Japannese weermag - Geskiedenis Podcasts - 2021
In die 1920's het die Japannese leër vinnig uitgebrei en teen 1937 'n mag van 300 000 man. In teenstelling met die westerse lande geniet dit baie onafhanklikheid van die regering. Trouens, die Japannese administrasies het die ondersteuning van die weermag nodig gehad om te kon oorleef. Die weermag het die aanstelling van die oorlogsminister beheer en in 1936 is 'n wet aanvaar wat bepaal dat slegs 'n dienende beampte die pos kan beklee.
Die Japannese weermag het ook 'n aansienlike invloed op die binnelandse beleid gehad. Dit is in Oktober 1941 versterk toe keiser Hirohito generaal Hideki Tojo as premier aangestel het. Toe Tojo eers aan die bewind was, het hy toestemming gegee vir die aanval op die Amerikaanse vloot in Pearl Harbor.
In 1941 het die Japanse leër 51 afdelings en verskillende spesiale artillerie-, kavalerie-, lugafweer- en gepantserde eenhede. Dit het 1 700 000 man beloop. Die basiese geweer was die Model 38 6,5 mm. Die masjiengeweer was die Model 11 6,5 mm wat 30 rondes gehou het en teen 500 rpm afgevuur het.
Aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog was die grootste deel van die Japanse leër in China en Mantsjoerije gestasioneer. In 1942 het hulle egter in die Stille Oseaan -oorlog begin ontplooi. Soldate is gestuur na Hong Kong (23ste weermag), die Filippyne (14de leër), Thailand (15de leër), Birma (15de weermag), Nederlands -Oos -Indië (16de weermag) en Malaya (25ste weermag).
Die Japanse leër het goed gevaar in die vroeë stadiums van die Stille Oseaan -oorlog. Na 1943 het hulle 'n tekort aan voorraad gehad. Dit het 'n gebrek aan gewere, tenks en vliegtuie ingesluit.
Teen 1945 was daar 5,5 miljoen mans in die Japannese weermag. Toe die land aan die einde van die oorlog beset is, is die leër en die instellings wat daarmee gepaard gaan, ontbind en die grondwet van 1947 verbied alle militêre magte in Japan.
Die opkoms van die militariste
Die idee dat uitbreiding deur militêre verowering die ekonomiese probleme van Japan sou oplos, het tydens die Groot Depressie van die dertigerjare munt gekry. Daar word aangevoer dat die vinnige groei van die Japanse bevolking - wat in 1930 op byna 65 miljoen gestaan ​​het - groot voedselinvoer noodsaak. Om hierdie invoer te handhaaf, moes Japan uitvoer. Westerse tariewe het uitvoer beperk, terwyl diskriminerende wetgewing in baie lande en anti-Japannese rassisme as hindernisse vir emigrasie gedien het. Chinese en Japannese pogings om rasse -gelykheid in die Volkebond te verseker, is deur Westerse staatsmanne verwerp. Daar word dus aangevoer dat Japan geen ander hulp kon as om geweld te gebruik nie.
Die Arisaka -geweer is ontwerp deur kolonel Arisaka Nariakira (有 坂 成章 1852–1915), wat later tot luitenant -generaal bevorder is en ook die titel van baron van keiser Meiji ontvang het, in 1907. In die loop van verskillende oorloë was daar verskeie produksielopies en variante gemaak, insluitend die oorgang van die 6.5 mm -tipe 38 -patroon na die groter 7,7 mm -tipe 99, en die bekendstelling van 'n valskermsoldaatgeweer wat in twee groot dele gedemonteer kan word vir operasies in die lug. Toetse op monsters van Arisaka -gewere wat na die oorlog uitgevoer is, het getoon dat hul boute en ontvangers gemaak is van koolstofstaal "soortgelyk aan SAE staal graad 1085 met 'n koolstofinhoud van 0,80% tot 0,90% en 'n mangaaninhoud van 0,60% tot 0,90 %. "  Tydens vernietigende toetse is getoon dat die Arisakas sterker was as die M1903 Springfield-, Lee - Enfield- en Mauser -gewere.  Die Arisakas was ook een van die enigste gewere van die era wat veelhoekige gewere in sy vate gebruik het, eerder as die meer tradisionele lande en groewe.
Sommige van die vroeë tipe 99 -gewere was toegerus met 'n monopod met opvoubare draad wat bedoel was om die akkuraatheid in die geneigde posisie te verbeter. Die agterste besienswaardighede bevat ook opvoubare horisontale uitbreidings om 'n mate van lood te gee wat geskik is om teen vliegtuie te skiet. Teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog word erts-modelle van laasgenoemde in verskillende besparingsfunksies gemaak, met die doel om die keiserlike weermag goedkoop te versterk, byvoorbeeld, die eiervormige bolvormige bout van vorige lopies is vervang deur 'n kleiner en 'n utilitaristiese silindriese vorm, is die handskerm op die loop weggelaat en is vaste vaste visies aangebring.
