Hy is nie welkom vir Kersfees nie
‘n Televisie-herstelman in New Jersey het laasweek op een van sy werkrondtes ‘n groot verrassing gekry: toe hy by die kelderkamer van ‘n huis in New Jersey instap, val hy amper bo-oor ‘n 500-pond slapende beer!
Hoe die dier by die buitedeur van die kelder ingekom het, weet niemand nie.
Die herstel-ou kon nie gou genoeg agteruitwals nie, en met dié dat hy homself byna des dinges teen die deurkosyn stamp, word die ou grote wakker, kom orent en slof ewe argeloos uit waar hy ingekom het.
Hy is ‘n rukkie later deur die wildlewe ouens op een van die straathoeke in die dorpie met ‘n kalmeerpyltjie geskiet, het nog so ‘n paar blokke verder aangestap, en toe neergesak. Hy is na ‘n onbekende bosbestemming geneem en vrygelaat, waar hy hopelik genoeg beergeselskap vir die vakansietyd sal hê.
Posted by mariki at 2:44 PM No comments:
Toe lag ons strenge dominee kliphard
Ek bewandel al genoeg jare lank hierdie ou aarde om baie dinge te gesien en gehoor het. Onder die “gesien het” tel onder andere vele grappies oor die oulike glipse en blapse van kleingoed, en onder die “gehoor het” ook dinge wat hulle dan sodanig in kerke en onder eredienste sou oorgekom of kwytgeraak het. (Party daarvan maar papierdun as dit teen die lig gehou en beskou word. Klink sommer plein opgemaak as jy my vra.)
Self het ek sodanige gebeurtenis nog nie beleef nie. Tot vanoggend.
Ons het ‘n strenge doominis in ons klein gemeentetjie. Baie reguit, en vat nie nonsens nie. Só dan, geen kinderkerk nie want kinders hoort in die erediens (maar hy het altyd tyd vir die kleintjies en bestee baie tyd aan hul sielesorg.)
Vanoggend begin hy sy preek met ‘n inleiding oor die sonde-geneigdheid van die mens.
“Wens julle nie ook dat as julle een oggend die koerant oopmaak, al die nuus in daardie uitgawe net goeie nuus is nie? Wens julle nie dat alle mense goeie mense is nie? Of dat jyself altyd die regte ding sal doen nie, of selfs net die regte ding sal sê nie? Of dalk wens jy dat jy net nadat jy vanoggend opgestaan het, liewers jou tong afgebyt het.”
Dis toe dat een klein outjie wat baie goed geluister het, erg verontwaardig en kliphard in die stilte laat hoor: “Jêgg! Oh NO!”
Posted by mariki at 9:26 PM No comments:
Amerika se Swart Dinsdag val toe op Donderdag
Onthou julle my ontstoke possie van so twee weke gelede? Oor hoedat dit net ‘n kwessie van tyd is voordat die hele wêreld onder die hiel van ‘n bose regeringstelsel sal wees (en wat ek nie eens genoem het nie, is die geloofsvervolging wat sal plaasvind.)
Wat hier onder te lese is, stem sterk ooreen met Black Tuesday in Ouland. En die reëlings vir een oorheersende groep om die wêreld te regeer, val stadig maar seker in plek.
Nuusberig uit Washington, in koerante te lese –
“Late last night (Donderdag, 1 Desember) the Senate reached a quiet compromise (en waarom so stilweg, as ek mag vra??) to pass the defense authorization bill. Toward the end of the bill, the National Defense Authorization Act says that if passed, it will also apply to Americans "if we want it to."
The Pentagon spending bill or Senate bill 1867 for mandatory indefinite detention under the U.S. government has passed a bipartisan Senate by a vote of 93-7, despite the disapproval of retired military officials and President Obama (hy moet voorgee hy is nie ‘in’ op die storie nie – masker-dra) threatening to veto the bill if it goes through the House.
