Toe my man sy werk verloor - Tallie deel haar dagboek | SARIE
Toe my man sy werk verloor – Tallie deel haar dagboek	deur Tallie
Half twee staan ek op en maak vir my ‘n koppie tee. Ek kan nie nou ‘n slaappil drink net om te slaap nie, ek sal nie môre kan opstaan nie. Dis te laat vir ‘n slaappil. Ek gaan sit op die bank en skakel die TV aan. Ek sit en kyk tot ná 4 uur. Ek klim in die bed en raak uiteindelik aan die slaap. Woensdag 2 September
Ek bel die verhuringsagent en vra of ons weer na die 2-slaapkamerhuisie kan gaan kyk. Daar is drie huisie wat teenmekaar sit. Ons stap weer deur die middelste een. “Sjoe, dis donker,” sê ek vir Simon. “Jy moet maar besluit, my vrou,” antwoord hy.
Toe ons uitstap, sien ek dat die twee huise weerskant ook nog beskikbaar is. Ek vra of ons na die een teen die pad kan kyk. Hy is effens kleiner, maar baie sonnig. “Ons neem hierdie een,” sê ek vir Simon. Ek skakel vir Wouter en vra dat hy ook moet kom kyk. “Dis mooi, mamma,” sê hy.
Ons ry huis toe en maak planne hoe ons die plekkie kan mooimaak. Ek is verlig en voel sommer opgewonde oor ons nuwe blyplek. Ek kan selfs my iceberg-rose in potte saamneem en aan elke kant langs die agterdeur neersit.
Toe ons vroegaand sit en pasta eet, kyk Simon na my met ‘n moedeloosheid op sy gesig. “Hoe het ons in hierdie resessie beland, my vrou?” vra hy. “Ek weet nie, maar ons moet hier deurkom, dit kan regtig nie slegter gaan nie,” antwoord ek, min wetende wat nog wag.
Ek klim vroeg in die bed en lees ‘n tydskrif. Simon snork later kliphard langs my toe ek die lig afsit om te slaap. Ek rol om en om, dink en dink, ek kan nie slaap nie. Ek skakel weer die lig aan en tel die tydskrif op. Lees tot jou oë toeval, praat ek met myself. Halfdrie sit ek die lig weer af. Ek móét net slaap. Ek moet net nou opstaan vir werk.
Ek het ‘n koffie-afspraak met ‘n vriendin. Ek is nie baie lus vir die afspraak nie, sal liewer in die bed wil bly en my kop toetrek.
Toe Mare instap, wag ek reeds vir haar. “Ag, maar dis lekker om jou te sien,” groet sy. Sy plant ‘n piksoen op elke wang. Ons bestel lekker sterk moerkoffie met warm melk. Buite is dit ‘n stil saterdagoggend, met net hier en daar iemand wat op die strand stap. Die branders gaan stil hulle gang. Die seesand le spoorloos en bleek. Dit lyk rustig.
‘n Boemelaar krap in een van die blou dromme teen die lamppaal. Sy winkeltrollie staan langs hom, volgepak met kartonne en komberse. Vir ‘n oomblik wonder ek wat sy verhaal is.
Mare is haar borrelende self. “Tallie,” sê sy, “ons moet ‘n spaarplan uitwerk, want volgende jaar gaan ek en jy Italië toe.” “Met geld wat ons waar kry?” vra ek. “Ons gaan elke maand geld wegsit, en volgende jaar September-Oktober gaan ons. Jy moet dit net glo!” “Nou goed, werk jy die begroting, vliegkostes en akkommodasie uit, dan laat weet jy my hoeveel ons moet spaar,” antwoord ek.
Ek vertel haar van die woonplekke wat ons gaan kyk het. “Julle kan enige tyd meubels in my garage stoor. Vra net vir Simon om ‘n behoorlike slot op die deur te sit. Daar is genoeg plek vir baie goed.”
Ons gesels oor haar personeelagentskap, haar kinders, my werk, Simon se werk wat hy op die been probeer bring, sukkel en aanpassings. “Hierdie goed is net tydelik,” sê sy. “Jy lyk goed soos altyd,” gaan sy voort. “Regtig? Ek voel nie soos ‘n blom nie,” antwoord ek. “Dis niks,” jy moet saam met my begin stap, nooi sy my.
Toe ek huis toe ry, besef ek net weer hoe belangrik vriendinne in my lewe is. ‘n Mens moet bietjie uitkom en met ander mense ook gesels. Dit gee jou net weer ‘n perspektief en ander uitkyk op dinge. Ek is te geneig om heeltemal terug te trek as dinge om my te veel word.
Ek stop by die supermark en besluit om my geduldige kredietkaart in te span vir kruideniersware. Hoender is teen ‘n spesiale prys beskikbaar, brood se prys is ook 40c af en die no name melk se prys lyk ook nie te sleg nie. Ek koop geen luukses nie, net die nodigste. Ek troos my met die wete dat ek my kredietkaart vir koskoop ingespan het, en nie onnodige goed nie.
By die huis aangekom, wag Simon my met ‘n glimlag in. “Ek is bly jy is terug. Ek het jou gemis,” sê hy.
Hy pak die pakke hoender, brood en melk in die vrieskas. Hoekom voel mens altyd beter as daar kos in die huis is?
Vroegaand steek Simon ‘n vuurtjie aan. Ons sit buite en gesels tot laatnag. Dit is een van die positiewe dinge wat ons nooit voorheen gedoen het nie. Ons is nou so aangewese op mekaar dat ons vir ure lank kan gesels. Ons maak planne, debater oor sekere goed. Ek is op die onmiddellike ingestel. Die woonplek wat ons moet kry, presies hoeveel geld ons het om mee te werk, die inpak van die meubels. Simon aan die ander kant fokus op sy besigheid wat aan die gang moet kom, sy “specials” vir die nuwe maand, sy voertuig wat hy moet kry sodra die huis se geld deurkom. Ek besef net weereens hoe verskillend mans en vrouens dink wat hoe prioriteite verskil. Nie een is verkeerd nie, dis net verskillend.
Ek stel voor ons neem die huisie met 2 slaapkamers, maar groot genoeg dat feitlik al ons meubels daarin sal pas. Ons kan dit bekostig met net my salaris. “Kom ons huur vir die volgende twee jaar, kom deur hierdie resessie en beweeg dan aan. Al die geld wat jy ekstra maak, spaar ons,” maak ek planne. “Dis reg, bel die mense môre en se ons neem die plek met die spaarkamer sonder vensters.”
Dis ‘n pragtige sonskyndag en die voëls sing verbete buite. Ek merk die roosbome is besig om te begin uitloop. Is dit nie te vroeg nie, wonder ek. Die lavender staan trots geklee in hul pers jassies. Die een probeer mooier as die ander lyk.
Ons gaan kyk na huurplekke. ‘n Lekker groot woonstel teenaan die see. Toe die verhuringsagent die deur oopsluit, sak my moed in my skoene. Die plek is heerlik ruim, maar so vuil dat ek regtig nie ons meubels daarin gaan sit nie. Die kombuis en badkamer dateer uit die veertiger jare. Dit lyk asof die eienaar 14 jaar gelede laas kom kyk het hoe die plek lyk. Die matte teenaan die vensters is uitgerafel en vol watermerke.
Die tweede plek is ver van alles, maar toegerus met vloerteëls, ongeveer twee jaar oud en heerlik vol sonskyn. Daar is egter geen plek vir ons eetkamertafel, ‘n wasmasjien of skottelgoedwasser nie.“Kom ons praat eers voordat ons net vir die plek teken,” sê ek vir Simon. Ons klim in die motor en ry in stilte huis toe.
My kop is sat gedink. Dink dink dink! Dit maak my deurmekaar. Ek weet nie wat die beste is nie. Ek weet nie waar ons moet woon nie. Oral is positiewe en baie negatiewe dinge. Ek begin wonder of die verkoop van ons huis so ‘n goeie idee was.
Ons is aan die einde van nog ‘n week en daar kom steeds geen geld in van Simon se besigheid nie.
“Jy moet ophou stres,” sê Simon. “Alles gaan regkom, jy sal sien.” “O,” antwoord ek, “jy is seker reg.”
Ek klim vroeg in die bed, neem ‘n boek en lees tot my oë uiteindelik toegaan.
Dit was vandag besig in my werk. Simon se foon lui aanmekaar. Ek hoor hy praat van masjiene waarvan ek niks weet nie. Ek maak my kantoor deur toe en gaan aan met werk.
Laatoggend skakel die verkoopsagent. Ons huis se registrasie vir die verkoop sal teen 15 September deur wees. Die nuwe eienaar van ons huis is reeds uit haar huis en wag net om in te trek. “Ag Vader, hoekom het ons nie hierdie oproep twee dae gelede gekry nie, dan kon ons ten minste die huis met die mooi uitsig oor die see gekry het.” Nou is dit te laat. Die nuwe huurders is reeds besig om in te trek.
Ons skakel die verhuringsagent en vra wat sy beskikbaar het. Sy gee vir ons heelwat plekke om na te gaan kyk.
Dit is woonstelle wat op die 6de of 4de verdieping is. Geen motorhuis of braaiplek nie. Die plekke is klein en ons is moedeloos. Ons gaan kyk na een of twee huis. Ou donker plekke. Ek kry sommer ‘n beklemming binne my. “Nee,” sê ek, “ek gaan nie daar bly nie.”
Ons ry terug huis toe, maar praat niks. Die huurplekke is duur, dan nog water betaal en die tuin versorg. Om die tuin te versorg is nie goedkoop nie.
Ons moet op hierdie stadium werk op my salaris en dis heelwat minder as wat ons gesamenlike salaris was.
Toe ons by die huis kom, begin ek kosmaak. Daar is min kos om van te kies. ‘n Pakkie hoenderborsies, soetpepers, brokkoli en uie. Hoekom raak alles gelyk op as jy nie geld het nie? Ek gebruik die laaste olyfolie, avocado-olyfolie en sojasous vir die roerbraai. Ek herrangskik die koskas sodat dit voller lyk. Net net vir ingeval ons mense kry en hulle sien ons koskas. Ons eet heerlik aan die hoender-roerbraai.
Ek het vanoggend ‘n lys gemaak van alles waarvoor ek dankbaar kan wees en ‘n lysie langsaan waarvoor ek nie dankbaar is nie. My dankbaarlysie het 54 items gehad om voor dankie te se. My nie-dankbaarlysie het niks opgehad nie. Dit is eers wanneer jy dinge begin neerskry en sien waarmee jy kan werk, dat jy besef hoe benard jou situasie is of nie.
Ek voel beter na my lysie. “Tallie, jy het baie om voor dankbaar te wees,” dink ek.
Laataand sit ek en Simon voor die TV. “Ons moet die plekkie langs die spoorlyn neem,” sê ek. “Dis te klein,” antwoord Simon.
“Ons moet nou werk om die minimum inkomste, Simon,” sê ek. “As ons langs die spoorlyn gaan bly, is dit baie meer bekostigbaar, ons kan kos koop en miskien ‘n paar rand wegsit, totdat jou besigheid op die been is. Ons is nie mense wat in woonstelle op 4de en 6de vloere kan bly nie. Wat gaan ons doen as ons ‘n vuurtjie wil aansteek? Ons kan dit nie op ‘n woonstelbalkon doen nie,” teem ek voort.
“Jy sal sien my besigheid gaan goeddoen,” antwoord hy selfversekerd. “Ek weet, maar ons moet aan nou dink,” sê ek. “Sodra die geld van die huis deurkom, moet ons vir jou ‘n goedkoop motortjie koop, ek gaan binnekort vir ‘n week weg met besigheid en dan het jy geen vervoer nie,” antwoord ek.
Net voor slaaptyd maak Simon vir hom ‘n roosterboodjie. “Weet jy, skat, dis die eerste keer in ons getroude lewe dat ek ‘n toebroodjie maak sonder botter.”
Ek antwoord hom nie. Neem hy my kwalik dat daar nie smeergoed in die yskas is nie? Ek weet nie, maar wil ook nie vra nie. Bly net stil en sê niks, dink ek by myself.
“Jy besef natuurlik dat ons nie al ons meubels in die treinspoorhuis gaan kry nie,” deel Simon my mee. “Ek weet, maar ons kan die rooshout-eetkamerstel by my baas stoor. Hy is nie lank gelede nie deur ‘n egskeiding en sy huis het heelwat plek,” antwoord ek moeg. Ek is moeg, want ek is moeg van planne maak, moeg van stilbly, moeg van wonder waar die volgende geld vandaan kom, moeg van die blinkkant bo hou, moeg van vir Simon motiveer, moeg van vir vriendinne sê dat ek hulle nie vir ontbyt kan ontmoet nie. Moeg!
Simon is baie optimisties, gefokus en probeer sy bes. Ongelukkig meet ek sy sukses aan die geld wat hy inbring en daar is niks.
Ons baklei of stry nie, dis verskriklik beskaafd tussen ons. Ons voel nader aan mekaar as voorheen, ons voel aangewese op mekaar. Ek weet net nie aldag of hy besef hoe moeg ek binne my is nie. Ek kan dit egter nie waag om vir hom te sê nie.
Vandag is dit salarisdag vir my. Ek kontak die tandarts en vertel hom wat met Simon se werk gebeur het en dat ek nie maandeliks meer so baie kan betaal nie, maar net ‘n derde wat ek moet betaal. Ons was nog altyd goeie betalers. Hy verstaan en is nie snaaks nie.
Ek betaal alles, behalwe die korttermynversekering en polisse. Dit gaan eers op die eerste van volgende maand af. Ek het nie geld daarvoor nie, maar ek kan dit darem met die huurders se huurgeld betaal. Ek het nie geld vir kos die maand sonder om iewers oortrokke te gaan nie. Ek betaal my tiende oor aan die kerk, en ek vertrou.
Daar is slegs een plek in die Bybel wat die Here sê “Vertrou my.” In Maleagi 3:8-11. In Vers 10 sê die Here: “Bring die volle tiende na die voorraadkamer toe sodat daar iets te ete in my huis kan wees, en toets My hierin, sê die Here die Almagtige. Toets my of Ek nie die vensters vandie hemel vir julle sal oopmaak en vir julle reen sal uitgiet, meer as wat julle kan gebruik nie.”
Baie mense kan dit lees in die konteks wat hulle dit wil lees. Vir my werk dit om my tiende vir die kerk te gee, wat hulle daarmee maak, is hulle saak. Ek gee dit vir baie lank al vir die huis van die Here en Hy het my nog nooit in die steek gelaat nie.
Ek vertrou dus hierdie maand ook op die Here se goedheid.
Ek is moeg vanaand. Ek weet nie hoekom nie, want ek het net my gewone dagtaak verrig. Simon het vandag kliënte gaan sien en sy produkte gaan wys. Twee kliënte stel baie belang. Daar is ‘n moontlikheid dat een vervaardigingsproduk verkoop is. Ek raak nie meer opgewonde nie.
Ons het die huis met die mooi uitsig verloor omdat ons nie die 1ste September kon intrek nie. Ons huis se koop is nog nie deur nie, dus kon ons ons nie verbind vanaf 1 September nie. Simon is baie teleurgesteld. Ek is spyt, maar rustig.
Mia skakel uit Amerika en laat weet sy is swanger. Soos enige ma met ‘n streng Calvanistiese opvoeding steek ek vir haar ‘n lang preek af. “Mamma, ek is so opgewonde, ek wil so graag ‘n kindjie van my eie hê. Phil is net so so opgewonde.” Ek ruk myself reg. “Ek is bly, Mia, maar jy weet, as ma mag ek vir jou preek, niemand anders nie.” “Ek weet,” sê sy, “en ek weet ook dat mamma baie lief is vir my.” “Ek wil hê julle moet hierheen kom as ek volgende jaar die baba kry,” babbel sy voort asof sy my nie eens gehoor preek het nie.
Toe ek die telefoon neersit, besef ek was bietjie hard met haar. Sy het ongeveer 3 jaar gelede servekskanker gehad. Na behandeling het dit weer opgeduik en na die twee keer van sny, het die dokters aangedui dat die kanse skraal is dat sy ooit kinders kan hê.
Ek stuur vir haar ‘n sms wat lees “Mia, ek is so bly vir julle. Skuus dat ek gepreek het, maar dit was net skok. Ek is baie opgewonde en kan nie wag vir die kleinding nie. Liefde Mamma.”
Simon is baie opgewonde. Hy wil net hê dit moet ‘n vet, mollige seuntjie wees wat hy mee kan speel en alles wat lekker is, voer. Simon werk kliphard aan sy besigheid. Die fone lui, maar daar is geen geld wat realiseer nie.
Ek werk my begroting weer ‘n keer uit. Die bedrag bly dieselfde.
Wouter kom vol opgewondenheid by die huis aan. Hy straal. “Mamma, ek is vas aangestel én ek het ‘n verhoging gekry!” Hy is uit sy vel. Ek en Simon is albei só bly vir hom. Ons druk en soen hom.
Simon is van vroegoggend al besig met sy September-specials. Hy faks, bel en verkoop, maar daar is steeds geen kopers nie. Dit gaan so sleg in die bedryf dat besigheidseienaars van hulle produkte na Simon faks om te verkoop.
