Operasie ondergang: Geallieerde magte vir Operasie Olympic - Artikels - 2022
Operasie ondergang: Geallieerde magte vir Operasie Olympic
Nog geen beste antwoord is deur airbolt gekies nie. Nadat die beste antwoord gekies is, sal dit hier verskyn.
Jammer, 'wat as' wat? U het u eie vraag beantwoord. Meer as 200 000 geallieerde troepe sterf - daarom het die VSA besluit om die bom te gebruik.
En ek weet dit was aaklig. Ek weet die foto's en berigte wat uit Japan gekom het, was onuitspreeklik en die lyding op 'n vlakte verstaan ​​ons net nie, maar op grond van die veronderstelling dat daar uit alles iets goeds kom, glo ek dat wat in die nasleep van die twee gebeur het bomme is grootliks dit wat die hele wêreld die afgelope 60+ jaar weerhou het van die gebruik van die dinge.
Daar is 'n ander alternatief.
Die VSA sou moontlik besluit het dat die koste te hoog sou wees en onderhandel oor 'n wapenstilstand soos in die eerste wêreldoorlog.
Dit lyk aanvanklik nie waarskynlik nie, maar toe het hulle net 72,000 verloor in die stryd om Okinawa, en ons kyk na dit deur die lens van wat werklik gebeur het
Die ander interessante vraag is: was die tweede bom op Nagasaki regtig nodig? Dit lyk my asof daar vier bomme was, die eerste een op die Trinity-werf, die 'klein seuntjie' Uraniumbom wat Hiroshima-mier gebruik het en die 'Fat man' Plutoninum-bom in Nagasaki.
Dit sal interessant wees om te weet of hulle besluit het om twee bomme te gebruik of watter kommunikasie tussen die twee plaasgevind het
Ja 4GS dit is die amptelike lyn
Maar moes hulle dit bewys? is die vraag.
Wanneer is die besluit om die tweede te laat val eintlik geneem?
Hier is iets wat ek van 'n ander webwerf af + gesny het:
Die Doelkomitee in Los Alamos op 10? 11, 1945, het Kyoto, Hiroshima, Yokohama en die arsenaal by Kokura as moontlike doelwitte aanbeveel. Die komitee het die gebruik van die wapen teen 'n streng militêre doelwit verwerp vanweë die kans om 'n klein teiken te mis wat nie omring is deur 'n groter stedelike gebied nie. Die sielkundige uitwerking op Japan was van groot belang vir die komiteelede. Hulle was dit ook eens dat die aanvanklike gebruik van die wapen voldoende skouspelagtig moet wees sodat die belangrikheid daarvan internasionaal erken kan word. Die komitee was van mening dat Kyoto, as 'n intellektuele sentrum van Japan, 'n bevolking het wat die betekenis van die wapen beter sou waardeer. Hiroshima is gekies vanweë die groot grootte, omdat dit ''n belangrike leërdepot' 'was en die potensiaal dat die bom groter vernietiging sou veroorsaak omdat die stad omring was deur heuwels wat 'n' fokuseffek 'sou hê.
Oorlogsekretaris Henry L. Stimson het Kyoto uit die lys geslaan vanweë die kulturele betekenis daarvan, oor die besware van generaal Leslie Groves, hoof van die Manhattan -projek. Volgens professor Edwin O. Reischauer het Stimson "sedert sy wittebrood daar etlike dekades tevore Kyoto" geken en bewonder ". Op 25 Julie is generaal Carl Spaatz beveel om een ​​van die teikens: Hiroshima, Kokura, Niigata of Nagasaki so gou as op 3 Augustus te bombardeer, indien die weer dit toelaat, en die oorblywende stede as ekstra wapens beskikbaar is.
dit wil voorkom asof die besluit op 10 of 11 Mei 1945 geneem is
Wel, die besluit van Hiroshima ja.
Die punt is dat 'n oorlog slegs oorweeg moet word om onnodige rampe te vermy.
As Japan die geleentheid sou kry om na Hiroshima oor te gee, maar voor Nagasaki, sou dit interessant wees om te weet wie die idee verwerp het.
Indien nie, wie was die besluit om nie die Japannese oorgawe te soek nie?
Op die een of ander manier het iemand ontsettend baie lewens.
Ek weet dat daar 'n paar 'alternatiewe geskiedenisse' is, soos 'Wat as Duitsland die Tweede Wêreldoorlog sou wen' as historici bekende feite ekstrapoleer en dit in 'n 'alternatiewe' verhaal projekteer.
