Vat hande en veg sáám vir ons taalArgieffoto. Deur Henk Hefer Seker die grootste onenigheid in Afrikanergeledere is oor die terme Afrikaner en Boer. Wat is ’n Afrikaner en wat is ’n Boer en is daar regtig so ’n groot verskil? ’n Ou maat van my het die volgende daaroor te sê gehad: Daardie tyd wat die Afrikaanssprekendes besluit het dat hulle genoeg van die Engelse gehad het en besluit het om die Kaap de Goede Hoop te verlaat en binneland toe te trek, was daar nog nie dié onenigheid nie. Met hoop, vasberadenheid en ’n goeie dosis geloof, het die spannetjie toe die trek na die noorde begin. Twee dae ná die eerste trekkers vort is, het hulle, daar by Paarl rond, ’n rigtingaanwyser teëgekom. Dié het net twee dorpsname met pyltjies aangedui. Die twee dorpe was Pretoria en Kaapstad. Dit was by daardie bordjie wat die Boerenasie gebore is. Diegene wat kon lees, het voortgetrek na Pretoria en hulself die naam “Boere” gegee. Die ongeletterdes wat nie kon lees nie, het teruggedraai Kaap toe. Net daar, sê hy, is die verskil tussen die vasbyters en die hensoppers bepaal. Volgens hom is dit vandag nog so. Hoe dit ook al sy, êrens in die vroeë Afrikanergeskiedenis het daar ’n mate van onenigheid ontstaan, ’n onenigheid wat vandag nog bestaan. Asof Afrikaanssprekendes dit kan bekostig. Die een klomp se nasate spog met hul voorsate se durf en uithouvermoë en die ander noem hulle verkramptes wat Afrikanerskap vir hulself wil opeis. Die Boere sê weer dat die ander sonder ruggraat is, net soos hulle voorsate was. Wie van dié twee kampe nou eintlik reg is, sal niemand ooit kan bepaal nie. Hoekom daar twee groepe moet wees, weet nugter. Wat min mense egter besef, is dat daar ’n derde groep Afrikaanssprekendes is, ’n groep wat, as gevolg van politieke inmenging, eenkant geskuif is. Mense wat net so ’n groot liefde vir Afrikaans het, maar nooit toegelaat is om in die kultuur van die eerste twee groepe te deel nie. Soos julle dalk kon raai, praat ek hier van die sogenaamde bruin mense. Van die grootste kampvegters vir Afrikaans tel onder hierdie groep. Die rasbeheptheid van vorige regerings het hierdie groep, met dieselfde liefde vir Afrikaans, van ons vervreem. Dermate dat die skade feitlik onherstelbaar is. Met dié afsonderlike ontwikkeling het die bruin Afrikaners ’n eie kultuur gevestig. Al wat hulle met die eerste twee groepe gemeen het, is taal, ’n liefde vir rugby en tot ’n mate, godsdiens. Kan ons as Afrikaanssprekendes nie hande vat en saam veg vir die behoud van ons taal nie? Of is dit té veel gevra om ’n anderskleurige as “Afrikaner” te verwelkom?