Satie was 'n besonders eksentrieke persoon, en is in 1887 bekendgestel as 'n "gymnopedist", kort voordat hy sy bekendste komposisies, die Gymnopédies, geskryf het. Behalwe vir sy musiek het Satie ook 'n stel skrywes nagelaat en vir publikasies bygedra soos die dadaïstiese tydskrif 391. 
Alhoewel hy in sy latere lewe trots daarop was om sy werk onder sy eie naam te publiseer, wil dit voorkom asof hy in die laat 19de eeu skuilname soos Virginie Lebeau en François de Paule in sommige van sy gepubliseerde skrywes gebruik het.
Erik Satie is op 17 Mei 1866 gebore as die seun van Alfred Satie en sy vrou Jane Leslie (née Anton), wat aan Skotse ouers in Londen gebore is. Erik is op Honfleur in Normandië gebore; sy kinderhuis aldaar is nou oop vir die publiek.  Toe Satie vier jaar oud was het sy gesin na Parys verhuis, nadat sy vader 'n pos as vertaler in die hoofstad aangebied is. Na sy moeder se dood in 1872 is hy (op 6-jarige ouderdom) saam met sy jonger broer, Conrad, teruggestuur na Honfleur om by sy grootouers aan vaderskant te woon. Daar ontvang hy sy eerste musieklesse by 'n plaaslike orrelis. In 1878, toe hy 12 was, sterf sy ouma, en word die twee broers in Parys herenig met hul vader, wat kort daarna weer (met 'n klavieronderwyseres) getroud is. Vanaf die vroeë 1880's het Satie onder meer salonkomposisies deur sy stiefmoeder en homself begin publiseer. 
In 1879 betree Satie die Paryse Konservatorium waar hy spoedig deur sy onderwysers as talentloos bestempel word. Georges Mathias, sy professor in klavier aan die konservatorium, het sy leerling se klaviertegniek in negatiewe terme beskryf as: "onbeduidend", "moeisaam" en "waardeloos".  Émile Decombes het hom "die luiste student in die Konservatorium" genoem.  Satie het jare later vertel dat Mathias, met groot aandrang, vir hom gesê het dat sy ware talent in komponeer lê. Nadat hy twee en 'n half jaar huis toe gestuur is, is hy aan die einde van 1885 (op 19-jarige ouderdom) weer in die Konservatorium opgeneem, maar kon hy nie 'n gunstiger indruk op sy onderwysers maak as voorheen nie, en gevolglik het hy 'n jaar later besluit op militêre diensplig. Satie se militêre loopbaan het egter nie baie lank geduur nie; binne enkele maande is hy ontslaan nadat hy homself doelbewus met brongitis besmet het. 
Teen die middel van 1892 het Satie die eerste stukke in sy eie stelsel van komposisie gekomponeer (Fête donnée par des Chevaliers Normands en l'honneur d'une jeune demoiselle), asook insidentele musiek tot 'n ruiterlike esoteriese toneelstuk (twee Préludes du Nazaréen). Hy het ook sy eerste 'poets' gepubliseer (en daarmee die première aangekondig van Le bâtard de Tristan, 'n anti-Wagner-opera wat hy waarskynlik nooit gekomponeer het nie),  en sy verbintenis met Péladan verbreek en daardie herfs met die Uspud- projek, 'n "Christelike Ballet", in samewerking met Contamine de Latour, begin.  Terwyl sy vriende uit beide die Chat Noir en die Auberge du Clou van Miguel Utrillo met hom gesimpatiseer het, is 'n promosie-brosjure vir die projek vervaardig, wat soos 'n pamflet vir 'n nuwe esoteriese sekte gelees het.
Satie en Suzanne Valadon ('n kunstenaarsmodel, kunstenaar, jarelange vriend van Miguel Utrillo, en moeder van Maurice Utrillo) het vroeg in 1893 'n verhouding aangeknoop. Na hul eerste nag saam wou hy met haar trou; die twee het egter nie getrou nie, maar Valadon het wel na 'n kamer langs Satie aan die Rue Cortot verhuis. Satie het versot geraak op haar,  en haar sy Biqui genoem. Hy het hartstogtelike aantekeninge oor "haar hele wese, lieflike oë, sagte hande en klein voete" geskryf. Gedurende hul verhouding het Satie die Danses gothiques gekomponeer ten einde sy gedagtes te kalmeer,  en Valadon het 'n portret van Satie geskilder wat sy vir hom gegee het. Na ses maande het sy egter weggetrek en Satie agtergelaat. Hy het agterna gesê dat hy "met niks anders as 'n ysige eensaamheid gelos is wat die kop met leegheid vul en die hart met hartseer."  Daar word geglo dat dit die enigste intieme verhouding was wat Satie ooit gehad het. 