Dit is waarna ek gekom het, maar waarskynlik verkeerd gestel, aangesien dit laat in die nag was.
BTW Hugh Spencer, my pa was in die RAF in die verre ooste en sou waarskynlik ook deel wees van Tiger Force.
Ek weet nie wanneer die besluit om die tweede bom te laat val, is geneem. As ek moet raai, sou ek sê dat dit op dieselfde vergadering sou wees wat besluit het wanneer die eerste een gaan val. Die besluit blyk polities te wees in teenstelling met militêr -strategiese. Ek sal nog 'n aanhaling op dieselfde webwerf + plak, wat verduidelik hoekom, as u egter onthou dat 10-11 Mei 1945 slegs 2-3 dae was nadat die oorlog in Europa geëindig het en die bondgenote weer eens was teenoor mekaar in idealogiese opposisie, of die begin van die Koue Oorlog as u dit verkies. Ek doen Stem saam met jou Jake as jy sê dat iemand baie sterftes op hul lyf het.
. In Europa begin spanning ontstaan ​​tussen die Sowjetunie en sy westelike bondgenote. Aangesien die USSR daar 'n oorweldigende numeriese meerderwaardigheid gehad het, was 'n bewys van geweld nodig om Stalin te oortuig om 'op te tree'. Boonop was die Russe besig om voor te berei op 'n inval in Japan. Ek dink dat hierdie oorwegings destyds minstens so geldig was as om Amerikaanse lewens te red.
Nadat ek my tweede antwoord herlees het, sou dit wel wees nou blyk dat die besluit om die tweede bom te laat val, geneem is 25 Julie waar hy beveel is om op die teikens op 3 Augustus of wanneer die weer dit toelaat, te bombardeer en ander stede soos bomme beskikbaar is:
. Op 25 Julie is generaal Carl Spaatz beveel om een ​​van die teikens: Hiroshima, Kokura, Niigata of Nagasaki, so gou as op 3 Augustus te bombardeer as die weer dit toelaat en die oorblywende stede, aangesien ekstra wapens beskikbaar is.
Die verhaal van die polio -kruistog bring hulde aan 'n tyd toe Amerikaners saamgespan het om 'n vreeslike siekte te oorwin. Die mediese deurbraak het ontelbare lewens gered en 'n deurdringende impak op die Amerikaanse filantropie gehad wat vandag nog steeds gevoel word.
Thousand Week Reich - Operation Downfall, the American Invasion of Japan, 1945
EDIT: oeps, wel 1) jammer vir die fout in sterkte, en ook die & quotfascistiese oorloë & quot; is nie 'n kanonieke term nie, vergeet dit, beskou dit as 'n 'Stille oorlog'.
In Julie 1945 was die eens groot Japannese ryk in puin, vier jaar voordat dit op Pearl Harbor gedobbel het, en ondanks aanvanklike sukses, is die Japanse vloot en weermag geleidelik teruggestoot in die rigting van die tuiseilande teen 1943 was die Amerikaanse oorlogsmasjien in volle sterkte, Japan meer as tien keer geproduseer het, en 'n reeks rampspoedige seegevegte in die Filippyne middel 1944 het Japan van die grootste deel van sy vloot gestroop. Maar Japan sou nog nie oorgee nie, soos die twee slag van Iwo Jima en Okinawa in onderskeidelik Desember 1944 en Februarie 1945 bewys het, en dit het duidelik geword dat die laaste geveg op die tuiseilande gevoer sou moes word. In April 1945 het die Amerikaanse opperbevel gevra om 'n verslag oor die gereedheid van die atoomwapen, aangesien sommige mense gedink het dat dit die keiser kan dwing om oor te gee, maar nadat hulle verneem het dat dit op sy beste nie einde Julie beskikbaar sou wees nie, besluit hulle om te begin die operasie Downfall, die inval in Japan, wat deur kernbomme gehelp sou word.
