Gegewe die verspreiding van sogenaamde "beer honde" miljoene jare gelede - insluitende die standaarddraer van die familie, Amphicyon - jy kan aanvaar dat moderne beren die beste verwant is aan honde. Trouens, molekulêre analise toon dat die naaste lewende familielede van beren pinnipeds is, die familie van mariene soogdiere wat beide seëls en walrusse insluit. Albei hierdie soogdiere word afkomstig van 'n laaste gemeenskaplike voorouer, of 'concestor', wat 'n bietjie tyd geleef het gedurende die Eoseen- tydperk, ongeveer 40 of 50 miljoen jaar gelede. Alhoewel die presiese identiteit van die voorvaderspesie steeds spekulasie is.
Aangesien die oorgrote meerderheid van die beren in hoë noordelike breedtegrade woon, het hulle 'n manier nodig om die wintermaande te oorleef, wanneer kos skaars is. Die oplossing wat deur evolusie getref word, is hibernasie: beren gaan diep in die slaap, wat maande lank duur, waartydens hul harttariewe en metaboliese prosesse drasties vertraag. Om in die winterslaap te wees, is egter nie in 'n koma nie: as daar voldoende wakker word, kan 'n beer in die middel van die winterslaap wakker word, en vroulike is selfs bekend om in die dieptyd van die winter geboorte te gee. (Ons het fossielbewyse van grot leeus wat tydens die laaste ystyd op die hibernerende grotbome voorgekom het, en sommige van hierdie bome het die onwelkome indringers wakker geword!)