Slegs enkele komposisies wat Satie ernstig opgeneem het, bly uit hierdie tydperk oor: Jack in the Box, musiek tot 'n pantomime van Jules Depaquit (wat Satie 'n "clownerie" noem); Geneviève de Brabant, 'n kort komiese opera oor 'n ernstige tema, met teks deur Patrice Contamine de Latour; The Dreamy Fish, klaviermusiek ter begeleiding van 'n verlore verhaal deur Cheminot;  en 'n paar ander wat meestal onvolledig was, met byna nie een daarvan wat opgevoer is nie, en nie een wat destyds gepubliseer is nie.
In Oktober 1905 het Satie aan Vincent d'Indy se Schola Cantorum de Paris ingeskryf  om klassieke kontrapunt te bestudeer terwyl hy steeds sy kabaretwerk voortgesit het. Die meeste van sy vriende was so stomgeslaan soos die professore aan die Schola toe hulle hoor van sy nuwe plan om na die klaskamers terug te keer, veral omdat d'Indy 'n bewonderaar van Saint-Saëns was, wie Satie nie juis gunstig bejeën het nie. Satie sou hierdie kursusse meer as vyf jaar lank as 'n gerespekteerde leerling aan die Schola volg en in 1908 'n eerste (intermediêre) diploma ontvang. Sommige van sy kontrapuntoefeninge in die klas, soos die Désespoir agréable is na sy dood gepubliseer. 'n Verdere opsomming van die tydperk voor die Schola verskyn ook in 1911: die Trois morceaux en forme de poire, wat 'n tipe kompilasie was van die beste van sy werk wat 1903 voorafgegaan het.
Hierdie gepubliseerde samestellings maak dit duidelik dat Satie nie die Romantiek en sy eksponente soos Wagner in totaliteit verwerp het nie, maar slegs sekere aspekte daarvan. Van sy eerste komposisie tot sy laaste het hy die idee van musikale ontwikkeling verwerp,  in die eng definisie van hierdie term, naamlik: die verweefdheid van verskillende temas in die ontwikkelingsseksie van 'n sonatevorm werk. As gevolg hiervan was sy kontrapuntale en ander werke baie kort; die "nuwe, moderne" fugas strek nie verder as die uiteensetting van die tema (s) nie. Oor die algemeen het hy gesê dat hy nie gedink het dat 'n komponis meer tyd van sy publiek moet neem as wat streng gesproke nodig is nie. Ook Melodrama, in die historiese betekenis van die destydse gewilde romantiese genre van "gesproke woorde teen 'n agtergrond van musiek", was iets wat Satie vermy het.
Intussen het daar ook ander veranderinge plaasgevind: Satie was 'n lid van 'n radikale sosialistiese party (hy het later, na Desember 1920, na die Franse Kommunistiese Party oorgeskakel).  Hy was ook binne die gemeenskap van Arcueil onder meer betrokke by die werk "Patronage laïque" vir kinders.  Hy het ook sy voorkoms verander na dié van 'n "burgerlike funksionaris" met 'n bolhoed, sambreel, ens. Hy het sy Middeleeuse belangstelling gekanaliseer na 'n eienaardige geheime stokperdjie: hy het in 'n argiefkabinet 'n versameling denkbeeldige geboue onderhou, waarvan die meeste van 'n soort metaal gemaak is wat hy op klein kaartjies geteken het.
Le Piège de Méduse (1913) beklee 'n unieke posisie in Satie se oeuvre aangesien dit 'n verhoogwerk was wat skynbaar bedink en gekomponeer is sonder enige samewerking deur ander kunstenaars.
Hy het in die moeilikheid beland oor 'n beledigende poskaart wat hy aan een van sy kritici geskryf het kort na die première van Parade; hy is tot 'n week van gevangenisstraf gevonnis, maar uiteindelik vrygelaat as gevolg van die (finansiële) optrede van Winnaretta Singer, prinses Edmond de Polignac.
Singer, wat antieke Grieks bemeester het toe sy reeds ouer as 50 was, het in Oktober 1916 'n werk oor Sokrates aangevra; dit sou sy Vie de Socrate word, wat hy vroeg in 1918 aan die prinses oorhandig het.
Hulle het komposisies ontdek wat vermoedelik verlore gegaan het of totaal onbekend was. Satie het gedink dat hy sy partituur vir Jack in the Box jare tevore op 'n bus agtergelaat het. Dit is egter agter die klavier, in die sakke van sy fluweelpakke, en op ander vreemde plekke gevind, en het ook sy Vexations; Geneviève de Brabant en ander ongepubliseerde of onvoltooide verhoogwerke ingesluit soos The Dreamy Fish; verskeie Schola Cantorum oefeninge; 'n voorheen ongesiene stel canine klavierstukke; en verskeie ander werke vir klavier, baie sonder 'n titel. Sommige hiervan sou later as aanvullende Gnossiennes, Pièces froides en Enfantines gepubliseer word.
(in Frans) erik-satie.com Webwerf wat gewy is aan die musikant, met 'n webjoernaal, tydslyn , galery en biografie