De Van Zijls in Nederland | De wel en wee van de Van Zijl gezin en hul avontuur in Nederland
oktober 9, 2018 / Wilana	/ 1 reactie
Kopenhagen is natuurlik 'n pragtige stad met 'n vermenging van oud en nuut. Oorspronklik ontstaan as 'n Viking vissersdorpie alhoewel argeoloë bewyse van bestaan afkomstig vanuit die Steentydperk opgegrawe het.
Na ek oor my aanvanklike teleurstelling van die polisiestasie gekom het, kon ek ook die res van Kopenhagen waardeer en geniet.
Ons het onder andere by 'n tweedehandse markie gestop vol allerhande interessante goed.
Ek is nou nog spyt ons het nie vir Wilhelm die verkyker uit die Eerste Wêreldoorlog by die omie gekoop nie.
Kopenhagen het 'n baie mooi stasie en as ek nie Malmö s'n gesien het nie – sou ek gesê het dat dit die mooiste stasie is wat ek al gesien het. Ek kon nog nooit begryp hoekom geboue soms lelik is as hulle mooi gebou kan word nie.
Oral langs die pad is standbeelde in die kenmerkende groen.
Ook teen die mure
en veral in tuine en parke.
Ons was oppad na die Natuur Historiese Museum toe ons hierdie pragtige gebou raakloop.
Lyk of Harry Potter met sy besem enige moment kan verby vlieg.
Nog 'n mooi een net 'n bietjie verder af.
Ons het eers 'n bietjie op die gras gerus wat ontaard het tot 'n grootskaalse fotonemery.
Hier is ons almal.
Kyk wat was toevallig die uitstalling by die Natuur Historiese Museum…
Jip, 'n volledige egte geraamte van 'n Tarbosaurus. Een beindrukte seuntjie – check!
Die hele uitstalling was oor dinosaurusse met voorbeelde van hul eiers en ander dinosaurus fossiele.
Verder was ons ook by 'n kasteel wat hulle huidiglik gebruik as 'n militêre basis.
Pragtige grasvelde waarop Wilhelmpie natuurlik gehardloop het en een of ander lat op sy grassnyer amper 'n kilometer ver gery het om vir ons te kom sê hy mag nie daar hardloop nie. Baie streng…
Hy sou darem graag die kanon wou skiet. Ek sou graag die man op die grassnyer wou skiet…
'n Ou trem en drywer wat Cobus afgeneem het.
Twee hansworse ook raakgeloop.
Verder het ons net die stad geniet.
en dinge soms net rustig gevat.
Twee van my lieflinge
oktober 5, 2018 / Wilana	/ 1 reactie
Om terug te kom na die rede hoekom Kopenhagen so belangrik was vir ons trip, moet ons teruggaan na "The Bridge". Ek het vir Saga Noren toevallig ontmoet tydens 'n rondsnuffel-sessie op Netflix. Sy is 'n speurder by die polisie van Malmö en ly aan Aspergers sindroom. Die reeks (4 seisoene) speel af tussen Malmö en Kopenhagen en sy en haar vernote moet meerdere reeksmoordenaars vastrek. Wat die meeste mense nie besef nie, is dat Skandanawiese stories veel donkerder is as enige iets wat Amerika al gemaak het. So as jy beplan om dit te kyk moet jy jou big boy pants aandoen.
Hier is die trailer van die eerste reeks. Ek vra onverskoning vir die Amerikaanse verteller.
Tydens die reeks raak mens al hoe meer betrokke by Saga en die ander karakters, maar in my geval ook meegesleur deur die argitektuur. Buiten vir die Øresundbrug tussen Malmö en Kopenhagen is daar ook nog die polisie hoofkwartiere in Kopenhagen wat my verbeelding aangegryp het..
Is dit nie net die mooiste/interessantste gebou nie?
In die verlede het hulle selfs dansuitvoerings in die sirkelgedeelte gehou. Die sirkel bly my herinner aan die colosseum. Ek vra weer – waar in die wêreld kry mens nog so 'n pragtige polisie gebou?
