Na die Nasionale Party se oorwinning in die 1948 algemene verkiesing, het Afrikaner-Nasionalisme hoogty gevier. Terselfdertyd het werk deur Engelse skrywers soos Alan Paton die wêreld bewus gemaak van die apartheidsisteem. Alhoewel Suid-Afrika 'n republiek word in 1961, word die blanke hegemonie toenemend van die internasionale gemeenskap geïsoleer, weens politiese maar ook menswaardigheidsredes. In Maart 1960 dood die Suid-Afrikaanse Polisie 69 mense in Sharpeville. Dit lei tot die verbanning van die PAC en die ANC. Ook in 1960 lewer Harold McMillan, die Britse premier van daardie tydperk, sy Winds of Change toespraak waarin hy 'n swart meerderheidsregering as 'n onafwendbare verwikkeling voorspel. In reaksie daarop verklaar H.F. Verwoerd, die Suid-Afrikaanse Eerste Minister, dat Suid-Afrika 'n blanke staat sou bly. Alhoewel die leier van die ANC, Albert Luthuli, in 1961 die Nobelprys vir Vrede ontvang, word dit glad nie deur die staatbeheerde openbare uitsender, die SAUK, gemeld nie. In 1963 word menige ANC-leiers, onder meer Nelson Mandela in die Rivonia-verhoor lewenslank tronk toe gestuur, nadat hulle skuldig bevind is van hoogverraad en sabotasie.
In teenstelling met die Dertigers en Veertigers, is die mees prominente bydraes deur die Sestigers gelewer in die area van prosa. Aanvanklik publiseer die Sestigers veral in tydskrifte, maar hul eksistensialistiese visie en eksperimentering met vormtegnieke vind gou 'n inslag in boeke en 'n teenmaatskaplike aanhang by veral jong volwassenes. Al die Sestigers word gekenmerk deur die politieke bewustheid en letterkundige uitsprake teen die regering van die dag. In 'n onderhoud met die New York Times twee dekades later, reflekteer Brink dat die Sestigers nie bewustelik 'n skool was nie. Inteendeel,as groep het hulle kragdadige konflik op persoonlike vlak gehad. Almal het egter korter of langer bevrydingsperiodes in Europa ondergaan, en almal het bewustelik hulself as Suid-Afrikaanse (in teenstelling tot Afrikaner-) skrywers gesien.