Sisyphus, Ixion en Tantalus (illustrasie) - Nuus - 2021
Sisyphus, Ixion en Tantalus
Tantalus, Grieks Tantalos, in die Griekse legende, seun van Zeus of Tmolus ('n heerser van Lydia) en die nimf of Titaness Pluto (Plouto) en die vader van Niobe en Pelops. Hy was die koning van Sipylus in Lydia (of van Frigië) en was die intieme vriend van die gode, aan wie se tafel hy toegelaat is. Die straf van Tantalus in die onderwêreld het een van verskeie misdade veroorsaak, volgens verskeie ou skrywers: (1) Hy het goddelike guns misbruik deur die geheime wat hy in die hemel geleer het aan sterflinge te openbaar. (2) Hy het die gode beledig deur sy seun Pelops dood te maak en hom aan hulle te dien om hul waarnemingsvermoë te toets. (3) Hy het nektar en ambrosia, die voedsel van die gode, uit die hemel gesteel en dit aan sterflinge gegee, volgens Pindar se eerste Olimpiese ode.
Volgens Homerus Odyssee, Boek XI, in Hades staan ​​Tantalus teen sy nek in water, wat uit hom vloei toe hy dit probeer drink, en oor sy kop hang vrugte wat die wind wegwaai wanneer hy hulle probeer gryp (vandaar die woord prikkel). Volgens Pindar se eerste Olimpiese ode het 'n rots oor sy kop gehang wat gereed was om hom te val en te verpletter.
Hierdie artikel is onlangs hersien en bygewerk deur Alicja Zelazko, assistent -redakteur.
Sisifos, In Homeros Ilias, Boek VI, Sisyphus, woonagtig te Ephyre (later Korinte), was die seun van Aeolus (gelyknamige voorouer van die Eoliërs) en die vader van Glaucus. In die post-Homeriese tyd is hy die vader van Odysseus genoem deur sy verleiding van Anticleia. Beide mans is as listig gekenmerk. Sisyphus was die beroemde stigter van die Isthmian Games, 'n fees van atletiese en musikale kompetisies ter ere van die seegod Poseidon.
Wie is Sisifos?
Sisifos is 'n figuur in Homeros Ilias en ander werke uit die Griekse mitologie. Hy word beskou as die stigter van die Isthmian Games en is 'n bedrieër wat ewige straf kry omdat hy die dood probeer bedrieg het.
Hoe bedrieg Sisyphus die dood?
Post-Homeriese legende beweer dat Sisyphus hom, wanneer die dood vir Sisyphus kom, hom bedrieg deur hom vas te vang. Die dood ontsnap egter en verstrik Sisyphus, alhoewel nie voordat Sisyphus sy vrou gesê het om nie sy liggaam te begrawe of tradisionele begrafnisoffers te bring nie. Gevolglik mag hy terugkeer uit die onderwêreld, vermoedelik om sy vrou te straf vir haar weglating. Hy leef dan 'n volle lewe voordat hy op sy oudag 'n tweede keer sterf.
Waarom word Sisifos gestraf?
Die pogings van Sisifos om die dood te mislei, insluitend die vang van die dood en sy terugkeer uit die onderwêreld, lei tot sy straf deur Zeus.
Hoe word Sisifos gestraf?
Sisifos word in die onderwêreld gestraf deur die god Zeus, wat hom dwing om vir ewig 'n rots teen 'n heuwel op te rol. Elke keer as hy die top van die heuwel nader, rol die rots terug.
Wat beteken 'Sisifies'?
Die term Sisifies beskryf 'n taak wat onmoontlik is om te voltooi. Dit verwys na die straf wat Sisifos in die onderwêreld ontvang, waar hy gedwing word om vir ewig 'n rots teen 'n heuwel op te rol.
Later vertel die legende dat Sisyphus, toe die dood hom kom haal, die dood vasgeketting het sodat niemand sterf nie. Uiteindelik het Ares die dood kom help, en Sisifos moes onderwerp. Intussen het Sisyphus vir sy vrou, Merope, gesê om nie die gewone offerande te bring nie en sy liggaam nie begrawe te laat nie. Toe hy die onderwêreld bereik het, kon hy dus terugkeer om haar te straf vir die weglating. Toe sy tuis was, het Sisyphus op 'n ryp ouderdom voortgegaan om te lewe voordat hy 'n tweede keer gesterf het.
Sisifos was in werklikheid net soos Autolycus en Prometheus, 'n baie gewilde folklore -figuur - die bedrieër of meester -dief. Dit is duidelik dat hy in Hades vir ewig gestraf word as die straf om die dood te bedrieg, maar waarom hy onophoudelik 'n groot klip gaan rol, is 'n raaisel waarop nog geen oortuigende antwoord gegee is nie. Dit lyk asof dit hoort by ander Griekse verbeeldings van die wêreld van die dooies as die toneel van vrugtelose arbeid.
