Rooswater - effek, toediening en voordele - Huismiddels - 2021
Rooswater - effek, toediening en voordele
Rosenwasser: Dit is die moontlike gebruike
Rooswater is geparfumeerde water wat met roosblare gemeng word. Dit is veral bekend vir die aangename geur wat die Persiese kombuis gebruik om geregte 'n spesiale geur en 'n kenmerkende smaak te gee - veral rys. Dit is onlosmaaklik in Iraanse lekkers soos Halva of Baklava.
Daarbenewens bevat rooswater baie goeie natuurlike stowwe soos vitamiene A en C, en dit bevat antioksidante wat moeë vel laat herleef en dit 'n blink konsekwentheid gee; sommige bekende skoonheidsmarkte gebruik rooswater in hul farmaseutiese en kosmetiese produkte. Moslems gebruik dit suiwer as 'n parfuum. Die gesondheidseën van rooswater is nie beperk tot vel- of haarsorg nie. Dit hou baie ander gesondheidsvoordele in, dit verminder byvoorbeeld stres en verlig depressie.
Rooswater in Egipte
Reeds 3500 vC die Egiptenare het blomme-essensies deur distillasie onttrek. Die gebruik van die Egiptiese roos, wat veral bekend was vir die intense geur van die blomme, is goed gedokumenteer. Die Egiptenare het ook rose vir aromaterapie gebruik en het geweet van die effektiwiteit daarvan teen infeksies. Die mense van antieke Egipte was nie net baanbrekers van sistematiese medisyne nie, hulle was ook goed vertroud met higiëne en skoonheidssorg.
In die hele Egiptiese ryk is natuurlike stowwe gebruik as insekweermiddels sowel as parfuum. Hulle het selfs 'n god met pragtige geure met die naam Nefertum gehad en geglo dat die geur van die roos heilig was - daarom het hulle rose in begrafniskamers gestrooi.
Die Egiptenare was meesters om uitstekende geure van plante te produseer, en hul parfuum het die duurste in die antieke wêreld geword. Hulle het gewoonlik die essensies in kunstenaars-ontwerpte bottels gevul en seder-, kaneel- en roosblare as grondstowwe gebruik. Gesigroom en ander skoonheidsmiddels bevat tipies rooswater, saffraan en aloe vera.
Die parfuums, gemaak van skaars en duur bestanddele, word slegs deur die hoër klas gebruik, maar mense van alle lewensterreine het aromatiese olies gebruik om hulself teen die hitte van Noord-Afrika te beskerm. Skoonheid was 'n sentrale waarde in antieke Egipte, ongeag rykdom of status - bottels met parfuum was deel van die werkersklasse.
Daar word beweer dat Cleopatra elke plek in haar paleis met rose bedek het, veral haar luukse slaapkamer. Plutarch het haar so mooi beskryf as tevergeefs in haar skoonheid. Sy het verskillende stowwe gebruik om haar vel glad te maak en haar glans te onderstreep. Aangesien die roos 'n goddelike status gehad het en rooswater wydverspreid was, is dit heel waarskynlik dat sy dit in haar vel gemasseer het.
Die Perse het opgestaan
Hierdie wonderproduk wat die natuur ons gebring het, word in verskillende lande gemaak, maar dit het in die laat antieke tyd in Iran beroemd geword. Hier, in antieke Persië, is die seisoen genoeg om die roosblare te pluk en rooswater van vroeg Mei tot middel Junie daaruit te produseer. Begin Mei omhul die geur van rose die hele Kashan, Qamsar sowel as Barzak of Niasar. Hier is die sentrums van rooswaterproduksie.
Kashan is een van die bekendste onder die stede in Iran wat die water maak. Daar is oral winkels met ampulle vol rooswater, droë roosblare en geregte met rose. 'N Kenmerk van hierdie winkels is die groot koperkom vir distillasie.
Die distilleer van die blomme het sy oorsprong in antieke Sassaniese Persië (2de tot 6de eeu nC). Die Perse het honderde jare die proses verfyn om lekkergoed met rose te geur, en hulle het roseprodukte verhandel op die Silk Road, wat gelei het vanaf Merw in die huidige Afghanistan via Gorgan, Ray en Tabriz, wat nou Iran is na Bagdad en die Bosphorus.
