Geskryf deur Arne Ruckert, et al
Kambodjaanse hoërskoolleerders kom op om hul hande te ontsmet om koronavirus in Phnom Penh, Kambodja, te vermy. AP Photo / Heng Sinith
Die koronavirus-uitbraak in China laat belangrike vrae ontstaan ​​oor hoe goed regerings die jongste patogene bestuur om die spesieversperring te slaan en mense te besmet.
Die virus - bekend as 2019-nCoV - is nou by mense in verskeie lande buite China gediagnoseer. Die virus se vermoed dat die bron vlermuise.
Coronavirus is oordraagbaar tussen mense, en vrees dat dit die volgende wêreldwye pandemie kan word. Soos die Wêreldgesondheidsorganisasie 'n wêreldwye noodtoestand verklaar, is dit ook 'n pandemie van vrees.
In een Kanadese skooldistrik, 'n versoekskrif van ouers gevra dat kinders wie se gesinne China besoek het, vir 17 dae buite die skool gehou word. (Huidige ramings plaas die inkubasietydperk vir die virus tussen twee dae en twee weke.) Die versoek is geweier, met die waarskuwing dat die virus nie Chinees is nie (dit het slegs in China ontstaan) en dat die petisie diskriminerend was.
'N Voetganger dra 'n beskermende masker in Toronto nadat Kanada se eerste vermoedelike saak van die koronavirus amptelik bevestig is. DIE KANADIESE PERS / Frank Gunn
Die Chinese regering se ongewone besluit om miljoene mense in kwarantyn te plaas en reisverbod in te stel (sedert ander lande herhaal), het ook het baie spesialiste in aansteeklike siektes verras. Of sulke optrede verstandige voorkomende maatreëls of duur oorreaksies is, moet nog gesien word onduidelik hoe aansteeklik en virulent die koronavirus is.
Dit kan muteer of 'n vastrapplek kry in lande met lae- of middelinkomste lande wat nie die vermoë van openbare toesig en infeksiebeheer het om die uitbrake effektief te bestuur nie. Hierdie onsekerheid voed vrese op wat maklik deur sosiale media aangevuur word, waar die verskil tussen valsheid en feit vaag bly en vooroordele maklik bewerk word.
Risiko vir die ekonomie
Die ontvouende gebeure is net so sosiologies soos biologies, en politiek en ekonomie speel ewe veel. Die semi-kwarantyn van China word al gesien as 'n pos 'n risiko vir die wêreldekonomie dit kan meer negatiewe gevolge hê vir die gesondheid as wat waarskynlik deur die virus self veroorsaak word.
SARS en Ebola het kommer uitgespreek oor hoe goed state en hul wêreldreëlingsreëlings op pandemies kan reageer. Die situasie het sedertdien wêreldwyd verander (die WGO het nuwe internasionale gesondheidsregulasies daargestel, wat nou opgeroep word namate die virus versprei) en in Kanada met die stigting van die Public Health Agency of Canada in 2004.
Internasionale reaksie op hierdie koronavirus toon ook aansienlike verbetering, met vinnige inligtingsvloei en die rapportering van gevalle deur Chinese owerhede. Maar uitdagings vir bestuur is steeds, tesame met 'n groeiende bewustheid van die belangrikheid van wat bekend staan ​​as 'n Een Gesondheid benadering tot pandemiese uitbrake.
'N Eengesondheidstrategie erken dat die gesondheid van mense ingewikkeld gekoppel is aan die diere en hul omgewing. In die praktyk is dit van kundiges uit die gesondheids-, dier- en omgewingswetenskappe van mense, sowel as in die geesteswetenskappe en in die sosiale wetenskappe, gebruik om 'n respons-infrastruktuur op te stel wat beklemtoon inligting-deel en koördinering van aksies in verskeie sektore.
As kundiges in openbare gesondheid help ons tans om 'n nuwe transdissiplinêre One Health-netwerk, bekend as Global 1HN, te skep, met die fokus op verbeterde bestuur van aansteeklike siektes en antimikrobiese weerstandigheid plaaslik, nasionaal en wêreldwyd.
Effektiewe bestuur van een gesondheid is gebaseer op drie verwante aksies: verbeterde toesig (opsporing), reaksie (koördinering en samewerking oor sektore en vlakke) en billikheid (met die fokus op die kwesbaarste). Verbetering is op al drie die gebiede nodig.
Met die uitsondering van toesig oor griep, is daar tans min waghondstelsels vir siektes wat tans inligting rakende mense- en dieregevalle integreer. Dit maak hulle minder in staat om opkomende mense op te spoor soönotiese siektes - infeksies wat natuurlik tussen mense en diere oorgedra word - en om hul evolusie te monitor.
