utah is op 4 Januarie 1896 as die 45ste staat in die Verenigde State opgeneem.
'N Groot dorpie Sauk en Meskwaki het langs die Mississippirivier gewoon naby die Nauvoo, wat aan die einde van die 18de eeu gestig is, en tot 1000 losies. In 1823 of 1824 koop kaptein James White die dorp van Quashquame, 'n Sauk -leier. White het Quashquame ''n bietjie gegee sku-ti-apo [drank], en tweeduisend bossies koring "vir die land. Quashquame se dorpie het na die westekant van die rivier verhuis en saamgesmelt met 'n bestaande Sauk -dorpie naby die huidige Montrose, Iowa. 
In 1841 word Joseph Smith, wat in Nauvoo woon, besoek deur Sauk en Meskwaki uit die dorp Iowa. "Die veerman het 'n groot aantal op die veerboot en twee plat bote gebring om my te besoek. Die militêre orkes en 'n groep Invincibles (deel van die legioen) was gereed om hulle te ontvang en na die bos te begelei. , maar hulle het geweier om aan wal te kom totdat ek afgegaan het. Ek het gevolglik afgegaan en Keokuk, Kis-ku-kosh, Appenoose en ongeveer honderd hoofmanne en dappers van die stamme ontmoet, met hul gesinne. " Smith bespreek toe die Mormoonse godsdiens met hulle, gevolg deur 'n fees en dans deur die Indiane.  
Hancock County is in 1825 gestig en in 1829 georganiseer, elf jaar nadat Illinois 'n staat geword het. In 1834 lê die afwesige beleggers A. White en J. B. Teas die stad Commerce op 'n draai van die Mississippirivier in Hancock County, ongeveer 85 kilometer noord van Quincy.  Teen 1839 kon die stad nie setlaars lok nie, en slegs 'n paar raamhuise is gebou. Die hoop op kommersiële sukses, gebaseer op die feit dat die stad langs 'n noodsaaklike portpaadjie langs seisoenale stroomversnellings was, is in die wiele gery deur die feit dat die terrein en omliggende lande ook meestal 'n malaria -moeras was.
Vroeg in 1839 is die Heiliges van die Laaste Dag gedwing om uit Missouri te vlug as gevolg van die Mormoonse Oorlog van 1838 en 'n wettige proklamasie bekend as Missouri Executive Order 44 uitgereik deur goewerneur Lilburn W. Boggs. Hulle het hergroepeer in Quincy, wie se nie-Mormoonse burgers geskok was oor die harde behandeling wat hulle in Missouri gegee het en hul huise vir die vlugtelinge oopgemaak het.
Joseph Smith, jr., Profeet en president van die Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae, bly in die gevangenis in Missouri, maar sy hoofraadgewer in die Eerste Presidensie, Sidney Rigdon, is vrygelaat en het weer by die hoofliggaam van die kerk in Quincy aangesluit . Kerklid Israel Barlow het uit Missouri gevlug en Illinois verder noord binnegegaan as die hoofgroep van die Heiliges van die Laaste Dae. Toe hy van Isaac Galland, 'n grondagent, hoor dat 'n groot hoeveelheid grond in die handelsgebied te koop is, het hy met kerkleiers in verbinding getree. Galland het Rigdon in Quincy genader en kerkleiers die titel aangebied om in Hancock County te land en ekstra grond oorkant die rivier in die Lee County van die Iowa -gebied.Kerkleiers het hierdie grond sowel as die meestal vakante handelsplatform in 1839 gekoop, en die heiliges van die laaste dae het die gebied onmiddellik begin vestig. 
Smith en ander leiers, wat fisies swak was na maande se gevangenisstraf, is toegelaat om uit die gevangenis in Missouri te ontsnap.   Hulle het teen Mei 1839 weer by die Heiliges van die Laaste Dae in die handel aangesluit. Hy het die stad 'Nauvoo' genoem, wat 'mooi' beteken.  Heiliges van die Laaste Dag het dikwels na Nauvoo verwys as "die pragtige stad", of "die stad van Josef". 