Op 25 Julie 1945 (X-Day) het die Amerikaanse magte bestaande uit die Sesde Leër, ondersteun deur die Amerikaanse Derde, Vyfde en die Sewentiende Vloot saam met die Britse Stille Oseaan-vloot, almal ondersteun uit die lug deur die Amerikaanse Verre Ooste se lugmag , Amerikaanse strategiese lugmag van die Stille Oseaan, die gesamentlike Anglo-Kanadese Tiger Force en die Australiese First Tactical Air Force het met Operasie Olympic begin tydens die inval in Kyūshū. Hierdie mag het aanvanklik gekant teen die 57ste en 40ste leërs, deel van die Tweede Algemene Leër wat ook bestaan ​​het uit die 16de gebiedsleër, die 216ste afdeling, ondersteun deur die Volunteer Fighting Corps (国民 義勇 戦 闘 隊 Kokumin Giyū Sentōtai), ondersteun op see deur 100 Koryu-klas midget-duikbote, 250 Kairyu-klas duikbote, 1000 Kaiten-bemande torpedo's en 800 Shinyo-selfmoordbote, ondersteun in die lug deur die Sesde Lugweermag, waarvan 5000 vliegtuie wat as kamikazes aangewys is, 5000 vliegtuie beskikbaar vir kamikaze bestaan diens, 7 000 vliegtuie wat herstelwerk benodig. (Die Volunteer Fighting Corps was baie swak toegerus, meestal met behulp van molotovs, swaarde, messe, bajonette, polearms, stokke, stokke en stokke, geslypte bamboes en hout, verouderde vuurwapens. Granate was egter baie algemeen).
Die inval was voorafgegaan deur 'n week van intensiewe Amerikaanse operasies, soos 'n afleidingslanding met 2 afdelings op die eiland Shikoku, intensiewe bombardering van die belangrikste kommunikasie- en vervoerknope van Kyūshū en 'n aanvanklike vertrek op die klein eiland Shimo-Koshiki, af die kus van Kyūshū.
'N Paar uur na die aanvanklike landings is die eerste kernwapen wat in oorlogvoering gebruik is, op Miyakonojō, 'n stad wat die hoofkwartier van die Japanse 25ste afdeling en 'n spoorwegaansluiting gehad het, laat val. Die hitte van die ontploffing het die Japannese vasberadenheid eenvoudig getemper.
Op 3 Augustus is die tweede atoombom laat val, hierdie keer op 'n industriële teiken - die stad Kokura, om die stad se vervaardiging van ammunisie, lugafweergewere en versterkingsmateriaal op die strand te stop. Baklei was apokalipties. Kamikaze -aanvalle, banzai -aanklagte, bunkers oral, selfmoordgranaat -hinderlae gevolg deur 'n futiele aanklag van swaarde, messe en spiese van die Volunteer Fighting Corps (KGS) wat gelei het tot hul slagting, burgerlikes pleeg selfmoord in die naam van die keiser. Ondanks hul vasbeslotenheid, het die Japannese hoë bevel bevel gegee om terug te trek van die kus van die suide van Kyushu - waar dit 'n maklike doelwit was vir die vuurskepe - na die berge en woude, wat vroeg in Augustus deur die indringer magte toegeneem het, maar die Japannese magte sou voortdurend die Amerikaanse magte aanval, hulle verhinder om die binneland in te gaan en die verdedigende troepe swaar ongevalle aanrig.
Teen X+30 (24 Augustus) was Amerikaanse sterftes 68 000, insluitend 5 000 ongevalle ter see. Die Japannese slagoffers was 195 000, insluitend burger en KGS. Die Japannese het met min effek chemiese wapens teen die invalsmagte gebruik. Ter weerwraak het die Geallieerde magte nie net chemiese wapens teen militêre magte, maar ook teen rys- en mielie -gewasse, ontplooi. Deur lae vlieënde vliegtuie en trosbomme te gebruik, sou die gewasse wat geraak word binne twaalf uur heeltemal vernietig word.
Na die eerste twee bomme is daar teen einde Augustus 'n derde bom op Hiroshima neergegooi. Die Japanners was oortuig dat die Verenigde State moontlik nie meer sou hê nie, maar het voortgegaan om te veg. In September duur die bloedige gevegte in die suide van Kyūshū voort. In hierdie tydperk het die militêre slagoffers hul hoogste koerse bereik. Einde September is daar elke week 'n bom neergegooi. Die doelwitte was Nagasaki, Niigata, Ōita en Kumamoto. Die Japannese vasberadenheid het in die hitte buigbaar geword. In Oktober is nog vier bomme op Nagoya, Fukuoka, Tosu en Yokohama neergegooi.
Uiteindelik, op 26 Oktober, X+93, V-Day het die Japannese regering oorgegee, hoewel nie sonder komplikasies nie. Teen X+93 was die Amerikaanse ongevalle -syfer 328 000, insluitend vloot- en lugverliese. Die Japannese verliese was 1,2 miljoen, uitgesluit KGS en burgerlike ongevalle. Japanse vasberadenheid het gesmelt tot 'n stomende plas. Vieringe het oral in die Verenigde State uitgebreek en die oorlog wat op 7 Desember 1941 begin het, was uiteindelik verby. 45% van die Amerikaanse slagoffers het die afgelope 93 dae van die oorlog voorgekom.