Laatmiddag bel Mol. Sy vra of sy haar ma se juweliersware kan bring. Miskien het ek iets wat die juweliersware kan skoonmaak na die brand gister.
Ek haal my juwelierskoonmaakmiddel uit en sit alles reg vir wanneer sy later kom. Buite haal ek die skoon beddegoed van die draad af. Dit ruik heerlik na son. Om die een of ander rede het ek van kleintyd die gewoonte om aan skoon wasgoed te ruik wat in die son gehang het. Simon lag altyd as hy sien hoe ek die son in die wasgoed ruik.
Toe Mol vroegaand by ons aankom, haal sy die wit roomysbak met swart gebrande juwele uit. Ek sê niks, want soms hoef mens niks te sê nie.
Gewapen met ‘n tandeborsel, warm seepwater, juwele skoonmaakmiddel en ‘n ligte skuurdertjie, pak ons die werk aan. Dit sukkel. Van die silwer het in die juwele ingesmelt en dis bykans onmoontlik om dit af te kry sonder om dit af te breek. Die goud is pikswart en ons moet ‘n fyn fyltjie gebruik om net van die swart af te kry. Die diamante is pikswart. Die opaal en pêrels het heeltemal stukkend gebrand.
“Tallie, help my dat ons net een ring vir haar kan red,” vra Mol. Uit pure moedeloosheid het ons later die blik oondskoonmaakmiddel beet.
Dis drie ure later en ek onthou van die beddens wat ek nog moet gaan oortrek. “Gaan jy solank aan, ek gaan net gou die beddens oortrek,” sê ek vir Mol.
Ek maak die linnekas oop en besef dat ek reeds al die skoon linne ingepak het. Ek krap in die boks en kom op ‘n pak wit pragtig geborduurde Egiptiese linne af wat nog splinternuut verpak is in die plastiek.
Ek gaan wys vir Mol. “Is dit nie mooi nie?” vra ek. “Gaan jy dit oortrek?” vra sy. “Nee, ek bêre dit,” antwoord ek. “Vir wie en wat? Vir die vuur om dit te verbrand?” vra sy kwaai.
Ek draai om en haal die plastiek af. Sy’s reg, waarvoor bêre ek dit? Waarvoor bêre ons baie dinge? Vir wie, vir wat? Ek weet nie. Mens word mos maar so grootgemaak. Alles wat kosbaar is, bêre jy. Selfs my Royal Albert teestel bêre ek vir my meisiekind. Gebruik dit nooit, want net nou beskadig dit. Kan ons nie maar meer goed geniet nie? My linne, my parfuum wat ek so suinig gebruik, my wit breekgoed, my kelims, my Vader Claerhout-skilderye. Wat daarvan as ek dit gebruik en dit word beskadig of dalk nooit? Dit is mos myne. Ek het lank gespaar en nou? Nou bêre ek dit. Ons raak verknog aan ons aardse goedjies en verloor dit waarop ons fokus eintlik moet wees.
Ons is so geneig om te beplan. Vir eendag. En eendag kom dalk nooit en dan gebruik iemand anders jou “bere-goed” en waardeer dit nie eens soos jy sou nie.
Hoekom beskerm ons nie ons kinders, ons anderhelftes, ons vriende en onsself soos ons ons wêreldse goedjies beskerm nie? Ons meet mense aan wat hulle het. Ons plaas die wat baie het op klein verhogies. Tree anders op as hulle in ons geselskap is. Hulle beïndruk ons met hulle teenwoordigheid. “O, ons het gisteraand by so en so gaan eet, en weet jy wie loop ek vandag raak? So en so het mos verskriklik baie geld, jy moet hulle huis sien, en hulle meubels!” Bla-bla.
Ek raak skaam vir myself, want ek weet ek is ook so. Is dit nie hoekom die Here ons soms deur die “olyfpers” moet druk sodat ons kan suiwer word vir Sy Koninkryk, en nie vir die wêreld nie?
Toe ons vanoggend wakker word, is daar geen teken van enige elektrisiteit in die huis nie. Jaarlikse instandhoudingswerk word glo gedoen. Al die omliggende dorpe se krag is ook af.
Ek kry Amanda se lysie van benodigdhede en ek en Simon ry rustig deur die stil strate mall toe. Die paaie is stil, die verkeersligte werk nie en hier en daar is iemand besig om sy hond vir ‘n stappie te neem.
By die mall is dit baie stil. Dit voel en lyk glad nie soos ‘n Sondag nie. Gewoonlik is die plek so besig, ‘n mens probeer dit doelbewus vermy. Dit is net voor middag en van die winkels het geen klante nie. “Hoe betaal die mense hulle huur?” vra ek. Selfs in ‘n groot bekende klerewinkel, wat van kinderklere tot linne verkoop, is daar feitlik nie klante nie. By die betaaltoonbank is net een kassier agter die toonbank. Ons is die enigste mense wat in die ry staan, niemand voor of agter ons nie. Gewoonlik staan mense in lang rye om te betaal.
“Kom ek skiet jou vir ‘n koffie,” nooi ek Simon. “Tallie, daar is nie geld vir sulke goed nie,”antwoord hy my sag. “Ek weet, maar een koffie. Ag toe,” kerm ek. “Nou maar goed.” Ons bestel elkeen ‘n koeldrank. Selfs die koffiekroeg is leeg.
Hierdie is my gunsteling plek om ietsie te kom eet as ek in die Mall is. Die dekor is pragtig en die plek laat mens net altyd goed voel. Elkeen van ons teug stadig aan ons strooitjie, sodat die koeldrank tog net nie gou moet opraak nie. Ons gesels en daar is selfs ‘n Sondagkoerant om te lees.
Die eienares is bekend vir haar stylvolle interior, altyd ‘n groot bos vars blomme, nagemaakte kristalkandelare, pragtige ryk paisley-oorgetrekte stoele en spoggerig opgediende, gesonde middagetes.
Vandag staan die glasblompot op sy gewone plek, maar die bosse vars blomme het plek gemaak vir 7 stingeltjies St Joseph’s Lelies. Ek sê niks, maar ek weet.
Oppad huis toe, bel Mol my. “Tallie, my ma se huis het vanoggend tot op die grond afgebrand. Sy is veilig, maar het niks oor nie. Die brand het alles verwoes.” Simon maak ‘n u-draai en haas na die tannie se huis. Alles is reeds uitgedra wat gered kon word, maar dit is maar bittermin. Die huis lyk soos ‘n swart gebrande geraamte. Koud, swart, vuil en leeg.
Met die krag wat vanoggend af was, het die Tannie ‘n kers aangesteek, badkamer toe gegaan en die kers het om die een of ander onverklaarbare rede omgeval en die plek aan die brand gesteek. Sy is ‘n afgetrede oud-onderwyseres en leef van haar pensioen. Die huis huur sy al vir baie jare van die eienaar.
Dis verskriklik en my hart krimp ineen. Ons ry huis toe en praat nie veel nie.
Na middagete, neem ek ‘n boek en gaan lê in Wouter se kamer op die bed. Sy kamer kry die lekkerste son in die winter en is my geliefde plek as ek die wintersonnetjie opsoek.
Ek raak aan die slaap en toe ek wakkerword, weet ek wat ek moet doen.
Ek bel vir Mol en vra of hulle almal okei is. “Ja,” antwoord sy. “Ons is hier by my broer. Hy en sy vrou het vir ons almal kos gemaak en ons sit sommer hier by my ma en gesels.”“Wat het sy nodig?” vra ek.“Tallie, sy het geen klere nie, niks nie. Nie onderklere, nagklere, sy het niks.”“Ek gaan vir jou geld oorbetaal, dan kan jy kyk om vir haar iets te koop. ‘n Bloes en ‘n langbroek miskien. Of ‘n trui, jy moet maar kyk”, sê ek.
“Dankie Tallie, julle is klaar in die moeilikheid, en dan is jy nog bereid om te help. Hou aan, praat met my ma.” En met die gee sy die foon vir haar ma. Die tannie is verwese toe sy praat, sy klink moeg. “Tallie, daar is niks oor nie. Baie dankie dat jy help, die Here gaan jou seën.” Ek groet en sit die telefoon neer.
Toe ek op my internetbankrekening gaan, sien ek my spaarplan se geld is in my rekening betaal. Ek kan my oë nie glo nie. Ek betaal ‘n paar honderd rand in Mol se rekening vir haar ma vir klere, maak my kredietkaart en tjekrekening skoon en het nog geld in my spaarrekening oor. Ek kan ook geld uithou vir die deposito van die huurhuis wat ons gaan kyk het, en hoop om te kry. Vir die eerste keer in ‘n lang tyd besef ek die Here neem Sy tyd, maar Hy is nooit laat nie. Ek voel skaam. Hoe kón ek in die Here getwyfel het?
Ek gaan slaap met ‘n lied in my hart.
Saterdag 22 Augustus
Dis ‘n heerlike sonskyndag, maar ek is nie lus vir buite wees nie. Simon is in die motorhuis besig, ek was wasgoed, tel ‘n tydskrif op en lees.
‘n Resepteboekie val uit die tydskrif. “Mmmm,” dink ek, “hier is seker lekker idees vir ressesie-etes.” Ek blaai deur die boekie en vervies my sommer. Calamari, baba-mozzarella en dolmades. Wingerdblare is die laaste ding wat ek nou aan dink vir ete, in elk geval is dit nou winter, waar kry mens nou wingerdblare? Dukka, soesjirys, wasabi-kaviaar? Ek kan nie glo wat ek lees nie. Is hierdie mense in voeling met hul lesers, of is ek die enigste leser wat voel dat hulle my wil indoen?
My buurvrou Amanda is al ‘n ouerige dame. Sy was verlede week vir haar jaarlikse doktersondersoek toe daar op ‘n bloedklont in haar long afgekom word. Sy moet Maandag hospitaal toe gaan en vra of dit moontlik is dat Simon haar kan neem. Sy benodig nagklere en badkamergoedjies van die Mall en ek bied aan om dit vir haar môre te gaan kry. My vriendin Mol skakel en hoor of ons nie saam met hulle die rugby tussen twee bekende hoërskole wil gaan kyk nie. “Nee,” antwoord Simon, “ons gaan rustig die rugby op TV kyk. Daar is ‘n groot provinsiale wedstryd wat op Nuweland afspeel.”
Ons het regtig nie geld om iewers heen te gaan nie.
Vrydag 21 Augustus
Ek is vroegoggend oppad na ‘n vergadering. Skielik lyk niks in my kas na iets om aan te trek nie. Ek trek een van my getroue swart nommertjies aan. Swart Langbroek, swart trui, swart stewels. Ek het lankal besef dat daar niks met swart kan verkeerd gaan nie. ‘n Mooi stringetjie pêrels, ‘n spuitjie duur parfuum (dank die Here ek het vir my lekker parfuum gekoop op uitverkoping net voordat een van die duur modewinkels sy knie moes buig voor die resessie). Daar is niks wat ‘n vrou so ryk laat voel soos ‘n lekker duur parfuum nie. Jou klere mag maar oud wees, maar as jy lekker ruik, maak dit op vir baie.
Toe ek laatmiddag terugry kantoor toe, stop ek by my haarkapper en vra of sy nie net gou my hare se punte kan knip nie. “Moenie was nie, dis seker ‘n uur gelede gewas,” lieg ek. “Knip net vinnig, sommer droog”, sê ek met ‘n innemende glimlag.
“Is julle besigheid ook af”, vra ek die haarkapper. “Nee”, sê sy, “vrouens krap altyd ‘n geldjie iewers uit om hulle mooi te maak. Daar is ‘n hele paar van my ouer kliënte wat oorsee gaan om iemand op te pas. ‘n Bejaarde of ‘n siek persoon. Die geld is goed,” sê sy. “Moet mens opleiding he vir so iets?” vra ek. “Nee, jy moet net lief wees vir oumense en hulle kan versorg met liefde.” Dis ‘n opsie as ek my werk verloor, dink ek.
Simon is besig is die motorhuis toe ek by die huis aankom. Wouter het gisteraand ‘n bootmasjien by die huis aangebring en Simon is besig om dit te diens.
Ek skakel vir Wouter en hoor of hy vanaand by ons eet en of hy by Liz eet. “Het mamma die masjien gesien wat ek vir pa gebring het?” vra hy. “Ja, ek het gesien, maar waarvoor is dit?”“Ek het gedink dit sal hom goeddoen om besig te bly met iets waarvan hy hou,” antwoord Wouter.
“Ek het my laaste R300 uit my bankrekening getrek,” lig Simon my in. “Ek het ‘n kans gevat by die bankteller en ek kon R300 trek. Ek het hout, blits, brood en kaas gekoop.”
Vrydagaande is my en Simon se geselsaand. Hy steek die vuurtjie buite aan en ek gaan sit by hom.
“Hoe voel jy?” vra ek hom. “Vrou, as ek nie iemand gehad het wat by my staan nie, kan geen man hierdeur kom nie. Ek is positief. Ek weet my besigheid gaan van die grond af kom. Ek praat elke dag met die Here en ek weet Hy gaan ons hierdeur help. Ek weet dit net. As my besigheid in hierdie resessie kan werk, gaan ons baie voorspoedig wees as die resessie verby is.”
Ek antwoord hom nie. Ek is bly hy is so positief. Ek deel egter nie daarin nie. Hier is ‘n einde van die maand wat aankom en ek sal moet sorg dat alles betaal word. Ons was nog altyd getroue betalers, en ek wil nie hê ons moet nou “nie kan betaal nie”.
As my spaargeld uitbetaal kan ek ten minste my kredietkaart skoonmaak en nog ‘n paar gate toestop. Gate wat net al hoe dieper word.
Wouter en Liz kom maak vroeg aand ‘n draai. Ek kan sien sy is ontsteld. “Praat met my,” sê ek. Uit die gesprek kom die uit dat Liz se ma deur dieselfde emosies gaan as wat Simon gegaan het toe hy sy werk verloor het. Liz sukkel om daarmee te cope. Sy is bekommerd dat hulle nie hulle rekeninge sal kan betaal nie, sy is bekommerd dat die besigheid wat haar ma van die huis af doen, nie vinnig genoeg geld sal genereer nie. Sy is bekommerd oor haar ma. Sy kry haar ma jammer, sy probeer help maar is total aangewese op haar ma se buie of dan, wat Liz sien as ‘n bui of uitbarsting.
“Stop,” sê ek vir haar. “Jy kan onder geen omstandighede vir jou ma verantwoordelik voel nie. Sy sal dit nie wil hê nie, en jy is ‘n matriekdogter. Konsentreer op jou studies. Jy is ‘n A-kandidaat, jy kan nie nou toelaat dat jy op goed fokus waaroor jy geen beheer het nie.” “Ek het nou met oom Simon se retrenchment deur dieselfde emosies as jy gegaan, maar ek het besef daar is niks wat ek kan doen wat hom gaan laat beter voel nie of kon help nie. Hy moes self deur al die vlakke van emosies werk. Ek weet dit is verskriklik, maar probeer jou nie steur aan dinge wat sy kwytraak of sê nie. Sy bedoel niks daarby nie.”
Toe Wouter ry om vir Liz huis toe te neem, roep ek haar eenkant en haal vir haar maalvleis, hoender, gevriesde groente en aartappels uit om saam te neem huis toe.
Simon sien ongelukkig die sak en gaan gal af. “Vra ons nou weer kos?” vra hy vir niemand spesifiek. Ek vervies my op die oomblik en gee hom ‘n vuil kyk. “Jy sal my nie keer as ek vir iemand kos wil gee nie,” bulder ek. “Hoe durf jy dit voor Liz vra, het jy geen menswees in jou nie?” “As jy nie ‘n oophand het om vir iemand te gee nie, dan moet jy niks terugverwag nie. Want ‘n toe hand kan nie ontvang nie.” Ek gee Liz en Wouter elkeen ‘n drukkie toe hulle ry.
Daar is geen inbelatings wat enige aard nie. Elke nou en dan gaan ek op my bankrekening in om te kyk of daar nie een of ander wonderwerk gebeur het nie. Niks. Dit is Donderdag en een week voor ek salaris kry. Ek werk seker drie keer op ‘n dag my begroting uit. Miskien mis ek iets. Miskien is daar ‘n ietsie ekstra inkomste wat ek mis, maar ek doen nie. My bedrae is elke keer dieselfde.
CCMA laat weet Simon dat hy begin September by hulle moet wees vir die aanhoor van sy arbeidsaak.“Is jy op jou senuwees?” vra ek.“Nee, ek het mos niks verkeerd gedoen nie,” antwoord hy vol selfvertroue.“Ons sou nie in die situasie gewees het as my vorige werk my geld betaal het soos hulle moes nie,” gee Simon vir my bietjie nuttelose inligting.“Dit sal beter gaan”, sė hy. “Ek gee nie om of dit beter gaan word of nie. Dit is hoe ek nou voel. Ons het nou nie geld nie. Ek gee nie om hoe dit later beter sal gaan nie”, antwoord ek hom.