Ondanks die naam was die terrein aanvanklik 'n onontwikkelde moeras. Epidemies van cholera, malaria en tifus het die tol van die sukkelende Mormone geëis totdat die moeras afgetap is.  Die kleiner handelsgemeenskap het min geboue gehad, en die bouwerk het onmiddellik begin om aan die onmiddellike vraag na behuising te voldoen. Elemente van die algemene stadsplan van Joseph Smith, bekend as die "plat van Sion" (die eerste keer in 1833 bekendgestel) is gebruik in die straatuitleg en lotterreine in Nauvoo. Die gemeenskap is gekenmerk deur huise met houtraamwerke met buitegeboue, tuine, boorde en weivelde op groot persele wat op 'n ordelike roosterstelsel gelê is. Oor die algemeen was die geboue losstaande enkelgesinnehuise wat herinner aan die boustyle van New England, met kommersiële en industriële geboue in dieselfde patroon.
Die opbou van die stad Edit
In die lente van 1840 bekeer John C. Bennett, die kwartaalmeester -generaal van die Illinois State Militia, hom tot Mormonisme en word die vriend en vertroueling van Joseph Smith. Bennett se ervaring met die regering van Illinois het hom in staat gestel om Smith te help om 'n stadshandves vir Nauvoo op te stel.  Nadat hy albei huise van die Illinois -wetgewer verbygegaan het, onderteken goewerneur Thomas Carlin die Nauvoo City Charter op 16 Desember 1840. Op grond van die handves van Springfield, Illinois, het die dokument 'n aantal belangrike magte aan die stad gegee, waaronder die vestiging van die Munisipale Hof van Nauvoo, die Universiteit van Nauvoo, en 'n onafhanklike militia -eenheid. Destyds was die staatsregering in Illinois 'n noue balans tussen lede van die Demokratiese party en lede van die Whig -party. Albei het gehoop om Mormoonse stemme te lok, en albei was vinnig besig om die handves in werking te stel. Nadat die handves goedgekeur is, is Bennett verkies tot die eerste burgemeester van Nauvoo, en Smith het Bennett lid gemaak van die kerk se Eerste Presidensie. 'N Milisie -eenheid met die naam "Nauvoo Legion" is gestig, en Smith en Bennett is as sy bevelvoerende generaals aangestel.
Die stad het vinnig gegroei toe die Mormone bymekaargekom het. Op sy hoogtepunt was die bevolking van Nauvoo net so groot soos die van Quincy of Springfield, hoewel dit nog kleiner gebly het as die hedendaagse Chicago, nog in sy kinderskoene.  Baie nuwe inwoners het van die Britse Eilande gekom as gevolg van 'n suksesvolle LDS -sending wat daar gevestig is.  The Latter Day Saints het twee koerante in die stad gepubliseer, die godsdienstige en kerkbesit Tye en seisoene en die sekulêre en onafhanklike besit Wesp (later vervang deur die Nauvoo buurman). Hoewel dit meestal op papier bestaan ​​het, is die Universiteit van Nauvoo gestig, met Bennett as kanselier.
Die Nauvoo Legion, 'n burgermag met 2 000 man, het gelei deur Joseph Smith, wat deur die goewerneur Carlin van Illinois die opdrag van luitenant-generaal gekry het. Die Nauvoo -burgermag bestaan ​​uit 'n korps gewere.
Op 6 April 1841 het die Nauvoo -legioen in 'n groot parade gebore om die hoeksteenlegging vir 'n nuwe tempel te eer. en Sidney Rigdon het die toewydingsrede gehou. Die fondament van die Nauvoo -tempel was 83 by 128 voet (25 by 39 m) en, toe dit klaar was, het die toring tot 'n hoogte van meer as 30 voet gestyg. Kerkouderling Alpheus Cutler was verantwoordelik vir die bou van die ambisieuse klipstruktuur. 'N Ander kerkkomitee het begin met die bou van 'n groot hotel in die stad se Waterstraat, die Nauvoo -huis genoem. John D. Lee was verantwoordelik vir die oprigting van 'n vergadersaal vir die kworums van die sewentigerjare.
In Oktober 1841 is 'n vrymesselaarslodge in Nauvoo gestig in die gebou wat tans die kultuursaal genoem word. George Miller, een van die biskoppe van die kerk, is die 'aanbiddende meester' of leier. Die lodge het baie meer lede toegelaat as wat normaal was in die vrymesselaarspraktyk, en het kerkleiers vinnig tot hoë rolle verhef. Dit was die belangrikste tyd waarin die Heiliges van die Laaste Dag by die Vrymesselary betrokke was.
