A WINGED VICTORY FOR THE SULLEN: THE UNDIVIDED FIVE ALBUM REVIEW - NUUS
Die onverdeelde vyf
Die neoklassieke ambient-duo se eerste behoorlike album in nege jaar bring hulde aan die mistieke skilder Hilma af Klint in roerende snare, weemoedige fanfare en 'n knipoog van selfbewustheid.
Speel snit Die stadige afkoms het begin -'N Gevleuelde oorwinning vir die SullenVia Bandkamp / Koop
Vir omgewende aanhangers is Adam Wiltzie die naam vir die tent in A Winged Victory for the Sullen, bloot omdat hy ook in Stars of the Lid was. Maar vir almal sou dit waarskynlik pianis wees Dustin O'Halloran . Hy het 'n Emmy gewen vir sy Debussy-redolent Deursigtig tema , wat onberekenbare hoeveelhede nostalgie, hartseer en hoop uit 'n eenvoudige wals wring. Die vorming van emosionele resonansie rondom ander mense se kuns was die neoklassieke omgewingsduo se grootste tydverdryf sedert sy selfgetitelde debuut in 2011. Volgende partytjies vir film en een vir die prominente choreograaf Wayne McGregor, Die onverdeelde vyf is die tweede album wat wys wat hulle kan doen met hul eie beelde en konsepte.
'N Mens kan temas verwag vir 'n denkbeeldige film, maar dit is nie filmmusiek nie. Dit neem te lank. Opener Our Lord Debussy deurkruis meer as nege minute in 'n koninklike tempo, terwyl die klavier marsjeer onder hoogs gevorderde snare en modulêre sintuie. Daar is min onttrekbare oomblikke, want alles is verweef; elke keer as iets oplos, neem iets anders vorm aan. Die effek is weelderig en orkesagtig, met ryk basnote in die klavier en intimasies van vioolsolo's, maar ook mistiek deurdrenk van omgewingsmusiek se ewige hede.
Soos almal anders sedert die Guggenheim-terugblik , Wiltzie en O'Halloran het blykbaar onder die betowering van Hilma af Klint, die proto-abstrakte skilder en teosoof, geval wat haar visuele taal gedeeltelik ontwikkel het in séances met 'n groep vroue genaamd The Five. Dit verklaar die oorheersing van die album van perfekte vyfdes - wat die timbrale kompleksiteit in ringe van harmoniese stabiliteit gord - sowel as die byna ekstatiese, byna pynlike liriek.
As dit nie voor die hand liggend is nie, is dit 'n katnip vir aanhangers van Max Richter, Tim Hecker, en veral Jóhann Jóhannsson, die vriend en medewerker van die duo, wat naby die begin van die werk aan die album gesterf het. Ateljeesessies het gewissel in verskillende lande - Duitsland, Hongarye, België, 'n vleuelklavier in die Italiaanse bos, overdubs by Ben Frost se IJslandse grawe - op soek na arcane galm en ander fyn akoestiese eienskappe, wat die analoogmix van Francesco Donadello 'n soepele afwerking gee. .
Ongeveer die tyd van die dood van Jóhannsson, het O'Halloran uitgevind dat hy sy eerste kind gehad het, en Die onverdeelde vyf bewe op 'n drumpel tussen hartseer en vreugde, einde en begin, lewe en hiernamaals. Pynstringe kom soos afgeleë gebeure na vore uit die alledaagse sypeling en krul van verbygaande tyd. Lang minute gaan verby om een ​​uitgestrekte, ondergedompelde akkoord op te bagger. Elke snit is sy eie studie in eensaamheid, maar elkeen is in kommunikasie met die ander, soos geestesmediums.
Aqualung, Motherfucker is 'n eindelose begin, met 'n paar doelgerigte treë wat weer en weer in die lug loop. Dit neem nie regtig vlug nie tot die volgende liedjie, A Minor Fifth Is Made of Phantoms, waar weemoedige fanfare verpak is in gromende subbasse wat halfpad deur Adios, Florida, sal ontplof. Dit is 'n sag skokkende klimaks voordat die musiek vinnig sy reuse-skilpad kalmte hervat.
Ja, Aqualung, fopspeen. Wiltzie en O'Halloran het 'n snaakse gewoonte om die plegtige, verhoogde konvensies van omgewingsmusiek onberispelik waar te neem en dan liedtitels te skryf wat die verhoogde plegtigheid bespot. Terwyl hul debuut Steep Hills of Vicodin Tears aangebied het en ons 'n paar oop akkoorde gespeel het, Die onverdeelde vyf hartseer-trombone self met The Haunted Victoriaanse potlood en The Slow Descent Has Begun.
Ek het nog nooit heeltemal uitgepluis hoe ek hierdie ongelykheid, wat ek so liefhet, moet interpreteer nie. Miskien is hulle net verskriklik oor liedjies? Maar ek dink hulle weet wat hulle doen. Ek wil my voorstel dat dit 'n herinnering aan hulleself en ons is om nie al hierdie sterflike prag te ernstig op te neem nie, selfs al wil hulle geen siel onaangeraak laat nie.
(Pitchfork kan 'n kommissie verdien uit aankope wat gedoen word deur geaffilieerde skakels op ons webwerf.)