Gelukkig is Simon (en ek) op kalmeerpille. Daar is dus geen konflik, verwyte of iets negatief tussen ons nie. Ons voel steeds as ‘n eenheid wat nou moet saamstaan.
Dis ekstra koud vandag. My kaggelhout is op. “Kan ek nie maar die lugreeling op warm stel en aansit nie?” vra ek hom. “Nee, dit vreet elektriese krag, gooi ‘n kombersie om jou bene,” sê hy.
Dit het gesneeu op die berge rondom ons en dit voel asof die sneeu in my murg vassit.
Ek sukkel om te fokus op my werk. Ek het projekte waaraan ek móét aandag aan gee, maar ek sukkel. Al die goed wat rondom my aan die gang is, maal, woel, praat en baklei in my kop.
Ek vra vir Simon om aansoek te doen vir werk in Ghana. Hulle soek mense om in die myne te werk. “Wat weet ek van myne my vrou?” vra hy. “Seker niks, maar as jy die werk kry, vra die ou wat langs jou werk hy moet jou wys,” deel ek hom slim mee. “Of wat van die gaspype in Angola? Doen daar aansoek vir werk.” “Gaspype?! Here, vrou, ek weet niks van gaspype nie,” antwoord Simon verbaas. “Jy sal moet begin dink aan ‘n ander rigting, want die huidige is morsdood,” sê ek. “Ek is positief. Jy sal sien my besigheid sal optel, gee net kans,” antwoord hy my.
Ek besluit om hom nie te antwoord nie. Wat help dit tog?
Ons gaan teken die laaste vorms by die prokureur vir ons huisverkoop hanteer. Hy is al self moedeloos dat die verkoop so sloer. Die nuwe koper het seker vereistes waaraan sy moet voldoen alvorens die bank haar verband gaan uitbetaal, en sy het die wêreld se tyd.
Ek voel moedeloos en besef dat ek op my oortrokke fasiliteit sal moet staatmaak om deur die res van die maand te kom. “Wel, ek het nie meer geld nie, ek kan mos maar net sowel die kaart gebruik,” dink ek. Wat het dit my gehelp om elke maand my kaart getrou te betaal? Al my spaarsamigheid het my niks gehelp om te keer waar ons nou sit nie. Woensdag 19 Augustus 2009
Ek staan vanoggend op met ‘n moegheid wat my hele wese opgeslurp het. Ek het regtig nie krag vir enige iets nie. Ek dwing myself onder die stort in. Toe die warm water oor my naakte liggaam vloei, vou ek my arms om my lyf. Vir ‘n oomblik voel die warm water soos ‘n skans teen die koue buitewêreld wat ek nie vandag wil face nie.
Ek het vanoggend my laaste geld uit my spaarrekening oorgeplaas vir telefoon- en brandstofgeld.
Simon moet ‘n kliënt gaan sien wat in sy produk belangstel.
Dit is nog ‘n week voor die einde van die maand. Nog sewe lange dae. Buite is dit koud en reën. Ek het my laaste hout gisteraand gebruik om die koue met die kaggel uit te hou. Die koue kaggel staar na my soos ‘n groot swart, eenoog nuttelose ding.
Ek vermoed Simon het gesien hy moenie vanoggend met my praat nie, want hy is stil-stil die huis uit.
Ek skakel die ketel aan vir tee. “Here, help my, ek kan nie meer nie. Help my asseblief!!”. In my gedagte kom die versie op: “Ek sal jou nooit los en nooit verlaat nie.”
Ek weet nie of die versie reg is nie, maar dit is so iets.
Liz se ma skakel my. Sy moet vanoggend gaan registreer vir werkloosheidsversekering. Sy is ‘n enkelmoeder wat twee weke gelede geretrench is. Sy vra of dit die regte plek is waar sy is. “Ek vermoed so. Dis die plek waar Simon aangedui het jy moet registreer,” antwoord ek. “Weet jy hoe lyk dit hier?” vra sy. “Hoe?” vra ek. “Hier is seker 300 mense wat in die ry staan,” antwoord sy mismoedig. “Dan is jy by die regte plek. Jy moet maar in die ry inval,” antwoord ek.
Ek dwing my om aan te gaan met werk. Fokus, fokus, fokus! praat ek met myself.
Ek kan verstaan dat mense selfmoord pleeg in situasies soos hierdie. Daar is net niks om oor optimisties te wees nie. Ek deurdink al die opsies. As ek dood is, betaal my pensioen en voorsorgfonds darem uit. Dit is heelwat geld en my man en kinders sal versorg wees. Ja, hulle sal hartseer wees en my mis vir ‘n bepaalde tyd, maar dit sal ook verbygaan.
Ek is so moeg daarvan om die sterker een te wees. Ek is moeg dat ek alles moet instand en regop hou.
Ek voel ook nie gemaklik om ‘n vriendin te bel nie. Almal is besig met hul eie lewens en het regtig nie lus om na my ook nog te luister nie.
Terwyl ek aandete maak, blaas die stoof se liggie. “Die vrou wat die huis gekoop het, kan maar die liggie vervang,” dink ek. Ons eet en begin al spot oor pasta wat so veelsydig is. Pasta en ‘n blikkie tuna, pasta en maalvleis, pasta en hoender. Ek wonder of ek nie na hierdie episode dalk ‘n pasta-resepteboek moet uitgee nie. Verder kook jy genoeg pasta dat jy die volgende aand net ‘n sous kan bymaak. Ek het die laaste melk gebruik vir die witsous. Daar is nie melk vir môre-oggend se koffie nie. Daar is nie spaarmelk in die kas nie, en daar is ook nie geld vir melk nie. “Ons drink swart koffie. Daar is nog heerlike moerkoffie en swart moerkoffie was nog altyd lekker,” lig ek my geliefde man in.
Toe ek gereedmaak om te gaan slaap, werk die lig in die aantrekdeel van die kamer nie. Die buislig het geblaas. Here, wil alles nou nie maar blaas, breek, kraak en klaarkry nie? Wanneer dit sleg gaan, moet dit mos nou ekstra sleg gaan.
Ek klim in die bed en skakel die tv aan. Die DSTV is wragtig die laaste ding wat ek gaan laat afskakel. Ek sal my laaste sente hou vir die DSTV, ja ek sal.
Simon het vroegoggend gaan stap, maar toe hy terugkom is hy sommer knorrig en mislik. Ek is nie lus vir hom nie. Ek gaan sit in my kantoor en begin werk.
Teetyd kom hy ingestap met ‘n papier in sy hand. “Tik vir my hierdie CV sodat ek dit kan faks. Ek gaan aansoek doen vir ‘n vragmotorbestuurder. Ek het ‘n kode 14 en ek sien daar is ‘n advertensie vir langafstand-vragmotor-bestuurders”. “Skat, ek moet ‘n plan maak om geld te kry”, sê hy. Die telefoon binne die huis begin lui en hy stap uit om te antwoord.
Dis sy ma. Sy wil weet of hy OK is en dat sy baie bekommerd is oor hom. Ek vervies my sommer. Die vrou kan mos maar vir my ook bel en ‘n slag vra of ék OK is. Alles draai mos nie net om haar enigste ou seuntjie nie! Enkelkind-sindroom! Mamma se enigste ou liefietjie! Sy vra wragtig nie hoe dit met my gaan nie. Ek kry sommer weer ‘n pyn.
Terselfdertyd kry ek myself sommer jammer dat ek nie meer ‘n ma of ‘n pa het nie. Buite reën dit vandag dat dit genoeg is om enige iemand mismoedig te maak. My kaggelhout is min. Ek kan nie eens behoorlik kaggel maak nie. Tog besluit ek, daar is nog ‘n paar stukke hout. As ek hulle op hulle boomstompkant, nie die gekapte kant, aan die brand steek, sal hulle langer brand. Pure blonde-manier van dink, maar dit werk vir my.
Ons polisman kom maak laatmiddag ‘n draai om sekere aanpassings te maak. Aanpassings moet daar wees, want van hierdie maand moet die polisse van my salaris verhaal word.
Ek het ‘n spaarplan, hy moet dit laat uitbetaal, groot asseblief. Ek vra dat hy van Simon se beskermingsplan moet verminder. Die enigste beskermingsplan wat ek nou wil hê, is dat ek beskerm is met ‘n kontantjie as Simon nou iets moet oorkom. My werk se pensioen en voorsorgfonds maak baie goed voorsiening vir Simon en die kinders indien ek iets sou oorkom. Die annuïteit los ek net so asook die lewenspolis.
“Tallie, jy moet nie nou eintlik jou spaargeld laat uitkeer nie. Die aandele se pryse is besig om te klim en jy kan nog baie geld maak”, probeer hy my adviseer. “Wonderlik”, dink ek by myself. “Aandele gaan definitief nie kos op die tafel sit nie. Ek het nou vrede met klimmende aandele. Ons moet oorleef.” Ek antwoord hom egter nie.
Daar’s hy, dis beter, dink ek. Die polisman vertel van ‘n vriendin wat polisse verkoop het in die mynbedryf. Sy het verlede jaar oor R1 000 000-00 se polisse uitgeskryf. Met al die afleggings in die mynbedryf, het R600 000-00 van daardie polisse verval en moes sy al die kommissie terugbetaal, omdat die polisse nie oud genoeg was nie.
“Julle gaan die huis mis, dis ‘n heerlike huis”, sê polisman. “Ek weet, ek probeer nie daaraan dink nie”, antwoord ek aapagtig. Wat moet ek hom antwoord? Ek weet mos al die dinge. Ons bly dan al vir 10 jaar in die huis. Ek en Aron het menige Saterdae omgewerk in die tuin. Die huis is ‘n ruk gelede oorgeverf met seker die beste verf op die mark. Ons dorp se huiswaardes het begin afneem toe ‘n groot aantal woonstelle in ons area begin verrys het. Dit is hoekom ons wou trek na ‘n beter area. Nie ‘n huurhuis nie, ‘n beter area! Min het ons geweet hier is ‘n kruipende resessie oppad. Wel, nou voel ek resessie tot in my binneste. En dis nie lekker nie.
Ek is vroegoggend al gereed want ek het heelwat vergaderings vandag. Anel stuur vir my ‘n SMS-boodskap: “Ek het inspirasie nodig, kan ek by jou ‘n boek kom haal?”
“Ek’s oppad hoofkantoor toe, maar kom gou”, laat weet ek haar. “Nee, ek kom later die week”, laat weet sy. “Nee, jy kom nou na my toe, as mens inspirasie nodig het, het jy dit nou nodig, nie later die week nie”, skryf ek terug. Anel het ‘n paar minute later opgedaag om haar “inspirasie” te kom haal. Ons gesels vinnig oor die dinge wat in ons lewe aan die gang is. “Ek is moedeloos”, sê sy. “Daar is hope potensiële besigheid, maar niks kom tot kontant nie”. Ons gesels vinnig en sluit af met ‘n lekker lag. Ek haal vir haar 2 boeke uit en gee dit vir haar saam. “Mens moet ook nie ‘n depressiewe verhaal lees as mens voel soos jy vanoggend nie”, gee ek my ongevraagde mening.
Ek is heeldag besig met vergaderings. Daar is ‘n gesegde wat lui “as jy eensaam voel, reël ‘n vergadering”. Wel, partykeer dink ek dit is wat by meeste werke aangaan. Nuwe projekte land in my skoot. Dis uitdagend en baie werk, maar ek is lus vir daarvoor.
Toe ek laatmiddag by die huis aankom, is dit net betyds om na ‘n huurplekkie te gaan kyk. Oppad na die huurplek,lui die telefoon en dit is die verhuringsagent wat skakel om te sê sy gaan laat wees. Ek is sommer geïrriteerd. Ek haal dit op Simon uit. “Kalmeer”, se hy. “Ek voel so en ek wil nou so voel”, antwoord ek.
Die vrou daag op en wys ons die plek. Dis pragtig, ruim en het ‘n 180-grade see-uitsig. “Hier sal ek kan bly” dink ek by myself. Die tweede slaapkamer is baie klein, maar Wouter sal daar daar kan inpas. Hy is ‘n baie lang jongman, maar Simon sê hy sal ‘n langer driekwart bed vir hom daar insit. Die vloere is marble en die kombuis het ‘n wasgoedopwasplek wat groot genoeg is sodat ons al ons wasmasjiene, droërs en skottelgoedwassers kan inpas. Ons het 2 van al ons “witgoed” omdat ons die vakansiehuis se meubels ook moet stoor.
Ek voel rustig toe ons huis toe ry. Dis mooi, dis rustig en ek en Simon kan van die huis af werk.
Simon het die lekkerste kos gekook en ek sak salig agter die bord kos neer nadat hy opskep.
Na ete gaan sit ons om ons begroting neer te pen. Ja, ons kan alles betaal met my salaris. Ek is bly en voel gerus.
Liz se ma verjaar. Sy is ‘n enkelma en het twee weke gelede haar werk verloor. Weer daardie nare woord “sy is retrenched”. Ek bel haar om geluk te wens. “Tallie, my kop kan nie verder dink as die onmiddellike oomblik nie”, sê sy. Ek voel magteloos, wat doen ‘n enkelma sonder ‘n inkomste?
Liz se ma vertel my van ‘n ou man wat gisteraand in ons naburige dorp verkluim het. Van die ander bergies het hom die oggend sien lê en die ambulans gebel. Hy was reeds dood. Verkluim! My hart, my maag, my binneste, gee ‘n ruk. Ek wil naar word. “Hoe gebeur hierdie goed?”, wonder ek.
Dis ‘n heerlike, sonnige oggend toe ons vanoggend opstaan.“Kom ons trek aan en gaan stap in die natuurreservaat,” nooi ek vir Simon.“Mmm, dit gaan lekker wees,” en met dié klim hy in die stort. ‘n Halfuur later is ons gereed om te gaan stap.
Toe ons by die natuurreservaat aankom, is daar baie min stappers en ek is nogal bly. Die fynbos is vanjaar besonder mooi. Ons praat van hoe volmaak die blomme geskape is. Die lug is koel, maar heerlik vars. Ons stap hoog op sodat ons later oor die hele dorp uitkyk. Ons beursies is leeg, maar ons harte is vol. Vol van hoop, vol van geluk en vol van liefde vir ons Skepper en vir mekaar. Ons stap en gesels en vir die eerste keer praat Simon van ons komende trekkery.
“Skat, ons moet vra dat die Here vir ons die regte plek sal gee om te bly. Hy weet wat ons nodig het.”
Ons praat van hoe min mense ons bel en vra hoe dit gaan. Waar is al ons goeie vriende heen? Is hulle bang ons vra hulle vir geld? Is hulle bang ons wil iets van hulle hê? Kan hulle nie net bel of kom kuier nie? Ons makeer niks, ons kan net nie meer spandeer soos vroeër nie. Die waarheid is, ons het niks om te spandeer nie, maar ons IK’s is nog dieselfde, ons menswees is nog dieselfde. Hoekom hanteer mense ons anders?
Toe ek laatoggend opstaan, is Simon en Wouter reeds weg om Wouter se orige goed te gaan haal in die dorp waar hy voorheen gewerk het.
Ek het vir hulle die vorige aand heerlike toebroodjies en koffie reggesit vir hulle 3-uurlange rit.
Ek maak vir my tee en klim terug in die bed. Buite reën dit sulke vlae teen die vensters. Die hout is min en ek wil nie onnodig die kaggel aansteek nie.
Die telefoon lui. Ek is nie lus om op te staan nie, en lees aan. Weer lui die telefoon en weer en weer. Uiteindelik staan ek op om te antwoord.
Dis my seun se vriendin, Liz, wat skakel.“Ek het geweet tannie is daar,” lag sy. “Ek het besluit ek gaan aanhou bel totdat tannie optel.”“Wat is dit, Liz, hoekom soek jy my?” vra ek.“Tannie gaan nie vandag alleen in die huis sit nie, kom na my toe.”“Ek het nie ‘n kar nie, dis net Wouter se kar wat hier is en ek gaan nie daarmee ry nie.”“Hoekom nie,” vra sy. “Jy weet mos van die groot geskryfde naam op sy voorruit. Die naam van die motorklub wat hy aan behoort? Ek is bang iemand sien my in die kar.”Sy lag.“Ag, kom nou Tannie! Dan doen ons iets lekkers.”“Goed, ek sal sien wat ek kan doen”, en met die sit ek die telefoon neer.
Ek gaan stort en trek lekker warm aan. Ek neem ‘n serp en draai dit om my gesig sodat net my oë uitsteek. Ek sit my sonbril op en toe ek in die kar klim sit ek my sonhoed ook op. Niemand sal my nou herken nie.
Toe ek by Liz aankom, lag sy uit haar maag uit toe sy my sien. “Tannie lyk soos een van hierdie vroue uit die Oosterse lande!” lag sy.“Liz, kom ons twee vat vandag die pad.” “Goed, ek sal ry. Dan sal die mense dink dis my karretjie,” sê sy.