Toe ons natuurlik eerste ding die oggend daarheen gaan, en ek met blink oë op die interkom se knoppie druk, moet ek hoor dat ek glad nie mag ingaan nie. Toe het ek steeds blink oë, maar "not the good kind". Ek was so teleurgesteld en gefrusteerd. Veral omdat ek nie oor die vermoë beskik om vir hulle te kan verduidelik hoe ek oor hulle gebou voel nie, en dat ek nie 'n "crazy" is nie, maar bloot 'n entoesias.
Wat wel interessant is, is dat die Notre Dame my gunsteling kerk is en dat ek ook nog nooit binne in hom ook was nie. Dit is egter vir my geen probleem nie, want die Notre Dame se skoonheid is van buite klaar oorweldigend met sy grootsheid, gargoyles en ongelooflike afwerking. My polisiekwartiere lyk egter soos die hond se gat van die straat af, aangesien sy skoonheid 'n sekere perspektief nodig het wat jy alleen van bo of van binne kan beleef.
Die argitek, Hack Kampmann wat die bogenoemde meesterstuk ontwerp het, is dood voor die voltooiing van die gebou in 1924 en kon dus ook nooit die gebou in sy totaliteit geniet nie. Ek kan nogal deel in sy teleurstelling…
In plaas van al die pragtige foto's wat ek in my geestesoog kón geneem het – is dit al wat ek van my lieflingsgebou kon sien. 😢
Met die Øresundbrug het ons gelukkig meer sukses gehad. My arme Leica is nie gemaak vir die klas vinnige fotografie nie, maar my hart was bly en ek is dolgelukkig met my foto's.
Die kolletjies is die reëndruppels op die ruit, maar as 'n mens eers 'n plek geweier is waarvoor mens amper 'n duisend kilometer gery het – toegegee LEGOland was ook in die beplanning, but bear with me – dan maak dit nie saak of daar reënkolletjies op die ruit sit of dat mens nie op die brug mag stop nie.
Die Øresundbrug is die langste gekombineerde motor- en treinbrug (die spoor loop onder die brug) in Europa. Vanaf Malmö, in Swede, is dit 8km tot by 'n mensgemaakte eiland waar dit dan ondergronds gaan via 'n tonnel vir 4 km tot by Kopenhagen.
Met die dat Malmö ook weer ons draaipunt was, was dit 'n ekstra bonus om hom van beide kante te kan ry.
Die Øresundbrug bly dan steeds my gunsteling brug van alle tye.
oktober 4, 2018 oktober 3, 2018 / Wilana	/ 1 reactie
Ek wens elke kind mag die geleentheid kry om hier 'n draai te kom maak.
LEGOland lê in 'n dorpie met die naam Billund in Denemarke. Die dorpie het eintlik drie groot opwindings vir kinders.
Aanvanklik het ons gedink dit is al wat daar aan die hele Lego-ding is. 'n Reuse pretpark waar feitlik alles uit LEGO gemaak is, vol skrikwekkende "rides". Hier moet ek bieg dat iets soos Ratanga van Suid-Afrika nie my idee van pret is nie, maar ek bevind my hopeloos te gereëld in situasies waar ek net weer teen 'n moerse spoed in 'n karretjie onderstebo aan spore hang en deur draaie gly.
Hier is 'n 10 min video – nie deur my gemaak, maar wel deur iemand wat al die verskillende rides en aktiwiteite gedoen het.
Ons het net buite LEGOland geslaap in 'n LEGO-themed huisie.
Alles binne die park is op LEGO gebasseer en om elke draai is daar net weer iets anders.
Net oorkant ons LEGO hotelletjie was daar 'n reuse waterpark, Lalandia – toevallig die keer niks met LEGO uit te maak nie.
Alles is onderdak met geweldige waterritte – party is op tubes, ander gaan jy op jou eie, en daar was een waar ons al drie op een tube was. Ek het gedink ek gaan sterf. Weereens, nie heeltemal my ding nie, maar ek moet erken dat dit almal goeie rides was.