In Berlyn se nuus oor die nuwe Amerikaanse bom het Hitler geskud, wie se wetenskaplike en ingenieurs beweer het dat so 'n wapen nie met hul hulpbronne realiseerbaar was nie, sou die fuhrer die onmiddellike herstart van die kernprogram beveel, maar die tekort aan geskoolde wetenskaplike en spioenasiering in Amerika sou maak hierdie poging baie moeiliker as beplan, en oorkant die Atlantiese Oseaan rus die Amerikaanse oorlogsmasjien nie. In albei lande het dit duidelik geword dat die volgende dekades nie net die toekoms van hul nasies nie, maar ook die mensdom as geheel sou definieer.
Wat sou meer vernietigend vir die Westerse bondgenote gewees het: Operasie ondenkbaar of operasie ondergang?
Goed dat u ten minste erken dat u waarneming slegs 'n klein deel van die dekade is, maar dit is nog steeds 'n aansienlike oordrywing. Gegewe die groot onsekerheid in die ekonomie na 1997, is dit baie moeilik om te sien hoe mense veiliger is as tydens die kommunistiese tydperk toe ten minste werk en basiese maatskaplike dienste gewaarborg is.
Ernstig? Die totalitêre onderdrukkingsapparaat was 'n ernstige kommer vir die meeste mense (in teenstelling met openlike teenstanders van die regime, wat in teenstelling met die huidige wensdenkery van die dag ver van 'n belangrike groep was), miskien dertig jaar voor 1989. Werklike misdaad wat gewone burgers deurgeslaan het die dak in hierdie tydperk.
Ek is nie seker hoe akkuraat die ramings van ongevalle is nie. Aantal Japannese soldate en wapens is een ding: of die haastig gemobiliseerde burgers die vaardigheid het om dit effektief te gebruik, is 'n ander ding. Om die een situasie na die ander te ekstrapoleer, hou altyd risiko in.
Willekeurige snuffel aanlyn dui aan dat die Geallieerdes op 'n relatief duidelike terrein sou beland, beide in Kyushu en naby Tokio, dan sou hulle eenvoudig die lyn in Kyushu vashou eerder as om die hele gebied te probeer inneem. Elke Japannese teenaanval, dink ek, is werklik gedoem om te misluk, en ek verbeel my dat die Geallieerdes dit eintlik sal verwelkom, want dit is makliker om 'n vyand wat in die oop veld aanval (waar tenks en artillerie hul handel ten volle kan beoefen) te verslaan as om hulle uit berge en grotte te steek .
Trouens, dit lyk asof die Japannese ten volle bedoel was om met alle magte in die rigting van die Kanto -vlakte aan te val, maar ek kan geen dokumentasie vind oor die operasies van weerskante nie, nadat die Tokio -gebied beveilig is. Ek dink in elk geval dat as die uitstekende veteraan -Duitse tenkafdelings nooit daarin geslaag het om die Geallieerdes die see in te dryf nie (hulle dink naby aan Salerno, dink ek), die relatief ongetoetste Japannese tenkafdelings (ek kan my nie herinner aan 'n geval waar hulle gebruik 'n tenkafdeling as 'n hele eenheid teen die Geallieerdes) sal waarskynlik nie beter vaar nie,
Trouens, dit lyk asof die Japannese ten volle bedoel was om met alle magte in die rigting van die Kanto -vlakte aan te val, maar ek kan geen dokumentasie vind oor die operasies van weerskante nie, nadat die Tokio -gebied beveilig is. Ek dink in elk geval dat as die uitstekende veteraan Duitse tenkafdelings nooit daarin kon slaag om die Geallieerdes die see in te dryf nie (hulle dink naby aan Salerno, dink ek), die relatief ongetoetste Japannese tenkafdelings (ek kan my nie herinner aan 'n geval waar hulle gebruik 'n tenkafdeling as 'n hele eenheid teen die Geallieerdes) sal waarskynlik nie beter vaar nie,
Die JCS -skatting was uitsluitlik gebaseer op gereelde IJA -kragte, en word toegepas op beide OLYMPIC en CORONET. Hulle skatting was nie verantwoordelik vir die personeel van die IJN of IJAAF wat in diens geneem is nie, en ook nie die burgerlike milisies wat geopper moes word nie. Post Okinawa, oorlogsekretaris Stimson, het 'n skatting laat doen vir sy kantoor wat bevind dat 1,7–4 miljoen Amerikaanse slagoffers gebaseer is op Okinawa -ervarings en daarom waarskynlik in die verwagting van die burgerlike milisies gedink het. Wat die landings self betref, om Gianreco aan te haal:
[wysig] Geallieerde herwaardering van Olimpiese
Amerikaanse militêre intelligensie het aanvanklik die aantal Japannese vliegtuie op ongeveer 2500 geskat.  Die Okinawa -ervaring was sleg - byna twee sterftes en 'n soortgelyke aantal gewondes per sortie - en Kyūshū sal waarskynlik erger wees. Om die skepe van Okinawa aan te val, moes Japannese vliegtuie lang afstande oor oop water vlieg om die skepe van Kyūshū aan te val, hulle kon oor land vlieg en dan kort afstande na die landingsvlote. Geleidelik het intelligensie geleer dat die Japannese al hul vliegtuie aan die kamikaze missie en effektiewe maatreëls tref om dit tot die geveg te bewaar. Volgens 'n weermag in Mei was 3,391 vliegtuie in Junie, 4,862 in Augustus 5,911. 'N Navy -skatting, wat enige onderskeid tussen oefen- en gevegsvliegtuie laat vaar het, was in Julie 8 750 in Augustus, 10 290. 