Die figuur van Sisyphus het 'n eksistensialistiese klassieke, Albert Camus, geïnspireer Mite van Sisyphus: Opstel oor die absurde (1942).
huidige 09:20, 5 November 2014 2,244 × 3,178 (2,9 MB) Fæ (bespreking | bydraes) ==<>== <
Waarvoor is Tantalus gestraf?
Meer besonderhede hieroor kan hier gesien word. Wat was die straf van Tantalus dan?
Tantalus is 'n superryke koning wat in diepe, diep probleme met die gode beland. Soos straf vir sy misdaad, Tantalus is gevange geneem in Tartarus. Daar, in die diepste put van die onderwêreld, staan ​​hy vir ewig in 'n plas water met laaghangende vrugte net bokant sy kop.
hoe het Tantalus die gode beledig? Tantalus, Griekse Tantalos, in die Griekse legende, seun van Zeus of Tmolus ('n heerser van Lydia) en die nimf of Titaness Pluto (Plouto) en die vader van Niobe en Pelops. (2) Hy die gode beledig deur sy seun Pelops dood te maak en hom aan hulle te dien om hul waarnemingskrag te toets.
Daar kan ook gevra word: waarom is Tantalus vervloek?
soos die een wat Sisyphus gestraf word om 'n heuwel op te rol. Hierdie lot het vervloek hom met ewige ontneming van voeding. In 'n ander verhaal, Tantalus is die skuld daarvoor dat hy indirek die hond van goud wat deur Hephaestus (god van metale en smede) geskep is, gesteel het vir Rhea om oor die baba Zeus te waak.
Wat was Tantalus se sonde teen die gode?
Tantalus verskeie misdade gepleeg het teen die gode. Eerstens terwyl jy as gas sit op Op die berg Olympus het hy ambrosia en nektar gesteel (die kos en drank van die gode). Daarna bedien hy hierdie goddelike lekkernye aan sy sterflike vriende om dit te beïndruk.
Aangesien die vraesteller gesê het dat sy navraag geïnspireer is deur my blogpos met 'n vurige wiel (sien hierbo) en omdat Anna uit my pos aangehaal het en my foto van die wiel gewys het, dink ek dat ek beter sy vraag moet beantwoord!
'N Wiel, veral 'n spaak in die lug, soos in hierdie geval, is natuurlik algemeen 'n simbool van die son. In hierdie verband het Kerenyi in sy Die gode van die Grieke (pp. 159-60) het 'n onomwonde verklaring geskryf: ''n Mens kan maklik in die hele verhaal die straf herken van 'n ouer, woeste songod wat onder die heerskappy van Zeus gestamp moes word.' Dit kan die geval wees aangesien Zeus besig was om ander gode en hul funksies te absorbeer, maar Kerenyi wys op geen bronne of ander gronde vir hierdie gevolgtrekking nie. Die artikel wat Anna in haar antwoord hierbo aanhaal, wat op Cook s'n staatmaak Zeus, het dieselfde standpunt. Daar is inderdaad 'n beduidende ikonografie wat wys dat die wiel aan die brand is (soek net Ixion -beelde op Google), dus blyk dit dat hierdie prentjie gewild was. Aan die ander kant, Robert Graves (Griekse mites, 63.1-2) gaan in 'n ander rigting en toon eggo's van Frazer, wat beweer dat Ixion 'n eikekoning was wat met 'n maangodin (Dia) getroud was, en daarna gedood is in 'n ritueel waarin hy op 'n boom gesprei is, wat beeld het later Ixion op die wiel geword. Hy beweer ook dat ou konings hulleself Zeus noem en hul huwelik met die maangodin die latere Olympiese priesters ontevrede was, vandaar die hubris-tema wat tot die straf lei. Grafte koppel ook die naam van Ixion aan plantegroei, nie iets sonkrag nie. Dus geen sonmotief vir Graves nie.
As ek na die werklike bronne kyk, lyk dit asof ek nie 'n sonkrag -tema beklemtoon nie. Alhoewel die Scholiast op Pindar's Pythians noem dat die wiel vurig was, Pindar self (Pythian Ode 2.39-44), sowel as Hyginus (Fabulae 62), Diodorus (Historiese biblioteek 4.69.5), Apollodorus (Biblioteek, Epit. 1.20), Virgil (Georgies 4.484 Aeneis 6.601) en Lucian (Dialoë van die gode VI) noem nooit vuur nie, hulle noem net die wiel wat draai/draai, nie noodwendig deur die lug nie (alhoewel dit die geval kan wees), en dat die wiel draai as gevolg van die krag van die wind (nie sy eie krag nie, as son- gode doen). Na my mening is dit, plus die feit dat sommige latere bronne (Hyginus Virgil, Aeneis Lucian) gemaklik gevoel het om die wiel in Hades te plaas eerder as in die lug, dui daarop dat 'n son -simboliek van die wiel nie hier die belangrikste punt is nie, ten minste soos die verhaal verskyn in hierdie latere weergawes wat verskil van die vermoedelike weergawes van Kerenyi en Cook het gepraat. Kerenyi en Cook kan dus reg wees in die sin dat ons dalk later weergawes sien wat die oorspronklike appels teenoor lemoene in 'n mate verberg.
