Pieter het sy vader, Kaleshaan (Philippus Jeremia) met die boerdery gehelp en na sy troue op die plaas aangebly. Om ekstra geld te verdien het hy verskeie take verrig. Hy was veral handig met houtwerk en messelary. Omdat hy ’n paar inheemse tale magtig was, het hy ook dikwels in die hof as tolk opgetree.
Pieter, beter bekend as Pietie, was die spreekwoordelike doodgoeie, ‘down-to-earth’ man en nogal lief vir sy sopie. Hoë geleerdheid het hy nie gehad nie en hy was ook nie beroemd nie. Hy was egter welbekend vir sy sin vir humor. Om iemand ’n poets te bak was skynbaar sy geliefkoosde stokperdjie. Hoe ouer hy geword het, hoe vrypostiger het hy hierdie stokperdjie beoefen. Hy het selfs begin geld vra (of ’n sopie of drie) wanneer iemand hom gevra het om iemand anders ’n poets te bak.
Pietie se vrypostigheid het gelei tot ’n gemeenskaplike besluit van ’n paar van sy vriende om hom ’n behoorlike les te leer. Twee van hulle het op ’n donker nag wit lakens oor hulle koppe getrek en hom ingewag by die bruggie, halfpad tussen die kroeg en die plaas. Dit was glo daar waar Pieter hom uit sy ongeloof in spoke geskrik het en dit was ook die laaste keer dat hy daardie spesifieke pad terug plaas toe aangedurf het.
By geleentheid het hy sy vriende gewed dat hy een Sondagmore in die kerk die helfte van die mense teenwoordig sou laat sing en die ander helfte sou laat lag.
Daar was geen orrel in die kerk nie en Pieter het dikwels as voorsanger opgetree. Die betrokke oggend dan, nadat die predikant die gesang of psalm aangekondig het, het hy (Pieter), wat min of meer in die middel van die kerk plaasgeneem het, aangehef en die mense het begin sing. Terwyl die gemeentelede hartlik gesing het, het hy omgedraai en vir diegene agter hom gesigte getrek. Nodeloos om te sê dat hy die weddenskap gewen het.
Oom Pietie en sy gade slyt hulle laaste jare in 'n huis op die dorp. Vir hom was dit belangrik om op die dorp te bly want hulle gesondheid het vinnig agteruit gegaan en die dokter was binne loopafstand vanaf die huis.