Die Geallieerdes het teen Kamikaze voorbereidings getref, bekend as die Big Blue Blanket. Dit behels die toevoeging van meer vegvliegtuie by die draers in die plek van torpedo- en duikbomwerpers, en die omskakeling van B-17's in radarpakkies in die lug-soortgelyk aan die huidige AWACS. Nimitz het 'n plan beraam vir 'n pre-invasion-voorval, en 'n paar weke voor die werklike inval 'n vloot na die invasie-strande gestuur, om die Japanners op hul eenrigtingvlugte te lok, wat dan sou vind-in plaas van die waardevolle , kwesbare vervoer-skepe gelaai met lugafweergewere van stam tot agterkant.
Die belangrikste verweer teen Japannese lugaanvalle sou afkomstig wees van die massiewe vegmagte wat op die Ryukyu -eilande vergader het. Die Amerikaanse weermag se vyfde en sewende lugmag en Amerikaanse mariene lugeenhede het onmiddellik na die inval na die eilande ingetrek, en lugsterkte het toegeneem ter voorbereiding op die algehele aanval op Japan. Ter voorbereiding op die inval het 'n lugveldtog teen Japannese vliegvelde en vervoerslae begin voor die Japannese oorgawe.
Gedurende April, Mei en Junie het die geallieerde intelligensie die opbou van Japannese grondmagte gevolg, insluitend vyf afdelings wat by Kyūshū gevoeg is, met groot belangstelling, maar 'n mate van selfvoldaanheid, en nog steeds voorspel dat die totaal vir Kyūshū in November ongeveer 350,000 soldate sou wees. Dit het in Julie verander, met die ontdekking van vier nuwe afdelings en aanduidings van meer wat kom. Teen Augustus was die telling tot 600 000, en Magic cryptanalysis het geïdentifiseer nege afdelings in die suide van Kyūshū - drie keer die verwagte getal: in werklikheid was dit steeds 'n ernstige onderskatting van die Japannese sterkte, sien hierbo. Die geskatte troepesterkte vroeg in Julie was 350 000,  het tot 545 000 begin Augustus gestyg. 
Die intelligensie-onthullings oor Japanse voorbereidings op Kyushu wat middel Julie verskyn het, het kragtige skokgolwe in die Stille Oseaan en in Washington oorgedra. Op 29 Julie, [MacArthur se intelligensiehoof, generaal -majoor Charles A.] Willoughby. het eers opgemerk dat die skatting in April die Japanse vermoë moontlik gemaak het om ses afdelings op Kyushu te ontplooi, met die potensiaal om tien te ontplooi. 'Hierdie [ses] afdelings het sedertdien verskyn, soos voorspel,' het hy opgemerk, 'en die einde is nie in sig nie.' As dit nie nagegaan word nie, dreig dit "om te groei tot [die] punt waar ons aanval op 'n verhouding van een (1) tot een (1) wat nie die resep vir oorwinning is nie." [ 29 ]
Die opbou van Japannese troepe op Kyūshū het daartoe gelei dat Amerikaanse oorlogsbeplanners, veral generaal George Marshall, drastiese veranderinge aan die Olimpiese, of dit vervang deur 'n ander plan vir inval.