The Senate's version will need to be reconciled with the House-passed measure before the congressional session ends. If both go through, Natural News reports that the passing of the bill is an "insidious plan to put in place a legal framework to end the Bill of Rights, murder protesters, and overrun America with total police state brutality." Senator Rand Paul warns of the removal of certain rights from the Constitution, such as the removal of due process.
Natural News writes the bill would allow indefinite detention of citizens accused of anti-government acts, which would apply to Occupy Wall Street protesters, journalists,even bloggers, and more.”
Hoe lui die spreuk?
“And stil the sheeple is asleeple.”
Posted by mariki at 12:12 AM No comments:
Vandag ‘n baie stil en geseënde Thanksgiving saam met Vennoot deurgebring. Niks se gerondhardlopery tussen troppe ander desperate kopers deur om voorrade aan te koop, massas kos op die tafel te kry en te wonder of die kalkoen na iets smaak nie.
Heel anders as die matriarg wat die onderstaande omsendbrief aan haar familie uitgestuur het. (Doen al van 2008 af die rondte as die waarheid, nadat ‘n gegriefde aangesprokene glo – en wie van hulle was nie! – die name verander en dit aan haar --moes ‘n haar gewees het -- plaaslike koerant gestuur het.)
Dis verseker sulke tye dat die weerwraak soeter is as die nagereg.
Posted by mariki at 3:21 PM 4 comments:
Posted by mariki at 10:52 PM 3 comments:
Hierdie nuut-op-die-mark Oostenrykse woonwa het luukshede waarvan ek glo, die meeste mense op aarde dalk nie eens weet nie?
Nou praat ek nie van die hoofslaapvertrek met aangrensende badkamer nie. Of die stortbad, kaggel, 40” (102 cm) TV, of selfs die leersitplekbanke nie.
Daar is boonop ondervloerse verhitting wat geaktiveer word met die druk van ‘n enkele knoppie en ‘n uitskuifkroeg met dakvenster, wat 80%-ruimte by die 430 vk voet (40 vk meter) vloerruimte byvoeg.
En dalk hou jy nie daarvan nie, maar die wa is geverf in gloei-in-die-donker-verf.
Die 20-ton Palazzo (watter ander naam sou hulle kies vir die ding?!) kan 93 m.p.u. haal, maar gebruik weens die aerodinamiese ontwerp 20% minder bandstof as voertuie van dieselfde grootte. (Haai, hoe oulik….)
Natuurlik moes ek die prys vir laaste bêre: $3 miljoen (so naasteby R24 miljoen.)
Eintlik moes ek nie oor hierdie monstrositeit geskryf het nie.
Want norrmaalweg praat ek nie oor goed wat my siek maak nie.
Posted by mariki at 4:45 PM 4 comments:
Kennis sonder wysheid
Hy was ‘n uitvinder met meer as 300 patente op sy naam. Sy hoogste kwalifikasie was matriek. Hy was ‘n biljoenêr ($6.4 biljoen) wat jeans werk toe gedra het.
Hy was een van die wêreld se grootste oorreders wat miljoene mense sover gekry het om tegnologie te gebruik. Hy was ‘n befoeterde perfeksioenis. Hy was die wêreld se bekendste korporatiewe uitvoerende beampte.
Hy was Steve Jobs.
Tot sover ons koerant se hoofartikel oor die afsterwe verlede week van ‘n briljante man wat die wêreldgeskiedenis onherroepelik verander het.
Hy het van die Apple-korporasie gemaak wat dit is: Apple bestuur meer as 300 winkels in 11 lande; het wêreldwyd meer as 275 miljoen iPods, 100 miljoen iPhones and 25 miljoen iPads verkoop (die iPad het die vinnigste verkoop van enige tegnologiese hulpmiddel ooit).
In Julie vanjaar, het Apple oor meer kontantreserwes beskik as die Amerikaanse Tessourie (!!) en was die maatskappy vir ‘n kort rukkie meer werd as Exxon Mobil.
