Cypriotische slaai resep (Grieks, met klein groot verskille) - Tradisionele resepte - 2022
Hierdie slaai is eintlik 'n Griekse slaai. Die verskil is dat die fetakaas in blokkies gesny word en vars koljanderblare bygevoeg word.
'n paar olywe (swart, groen, gevul - dit maak nie saak nie)
50 gr fetakaas of skaapvleis (gesout)
1 eetlepel suurlemoensap (in plaas van asyn)
VOORBEREIDING VAN RESEPTE Cypriotiese slaai (Grieks, met klein groot verskille):
Sny al die groente in blokkies, skywe, skubbe ... elkeen soos u wil :) en meng met die koljanderblare.
Sny die kaas in blokkies en meng met die groente en olywe.
Sprinkel die olie en suurlemoensap oor die mengsel van groente, kaas en groente.
Die slaai kan bedien word as 'n bykos langs steaks of as 'n hoofgereg, in geval van dieet :)
Koljander kan met pietersielie vervang word, as dit geriefliker is
Die ontdekking van 'n Neanderdal -skedel in 'n grot op die Halkidiki -skiereiland in Masedonië in 1960 bevestig die teenwoordigheid van mense in Griekeland 700 000 jaar gelede. Paleolitiese bene en gereedskap is in die Pindosberge (6500 v.C.) ontdek.
Die oorgang na die pastorale bestaan ​​het in die Neolitiese (7000 - 3000 vC) plaasgevind. Die vrugbare gebied van Thessalië was die eerste so 'n gebied. Mense het koring en gars verbou en skape en bokke grootgemaak. Hulle gebruik klei om eenvoudige voorwerpe, vase en beeldjies te maak van die godin van die aarde, waarna hulle aanbid het.
In 3000 vC het mense in nedersettings met strate, pleine en baksteenhuise gewoon. Die dorpe was gesentreer rondom 'n paleisagtige struktuur wat aan die stamhoof behoort het. Die mees volledige neolitiese Griekse nedersettings is Dimini (bewoon tussen 4000 - 1200 vC) en Sesklo, naby Volos.
Omstreeks 3000 vC. Indo-Europese emigrante het bronsverwerking aan Griekeland bekendgestel en dus is daar drie merkwaardige beskawings gebore: Kykladiese, Minoïese en Mykeneërs.
Die Kykladiese beskawing was gesentreer op die Cyclades -eilande en is verdeel in drie periodes: vroeg (3000 - 2000 v.C.), middel (2000 - 1500 v.C.) en laat (1500 - 1100 v.C.). Die indrukwekkendste nalatenskap wat hierdie beskawing agtergelaat het, is die beeldjies gemaak van Paryse marmer - die beroemde Kykladiese beeldjies. Soos dié in die Neolitiese, het hierdie beeldjies die godin van die aarde uitgebeeld. Ander oorblyfsels sluit in brons- en obsidiaanse gereedskap en wapens, goue juweliersware en kleivate.
Die mense van die Cycladiese beskawing was vaardige matrose en het welvarende maritieme aangeleenthede gehad. Hulle het uitgevoer na Klein -Asië (Wes -Turkye vandag), Europa en Noord -Afrika, sowel as na Kreta en Griekeland. Die Cyclades -eilande is beïnvloed deur sowel die Minoïese as die Mykeense beskawings.
Die Minoïese beskawing van Kreta was die eerste gevorderde beskawing wat in Europa ontwikkel is, geïnspireer deur twee groot beskawings in die Midde -Ooste, die Mesopotamië en die Egiptenaar. Argeoloë verdeel die Minoïese beskawing in drie periodes, sowel as die Kykladiese beskawing: vroeg (3000 - 2100 v.C.), middel (2100 - 1500 v.C.) en laat (1500 - 1100 v.C.).
Baie dele van die Neolitiese is in die vroeë tydperk behoue ​​gebly, maar teen 2500 vC is die grootste deel van die eiland se bevolking opgeneem in 'n nuwe Minoïese kultuur, vernoem na koning Minos, die mitiese heerser van Kreta. Die Minoïese beskawing bereik sy hoogtepunt in die Middeleeue, met die vervaardiging van vaartuie en metaalvoorwerpe van seldsame skoonheid, wat verbeelding en vaardigheid vereis.
Die laat tydperk word gekenmerk deur die agteruitgang van die beskawing, beide kommersieel en militêr, in die lig van die Myseense mededinging op die vasteland, totdat dit uiteindelik in 1100 geëindig het, met die uitbarsting van die vulkaan Thira (Santorini).