Ons ry op die grootpad uit. Dis heerlik en ons gesels land en sand. Ons kry ‘n kuierplekkie op een van die wynplase. Ons bestel vir ons elkeen ‘n glas rooiwyn en ‘n mandjie eetgoed. Nog ‘n transaksie op die kredietkaart gaan nou regtig nie die kameel se rug breek nie. Ons gesels en beplan haar volgende verjaarsdag. Sy gesels oor haar familie, oor wat in haar hart omgaan, haar onsekerhede en wat sy eendag wil bereik. Ons praat oor godsdiens, haar maats, wat sy van hou en wat nie.
Laatmiddag kom ons terug by die huis aan en ek nooi haar om die aand saam met ons gesin te eet. Sy is tog maar een van ons. Simon en Wouter kom laatmiddag by die huis en hulle stap lag-ag in. Dit is ‘n heerlike aand waar ons met mekaar spot, terg en sommer net lekker saamkuier.
Ek is dankbaar en besef geld kan nie koop wat ons vandag gehad het nie.
My dagstukkie sluit my aand af met Lukas 13:34 … hoe dikwels wou Ek jou kinders bymekaarmaak soos ‘n hen haar kuikens onder haar vlerke, maar julle wou nie!
Jesus wil ons bymekaarmaak en onder Sy vlerk hou. Hy wil ons beskerm teen die storm, teen seerkry, teen teleurstellings, ongelukkigheid en Satan. Maar ons moet Hom toelaat om dit te doen.
Ek gaan slaap tevrede.
Vrydag 14 Augustus
Simon gaan sien die arbeidsprokureur. Hy kry ‘n volledige uiteensetting van al die stappe wat nou gevolg moet word. Daar is geen ander uitweg as om die vorige werkgewer CCMA toe te vat nie. Simon is nie een vir konflik nie, en ek kan sien hy is nie gelukkig dat die handeling nou hierdie wending moes neem nie.
“Skat, ek kan enige iets doen as jy net by my staan,” sê Simon met ‘n koppie vars gemaakte moerkoffie in sy hand. Die werkloosheidsversekering gaan nie uitbetaal voor twee maande nie. En as ek nie vinnig gaan begin geld inbring nie, is ons in die moeilikheid,” sê hy.
“Ontspan, ons sal hier deurkom,” probeer ek hom gerusstel. Ek sê nie vir hom dat my spaarrekening so te sê uitgeput, en my kredietkaart ‘n paar duisend rand oortrokke is nie.
“Ons het genoeg kos, elektrisiteitskrag en brandstof,” sê ek.
Op pad na ‘n vergadering onthou ek van klere wat in my kas hang met hul etikette nog net so aan die kledingstukke. Ek haal dit uit, soek die aankoopstrokie in my beursie, en druk die klere in ‘n inkopiesak. Ek dra dit saam met die res van my werkbagasie en pak dit in die motor. Simon het niks opgemerk nie.
Ek ry na die winkel en gaan staan in die teruggee-ry. Toe ek voor by die toonbank kom, haal ek die klere ongeërg uit die sak.
“Hierdie goed is hopeloos te groot. Het julle dalk julle klerenommers verander?” vra ek die dame.
“Nee mevrou, maar dit mag wees dat dit dalk net hierdie spesifieke klere-reeks is.” “Ek kry nie iets anders nie, sal jy die bedrag asseblief terugplaas op my kredietkaart?” vra ek met ‘n soet stemmetjie. Ek stap uit die winkel met ‘n lied in my hart.
Ek skakel ‘n jarelange vriendin van my. Sy was nog altyd net een van daardie mense wat met die goue lepel in die mond gebore is. Geld en bekommernis was nog nooit van haar bekommernis nie. Nadat ons oor ditjies en datjies gesels het, vertel ek haar van Simon se aflegging.
“Tallie,” se sy, die Here is besig om die skandse af te breek. Jy sal nie glo hoe sms gegoede mense my en vra dat ons vir hulle moet bid nie. Hulle is finansieel gedreineer.”
“Jy moet terugkleim wat die duiwel van jou steel. Hy steel geluk, finansies en gesonde huwelike. En net jy kan dit met die hulp van Jesus terugkry. Jesus wou nooit hê dat ons moet sukkel nie. Sy plan vir ons is alles wat goed en wonderlik is.”
Lank nadat ek die telefoon neergesit het, sit ek nog met haar woorde in my kop.
“Sy is reg,” dink ek by myself. Ons lees dit in die Bybel, ons word dit op Sondagskool geleer en wanneer dit te goed gaan, vergeet ons van alles en dink ons kan ons lewens self lei. Ek begin besef hoe ons afgedwaal het en op ons eie aangewese geraak het. Vrydagaand steek Simon vir ons ‘n vuurtjie aan. Ek haal van die Karootjoppies uit vir braai. Met die tjoppies maak ek vir ons elkeen ‘n gebakte aartappel in die mikrogolf. Buite is dit ‘n pragtige, warm en windstil aand. Ek en Simon sit tot laataand by die vuurtjie en gesels. Ek kan voel ons is ‘n eenheid en ons is daar vir mekaar
Donderdae kom ons plaaslike koerantjie uit. Ek blaai deur die eiendomme- en verhuringsafdeling. Daar is heelwat bekostigbare 2-slaapkamerwoonstelle beskikbaar. Ek vra vir Simon of ons tydens middagete gou na een of twee kan gaan kyk.
Die eerste woonstel waar ons stop, kom die ou tannie met die sleutel aangestap. “Jong, julle kan kom kyk, maar ek hoop nie julle het kinders of honde nie.” “Nee, ons seun is 21 jaar oud en ons het geen honde nie.” “Julle kar moet snags buite staan, hier is nie parkeerplek nie,” deel sy ons ongeërg mee. Ons stap deur die woonstel en kyk deur een van die vensters na buite. Die rye en rye wasgoed hang wapperend in die wind.
Nee, ek wil nie hier bly nie, skreeu dit binne my.
Ons bedank haar, en toe ek en Simon in die kar klim, besluit ons albei dat die plek ons nie weer sien nie.
By die tweede huurplek laat die eienaar ons sowat 20 minute wag. “Liewe hemel, het die mense nie ‘n idee van betyds wees vir ‘n afspraak nie?” vra ek ongeduldig. “Ontspan vrou,” probeer Simon my kalmeer.
Die eenheid is een van drie wat teenaan mekaar is. Pragtig oorgedoen, behalwe dat die tweede kamer in die middel van die huisie is en geen venster van ‘n aard het nie. Die kamer is dus pikdonker en jy sal die lig permanent moet laat brand as Wouter daar sit en werk of rekenaarspeel.
Die plek is heerlik ruim met geen motorhuis nie, maar darem ‘n motorstaanplek. “Ons wil graag die plek neem, maar kan nie vir jou se wanneer ons kan intrek nie,” se Simon. Hy verduidelik die verkoop van ons huis en dat die oordrag hopenlik binnekort sal plaasvind.
“Dis reg so, julle kan die plek kry. Dit is mense soos julle wat ek graag hier sal wil hê,” antwoord die eienaar.“Simon is twee maande gelede afgelê en is besig om sy eie besigheid op die been te bring,” vertel ek met my groot mond. Ek sien die man kry so ‘n afkeurende trek op sy gesig, asof hy so pas iets sleg geruik het. “Hy is reeds besig met sy besigheid,” probeer ek die trek van sy mond af kry. “Die huur is baie bekostigbaar en ons het nog ‘n huis op ‘n ander plek wat ons verhuur,” sê ek. Maar dit lyk asof die man my nie hoor nie. Sy kop steek nog vas by die aflê-storie.
“Liewe Vader,” dink ek, ons het nie ‘n aansteeklike siekte nie, my man het nie gesteel nie, hy’s retrenched! Ja, daai lelike woord retrenched!
“Ek sal die kontrak na julle aanstuur,” belowe hy my met die sluit van die sekuriteitshek. Die kontrak kom toe wel laatmiddag per elektroniese pos by my aan. Ons moet 4 maande se huur deposito gee, asook ‘n deposito van een maand se salaris vir ingeval ons een maand nie kan betaal nie en hulle prokureurs moet aanstel om ons dan te vervolg.
Ons het ‘n skoon kredietrekord, en skuld niemand niks. Behalwe die bank vir ‘n huislening, geen motor-, klere of meubelskuld nie. Tel dit dan niks? Moet ek nou begin lieg net om ‘n blyplek te kan huur?
Ek besluit om nie te lieg nie. Simon is retrenched, daar kom nog nie geld in nie, maar die huur kan ek met gemak betaal, veral omdat Wouter ook bydra tot sy huur.
As mense nie volgens ons kredietrekord kan sien dat ons goeie betalers is nie, wel then so be it. Maar ek gaan nie in ‘n wêreld van leuens, bedrog en skelms betrokke raak net om ‘n blyplek te kry nie.
Ek laat weet die eienaar per e-pos dat ons nie belangstel nie. Hy kan maar weet dat ons nie op hierdie stadium 5 maande se huurgeld iewers in ‘n kombuislaai het wat lê en wag om gebruik te word nie.
Ek blaai weer deur die koerantjie, maar kry niks. Woensdag 12 Augustus
Simon is vanoggend vroeg weg met die motor om potensiële kliënte te gaan sien.
Ek het heelwat werk om te doen, en verdiep daarin my agter die lessenaar. Ek moet heelwat kwotasies uitstuur en kliënte skakel. Ek werk ook aan my komende besoek aan een van ons land se streke. Dis moeilik om besigheid te kry. Almal kla oor die koste, die H1N1-griep-virus wat nou in die rondte is, die baie reën, die min reën. Baie mense met wie ek praat, wil hul eiendom verhuur tydens die FIFA Wêreldbeker volgende jaar. Die een het meer planne as die ander. Die een probeer meer slim en kreatief wees as die ander.
Ek luister gelate en sê “ja” en “nee” as ek moet, na gelang van die persoon aan die anderkant van die telefoon.
Toe Simon vroegaand by die huis kom, is die skenkelbredie kant en klaar.
“Skat, dit gaan werk,” kondig hy aan. Ek antwoord nie, maar lyk opgewonde.“Dis fantasties,” sê ek. “Daar is kliënte wat sê hulle koop net by my, want my diens was nog altyd goed en ek ken my produk,”, sê hy. Nou hoekom koop hulle dan nie, wonder ek by myself. Maar hy antwoord my asof hy my gedagtes gelees het. “Skat, die mark is ontsettend dood. Daar is besighede in die bedryf wat al vir generasies bestaan, wat nou toegemaak het. Daar is ‘n maatskappy wat 400 werknemers gehad het. Die eienaar kon net nie meer die deure oophou nie. Dit gaan baie sleg in die mark.” “Jy moet weet as 400 werknemers afgelê word, kan jy dit met 4 vermenigvuldig en dan sien jy hoeveel mense geaffekteer word.”“Mense met kinders op skool, mense met net een inkomste, wat maak hulle?”
Ek besef hy is reg. Ons het vir Wouter, ons seun wat nog by ons bly en huur betaal elke maand, die strandhuis wat uitverhuur word en my salaris. “Ons is eintlik okei,” sê hy. “Daar is mense wat geen inkomste het nie”.
Daardie aand lees ek my dagstukkie, lank nadat Simon al aan die slaap geraak het.
“Daar is niks geheim wat nie openbaar sal word nie, of weggesteek wat nie bekend sal word en aan die lig sal kom nie.” Lukas 8:17
“Here, wat van die man wat vir Simon afgelê het wat nie sy geld wil betaal nie? Hy wat prokureurs opdrag gee om te kyk of hulle iets teen Simon kan kry sodat die eienaar van die vorige maatskappy nie Simon se geld hoef te betaal nie? Here, sal U al sy ongerymdhede ook openbaar maak of maak dit feit dat hy soveel geld en eiendomme het, dat hy kan maak wat hy wil en wegkom daarmee? Maak dit hom verhewe bo hierdie vers?”
“Ek weet nie Here, ek vra maar net.”
Ek het werks-afsprake en kom laatmiddag by die huis aan. Simon se geld is nog nie inbetaal nie. Ons hoor niks van die prokureur wat ons huis se koop hanteer nie. Ons is glad nie seker wat ons moet doen nie.
Simon is heeldag op die faksmasjien en telefoon besig met die bemarking van sy produkte. Dit is in die vervaardigheidsmark, en die mark is morsdood. Hy kry heelwat navrae, maar navrae sit nie geld in die bank nie. Ek begin ligter voel. My gemoed begin lig. Ons weet nog steeds nie waarheen ons gaan trek nie. Ons weet ook nie wanneer ons moet trek nie. Die helfte van die huis is reeds ingepak en staan die spaarkamer vol.
Ek soek deur koerante vir ‘n moontlike woonstel of een van die klein huisies in ‘n sekuriteitskompleks. Ek weet nie hoekom ek soek nie, want ons weet nog nie van wanneer ons ‘n kontrak kan teken nie.
Die arbeidsprofessor laat weet hy wil vir Simon Vrydagoggend sien. Selfs hy is ontsteld omdat Simon nog nie betaal is nie. Volgens hom is daar geen manier dat die maatskappy vir wie Simon gewerk het, nie sy geld kan betaal nie.
Ek voel trots op Simon, hy is gefokus. Hy sit van soggens vroeg tot saans voor sonsak en kontak moontlike kliënte. Hy raak nie aan alkohol nie en ek is dankbaar.
Voor ek in die laataand in die bed klim, lees ek my dagstukkie wat sê “Hoe luister jy“?. Luister ons na enige iemand? Luister ons na God se woord, of onderskei ons tussen wat ons moet lees en na luister en wat ons moet los?
Die dagstukkie sê verder: “Besluit asseblief dat jy Jesus se woorde nie uit jou lewe sal sluit nie. Daarsonder is vandag vir jou ‘n probleem, die toekoms vir jou donker en die ewigheid vir jou onseker. Pas op hoe jy luister……”
Ek sit vir ‘n oomblik stil en luister na die verdwaalde paddatjie wat buite kwaak. Daarsonder is dit doodstil, dis pikdonker buite. Ek begin dink hoe ek elke stukkie inligting oor die sukkelende ekonomie opslurp. In diepte luister vir die geringste positiewe verandering, ek lees in die dagblaaie van die groeiende hoeveelheid sekwestrasies, veilings en hoe jou spaargeld in die bank al hoe minder raak. Ek bekommer my oor die stakings, oor my eie werk.
Ek besef dat ek lankal opgehou luister het na God. Want ek was te besig om die tydelike te probeer “reg dink”.
Ek besef dat God besig is met my, al is dit net deur die dagstukkies.
Ek het ‘n verjaarsdagkassie waar ek allerhande geskenke in bêre. Dit is nou vir ingeval iemand verjaar. Dan het ek gewoonlik ‘n wye verskeidenheid klaargekoopte geskenke om uit te kies, sonder om die winkels te moet invaar.
Hoekom het ek juis die dagstukkie-boek uitgehaal om saam oorsee te stuur? Hoekom het ek dit op die boekrak in die sitkamer laat lê? Hoekom het ek die stukkies begin lees en dat elke stukkie so relevant is op my lewe? Niks is mos toevallig nie.
Ek besef dat ons nie alleen is nie, maar dat God beheer geneem het. Dis met ‘n rustigheid en warmte in my hart dat ek aan die slaap raak.
Dit is ‘n vakansiedag. Simon bederf my met ‘n heerlike ontbyt. Ek is trots op my man. Ek vou my hande om sy gesig en soen hom op sy voorkop. “Dankie,” sê ek. Ek is só trots op jou. Dankie dat jy jou gekuiery laat staan het.” “Daar is nie nou tyd vir ‘n gekuier nie,” antwoord hy.
My dagstukkie vandag is “wat is dit wat julle so ernstig met mekaar loop en bespreek?” (Lukas 24:16)
Dit handel oor die stukkie waar Jesus se dissipels ‘n dag vol intriges, emosies, vertwyfeling en selfs wanhoop ervaar. Jesus verskyn dan aan hulle en vra dan wat fout is. Hy laat hulle toe om hul harte uit te praat, te gesels en te ontlaai. Praat jou leeg sodat Hy jou kan volmaak met Sy vrede.
Is die Here besig met my, wonder ek? Is dit omdat ek nie tyd het vir enige iets anders behalwe die vervlakste aflegging van Simon nie? Is ek so vasgevang in wat moontlik volgende gaan plaasvind, dat ek besig is om fokus rondom my te verloor?
Ek is moeg gewonder, moeg van planne maak, moeg vir onsekerheid, moeg vir goed wat moontlik kan gebeur, en wat in elk geval nooit gaan gebeur nie!
Ek tel vir die eerste keer in ‘n lang tyd my bybel-dagstukkie boek op. Hierdie is die boek wat ek vir my vriendin oorsee wou saamstuur toe haar man in die land was. Hy het egter die oggend gery en ons op pad lughawe toe gebel om te groet. Ek noem toe vir hom van die boek, maar ontsien die moeite om lughawe toe te ry om die boek vir hom te neem. Die boek lê op die boekrak, totdat ek dit vandag optel om weg te pak.