[wysig] Chemiese wapens
As gevolg van sy voorspelbare windpatrone en verskeie ander faktore, was Japan veral kwesbaar vir gasaanvalle. Sulke aanvalle sou die Japannese neiging om uit grotte te veg neutraliseer - grotte sou die soldate se blootstelling aan gas net verhoog.
Alhoewel chemiese oorlogvoering deur die Geneefse protokol verbied is, was die Verenigde State nóg Japan destyds ondertekenaars. Terwyl die Verenigde State belowe het om nooit gasoorlog te begin nie, het Japan vroeër in die oorlog gas teen die Chinese gebruik. 
"Die vrees vir Japannese vergelding [vir die gebruik van chemiese wapens] het verminder, want teen die einde van die oorlog het Japan se vermoë om gas per vliegtuig of langafstand-gewere te lewer, amper verdwyn. Die gebruik van die gas is: 'Alle voorsorg moet getref word om nie die vyand 'n voorwendsel te gee om gas te gebruik nie,' is die bevelvoerders gewaarsku. deur die Amerikaanse magte omdat hulle bang was vir eskalasie. " 
Op bevel van Marshall het generaal-majoor John E. Hull gekyk na die taktiese gebruik van kernwapens vir die inval in die Japanse tuiseilande (selfs nadat Marshall twee strategiese atoombomme op Japan laat val het, het Marshall nie gedink dat die Japannese onmiddellik sou kapituleer nie). Kolonel Lyle E. Seeman het berig dat ten minste sewe bomme teen X-Day beskikbaar sou wees, wat op die verdedigende magte laat val word. Seeman het meegedeel dat Amerikaanse troepe nie 'ten minste 48 uur lank 'n gebied binnekom wat die bom getref het nie, maar die risiko van uitval word nie goed verstaan ​​nie, en dat die kort tydjie 'n aansienlike blootstelling aan bestraling vir die Amerikaanse troepe sou meegebring het. 
[wysig] Alternatiewe teikens
Die beplanners van die Joint Staff, wat kennis geneem het van die mate waarin die Japannese ten koste van die res van Japan op Kyūshū gekonsentreer het, het alternatiewe plekke oorweeg om binne te val, insluitend die eiland Shikoku, of noordelike Honshū by Sendai of Ominato - of voorlopige inval en gaan direk na Tokio.  Aanval op die noorde van Honshū sou die voordeel van 'n baie swakker verdediging hê, maar ten koste van landgebaseerde lugsteun (behalwe die B-29's) van Okinawa.
[wysig] Vooruitsigte vir Olimpiese
Generaal Douglas MacArthur verwerp die behoefte om sy planne te verander. 'Ek is seker dat die Japannese lugpotensiaal u aangemeld het as 'n toename in ons OLIMPIES werking is baie oordrewe. … Wat die beweging van grondmagte betref ... ... Na my mening moet daar nie die minste gedink word om die OLIMPIES operasie. " Admiraal Ernest King, die CNO, was egter bereid om amptelik teen die inval in te gaan, met die instemming van admiraal Nimitz, wat 'n groot geskil in die Amerikaanse regering sou veroorsaak het.
Op hierdie tydstip sou die belangrikste interaksie waarskynlik tussen Marshall en Truman gewees het. Daar is sterk bewyse dat Marshall tot 15 Augustus toegewyd was aan 'n inval. ... Maar Marshall se persoonlike toewyding tot inval sou gematig gewees het, was sy begrip dat burgerlike sanksie in die algemeen, en Truman in die besonder, onwaarskynlik sou wees vir 'n duur inval wat nie meer konsensusondersteuning van die gewapende dienste geniet nie. [ 35 ]
Sonder die Amerikaners se wete was die Sowjets besig om voor te berei om hul invalle van Sakhalin en die Koerieleilande op te volg met 'n inval teen die swak verdedigde eiland Hokkaidō teen einde Augustus, wat druk sou plaas op die Geallieerdes om iets vroeër as November te doen . Op 15 Augustus het die Japannese ingestem om oor te gee, wat die hele vraag na inval moontlik maak. 
Dit is nie hoekom August Storm die Japannese so 'n skok vir die stelsel was nie. Dit was 'n skok omdat die Japannese hul hoop gevestig het op 'n onderhandelde skikking via die Sowjets gedurende die grootste deel van die Stille Oseaan -oorlog, en dit het ook hul grootste oorblywende leër gesloop, Manchukuo verloor en Korea, hul modelkolonie en een van hul oorblywende bedingingsskyfies, in gevaar.
Daar was, soos ek dit verstaan, byna geen vrees van die Japannese dat die Sowjets eintlik hul voete op die Tuis -eilande sou sit nie.