Die agteruitgang van die Minoïese beskawing val saam met die verskyning van die eerste groot beskawing op die vasteland van Griekeland, naamlik die Mykeense beskawing (1900 - 1100 v.C.), wat sy hoogtepunt bereik het tussen 1500 en 1200 v.C. Dit is vernoem na die antieke stad Mykene, waar die Duitse argeoloog Heinrich Schliemann sy beroemde ontdekkings in 1876 gemaak het, en staan ​​ook bekend as die Achaïese beskawing, na Indo-Europese emigrante wat hulle op die vasteland van Griekeland gevestig het en dele van die Minoïese kultuur geassimileer het.
Anders as die Minoïese samelewing, waar die gebrek aan mure relatiewe vrede aandui, is die Mykeense beskawing gekenmerk deur stadstate soos Korinte, Pylos, Tiryns en, die sterkste, Mykene. Hulle is regeer deur konings wat in paleise gewoon het, omring deur massiewe mure, op heuwels wat maklik bereikbaar was.
Die indrukwekkendste nalatenskap wat die Myseense beskawing nagelaat het, word verteenwoordig deur die wonderlike goue juweliersware en ornamente wat by die National Museum of Archaeology in Athene te siene is. Die Mykeneërs het in die lineêre B -taal ('n aanvangsvorm van Grieks) geskryf en aanbid gode wat die voorlopers van latere Griekse gode sou word.
Die Mykeense beskawing het geëindig in die 12de eeu v.C., toe hulle deur die Doriërs verslaan is.
Die oorsprong van die Doriërs is onseker. Daar word geglo dat hulle van Epirus of Noord -Masedonië afkomstig was, maar sommige historici sê dat hulle uit daardie rigting gekom het omdat hulle deur die Mykeneërs uit Doris in Sentraal -Griekeland verdryf is.
Die Doriërs was krygers en vestig hulle eers in die Peloponnesos, maar versprei vinnig oor die vasteland, verower stadstate en maak die inwoners verslaaf. Die Doriërs verteenwoordig 'n traumatiese breuk van die verlede en word vir die volgende 400 jaar die swart tydperk van Griekeland genoem. Dit is egter onregverdig om die Doriërs wat yster saamgebring het en 'n nuwe styl van aardewerk, versier met geometriese ontwerpe, heeltemal te verontagsaam, sommige historici is nog steeds verdeeld, aangesien hulle die tekeninge van die Ioniërs in Attika gekopieer het. Die Doriërs aanbid manlike gode in plaas van vrugbaarheidsgodinne en neem die Mykeense gode Poseidon, Zeus en Apollo aan, wat die weg baan vir die godsdiens van die Pantheon.
Omstreeks 800 vC het Griekeland weer bedaar. Die Doriërs was nou as aristokrate en die land was verdeel in onafhanklike stadstate, waarvan die belangrikste Argos, Athene, Korinte, Elis, Sparta en Thebe was.
Die stadstate was outonoom. Die meeste het die monargie prysgegee ten gunste van die aristokrasie as 'n regeringsvorm, gewoonlik onder leiding van 'n aartsbiskop (hooflanddros). Die bevolking was nie tevrede met die aristokrate en hul oorerflike voorregte nie, en sommige stede is deur tiranne regeer. Die eerste hiervan was Kypselos, in Korinte in 650 vC. Die tiranne het hul rykdom met geweld geneem, hulle het dit nie geërf nie. Tans het die woord 'tiran' 'n negatiewe betekenis, maar in daardie dae was tiranne aan die kant van gewone burgers beskou.
Die mense van die verskillende stadstate is verenig deur die ontstaan ​​van die Griekse alfabet (van Feniciese oorsprong, alhoewel die Grieke geskrewe klinkers ingevoer het), die verse van Homerus (wat 'n verband met die Mykeense verlede geskep het), die inhuldiging van die Olimpiese Spele (wat alle stede bymekaar gebring het). -Staat) en die vestiging van sentrale heiligdomme soos Delphi ('n neutrale onderhandelingsgrond) het al hierdie verbindings Griekeland vir die eerste keer 'n gevoel van nasionale identiteit gegee. Die tydperk staan ​​bekend as die Argaïese of Middeleeue.
