Gedig: Die konsertina in die nagArgieffoto (Foto: Maroela Media) CM van den Heever (1902 – 1957) Die stroom se silwer stem die gaan verlore, daar waar die spruit se donker waterspore onder die sterrenag in vertes gly. Nou leef geen plaasgeluid; net skaad’wees sprei hul donker spokelywe langs die mure; en groot gaan in die stilte al die ure soos lewens in die duisternis verby. Daar klaag eers sag, dan heimlik-mooi die hese treurstemmetjie – verlangend soos ŉ wese na dae lankal weg, lankal nie meer; die tone klim en draal en val dan weer en op hul leef herinnering en swewe na kinderjare, na kinderjare, rykste van die lewe, na dae lankal dood – lankal nie meer. Nog ween die konsertinastem en bewe die wysie, waarin verlange lewe vol ou weemoed en herin’ringspyn. Dit is weer stil! en in die stilte skryn die groot verlange na die ewige sterre; en luister! soos ŉ stemmetjie van verre klaag die ou spruitjie in donker – en verdwyn.