Die eintlike hoogtepunt van die LEGO ding het ons amper gemis. Wilhelmpie praat die heeltyd van die LEGO house, maar ons dog dis sommer net nog ietsie by LEGOland. Hy hou egter vol dat dit buite LEGOland lê. Ons beplanning was om twee dae by Legoland deur te bring en ons het hom verseker dat ons sal kyk of ons tyd kry om daar 'n draai te maak. Die aand gaan ek en Cobus uiteet en loop toevallig die gebou raak wat Cobus idintifiseer as die LEGO house. Die deur staan oop, maar daar is niemand nie. Wat doen jy as die deur van so 'n plek oopstaan? Jy gaan natuurlik in. Dit was nogal 'n super cool gevoel om daar rond te loop met niemand anders – dit het duidelik die volgende dag verander toe al die ander mense ook opdaag. Die LEGO house sluit normaalweg 16:00, maar dit blyk dat dit oop was vir 'n funksie of een of ander vergadering en ons was net lucky.
Die volgende dag was ons natuurlik terug met Wilhelmpie.
Hier is die gebou van bo geneem.
Wat binne gebeur is moelik te beskryf. Daar is verskillende kleurzones met elkeen 'n speisifieke tema, aktiwiteit of uitsalling. Hier volg 'n paar foto's.
Die amptelike LEGO house video:
Wilhelm wou vreeslik graag ook 'n LEGO-ete bestel, maar ons was te laat om ons naam op die waglys te sit. Baie van die aktiwiteite kon hy ook net kyk in die verbygaan, want tydens die skoolvakansies is dit maar baie bedrywig.
Tog was dit 'n ongelooflike ervaring.
september 29, 2018 oktober 1, 2018 / Wilana	/ 1 reactie
Hierdie volgende paar blogs is spesiaal vir my ma😍.
Elmi was genooi om na Lindau, in Duitsland, saam met 'n paar vriendinne te gaan. Ons neem toe die kans waar om Wilhelmpie Legoland toe te vat. Natuurlik stop-stop, en gekombineerd met my gunsteling moordreeks van alle tye, The Bridge – (jammer Baasinspekteur Derrick) se landmerke. Die titel van die reeks verwys na die brug tussen Kopenhagen en Malmö en ons plan is dus om die eerste aand in Osnabrück, Duitsland te slaap, dan Legoland in Billund, Kopenhagen en ons eindig in Malmö.
Osnabrück was so 'n aangename verassing!
Ons hotelletjie was letterlik en figuurlik romanties: Romantik Hotel Walhalla.
Kyk net hoe skattig. Ek was nogal verlig, want ek het hierdie vakansie se oorslaapplekke gekies en aangesien dit die goedkoopste verblyf van almal was, was daar ook dan die kans dat daar moontlik kakkerlakke onder die bed kan wees. Tog was dit van die lekkerste hotelle waar ons al gebly het.
Ek en Cobus het die aand by so 'n oulike restaurantjie gaan eet. Die banke herinner wel aan kerkbanke.
Ek het my voorgeneem om in elke land so tradisioneel moontlik te eet – wat my duur te staan gekom het in Sicilië met die seekatpote, maar die Duitsers ken van bier en lekker eet. Kry ongelukkig nie 'n hoë punt vir presentation nie.
Hierdie was my aandete: Warm beet, aartappel en eier in 'n mostersous. Lyk maar ingat, maar was heerlik.
Cobus was meer tradisioneel.
Ons het die oggend nog 'n paar uur gehad om die ou deel van die stad te verken.
Die stad is al in 780 gestig as 'n markie vir die koning van die Franke. Die Franke is vandag se Duitsers en Franse, maar in die ou dae was hulle die post-Romeinse barbare.
1582 was 'n besondere slegte jaar vir vroue in Osnabrück aangesien 163 vroue veroordeel was weens heksery en die meeste van hulle lewendig verbrand was. Dink daar is 'n paar van ons wat maar sou moes lig loop.😉
Die wat al in Europe getoer het, sal weet dat daar 'n oorvloed kerke is. Osnabrück het nie teleurgestel nie. St Marienkirchen, kan terug dateer word in historiese geskrifte tot die 10de eeu na Christus en is Osnabrück se oudste kerk.
Jy voel die geskiedenis as jy hier afstap
of deur die hekke gaan.
Ek verwonder my soms oor die tipe versierings – so asof iemand eeue gelede 'n grappie gemaak het.