Athene en Solon
Athene was nog in die hande van die aristokrate toe Solon in 594 vC aangestel is, om die situasie tussen diegene met regte en diegene sonder om te verlig. Hy het alle skuld gekanselleer en diegene wat as slawe geword het, vrygelaat. Solon het verklaar dat alle Atheners gelyk was voor die wet. Hy het die oorgeërfde voorregte en die herstrukturering van die politieke mag vernietig deur vier klasse te stig, afhangende van rykdom. Alhoewel slegs die eerste twee klasse politici kon word, het al vier die reg gehad om landdroste te kies en oor wetgewing te stem. Sy hervormings het hom beskou as die herald van demokrasie.
In die Peloponnesos was Sparta 'n heeltemal ander stadstaat. Die Spartane was die afstammelinge van die Doriese indringers en het die Helots, die inwoners van Laconia, as slawe gebruik. Hulle het die samelewing bestuur volgens streng militêre reëls.
Die pasgeborenes is geïnspekteer, en as hulle probleme ondervind het, het hulle op die top van 'n berg laat sterf. Op die ouderdom van 7 is die seuns van die huis af geneem om met militêre opleiding te begin wat hulle in elite soldate sou verander. Die meisies het nie militêre opleiding gedoen nie, maar was gedwing om in vorm te bly om gesonde kinders te baar. Spartaanse indoktrinasie was so sterk dat daar geen meningsverskille was nie en 'n stabiliteit bereik is waaroor die ander stadstate slegs gedroom het.
Terwyl Athene deur handel sterk geword het, het Sparta die sterkste militêre mag geword.
Die begeerte van die Perse om Athene te vernietig, het ontstaan ​​nadat die stadstaat 'n opstand in die Persiese kolonies in Klein-Asië aangemoedig het. Keiser Darius het 5 jaar lank gesukkel om die opstand te verslaan en wou wraak neem.
'N Persiese leër van 25 000 man bereik Attika in 490 vC, maar kry 'n vernederende nederlaag voor 'n Atheense mag van 10 000 soldate in die Slag van Marathon.
Darius sterf in 485 vC en sy seun Xerxes het oorgebly om sy pa se ambisie om Griekeland te verower, te vervul. In 480 vC versamel Xerxes mense uit alle uithoeke van die ryk en begin 'n inval op land en water, soos nog nooit tevore gesien is nie.
30 stadstate het in Korinthe vergader om 'n gesamentlike verdediging op te rig (ander state, insluitend Delphi, het die kant van Persië). Hulle besluit om die leër en die vloot onder bevel van die Spartane te hê, met die strategie van die Atheense leier Themistocles. Die Spartaanse koning Leonidas het die leër na die Thermopylae -pas gelei, naby Lamia, die hoofpas na die sentrale Griekeland uit die noorde. Hierdie gedeelte was maklik om te verdedig, en alhoewel die Grieke minder was, het hulle steeds heroïes verset, totdat 'n verraaier die vyande 'n geheime deurgang deur die berge gewys het. Die Grieke is gedwing om terug te trek, maar Leonidas en 300 ander soldate het tot die dood toe geveg.
Die Spartane en bondgenote in die Peloponnesos het staatgemaak op die tweede verdedigingslinie, 'n oostelike muur langs die Isthmus van Korinte, terwyl die Persiese leër op Athene gevorder het. Themistokles het almal beveel om uit die stad te vlug, en vroue en kinders om na Salamis (nou Salamis) te gaan, terwyl mans saam met die Atheense vloot see toe moes gaan. Die Perse het Attika verwoes en Athene tot in sy fondamente verbrand.
Met die Persiese vloot het dit nie goed gegaan nie. Op vaardige wyse het Griekse skepe Persiese skepe in die Salamispas gevang. Xerxes keer terug na Persië en laat generaal Mardonius oor Griekeland regeer. Die resultaat was in stryd met die verwagtinge. 'N Jaar later vernietig die Grieke, onder bevel van die Spartaanse generaal Pausanias, die Perse in die slag van Plataea.
Nadat hulle die Perse verslaan het, het die gedissiplineerde Spartane teruggetrek na die Peloponnesos, terwyl Athene as bevryder misluk het. In 477 vC is die Delian League gevorm, vernoem na die heilige eiland Delos. Hierdie liga het byna alle state met 'n maritieme vloot ingesluit, hoe klein ook al, soos die Egeïese eilande en sommige Ioniese stadstate in Klein-Asië.
Hierdie liga het twee doeleindes: om 'n vlootmag te stig om die stadstate wat nog onder Persiese bewind was, te bevry en om te beskerm teen ander aanvalle deur Persië. Die eed van trou aan Athene en die jaarlikse bydrae van skepe (later geld) was verpligtend. Die liga het 'n Atheense ryk geword.