Die Arisaka bout-aksie diensgeweer is oral in die keiserlike Japannese leër en die keiserlike Japannese vloot gebruik. Voor die Tweede Wêreldoorlog is Arisakas gebruik deur die Britse vloot en die Russiese leër, in Finland en Albanië. Die Tsjeggiese legioene wat tydens die Russiese rewolusie geveg het, was byna geheel en al gewapen met tipe 30's en 38's. Baie gevange Arisaka -gewere was tydens en na die Tweede Wêreldoorlog in diens van buurlande, op plekke soos China, Thailand en Kambodja. Na die Japannese oorgawe in die somer van 1945 het die vervaardiging van gewere en ammunisie egter skielik gestaak, en die Arisaka het vinnig uitgedien geraak. Aangesien die meeste keiserlike Japanse wapenrusting -inhoud na die ondertekening van die oorgawe in die hawe van Tokio gegooi is, het ook skaars ammunisie skaars geword. Bykomende 6.5 × 50mmSR -ammunisie is egter in China vervaardig vir gebruik in hul gevange geweer.
Die keiserlike seël, 'n 16-blare-krisant wat bekend staan ​​as die Chrysanthemum-seël, wat in alle amptelike keisergewere op die bokant van die ontvanger gestempel is, is dikwels beskadig deur die oorblywende voorbeelde op te teken, te maal of te stamp. Daar is teenstrydige bewerings dat dit op bevel van die keiserlike Japannese weermag gedoen is voor oorgawe, maar dit word algemeen aanvaar deur die meeste historici dat die keiserlike krisante op die bevel van generaal Douglas MacArthur, die bevelvoerder van die besettingsmagte, afgevuur is. op daardie tydstip.  Tot op hede is geen dokumentasie van die Japanse of die Amerikaanse magte gevind wat die besmetting vereis nie. Die meeste Arisakas met oorlewende kentekens is in Japan, maar daar is nog 'n paar voorbeelde wat as oorlogstrofeë voor die oorgawe geneem is, en dié wat deur Chinese magte gevang is. Sommige van die gevange Sino Arisakas is later na die Verenigde State uitgevoer, met voorbeelde, waaronder 'n aantal tipe 38 -karabiene wat herrangskik is en vir die 7,62 × 39mm -ronde herlaai is. Sommige gewere van tipe 38 wat deur die Kuomintang -magte gevang is, is ook omgeskakel om die 7,92 × 57 mm Mauser -ronde af te vuur.
Baie van die Chrysanthemum -seëls is heeltemal afgemaal, maar sommige is bloot met 'n beitel, 'n skrapie beskadig of die nommer "0" is herhaaldelik langs die rande gestempel. Laasgenoemde is gewoonlik gedoen met gewere wat uit die Japanse militêre diens verwyder is (en dus nie meer die eiendom van die keiser nie), insluitend gewere wat aan skole gegee is of aan ander nasies verkoop is, soos die Britse Royal Navy se aankoop van baie tipe 38's in die Eerste Wêreldoorlog om gratis SMLE gewere vir hul landmagte op.
'N Baie klein reeks gewere van tipe 38 is ook vervaardig vir uitvoer na Mexiko in 1910, met die Mexikaanse wapen in plaas van die keiserlike krisant, hoewel min mense aangekom het voor die Mexikaanse rewolusie en die grootste deel in Japan gebly het tot die Eerste Wêreldoorlog, toe hulle is aan die keiserlike Rusland verkoop.
Baie duisende tipe 99's en ander Arisaka -variante is tydens en na die Tweede Wêreldoorlog deur weermag soldate en mariniers as oorlogstrofees na die Verenigde State gebring.
Tik 30 Edit
Eerste geweer uit die Arisaka -reeks. Kamer in 6.5 × 50mmSR Tipe 30. 554.000 gebou.
'N Vraag vir die keiserlike Japanse leër
Die Imperial Japanese Army was volgens die meeste standaarde 'n eersteklas uitrusting. Sy offisiere was so slim en toegewyd soos hulle kom, en die aangewese geledere was gevul met die moeilikste ligte infanterie wat die wêreld nog ooit gesien het. Hulle lyk skaars soos die tipe mense wat kop in 'n debakel sou duik. En tog het hulle dit gedoen.
"Hoe het jy in hierdie gemors beland?"
'N Ewe goeie vraag. Met 'n oorlog wat Japan uiteindelik die Chinese, die Britte (plus die Gemenebest), die VSA en uiteindelik die Sowjette tegelyk aangeneem het, het die Imperial Army (kogun) homself verander in die 1940's -ekwivalent van Sisyphus.