Persiese rooswater versprei in die huidige Turkye, Sirië en Suid-Arabië en in die ooste in Afghanistan, Pakistan en Indië. Vanaf die oostelike Middellandse See het dit via die Italiaanse stadstate na Sentraal-Europa gekom. Daar het aptekers dit teen 'n hoë prys as 'n luukse produk verkoop.
Avicenna se distilleerdery
Die Persiese dokter Abu Sina, wat in Latyn as Avicenna in die weste bekend staan, het die distillasie van roosblare met behulp van stoom uitgevind. Die gebruik van stoom in die distillering het rose-parfuums baie goedkoper gemaak as voorheen. Die belangrikste produk van hierdie stilles was en is steeds roosolie, rooswater 'n gesogte neweproduk om byvoorbeeld nageregte soos baklava die aroma te gee.
Die proses wat Avicenna ontwikkel het, het dit moontlik gemaak om rose olie en water in groter hoeveelhede te produseer as voorheen vir die Europese mark.
Die Damaskus het opgestaan
Die 'Roos van Damaskus' blom nie net in Sirië nie, maar is ook wydverspreid in Iran, veral in die provinsies Fars, Kerman, Isfahan en Oos- en Wes-Azarbaijan. Baie ander lande produseer vandag ook hierdie "Queen of Roses": Benewens Iran, Turkye en Bulgarye, Indië, die Oekraïne, die VSA, Kanada, Frankryk, Groot-Brittanje en Japan. Pioniers was Iran, Turkye, Indië en Bulgarye.
Die roos van die Sassanids
Die naam Rosa Damascena is misleidend. Hierdie roos is oorspronklik ontdek en verbou in die Sasaniese Ryk in Persië, as een van die vele blomme wat die destydse Perse deur verbouing na die tuine gebring het. Damaskus was nooit deel van die Persiese Ryk nie, en die roos is ook nie hier gedomestiseer nie.
Hoe sy haar naam gekry het, is donker. Soos die belangrike handelsstede in die Middeleeue, lê Damaskus in die Middellandse See, Venesië, Genua en Palermo, terwyl die moontlike streke van oorsprong van die 'Rose of Damascus' byna geen direkte kontak met Europa gehad het nie: die suidkus van die Kaspiese See in Iran of die streek aan die Persiese Golf. As die roosblare, roosolie en rooswater daarvandaan via Damaskus na Europa kom, sou dit logies wees as die Europeërs hulle 'Rose of Damascus' genoem het.
Die Rosa damascena is deesdae in ses gekweekte vorms beskikbaar, R.d.f. trigintipetala, R.d.f. versicolor, R.d.var. Bifera, R.d.var.semperflorens, R.d.var.subalba, R.d.var.typica.
Die ou Perse het rose 'Giul' met 'n hoofletter genoem, en die roos was 'n simbool van Persië wat die skilde van die krygers versier het. Gaste het die gashere met die eteriese water van die blom besprinkel om hulle te verwelkom, en hierdie ritueel is tot vandag toe voortgesit.
Rosewater het die antieke Perse met kaneel en suiker toegedien en dit by baie lekkernye gevoeg. Toe die provinsie Faristan aan die Islamitiese kalifaat met die metropool Bagdad behoort het, het dit jaarlikse belasting betaal in die vorm van 30.000 bottels rooswater. In die goue era van Bagdad, van die 8ste tot die 13de eeu nC die bouers van die moskee het rooswater en muskus daarin gemeng. Toe die middagson die mure van die moskees verhit het, was daar 'n ongelooflike reuk in die lug. In die Middeleeue het Persië die eteriese water na China, Jemen, Egipte en Spanje uitgevoer.
Die antieke Romeine het hul wynaroma van rooswater gegee en was die eerste om sy natuurlike genesende kragte vir meer as 30 behandelings te klassifiseer. Dit is 'n middel in medisyne vir baie antieke kulture regoor die wêreld.
In die Middeleeue van Europa is roos-eteriese olie gebruik om hande skoon te maak voordat hulle geëet het, en dokters regoor die wêreld het dit gebruik om die organe te versterk en die hart te beskerm. In Persië word die roos as 'n simbool van skoonheid beskou, en die water daarvan was 'n gewilde geskenk. In Indië het vroue dit op hul gesigte gespuit om goed te ruik en die vel soepel te hou.