Toe Pericles in 461 vC die leier van Athene word, fokus hy daarop om die inhoud van die skat van Delos na die Akropolis te verskuif en gebruik die skat om 'n goed ontwikkelde program te bou. Die eerste doelwitte was: die heropbou van die Akropolistempel en die verbinding van Athene met die hawe van Piraeus, wat versterk moes word teen toekomstige invalle.
Met 'n bondgenoot soos die Egeïese See, draai Athene sy blik na die weste, na uitbreiding. Dit het gelei tot konflikte met die Peloponnesiese Liga, oorheers deur Sparta. Uiteindelik het dit alles gelei tot die Peloponnesiese oorloë.
Die Eerste Peloponnesiese Oorlog
Een van die belangrikste faktore wat die eerste oorlog in die Peloponnesos (431 - 421 vC) veroorsaak het, was die Corcycra -voorval, waarin Athene Corcycra (die huidige Korfu) ondersteun het met Korinthe, die moederstad. Korinte het die hulp van Sparta gevra wat aangesluit het, omdat hul mag grootliks afhang van die rykdom van Korinte.
Athene het geweet dat dit nie die Spartane op land kon verslaan nie, en daarom het sy Attika verlaat en agter die mure teruggetrek en besluit om op 'n vloot staat te maak om druk uit te oefen, wat die Peloponnesos blokkeer. Athene het tydens die aanval gely, die plaagepidemie het in die stad uitgebreek en 'n derde van die bevolking, insluitend Pericles, doodgemaak, maar die verdediging het weerstand gebied. Die blokkade van die Peloponnesos het begin swaarkry, en uiteindelik het die twee stede 'n wapenstilstand bereik.
Die Tweede Peloponnesiese Oorlog
Die wapenstilstand duur tot 413 vC, toe die Spartane die stad Syracuse, wat die Atheners al drie jaar lank aangeval het, gehelp het. Die Spartane het die beleg beëindig en die Atheense vloot en leër vernietig.
Athene het egter nog 9 jaar geveg totdat dit in 404 vC by Sparta oorgegee het. Korinte het daarop aangedring dat Athene verwoes word, maar die Spartane voel hulle verplig om die stad wat Griekeland van die Perse gered het, te spaar. In plaas daarvan het hulle die vloot gekonfiskeer en die Delian League afgeskaf en die mure tussen die stad en Piraeus vernietig.
Oorheersing van Sparta
Tydens die oorloë het Sparta belowe om die vryheid van die stadstate wat teen Athene was, te herstel, maar dit het van plan verander en oligargieë (regerings onder leiding van die rykes) gevestig, onder toesig van Spartaanse garnisoene. Ontevredenheid het gou verskyn.
Sparta bevind hom in 'n moeilike situasie toe sy begin met die veldtog om die stede van Klein -Asië onder Persiese bewind te herower. Dit het die Perse weer betrek by Griekse aangeleenthede, waar hulle Athene en die sterk Thebe as bondgenote gevind het. Die wedywering tussen Thebe en Sparta het sy hoogtepunt bereik tydens die Slag van Leuctra in 371 vC, waar Thebe, onder leiding van Epaminondas, die Spartane verslaan het. Die Spartaanse invloed het verbrokkel en Thebe het sy plek ingeneem.
In 'n ommekeer het die Spartane in 362 vC met die Athene verbond teen Thebe by Mantinea in die Peloponnesos. Thebes het gewen, maar Epaminondas is dood en sonder 'n leier het Thebe ineengestort.
Athene kon nie voordeel trek uit die situasie van ander ontwikkelende stadstate nie, en 'n nuwe mag groei in die noorde: Masedonië.
Die opkoms van Masedonië
Namate die Grieke 'n afname ondervind het deur die Peloponnesiese oorloë, het Masedonië (nomos of prefektuur van Masedonië) sterker geword in die noorde. Masedonië word al lank gesien as 'n samekoms van primitiewe stamme wat deur 'n koning beheer word. Hulle het waarskynlik 'n variant van die Griekse taal gepraat, maar vir die Atheners het dit waarskynlik platteland of boer geklink, wat die Masedoniërs die reputasie van somers in die land gegee het.
Die man wat hulle in 'n mag verander het, was Filips II, wat die troon in 359 vC bestyg het.
In 338 vC het hy na Griekeland gegaan en die gesamentlike leër van die Atheners en Thebans verslaan tydens die Slag van Chaironeia. Die jaar daarna het Philip alle stadstate (behalwe Sparta) na Korinthe geroep en hulle oorreed om geloof in Masedonië te verklaar en 'n veldtog teen Persië te belowe.