Ek sukkel met my godsdiens. Ek sukkel om te bid. Ek sukkel om te glo. Dit voel só dood binne my. Ek staan saans op my kniee en bid, maar dit voel asof ek nie kan deurdring tot my Skepper nie. Ek sê my gebed op soos ‘n resitasie. Elke aand dieselfde, vra vra vra. Ek vra vir leiding, deure wat moet oopgaan, maar diep binne my weet ek dat ek tog nie glo wat ek vra gaan gebeur nie.
Voordat ek die boek wegpak, maak ek dit oop en lees die volgende stukkie:
“Wat ‘n gebrek aan begrip en wat ‘n traagheid van Gees! Glo julle dan nie al die dinge wat die profete gese het nie” Lukas 24:25.
En dan volg die volgende:
“En terwyl Hy met hulle praat, word hulle koue harte warm, brandend in hulle binneste. In die plek van vertwyfeling het ‘n nuwe sekerheid posgevat. Wanhoop het gewyk voor vrymoedigheid. Depressie het gevlug voor ‘n ongekende blydskap. Skielig het hulle trae, slepende voete ‘n nuwe veerkrag gevind.”
“Ons eie beperkte insig jaag ons dikwels emosioneel op hol. Hoe meer ons op sielsvlak watertrap, hoe erger word dit. Dan is dit nodig om terug te kom na die rots onder ons voete: God se Woord, sy beloftes; dit wat God gesê het en wat geen mens kan verander nie. Oorkom jou traagheid van begrip en gebrek aan insig deur meer tyd te maak vir God se Woord.” (Uit Jesus se woorde vir elke dag, deur Jan de Wet.)
Ek besef dat die problem nie by Jesus is nie, maar by my. Ek besef ek sal moet let go, ek is nie in beheer nie.
Vandag gaan ek nie by die huis sit nie. Simon is nie lus vir gaan stap nie, want ek het te laat geslaap en mens stap mos nie na nege in die oggend nie. Bla bla bla .
Ek gaan stort en ry na ‘n vriendin Anel toe vir koffie. Voordat ek vertrek, pak ek vir haar ‘n mandjie met tuisgemaakte appelkooskonfyt, vars koejawels en goudgeel lemoene. Oppad na die motor, pluk ek gou vir haar ‘n armvol lavender.
My gemoed is nie lekker nie. Dit voel so asof ek my ma, my pa en almal wat al dood is mis. Op pad na Anel, stop ek by die ouetehuis waar my pa gebly het voor hy twee jaar gelede aan ‘n beroerte oorlede is. Ek stop die motor langs die pad, langs ‘n heining lavender wat hy geplant het die jaar wat hy dood is. Die lavender is mooi vanjaar. Ek sien dit moet nou enige dag begin blom. Ek voel lus en steek my hand deur die draad om aan die plante te raak.
Pappa het aan die plante geraak. Daar het nog ‘n deeltjie van hom agtergebly en ek wil dit koester. Hoe baie het ek nie middae na werk by hom in sy kamer gaan sit nie? Soms aan die slaap geraak terwyl hy op die stoel na die een of ander sepie gekyk het. Hy het my nooit wakker gemaak nie. Een of twee keer het die verpleegster my kom wakkermaak waar hy my toegemaak het onder sy knie-kombersie. Hy sou dan net doodrustig op sy stoel sit en tv kyk of RSG luister.
Ek onthou hoe ek vir hom gaan kuier het, twee kloppe aan die deur gee. Wanneer ek die deur oopmaak en hy sien dis ek, het sy hele gesig opgehelder. Elke keer. Ek het dit keer op keer gedoen en nie een keer het ek iets anders as daardie groot glimlag op sy gesig gesien nie. Pappa het in die winter van 2007 ‘n massiewe beroerte gehad en is twee dae later in die hospitaal oorlede. Ek ry rondom die ouetehuis en wens dat ek nog net een keer kon ingaan en twee kloppe op sy deur gee. Net nog eenkeer!
Ek klim terug in die motor en ry by die ouetehuis verby.
Dis altyd lekker om by Anel te kuier. Sy ‘n plat-op-die-aarde, wyse vriendin. Sy het vir 20 jaar ‘n beroep beklee wat haar na feitlik elke land in die wêreld geneem het. Sy is vreeslik belese en kan oor enige ding gesels. Sy lag altyd en dra ‘n stukkie son met haar saam waar sy ookal gaan. Toe ek stop, is sy buite. Haar skouerlengte hare hoog op haar kop vasgebind.
“Haai, jou hare se kleur is mooi,” sê sy en gee my ‘n stywe druk. Ek haal die mandjie van die passasiersitplek en gee dit vir haar aan. “O, lekker, ek is al so lus vir konfyt!” En met dié stap ons die huis binne.
“Jong, sit ek maak vir ons lekker sterk tee.”“Ons het baie gesels om in te haal,” sê sy. Terwyl sy tee maak, pak ek die mandjie uit. Ek vra haar vir ‘n blompot en rangskik die lavender in die pot.“Sit dit op die tafeltjie daar binne,” beduie sy. “Ek het gister aartappelblomme gepluk, maar die goed wil nie hulle koppe lig nie”. “Ek dink dis te donker daar waar hulle staan, dink seker dis aand,” babbel sy voort.
Ons gaan sit in die sonkamer.
“Neem jy daai stoel wat in die son staan, mens moet gereeld son op jou kop voel,” sê sy. “Dit help teen depressie.”
Ons gaan sit elkeen met ‘n koppie tee. My kop vol in die son.
Anel se man se werk het ongeveer ‘n jaar gelede so afgeneem dat hulle net nie meer hul maandelikse verpligtinge kan nakom nie. Sy doen tydelike werk soos die geleentheid hom voordoen. “Hoe gaan dit met hom?” vra ek. “So sensitief, dat ek nie eens kan vra met of sonder suiker nie. Alles wat ek vra of sê, sien hy as ‘n persoonlike aanval teen hom. Ek ignoreer dit. Toe ek gewerk het, het hy gesê ek doen niks. Toe ek my werk verloor, besluit ek, wel nou doen ek niks. Ek is nie eens lus om die huis mooi te maak nie,” babbel sy voort.
“Ons is nou onder administrasie geplaas,” vertel sy verder. “Dit help baie, want nou kan geen skuldeiser ons dreig nie. Ons betaal slegs ‘n kwart van die huis se paaiement, die munisipale-gelde is ‘n jaar gelede laas betaal en die skoolfonds is drie maande agterstallig. Daar is net nie geld om ons skuld te betaal nie.”
Ek bly stil, want vir ‘n oomblik besef ek hoe gelukkig ons nog is. Hoekom voel ek dan so af?
“As ek voel alles raak te veel vir my, vat ek vir Vlooi en ek gaan stap teen ‘n spoed langs die see af. Vlooi moenie eens sy been lig om te pis nie, dan trek ek hom dat hy op twee bene voortdribbel,” vertel sy ernstig. Ek bars uit van die lag.“Vertel weer van Vlooi,” moedig ek haar aan, maar ek lag dat die trane loop. “Gaan stap, maak skoon jou kop. Maar stap ‘n stewige spoed. Jy sal ‘n ander mens wees as jy terugkom,” verkoop sy haar stap-oplossing aan my.
“Het julle nog seks?” vra ek haar. “Ja, baie,” antwoord sy. “Ek het nou die dag vir Len gesê hy is erger as die Ethïopiers. Hoe slegter dit met hulle gaan, hoe meer seks het hulle.” Ek lag dat my maag pyn en besluit om nie verder uit te vra nie. Ek wil darem nou nie my penarie hier aan haar verduidelik nie, dit klink nie asof sy sal verstaan dat die teenoorgestelde by ons die norm is nie.
Ek ry huis toe met ‘n lied in my hart. My kop voel sommer ligter toe ek by die huis instap. Ek besef dat ek nodig het om uit te kom en my vriendinne te sien en saam te kuier.
Simon is vanoggend Swartland toe om die een of ander potensiële klient daar te ontmoet. Ek is in my huiskantoor en doen my week se verslae. Laatmiddag keer hy terug.
“Skat, ek het ‘n duisend rand gemaak,” sê hy. Hy sit die sakke kruideniersware op die kombuistoonbank neer. “Mmmmm, sê ek, “dit lyk lekker. Pak uit wat jy nog gekoop het.”
Snaaks hoe klein goedjies skielik begin saakmaak. Dubbellaag toiletpapier het plek gemaak vir die meer ekonomiese enkellaag-toiletpapier. Ek skakel die krag af nadat ons in die oggend klaar gestort het. Die kaggel word nie meer so gereeld brand gemaak nie, want ek het my reeds voorgeneem, as hierdie hout op is, dan is dit op. Kombersies oor die knieë kry vir my ‘n heel ander betekenis, en dit het regtig niks met ‘n ouetehuis te doen nie.
Wouter is die langnaweek saam met vriende na ‘n plaas in die Karoo. Voordat hulle ry, kom groet hy en Liz, sy vriendinnetjie. Ons sit vir ‘n rukkie en gesels en vir ‘n oomblik koester ek die oomblik soos ‘n kleinood. Hulle is gesonde opgeruimde jongmense wat nog by pa en ma bly en nie ‘n sorg in die wêreld het nie. Ek kyk onderlangs na hulle en wens ek kon hulle beskerm teen enige negatiewe, lelike, slegte en ongelukkigheid in die lewe.
Ons lag en gesels terwyl ons van Simon se varsgekoopte broodrolletjies smeer en elkeen neersak met ‘n lekker koppie warm, sterk tee.
Hulle vertrek en ek en Simon bly agter. Ons begin gesels en ek voel vir ‘n oomblik die atmosfeer is reg om hom uit te vra.
“Wat pla jou die meeste, Simon?”, vra ek. “Die feit dat ek nie geld inbring nie. Die feit dat jy geld op die telefoon moet sit sodat ek kan probeer geld maak deur die verkope. Jy hoef nooit bekommerd te wees nie, ek sal nie op jou nek lê nie.”
My mond gaan oop van verbasing.“Dit pla my glad nie dat ek geld op die telefoon sit nie. En nee, ek het nog nooit gedink jy lê op my nek nie. Ek is net bly dat ek en jy so saamstaan en so naby aan mekaar voel.”
Ek en Simon gesels tot in die vroeë oggendure. Ons bespreek of ons na die seehuis moet trek. Dis goedkoper, maar verder van my werk. “Skat, ek kan handyman-werk doen vir die mense wat net vakansies na hul huise kom.” “Ek moet net ‘n ryding kry.” “Ja, jy’s reg, as die huis se geld net deurkom,” antwoord ek gelate.
Ek is vroegoggend weg by die huis. Met net een motor, maak ek en Simon beurte oor wie die motor nodig het vir die dag.
Ek is heeldag besig met 23 besoekers vanuit ‘n ander provinsie en dit is heerlik dat hulle my gedagtes besig hou met vrae. Dit is hul eerste besoek aan ons provinsie en geen moeite om besienswaardighede aan hul uit te wys en meer te vertel nie. Ek geniet dit geweldig en kom lekker moeg laataand by die huis aan. Simon het die heerlikste hoendergereg gemaak. Ek is so trots op my man. Hy werk van die huis, of altans probeer sy bes om ‘n inkomste te genereer. Hy kook ook, en ek is so bly, want hy lyk ook goed. Dinsdag 4 Augustus
Simon se geld is nog nie inbetaal nie. Ek gaan soek op ‘n webtuiste wat die prosedure vir onetiese werkpraktyke is.
Daar is duidelike riglyne wat gevolg moet word. Jy stap nie net in en lê personeel af nie. Daar is ‘n konsultasieproses wat moet plaasvind. ‘n Konsultasieproses behels nie net ‘n vorm met almal se name in die kantoor, en elkeen moet langsaan teken om aan te dui hulle het die vorm onder oë gehad nie. ‘n Konsultasieproses beteken nie jy laat weet die personeel jy arriveer die Vrydag, maar arriveer dan die Maandag vóór die Vrydag nie. Nee, die konsultasieproses behels die volgende, en vir die wat nie weet nie, dit is vrylik op die internet beskikbaar:
Eerstens moet jy die personeel inlig dat jy afleggings oorweeg en waarom jy dit oorweeg. Tweedens moet jy die person of persone wat jy beoog om af te lê inlig, dat hy of sy onder diegene tel. Jy moet dit duidelik maak aan die person wat afgelê word dat hy of sy niks verkeerd gedoen het nie.
Derdens moet jy die person een week vir elke jaar gewerk vergoed, dit is nou behalwe enige verlof of pro-rata-bonusse. Afhangende wat jou aanstellingskontrak sê, moet jy vir jou kennismaand ook vergoed word.
Vierdens moet die maatskappy vir die persoon wat sy werk verloor, so ver moontlik help, deur ‘n brief te gee waarin aangedui word dat die person afgele is as gevolg van watter geldige rede ookal, maar dat hy bv. ‘n goeie, getroue, eerlike werker is. Die maatskappy moet ook sy werkloosheidsversekeringsvorm beskikbaar stel sodat ek persoon vir werkloosheid kan registreer.
Nou op hierdie stadium het Simon nog nie sy werkloosheidsvorm ontvang nie, hy het ook nie sy laaste maand se geld (wat sy vakansiegeld insluit) en wat einde Julie inbetaal sou wees, ontvang nie.
Verskeie versoeke na sy vorige werkgewer se kantoor werp geen vrugte af nie. Die eienaar van die maatskappy sê net doodeenvoudig hy werk nie met die betalings nie, Simon moet een van sy ondergeskiktes, waarvan sy seun een is, kontak. Nie een van die ondergeskiktes beantwoord egter Simon se oproepe nie.
Simon het geen fondse meer beskikbaar nie.
Op hierdie stadium probeer hy ‘n besigheid aan die gang kry in die vervaardigingsbedryf wat hy ken. Hy stuur fakse uit, kontak kliënte. Van sy ou kliënte soek hom op en belowe hulle ondersteuning aan hom.
Sy vorige werkgewer het almal in die maatskappy opdrag gegee, en laat teken, dat niemand met Simon mag kontak maak nie. Ek dink dis siek van hom. Simon het die man geen skade aangedoen nie.
‘n Vreemde person bel vir Simon uit ‘n ander provinsie. Hy het glo op Simon se webtuiste gesien wat hy verkoop en stel belang in een of twee items. Hy soek net die pryse. Simon weet onmiddellik dit is nonsens, want hy het geen webtuiste nie. Hy deel die persoon mee dat hy maar weer die webtuiste moet besoek en sy inligting daarop kry. Ons weet iemand sit agter die oproep.
Ek gaan aan met my werk, maar ‘n paar uur later tel ek die telefoon op en bel die persoon wat Simon gekontak het. Ek vra of hy reggekom het op die webtuiste. “Nee”, sê hy. “Jy sal ook nie,”sê ek vir hom, “want daar is geen webtuiste nie.” “Simon is besig om ‘n klein besigheid op die been te probeer bring, want hy moet kos op die tafel sit,” sê ek. “Jy ken mos vir …” (en ek noem die naam van Simon se vorige werkgewer)“Ja,” antwoord hy. “Nou maar doen vir my ‘n guns en gaan terug na die person wat jou gevra het om te skakel, en sê vir hom dat Simon probeer om ‘n lewe te maak vir hom en sy gesin. En dat hierdie tipe van kinderagtige oproepe en speletjies onvanpas is.” “Ek sal,” sê hy. Ek sit die telefoon neer, en skakel Simon se vorige werkgewer. Hy is nie beskikbaar nie, en ek laat ‘n boodskap met my naam en telefoonnommer, en versoek dat hy my moet terugskakel. Hy skakel nooit terug nie. Uiteindelik ontvang Simon sy werkloosheidsversekeringsvorm per e-pos. Hy ontvang laatmiddag ‘n sms-boodskap dat hy slegs deur die maatskappy se regspersoon met hulle mag kontak maak. Hy skakel die regpersoon se nommer en vra om met haar te praat. Hy vra waaroor die aangeleentheid gaan en waarom hy nie met die vorige werk mag kontak maak nie.
“Kry vir jou ‘n prokureur,” snou sy hom toe. “Ek het regtig nie geld vir Prokureurs nie, en ek het geen idee wat hier aan die gang is nie,” antwoord Simon haar.” “Wel, tot siens”, sê sy en sit die foon neer.
Dis stil in die vertrek waar Simon besig is met werk. Ek stap in en vra of hy wil tee hê. “Weet jy wat?” vra hy. “Ek het nou ‘n lys van mense gemaak wat voorheen by dieselfde maatskappy gewerk het en of bedank of afgelê is. Almal van hulle is gedreig met hofsake of daar is hofsake teen hulle gemaak. ‘n Vorige takbetuurder van die maatskappy is hof toe gevat omdat hy vir ‘n ander maatskappy in dieselfde bedryf gaan werk het. Hy het die saak verloor en moes letterlik bedank.” “Wat doen hy nou?” vra ek. “Hy is landuit,” antwoord Simon. “My man,” antwoord ek, “hierdie man kan mos nou wragtig nie verwag dat jy by die huis moet sit net sodat jy nie betrokke raak in ‘n beroep wat jy vir 22 jaar al doen nie. Hoe moet jy kos op die tafel sit?” vra ek.