Geur van gode
Die antieke Egiptenare het baie roosolie gebruik vir hul godsdienstige seremonies - selfs vir mummifisering. Ons weet dit uit spore van die blom wat in Egiptiese begrafniskamers aangetref word. Cleopatra het op 'n kussing vol roosblare geslaap en in rooswater gebad. Sy bevorder haar lieflike verowerings met aromatiese essensies wat roos bevat. Daar word gesê dat sy Mark Aurel betower het deur die seile van haar skip met roosolie te vryf en haar kamer met 'n dik tapyt roosblare te bedek.
In antieke Rome was die blom 'n kenmerk van Venus, die godin van liefde en skoonheid. In die legende het die roos rooi geword omdat Venus gebloei het nadat hy op 'n doring gestap het.
Resep van rooswater in Kashan
Daar is verskillende resepte vir rooswater in Iran, en die meeste van hulle beskerm hul vervaardigers soos hul oogballe. Die basiese resep in Ghamsar is aan die publiek bekend.
Die toerusting vir die onttrekking van rooswater het hier deur die eeue heen skaars verander. Dit sluit in:
1.) 'n Koperpot met 'n volume van ongeveer 150 liter.
2.) 'n Groot kleipot. Die voordeel van die kleipot is dat dit nie die smaak van die roos doodmaak nie.
3) 'n Kleiner koperpot met 'n inhoud van 30 tot 40 liter. Dit word in koue water gehou.
5.) Vier houtbuise wat gekoppel is om die groot met die klein potjie te verbind - vandag dien meestal aluminiumbuise hierdie doel.
6.) 'n poel water
7.) 'n Vuurput onder die koperpot wat gewoonlik met olie of diesel verhit word. Brandhout en steenkool is vroeër hiervoor gebruik.
Tradisionele produksie van rooswater
Eerstens word die groot koperpot op 'n baksteen- en sement- of klei-stoof geplaas. Die vuur word onder hom aangesteek. Daarna word 30 kg roosblare in die pot gegooi en 80 liter water bygevoeg. Die pot is nou bedek en 'n swaar gewig beheer die stoomdruk. Moontlike gate en trane word gevul - gewoonlik met die oorblyfsels van voorheen gekookte blomme of brood.
Die afgekoelde, kleiner koperpot word in die water gebring en met 'n leer op hul plek gehou; intussen vervang ysterpype gewoonlik die leer. Dit is so dat dit nie van die wateroppervlak uitsteek nie. Die aluminiumbuise word nou aan die een kant in die groot pot geplaas en aan die ander kant in die klein pot.
Nou is alles gereed en die stoof verhit die water. Rooswater en stoom giet in die pype. Die rose waterdamp trek in die kleiner pot in en word vloeibaar as gevolg van die laer temperatuur daar. Dit neem ongeveer vier uur voordat 'n pot van ongeveer 40 liter met rooswater gevul word. Voordat dit gebottel word, koel dit verder af.
Rooswater bevorder die vel op verskillende maniere: dit teenwerk inflammasie, veral inflammatoriese reaksies op skoonheidsmiddels, en reguleer die vel - dit is dus ideaal om donker kringe te voorkom en gesigsvel te laat voorkom. Dit help teen bruin kolle, plooie en rekmerke. Dit maak die vel ook glad.
Dit verlig ook sekere hoofpyn. Om dit te doen, drup ons rooswater op 'n katoenstokkie en plaas dit op die aangetaste gebied (veral die tempel en voorkop).
Rooswater bevat vitamien C en voorkom dus die veroudering van die vel. Ons kan dit by drankies voeg en antioksidante, vitamiene A, D, E en B3 daarby voeg. As gevolg van die hoë vitamieninhoud, is dit ook ideaal teen verkoue.
Die Iraniërs gebruik tradisioneel die gekookte roosblare vir depressie, slapeloosheid, algemene en bloedige diarree, sowel as vir verskillende inflammatoriese siektes.
Oogflikker kan ook verlig word met die eteriese water van die roos. Die anti-besmetlike eienskappe is daarvoor verantwoordelik. Om dit te doen, week 'n stuk katoen met rooswater en hou dit 'n paar minute teen die aangetaste oog.
Rooswater verlig rooiheid en ontsteking. Geswelde aansteeklike puistjies genees vinnig deur die eteriese water op die toepaslike plek. In Iran word 'n mengsel van sandelhout, suurlemoensap en rooswater beskou as 'n tuismiddel teen aknee-littekens.