Philip se ambisie om Persië aan te val, het nie gerealiseer nie, want hy is in 336 vC vermoor deur 'n Masedoniese edelman. Sy seun Alexander (20) het koning geword.
Die dood van Filips II was 'n teken van opstand in die ryk, maar Alexander het geen tyd gemors nie en hierdie rebellies verslaan, wat Thebe 'n voorbeeld gemaak het en dit van die grond af vernietig het. Nadat hy die orde herstel het, vestig hy sy aandag op die Persiese Ryk en betree Klein -Asië in 334 vC met 40 000 man.
Na verskeie bloedige gevegte met die Perse, die belangrikste in Issus (333 v.C.), verower Alexander Sirië, Palestina en Egipte, waar hy tot farao uitgeroep is en die stad Alexandrië gestig het. Daarna het hy koning Darius III van Persië agtervolg en sy leër in 331 vC verslaan. Alexander het verder oos gegaan, in wat ons nou Oesbekistan noem, Balkh in Afghanistan en Noord -Indië. Sy ambisie was nou om die wêreld, wat hy gedink het op see sou eindig, na Indië te verower. Die soldate het afgeneem en die jaar daarna word hy skielik siek en sterf hy op 33 -jarige ouderdom sonder erfgename. Die generaals val die ryk soos arende aan.
Toe dinge kalmeer, is Alexander se ryk verdeel in drie groot koninkryke en 'n paar kleiner state. Die drie generaals met die grootste lotgevalle was: Ptolemeus, die stigter van die Ptolemaïese dinastie in Egipte (hoofstad: Alexandria), wat eindig met Cleopatra, wat in 30 vC selfmoord gepleeg het Seleukos, die stigter van die Seleukide -dinastie, wat oor Persië regeer het en Sirië (hoofstad: Antiochië) en Antigonus, wat oor Klein -Asië geheers het en wie se opvolgers beheer oor Masedonië oorgeneem het.
Masedonië verloor beheer oor die suidelike Griekse stede, wat saamgesmelt het in die Aetolian League, gesentreer in Delphi, en die Achaean League, gesentreer by die Peloponnesos. Athene en Sparta het ook nie aangesluit nie.
Terwyl Alexander die Grote sy ryk na die ooste uitbrei, brei die Roemeniërs na die weste uit en raak hulle geïnteresseerd in Griekeland. Na verskeie onsuksesvolle pogings, verslaan hulle Masedonië in 168 vC in die Slag van Pidna.
Die Achaean League is in 146 v.C. verslaan. Die Romeinse konsul Mummius het 'n voorbeeld gestel van die Korintiese rebelle wat hul stad verwoes het. In 86 vC sluit Athene aan by die opstand teen die Romeine in Klein -Asië, onder leiding van die koning van die Swartsee -streek, Mithridates VI. In reaksie hierop het die Roemeense staatsman Sulla Athene binnegeval, sy mure vernietig en die waardevolste standbeelde daarvan geneem.
Vir die volgende 300 jaar het Griekeland, bekend as die Romeinse provinsie Ahea, 'n ongekende tydperk van vrede gehad, bekend as die Roemeense & # 8222pax. Die Romeine het altyd Griekse kuns, letterkunde en filosofie waardeer, en die Roemeense aristokrate het hul kinders na die talle skole in Athene gestuur. Die Romeine het baie aspekte van die Hellenistiese kultuur aangeneem en tradisies deur die hele ryk gedeel.
Die Romeine het die eerste mense na die Grieke verwys as Grieke, 'n woord wat afgelei is van graikos - die naam verenigde prehistoriese stam.
Christendom en die Bisantynse Ryk
Die Roemeense vrede begin in 250 uitmekaar val, toe die Gote Griekeland binnedring, die eerste inval in 'n reeks wat veroorsaak is deur die 'groot migrasies' van die Gote uit die Balkan.
Intussen het die Christendom die nuwe godsdiens geword. St Paul het Griekeland verskeie kere in die eerste eeu besoek en na verskillende plekke omgeskakel. Die belangrike oomblik van die verspreiding van die Christendom in hierdie deel van die wêreld het gekom met die bekering van die Romeinse verdeeldheid en die opkoms van die Bisantynse Ryk, wat die Griekse kultuur met die Christendom vermeng het.