O ja, net soos Sisyphus, was die eerste opdraand teen die heuwel redelik suksesvol, en die aanvanklike Japannese winste nadat Pearl Harbor nog steeds die vermoë gehad het om te verbaas: Malaya, Singapoer, Java, die Filippyne. Maar ons moet eerlik wees: vroeg in 1942 was Japan 'n middelvlak wat die omstandighede toegelaat het om bo sy gewig uit te kom. Baie van die vroeë sukses was te wyte aan die feit dat sy teenstanders so onvoorbereid was (in sommige gevalle) of so afgelei was deur die gevegte in Europa (in ander). Die eerste Japannese offensief het byvoorbeeld die Oos-Indiese Eilande maklik oorskry, en die olieryke eilande was van die grootste pruime in die Stille Oseaan. Ons is egter nie onbarmhartig as ons daarop wys dat die moederland destyds onder Nazi -besetting was nie. Dieselfde met die Britse kolonies. Brittanje was vasbeslote in sy eie lewe en doodstryd met 'n kwaai vyand op die deur, en kon skaars konsentreer op die verdediging van verre plekke soos Hong Kong, Kuala Lumpur of Singapoer. Japannese beplanning en voorbereiding was beslis eersteklas, maar hulle het in 'n unieke gunstige situasie gewerk.
Soos almal weet, het die rots egter 'n manier om terug te rol, en toe dit op Japan afrol, rol dit hard af. Vanaf middel 1942 was die Japanse operasionele rekord die definisie van nutteloosheid. Die kogun het van die een nederlaag na die ander gewikkel. Hulle Amerikaanse vyande alleen was in aantal en het dit baie keer geproduseer, en hulle kon die Japannese uit die een verdedigende bastion na die ander ruk. Elke student van die Stille Oseaan -oorlog ken die chronologie: die 1ste Mariene Afdeling wat op Guadalcanal in die Solomon -eilande land in Augustus 1942 die landing van die 2de Mariene Afdeling op Tarawa in November 1943 (die Gilberts) die 4de Mariene Afdeling op Kwajalein in Januarie 1944 ( die Marshalls) meer "stormlandings" op Saipan, Guam en Tinian in Junie 1944 wat die VSA beheer oor die Marianas gegee het.
En so het dit gegaan. As Amerikaanse magte in hierdie oorlog sleg genoeg standpunt wou inneem, moes die Japannese toegee, selfs met soldate wat bereid was om hulself dood te maak eerder as om oor te gee. Omdat hulle magte oor die uitgestrekte Stille Oseaan moes versprei, kon hulle nooit ooreenstem met wat ons die Amerikaanse 'oplewingskapasiteit' sou noem nie - die vermoë om vinnig te konsentreer vir geveg op 'n spesifieke tyd en plek. Amerikaanse beplanners het vaardig gespeel oor die kwesbaarheid van Japan, tientalle eilande omseil en massiewe Japannese magte aan die wingerdstok laat verdwyn. In Februarie 1944 het swaar Amerikaanse lugaanvalle byvoorbeeld die Japannese basis by Truk op die Caroline -eilande stukkend geslaan. Amerikaanse magte het die res van die ketting in wese geïgnoreer, en hulle het dieselfde gedoen met die enorme Japannese basis in Rabaul, wat die eiland New Britain in 'n soort waglose krygsgevangenekamp vir meer as 100,000 Japannese soldate verander het. Ek gaan nie eers in die finale nie: die meganiese Sowjet-offensief in Mantsjoerije in 1945 wat die Japannese Kwantung-leër versnipper het sonder om te sweet, of die Amerikaanse atoombomme op Hiroshima en Nagasaki. Hulle praat vir hulself.
Laat ons eindig waar ons begin het, met die vraag: "Waaraan dink julle?" Dit was 'n oorlog wat Japan 'n baie klein kans gehad het om te wen. My (weliswaar) nie-wetenskaplike skatting stel dit op 10 persent, miskien minder. U kilometers kan wissel.
So, wat het hulle gedink? Ek is 'n historikus, so u vermoed waarskynlik hoe ek hierdie vraag gaan beantwoord. Die sleutel tot die prestasie van Japan in die Tweede Wêreldoorlog, miskien selfs die besluit om in die eerste plek so 'n "sinnelose" oorlog te begin, lê in die verlede. Die verre verlede.
Kom ons ry volgende week terug in die tyd. Die jaar is 1853, en die wêreld van Japan het pas ontplof.