Bevelvoerder van 10 miljoen mans
Opgevolg op ondergang (met verwysing na D.M. Giangreco, "Hel om te betaal"):
Toe die gesamentlike stafhoofde die inval in April 1945 goedkeur, het hulle ook 'n paar verhoudings aangeneem op grond van die ervarings in Europa en die Stille Oseaan om te gebruik by die voorspelling van ongevalle. Onder die Europese ervaring is gemiddeld 0,42 mans gedood of vermis en 1,74 gewond per 1,000 man per dag (2,16 totaal) onder die Pacific Experience, die verliese was baie hoër, 1,95 sterf of vermis en 5,50 gewond per 1,000 mans per dag ( 7,45 totaal). Deur die 'Europese' tariewe toe te pas op die magte wat bedoel is vir Operasie 'Olympic' (815,548) en 6 maande geveg te aanvaar (Japannese ammunisiereserwes), gee 'n totaal van 61,655 gedood/vermiste en 255,430 gewond deur X + 180 met die 'Stille Oseaan' tariewe hierdie getalle styg na 286,257 vermoorde/vermiste en 807,303 gewondes oor dieselfde tydsbestek, wat die beplande vervangingsstroom van 100,000 man per maand vir die weermag en 40,000 vir die vloot en mariniers ver oortref. As hulle met hierdie probleem te kampe gehad het, sou die Amerikaners gedwing gewees het om óf troepe wat vir Coronet bestem was te sifonteer (die operasie vertraag nog), konsepte nog verder op te hef, of om meer buitelandse steun te vra om die leemte te vul, waarvan niks was baie smaaklike oplossings. Op Kyushu het die Amerikaanse beplanners gehoop dat hul drie ingrypende inval hulle in staat sou stel om die flanke van die Japannese verdedigers te draai, wat hulle tyd sou gee om die suidelike derde van die eiland 90 dae na die operasie te beveilig en oor te gaan na 'n verdedigende houding, en sodoende verliese te behou op 'n 'aanvaarbare' vlak. Die probleem was dat Japannese voorbereidings basies gewaarborg het dat die drie 'flanking' aanvalle eintlik drie frontale aanvalle in die tande sou wees, een van die sterkste versterkte terreine in die geskiedenis. Die Amerikaanse intelligensiedienste het soveel verkeerd geraak oor die toestand van die Japanse voorbereidings dat 'n studie wat deur mariene majoor Mark P. Arens in die 90's uitgevoer is, tot die gevolgtrekking gekom het dat die beplande landing deur die V Amphibious Corps (en by uitbreiding, die 6de leër as 'n geheel ) sou net reguit misluk het.
Coronet sou nog erger gewees het - die bogenoemde tariewe sou toegepas word op die aanvanklike mag van 1,171,646 troepe in 25 afdelings van die Eerste en Agtste Weermag met die onmiddellike 3 -afdeling reserwe (140,598 personeel of 46,866/afdeling) gevolg deur die 12 afdelings van die Tiende Army and Commonwealth Corps (562,390 moet teen 4 per maand afgelewer word) lewer die volgende resultate, as die Geallieerdes op een of ander manier volle sterkte kan behou:
Maand 1: 16,534 vermoor/vermis, 68,499 gewond, 85,033 totaal
Maand 2: 18.896 vermoor/vermis, 78.285 gewondes, 97.181 totaal
Maand 3: 21 258 dood/vermis, 88 070 gewondes, 109 328 in totaal
Maand 4: 23,620 dood/vermis, 97,856 gewond, in totaal 121,476
Maand 5: 23,620 vermoor/vermis, 97,856 gewond, in totaal 121,476
Maand 6: 23,620 vermoor/vermis, 97,856 gewond, 121,476 in totaal
Totaal Coronet: 127,548 vermoor/vermis, 528,422 gewond, 655,970 totaal
Stille Oseaan -ervaring
Maand 1: 76,766 vermoor/vermis, 216,520 gewond, 293,286 in totaal
Maand 2: 87,733 vermoor/vermis, 247,452 gewond, 335,185 in totaal
Maand 3: 98 700 vermoor/vermis, 278 383 gewondes, 377 083 in totaal
Maand 4: 109 666 vermoor/vermis, 309 315 gewondes, 418 981 totaal
Maand 5: 109 666 vermoor/vermis, 309 315 gewondes, 418 981 in totaal
Maand 6: 109 666 vermoor/vermis, 309 315 gewondes, 418 981 in totaal
Totaal Coronet: 592.197 vermoor/vermis, 1.670.300 gewond, 2.262.497 totaal