“Ek het nog jou aanstellingskontrak op my rekenaar,” sê ek. “Kom ons gaan kyk wat daarop staan. Ja wraggies, daar is dit. Jy mag nie vir een jaar nadat jy by hom weg is vir enige ander maatskappy in dieselfde bedryf werk nie. Nie as werkgewer, konsultant, verteenwoordiger, raadgewer, direkteur of enige ander manier waar jy betrokke kan wees nie. Hy het glo belê in jou.” “Belê?” sê Simon effens hard. “Hy het niks in my belê nie, ek het die kliënte, kennis en goeie naam gehad wat hy gekry het. Ek het my alles gegee terwyl ek vir die man gewerk het!”
Ek besef hierdie is nie ‘n saak wat ek en Simon ligtelik moet aanpak nie. Ek maak kontak met ‘n professor in arbeidsreg. Ek stuur al die gegewens, die aanstellingskontrak, afleggingsbriewe en enige relevante gegewens na hom toe. Hy vra my om hom ‘n dag of twee kans te gee. Ek herinner hom daaraan dat ons binne die 30 dae na aflegging aksie moes neem indien ons wou. Dis wat die wet sê. Gelukkig vir ons dui Simon se afleggingsbrief aan dat hy “in diens” is tot einde Julie. Ons is dus binne die 30 dae tydperk.
Simon wys vir my ‘n interessante stukkie inligting. Neil, die vorige werkgewer en eienaar van die maatskappy, lok al die experts in die bedryf weg na hom toe met groot salaris-aanbiedings. Hy verswak dus sy opposisie en versterk sodoende sy eie maatskappy. ‘n Jaar of twee later raak hy ontslae van die experts, dreig hulle met die kontrak wat hulle geteken het of sleep hulle net voor die voet hof toe.
‘n Baie duur, maar baie effektiewe manier van operate. Sodoende verswak hy die mark en begunstig homself. Ek is woedend.
“Wel,” sê ek. “Hierdie keer het hy dit met die verkeerde persoon gedoen. Ons gaan hof toe. Ons moet al die persone wat deur dieselfde oefening as ons gegaan het in die hande kry, beëdigde verklarings kry en ho
Fantasties, ek kan nie wag vir volgende Woensdag se rubriek nie!!!!
Ek wens julle sterkte toe en kan ook nie wag vir volgende week se opvolg nie!
Ek is sommer saam met jou ontsteld oor hoe Simon behandel is.
Ai ek ken die gevoel maar te goed as jou man werkloos is …die vraag van wat nou , die benoudheid ken ek te goed! My man was vir n jaar en n half werkloos, maar ek dank die Vader my man het intussen weer werk gekry! Bid BID en Bid dis al wat help…my hart gaan uit na al die werklose mense!
Ek glo nie die maatskappy het die wet gevolg toe hy afgele is nie – moontlik ‘n opsie om te ondersoek? Sterkte en ek bid vir julle.
Dit het my man 3 weke gelede getref hy het die oggend gaan werk en half 4 die middag roep hulle hom en nog ‘n dametjie in en se dat hul jammer is maar die afdeling maak toe. Ek moet byvoeg die mkpy waar hy werk het hul prokureur daar gehad sodat alles volgens wet gedoen word, selfde ding het hom getref persone wat ons raakloop kon ook nie glo dat hy afgele is nie en ook word daar nie vir hul gese dat hy afgele is nie, ons Bid en Glo dat hy spoedig en in God se tyd die regte werk sal kry.
Sjoe mensies, dit kan nie lekker wees nie. Sterkte vir julle.
Ons het ons eie besigheid en dit help baie, al is dit nie altyd maklik nie, maar ‘n moontlikheid wat julle kan ondersoek.
Ek hou van die eenvoudige manier waarop die verhaal uiteengesit word. Ek leef my amper darin – asof ek in die skrywer se skoene staan. Ek kan ook nie wag vir die volgende uittreksel nie.
Dis rerig hartseer, en my innge meegevoel is met julle. Mens voel verlore, en nutteloos, veral in jou man se geval waar hy die enigste was wat die trekpas gekry het. Sterkte, glo en bid dat die Vader julle n oplossing en uitkoms sal gee !
Ek ken die gevoel. My man is 4 weke terug afbetaal nadat hy 15 jaar by die maatskappy gewerk het. Ek was baie kalm toe hy my gebel het en het dadelik in my kar geklim van die werk af en huistoe gery om hom te ondersteun. Honderde dinge het deur my gedagtes gegaan. Hoe gaan ons alles betaal, wat gaan ons doen? Dit is vir geen man lekker as so iets gebeur nie maar ek staan deur dik en dun by hom en ek vertel hom elke dag dat ek daar is vir hom. Die laaste 4 werke het ek elke dag God se genade en goedheid in ons lewe beleef. Hy dra ons elke dag en glo my die uitkoms wat Hy vir ons gaan gee gaan alle verwagtinge te bowe gaan, ek kry die belofte daagliks in Sy woord.
Geloof en vertroue is die geheime woorde.
Baie dankie vir die artikel – ek sien uit na volgende Woensdag se vervolg. Ek is gister ook meegedeel dat "die maatskappy my nie meer kan bekostig nie" Dit is seer, veral omdat ek die maatskappy my "alles" gegee het – maar selfs dit was nie goed genoeg nie. Al die lee beloftes, al die verpletterde drome . . . .en nou al die worries – Hoe gaan ek "survive" ? Ek is goed gekwalifiseer, maar ‘n blanke man van oor die 50 jaar. Ek sal tot HERE se : My toevlug en my bergvesting, my God op wie ek vertrou . . . . (Ps 91:2)
Jacobus ek dink aan jou, soos vroeer genoem my man is ook nou al 4weke werkloos, goed hy doen baie in die huis op die oomblik en daar gaan nie 1 dag verby dat hy nie vir nuwe poste aansoek doen nie, maar ek glo nes Ina dat net God se genade ons hierdeur sal trek. Ons moet net Glo, anders gaan ons ten gronde gaan. Ek dink aan almal van julle wat dieselfde vrese, en gevoelens deel. Feit is my salaris is nie groot genoeg om al ons uitgawes te dek nie, so hoe nou???? Finansieel gaan dit broekskeur, maar ons het darem nog elke dag ‘n bord kos om te eet en ‘n dak oor ons kop en dit alleen is genade genoeg…. so ook die ondersteuning en liefde van ander wat omgee…..
Groete uit die OosKaap
Ek het meegevoel met die mense wat hulle werk verloor ons is ook al daar deur my man was 8 maande sonder werk, ons het ook bykans als verloor wat ons besit het, maar dit leer mens waardeer wat jy het, en om nader aan die Here te lewe, julle sal daar deur kom ek glo vas daar aan , kyk net na bo en daar sal hulp vir julle wees , ek bid vir julle almal wat nou daar deur moet gaan , maar ek het ook geleer daar kom altyd net iets beter daar uit.
Baie goeie artikel…. ‘n Mens dink altyd die gras is groener aan die ander kant tot jy so ‘n storie lees. My gebede gaan uit na die familie/s.
Die storie klink soos my eie. My man is ook nou al vir 6 maande sonder werk (blank en 45) en my salaris is ook nie genoeg om alles te dek nie. My man doen alles by die huis. Maak skoon, was klere, stryk, ry kinders rond, help met huiswerk, kyk na die diere, swembad en tuin en het selfs geleer kook (en kan hy kook!). Hy doen alles moontlik om dit vir my makliker te maak by die huis. Goed wat hy nooit voorheen gedoen het nie. Kry selfs my kombers en warmwatersak reg voor die tv as ek saans laat van die werk in Jhb af kom met ‘n beker koffie in die hand. Ek het ‘n baie goeie man en het geleer om hom meer te waardeer. Maar ek klou net aan Yahweh vas en aan Sy belofte dat Hy elke dag sal voorsien. Daar sal ‘n deur oopgaan en ‘n beter een. Alle prys aan die Here!
Baie sterkte, en vertrou net op God dat hy ander werk sal kry. Soek so gou moontlik en hou aan met soek, moet nooit moed verloor nie. Ek is al ook ‘retrench’ by ‘n groot wapenvervaardiger, en ja ek het ook weer werk gekry. Dis wonderlik as die man in die huis help en takies verrig, want dit hou hom besig en hy voel nuttig, maar die gebrek aan inkomste sal hom altyd pla, met twee inkomstes verrig jy maar net meer as met een. Bly glo, hoop en vertrou, al klink dit na lee woorde, as hy weer werk het kyk jy terug en besef dat dit werklik net gebed is wat vir jou die oplossing gebring het.
My hart gaan uit na al die mense wat hulle werk so verloor, en dit is die realiteit. Aan Jacobus en Simon wil ek graag sê: Hou net moed, daar wag groter dinge. Begin vandag lewe en vertrou op God, moenie omstandighede blameer vir jou teleurstellings nie. Vertrou en glo op God en begin vandag met die wonderlike toekoms wat Hy vir jou beplan het.
Ek glo vas daarin dat dit net beter sal gaan. Dit is ‘n uitstekende verhaal en ek sal beslis een van die gereelde besoekers wees om te kom kyk wat volgende gebeur. Somtyds gee die Here ons net ‘n stampie uit ons gemaksone uit en in die regte rigting in en ek glo dat dit is wat met julle gebeur het. Jou vertroue is op die Here en dit sal jou nog ver bring… GOED SO! Sien jou volgende week Lola
Ek kan net nie wag vir die volgende "uitgawe" nie! Ek is nuuskierig …. WAT GAAN GEBEUR??? Dit lees soos ‘n topverkoper… Is dit nie net ‘n fiktiewe storie nie? Dit is baie goed geskryf!
Hoe waar al die gevoelens wat beskryf word klink so bekend wees verseker daar is altyd uitkoms. Kan nie wag om volgende week verder te lees nie. Deur te skryf bring ook genesing. Ons gebede is met julle alle voorspoed.
Was die 27 Junie die laaste inskrywing? Ek sien mens kan die 29ste Julie die volgende storie lees maar ek sien niks. Ek hou van menslike stories en Tallie, ek dink aan julle.
Ja, 27 Junie is die laaste inskrywing. Die volgende inskrywing sal môre gepubliseer word. Groete!
Aiii! Dit klink of die werklikheid van die saak hom nou eers getref het!! Jou stukkies raak al hoe korter en meer mismoedig! Nee man! Staan op en veg! Ruk hom reg. Begin ‘n gewoonte om elke aand op die strand te gaan stap of om die blok en gebruik die tyd om te gesels en te "bond". Dit is ‘n skaamte dat iemand anders (die besigheid waarvoor hy gewerk het) NOU NOG die mag het om hom so onder te kry dat hy na drank toe moet draai. Jy klink na ‘n sterk vrou, en hoe sê hulle? Agter elke man is daar ‘m sterk vrou wat hom weer op sy voete kan sit.
Sterkte… en ek wag vir jou volgende stukkie!
Dit is n uitstekende stuk dit inspireer my en my hele familie.Ek kan nie wag om te kyk wat gaan gebeur nie.Die rou eerlikheid waarmee die stuk geskryf word gee my hoendervleis.Ek dink sommer weer abders aan my werk baie sterkte aan julle.
P.S. die internet is nie altyd beskikbaar nie kan julle nie asb die stuk in die sarie tydskrif pibluseer nie meer mense kan baatvind daarby.
Ek ken vir Tallie persoonlik en hierdie is ‘n vrou wat haar man kan staan. Sy is hoogs intelligent en talentvol en as iemand die wa deur die drif kan trek dan is dit sy. Haar hande staan net eenvoudig vir niks verkeerd nie. Mens wil net graag sien dat Simon saam trek want selfs Tallie is nie van staal nie en twee wat saamstaan is sterker as een wat staan en ‘n ander wat teen hom aanleun. Baie sterkte vir jou vriendin. Ek sien uit na die volgende stukkie.
Ek hoop Simon drink sy bossie-pille en dat dit sal help. Tallie het genoeg op haar skouers. Ek het self my werk verloor en kan verstaan wat hy deurgaan. Iets wat ek moes leer is dat dit vir ons geliefdes ook traumaties is – net soos vir ons. Ons gereelde bydrae kom nie meer nie, en ‘n deel van hulle sekuriteit is weg. Hulle probeer ons bystaan maar voel ook dikwels bang en onseker. Ek dink hulle voel soms skuldig daaroor want dit het mos nie met HULLE gebeur nie. Dis nie HULLE wat nou werkloos en sonder inkomste sit nie. Ons wat nou werkloos is moet ons geliefdes ook bystaan en nie net in selfbejammering gaan sit en vergaan nie. Daar is baie maniere om te oorleef.
Ek het vandag ‘n stukkie in ‘n geestelike dagboek gelees en dit is so waar. God sal dikwels spanning in jou lewe toelaat om jou te toets en eers wanneer jy die toets slaag, sal jy vorder in jou lewe. As ons nie geloof nodig gehad het nie, sal God nooit teëspoed op jou pad gebring het nie.
Tallies en Simon moet glo dat iets beter wag, want God sal nooit ‘n deur toemaak in jou gesig as daar nie een beter klaar wag nie. Ons moet net leer om dit raak te sien.
Sterkte, ek kan nie wag om die volgende rubliek te lees nie!
Dankie vir julle kommentaar. Ons swoeg en stoei voort. Dit is nie lekker nie en ek pes die onsekerheid waarin ons is. Ek is gedetermineerd dat ons hier gaan deurkom, kom wat wil. Ek bid vir julle almal wat deur dieselfde situasie gaan. Dankie vir julle ondersteuning. Julle het geen idee hoe baie dit help nie.
Ai Tallie ek sien al hoe sit jy moedeloos op die trap en wonder oor more!! Maaar ek weet ook dat dit net vir `n kort rukkie gaan wees, want ek sien al hoe werk Simon weer by `n goeie maatskappy met beter voordele en beter mense!! (Geloof, geloof, geloof en roep dit wat nie bestaan nie, sodat dit vir jou gegee kan word!!) Jy is `n rots wat baie moet dra, maar onthou net dat as jou arms te moeg is, is daar altyd mense en vriende om jou wat jou arms vir jou sal lig na bo!!! Sterkte vir elke minuut wat jul moet deurgaan. Teen volgende jaar die tyd lees ons in jou rubiek oor hoe spoggerig ry Simon nou rond in sy nuwe Pajero!!
Haai Tallie. Dit is al middel September en daar is nog geen nuus oor jou en Simon nie? Ek het jou dagboek gereeld gevolg en raak nou skoon bekommerd dat jy of hy dalk die land of lewe verlaat het! Kan jy ons lesers weer `n bietjie op datum bring oor wat die afgelope maand en `n half in julle lewe gebeur het!!
Ons voeg vanaf hierdie week nou elke dag ‘n nuwe stuk uit Tallie se dagboek by. Lekker lees!
Haai Tallie. So bly om te sien ons kan nou daagliks lees en op hoogte bly met hoe dit met julle gaan. Sterkte daar, dink aan jou en Simon en bid dat dinge reg sal uitwerk vir julle. Dis amper so tipies van wat tans in ons land aangaan, ek is seker baie lesers kan met jou en jou lot identifiseer. Jy is ‘n baie sterk vrou en Simon kan bly wees hy het iemand soos jy!
Sjoe, as jy ‘n ekstra inkomste soek, skryf asb vir ons ‘n roman! Ek koop verseker. Jy het amazing skryf talent! Dankie dat jy bereid is om jou seerste seer so eerlik met ons te deel!!!
http://www.plegrange.co.za Annaline de Wet
Ek voel so jammer vir almal wat tans deur die ekonomie werkloos gelaat is. Mag daar spoedig uitkoms wees. Sien uit na die volgende skrywe in die rubriek.
Ek het nou net van Tallie gelees tot met 29st waar is die res, sy laat ‘n mens besef jou moet gelukkig wees met wat jy het en nie kla nie. Sterkte Tallie
My man is nou al 10 maande werkloos. Hy is hoogs gekwalifiseer met uitstekende ondervinding, maar die maatskappy het net toegemaak. Hy probeer sy bes om slef net konsultasiewerk te kry, maar kry net beloftes van ‘sodra die ekonomie beter gaan sal ons jou kontak’. Met twee kinders op skool en een op universiteit, gaan dit al moeiliker. Ek werk al meer die gate te probeer toestop, en die druk word al meer.
Hy is ‘n trotse en hardwerkende man, en skielik kan hy nie vir sy gesin sorg nie. Sy selfbeeld kry ‘n knou en hy soek baie versekering van my, maar ek is so besig en moeg, dat dit nie altyd maklik is nie. Die motors word teruggeneem. Die elektrisiteit word afgeskakel. Die bank dreig om die huis terug te neem. Die universiteit wil weet wanneer hulle betaal word, en die skool dreig om die seuns uit te gooi. Ons leer die waarde van goeie vriende, mense wat nie net vir ons bid nie, maar daadwerklik bystaan. Een leen vir ons ‘n kar, die ander sorg dat skoolgelde betaal word. En ons kry net liefde en begrip.