Maleisiese People's Anti-Japanese Army
Maleisiese People's Anti-Japanese Army (MPAJA), het guerrilla -beweging oorspronklik ontstaan ​​om die Japannese besetting van Malaya tydens die Tweede Wêreldoorlog teë te staan. In Desember 1941 het 'n vinnige Japannese inval begin, en binne 10 weke het dit Malaya verower. Britse militêre magte het op hierdie moontlikheid voorberei deur klein Maleisiese guerrillagroepe op te lei. Sodra oorlog 'n werklikheid geword het, het die guerrillas die MPAJA georganiseer. Hierdie leër het hoofsaaklik bestaan ​​uit Chinese kommuniste, met 'n kleiner aantal Kuomintang (nasionalistiese) Chinese en 'n paar Maleiers. As gevolg van die Chinese meerderheid in die weermag, kon die Maleise Kommunistiese Party die guerrillas infiltreer en indoktrineer en beklemtoon dat Malaya na die oorlog kommunisties sou word deur hul pogings.
Omdat die MPAJA die enigste plaaslike weerstand teen die Japannese was, het Groot -Brittanje dit van beamptes en voorrade voorsien. Die weermag het ook voorrade en rekrute van Chinese en Maleiers buite die oerwoud ontvang. Die aantal oerwoudvegters het gestyg van ongeveer 3 000 in 1942 tot 7 000 mans en vroue in 1945. Op Britse advies vermy die MPAJA grootskaalse optrede teen die Japannese, maar na die oorlog het sy kommunisties-geïndoktrineerde lede na vore gekom as helde. Hierdie weermag het 'n kort, onsuksesvolle beslaglegging op politieke mag probeer voordat die Britse weermag teruggekeer het. Die MPAJA het amptelik ontbind toe die meeste van die lede in hul arms na die terugkerende Britse magte draai. Sy leierskap, organisasie en baie van sy wapens het egter ondergronds gebly tot die opstand van die Maleise Kommunistiese Party in 1948.
Japanese weermag - Geskiedenis
Namate militarisme in die vroeë dertigerjare in Japan gegroei het, het diensplig op 19 -jarige ouderdom begin, en die kadet van die Imperial Japanese Army (IJA) het diensplig begin doen. Na harde en streng opleiding met ander kadette uit sy geografiese distrik op die tuiseilande, is die nuwe soldaat aangewys in 'n spesifieke klasranglys, afhanklik van sy vermoëns. Beamptes en onderoffisiere (NCO's) het begin om die Japannese veg-élan in hul dienspligtiges te indoktrineer deur middel van noue gevegsopleiding, met 'n buitengewone hoeveelheid tyd bestee aan bajonetgevegte en hand-tot-hand-gevegte. Opleidingseenhede het selde gekombineerde wapenoperasies uitgevoer, aangesien die militêre besluit was dat infanterie beslis sou wen deur met die vyand met bajonetaanvalle af te sluit. Bo alles sou die nuwe IJA -infanterist deurdrenk wees van 'n kombinasie van gehoorsaamheid aan die keiser en 'n morele wese om streng te hou by die bevele van 'n meerdere en die krygswet, Bushido, terwyl hy weier om homself en sy gesin in die skande te gee deur aan die vyand oor te gee. Die Japannese soldaat was dus bekend om sy minagting van die dood. Bushido het aansienlik bygedra tot die hoogste offer van 'n soldaat, wat die eienskappe van eer, moed en morele suiwerheid getoon het. Sy persoonlike infanteriewapen, die Arisaka -geweer, sou hom die middele gee om hierdie eienskappe te toon.
Wapens vir die Japannese manier van oorlog
Daar is baie geskryf dat die Japannese infanteriewapens van die Tweede Wêreldoorlog swak ontwerp en vervaardig en ondoeltreffend was in die geveg. Gedurende die dertigerjare het die Japannese hoë bevel valslik geglo dat 'n leër wat op die Bushido-kode gebaseer is, nie deur die onvoldoende nywerheidsbasis van Japan belemmer sou word nie, want dit vereis nie die nuutste meganisasie of 'n omslagtige logistieke stert nie. 'N Afhanklikheid van materiële goedere, wat 'n uitgebreide toevoernetwerk vereis, word deur die oorheersende magte binne die Japannese hoë bevel beskou as 'n moderne euwel wat die veggees van die IJA kan vernietig.
Die hoë kommando van die IJA het deurgaans weerstand gebied teen die modernisering van wapens, uit vrees dat dit die infanterie sou laat vaar van die tradisie van hand-tot-hand-geveg om die deurslaggewende oorwinning te behaal. Die algemene personeel het dus die ontwerp van die infanteristiese wapens goedgekeur op grond van gevegte in die nabye orde, waar hy geprogrammeer is om altyd vooruit te gaan, om die vyand senuweeagtig en buite balans te hou.
Ter illustrasie, die oprukkende infanteriste, nadat hulle die Salweenrivier vroeg in 1942 in Birma oorgesteek het, snags in die suiwerste krygsstyl aangeval, dit wil sê met vaste bajonette en gelaaide gewere, in 'n poging om die vyand te intimideer. Die oënskynlike besluit van die IJA-hoofkommando om voort te gaan met die aanbeveling van die Arisaka-reeks geweerboute, was in werklikheid nie anders as in ander strydende lande wat die Duitse en Britse leërs hul ouer Mauser Gewehr 98 en Short Magazine Lee-Enfield (SMLE) geweer gebruik het nie. ontwerpe, onderskeidelik, gedurende die oorlog. Uiteindelik was die Japannese gewere robuust en betroubaar en het onder die meeste omstandighede die bewondering van die Japannese infanteris verdien.