In 324 het die Christelike keiser Konstantyn I die hoofstad van die ryk van Rome oorgeplaas na Bisantium, 'n stad aan die westelike oewer van die Bosporus, wat herdoop is tot Konstantinopel (nou Istanbul). Terwyl Rome in vrye val was, het die oostelike hoofstad sterker en ryker geword. Keiser Theodosius I het die Christendom in 394 tot die amptelike godsdiens van Griekeland verklaar en dit onwettig verklaar om alle Griekse en Romeinse gode te aanbid, nou as heidene beskou. Athene het 'n belangrike kulturele sentrum gebly tot 529, toe keiser Justinianus die onderrig van klassieke filosofie verbied het ten gunste van die Christelike teologie, nou beskou as die hoogste vorm van intellektuele strewe.
In 747 is die bevolking van die Peloponnesos verwoes deur die builepes, afkomstig van die hawe van Monemvasia. Die Bisantyne het die toestroming van Slawiese volke aangemoedig om die gebied te herbevolk, en vandag het baie Peloponnesiese dorpe denominasies van Slawiese oorsprong.
Die ironie is dat die einde van die Bisantynse ryk nie versnel is deur invalle uit die ooste of invalle deur barbare uit die noorde nie, maar deur Christene uit die weste - die Frankiese kruisvaarders.
Die verklaarde missie van die kruisvaarders was om die heilige land van Moslems te bevry, maar in aflos is dit bepaal deur gierigheid en godsdiens. Die eerste drie kruistogte het verbygegaan sonder om die gebied te beïnvloed, maar die leiers van die vierde kruistog het die stad Konstantinopel as baie ryker as Jerusalem beskou en 'n ooreenkoms met Venesië aangegaan.
Konstantinopel val in 1204 en 'n groot deel van die Bisantynse Ryk is verdeel in feodale state wat beheer word deur selfverklaarde Latynse vorste (meestal Franken en Wes-Duitsers). Intussen het die Venesiërs hulle in Griekeland gevestig. Gedurende die volgende paar eeue verower hulle alle groot hawens in Griekeland, insluitend die eiland Kreta, en word hulle die sterkste en rykste mense in die Middellandse See.
Op die dag van die moeilike situasie was Bisantium nog nie verby nie. In 1259 herwin die Bisantynse keiser Michael VIII die Palaeologus die Peloponnesos en maak die stad Mystras 'n sentrale distrik. Baie Bisantynse kunstenaars, argitekte, intellektuele en filosowe het na die stad vertrek in 'n laaste ontploffing van die Bisantynse kreatiwiteit. Michael VIII het daarin geslaag om Konstantinopel in 1261 te verower, maar Bisantium het sy voormalige roem verloor.
Konstantinopel het wakker geword van 'n bedreiging uit die ooste. Die Sljuk -Turke, 'n stam uit Sentraal -Asië, verskyn in die 11de eeu vir die eerste keer aan die oostelike rand van die ryk. Hulle vestig hulle in die Anatoliese vlakte en verslaan die Bisantynse leër by Manzikert in 1071. Dit lyk asof die bedreiging onder beheer gehou word, veral omdat die Turke deur die Mongole verslaan is. Toe die mag van die Mongole begin afneem, is die Turke deur die Ottomane vervang as die dominante stam van Turke. Die Ottomane was die afstammelinge van Osman, wat van 1289 tot 1326 regeer het. Die Moslem Ottomane het vinnig begin uitbrei en in die middel van die 15de eeu die Bisantynse Ryk van alle kante aangeval. In 1453 val Konstantinopel op die Turke en weer word Griekeland 'n slagveld, hierdie keer tussen Turke en Venesiërs. Uiteindelik, met die uitsondering van die Ioniese Eilande, het Griekeland deel geword van die Ottomaanse Ryk.
Die Ottomaanse mag bereik sy hoogtepunt onder leiding van Sultan Suleyman the Magnificent, wat van 1520 tot 1566 regeer het. Gedurende hierdie tyd brei hy die ryk op die Balkan en Hongarye uit na Wene. Sy opvolger, Selim, het Ciprus in 1570 bygevoeg, maar sy dood in 1574 het 'n einde gemaak aan territoriale uitbreiding.
Alhoewel hulle Kreta in 1669 verower het na 'n 25-jarige veldtog en Wene in 1683 weer bedreig het, het die sultans van die sesde en sewende eeu die ryk begin agteruitgaan. Venesië het die Turke uit die Peloponnesos verdryf in 'n veldtog van drie jaar (1684-1687), toe Venesiese troepe na Athene gevorder het. Die afskorting is ernstig beskadig toe die Ventian -kanon die Turkse geweerstof tref wat daar versteek was. Die Turkse bewind is in 1715 herstel, maar het nie sy gesag herwin nie.