Ons verhouding word sterker, en ons vind vreugde in klein dingetjies soos om saam in die park te stap. Daar is nie meer televisie nie, en skielik bring ons as gesin meer tyd saam deur: ons gesels, speel Monopoly tot laat in die nag.
Deur dit alles dra ons Vader ons en elke dag word in ons behoeftes voorsien. Ons is meer bewus van ander se nood en begin om kos en klere bymekaar te maak vir die wat minder as ons het, en vind vreugde in hulle blydskap.
Wat hou die toekoms in? Ek weet nie, maar ek weet dat God ons nog nooit verlaat het nie, en dat Hy vir ons wonderlike vriende gestuur het om ons deur hierdie tyd te help. En ek weet ek sal nooit weer enigiets as vanselfsprekend aanvaar nie en dat elke dag ‘n geskenk is.
Ek het nou van onder tot bo klaar gelees en… WOUW. Ek sit agteroor, strek my skouers wat opge-"tense" het soos wat ek al nader en nader aan die skerm sit en die woorde verorber.
SKOKKEND… Die manier waarop jy alles stel, Tallie, laat my voel asof ek langs jou staan en kyk na ‘n fliek. Jy ontbloot jou siel sonder enige vrees. Dit is hoe dit is en dit is hoe ek daaroor voel.
Ek wens jou net die beste toe en ek stuur vir jou ‘n pakkie krag. Klink my dis wat jy nou nodig het. Jy is ‘n vrou duisend en ek verwonder my aan jou "guts".
Ek wag vir jou volgende stukkie… http://members.ebay.fr/ws/eBayISAPI.dll?ViewUserPage&userid=acheter_viagra_ici_0.7euro Zzmwfwmr
vous ?tes droits absolument, achat cialis generique, [url="http://myworld.ebay.fr/acheter-cialis"achat cialis generique[/url], http://myworld.ebay.fr/acheter-cialis achat cialis generique, =OO,
Fx4BII dqhhdkwctwvy, [url=http://uxdjigzeuylx.com/]uxdjigzeuylx[/url], [link=http://ltsximihdltr.com/]ltsximihdltr[/link], http://xavxqvtqwsqt.com/
Waneer kom d volgende issue uit? Het vandag op d storie afegekom en dis baie interesant! Heeldag gesit en gelees …. My pa was nou 7 maande sonder werk, en het uiteindelik, Dankie Liewe Here, werk gekry en begin Maandag, 12de Oktober ’09.
vCxQFx ssclvzeflvie, [url=http://znvnizrtecii.com/]znvnizrtecii[/url], [link=http://ckovxsjspkep.com/]ckovxsjspkep[/link], http://jkoxkijbzpiv.com/
3V1TmP fonfhubfyxef, [url=http://csaouxdtqvlc.com/]csaouxdtqvlc[/url], [link=http://jjwlnbwpnkmh.com/]jjwlnbwpnkmh[/link], http://mlkdchkibjhh.com/
where can i buy acai 4827, [url=http://cgi1.ebay.com/eBayISAPI.dll?ViewUserPage&userid=try_acai_berry_for_90_days]purchase acai berries[/url] acai berry weight acai berry information
acai berry uk 418, [url=http://cgi1.ebay.com/eBayISAPI.dll?ViewUserPage&userid=try_acai_berry_for_90_days]acai superfood[/url] acai orac acai berry review
to get the acai berry 8089, [url=http://cgi1.ebay.com/eBayISAPI.dll?ViewUserPage&userid=try_acai_berry_for_90_days]purchase acai berries[/url] order acai berries acai fruit
Sie haben ins Schwarze getroffen. Mir scheint es der ausgezeichnete Gedanke. Ich bin mit Ihnen einverstanden. [url=http://cgi1.ebay.fr/eBayISAPI.dll?ViewUserPage&userid=acheter_viagra_ici_0.7euro]viagra canada bon marche Sans Prescription [/url] Bemerkenswert topic viagra a vendre Zershettile
Prompt, where I can find more information on this question? [url=http://myworld.ebay.fr/acheter_viagra_ici_0.7euro&online]viagra belgique sans ordonnance [/url] S?¬, logicamente corretta viagra belgique au rabais en ligne sans prescription oFfenegaf
In my opinion you are mistaken. I can defend the position. Write to me in PM. [url=http://www.oneview.co.uk/user/discover.jsf?name=pupkin]kamagra uk [/url] I am sorry, that has interfered… I here recently. But this theme is very close to me. Is ready to help. buy kamagra uk olive
Dit raak net al hoe beter en beter, dit is opmerkilik hoe Tallie haar emosies uitleef van snaaks, hartseer, kwaad.Emosies so eie aan ons menswees.
In my opinion it already was discussed, use search. [url=http://www.oneview.co.uk/url/details.jsf?urlId=348086]kamagra uk [/url] YES, it is exact buy kamagra uk alilmiweege
Est reconnaissant pour l’aide dans cette question, comment je peux vous remercier ? [url=http://cgi1.ebay.fr/eBayISAPI.dll?ViewUserPage&userid=acheter-cialis&hc=1&key=acheter-cialis]acheter cialis [/url] Merci pour l’aide dans cette question, comment je peux vous remercier ? acheter cialis alilmiweege
C’est l’erreur. [url=http://cgi1.ebay.fr/eBayISAPI.dll?ViewUserPage&userid=acheter-cialis&hc=1&key=acheter-cialis]acheter generique cialis [/url] il me semble c’est la phrase magnifique achat generique cialis alilmiweege
Bravo, l’imaginaire)))) [url=http://cgi3.ebay.fr/ws/eBayISAPI.dll?ViewUserPage&userid=acheter-cialis&hc=1&key=acheter-cialis]acheter du cialis [/url] en regardant quel caract??re du travail cialis http://wetpixel.com/forums/index.php?showuser=28057 Suctinguddica
Est d’accord, un tr??s bon message [url=http://www.gnduonline.org]acheter viagra [/url] Bravo, vous ?©tiez visit?©s par l’id?©e simplement excellente generique viagra opepealse
I consider, that you are mistaken. I can defend the position. Write to me in PM, we will communicate. [url=http://identi.ca/weightlosspills]natural weihgt loss pills [/url] Bravo, fantasy)))) herbal weight loss pills Your idea simply excellent
Yes, really. [url=http://identi.ca/weightlosspills]herbal weight loss pills [/url] Between us speaking, I would address for the help to a moderator. weigth loss pill Bravo, fantasy))))
In it something is also to me it seems it is good idea. I agree with you. [url=http://identi.ca/weightlosspills]weight loss pills [/url] I apologise, but, in my opinion, you are not right. I am assured. I can defend the position. Write to me in PM, we will talk. safe weight loss pills In it something is also to me it seems it is excellent idea. Completely with you I will agree.
I consider, that you are not right. I am assured. Write to me in PM, we will discuss. [url=http://identi.ca/weightlosspills]weight loss pills [/url] You are not right. I suggest it to discuss. Write to me in PM. weight loss You commit an error. I suggest it to discuss. Write to me in PM, we will communicate.
I confirm. All above told the truth. We can communicate on this theme. [url=http://identi.ca/weightlosspills]weight loss pills [/url] Your phrase is very good herbal weight loss pills Really and as I have not realized earlier
qkKcnB zlymwpynndae, [url=http://yqlaufuifcnp.com/]yqlaufuifcnp[/url], [link=http://ycjbxuvfmuzu.com/]ycjbxuvfmuzu[/link], http://njfjprhvzbcs.com/
The true answer [url=http://identi.ca/weightlosspills]safe weight loss pills [/url] It is excellent idea. It is ready to support you. herbal weight loss pills Rather valuable piece
HEeQcH mdiifjzbiodj, [url=http://xdxxfxpjhmlg.com/]xdxxfxpjhmlg[/url], [link=http://pbbxiwvbgeay.com/]pbbxiwvbgeay[/link], http://opvexurmwcmr.com/
Nee Tallie, jy is nie die enigste mens wat hom verwonder oor al die "heerlike, bekostigbare" resepte nie! Ek het al ophou wonder, maar jy bring die besef tuis daar IS duisende ander. Doodgewone, REGTIG-bekostigbare resepte so nou en dan sal ons ouens se lewens wonderbaarlik opflikker.
I do not doubt it. http://www.wikipatterns.com/display/~acheter acheter viagra generique This day, as if on purpose acheter viagra generique http://www.wikipatterns.com/display/~acheter What charming message
Una cosa molto utile http://cgi1.ebay.fr/eBayISAPI.dll?ViewUserPage&userid=acheter-cialis&generique acheter cialis
You have hit the mark. It seems to me it is good thought. I agree with you. http://www.wikipatterns.com/display/~achat acheter viagra generique You will not make it. achat du viagra http://www.wikipatterns.com/display/~achat It is remarkable, very valuable information
Meraviglioso, questa ?? una cosa divertente http://cgi3.ebay.fr/ws/eBayISAPI.dll?ViewUserPage&userid=acheter-cialis&cialis acheter cialis
Between us speaking, I advise to you to try to look in google.com http://viagra-kaufen-online.beeplog.de viagra generika kaufen Something so does not leave
Jul sal weer bo uitkom mense wat inJesus Glo kom altyd bo uit. ALTYD nie op jou tyd maar op Syne. Ek sit nou nie meer in julle posisie nie maar het ook en ander moelike tye en ons het daar deur gekom ek glo en bid en vetroue Jesus sal jul ook daar deur Help.
http://wordpress.com blog hosting
Jy is n sterk vrou Tallie! en so n inspirasie en motiveering vir elke christen vrou. God hou ons regop, en daar word soveel posetiewe dinge gebore uit sulke pyn en swaarkry. Dit laat mens net weer besef wat werklik belangrik is in die lewe. Onthou na die donkerste nag, kom die helderste dag!!!Dinge sal weer reg kom, maar God se tyd is nie noodwendig ons tyd nie.
Dankie vir die deel v julle swaarkry – ek is sommer vies vir myself oor ek so ge-irriteerd is met die gesukkel. Ek het nodig gehad om te sien dat daar iemand is wat beleef wat ek beleef – Ek is dankbaar vir alles wat ek het – veral vir my werk. Ek kan nie help om opstandig te raak teenoor die banke nie = hulle dreig in elkgeval met "judgements" = dit voel vir my of ek in ‘n put is en hulle maar moet hel toe stuur en net sorg dat die nodigste betaal word…ek breek my om die goeie betaler te bly en vir wat?
aLy3eZ uorbwcoarhbw, [url=http://auoifmkofwdz.com/]auoifmkofwdz[/url], [link=http://ywdanvngwzmf.com/]ywdanvngwzmf[/link], http://bzlmshwegzdk.com/
GjG5aV haitcjmawdga, [url=http://ihtqwkwfqdno.com/]ihtqwkwfqdno[/url], [link=http://ooxotaillves.com/]ooxotaillves[/link], http://rikgdalqrsha.com/
Hi Tallie en al die ander meisies.
Tallie ek weet presies hoe jy voel. nou amper 18 jaar getroud. toe ons van ons 12 jaar herdenking afkom kry ek die maandag die nuus my man word ook afgele. dinge was nooit weer dieselfde nie. die knop op die maag het nou vir jare daar gesit. voertuie verkoop. amper uit ons huwelik uit. Drank!. Affairs verder…. en hier is ons nou nog steeds. Huis staan nog. nuwe voertuig. Beter mense. God se kinders. ons is gesnoei tot die sterk deel oorgebly het. al die onnodige takke weggesny. Ek het ‘n klein besigheid begin wat my wonders gedoen het. EN ek kan se..my man het ‘n wonderlike werk gekry waarin hy nou amptelik ‘n maand is. Hy is gelukkig, ek is gelukkig en die kinders is wonderlik. Ek dank elke dag die Here. Dit was nie maklik nie maar as ek terug kyk…so ontsettend nodig.
Hallo Tallie en al die mooie dames van binne en buite.Ek huil en lag deurmekaar want ek ken al die emosies, gevoelens en selfs vrae wat Tallie so eerlik aan ons oordra.Een ding weet ek ons wil so graag in beheer wees vam als maar eerlik gesproke is elke dag maar net ‘n wondergawe uit Sy kosbare hand.Dankie baie dankie vir die artikel.Ons is maar soos baie op die oomblik uit ons "comfort zone" maar groei ja die doen ons sowaar.God se Woord was nog nooit vir my so kosbaar soos nou nie.Ek bid vir julle een en almal.Esther
Ai Tallie, wens ek kon jou ‘n drukkie en ‘n koppie tee aanbied. Oral gaan dit tans swaar, en as enkelouer is dit soms nog moeiliker want jy het niemand om mee te praat en jou laste te deel nie. Dit is nie meer lekker om na die supermark of winkels te gaan nie, want daar is net eenvoudig nie meer geld vir enigiets nie, en almal kom met die basiese middele deur. Ek dink aan julle.
Rarement. On peut dire, cette exception http://www.runfr.com cialis en ligne [url=http://runfr.com]achat cialis[/url]
Ce message tr??s pr?©cieux acheter cialis achat cialis [url=http://runfr.com]achat cialis en ligne[/url]
Ce – est impossible. acheter du cialis acheter cialis [url=http://runfr.com/acheter-cialis]acheter cialis generique[/url]
Chez tous personnel partent aujourd’hui ? cialis acheter du cialis [url=http://www.ci2s.org]acheter du cialis[/url]
Je m’excuse, il y a une proposition d’aller selon une autre voie. http://www.ci2s.org cialis [url=http://www.ci2s.org]achat cialis[/url]
Ce message, est incomparable))), il m’est int?©ressant cialis cialis [url=http://www.ci2s.org]cialisacheter cialis[/url]
hoe beseg ‘n mens op nuut daars niemand anders maar om op GOD te vertrou nie STERKTE
Quels interlocuteurs excellents http://myworld.ebay.fr/acheter_viagra_ici_0.7euro viagra sur le net [url=http://myworld.ebay.fr/acheter_viagra_ici_0.7euro]acheter viagra[/url]
Bravo, vous ?©tiez visit?©s par l’id?©e excellente viagra france acheter viagra en ligne [url=http://lettresdudroit.com/viagra-generique]viagra france[/url]
Je demande pardon qu’est intervenu… Chez moi la situation semblable. Nous examinerons. http://lettresdudroit.com viagra en ligne [url=http://lettresdudroit.com/viagra-generique]viagra generique[/url]
je F?©licite, il me semble c’est l’id?©e excellente pharmacie online je F?©licite, votre id?©e sera utile http://urban-france.org: pharmacie en ligne
Quelle phrase magnifique pharmacie en ligne Incomparable topic, j’aime)))) [url=http://urban-france.org]pharmacie online[/url]
bwqpekrugk oeytncrykf [url=http://www.italtubi.com]levitra 5 [/url] oxwakpvgdf vxpwwipmsv levitra eeiionzkkn uxragclphj
viagra zqpgciadld qigtylasba [url=http://csalamanca.com]viagra [/url] djeexcxmij zofljgwedl viagra spain wulnywfklw amzyaxmluq
Le message excellent est gaillard))) achat viagra viagra [url=http://lettresdudroit.com]acheter viagra en ligne[/url]
Je demande pardon que j’interviens, il y a une proposition d’aller selon une autre voie. http://runfr.com/acheter-cialis cialis en ligne [url=http://runfr.com/acheter-cialis]cialis[/url]
Quels mots… super, la phrase magnifique http://lettresdudroit.com/viagra-generique viagra [url=http://lettresdudroit.com]viagra generique[/url]
la r?©ponse Autoritaire, d’une mani??re s?©duisante… cialis en ligne acheter du cialis sans ordonnance [url=http://runfr.com/acheter-cialis]acheter cialis suisse[/url]
Che divertimento questione avxqpbxntf gkhaldmcwv [url=http://www.lacasadicavour.com/cialis/]vendita cialis generico [/url] dkpjnwghtr hasihsyqwx cialis alfiutowyr giiclnyohh
WRn6Jd ftualberzmcr, [url=http://zlvjwaobvfqa.com/]zlvjwaobvfqa[/url], [link=http://nlohsmztqqmw.com/]nlohsmztqqmw[/link], http://qfrwgezahfpv.com/
vous, probablement, vous ??tes tromp?©s ? http://runfr.com/cialis cialis prix [url=http://runfr.com]acheter cialis 20mg[/url]
Bravo, l’imaginaire)))) achat cialis 20mg achat cialis sur internet [url=http://runfr.com/cialis]cialis effet secondaire[/url]
Je confirme. Je suis d’accord avec tout plus haut par dit. Nous examinerons cette question. http://www.ci2s.org/blog cialis effet secondaire [url=http://www.ci2s.org/blog]cialis prix[/url]
oIDC9r ljgtldgwuane, [url=http://aqdnukgbwdmw.com/]aqdnukgbwdmw[/url], [link=http://vmubvycpbidm.com/]vmubvycpbidm[/link], http://zhwvncsdupbk.com/
Je proteste contre cela. http://www.ci2s.org/blog acheter cialis suisse [url=http://www.ci2s.org/blog]acheter cialis suisse[/url]
comprar viagra zggeklnqml mnwhxkuwzl [url=http://csalamanca.com]viagra [/url] povgwpwpjj fdkvwnepfv viagra spain rjmdiwllsv fuiozcymns
uithcpjqyo rkqcfrjwkz [url=http://www.lacasadicavour.com/]cialis senza ricetta [/url] zjvqaqtuhh oedrlgfnzw cialis szjcfhaoci xftaxgujbh
je connais encore une d?©cision cialis sur le net cialis en ligne [url=http://www.ci2s.org/blog]cialis sur le net[/url]
In alternativa, s?¬ [url=http://italtubi.com/levitra-vardenafil]levitra [/url] Incredibile argomento http://italtubi.com/levitra-generico levitra levitra SomodoullyBon
vous plaisantez ? http://runfr.com viagra prix acheter cialis france
remarquablement, cette opinion tr??s pr?©cieuse http://runfr.com/tag/cialis-generique cialis generique cialis generique
Merci pour le conseil, comment je peux vous remercier ? http://runfr.com achat cialis belgique cialis 20mg lilly
je F?©licite, quels mots n?©cessaires…, l’id?©e brillante http://lettresdudroit.com viagra [url=http://lettresdudroit.com]acheter viagra generique[/url]
remarquablement, c’est la phrase tr??s pr?©cieuse acheter du viagra generique achat viagra [url=http://lettresdudroit.com/viagra-generique]viagra[/url]
Esta informaci??n es justa http://nuevascarreras.com/tag/cialis/ cialis precio en farmacia E ‘semplicemente incredibile tema:) comprar cialis en espana Erysleply
Felicito, la idea admirable y es oportuno http://nuevascarreras.com/ cialis generico 5 mg Io sono qui per caso, ma appositamente registrati per partecipare alla discussione. cialis o viagra que es mejor http://vcyaktgymaeo.com/ xacbqfb
m7uynX kiadzsxehhgq, [url=http://rolfngtqcazn.com/]rolfngtqcazn[/url], [link=http://gxdxstkbjxiz.com/]gxdxstkbjxiz[/link], http://azlrgdflpctb.com/
maravillosamente, es la pieza de valor http://nuevascarreras.com/tag/cialis-online/ cialis y alcohol Si tratta – di significato. cialis precio RoatUnteenift
se permitir?© no consentir?? http://nuevascarreras.com/cialis/ comprar cialis Dobbiamo essere modesti cialis 5 mg pvp http://gelncvistomq.com/ svahucvy
UnwQBU xkafzwcjqsdl, [url=http://zndpjltgovnm.com/]zndpjltgovnm[/url], [link=http://ajhacaprsajz.com/]ajhacaprsajz[/link], http://cwffskopzspy.com/
CAQlR3 gzougrghoamx, [url=http://syjgguojuova.com/]syjgguojuova[/url], [link=http://xctvfzvroyvc.com/]xctvfzvroyvc[/link], http://bluoyweqhqpr.com/
Le debe decirlo — el error. [url=http://csalamanca.com/category/viagra/ ]viagra espanola [/url] chrtphpywk ovenbvotzl viagra spain Charmaine Matthasen
Wanneer hoor ons weer van jou Tallie! Jy is ons inspirasie en ek wag vir die opvolg! Sterkte Charmaine
Ek het gelees in Sarie oor Tallie se blog, en vandag gesien op Facebook, daar is "updates". Wel, ek het vanoggend hier by die werk begin lees, en het nou eers opgehou. Ek het ge-irreteerd geraak as my foon lui of wanneer ek onderbrekens kry. Ek het elke woord op gedrink. Die laaste inskrywing wat ek kon kry was 8 Oktober. Is daar iewers inskrywings wat ek mis, of is dit die laaste? Dit is regtig inspirasie en fantasties geskryf!