Die Japannese leër het 'n skraal, infanterie-swaar mag opgebou wat ontwerp was om 'n vroeë oorwinning te behaal deur vinnig te vorder, deur te dring of te flankeer as dit moontlik was en die superieure Japanse krygsgees te vertrou om die vyand vinnig te oorwin. As bewys van hierdie militêre voorskrif het die Japanse wapenvervaardigers nooit 'n semi -outomatiese geweer ontwikkel wat by die Amerikaanse M1 Garand pas nie, en hulle of die IJA het ook nie masjiengewere in hoë waarde gehou nie. Ligte artillerie was handig om die vyand se koppe neer te hou, maar dit is onwaarskynlik dat dit in die oerwoudlokasies van Malaya, die Filippyne, Birma en Nieu -Guinee sal doodmaak.
In Europa oorheers artillerie en outomatiese vuur die slagveld. In die oerwoud het skerpskoot saak gemaak. 'N Koei sonder skade sou waarskynlik net plantegroei beskadig. Onder die kortafstand-wapens was die ligte masjiengeweer en granaat die hoogste waarde, maar op langer afstande is elke Japannese infanterist geïndoktrineer in die gebruik en onderhoud van sy geweer. Uiteindelik kan 'n Japannese soldaat altyd staatmaak daarop om sy vyand te stuur met 'n swaardbajonet wat aan sy Arisaka -geweer geheg is.
Volgens historikus Michael Haskew, "het die Keiserlike Japanse leër twee prominente bout-gewere tydens die Tweede Wêreldoorlog, die Arisaka [Meiji] Type 38 en Type 99. Dit is geïdentifiseer volgens die 38ste jaar van die Meiji-periode en die jaar 2099 van die Japannese kalender, onderskeidelik. Kolonel Nariakira Arisaka [wat in 1915 oorlede is] was aan die hoof van die kommissie om moderne skouerarms vir die Japannese weermag te ontwikkel, en albei gewere staan ​​algemeen bekend as Arisakas. "
Die Arisaka tipe 38
Nadat hulle in 1894 met die Chinese geveg het, het die Japannese ontdek dat hul gewere merkbaar minderwaardig was as die vyand se Mannlicher Gewehr 88. Kolonel Arisaka het die tipe 38 -geweer in die laat 1890's ontwerp om as plaasvervanger vir die verouderde en duur Murata -geweer te dien. Die Arisaka Type 38 6.5mm (1905) was aan die Japannese soldaat bekend as die sanpachiju en was 'n wapen met vyf skote wat 'n interne doosmagasyn gebruik het wat met 6.5mm patrone gelaai was, via messing- of staalstrokkers. Dit het 'n boutwerkstelsel wat deur Mauser gepatenteer is. Dit was 'n betroubare wapen met 'n gewig van nege pond (relatief lig), relatief lig vir sy lengte van meer as 50 voet, wat langer was as die toekomstige M-1 Garand of Model 1903 Springfield-geweer wat deur American gebruik is. infanterie.
Die Arisaka Type 38 -geweer het 'n buitengewoon lang loop om aanvaarbare akkuraatheid te verkry, en op 31,4 duim het dit min terugslag opgelewer. Die produksie daarvan dateer uit die Russies-Japannese oorlog in 1905, en dit word voortdurend vervaardig tot 1945, waartydens meer as drie miljoen gemaak is. Soos baie ander strydlustiges het die Japannese dus gewere gebruik wat voorheen tydens die Eerste Wêreldoorlog gebruik is.
Die Arisaka -geweer tipe 99 was 'n algemene gesig tydens die gevegte in die Stille Oseaan in die Tweede Wêreldoorlog.
Alhoewel 'n stewige wapen, net meer as 50 duim, was die Arisaka Type 38 6.5mm (1905) geweer 'n bietjie te lank vir die tipiese hoogte van 'n Japannese infanterist. Trouens, baie mense het gesukkel om die bout te bereik toe die boude by die skouer in 'n vuurposisie was, wat dit vir die klein Japannese soldaat moeilik maak om te mik en vinnig in die oerwoud te skiet. Alhoewel dit 'n gewig van 9 kilo het, sou hierdie gewig, benewens sy lengte, die wapen ietwat ongeskik maak in die oerwoudomstandighede. Vanweë die akkuraatheid en die straf- en inkom- en uitgangwonde wat die tuimelende 6,5 mm-koeël tydens sy vlug sou oplewer, is dit egter goed geag vir nabye oorde in die oerwoud. Die Arisaka Type 38 6,5 mm -geweer is ook gemaak in 'n kort weergawe met 'n totale lengte van 44,5 duim en 'n gewig van minder as 8,5 pond. Sommige van hierdie tipe 38 -kortbroek is veral aan die infanterie uitgereik, veral later in die oorlog, maar die meeste gaan na soldate wat wapens en logistieke dienste ondersteun. Dit was ook gewild vir oerwoudgevegte, hoofsaaklik vanweë die korter totale lengte.