Ek skud net my kop in stomme verwondering oor wat dié man in sy kort lewe van 56 jaar reggerkry het. En saam met al die Here se kinders dank ek die Vader vir die Godgegewe gawes en talente wat hierdie man aangewend het om tegnologiese hulpmiddels daar te stel, wat die uitdra van die Evangelie bevorder het teen ‘n spoed soos nog nooit vantevore gesien of beleef nie.
En hoewel ek totaal afkeurig is oor sy lewenswyse van klipharde be- en veroordeling van sy medemens, sy onverdraagsaamheid van andere se tekortkominge, sy ego so groot soos die aardbol (“He not just wanted to put out something great, but insanely great, better than anyone else, because it had to represent who he was” sê sy eertydse vennoot ), sy goedkeuring van die “avontuur” van dwelmgebruik, die miljoene wat hy vir die aborsie-bedryf geskenk het en sy Bhoedistiese lewensuitkyk, is ek eienaardiglik geraak deur sy sterwe.
Hierdie geniale mens het tegnologies met kennis omgegaan soos nog niemand voor hom nie. Hy wou wéét en wat hy weet, bekendmaak. Hy wou uitvind wat nog nooit voorheen bekend was nie – daarop dui sy maatskappy-logo van die gebyte appel -- hoewel daar in Genesis staan dat Eva van ‘n verbode vrug – nie appel nie – geëet het om om kennis te bekom, nadat sy die duiwel se leuen geglo het dat “sy soos God sou word.”
En dis waarom ek hartseer is oor hierdie groot man se sterwe – dat hy die duiwel se leuen geglo het dat daar nie ‘n God is nie. En dat hy van verlede Woensdag af verseker en onomkeerbaar weet dat hy ‘n afgryslike – en ewige – fout gemaak het.
Dat hy by al sy omvangryke kennis, nie wou weet, wat selfs ‘n klein kindjie kan verstaan nie – dat Jesus die Redder van siele is.
Wat baat dit die mens om die hele wêreld te wen, maar aan sy siel skade te ly. (Matt.16:26)
Ek treur oor jou, Steve Jobs.
Posted by mariki at 11:18 PM 1 comment:
Enige kok weet dat mens nie gaste onthaal met nuwe resepte nie. Ek weet dit ook. Lankal. Maar deur die jare het ek willens en wetens my eie kop gevolg, en 98% van die kere het ek die reël maar net weer bevestig gesien: moenie gaste onthaal op nuwe resepte nie, bly by wat jy ken en weet.
Maar ag jinne, net soms kry mens mos lus om iets anders uit te prober so met die saam- eet-en-al. Dis nou weer so. Môreaand het ons ‘n kerkfunksie en ek moet (wil) ‘n vleisgereg saamneem. Soek toe netnou op die net rond en kom op ‘n maklike en vinnige ene af. Dis so eenvoudig, dat niks daarmee kan verkeerd loop nie (?!)
Buitendien, ek sal dit in van die handige foeliehouers maak (nie in ‘n baie mooi bak waaraan ek uitgeken kan word nie), vroeg inglip om dit neer te sit, en verder alle “eienaarskap” omseil.
Ek is nie regtig lief vir die chili-geregte wat hier deuskant geëet word nie, maar dis baaie gewild in hierdie land. As ek onderstaande resep vir my gesin sou maak, sou ek die gevriedse groente-opsie gebruik.
Maar kyk net hoe maklik: (Regtig? Sukses gewaarborg die eerste keer?)
2 ½ kg lean ground beef (dis nou ‘mince’)
(4 cups frozen mixed vegetables (thawed) in place of chili and corn)
1 (omtrent 540 g) can cream of mushroom soup
1 (1 kg) package frozen potato rounds (Kry julle tater tots in ouland?)
1 ½ cups grated cheese of choice
Brown the beef and onions. (Apart or together, as you prefer.)
