Niemand wat HvD in sy jonger jare geken het, en seker ook ‘n goeie klompie wat hom korter ken of glad nie ken nie, sien waarskynlik kans vir nog ‘n dosis stories oor die “Skoolbus” of “Grassnyer” nie.
Maar ek gaan hom darem regtig vir julle wys: my tweede vuurwa (vuurwa?) in al sy glorie (glorie?), soos ek hom in die blaaie van ‘n dikke knewel van ‘n boek met meer as 500 bladsye oor die Fiat-storie teenkom.
Toneeltjies wat vir effek ingevoeg word – byvoorbeeld Ouma agter op die motorfiets op pad kerk toe – is pure plastiek. Trouens, die hele Ouma-karakter word ‘n karikatuur, wat groot ongemak vir die kyker veroorsaak. Timus se pa, Abraham, word daarteenoor in al sy rigiditeit as mens van vlees en bloed uitgebeeld. Ook die karakter Joon, die “Roepman”, word beter raakgevat. Punte vir die draaiboekskrywers!
Kyk, hierdie ou is lief vir sy wyntjie. As ware wynliefhebbers begin gesels, is dit egter dikwels bo my vuurmaakplek. Die geure van vrugte en neute wat hulle so behaaglik raakruik en –proe, ontwyk my gewoonlik. Wyn is vir my lekker (meesal) of nie lekker nie (by uitsondering).
Ek was die naweek by ‘n kelder wat die klem nie net op die neus, die smaak en die gewone sintuiglike gewaarwordinge van wyn laat val nie. Hy bemark sy wyne met ‘n ietsie ekstra; noem dit maar ‘n speelse sensualiteit.
Dit tref jou dadelik: die liefde vir die vrou en die liefde vir die wyn (die wyntjie en Tryntjie van die spreekwoord) loop hier hand aan hand, waarskynlik oor die bekoorlikheid en verleidelikheid wat aan hulle gemeenkaplik is.
Gaan oordeel maar self oor die “paradys”-storie. Die prentjie van La Vierge tussen die wingerde is egter diep ingegrawe in my gemoed. Ek kan dink dat as jy jonk is, ‘n wittetjie of rooietjie op die “champagne veranda” wat as’ t ware oor die wingerd sweef, die verbeelding kan laat huppel van die sensasie van nektar op die tong, tot die gevoel van sagte fluweel onder die vingerpunte, tot algemene ekstase.