Advies: Rusland in die Oekraïne: Hoe die Weste kan wen - verslaggewer van die EU
By Sir Andrew Wood (uitgebeeld), Mede-Genoot, Rusland en Eurasië program, Chatham House
Die VSA en EU kon nie reageer op president Poetin se reaksie op gebeure in die Oekraïne nie. Maar die Weste kan voordeel trek uit die situasie - mits dit vas is en aanmekaar vashou.
Dit het tyd geneem vir die Verenigde State van Amerika, en die Weste in die algemeen, om die omvang van wat president Poetin in beslag Krim, en in die voorbereiding vir 'n moontlike ingryping in die ooste van die Oekraïne gedoen verstaan.
Die verskonings wat deur die Russe aangebied is, was waardeloos: daar was geen Russiese slagoffers van geweld deur diegene wat Janoekovitsj omvergewerp het nie; geen bedreiging vir die Russiese Swart See-vloot nie; en min van die betogers in Kiëf kon in werklikheid as 'fasciste' gesien word.
Maar die Weste is nie gewoond is aan leuens en gesukkel om die implikasies daarvan in ag te neem. Die aannames dat dit wat ons in die gesig gestaar kan 'n tydperk van Russiese woede gevolg moet word in die einde deur sulky aanvaarding van verandering in die Oekraïne was dalk te verstane. Rusland het en steeds het immers veel om te verloor van 'n Oekraïne in chaos, en nog baie om te wen van die een wat gedy.
Rusland se belange sou dus gedien word deur beleid wat laasgenoemde bevorder het. Dit moes vir redelike Westerse politici soos president Obama redelik gelyk het om die versekering te aanvaar dat Russiese militêre maneuvers nie teen die Oekraïne gerig was nie, en van Poetin dat hy ook wou hê dat die territoriale integriteit van Oekraïne bewaar moes word. Die skok van Russiese militêre ingryping was des te groter om te kom ondanks hierdie misleidende versekerings.
Westerse leiers kon drie dinge nie verstaan ​​nie: eerstens die diepte van Poetin se ontsteltenis oor wat hy as sy persoonlike nederlaag in Kiëf beskou het; tweedens, die mate van sy oortuiging dat dit beteken dat die Weste in die Oekraïne 'gewen' het; en derdens, die mate waarin hy en sy kollegas die omverwerping van Janoekovitsj gesien het as 'n teken van hoe hulle self sou ly in die geval van gewilde ontnugtering in Rusland.
Poetin dalk ook gekom het om te glo dat die EU was polities magteloos, dat selfs Kanselier Merkel sal nie die krag om te reageer as hy krag gebruik het, en dat hy Obama tevore uitoorlê. So het hy besluit om die oënskynlik maklike prooi van die Krim te neem, en verdien die applous van vele Russe te doen.
Daar is inderdaad weinig meer wat die Weste, en veral die Verenigde State, kan doen om hom op kort termyn te laat berou. Direkte Westerse militêre reaksies is onwaarskynlik. Poetin sal nie aan isolasie en moontlike uitsluiting van die G8 dink nie, en miskien ook nie. Hy het sy veto van sy Veiligheidsraad. Hy kan wel twyfel oor die samehorigheid en uithouvermoë van die nuwe span in Kiëf, hoewel dit redelik is om op te merk dat 'n konstante draad in die Russiese beleid ten opsigte van die Oekraïne die sin van die Oekraïense gebeure verkeerd beoordeel het.
Hy bereken waarskynlik dat die Weste nie die wil en die kontant sal hê om Oekraïne te ondersteun of om dit te onderhou deur 'n lang tydperk van wesenlike hervormings nie. Sy hoof doel is om die ineenstorting van die vooruitsigte van die Oekraïne om 'n nuwe bedeling te bewerkstellig, te verseker en in plaas daarvan 'n Wit-Russiese nasie te stig wat in die Eurasiese Unie opgeneem kan word.
Daar kan nie veel wat die Weste, of die VSA in die besonder, kan doen in die kort termyn, en dwing Poetin om terug gee Krim is nie 'n vroeë moontlikheid. Maar die risiko's vir Rusland uit sy huidige beleid is nogtans 'n hoë, en die geleenthede vir Wes-beleid om 'n positiewe uitwerking hê is geneig om te groei, altyd met dien verstande dat die VSA handhaaf 'n konsekwent firma benadering en dat die EU dit regkry om saamstaan.
Die Krim sal duur wees vir Rusland. Dit is nie verenig in die ondersteuning van Russiese oorheersing nie, en sal waarskynlik meer ontnugter word met verloop van tyd. Om nóg 'n Transnistrië te word, nóg 'n deel van Rusland, is aantreklik.
Vyandigheid teenoor Rusland in die Oekraïne is geneig om te groei, en sal beslis toeneem as Poetin het beveel dat optrede teen die ooste van die land.
Rusland se vennote in die Doeane-unie moes hul eie lesse getrek het uit wat Poetin gedoen het. Hy het gepraat van sy plig om die (ongedefinieerde) belange van Russies-sprekende groepe buite Rusland se grense te beskerm. Kazakstan is vol van hulle.
Poetin word amper verder veroordeel om die politieke skroewe in Rusland self stywer te maak. Daar kan gewilde hurra wees vir die demonstrasie van Moskou se invloed, maar daar is ook groot onrus oor wat dit vir die toekoms van Rusland beteken.
En die ekonomiese vooruitsigte van Rusland word al hoe donkerder. Die val op sy aandelebeurs onderstreep daardie punt. Buitelandse beleggers is nodig, maar sal nou nog huiwer om te kom. Vergelding deur Moskou op Kiev deur gasvoorrade sou hulle steeds versigtiger maak.
So, wat moet die VSA en die EU doen? Eerstens, verstaan ​​Russiese beleidsvereistes reg. Daar is tans nie veel te onderhandel nie. Duidelikheid van die Westerse doel is van die grootste belang om so ver as moontlik met die nuwe owerhede in Kiev te werk en om te help met die verkiesing op 25 Mei.
Tweede, pers beskikbaar ekonomiese hefbome, diegene wat individuele lede van die Russiese elite nie die minste nie.
Derdens, werk aan gebeure soos hulle op die langer termyn ontwikkel, met inagneming dat die Russiese gehoor nie net, of selfs die Russiese regering nie, maar ook 'n wyer Russiese publiek is wat hoop en verdien, 'n beter toekoms as wat Poetin hulle nou kan bied.
Verwante onderwerpe:verkiesings 25 Meiapplousgaspolities magteloosvergelding
EU-Oekraïne en Rusland gesprekke saamstem oor terme van 'n bindende protokol gas te beveilig vir die komende winter