Spread meat&onion mix into bottom of pan.
Layer with mushrooms, chili (or veggies), and corn.
Layer tater tots on top, covering entire top.
Bake for 40 minutes (1 hour when recipe is doubled).
About 15 minutes before taking the casserole out of the oven, sprinkle with cheese.
Check after 25 minutes; if tots are getting too brown, turn down to 350 degrees F (190 degrees C).
** Chili: a spicy stew. The name of the dish derives from Spanish meaning chili pepper with meat. Traditional versions are made, minimally, from chili peppers, garlic, onions and cumin along with chopped or ground beef. Beans and tomatoes are frequently included.
Posted by mariki at 12:21 AM No comments:
Muise in huise
Die aarde draai en die seisoene wissel en ons beleef tans die mees vredige en sagte, ryke herfsdae. En dis wonderlik om vensters en deure te laat oopstaan ná ‘n nogal baie warm Augustusmaand.
So sit ek vanaand teen skemer welbehaaglik op die rusbank in die woonkamer toe iets vaals, klein en blitsig, reg voor my voete verbyflits onder die bank in.
Nou wel, dit moes presies die oomblik gewees het waarop hierdie moedige en beheersde, volwasse vrou moes afgebuk en die die klein, hulpelose ou diertjie opgeskep en by die oop skuifdeur na buite vrygelaat het. (Seersekerlik waarskynlik met ‘n boog deur die lug.)
Ek wens ek kon julle beïndruk en sê dis absoluut net wat gebeur het….maar dan sou ek moes jok.
My eie gille weerklink nou nog in my ore, en elke keer as ek vir Vennoot kyk, dan wil-wil hy weer begin lag oor my gebokspringery van die een bank tot op die ander tot op die groot stoel in die hoek – die laaste springslag het ek so dodelik ampertjies nie gemaak nie!
Haai, en om te dink ek het voorgeslagte gehad wat feitlik kaalvoet oor die Drakensberge getrek het; ‘n oupa wat in die Boereoorlog teen die kakies baklei het en ekself het die moed gehad om ‘n hele paar keer in my lewe kindertjies in die wêreld te bring --- hoe dan dat ek so halfpad in my oudag in nog steeds sulke wilde wegholspronge gee omrede van ‘n swerkater van ‘n muis….
Ek troos my darem aan een ding: dit bewys net ek is nie katterig nie….
Posted by mariki at 9:49 PM 1 comment:
Tyd en hoogtyd
‘n Tyd om te kom en ‘n tyd om te gaan....en as mens te lank wegbly moet jy oppas, of jou blokmaters mag dink, jy (dis nou ekke) -- het besluit dit is beslis net hier die gerieflike tyd vir myse kraaltjie om af te sterwe.
Dêffenitief néé EN aikona. Dit sou mos moord wees om hierdie ou kuierkraaltjie van my nek om te draai! As’t ware so goed soos om ‘n eie kind by die deur uit te jaag.
‘n Ander logiese moontlikheid vir die "stilstatus" sou kon gewees het, dat ekself dalk nie meer op die ondermaanse was nie. Sal dalk eendag gebeur, hoor – nie “dalk” nie -- dis nou die doodgaan, want dis mos tog wat op ons almal wag. Maar dat ek net in stilte sal wegraak met kraaltjie daar medeby is goed moontlik, want liewe Vennoot het g’n basteridee van hoe om by hierdie geselsplek uit te kom indien hy oor my heengaan sou moes publiseer nie.
(Heeltemal anders as die ou wat vir sy vrou die opdrag gegee het:
As ek die dag finaal disnis is,
my assies in ‘n nis gekis,
die ou is oor “ en in“ die muur!)
Nou maar wat het dan gebeur om my langerekte stiltetyd te veroorsaak?
Verskonings, verskonings: kinders en kleinkinders en ver reis en lank vat met die terugkomslag, en weer ‘n keer die vlaktes inry.