Ontwikkelinge in die kerk Redigeer
Ten tyde van die stigting van Nauvoo, is die kerk gelei deur 'n Eerste Presidensie, bestaande uit 'n profeet en twee raadgewers. Die voorsittende hoë raad, bekend as die Nauvoo High Council en gelei deur Nauvoo Stake President William Marks, was die volgende administratiewe gesag en het toesig gehou oor die wetgewende en geregtelike aangeleenthede van die kerk. Die "Traveling High Council" (of Quorum of the Twelve) van die kerk onder leiding van president Brigham Young het toesig gehou oor die sendingaktiwiteite van die kerk.
Joseph Smith, Jr., het 'n aantal verskillende praktyke bekendgestel en uitgebrei, terwyl die kerk van die laaste dae heilig in Nauvoo was. Dit sluit in doop vir die dooies, herdoop, die begiftiging uit die Nauvoo-era en die verordening van die tweede salwing. Boonop het hy 'n nuwe innerlike raad van die kerk gestig - wat mans en vroue bevat - die Gesalfde Kworum.
Hoewel Smith nie in die openbaar erken is nie, beoefen Smith al geruime tyd meervoudige huwelike, en in Nauvoo het hy ander leiers die leerstelling begin leer. Omstredenheid het ontstaan ​​omdat Smith se raadgewer in die Eerste Presidensie en burgemeester, John C. Bennett, vasgevang was in egbreuk (wat Bennett as 'geestelike vrou' beskou of na verwys het as 'n paar 'geestelike' vroue), wat beweer dat Joseph Smith dit onderskryf en beoefen dit self. Bennett is daarna in die somer van 1842 uit Nauvoo geskors, en Smith word self die stad se tweede burgemeester. Bennett se val het daartoe gelei dat Brigham Young meer prominent onder Smith se vertrouelinge geword het. Young was meer lojaal as Bennett, en het Smith gehelp om die leer van die kerk en die praktyk van meervoudige huwelike met groter diskresie te bevorder.
'N Ander belangrike ontwikkeling was Smith se oprigting van die Raad van Vyftig in 1844, gebaseer op sy politieke teorie van teodemokrasie. Hierdie raad was 'n uitbreiding van die Mormoonse oortuiging van 'n dreigende millennium, en was bedoel om 'n politieke organisasie te wees wat onmiddellik die rolle kon vervul van suiwer sekulêre regerings wat tydens Christus se wederkoms vernietig sou word.  Die organisasie was bedoel om ten volle funksioneel te wees slegs in die afwesigheid van sekulêre regering, en sy bestuursbeginsels sou op die grondwet van die Verenigde State gebaseer wees.  Oormatige verslae van die organisasie, wat in die geheim byeengekom het, het gehelp om gerugte van 'n aggressiewe teokrasie te laat opvlam met Joseph Smith as koning.  Die raad het min daadwerklike bevoegdheid gehad, maar het nog lank ná die Nauvoo -tydperk bestaan. 
Nietemin het Joseph Smith in 1844 vir die president van die Verenigde State gestaan ​​en gepleit vir 'n "teodemokrasie". Hy skryf: "Ek gaan nadruklik, deugsaam en menslik na 'n teodemokrasie, waar God en die mense die mag het om die sake van mense in geregtigheid te voer." 
Groeiende vyandigheid teenoor Mormone Edit
Namate die Mormoonse bevolking gegroei het, voel die nie-Mormone in Hancock County, veral in die dorpe Warskou en Kartago, bedreig deur die politieke mag van die groeiende stemblok van Mormone. In Nauvoo was Joseph Smith nie net president van die Kerk nie, hy was burgemeester, hoof van die munisipale hof en generaal van die burgermag. Hierdie magsbasis, plus die feit dat Mormone baat gevind het by kollektiewe groepspogings in teenstelling met die meer geïsoleerde en onafhanklike nie-Mormoonse boer, het veroorsaak dat baie nie-LDS in die nabygeleë gebiede agterdogtig en jaloers geword het. 