Tipe 44 karabyn
Die Japannese kavallerie het 'n meer praktiese karabyn nodig gehad na die Russies-Japannese oorlog in 1905. Die een is vinnig ontwerp met identiese spesifikasies as die langer Arisaka Type 38 6.5mm geweer, maar dit was slegs 38.25 duim lank en weeg 8,8 pond. Alhoewel die kavallerie hierdie wysiging begin gebruik het, was die behoefte aan 'n spesifieke wapen vir berede troepe gou duidelik. So is 'n Arisaka Type 44 (1911) kavallerie-bout-aksie-karabyn vervaardig, wat die 6,5 mm-patroon afgevuur het. Dit was eintlik dieselfde as die vroeëre tipe 38 -karabynmodel, behalwe dat dit 'n voubajonet het wat permanent aan die wapen geheg was sodat die kavalleris dit kon regmaak terwyl dit gemonteer was. Dit het dieselfde totale lengte van net meer as 38 duim en 'n gewig van net meer as 8,8 pond,
maar nou hoef die kavalleris nie meer te ry met sy bajonet aan sy gordel vasgemaak nie. Die grootste nadeel was die oormatige spuitgewig, wat dit moeilik maak om te mik en sodoende die akkuraatheid van die wapen verminder.
As gevolg van sy meer kompakte ontwerp, was die Arisaka Type 44 (1911) kavallerie-bout-aksie-karabyn die gewapende wapen vir troepe wat bestem was vir die oerwoud, 'n plek waar skiet op lang afstand nie meer nodig was nie en die korter lengte dit makliker gemaak het om hanteer. Hoë vervaardigingskoste het die produksie van hierdie geweer in 1942 beëindig.
Die Arisaka as 'n skutgeweer
Vir sniping is 'n 2.5x Tokia -teleskopiese omvang aan die linkerkant van die ontvanger agter die tydskrifbreuk op die Type 38 -geweer gemonteer. Dit is in 1937 ontwikkel, en dit word die tipe 97 -skerpskuttersgeweer genoem en 'n kleiner patroon van 6,5 mm gebruik. Die prestasie van hierdie geweer vir skerpskiet oor die langafstand het egter te wense oorgelaat. Dit was die resultaat van 'n ontwikkelingsprogram wat oor 10 jaar strek en in wese slegs 'n Arisaka Type 38 -geweer met 'n ekstra teleskopiese gesig vervaardig het. Die sig was so laag bo die aksie gemonteer dat die bouthefboom verleng en afwaarts gekantel moes word, terwyl die sig na links verskuif is sodat die skieter nog steeds die bout kon gebruik en die ammunisie -laaier kon gebruik.
Met die verminderde prestasie van die tipe 97 as skutwapen, het die Japannese infanteriesniperleer aangepas by die tekortkominge van die wapen en gefokus op sy skerpskutters wat kamoeflering en verberging perfek maak. Die tipe 97-skerpskuttersgeweer se lae snuitflits en rooklose dryfmiddel was effektief in die middelafstand-sluipskutteraksie waar afvuurposisies minder opvallend sou wees. 'N Skerpskutterweergawe van die Arisaka Type 99 7,7 mm -geweer is in 1942 uitgereik en het 'n 2.5x of 4x Tokia -teleskoop, maar hierdie geweer het nie sy eie benaming nie.
Die Type 99 is die Type 44 -kavalleriekarabyn, 'n variant van die Arisaka -geweer vir kavalerie, wat toegerus was met 'n opvoubare bajonet.
Die 7,7 mm tipe 99
Tydens die konflik met China is ook opgemerk dat die tipe 38 -geweer en sy 6,5 mm -ammunisie nie meer voldoende was nie. Gevegservaring op die Asiatiese vasteland gedurende die dertigerjare het bepaal dat 'n infanteriegeweer van hoër kaliber nodig was. Die swaarder 7,92 mm Duitse ammunisie wat sommige Chinese soldate gebruik het, was meer effektief as die Japannese standaard van 6,5 mm. Vanuit 'n pragmatiese ballistiese oogpunt het die 6,5 mm Arisaka-geweer nie dieselfde reikafstand of stopkrag as die Britse 0,303-duim- of Amerikaanse 0,30-duim-rondes nie. Die besluit om die standaardronde van die 6,5 mm halfraamwerk na 'n meer kragtige 7,7 mm randlose patroon te verander, het dus die produksie van 'n nuwe geweer genoodsaak. Aanvanklik was die Japannese industrie nie in staat om 'n wapen te vervaardig wat die skok van die swaarder 7,7 mm -ronde kon afweer nie, maar na 'n paar verskillende ontwerpproewe het die weermag 'n nuwe 7,7 mm -patroon en 'n geweer met 'n sterker terugslag aangeneem, maar was dieselfde doeltreffend met sy patrone as die gewere wat deur Chinese magte afgevuur is.