Kangaroeland toe gewees vir ‘n kinderkuiermaand tot helfte Maart; drie weke tuis; opry Halifax, Kanada toe saam met Vennoot aan begin April vir die geboorte van die tweelingfeetjies -- tot my tuiskoms so al terug by mysigselwers met die langpad langs, ‘n tyd gelede. Daarna groot vreugde toe die Australiërs hulle vir vyf weke hier by ons kom tuismaak het. Toe weer laasweek die wiele vir 900 myl ver laat draai saam met Vennoot, om die noordwestelike hoek van Colorado bietjie te verken so voor die koms van die winter.
En van al die dinge en doene sal ek dalk nog vertel.
Dit was ‘n ryk tyd; ‘n moegwerk tyd; ‘n dinktyd; 'n rustyd;‘n liefhê tyd en die hele tyd kon ek sê: “Die Here het vir my die meetsnoere in lieflike plekke laat val.”
Ja, die afgelope paar maande was verrykend en vervullend.
Ek het waarlik gelééf. En daarom wens ek ook vir jou vandag in die woorde van Jonathan Swift toe:
En mits dese sê ek dan weer “hallo” aan almal van die liewe julles! (Gróót verskoning aangeteken, want julle het vriende geword met die tyd saam, en my vriende is kosbaar.)
Posted by mariki at 10:50 PM 5 comments:
Boontjie kry haar loontjie
Ek lag toe mos alte lekker vir Vennoot wat nie kan “byhou” nie.
Maar elke hond kry sy dag.
Saterdagoggend toe hy my kom wakkermaak met my oggendkoffietjies, vra hy so terloops watter dag ek nou weer vlieg. Nou ook nie die moeilikste vraag nie, want dis “Komende Woensdag”, antwoord ekke. Waarop hy my inlig nee, dis eintlik Dinsdag --- ugh, waar skrik ek myself winduit en helderwakker, want mens beplan mos met 'n seker datum in jou kop. En vir my maak een hele dag nogal groot verskil hier na die einde se kant toe (dis nou die einde van die voorberei, nie my einde nie.)
Genadiglik was ek darem nie te ver agter met die dinge nie, en die Here is ook so getrou om mens te dra deur dale en oor heuwels, en nou is die nuwe rok gesoom, die jannas korter gemaak, Vennoot se koekies en beskuit gebak en koffers klaar gepak, want more is dit Dinsdag!
Ek sal DV weer so oor vier weke terug wees, en groet dus – altyd met waardering vir my liewe blokmaats wat my lewe so verryk.
Posted by mariki at 12:32 AM 2 comments:
Oupa bly nie meer by nie
Met my breiery vir die dogterkindertjies wat oppad is, soek ek gisteraand ‘n bababaadjie-patroon op die internet, en die ene hier langsaan trek my aandag.
Ek vergroot die prentjie en terwyl ek dit sit en bestudeer, stap Vennoot verby. Skielik steek hy vas, kom loer oor my skouer en vra so half verstom: “Wie’s dié?”
Ek verduidelik waarmee ek besig is. Toe hy wegstap, hoor ek hy brom so onderlangs verontskuldigend vir homself: “Ek wou mos darem sê dis nie een van die kleinkinders nie.”
Siestog Oupa -- dinge gaan nou te vinnig vir jou.
Posted by mariki at 12:16 AM 6 comments:
Dié ouma het reeds gehoor dat sy swemlesse, balletklasse, ‘n Sondagskoolpiekniek en ‘n skoolkonsert daar in Australië gaan bywoon.
Skoolkonsert! Jare laas dié vreugde beleef. Ek hoop dit is net so vermaaklik soos hierdie ene:
Posted by mariki at 11:38 PM 4 comments:
Ouma trêwwel weer
Saam met al die gedoentes en gewoel en opgewondenheid van pas-verby Kersfees, bel ons Kanada-kinders om uit die bloute te vertel dat daar by hulle ‘n tweelinkie oppad is.