Gedurende 'n groot deel van die Nauvoo -tydperk het amptenare van Missouri probeer om Smith in hegtenis te neem en hom uit te lewer op aanklagte rakende die Mormoonse Oorlog. Toe hy in hegtenis geneem is, het Smith 'n beroep na die Nauvoo Munisipale Hof gedoen, wat skrywes van hom sal uitreik habeas corpus en dwing sy vrylating. Die hof het af en toe dieselfde gedoen toe nie-Mormone Latter Day Saints op ander aanklagte probeer arresteer. Alhoewel die plaaslike hof hul gesag in sommige van hierdie gevalle oorskry het, het goewerneur Ford in minstens een geval die besluit van die Nauvoo -hof om uitlewering te weier, eerbiedig.  Illinoisiste, wat oor die algemeen onbewus was van die kerk en Smith se regsgeskiedenis in Missouri, het dit as 'n ernstige ondergrawing van die regbank beskou, wat die regsposisie van Nauvoo en die leierskap van die laaste dae verswak het.
Ontevredenheid oor die waargenome teokrasie het ook van binne ontstaan. In 1844 het die lid van die Eerste Presidensie, William Law - 'n belangrike handelaar en raadgewer van Smith - met die kerkpresident gebreek oor die kwessie van meervoudige huwelike en die regskwessies in Nauvoo. Die wet is uitgesluit en 'n gereformeerde kerk gestig genaamd die Ware Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae. Hy stig ook 'n koerant met die naam Nauvoo Expositor wat gedreig het om die praktyk van meervoudige huwelike bloot te lê, is slegs een uitgawe gepubliseer.
Op 10 Junie 1844 het Smith 'n vergadering van die stadsraad gehou wat na twee volle dae se vergadering die Expositor as 'n openbare oorlas 'en het hom die mag gegee om die pers te vernietig. 'N Gedeelte van die Nauvoo -legioen, Smith se burgermag, het die kantoor binnegestap, die pers verwoes en elke kopie van die Nauvoo Expositor wat gevind kon word.
Kritici soos Thomas Sharp het die vernietiging van die pers as 'n geleentheid beskou, wie se koerant in die nabygeleë Warskou openlik gevra het om die kerk te vernietig. Openbare sentiment was onder die indruk van Sharp en ander dat die optrede onwettig en ongrondwetlik was. Sommige nie-Mormone en ontevrede kerklede in en om Hancock County het gevra dat Smith gearresteer word. Smith, sy broer Hyrum en verskeie ander kerkleiers het hulle gearresteer. Terwyl hulle verhoorafwagtend was in Carthage, die polisiestoel, onder die versekering van veiligheid van die goewerneur van Illinois, is Joseph en Hyrum Smith vermoor toe 'n waaksaam skare die tronk aanval. (Sien Death of Joseph Smith.)
Die "Mormoonse Oorlog in Illinois" en die Mormoonse Exodus Edit
Na Smith se sluipmoord het die oproer teen Mormone voortgegaan. Die konflik het toegeneem tot wat soms die 'Mormoonse Oorlog in Illinois' genoem is. Teenstanders van die Mormone in Warskou en Kartago het begin roer oor die verdrywing van die Heiliges van die Laaste Dae uit Illinois. In Oktober 1844 word 'n groot byeenkoms in Warskou aangekondig. Alhoewel dit na bewering 'n "wolfjag" was, was dit bekend dat die "wolwe" wat gejag moes word die Mormone was. Toe goewerneur Thomas Ford daarvan bewus word, stuur hy militiese troepe om die byeenkoms uiteen te jaag. Soos hy egter later onthou:
Die waninhoud het hul ontwerp laat vaar, en al die leiers daarvan het na Missouri gevlug. Die Carthago Greys het amper in 'n liggaam gevlug en hul arms saam met hulle gedra. Tydens ons verblyf in die graafskap het die anti-Mormone die kamp binnegedring en vryelik met die mans gesels, wat vinnig met hul vooroordele besmet was, en dit was onmoontlik om een ​​van die offisiere te help om hulle te verdryf. 
Vigilante -orkeste het voortgegaan om in die land rond te dwing, en het die Heiliges van die Laaste Dag in buitegebiede gedwing om hul huise te verlaat en in Nauvoo bymekaar te kom vir beskerming.