Ironies sit sy voor die kerk – ek weet nie of sy net rus en of dit 'n bedelbakkie is nie.
Natuurlik koffie en hot chocolate met die seuntjie voordat ons die pad Legoland toe vat.
Die paar uur in Osnabrück was vir my van die hoogtepunte van ons vakansie, juis omdat dit so nederig, tog pragtig was.
september 24, 2018 september 24, 2018 / Wilana	/ 2 reacties
Hierdie naweek was ons een jaar anniversary hier in Nederland.
Nadat ons van feitlik al ons besittings in Suid-Afrika ontslae geraak het, het ons alleen 150kg geïdentifiseer om saam te neem – die res is verkoop of het nuwe lewe gekry in ons familie se huise.
Ons het die Vrydag blindelings Kaap toe gery met 'n bussie vol tassies en 'n hart vol onsekerheid, met alleen die hoop dat ons paspoorte gaan klaar wees .
Na 'n meesterlike vlug land ons in ons nuwe land. Welkom in Nederland.
Die volgende oggend was Wilhelmpie se verjaarsdag, en dit moet julle goed verstaan. Hy verjaar selfs langer en meer voluit as ek. Daar is ons egter, met nie eens 'n present vir hom nie, want ons het pas die vorige aand geland, geen koek, geen partytjie, fokol. Die oggend van die 24ste (sy verjaarsdag), kry ons toe darem 'n restaurantjie, Bagels & Beans. Met een depressiewe seuntjie, en 'n dogter wat haar orkes en vriendin mis, stoom ek en Cobus voort, maar met weinig sukses. Die kinders ken nie bagels nie, en al die toppings wat saam met dit bedien word is volksvreemd. Die hot chocolade is warm melk met sjokolade stukkies in 'n glasie langsaan. Smaak duidelik nie soos die Wimpy s'n nie. Die trane was vlak en plaas van 'n heugelike dag was dit volgens hom een van die aakligste dae van sy lewe.☹️
Ons eerste week in die B-Apart Hotel was egter vol opwinding, met fietse koop en die kiddies se eerste skooldae. Wilhelmpie het volgehou dat 'n fiets nie 'n verjaarsdagpresent is nie.
Ek was in die afgelope week weer by die skool en ek begryp nou nog nie hoe hulle weet wanneer om betyds waar te wees nie.
Die hele proses om al ons dokumente uit te sorteer, bankrekening oop te maak, bestuurslisensies en verblyfpermitte te bekom was uitdagend. Omdat ons van 'n Derde wêreld land afkomstig is, moes hulle ons ook nog screen vir TB.😳
Dan ons twee maande in Kijkduin. In retrospek was dit heerlik. Daar het ek en die kiddies ons eerste vos en krimpvarkie gesien. Ons het na aan mekaar en na aan die elemente geleef, maar die kinders was na aan die skool en dit het hulle stadig aan selfvertroue begin gee om op hul eie te fiets.
Die trek met die fiets van een huisie na die ander was nogal uitdagend vir beide mens, dier en fiets.
Geleidelik het die winter nader gesleep, maar die wasgoed moes steeds gewas word en dit was weinig tot geen plesier. In die tweede huisie was wel 'n wasmasjien, maar geen droeër, maar dinge het stadigaan beter begin gaan, en al wat nog lastig was, was die te klein werkopvervlak in die kombuis.
Uiteindelik in ons permanente woning. Dit bly soms nog vir my vreemd om so na aan mense te woon, en ek droom party kere snags van 'n huisie wat êrens alleen staan met niks anders in sig, behalwe natuur.
Ons eerste aandjie in die nuwe huis. Die meubels sou eers die volgende dag afgelewer word. Ons het darem toe al matrasse en ons 150 kg vanuit Suid-Afrika.
Ek het my effe misgis met die hoogte van Wilhelm se bed. Die klusjesman het darem gou die bed se bene kom afsaag en nou werk dit prima!
Ons eerste sneeu was 'n belewenis vir beide mens en dier. Ons het lekker gegly, koud gekry, en Elmi was selfs een keer die huis kwyt. Maar die sneeu was defnitief een van die hoogtepunte van die jaar.