Haarversorgingsprodukte bevat ook rooswater as 'n sleutelstof. Dit versamel goed en sorg vir die hare en kopvel. Dit versterk die wortels, bevorder haargroei en herwin die hare deur die bloedvloei na die haarwortels te bevorder. As dit ook nie uitgespoel word nie, hou dit die haarwortels koel en voorkom dit sodoende haarwortelinfeksies. Iraniërs dink dat dit ook haarverlies voorkom.
Daar word beweer dat die geur van rose die gevoelens van angs soos stres verminder en sodoende ontspanning bied en slapeloosheid verlig. Die antiseptiese eienskappe van rooswater is geskik vir die behandeling van insekbyte. U hoef slegs 'n katoenbal daarin te dompel en op die aangetaste vel te plaas.
The Rose of the Kings
Dit is onduidelik of die antieke Egiptenare of die ou Perse eers rooswater geproduseer het. Maar dit is duidelik dat die Romeine die produksie van rooswater by hierdie twee kulture geleer het.
Geskiedenis en mites
Die Persiese Ryk was ongeveer 810 vC.E. die grootste sentrum vir die produksie van rooswater en dit in groot hoeveelhede in die Midde-Ooste en China verkoop. Die Persiese koning Darius die Grote, wat die Persiese Ryk regeer het van 521 tot 448 B.C.E. regeer, word uitgebeeld op reliëfs in Persepolis omring deur rose en met twee bottels (vol rooswater?) voor hom. Iranse digters van destyds het die geurige water geprys. Die mitologiese Iranse koning Jamshid het na bewering soet ruikende blomme geteken en op sy reise versamel.
Toe rooswater in groot hoeveelhede geproduseer is, het dit oor die hele Persië versprei. Die antieke tydgenote het die subtiele geurige water verkies bo die geur van sterk gekonsentreerde parfuums. Selfs in antieke tye het die Iraniërs erken dat rooswater, benewens die goeie geur daarvan, ook praktiese gebruike het.
Aromaterapie in Persië het roosolie en water op die beskadigde vel toegedien en behandeling met rooswater vir pasiënte voorgeskryf om die vel soos skoonheid te versorg.
Antioksidante teen demone
Mense het destyds geglo dat demone siektes veroorsaak, en die roos word beskou as 'n plant van die goeie gode om teen hierdie bose geeste te veg. Maar Rosenwasser het regtig gehelp teen siektes en beserings.
Rooswater in skottelgoed
Rooswater gee sekere soorte marsepein wat sekere dinge het, behalwe vir Iraniërs en Indiërs, veral Arabiere en Franse wat dit vandag gebruik om geregte te verfyn. In Indië word die jogurtdrankie met rooswater gulabi lassi genoem. Turke proe 'n nagereg met rooswater en eet dit veral in Ramadan; haar naam is Güllac.
In plaas van sjampanje, drink die Arabiere 'n skemerkelkie rooswater, vars lemoen en granaatjiesap. Appelsap smaak ook heerlik as ons rooswater daarby voeg.
Die sentrums van rooswater
Die grootste produsent van rooswater in die Midde-Ooste is Qamsar in Iran, in Arabië Jabl al-Achdar in Oman en Kasarnaba in Libanon. Die Bulgaarse Rose Valley is die grootste sentrum vir rooswater in Europa, en die Indiese sentrum in Ghazipur in Uttar Pradesh. In die Maghreb is El-Kelaa M'Gouna in Marokko aan die voorkant. (Somayeh Khaleseh Ranjbar, aangevul deur Dr. Utz Anhalt)
Firouzeh Mirrazavi: Festival of Rose and Rose Water, Iran Review 2016 (verkrygbaar: 22.08.2019), Iran Review
Maak Rosewater in Iran, Eat the Globe, 2016 (toegang: 22.08.2019), Eat the Globe
Chanelle Louise, The history of rose water, Cilk Rose Water 2017 (verkrygbaar: 22.08.2019), Cilk
Video: KAHVEYE BUNU EKLEYİP 1 GÜN BEKLETİN,SONUCA ÇOK ŞAŞIRACAKSINIZ! #KırışıkGiderici #GözaltıMorluğu (Oktober 2021).