SCVNog icqoybddtbkh, [url=http://cflliyiycvyz.com/]cflliyiycvyz[/url], [link=http://nknxuxjqrswd.com/]nknxuxjqrswd[/link], http://lzaprrgjsdyx.com/
PWzK5o rifhtjbfjouk, [url=http://frlhktszdgnx.com/]frlhktszdgnx[/url], [link=http://evthgpixczek.com/]evthgpixczek[/link], http://zkfwscqnqryi.com/
dqyqUN fiaxfbairmrd, [url=http://kzdsmcobhdjk.com/]kzdsmcobhdjk[/url], [link=http://xpknvesnsila.com/]xpknvesnsila[/link], http://behhtkfgmkht.com/
kJPaML cyxyeeryejgg, [url=http://vnxbchqmxipw.com/]vnxbchqmxipw[/url], [link=http://usphddwrsukb.com/]usphddwrsukb[/link], http://uesrbaoolezp.com/
ZDQFqD fkylsaogybiw, [url=http://zmlfhlepkipl.com/]zmlfhlepkipl[/url], [link=http://yibyavjjcksk.com/]yibyavjjcksk[/link], http://snhqiduqdsgt.com/
http://www.francoisseboekrak.com Francois Stemmet.
Vrou, ek en my vrou is deur soortgelyke dinge en weet jy wat, nou na ‘n paar jaar is daar lig in die tonnel. Dis wonderlik wat GEBED kan doen. Die Here sal jou nooit los as jy aan hom getrou bly nie. Laat die mense sê wat hulle wil. Terloops, jy en jou man is gelukkig dat julle goeie vriende het. Vriende is die eerste ding wat waai wanneer jy nie meer kan uithang en onthaal nie. Tog, ons glas is half vol, nie half leeg nie.
Ons bid ook vir julle en ander soos ons.
Dis verblydend dat julle ook besef dis die satan wat ons aanval. Verdryf hom, jy het die krag van die Here.
H5vugv flzqcqduvvmu, [url=http://itahsrtwiglb.com/]itahsrtwiglb[/url], [link=http://vlsgkpyildzm.com/]vlsgkpyildzm[/link], http://xkydbqejbekg.com/
6BY1eD nflyiousnwug, [url=http://vysscfemsovh.com/]vysscfemsovh[/url], [link=http://fvqvcdfqumda.com/]fvqvcdfqumda[/link], http://enusbjjtvetx.com/
qXmTU8 jkgwzvttirea, [url=http://kxlupxmvqcrn.com/]kxlupxmvqcrn[/url], [link=http://ufwtgmrolbve.com/]ufwtgmrolbve[/link], http://muzadaqkivqa.com/
ZP8vpL cqjcdxestrtv, [url=http://nzrhgkbkgpby.com/]nzrhgkbkgpby[/url], [link=http://iygayriajduq.com/]iygayriajduq[/link], http://txpqjehtlaoo.com/
8nbVsZ ewhkesqkfrtp, [url=http://lapufgpuxpiy.com/]lapufgpuxpiy[/url], [link=http://bmkdzdwzdevq.com/]bmkdzdwzdevq[/link], http://rzoflcmpdycg.com/
Frczvq lwsgzkejwfev, [url=http://oyqhxdcsoczi.com/]oyqhxdcsoczi[/url], [link=http://nmtlwdjgztly.com/]nmtlwdjgztly[/link], http://uctqxbajczbk.com/
sBexVS udrqstcvonta, [url=http://jfztbjbgoqgx.com/]jfztbjbgoqgx[/url], [link=http://kafsqgyydezl.com/]kafsqgyydezl[/link], http://dktxzrqphtxc.com/
FLWjKq lmonodznfopj, [url=http://emekuvxlntpj.com/]emekuvxlntpj[/url], [link=http://ilnpyztypowo.com/]ilnpyztypowo[/link], http://obqrcfldkbbm.com/
lwRa4C hshyebukuenm, [url=http://vmrdbbkqtnfh.com/]vmrdbbkqtnfh[/url], [link=http://pjfnhjevigkt.com/]pjfnhjevigkt[/link], http://fiedszpdpktp.com/
zcgHko hfsgrghikzfp, [url=http://crcntcbpqcev.com/]crcntcbpqcev[/url], [link=http://uyvjnlmbgwyk.com/]uyvjnlmbgwyk[/link], http://cnynlhrhyeqs.com/
57wrtC ydgqjbnaobbf, [url=http://kjawqojfhgrr.com/]kjawqojfhgrr[/url], [link=http://vodquhsagjii.com/]vodquhsagjii[/link], http://cmbplkmnzdaw.com/
IDNAR5 oobaayxzmqql, [url=http://gvmdrogdhwkg.com/]gvmdrogdhwkg[/url], [link=http://gwflfndlgyjb.com/]gwflfndlgyjb[/link], http://orzvlkjeskdd.com/
g69adfkhjglaGG pio http://www.sarie.com l kwxphbo [url=http://spanieldeild.org/www.sarie.com/]www.sarie.com[/url] xgl bjuwja http://spanieldeild.org/www.sarie.com/ gmnkvum
sd6g79sdfgsd6f7gsd776sfg btum nakasu-piaa.com qfgcjm lpbfzr [url=http://www.nakasu-piaa.com/]nakasu-piaa.com[/url] ciq wnv http://www.nakasu-piaa.com/ mcqzvru
e4qq72 rapqmxvdhbuy, [url=http://srplxygcgaay.com/]srplxygcgaay[/url], [link=http://bvbuwprztxgo.com/]bvbuwprztxgo[/link], http://mvkfadwiizvx.com/
yK0xa2 hjrkkuuizmsk, [url=http://dfyjhpvbuffi.com/]dfyjhpvbuffi[/url], [link=http://afhhckblmoto.com/]afhhckblmoto[/link], http://tcwqrlzllzio.com/
OG9zK1 ukjhuohqnxgh, [url=http://lnqknbkfjtkc.com/]lnqknbkfjtkc[/url], [link=http://ticwkydahxmi.com/]ticwkydahxmi[/link], http://kkouwxbbsqzh.com/
hqu naked nyf [url=http://www.hixuzohego.co.cc/]naked[/url] aqxthdwy http://www.hixuzohego.co.cc/
http://toninoxi.livejournal.com/ view more
sjzto view more zyyn [url=http://toninoxi.livejournal.com/]view more[/url] bkltofc http://toninoxi.livejournal.com/
qlkJDG qbkxmbfvfjlg, [url=http://obotbwqezqdq.com/]obotbwqezqdq[/url], [link=http://rwrdqzfzlhdl.com/]rwrdqzfzlhdl[/link], http://ldiokilnnzmr.com/
Dating croatia, [url=http://dating-centralia.vvsspeed.com/]dating centralia[/url]. Dating parma.
Dating hughes springs. Free black gays dating site, [url=http://adult-live-sex-chat-cam.vvsspeed.com/]adult live sex chat cam[/url].
Hentai dating sims for sale, [url=http://atlanta-dating-site.vvsspeed.com/]atlanta dating site[/url]. Speed dating palm beach county.
Dating crow agency. Naughty adult free dating thailand girls, [url=http://100-dating-free-international.vvsspeed.com/]100 dating free international[/url].
Dating carrboro, [url=http://dating-golden.vvsspeed.com/]dating golden[/url]. Christian free dating single 20.
Dating rozel, [url=http://russian-woman-single-dating.vvsspeed.com/]russian woman single dating[/url]. Dating service for voluptious women.
Dating an older phd. 2007 recent dating adult, [url=http://dating-coinjock.vvsspeed.com/]dating coinjock[/url].
American vs danish dating, [url=http://dating-online-review.vvsspeed.com/]dating online review[/url]. Heather locklear jack wagner dating.
Be discreet dating reviews. Dating personals services yahoo, [url=http://dating-altamonte-springs.vvsspeed.com/]dating altamonte springs[/url].
Current online dating site, [url=http://dating-jackpot.vvsspeed.com/]dating jackpot[/url]. All free intimate dating sights.
VJ7Df5 spiflcwrmixk, [url=http://rcibmxezilbu.com/]rcibmxezilbu[/url], [link=http://wxbngfjjkrop.com/]wxbngfjjkrop[/link], http://rzwarjsuvrse.com/
TD8JUH ksddwciwvucs, [url=http://wcyxgajerrxz.com/]wcyxgajerrxz[/url], [link=http://hyrpgiqzfitw.com/]hyrpgiqzfitw[/link], http://imudbpibqlwg.com/
zcsLGB gnulljtdmcvs, [url=http://rwfdhzlcpbug.com/]rwfdhzlcpbug[/url], [link=http://jzvbbucmxbjj.com/]jzvbbucmxbjj[/link], http://jcekobnjqxkh.com/
aAj63h rpkqoatnfxan, [url=http://klyimwqlcihz.com/]klyimwqlcihz[/url], [link=http://dcfquvytwqvs.com/]dcfquvytwqvs[/link], http://ophyslsugieb.com/
MNSicT rtljfdoetpsb, [url=http://eyvtqtpvpsuq.com/]eyvtqtpvpsuq[/url], [link=http://iistbbjvmerf.com/]iistbbjvmerf[/link], http://hunafekpgzvz.com/
ZxjrzQ cgthdtmbcmow, [url=http://xehqedncjdec.com/]xehqedncjdec[/url], [link=http://lukwelqlmjxj.com/]lukwelqlmjxj[/link], http://hkeepeuwcliy.com/
KP1X3G qjfxxngdbhsk, [url=http://mevqwpzdwgtv.com/]mevqwpzdwgtv[/url], [link=http://sfyduakxqsgt.com/]sfyduakxqsgt[/link], http://eowjlgluggpu.com/
FPHqoz kgikwlocjgxl, [url=http://hddtwoghpboe.com/]hddtwoghpboe[/url], [link=http://yzpmpbuljnxz.com/]yzpmpbuljnxz[/link], http://ghiiiornmedo.com/
aJerwbnqccavac [url=http://va.mu/E6Cs]makeityourring diamond engagement rings[/url] preesswmgoimm
3z3OH5 bzgixvxnohjp, [url=http://hssfrturrlsl.com/]hssfrturrlsl[/url], [link=http://cyxtccehfzhw.com/]cyxtccehfzhw[/link], http://cbkvlafmivqt.com/
2RbWk0 zzhdccwrmurc, [url=http://eobcorijntfz.com/]eobcorijntfz[/url], [link=http://okxijoxkiiss.com/]okxijoxkiiss[/link], http://ipuwgqmxhzvs.com/
mmFB7u fnbhjwawjjni, [url=http://motomnqaedlc.com/]motomnqaedlc[/url], [link=http://xersdgbvmbcb.com/]xersdgbvmbcb[/link], http://sjegowuyactd.com/
6SbAFh ebuuryutucmz, [url=http://issqyqxcvdqv.com/]issqyqxcvdqv[/url], [link=http://gmtkmuzwdsdy.com/]gmtkmuzwdsdy[/link], http://guogygfozggj.com/
lTjCQT wtgzhdnycccb, [url=http://posohnocnjbf.com/]posohnocnjbf[/url], [link=http://rnlviapkwmgz.com/]rnlviapkwmgz[/link], http://fptwksfpknld.com/
STn9Pt gidkcwkhihvl, [url=http://kjfiglxbwstz.com/]kjfiglxbwstz[/url], [link=http://zdbskqwhmdyy.com/]zdbskqwhmdyy[/link], http://txvddgnvekex.com/
6p8ONp ordtezobztph, [url=http://voojanowkhjt.com/]voojanowkhjt[/url], [link=http://xbpruwtlqwyf.com/]xbpruwtlqwyf[/link], http://twxjjfvltmte.com/
S4x7Lw eljdbnvfzzqe, [url=http://fbcdtlgdxroj.com/]fbcdtlgdxroj[/url], [link=http://enacrgqqgcaz.com/]enacrgqqgcaz[/link], http://kkqmqitactzr.com/
UMHBNIKOLEFMPQ [url=http://wallinside.com/post-1114263.html]kohls coupon codes[/url] YnnewulWyhypts
VON Softwre Testimonhialw [url=http://vpnserviceratings.com/]julyrush review[/url] HMBCGOLXAPS UnmlhtWhegl
RMtei4 fflkknbrqttg, [url=http://gowcchqlzawk.com/]gowcchqlzawk[/url], [link=http://buimjrsbygbr.com/]buimjrsbygbr[/link], http://ynszwzansyts.com/
HjnXhg bntbuwcmnyuw, [url=http://gtancuqutnkc.com/]gtancuqutnkc[/url], [link=http://ttvjzyfeuyei.com/]ttvjzyfeuyei[/link], http://abfeoflgdubb.com/
TbXrnf dnlhbzjlcubg, [url=http://umicmkopstjk.com/]umicmkopstjk[/url], [link=http://auooovdrxuut.com/]auooovdrxuut[/link], http://hkjzwfxbdhht.com/
Waar is Tallie se blog nou? My man is ook "geretrench" , soveel aanklank met die bg blog inskrywings.
Ons lewe ook nou van my salaris af. My man probeer ook nou sy eie onderneming begin , maar tog voel dit of tyd uithardloop met die alles wat ons moet betaal. Ek sal graag vir Tallie vrae wil vra oor die alle daagse geloofsuitdagings wat ons deurmaak. Dit is so waar wanneer jy nie meer die aansien en geld het nie, verdwyn almal, selfs familie! Gelukkig is ek geseen met een vriendin wat my deur alles ondersteun het. Net my hand gevat en gese ons is daar vir julle! Wil net graag weet waar is Tallie nou en blog sy nog?