Tel die getalle vir Olympic in en u kyk na tussen 973,055 en 3,356,057 sterftes (insluitend tussen 189,203 en 878,454 dood en vermis) net vir Geallieerde grondmagte vir 6 maande se gevegte in Kyushu en nog 6 maande in Honshu. Selfs hierdie syfers is egter nie omvattend nie: 'n integrale deel van die Japannese opposisiestrategie behels massiewe, gekoördineerde aanvalle op die geallieerde aanrandingsvaart voordat die troepe selfs aan boord gegaan het om chaos onder die indringers te saai en hul pogings om 'n veilige strandhoof te vestig, te bewerkstellig. . In Okinawa het die uitgawes van 1,430 vliegtuie, waarvan 1 uit 9 daarin geslaag het om hul teiken aan te val, 4,907 vermoor en 4,874 gewondes of ongeveer 61,5 slagoffers per suksesvolle staking opgelewer. Aan die kus van die vasteland van Japan sou die vyandelike lugmag verskeie voordele bo hul voorgangers in die Ryukyus geniet het, naamlik korter vliegafstande, meer veranderlike vliegpatrone en radarverberging vanaf die bergagtige terrein. As die kamikazes hul prestasie, byvoorbeeld, tot 1 uit 6 of 1 uit 7 as gevolg hiervan verbeter, sou die geïmpliseerde totaal van ongeveer 1 500 treffers op die Amerikaanse vloot nog 90 000 sterftes opgelewer het voordat 'n geallieerde diensman werklik 'n voet sou sit 'n Japannese strand.
Afgesien van wiskundige ekstrapolasie gebaseer op vorige ervaring, was daar ook 'n ander, meer direkte metode om die slagoffers te bereken wat uit die Amerikaanse ervaring op Okinawa ontstaan ​​het en op ander plekke teen die einde van die Stille Oseaanoorlog weerspieël is. Hierdie formule, geskep deur MacArthur se hoof van intelligensie, majoor genl Charles A Willoughby, noem die sinistere verhouding vanweë die implikasies daarvan vir die komende inval en sê in wese dat 2 tot 2,5 Japannese 'divisie-ekwivalente' ongeveer 40.000 Amerikaanse slagoffers kan onttrek land, dws een slagoffer vir elke Japannese verdediger. Terwyl die hart van die Japannese garnisoen op Okinawa (heeltemal onder die gewere van die Amerikaanse Stille Oseaanvloot deurgaans) slegs uit 'n tipe B -afdeling bestaan ​​het, die 24ste, 'n tipe C -afdeling, die 62ste en 'n onafhanklike gemengde brigade, die eerste en Tweede Algemene Leërs op die vasteland het toegang tot 'n baie meer formidabele reeks eenhede wat die afdelings van Ushijima aansienlik oortref het in beide getalle en vuurkrag (meer besonderhede oor hul TO & ampEs hier: TO & ampEs van Japannese afdelings wat Operation DOWNFALL konfronteer), wat dit moontlik maak dat hul vernietigingskrag kon Willoughby se formule oorskry. As ons egter die oorspronklike 20 000 ongevalle per afdeling-ekwivalent behou en dit toepas op die Japanse verdedigingsplanne vir beide Kyushu en Honshu, kan ons 'n ruwe skatting maak:
Vir Mutsu-Go, luitenant-generaal Yokoyama se plan om Operasie Olympic te konfronteer, het die verdediging van die suide van Kyushu hoofsaaklik geval by die 40ste en 57ste leërs (9 afdelings, 2 tenkbrigades, 3 onafhanklike gemengde brigades) plus reserwes bestaande uit 2 afdelings, 3 onafhanklike gemengde brigades, 'n tenkbrigade en 'n tenkregiment afkomstig van die 56ste leër in die noorde van Kyushu en die Higo- en Chikugo -magte in die middel. Daarbenewens word verwag dat die 15de gebiedsleër in Chugoku (Honshu) nog 2 tot 4 afdelings oor die seestraat vanaf Shimonoseki kan stuur. Die oorblywende 4 afdelings in Noord -Kyushu (3 infanterie en 1 AA) was relatief onbeweeglik en het nie direk deelgeneem aan die bestryding van 'n inval in die suide nie. Thus, having to grind through between 19 and 21 'division-equivalents,' Walter Krueger's Sixth Army could be expected to incur between 380,000 and 420,000 casualties (including between around 100,000 to 110,000 killed and missing) on Kyushu before Japanese resistance could be broken.