Die nuus veroorsaak ‘n familie-oproer vanaf Kanada tot in Amerika, word deurgebel Suid-Afrika toe en oorgesein na Australië.
Verstomming! Aan geen kant van die families is daar nog ooit twee rye spoortjies langs mekaar getrap nie. Wat ‘n héérlike verwondering en dankbaarheid oor die spesiale hemelse geskenk wat oppad is – ‘n identiese tweelingdogtertjiekinners!!
En Ouma begin boeke aanstuur en brei en oorweeg om te leer hekel. Maar grootste beplanning is om te moet gaan help wanneer die mensies aan die kom is, so teen April-iewers, want ander ouma woon baie ver.
Net daar sit die Australië-kinders hul voet neer en hulle kleim in – jongste Aussietjie is al vyftien maande oud, en Ouma se arms het hom dan nog nooit vasgehou nie!
Een doller, twee dollers…..spoeg, spaarvark spoeg. Spaargeld maak dit!
Nou staan die stofwolke dakhoog soos hierdie ouma spring om klaar te kry vir volgende Woensdag se vliegtuigklim.
Ouma kom, kangaroetjie, Ouma kom!
Posted by mariki at 11:30 AM 8 comments:
'n Voorbeeld van 'n aaklige sekuriteitskassie:
Staan toe mos vandeesweek met geen klere aan nie, op die lughawe.
Kaal. Sonder ‘n draad of ‘n vesel om my te bedek.
En ek is bekyk. Van bo to onder en van voor tot agter.
Darem deur mense wat ek nie kon sien nie – asof dit ‘n verskil maak…..En die mense rondom my wat ek wel kon sien, het genadiglik teen my klere vasgekyk.
Vrywillig? Nee, natuurlik nie!
Maar dit het gekom toe ons ná ‘n kort wekie se kuier by Tweede-Jongste in Phoenix se lughawe deur die sekuriteitskontrole moes gaan, en ek onkant gevang was, en nie vinnig genoeg gedink het om dié vernedering te ontduik nie. Voor ek my kon kom kry, is ek in die Full Body Scanner ingewink, met hande bokant die kop staan gemaak, en – soos dit vir my gevoel het – “gefussileer.”
Ek weet nie in hoeveel ander lande dié aaklige sekuriteitskassies al hul opwagting gemaak het nie, maar hier vervuil hulle by dosyne.
Die Full Body Scanner “ontklee” ‘n mens deur ‘n 3-D beeld van jou te vertoon – kompleet met alle nate, voue, skaduwees, bult-en-hobbel vlakke – en op die lughawens word dié beeld gesein na ‘n skerm in ‘n vertrek waar sekuriteitspersoneel jou bestudeer om te sien of al daardie kontoere werklik jou eie is, en of jy dalk dwelms, wapens of plofstof saamsmokkel.
Genadiglik kan mens nog weier om so verneder te word, maar dan word jy deeglik deur gehandskoende dames “betas”.
Liewer dit. Vat aan my as jy dan moet. En ek kan jou sien. Maar moet my nie beloer nie. Veral as ek nie klere aan het nie.
Posted by mariki at 11:13 PM 5 comments:
Hóé lank jou lysie van voornemens vir 2011 ook al is – MOET jy daarby aanlas om nooit vanjaar (en vir altyd!) met ‘n emmer vol verf in jou motor rond te ry nie.
Want sou jy in 'n botsing kom, is dit wat gaan gebeur:
Die insittendes van hierdie blou motortjie het ‘n 25 liter-emmer verf op die agterste sitplek vervoer. Jônna-whê!
Die ambulansbestuurder het geweier dat die vroulike paramedikus uit hul voertuig klim, omdat sy nie kon ophou lag nie. Dit was totaal onprofessioneel, het hy gesê. (!)
