Die term plot word algemeen gebruik om die artistieke verhalende struktuur van 'n verhalende TEKS mee aan te dui. Dit is 'n bekende en algemene term, maar daar bestaan baie en uiteenlopende definisies en omskrywings van die begrip. Om meer duidelikheid te kry, moet 'n mens die historiese ontwikkeling van die term nagaan en ook deurgaans daarvan kennis neem dat die term meestal gedefinieer word in samehang met ander begrippe soos handeling, struktuur en veral storie.
Aristoteles se beskrywing van die intrige van die *drama, die mythos, het gedien as definisie van die verhalende artistieke struktuur van 'n teks, hetsy 'n *epos, verhaal of drama, tot laat in die 19e eeu.
Die tragedie is dus 'n representasie van 'n handeling en hierdie handeling (dus ook die intrige) is 'n afgeronde geheel van 'n bepaalde omvang. Hierdie geheel het 'n begin, 'n middel en 'n einde. 'n Goedgekonstrueerde plot kan gevolglik nie lukraak begin of eindig nie, volgens Aristoteles (Aristotle et al., 1965: 41—42), maar die begin en die einde moet in die patroon van die geheel pas. Die ordening van elemente moet ook gebalanseer word in 'n bepaalde omvang wat nie te groot of te klein kan wees nie.
Teoretiese uiteensettings van die term plot was voor die aanvang van die 20e eeu vaag, maar die algemene konsep het gewoonlik verwys na die ordening van verhalende gegewens in die teks. Henry James, wat die grondslae van die Engelse moderne romanteorie gelê het met sy opstelle genaamd "Prefaces", aantekeninge oor skrywers en briewe, is waarskynlik die eerste skrywer/teoretikus (in Engels) wat die term plot van ander terme onderskei.
In hierdie uitspraak vind 'n mens die grondliggende gedagte van 'n storie as iets wat bestaan uit 'n reeks chronologiese gebeurtenisse. Hierdie reeks gebeurtenisse word in die roman in 'n ander rangskikking aangebied en die ordening verskil van die patrone wat in die werklikheid gevind word. Logika, chronologie en kousaliteit word ondergeskik gestel aan die een of ander artistieke ordeningsprinsipe en die resultaat van die werkwyse is die plot. In 'n verhalende teks kan 'n reeks gebeurtenisse in 'n chronologiese vorm aangebied word (en so 'n ordening kan ook artistiek funksioneel wees) maar meer dikwels lê 'n groot deel van die artistieke kwaliteit van 'n werk juis daarin dat daar d.m.v. artistieke herrangskikking 'n bepaalde struktuur aan die verhaal gegee word. Die struktuur is nie net van belang in die opsig dat dit die sin van die verhaal uitlig of beklemtoon (bepaalde vooropstellings bewerkstellig) nie. Die struktuur is op sigself betekenisdraend en vorm deel van die totale kommunikasie van die verhaal. James (Miller, 1972: 186) glo dat hierin die finale toets vir die kunstenaar lê: "It is form above all that is talent."
Forster onderskei duidelik tussen die materiaal van die roman waarvan die storie deel is, en die implementering daarvan in die literêre teks as die plot. Die plot werk mee tot die artistieke en estetiese eenheid en waarde van die roman. Die plot is die logiese intellektuele kern van die roman en die skrywer is die manipuleerder wat met homself in diskussie tree om te besluit hoe, wat, waar, wanneer en hoeveel, sodat hy volgens 'n bepaalde plan werk (vgl. Du Plooy, 1986: 226—229).
Daar is nie eenvormigheid in die manier waarop die term plot gebruik word nie. Sommige teoretici koppel die term aan materiaal en verhaalstof en handeling (bv. Cleanth Brooks wat die plot as die gestruktureerde fiktiewe handeling sien), ander koppel plot aan die struktuur self (Wellek & Warren), ander sien plot weer as handeling beskryf vanuit 'n bepaalde point of view. Daar is ook diegene wat die omskrywing al hoe meer abstrak en metafories maak, soos bv. Crane wat die plot as die dinamiese krag in die roman sien. (Vgl. VORM EN INHOUD: STRUKTUUR EN MATERIAAL.)
In die Duitse tradisionele benadering stem die siening van die Fabel soos Wolfgang Kayser die geordende verhaalgegewe noem, slegs in sommige opsigte ooreen met die Engelse omskrywinge van plot. Kayser onderskei tussen die inhoud (der Stoff), wat die materiaal is wat buite die teks selfstandig sou kon bestaan en wat dan ook vir hom van mindere belang is, en die Fabel. By nadere beskouing blyk dit dat Kayser die Fabel (wat glad nie dieselfde is as die Russiese formaliste se fabula nie, vgl. FABULA EN SJUŽET) gelykstel aan Aristoteles se mythos en dat hy daaronder eerder 'n opsomming van die kerngebeure in 'n verhaal verstaan. Die Fabel het egter wel 'n hoër artistieke status as die inhoud omdat dit reeds die tema weerspieël.