Internet Ministries - Die Kerke van Christus ... Wie is hierdie mense?
Die kerke van Christus ... Wie is hierdie mense?
Deur Joe R. Barnett
U het waarskynlik van kerke van Christus gehoor. En miskien het jy gevra: "Wie is hierdie mense? Wat - as iets - onderskei hulle van die honderde ander kerke in die wêreld?
Jy het dalk gewonder:
"Wat is hul historiese agtergrond?"
"Hoeveel lede het hulle?"
"Wat is hul boodskap?"
"Hoe word hulle beheer?"
"Hoe aanbid hulle?"
"Wat glo hulle van die Bybel?
Wêreldwyd is daar 'n paar 20,000 gemeentes van kerke van Christus met 'n totaal van 21 / 2 tot 3 miljoen individuele lede. Daar is klein gemeentes, bestaande uit slegs 'n paar lede - en groot groepe bestaan ​​uit 'n paar duisend lede.
Die grootste konsentrasie van numeriese sterkte in kerke van Christus is in die suide van die Verenigde State, waar daar byvoorbeeld ongeveer 40,000-lede in sommige 135 gemeentes in Nashville, Tennessee is. Of, in Dallas, Texas, waar daar ongeveer 36,000 lede in 69 gemeentes is. In sulke state soos Tennessee, Texas, Oklahoma, Alabama, Kentucky - en ander - is daar 'n kerk van Christus in feitlik elke dorp, maak nie saak hoe groot of klein nie.
Terwyl die aantal gemeentes en lede nie op ander plekke so baie is nie, is daar kerke van Christus in elke staat in die Verenigde State en in ander 109-lande.
Mense van Restourasie Gees
Lede van kerke van Christus is 'n volk van herstel-gees - wat in ons tyd die oorspronklike Nuwe-Testamentiese kerk wil herstel.
Dr. Hans Kung, 'n bekende Europese teoloog, het 'n paar jaar gelede 'n boek gepubliseer met die titel The Church. Dr. Kung het die feit beklaag dat die gevestigde kerk sy pad verloor het; het met tradisie belas; het misluk om te wees wat Christus beplan het.
Die enigste antwoord, volgens dr. Kung, is om na die Skrif terug te gaan om te sien wat die kerk in die begin was, en dan in die twintigste eeu die essensie van die oorspronklike kerk te herstel. Dit is wat kerke van Christus probeer doen.
In die laaste deel van die 18-eeu het mans van verskillende denominasies, wat onafhanklik van mekaar studeer, in verskillende dele van die wêreld begin vra:
Hoekom moet jy nie die denominationalisme teruggaan na die eenvoud en suiwerheid van die eerste-eeuse kerk nie?
-Hoekom moet jy nie die Bybel alleen neem nie en weer "volhard in die leer van die apostels ..." (Handelinge 2: 42)?
-Waarom nie dieselfde saad plant nie (die Woord van God, Lukas 8: 11), daardie eerste eeuse Christene geplant, en alleen Christene, soos hulle was?
Hulle het met almal gepleit om die denominationalisme af te gooi, menslike geloofsbewegings te gooi en net die Bybel te volg.
Hulle het geleer dat niks van mense as dade van die geloof vereis word nie, behalwe wat in die Skrif duidelik blyk.
Hulle het beklemtoon dat die terugkeer na die Bybel nie die vestiging van 'n ander denominasie beteken nie, maar eerder 'n terugkeer na die oorspronklike kerk.
Lede van kerke van Christus is entoesiasties oor hierdie benadering. Met die Bybel as ons enigste gids soek ons ​​om te vind wat die oorspronklike kerk was en dit presies te herstel.
Ons sien dit nie as arrogansie nie, maar die teenoorgestelde. Ons red dat ons nie die reg het om te vra vir mans se getrouheid aan 'n menslike organisasie nie, maar net die reg om mense aan te roep om God se bloudruk te volg.
Nie 'n denominasie nie
Om hierdie rede is ons nie geïnteresseerd in mensgemaakte geloofsbelydenis nie, maar bloot in die Nuwe-Testamentiese patroon. Ons veronderstel nie onsself as 'n denominasie - nie as Katolieke, Protestantse of Joodse nie - maar net as lede van die kerk wat Jesus gestig het en waarvoor hy gesterf het.
En dit is ook die rede waarom ons sy naam dra. Die term "kerk van Christus" word nie as 'n kerklike benaming gebruik nie, maar eerder as 'n beskrywende term wat aandui dat die kerk aan Christus behoort.
Ons erken ons eie persoonlike tekortkominge en swakhede - en dit is al die rede waarom ons die volmaakte en volmaakte plan wat God vir die kerk wil hê, noukeurig moet volg.