Beter geïntegreerde toesigstelsels kan lei tot die vroeëre opsporing van patogene wat die spesie versperring oorsteek. Vroeëre reaksie kan die aanvanklike verspreiding van die patogeen vertraag en lei tot beter inligting oor hoe die publiek hulself (en hul diere) teen besmetting kan beskerm. Beide pandemie risiko en pandemie vrees word verminder.
Suid-Koreaanse diereregte-aktiviste voer 'n saamtrek aan wat eis dat die Chinese regering die verbruik van wilde diere in Seoel beperk. Die tekens lui 'Oorsake van die Wuhan coronavirus, hou op om wilde diere te eet.' Kang Min-ji / Yonhap via AP
Koördinasie oor sektore en regeringsvlakke is steeds problematies vir soönotiese siektes en meer aansteeklike siektes. Geaffekteerde gemeenskappe is selde of voldoende betrokke.
In die Wes-Afrikaanse Ebola-uitbraak (2013-16), 'n gebrek aan effektiewe kommunikasie met gemeenskappe het gelei tot wantroue aan tussenliggende agentskappe. As hulle nie die verskillende kulture van die gemeenskap verstaan ​​nie, het dit op hul beurt verhoed dat openbare gesondheidswerkers veiliger begrafnispraktyke bevorder. Antropologie, die noukeurige bestudering van kulturele norme en praktyke, word nou as van kritieke belang beskou vir effektiewe epidemiese / pandemiese ingryping.
Koördineringsuitdagings ontstaan ​​ook op hoër vlakke as gevolg van 'n gebrek aan institusionele meganismes. Dit was duidelik in Kanada se reaksie op die SAID in 2002, waar fragmentering van departementele mandate die effektiewe reaksie verswak het. Sedert die SAID het die situasie in Kanada verbeter.
Openbare gesondheid, dieregesondheid, landbou
Daar is ook vordering gemaak met integrasie toesig en bestuur op wêreldwye vlak oor die drie internasionale agentskappe wat verantwoordelik is vir openbare gesondheid, dieregesondheid en landbou.
Maar met nog geen konsensus oor hoe om zoonotiese uitbrake wêreldwyd te regeer nie, is daar nog steeds groot ruimte vir verbeterings wat op One Health-beginsels voortbou.
Tot nou toe was daar min kommer oor die uitbreek van die kwesbaarste lande die swaarste. Enige reaksie op pandemie moet die billikheid van gesondheid bevorder en die internasionaal ooreengekome ooreenkoms van die Verenigde Nasies insluit Doelwitte vir volhoubare ontwikkeling van “laat niemand agter nie. "
Dit vereis ook 'n begrip van die sosiopolitieke en ekonomiese voorgangers tot soönotiese risiko. Mynbou en houtkap in buitelandse besit het 'n rol gespeel in die uitbraak van die Wes-Afrikaanse ebolabyvoorbeeld deur die blootstelling van mense aan besmette vrugtevlermuise te verhoog en burgerlike konflikte te vererger, terwyl wêreldwye ondernemings en hul beleggers verryk word.
Die skeiding van die invloed wat diep geïntegreerde historiese, politieke en ekonomiese faktore op zoönotiese siektes het, maak die belangrikheid van sosiale wetenskappe in 'n One Health-benadering duidelik.
Dit alles wys dat enige effektiewe reaksie op uitbrake soos 2019-nCoV 'n One Health-respons benodig. Ons opkomende, Kanadese-gebaseerde Global 1HN-netwerk, wat bestaan ​​uit 'n transdissiplinêre reeks One Health-kundigheid, werk nou saam met federale beleidvennote en ander netwerke wêreldwyd om bestaande ervaring te gebruik en om nuwe kennis te genereer ter ondersteuning van meer effektiewe bestuur van aansteeklike siektes. .
Net soos die uiteindelike bereik en gevaar van die koronavirus onbekend bly, so is die sukses van inisiatiewe soos ons s'n ook nie. Maar die doel is duidelik: nóg 'n vrees vir pandemie, nóg 'n pandemie van vrees. Albei is uiters haalbaar.
Arne Ruckert, deeltydse professor, sosiale determinante van gesondheid, L'Université d'Ottawa / Universiteit van Ottawa; Hélène Carabin, Kanada se navorsingsleerstoel en volle professor, epidemiologie en een gesondheid, Universiteit van Montrealen Ronald Labonte, professor en onderskeidende leerstoel vir globalisering en billikheid in gesondheid, L'Université d'Ottawa / Universiteit van Ottawa