Ons eerste Kersfees op ons eie. Alhoewel klein en stil, was dit tog nodig vir ons om digter by mekaar te kom, want vir 'n tydjie was ons net op onsself aangewese.
Ski is steeds nie maklik nie, en is nie my of Wilhlem se sport nie. Wel opwindend.
Skoonma het kom kuier en 'n nuwe jaar het aangebreek. Was lekker om vir haar alles te wys en dit was vir die kleintjies goed om haar weer te sien.
Ons het deur die jaar baie gereis, van Parys na Sicilië tot by Denemarke en dit is een van die baie voorregte van hier bly. As dinge moeilik gaan, hoef mens net bietjie te dink oor waar jy jou bevind, dan is jy sommer alweer meer positief.
Ons het ook baie van Nederland gesien en die een dorpie is mooier as die ander.
Die lente het gekom met die mooiste tulpe.
Iemand moes sy klompe volstaan in die tuin en ek moes leer stryk. Ek is nou nog verbaas dat stof die vermoë het om hulself in sekondes te re-genereer.
Deur die jaar het ons baie geleer, dinge wat aanvanklik uitdagend was, soos die bus se ryery, is nou 'n tweede natuur en Elmi ry die wêreld vol op haar eie. Ons is heeltemal inge-settle in ons huisie en die diere is dolgelukkig. Die kleintjies het hul eerste jaar van skool oorleef en alhoewel sommige dinge nog uitdagend is, gaan dit oor die algemeen heel voorspoedig, ons staan verstom dat hulle so goed oor die weg kom.
Wilhelmpie se probleme met Frans het ongelukkig nie deur die jaar verdwyn nie.
Ons het gister vir die eerste keer weer na Bagels & Beans gegaan en kon toe sommer voel ons het ver gekom.
Om mee te begin het hierdie mannetjie 'n vriend en 'n heerlike verjaarsdagnaweek gehad. Verder was die kos hierdie keer lekkerder en die ete'tjie heel gesellig. Wilhelm en Alexander het selfs 'n tweede hot chocolate bestel.😉
Ek hoop die komende jaar het minder uitdagings, maar dieselfde liefde en kamaraderie van die afgelope jaar.
september 19, 2018 september 18, 2018 / Wilana	/ 1 reactie
Ons was seker nog nie 'n maand in Nederland, toe Amsterdam se burgemeester, Eberhart van der Laan, oorlede is aan kanker.
Die hele Amsterdam het doodgeruk. Amsterdammers is nie ingetoë nie – as hul sokkerspan, Ajax wen, gaan die hele Amsterdam los en is daar feesjes deur die nag, maar as hul burgemeester sterf is hulle so hartseer dat ek en Cobus ook later die man begin mis het.
Hierdie foto was geneem tydens sy afskeidsboodskap toe hy moes uittree weens sy siekte.
Ek sê weer – hy was die burgemeester en nie 'n popster of akteur nie, maar hy het Amsterdam lief gehad en hulle vir hom.
Hier sing Kiki Schippers 'n Troostlied voor Amsterdam oor hom:
Amsterdam is los van reëls of eerder los van die tradisionel reëls wat die res van die wêreld se bevolking opgelê is. Soos julle almal reeds weet, is beide dagga en prostitusie hier wettig en vrylik beskikbaar. Omdat dit egter in die res van die wêreld oersondes is, word Amsterdam ongelukkig 'n wêreldwye besienswaardig. In 2017 was daar 8,3 miljoen toeriste wat ten minste een nag oorgeslaap het.
Met soveel daaglikse vreemde voete sukkel Amsterdam soms om sy ware identiteit te behou, maar dit moet jy hulle wel gee – hulle gee hul beste en sal voort baklei vir hul vryheid en unieke manier van doen. Ek hoop werklik dat die besoekers van die toekoms sal besef dat hulle getuie is van iets besonders. 'n Stad waar die inwoners nie onnodig gebind word deur regulering van 'n regering nie. Dat dit nie noodwendig lei tot anargie en komplete chaos soos wat ander regerings vrees nie, maar dat hul in hierdie vryheid 'n noue band met hul burgemeester het en saamwerk om Amsterdam hul eie te maak, die lewe nie te ernstig op te neem nie en basta met die res.