Toe die Illinois -wetgewer in Desember 1844 vergader, was daar groot steun vir die herroeping van die Nauvoo -handves. Goewerneur Ford het toegegee dat die voorwaardes van die handves deur die Mormone 'baie misbruik' is, maar hy dring daarop aan dat die wetgewer slegs die dokument wysig en sê: 'Ek sien nie hoe tien of twaalfduisend mense goed kan vaar in 'n stad sonder 'n geoktrooieerde voorregte. "  Op 29 Januarie 1845 is die herroeping egter oorweldigend geslaag deur 'n stemming van 25–14 in die Senaat en 75–31 in die Huis.
Na die wettige ontbinding daarvan is die Nauvoo -regering en burgerlike instellings wettig ontbind en het die kerklike administratiewe struktuur as 'n standaardregering gedien. Hierdie meer teokratiese organisasie was informeel deur sy inwoners bekend as die 'Stad van Josef' terwyl dit nie opgeneem is nie. Na 'n opvolgingskrisis het Brigham Young steun van die meerderheid kerklede gekry en so Nauvoo beheer. Informele beveiligingsprosedures is ingestel, insluitend die sogenaamde "whittling and whistling brigades". Dit bestaan ​​uit Mormoonse manne en seuns wat "gefluit" het terwyl hulle met groot messe gefluit het, naby enige verdagte vreemdelinge wat in Nauvoo ingekom het. Volgens een getuie:
Die proses om 'n offisier uit te skakel was soos volg: 'n Groot lang man met die naam Hosea Stout was die kaptein van die Whittling -samelewing, en hy het ongeveer 'n dosyn assistente. Hulle het almal wonderlike bowie -messe en kry 'n lang stuk dennebord en kom naby die beampte en maak asof hulle die dennebord sny, maar sny dit oor en sny naby die beampte. Intussen het klein seuntjies blikkies, ou klokkies en allerhande dinge gekry om 'n lawaai mee te maak en die beampte omring. Niemand sou aan hom raak of 'n woord sê nie, maar die geraas verdrink alles wat hy sou sê. 
Die bevolking van Nauvoo het ongeveer hierdie tyd in 1845 'n hoogtepunt bereik, en dit het moontlik tot 12 000 inwoners (en verskeie byna so groot voorstede) gehad - 'n mededingende Chicago, wie se bevolking in 1845 ongeveer 15,000 was.
Teen die einde van 1845 het dit duidelik geword dat geen vrede moontlik was tussen LDS -kerklede en teenstrydige inwoners nie. Mormoonse leiers het 'n wapenstilstand beding sodat die Heiliges van die Laaste Dag kon voorberei om die stad te verlaat. Die winter van 1845-46 het die enorme voorbereidings vir die Mormoonse uittog via die Mormoonse roete beleef. Vroeg in 1846 het die meerderheid van die Heiliges van die Laaste Dag die stad verlaat. Op 10 September 1846 beleër 'n skare van ongeveer 1 000 anti-Mormone Nauvoo. Drie van die minder as 150 Mormoonse verdedigers is dood, en skermutselinge het aan beide kante gewond gelaat. Ongeveer 'n week later, op 16 September, het Daniel H. Wells en die Mormoonse leierskap van Nauvoo oorgegee aan die skare en gereël dat hul mense uit die stad ontruim en uitgestuur word oor die Mississippirivier na die Iowa -gebied.  Na die vertrek van die Mormone het die tempel gestaan ​​totdat dit op 19 November 1848 deur brandstigters vernietig is. Op 3 April 1999 is planne aangekondig om die tempel te herbou op die historiese plek waar dit eens gestaan ​​het. LDS -kerkleiers het op 24 Oktober 1999 grond gebreek vir die nuwe tempel. Nadat die bou voltooi is, is die nuwe tempel op 27 Junie 2002 ingewy vir gebruik deur lede van die LDS -kerk. 
159 jaar later, op 1 April 2004, het die Huis van Verteenwoordigers in Illinois eenparig 'n resolusie van spyt aangeneem vir die gedwonge uitsetting van die Mormone uit Nauvoo in 1846. 