Rusland se bande met Griekeland dateer uit die Bisantynse tydperk, toe die Russe deur die Bisantynse sendelinge tot die Christendom bekeer is. Toe Konstantinopel die Turke te beurt val, verklaar die hoof van die Russiese kerk Moskou & # 8222 as die derde Rome & # 8221, die ware erfgenaam van die Christendom, en ondersteun hy die bevryding van Christene uit die suide.
Toe Katarina die Grote in 1762 keiserin van Rusland word, is beide Venesië en die Ottomaanse Ryk verswak. Sy stuur Russiese agente om die opstand te vorm, eers in die Peloponnesos in 1770 en daarna in Epirus in 1786. die sultan.
In 1770 en 1780 het Catherine die Turke gedwing om die kus van die Swart See te verlaat en baie stede in die streek geskep, wat sy Grieks en Bisantynse genoem het. Hy het die Grieke finansiële hulp en grond gebied om hulle in die streek te vestig, en baie het die aanbod aanvaar.
Een van die nuwe stede was Odessa en hier, in 1814, stig sakelui Athanasios Tsakalof, Emmanuel Xanthos en Nikolaos Skoufas die eerste onafhanklike Griekse party, genaamd Filiki Eteria (vriendelike samelewing). Die boodskap van die onderneming het vinnig versprei en takke is regoor Griekeland oopgemaak. Odessa -leiers het geglo dat gewapende mag die enigste uitweg was en het finansieel bygedra tot vryheidsvegters.
Ali Pasha se opstand teen die sultan in 1820 het die Grieke die kans gegee waarop hulle gehoop het. Op 25 Maart 1821 kondig biskop Germanos de Patra die begin van die onafhanklikheidsoorlog aan toe hy die Griekse vlag by die Agia Lavra -klooster in die Peloponnesos hys. Onluste het gelyktydig uitgebreek in Griekeland en op die eilande, met groot oorwinnings vir die Grieke. Die gevegte was hewig en gruweldade is aan beide kante in die Peloponnesos gepleeg, 12 000 Turke is vermoor na die verowering van Tripolitsa (nou Tripoli), terwyl die Turke bloedbad in Klein -Asië gepleeg het, waarvan die bekendste die eiland Chios was.
Die geveg duur voort en binne 'n jaar verower die Grieke die vestings Monemvasia, Navarino (nou Pylos) en Nafplio in die Peloponnesos, asook Messolongi, Athene en Thebe. Die onafhanklikheid van Griekeland is op 13 Januarie 1822 in Epidavros uitgeroep.
Maar die stryd was nog lank nie verby nie. Die leiers wat teen die Turke verenig was, draai nou teen mekaar en die misverstande het gelei tot die burgeroorlog (1824-1825), as gevolg van verskille oor die nasionale regering. Die Sultan het hiervan voordeel getrek en om versterkings uit Egipte gevra. Teen 1827 het die Turke 'n groot deel van die Peloponnesos, asook Messolongi en Athene herower. Westerse moondhede het ingegryp en 'n vloot Russe, Franse en Britte het die Turks-Egiptiese vloot in Navarinobaai in Oktober 1827 vernietig. Sultan Mahmoud II het die lot getart en 'n heilige oorlog uitgeroep, wat Rusland aangespoor het om troepe na die land te stuur. Balkan teen die Ottomaanse leër . Die gevegte duur voort tot 1829, toe Russiese troepe Konstantinopel bereik het en die sultan die onafhanklikheid van Griekeland deur die Verdrag van Adrianopel aanvaar het.
Die opkoms van die Griekse nasie
Die Grieke was besig om die onafhanklike staat te organiseer. In April 1872 verkies hulle Ioannis Kapoditrias, 'n inwoner van Korfu, wat tsaar Alexander I se minister van buitelandse sake was, as die eerste president. Die hoofstad is gekies as Nafplio, in die Peloponnesos.
Terwyl hy daarin geslaag het om eksterne steun te verkry, was die outokratiese wyse waarop hy regeer het, nie aanvaarbaar vir baie van die leiers van die onafhanklikheidsoorlog nie, veral vir die hoofde van die Manichae -stamme, wat hul eie wet gehad het. In 1831 is Kapoditrias vermoor.
In die daaropvolgende anargie het Brittanje, Frankryk en Rusland weer ingegryp en verklaar dat Griekeland 'n monargie moet word. Hulle het besluit dat 'n nie-Griek die troon moet bestyg om geen Griekse faksie te bevoordeel nie. Hulle het die 17-jarige prins Otto van Beiere gekies, wat in Januarie 1833 na Nafplio gekom het. Die nuwe koninkryk (gestig tydens die Londense konvensie van 1832) het bestaan ​​uit die Peloponnesos, Sterea Ellada, die Cyclades en die Sporades.