Die nuwe geweer, met die naam Arisaka Type 99 7,7 mm geweer, is aanvanklik in 1938 in twee lengtes vervaardig. Die vorige prototipe het 'n effens langer vat gehad en was swaarder. 'N Tweede prototipe -ontwerp vir 'n geweer om die nuwe 7,7 mm -patroon te gebruik, is in 1939 voltooi. Hierdie model was korter (44 duim) en ligter (8,25 pond) as die Arisaka Type 38. Die tipe 99 -ontwerp is uiteindelik aanvaar vir wydverspreide gebruik. Die langer geweer was vir infanterie en die korter vir kavallerie, ingenieurs en ander spesiale troepe. Daar is egter slegs 'n paar duisend langer tipe 99 -gewere vervaardig, en teen 1940 is besluit om slegs die korter geweer aan alle troepe uit te reik, alhoewel die langer model in diens bly.
Behalwe dat dit met 'n vorentoe-vou monopod toegerus was, was die tipe 99 in konstruksie en werking identies aan die Type 38 Arisaka-geweer. Omdat die tipe 99 en die ouer tipe 38 -gewere gelyktydig gebruik is, moes hierdie ingewikkelde logistiek omdat kwartiermeesters nou twee verskillende soorte ammunisie vir byna identiese wapens versprei. Die tipe 99-geweer het 'n verchroomde boring om die lewensduur van die vate te verleng, die strenger klimaat van die trope te weerstaan ​​en die skoonmaak te vergemaklik.
'N Variant van die 7,7 mm -geweer Arisaka Type 99 was toegerus met 'n tweevoet sowel as 'n lugafsig om op aanvallende vliegtuie uit loopgrawe te skiet, hoewel laasgenoemde hoofsaaklik 'n moraalversterker was, aangesien dit onwaarskynlik was dat 'n spoedige vliegtuig uit die Tweede Wêreldoorlog sou afneem . Teen 1943, toe die oorlog swak verloop en tuisfabrieke 'n tekort aan grondstowwe ondervind, is 'n hersiene tipe 99 in produksie. Hierdie weergawe het 'n laer graad staal in die loop, en 'n paar verskillende items, soos 'n skuifboutdeksel en 'n slinger, is verwyder. 'N Karabynmodel van die Arisaka Type 99 is ook vervaardig, maar hierdie spesifieke wapen het te veel terugslag gehad.
Die lang lengte van die Arisaka -geweer was 'n probleem vir Japannese infanteriste wat in beperkte ruimtes geveg het, en op hierdie foto is die relatiewe lengte van die geweer tot die hoogte van die soldaat wat dit gedra het, duidelik sigbaar. Hierdie troepe jaag deur die strate van Sjanghai tydens gevegte in Oktober 1937.
Granate en ammunisie vir die Arisaka
Beide die Arisaka Type 38 6.5mm en Type 99 7.7mm gewere kan as granaatwerpers gebruik word. Daar was basies twee soorte granaatwerpers, een wat die beker genoem word en die ander die spigot. Beide kan aan die tipe 38 of tipe 99 gekoppel word, en hulle is sterk beïnvloed deur Westerse ontwerpe, veral dié van die Verenigde State en Duitsland. Japannese granate is dikwels aan vinde -adapters geheg om stabiliteit tydens die vlug te verseker. Die Japannese infanteris was nog steeds die voorstander van die nie-geweer-gebaseerde 50 mm-tipe 89-granaatontlader, wat in 1929 in gebruik geneem is en die verkeerde benaming "kniemortel" gekry het vanweë die geboë basisplaat. Die tipe 89 -granaatontlader kan 'n granaat veel verder stuur as 'n soldaat wat dit gooi of dit van sy Arisaka -geweer afskiet.
Japanse troepe, toegerus met hul Arisaka -gewere, spring uit die veiligheid van 'n sloot en vorder teen Britse posisies.
Ammunisie vir albei Arisaka -gewere is in kartondose of -sakkies gebêre. Dit bevat drie koper- of staalknipsels van vyf rondes van 6,5 of 7,7 mm, duidelik aangetoon op die buitenste etikette van die bokse. Ammunisietipes was bal-, spoorsny- of wapenrusting, elke kleur gekodeer.