Emma Hale Smith, die weduwee van Joseph, het saam met haar gesin in Nauvoo bly woon nadat die meerderheid van die Heiliges van die Laaste Dae vertrek het. In 1860 beweer hul seun, Joseph Smith III, dat hy 'n openbaring ontvang om sy plek as profeet/president van 'n groep wat bekend staan ​​as die 'gereorganiseerde kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae' in te neem. Hy woon tot 1865 in Nauvoo, wat as hoofkwartier van hierdie kerk (nou bekend as die Gemeenskap van Christus) funksioneer. In 1866 verhuis Smith van Nauvoo na Plano, Illinois, waar die drukkery van die kerk gestig is. Hy het persoonlik die redakteurskap van die Saint's Herald, en Plano het die hoofkwartier van die kerk geword. In sy laaste jare het lede van die kerk na Independence, Missouri, verhuis, wat Smith se vader as die 'middelpunt' van die 'Stad van Zion' aangewys het. Heiliges van die Laaste Dag wou sedert hierdie verdrywing in 1833 na hierdie teologies belangrike terrein terugkeer.
In 1849 verhuis Icarians na die Nauvoo -gebied om 'n utopiese sosialistiese gemeente te implementeer wat gebaseer is op die ideale van die Franse filosoof Étienne Cabet. Op sy hoogtepunt het die kolonie meer as 500 lede getel, maar onenigheid oor regsake en die dood van Cabet in 1856 het veroorsaak dat sommige lede hierdie ouerkolonie verlaat het en na ander Icarian -plekke in East St. Louis, Illinois en Iowa en Kalifornië gegaan het. . Afstammelinge van hierdie Ikariese kolonie woon steeds in die provinsies Hancock en McDonough. Die Icarian historiese versameling is geleë in die Western Illinois University biblioteek in Macomb.
In die vroeë en middel 20ste eeu was Nauvoo hoofsaaklik 'n Katolieke stad, en die meerderheid van die bevolking is vandag Katoliek.
Op 15 Oktober 1874 kom suster Ottilia Hoeveler en vier ander susters uit die St. Scholastica -klooster in Chicago om 'n meisieskool te begin. Oorspronklik die naam St. Scholastica Academy, het dit op 2 November 1874 geopen. Sewe meisies uit Nauvoo en die omgewing was ingeskryf. In 1875 koop Hoeveler die Baum -landgoed.  en het 'n klooster gebou.
In 1879 word die gemeenskap 'n selfstandige gemeente. Die naam van die skool is verander na die St Mary's Academy, en die klooster het die St Mary's Convent geword. Die klooster is in 1892 uitgebrei en 'n nuwe skoolgebou is in 1897 gebou. In 1907 is 'n seunskool, Spalding Institute, gebou. Spalding het nie lank gehou nie en het in 1920 gesluit. In 1925 is dit heropen as 'n nuwe seunskool met die naam St. Edmund's Hall. Hierdie skool het in 1940 gesluit, en die gebou is gebruik as die nuwe klooster met die naam Benet Hall.
In die 1950's en 1960's is baie nuwe geboue gebou: 'n klooster (1954), hoërskool (1957) en slaapsaal (1967). Die inskrywing het na die 1960's gewissel. Weens die afnemende inskrywing het die Mary's Academy in Junie 1997 gesluit. In 2001 vertrek die Sisters of St. Benedict, nadat hulle 'n nuwe klooster op Rock Island gebou het, uit Nauvoo. St. Mary's is tot die wintersemester van 2006 verkoop en gebruik as die Joseph Smith Academy en het in September 2007 begin afbreek. 
Sts. Peter and Paul Elementary bied steeds opleiding aan vir die grade PK-6.
^ Whittaker (2008). "Op soek na Quashquame's Sauk and Meskwaki Village", Nuusbrief van die Iowa Archeological Society 58(4):1-4.
^ Roberts, Brigham H., redakteur, (1908) Geskiedenis van die Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae, Deel 4. Salt Lake City: Deseret News, pp. 401–402
^Pratt, Orson, red. (1856), "History of Joseph Smith", Die Duisendjarige Ster van die Laaste Dae, 18, bl. 629
^Vlaandere 1965, bl. 32
Whitmer, John (1832–1846). Die boek van John Whitmer. Provo, UT: Book of Abraham Project.