Koning Otto was nie geliefd by die Grieke vanaf die oomblik dat hy op hul gebied aankom nie. Hy het verskeie Beierse aristokrate saamgebring, wat hy in die hoogste posisies aangestel het, en sy manier van lei was net so outokraties soos Kapodistrias. Hy verhuis sy hoofstad in 1834 na Athene.
Die Grieke verloor geduld met Otto se bewind in 1843, toe die leiers van die onafhanklikheidsoorlog in die hoofstad betoog en 'n grondwet eis. Otto bel die nasionale vergadering, wat 'n grondwet opstel wat voorsiening maak vir 'n parlementêre regering, bestaande uit 'n laer huis en 'n senaat. Otto se manne is van die mag verwyder en vervang deur die vegters van die onafhanklikheidsoorlog.
Teen die einde van die 1850's is die meeste helde van die onafhanklikheidsoorlog vervang deur 'n nuwe generasie universiteitstudente (die Universiteit van Athene is in 1837 gestig). In 1862 het hulle 'n bloedlose opstand uitgevoer en Otto verwyder. Hulle het nie geweet wat om te doen nie, maar omdat Brittanje in dieselfde jaar die Ioniese eilande aan die Grieke terugbesorg het (Britse protektoraat sedert 1815), in die algemeen euforie, het die Britte daarin geslaag om prins William van Denemarke te stig. Hy het koning George I geword en die Griekse monargie handhaaf steeds bande met die Dene.
Sy 50-jarige bewind het stabiliteit in die land gebring, begin met die nuwe grondwet van 1864, wat die demokratiese verkiesing van verteenwoordigers bepaal het. 'N Opstand in Kreta teen die Turke is in 1866-1868 deur die sultan verslaan, maar in 1881 verower Griekeland Thessalië en 'n deel van Epirus, na nog 'n Russies-Turkse oorlog. Vir baie was die organisasie van die Olimpiese Spele in Athene in 1896 die begin van die Griekse nasie.
In 1897 was daar weer 'n opstand op Kreta, en premier Theodoros Deligiannis verklaar oorlog teen Turkye. Die poging om Turkye in die noorde binne te val, was rampspoedig en slegs met die betrokkenheid van die groot moondhede het die Turkse weermag Athene nie binnegegaan nie.
Kreta is onder internasionale administrasie geplaas. Die regeringsaangeleenthede van die eiland is aan die Grieke oorhandig, en in 1905 kondig die president van die Kretaanse vergadering, Eleftherios Venizelos, die vereniging van Kreta (enosis) met Griekeland aan, hoewel dit eers in 1913 deur die internasionale reg erken is. Venizelos premier geword. Griekeland in 1910 en die belangrikste politikus, totdat die Republikeine hom in 1935 verwyder het.
Alhoewel die Ottomaanse Ryk in die vroeë twintigste eeu tot 'n einde gekom het, het dit steeds aan Masedonië behoort. Dit was 'n prys wat die nuutgestigte Balkanlande Serwië en Bulgarye, sowel as Griekeland, begeer het, wat gelei het tot die uitbreek van die Balkanoorloë. Die eerste, in 1912, het al drie teen die Turke gevind; die tweede, in 1913, het Serwië en Griekeland teen Bulgarye gevind. Die gevolg was die Verdrag van Boekarest (Augustus 1913), wat die Griekse gebied uitgebrei het deur die toevoeging van Suid -Masedonië, deel van Thracië, deel van Epirus en die noordoostelike Egeïese eilande, en erkenning van die unie met Kreta.
In Maart 1913 word koning George deur 'n gek vermoor en sy seun Konstantyn word koning.
Eerste Wêreldoorlog en Izmir
Koning Konstantyn, wat getroud was met die suster van die Duitse keiser, het daarop aangedring dat Griekeland neutraal bly toe die Eerste Wêreldoorlog in Augustus 1914 uitbreek. Gedurende die oorlog het die Geallieerdes (Brittanje, Frankryk en Rusland) druk op Griekeland geplaas om met hulle saam te werk teen die Duitsers en Turke, wat hulle gebiede in Klein -Asië belowe. Primul ministru Venizelos era pentru cauza aliatilor, fiind astfel in dezacord cu regele, care a parasit in final Grecia in 1917, fiind inlocuit de al doilea fiu, Alexandru, care era mai supus aliatilor.