In die kar beplan ek hierdie “ontruim”-ing. Ons het 2 groot honde (45 kg elk), ‘n kat, ‘n haas en visse. Die visse is seker ok, want hulle het darem baie water, so ek skuif my fokus op die res. Naby die huis, tussen al die rook, brandweerwaens en mense sien ek net die vlamme en vir die eerste keer voel ek die erns van die oomblik.
Ek is vinnig in die huis in en alles is vol rook. Binne sekondes brand my oë en my keel krap. Ek kry die hygende honde, kat en haas binne en gee vir hulle water. En toe begin ek pak. Dis ongelooflik hoe jy skielik besef hoeveel gemors jy het. As jy net ‘n paar minute het en ‘n kar vol plek, het jy regtig skielik nie veel wat jy MOET hê nie. Ek het ons ou familie Bybel gegryp en ‘n handsakkie wat ek by my ouma geerf het. Ek die silwer botterbakkie (wat ek nooit gebruik nie, maar dis vir my man belangrik) ingegooi. Ons ID’s en dokumente is saam met albums en die rekenaarboks in die kar gelaai. Die res is skielik net nie meer belangrik nie.
Met 2 honde, ‘n kat wat nie in haar boksie wil sit nie, ‘n haas en ‘n paar belangrike goedjies is ek daar uit. In die ry besef ek dat ek moontlik nie weer huis toe gaan gaan nie en ek huil heelpad. Ek gaan tel vir Lisa op met al die diere in die kar en toe sy haar hande om my nek gooi en my soen kom ek agter dat die ander goed eintlik nie saak maak nie. Want net daar besef ek wat ek regtig NODIG het en wat belangrik in my lewe is.
EK hoop julle huis het staande gebly – dankie vir die herinnering aan wat werklik in die lewe belangrik is