Posted by mariki at 9:50 PM 9 comments:
Ek het al hier vertel dat Joni Eareckson Tada een van my geëerde heldinne is. Elke keer as ek een van haar boeke/artikels/webwerfinskrywings lees, laat sy my oorstelp en geïnspireerd.
Baie ken die verhaal van hoedat sy in haar tienerjare ná ‘n duikongeluk, van haar nek af verlam gelaat is.
In "Dié God Wat Ek Liefhet", bl 304, skryf sy:
“Ek onthou die nag lank gelede toe ek as beangste tienderjarige in ‘n skemer hospitaalkamer hardop gelê en wonder het of God my dan afgeskryf het. Die gange was donker en verlate.
Dis toe dat my vriendin Jackie pens-en-pootjies langs my in die bed klim en teen die donkerte van daardie nag in begin sing:
‘Man of Sorrows!’ What a name!
Hallelujah, what a Savior!’
“Wanneer iemand oor die afgelope dekades my gevra het na die keerpunt in my geestelike wroeging oor die ongeluk, beskryf ek daardie oomblik. Dit was die allerbeste wat enigeen vir ‘n verlamde meisie kon doen.
“Vroëer reeds in al die eindelose ure in daardie bed, het ek Bybelverse lê en herhaal oor God se doel met ons lyding, maar dit het nooit my diepste denke deurdring nie. Antwoorde en redes, hoe goed bedink ook al, het nie by die probleem in my hart uitgekom nie – in my hart en diepste wese…
“Eers het ek dit nie begryp nie. Máár, as God dan waarlik die middelpunt van die heelal en die skepping is, dié Een wat dit bymekaar hou sodat dit nie uitmekaartuimel nie – as alles deur Hom leef, beweeg en bestaan soos wat Handelinge 17 vers 28 sê, dan kan Hy ons geen belangriker antwoord óf rede óf geskenk gee as Homself nie.
“Dit is wat Jackie my daardie nag help verstaan het. God het ons nie woorde gegee nie – Hy het ons die Woord gegee – Jesus, die verminkte en verbryselde Man van Smarte.”
Ek gaan hierdie nuwe jaar in met die Man van Smarte aan my sy. Hy ken my hartseer en het medelye met my swakhede. Hy is die Seun van God – God Self!
Hy dra my pyn vir my. Hy veg my geveg tot die oorwinning toe.
Hy stort Sy seën oorvloediglik op my uit. Hy gee my die goeie en verheug Hom in my lofsange.
Hy vergewe my opstandige hart en hou my styf in Sy arms vas.
Ek is veilig. Dwarsdeur hierdie splinternuwe 2011 -- en vir altyd.
Halleluja – wat ‘n Redder!!
Aan elke ene van julle: die Here se seënende nabyheid vir hierdie nuwe jaar toegebid!
Posted by mariki at 10:00 PM 5 comments:
Nou hoe verduidelik ek nou hierdie saak – ek bedoel, selfs ‘n slim sjimpansee sou kon agterkom dat ek verlede jaar laas hier ingeloer het.
Ek is skoon verstom dat ek nog weet hoe om by my kraaltjie in te kom!
Ken julle daai gevoel van omdat-ek-so-skuldig-voel-stel-ek-uit-om-die-saak-reg-te-stel-en-dan-voel-ek-nog-skuldiger-en-dan-stel-ek-nogmaals-uit……
Ja, Kerstyd was besig; ons het tot Nuwejaars gaste gehad; ek het stapels lakens en handdoeke begin was en selfs kaste regpak om die hartseerwees te probeer ontwyk toe die laaste kinter by die lughawe afgelaai is, maar nogtans…
Groot askies dus. (As ek net nog elf-en-‘n-halwe maande langer gewag het, dan kon ek julle alweer ‘n geseënde Kersfees toegewens het….!)
Maar ek weet een ding: as ek net ‘n slim sjimpansee gehad het om my te help, dan het julle beslis al vinniger weer van my gehoor….
Posted by mariki at 5:10 PM 4 comments: