Ons het die geskiedenis van die goue kalf gelees. In hierdie hoofstuk ontmoet ons God sowel in sy barmhartigheid as sy regverdigheid. Dit is ‘n hoofstuk wat handel oor die sonde wat God se volk bedryf het.
Dit is dus nie so dat God skielik ‘n opwelling van ongekontroleerde woede gehad het, toe Hy sien wat die Israeliete besig was om te doen nie. Vir eeue lank het Hy sy teregte toorn alreeds geparkeer. En Hy was juis op pad om ‘n nuwe hoofstuk te begin in sy heilsgeskiedenis met die volk, om toe te werk na die definitiewe betaling van die skuld. Hy was juis besig om die volk waaruit die Messias gebore sou word, na die beloofde land te lei. En toe gebeur dit!
Doen God die mens dan nie onreg aan as Hy in sy wet van hom eis wat hy tog nie kan doen nie? God moes mos geweet het dat sy volk ook die innerlike drang gehad het, net soos die ander volke, om iets sigbaars te aanbid, iets wat hulle met hulle eie hande kon maak en breek? Maar nee, God kyk na sy volk in die konteks van die geheel. Hierdie gebeurtenis staan nie los van die sondeval in die paradys nie. God hou in gedagte wat sy oorspronklike bedoeling was met die skepping van die mens. En daarom is sy diagnose:
Die wet wat Ek sojuis aan die volk gegee het, die mens was geskape om daardie wet sonder probleme te kon vervul.