Net vir die rekord: Die meeste daggakoppe wat daar rondloop is nie Amsterdammers nie, maar toeriste wat niks gewoond is nie.
Hier moet jy wel uitkyk vir fietse, want tussen die toeriste wat nie fietse ken en ander toeriste wat probeer fietsry – is daar wel soms 'n paar aanrydings. Arme Henk was amper onderstebo gery.
Ma se stout seun🤭
Die XXX is hulle simbool – Den Haag het weer 3 vissies.
Die XXX is oral te sien.
Hier kan jy openlik jouself wees en niemand sal jou kyk nie. Gay pride word ook jaarliks groot hier gevier en die hele Nederland trek op. Ons het al almal vir ons ietsie "Pride" gekry vir volgende jaar.
Aan die eenkant het jy dit – hy kan glad nie sing nie en is ook vermoedelik 'n gereelde klant by die "Coffieshops" (beteken hier daggawinkel).
Aan die anderkant: Hulle was besig met Vivaldi se Four Seasons en speel so mooi dat ons hul cd gekoop het.
Soos ek sê, hier kan alles – selfs 'n biertjie op die sypaadjie – hulle vra wel dat jy nie teen hul voordeur piepie en op hulle trappies braak nie.
Wees natuurlik ook altyd verantwoordelik…😉
Amsterdam is vry en uniek. Mag dit nog lank so wees.
september 18, 2018 september 18, 2018 / Wilana	/ 1 reactie
Ek vertel altyd vir almal wat net lyk of hulle na my luister dat Nederland se vier ringstede elk hul eie persoonlikheid het.
Rotterdam is die flukse klomp wat hard werk en dink dat sonder hul bydrae, Nederland se hele kapitale bodem gaan uitval.
Amsterdam is die stout ene wat openlik die hele drugs, sex and rock&roll ding doen met 'n hemp wat uithang. So asof hy weet hy is spesiaal en dat almal hom alles sal vergewe – en almal doen, want hy is Nederland se lieflingskind.
Den Haag is die hoofseun. Hier word die wette gemaak en die parlement, of dan soos hulle dit noem, die Tweede Kamer sit ook hier, asook die Vredes Paleis. Alles is altyd skoon en netjies en niks ruik hier na piepie of dagga.
Dan is daar Utrecht, my witbroodjie. Hy is so 'n mengsel van die ander drie en alhoewel daar niks is wat hom per se besonders maak nie, is hy die lekkerste om in/by te wees. Die gewone ou wat lief is vir sy ouma, maar ook soms stiekem 'n biertjie saam met sy pêlle drink.
Ons was al twee keer Utrecht toe en ek sal graag weer wil gaan. Dit herinner aan Stellenbosch en hier vind jy verborge skatte, om elke draai.
Hierdie is 'n paadjie vol woorde. Hulle sit elke maand 'n letter van die gedig by.
Verder is dit net pragtig.
Daar was een of ander Harry Potter byeenkoms.
Toe skoonma en Henk hulle kom kuier het, het ons met 'n bootjie op die kanaal af gevaar.
Hier verduidelik die omie hoe groot die visse is wat hy in die kanaal vang. Vissermanne se leuens is nie grens gebonde nie.
Die blote genot van somer
september 14, 2018 september 13, 2018 / Wilana	/ 1 reactie
Somer staan einde se kant toe en herfs is om die draai, die dae raak korter en die nagte donkerder.
Ek en Wilhelmpie het verlede week so nat gereën dat die water aan die binnekant van my pantie afgeloop het en dit terwyl ek 'n jean aan gehad het. Tog is natreën en reën in die algemeen al so 'n gewone verskynsel dat die kleintjies nie eens meer reënjasse aantrek as hulle hier wegtrek en dit reën nie. Wilhelm is selfs Maandag met 'n klam t-hemp hier weg vir LO (sy ma het vergeet om die hemp uit te hang nadat dit gewas is) en dit kon hom glad nie skeel nie. So pas mens aan.