Eenheid gebaseer op die Bybel
Aangesien God "alle gesag" in Christus (Matteus 28: 18) gevestig het en sedertdien dien hy vandag as God se woordvoerder (Hebreërs 1: 1,2), is dit ons oortuiging dat net Christus die mag het om te sê wat die kerk is en wat ons moet leer.
En aangesien slegs die Nuwe Testament Christus se opdragte aan sy dissipels uiteensit, moet dit alleen dien as die basis vir alle godsdienstige onderrig en praktyk. Dit is fundamenteel met lede van kerke van Christus. Ons glo dat die leer van die Nuwe Testament sonder verandering die enigste manier is om mans en vroue te lei om Christene te word.
Ons glo dat godsdienstige verdeling sleg is. Jesus het gebid vir eenheid (John 17). En later het die apostel Paulus diegene gevra wat verdeel was om in Christus te verenig (1 Korintiërs 1).
Ons glo dat die enigste manier om eenheid te bereik, is deur 'n terugkeer na die Bybel. Kompromie kan nie eenheid saambring nie. En sekerlik geen persoon of groep persone het die reg om 'n stel reëls op te stel waardeur almal moet bly. Maar dit is heeltemal reg om te sê: "Kom ons verenig deur net die Bybel te volg." Dit is regverdig. Dit is veilig. Hierdie is reg.
So kerke van Christus pleit vir godsdienstige eenheid op grond van die Bybel. Ons glo dat om enige ander geloof as die Nuwe Testament te onderskryf, weier om enige Nuwe Testamentiese opdrag te gehoorsaam, of om enige praktyk wat nie deur die Nuwe Testament opgedoen word te volg nie, by te voeg of weg te neem van die leringe van God. En beide toevoegings en aftrekkings word in die Bybel veroordeel (Galasiërs 1: 6-9; Openbaring 22: 18,19).
Dit is die rede waarom die Nuwe Testament die enigste reël van geloof en praktyk is wat ons in kerke van Christus het.
Elke gemeente selfbestuur
Kerke van Christus het nie een van die trappings van moderne organisatoriese burokrasie nie. Daar is geen bestuursrade nie - geen distrik, streeks-, nasionale of internasionale nie - geen aardse hoofkwartier en geen mensgerigte organisasie nie.
Elke gemeente is outonoom (selfregerend) en is onafhanklik van elke ander gemeente. Die enigste das wat die baie gemeentes bymekaar bind, is 'n algemene geloof in Christus en die Bybel.
Daar is geen konvensies, jaarlikse vergaderings of amptelike publikasies nie. Gemeentes werk saam in die ondersteuning van kinderhuise, ouerhuise, sendingwerk, ens. Maar deelname is streng vrywillig aan elke gemeente en niemand of groepe maak beleid uit of neem besluite vir ander gemeentes nie.
Elke gemeente word plaaslik beheer deur 'n aantal ouderlinge wat uit die lede gekies word. Dit is mans wat voldoen aan die spesifieke kwalifikasies vir hierdie kantoor wat in 1 Timothy 3 en Titus 1 gegee word.
Daar is ook diakens in elke gemeente. Hierdie moet voldoen aan die Bybelse kwalifikasies van 1 Timothy 3. Ek
Items van aanbidding
Aanbidding in kerke van Christus sentreer in vyf items, dieselfde as in die eerste-eeuse kerk. Ons glo die patroon is belangrik. Jesus het gesê, "God is gees, en die wat Hom aanbid, moet in gees en waarheid aanbid" (John 4: 24). Uit hierdie stelling leer ons drie dinge:
1) Ons aanbidding moet gerig word aan die regte voorwerp ... God;
2) Dit moet gevra word deur die regte gees;
3) Dit moet volgens die waarheid wees.
Om God volgens die waarheid te aanbid, is om hom volgens sy Woord te aanbid, want sy Woord is die waarheid (John 17: 17). Daarom moet ons nie enige item wat in sy Woord voorkom, uitsluit nie, en ons mag nie enige item bevat wat nie in sy Woord gevind word nie.
In sake van godsdiens moet ons deur geloof geloop word (2 Korintiërs 5: 7). Want geloof kom deur die Woord van God te hoor (Romeine 10: 17), enigiets wat nie deur die Bybel gemagtig is nie, kan nie deur die geloof gedoen word nie. En wat nie van geloof is nie, is sonde (Romeine 14: 23).
Die vyf aanbiddingsvoorwerpe wat deur die eerste-eeuse kerk waargeneem is, was besig om te sing, te bid, te preek, te gee en die Nagmaal te eet.