The Bayonet: A Japanese Infantryman 's " Officer 's Sword "
Japannese infanteriste het hulself beskou as moderne ashigaru, of liggewapende boerkrygers. Vir hulle het die Japannese leerstelling beklemtoon dat die bajonet die belangrikste wapen van die soldaat is. Dit was 20 sentimeter lank en is byna altyd vasgemaak eerder as gedra, aangesien die gewig daarvan gehelp het om die langvat Arisaka Type 38-geweer te balanseer. Japannese infanteriste was so groot gelowiges in die waarde van die bajonet dat selfs lichte masjiengeweerders hul bajonette in die geveg laat regmaak het, selfs as hulle nie daadwerklik hand-tot-hand geveg het nie.
Die bajonet, of juken, wat vervaardig is om by die ontwikkelende Arisaka -geweer aan die einde van die 19de eeu te pas, is die Meiji 30 (1897) infanterie -bajonet aangewys. Die bajonet was net so belangrik vir die infanteris as die swaard vir die samoerai -kryger. Elke soldaat het een ontvang, ongeag of hy 'n geweer gebruik het. Vir die nederige privaat was sy bajonet sy eie 'offisiers swaard'.
Die Japannese bajonet is nooit tydens die Stille Oseaan -konflik verkort nie, terwyl die Britte byvoorbeeld hul swaardbajonet laat vaar het. Die bajonet het 20 sentimeter lank gebly tot 1945. Die ontwerp en kwaliteit van die bajonet het vanaf 1943 versleg. Alhoewel die amptelike benaming Tipe 30 was, was daar baie variasies in die ontwerp, veral as gevolg van laer vervaardigingskoste. Die infanteris
verwys ook na sy bajonet as sy gonbo-ken of klitswaard omdat dit soortgelyk lyk aan die blaarargitektuur van die plant met die naam. Die blare kan tot 500 mm groot word, en hul afneembare voorkoms is soortgelyk aan 'n swaard.
Die klassieke swaardbajonet wat die Arisaka Type 99 -geweer toegerus het, word maklik geïdentifiseer deur die uitgesproke haak van sy wag.
Japannese infanteriste is gereeld en streng onderrig gegee in die gebruik van die bajonet op 'n Arisaka -geweer. Die bajonet is vasgemaak met 'n kruisbeskermingslus en 'n sluitstok, albei op die houer van die tipe 30. Om weerkaatsing te voorkom, was lemme gereeld bedek met modder voor gevegsoperasies, hoewel baie Amerikaanse veterane uit die Stille Oseaan -oorlog berig het dat hulle flits die bajonetstaal tydens 'n banzai -lading.
Ongelukkig was die brutaliteit en wreedheid van sommige Japannese soldate duidelik toe vyande gewond of gevangenes aan bome vasgemaak is vir bajonetoefening. Hierdie gruweldaad is in China en Malaya geverifieer.
Meer as 10 miljoen Arisakas vervaardig
Daar word beraam dat meer as 10 miljoen Arisaka -gewere gedurende ongeveer 40 jaar van produksie vervaardig is. 'N Krismis van 16 blare op die loop dui aan dat die geweer die eiendom van die keiser is. As 'n geweer verkoop, ontgrawe of oorgegee word, is die krisant gewoonlik afgemaal.
Beide tipes Arisaka -gewere wat voor en tydens die oorlog gemaak is, was van goeie gehalte. Hulle was so betroubaar en robuust soos enige geweerskootgeweer met vyf skote wat deur die Westerse eweknieë van Japan gebruik is. Gedurende die laaste jare van die Stille Oseaan -oorlog het die algehele kwaliteit van die wapens versleg weens 'n gebrek aan kwaliteit materiaal en bomaanvalle op die tuiseilande wat die produksie van die fabriek ongeskik maak. Aangesien daar nooit genoeg getalle van die tipe 99 -geweer vervaardig is nie, het die tipe 38 tot 1945 in diens gebly.
Ek het 'n 6.5 Arisaka Rifle. Ek het nie stripper clips nodig om dit te laai nie. Dit laai soos 'n gewone geweer. Hoekom is dit?? Myron Mokris
Hoe of waar kan ek die werklike waarde van my arasaki 44inch -geweer met Bayonet uitvind?
442ste Regimentele Gevegspan. Kamp Shelby, Mississippi. Junie 1943. Met vergunning van die Amerikaanse Oorlogsdepartement. Members of the 442nd Regimental Combat Team, playing "galloping dominoes" upon the bed of a GI truck. Camp Shelby, Mississippi. June 1943. Courtesy of the United States War Department.
Copyright © 2021 Go For Broke National Education Center. Alle regte voorbehou.
Japanese officials examine the remains of a B-17D at Clark Field in the Philippines. (Nasionale Argief)
This feature originally appeared in the July 2010 issue of Lugvaartgeskiedenis. Klik hier om in te teken.