Ons het heerlike somer weer gehad en rekord temperature beleef. Ek en Cobus het selfs 'n paar keer gaan swem. Nou, as jy kon identifiseer met die klootsakke waarvan ek in die vorige blog gepraat het, moet jy nie verder lees nie. Nederland is baie vrydenkend wat seker sake betref. Hier sauna jy bv naak (wat ons natuurlik ook probeer het en so geniet het dat ons vir Cobus se verjaarsdag weer gegaan het). Ook is naaktstrande baie algemeen en toevallig is daar een baie naby aan ons huis. Dit het ons natuurlik ook probeer en ons gate uit geniet. Jy moet nou nie net een of twee kaal mense visualiseer nie, maar seker so tussen 50 en 100 mense almal met hul blote kont (wat hier agterstewe beteken).
Dit is nie net die mense met die mooi lywe wat kaal loop nie – daar is iets van alles. Harige mans, gladde mans, groot of klein piemels, vrouens met kurwes of sigbare ribbebeentjies. Vrouens met groot of klein borste of alleen een bors. Sommige kom hou piekniek saam met hulle vriende – dit is nou mans en vrouens deurmekaar en is lekker gesellig sonder om enige iets toe te hou, en tussen deur hardloop kaalgat kindertjies.
Wat mens eerste opval, as jy nou ook daar met jou blote kont lê, is dat niemand skaam is nie, en dan gebeur daar 'n wonderlik ding met jou – jy raak vry. Vry van die oordeel oor jou eie lyf. Ek is meer selfbewus in klere as wat ek kaalgat is. Dit maak glad nie sin nie, maar dit is nou wel so. Ek dink dit kom deels deurdat jy besef jy oordeel niemand vir sy/haar lyf nie, en dat daar alleen maar aanvaarding vir elkeen se uniekheid is. Om nou eintlik die waarheid te sê, niemand gee om hoe jy lyk nie en kyk nie eens jou kant toe nie. Ek sal wel moet bieg en sê dat ek aan die begin wel gekyk het. As kind van konserwatiewe Suid-Afrika, waar jy byna gestenig word as jy sonder 'n bra loop, is soveel kaal lywe bymekaar nie iets waaraan ek gewoond was nie. Dan, hoe meer gereeld jy gaan, hoe minder val die naaktheid jou op, en word dit later net 'n klomp mense wat see toe gekom het. As jy weer by die sauna kom en twee kaal mense sien stort, is al wat jy na die tyd van die man onthou dat hy lang hare het – jy het skoon vergeet om na sy piemel te kyk.
Denke onder konstruksie
september 13, 2018 / Wilana	/ 1 reactie
Die afgelope tyd worstel ek effe met die sosiale media monster en die daarby saamgaande opinies, kritiek en kommentaar. Ek besef al te wel dat dit maar bloot 'n uitvloeisel van 'n publieke forum is, maar tog kon ek net nie die motivering bymekaar skraap om myself verder met die blog besig te hou nie. Ek weet daar is 'n onstuitbare golf van mense wat hulself die reg gun om met woorde andere, wat nie soos hulle dink en is, te intimideer en kritiseer sodat die mens as 'n vaal en vervelige homogene groep kan funksioneer.
Wel, good luck vir hulle dan, want dié vry fokken vrou gaan haar nie langer laat sê nie.
Paternoster – Antjie Krog
mei 31, 2018 mei 31, 2018 / Wilana	/ 5 reacties
Jy kry seemense, bergmense, veldmense, mense wat die skoonheid van 'n woestyn en die Knersvlaktes sien en dan kry jy bosmense. Ek val duidelik in die laaste katagorie. Nie dat ek nie die skoonheid en betowering van al die ander dissiplines waardeer en raaksien nie. Ek voel my net meer meegevoer in 'n bos.
In 'n vorige blog het ek genoem van die bos hier naby ons: Meer-en-Bos. Vanoggend was dit mistig en die son wou-wou net deurbreek. Ek het natuurlik nie my kamera by my gehad nie, maar wel my foon. Hier volg 'n blik op my wandeling vanoggend…
Blyde wou weet of ek nie bang word so alleen in die bos nie? Ja, alleen bang dat Dobby in die water gaan spring!
Jy loop mense raak langs die pad, maar min, en daar is soveel verskillende afdaaitjies en paadjies om te volg dat jy heeltyd kan voel of jy alleen in die bos is.