As jy vertroud is met kerke van Christus, is jy waarskynlik bewus daarvan dat ons praktyk in twee van hierdie dinge verskil van dié van die meeste godsdienstige groepe. Laat my dus toe om op hierdie twee te fokus en stel ons redes vir wat ons doen.
Een van die dinge wat mense die meeste van Christus se kerke sien, is dat ons sing sonder die gebruik van meganiese musiekinstrumente - 'n cappella-sang is die enigste musiek wat in ons aanbidding gebruik word.
Eenvoudig gestel, hier is die rede: ons soek om te aanbid volgens die aanwysings van die Nuwe Testament. Die Nuwe Testament laat instrumentale musiek uit, daarom glo ons dit is reg en veilig om dit ook uit te laat. As ons die meganiese instrument gebruik, sal ons dit sonder die Nuwe Testamentiese gesag moet doen.
Daar is slegs 8 verse in die Nuwe Testament oor die onderwerp van musiek in aanbidding. Hier is hulle:
"En toe hulle 'n loflied gesing het, het hulle uitgegaan na die Olyfberg" (Matthew 26: 30).
"omtrent middernag het Paulus en Silas gebid en gesange gesing tot God ..." (Handelinge 16: 25).
"Daarom sal ek U loof onder die heidene en tot eer van u Naam sing" (Romeine 15: 9).
"... Ek sal met die gees sing, en ek sal ook met die verstand sing" (1 Korinthiërs 14: 15).
"... gevul word met die Gees, spreek mekaar in psalms en lofsange en geestelike liedere, sing en maak melodie aan die Here met u hele hart" (Efesiërs 5: 18,19).
"Laat die woord van Christus ryklik in julle woon, terwyl julle mekaar in alle wysheid leer en vermaan, en soos julle psalms en lofsange en geestelike liedere met dankbaarheid in julle harte tot God sing" (Kolossense 3: 16).
"Ek sal u Naam aan my broers verkondig. In die gemeente sal ek u lof prys." (Hebreërs 2: 12).
"Is iemand onder julle lyding? Laat hy bid. Is dit vrolik? Laat hy lof prys" (James 5: 13).
Die meganiese musiekinstrument is opvallend afwesig in hierdie gedeeltes.
Histories was die eerste verskyning van instrumentale musiek in kerkaanbidding nie tot die sesde eeu nC nie en daar was geen algemene beoefening daarvan tot na die agtste eeu nie.
Instrumentale musiek was sterk gekant teen sulke godsdienstige leiers soos John Calvin, John Wesley en Charles Spurgeon as gevolg van sy afwesigheid in die Nuwe Testament.
Weeklikse Nagmaal van die Nagmaal
Nog 'n plek waar jy 'n verskil tussen kerke van Christus en ander godsdienstige groepe opgemerk het, is in die Nagmaal. Hierdie gedenkoffer is deur die nag ingewy deur Jesus op die nag van sy verraad (Matthew 26: 26-28). Dit word deur Christene waargeneem ter nagedagtenis van die Here se dood (1 Korintiërs 11: 24,25). Die embleme - ongesuurde brood en vrugte van die wingerdstok - simboliseer die liggaam en bloed van Jesus (1 Korintiërs 10: 16).
Kerke van Christus is anders as baie deurdat ons die Nagmaal op die eerste dag van elke week waarneem. Weereens, ons rede sentreer in ons vasberadenheid om die onderrig van die Nuwe Testament te volg. Dit beskryf die praktyk van die eerste-eeuse kerk: "En op die eerste dag van die week ... het die dissipels saamgekom om brood te breek ..." (Handelinge 20: 7).
Sommige het beswaar gemaak dat die teks nie die eerste dag van elke week spesifiseer nie. Dit is waar - net soos die opdrag om die Sabbat te onderhou, nie elke Sabbat aangedui het nie. Die opdrag was eenvoudig: "onthou die sabbat om dit heilig te hou" (Exodus 20: 8). Die Jode het dit verstaan ​​om elke Sabbat te beteken. Dit lyk vir ons dat met dieselfde redenasie "die eerste dag van die week" die eerste dag van elke week beteken.
Weereens weet ons van sulke gerespekteerde historici soos Neander en Eusebius dat Christene in die vroeë eeue elke Sondag die Nagmaal geneem het.
Terme van lidmaatskap
Miskien wonder jy: "Hoe word 'n mens lid van die kerk van Christus?" Wat is die bepalings van lidmaatskap?