^Boesman 2007, pp. 382–386
^ Die woord word gevind in die Hebreeus van Jesaja 52: 7. Uitleg oor die Hebreeuse oorsprong van die stad se naam, FAIR
^Boesman 2007, p. 403
^Brooks 1962, pp. 47–48
^Nauvoo CharterArgiveer 2007-12-08 by die Wayback Machine van Geskiedenis van die Kerk, Deel 4, hfst. 13.
^Arrington & Bitton 1992, bl. 69
^Arrington & Bitton 1992, bl. 68
^Journal of Discourses 1: 202–3, 2: 189 en 17: 156–7.
^Quinn 1997, pp. 238–39
^Nauvoo -buurman, 17 April 1844
^ Heidi S. Swinton en Lee Groberg, Heilige Steen (2002), 'n PBS -dokumentêr en metgeselboek, sien. bl. 86-87
^ Allen en Leonard, pp. 180–181
^Ford 1860, bl. 365 harvnb -fout: geen doelwit: CITEREFFord1860 (hulp)
^Vlaandere 1965, bl. 324
^Hallwas & Launius 1995, pp. 54–55
"Gearchiveerde kopie". Gearchiveer van die oorspronklike op 2016-10-22. Besoek op 2016-08-12. CS1 -onderhoude: argiefkopie as titel (skakel)
"Nauvoo Illinois". ChurchofJesusChrist.org . Ontvang 2016-12-30.
Sanford, Melissa (8 April 2004). "Illinois vertel vir die Mormone dat dit spyt is oor die uitsetting". Die New York Times.
^"St. Mary's Convent, Nauvoo, Il.", Die Katolieke Kerk in die Verenigde State van Amerika, Katolieke Editing Company, 1914, p. 22Hierdie artikel bevat teks uit hierdie bron, wat in die publieke domein is.
"Nauvoo St. Mary's High School". Illinoishsglorydays.com . Ontvang 2016-09-24.
Allen, James B. Leonard, Glen M. (1976), Die verhaal van die heiliges van die laaste dae, Salt Lake City, Utah: Deseret Book Company, ISBN0-87747-594-6
Arrington, Leonard J Bitton, Davis (1 Maart 1992), Die Mormoonse ervaring: 'n geskiedenis van die heiliges van die laaste dae (2 uitg.), Urbana, Illinois: University of Illinois Press, ISBN0252062361
Brooks, Juanita (1962), John Doyle Lee, Yweraar, Pionier, Bouwer, Sondebok, Glendale, Kalifornië: Arthur H. Clark Co.
Boesman, Richard L (2007), Joseph Smith: Rough Stone Rolling, New York City, NY: Vantage, ISBN978-1-4000-7753-3.
Ehat, Andrew F. (1980), "Dit lyk asof die hemel op aarde begin is: Joseph Smith en die Grondwet van die Koninkryk van God" (PDF), BYU Studies, 20: 253–79, geargiveer uit die oorspronklike (PDF) op 2011-04-09
Vlaandere, Robert Bruce (1965), Nauvoo: Koninkryk op die Mississippi, Urbana, Illinois: Universiteit van Illinois Press
Ford, Thomas (1995) , 'N Geskiedenis van Illinois: Vanaf die aanvang daarvan as 'n staat in 1818 tot 1847, Universiteit van Illinois Press
Hallwas, John F Launius, Roger D (1995), Kulture in konflik, 'n dokumentêre geskiedenis van die Mormoonse oorlog in Illinois, Logan, Utah: Utah State University Press
Linn, William A (1902), Die verhaal van die Mormone: van die datum van hul oorsprong tot die jaar 1901, New York: Macmillan
Quinn, D. Michael (Desember 1994), Die Mormoonse hiërargie: oorsprong van mag, Salt Lake City, Utah: Signature Books, ISBN1560850566
Quinn, D. Michael (1997), Die Mormoonse hiërargie: uitbreidings van mag, Salt Lake City: Signature Books, ISBN1-56085-060-4
Media wat verband hou met Nauvoo, Illinois op Wikimedia Commons Werke wat verband hou met Nauvoo Charter op Wikisource