Kerke van Christus praat nie van lidmaatskap in terme van 'n formule wat gevolg moet word vir goedgekeurde aanvaarding in die kerk nie. Die Nuwe Testament gee sekere stappe wat deur mense in daardie dag geneem is om Christene te word. Toe 'n mens 'n Christen geword het, was hy outomaties 'n lid van die kerk.
Dieselfde geld vir die kerke van Christus vandag. Daar is geen aparte reëls of seremonies wat jy moet volg om in die kerk ingehaal te word nie. Wanneer 'n mens 'n Christen word, word hy terselfdertyd lid van die kerk. Geen verdere stappe word benodig om vir kerklidmaatskap te kwalifiseer nie.
Op die eerste dag van die kerk se bestaan ​​was diegene wat berou gehad het en gedoop is, gered (Handelinge 2: 38). En van daardie dag af is almal wat gered is, by die kerk gevoeg (Handelinge 2: 47). Volgens hierdie vers (Handelinge 2: 47) was dit God wat die toevoeging gedoen het. Daarom, as ons hierdie patroon wil volg, stem ons nie mense in die kerk nie en dwing hulle nie deur middel van 'n vereiste reeks studies nie. Ons het geen reg om iets te eis buite hul gehoorsame voorlegging aan die Verlosser nie.
Die verpligtinge wat in die Nuwe Testament onderrig word, is:
1) 'n Mens moet die evangelie hoor, want "geloof kom deur die woord van God te hoor" (Romeine 10: 17).
2) 'n Mens moet glo, want "sonder geloof is dit onmoontlik om God te behaag" (Hebreërs 11: 6).
3) 'n Mens moet berou hê oor die verlede, want God "beveel alle mense, elkeen om hulle te bekeer" (Handelinge 17: 30).
4) 'n Mens moet Jesus as Here bely omdat Hy gesê het: "Hy wat my bely voor die mense, hom sal ek ook bely voor my Vader wat in die hemele is" (Mattheus 10: 32).
5) En 'n mens moet gedoop word vir die vergifnis van sondes, want Petrus het gesê: Bekeer julle en word elkeen van julle gedoop in die Naam van Jesus Christus tot vergifnis van julle sondes. (Handelinge 2: 38) .
Klem op die doop
Kerke van Christus het 'n reputasie om baie stres te plaas oor die behoefte aan doop. Ons beklemtoon egter nie die doop as 'n "kerkordonnansie" nie, maar as 'n opdrag van Christus. Die Nuwe Testament leer die doop as 'n daad wat noodsaaklik is vir verlossing (Mark 16: 16; Acts 2: 38; Acts 22: 16).
Ons doen nie die doop van die kinders nie omdat die Nuwe Testamentiese doop slegs vir sondaars is wat in geloof en boetheid na die Here toe draai. 'N Baba het geen sonde om van hom te bekeer nie en kan nie as 'n gelowige kwalifiseer nie.
Die enigste vorm van doop wat ons in kerke van Christus beoefen, is onderdompeling. Die Griekse woord waaruit die woord gedoop word beteken "om te dip, te verdiep, te ondermyn, te duik." En die Skrif dui altyd op die doop as 'n begrafnis (Handelinge 8: 35-39; Romeine 6: 3,4; Kolossense 2: 12).
Die doop is uiters belangrik omdat die Nuwe Testament die volgende doeleindes daarvoor uiteensit:
1) Dit is om die koninkryk te betree (John 3: 5).
2) Dit is om Christus se bloed (Romeine 6: 3,4) te kontak.
3) Dit is om in Christus te kom (Galasiërs 3: 27).
4) Dit is vir verlossing (Merk 16: 16; 1 Peter 3: 21).
5) Dit is vir die vergifnis van sondes (Handelinge 2: 38).
6) Dit is om sondes weg te was (Handelinge 22: 16).
7) Dit is om in die kerk in te kom (1 Korintiërs 12: 13; Ephesians 1: 23).
Sedert Christus gesterf het vir die sondes van die hele wêreld en die uitnodiging om in sy reddende genade te deel, is oop vir almal (Handelinge 10: 34,35; Openbaring 22: 17), glo ons nie dat iemand voorbestemd is vir verlossing of veroordeling nie. Sommige sal kies om na Christus te kom in geloof en gehoorsaamheid en sal gered word. Ander sal sy pleidooi verwerp en veroordeel word (Mark 16: 16). Dit sal nie verlore gaan nie omdat hulle vir veroordeling gemerk is, maar omdat dit die pad is wat hulle gekies het.
Waar jy ookal is, hoop ons dat jy sal besluit om die verlossing wat deur Christus aangebied word te aanvaar - dat jy jouself in gehoorsaam geloof sal aanbied en lid word van sy kerk.