Op grond van wat ons wel vir bronne het, blyk dit dat die wiel en die draai daarvan vir hierdie skrywers hoofsaaklik die verloop van tyd tot in die ewigheid simboliseer, wat toon dat Ixion se straf vir ewig is. Die meeste bronne (Pindar, Diodorus, Hyginus en Lucian) beklemtoon dat die wiel vir ewig moet draai. Dit het 'n growwe parallel met die straf van Prometheus vir sy daad van hubris, wat eweneens veronderstel was om ewig te wees. Laastens noem Pindar dat die wiel 4 speke het, wat gewoonlik die verloop van tyd simboliseer in maatreëls (seisoene), wat eindelose siklusse is. Dit wil sê, die spilpunt, wat blykbaar nie beweeg nie, verteenwoordig die ewigheid, terwyl die buitenste deel met die speke beweeg die tyd wat verbygaan, verteenwoordig. Sien bv. Die boek van simbole, A. Ronnberg, red., P. 504.
Ek dink nie die wiel hier het iets te doen met die aardse straf om aan die wiel gebreek te word nie. In die straf sterf die slagoffer binne 1-3 dae, terwyl die straf van Ixion ewig is en dat geen van die rekords hom laat sterf nie. Nie een van die rekeninge het hom gebreek of op 'n ander manier fisies mishandel terwyl hy aan die stuur was nie, behalwe natuurlik vir die ewige vlamme in enige weergawes van die verhaal wat vuur op die wiel het, maar dit verskil baie van die breek op die wiel. Ten slotte, op grond van my vorige navorsing, onthou ek nie dat hierdie straf in die antieke wêreld gebruik is nie. (Ek het nie hierdie punt hier ondersoek nie, aangesien dit nie in u oorspronklike vraag genoem is nie, en slegs in 'n ander antwoord hierbo genoem is.)
Sisyphus, Ixion en Tantalus, Griekse mitologie, houtgravure, gepubliceerd 1880 - stockillustratie
Tantalus was 'n seun van Zeus wat hartlike betrekkinge met die gode geniet het totdat hy besluit het om sy seun te vernietig en hom aan die gode te voed as 'n toets van hul alwetendheid. Die meeste gode het, toe hulle saam met Tantalus gaan sit het, dadelik verstaan ​​wat gebeur het, en omdat hulle die aard van die vleis wat hulle bedien het, geken het, was hulle ontsteld en het hulle nie daaraan deelgeneem nie. Maar Demeter, wat afgelei is weens die ontvoering deur Hades van haar dogter Persephone, het Pelops se skouer onbewustelik geëet.
Die gode het Tantalus in die onderwêreld gegooi, waar hy die ewigheid deurbring in 'n plas water onder 'n vrugteboom met lae takke. Elke keer as hy na die vrugte gryp, lig die takke sy bestemde maaltyd uit sy greep. Elke keer as hy buk om 'n drankie te gaan drink, trek die water weg voordat hy kan drink. So is die woord "tergend" afgelei. Die gode het Pelops weer lewendig gemaak en die been in sy skouer vervang met 'n bietjie ivoor met die hulp van Hephaestus, en sodoende die familie vir ewig daarna gemerk.
Sisyphus, Ixion en Tantalus - Geskiedenis
Tityus was 'n ander god wat deur die kruisiging gestraf is, met aasvoëls wat na sy lewer in Tartarus pik, maar hierdie keer is hy versprei en vasgesteek op die grond, die oudste vorm van die straf. Dit was om te probeer om onwettige seks met Leto te hê en die lewer word beskou as die middelpunt van seksuele mag. Hy was 'n reus en 'n seun van Gaia, so dit moes 'n Titan gewees het, soos sy naam sou impliseer. Om 'n seksuele plesier van 'n godin te steel of seksuele indiscreties van 'n god te onthul, is eufemistiese maniere om die onthulling van goddelike geheime vir die mensdom te verberg. Met ander woorde, hy klink soos 'n vermomde of ouer weergawe van Prometheus.
'N Ander god wat ly, was Tantalus, wat veronderstel was om 'n koning van Lydia te gewees het en dus uiters ryk was, geseën deur sy ma, die Titaan, Pluto (rykdom). Tantalus, wat so bevoordeel is deur die gode, het onsterflik geword deur saam met hulle te eet op nektar en ambrosia, en een verhaal van sy straf is dat hy die gode gedien het in ruil vir die gekookte lyk van sy seun Pelops. Die gode het die aard van die maaltyd opgespoor en hy is daarvoor gestraf. Slegs Demeter wat angstig is oor die lot van Kore, kou afwesig 'n skouer. Die skouers van offerandes was altyd vir die koning of die priesters gereserveer, net soos in die Joodse godsdiens (Lev 7:32 11:21). Diegene wat saam met gode eet is gode, so Tantalus was regtig 'n nie-inheemse Griekse god wat so gewild was dat dit eers vir die Grieke aanvaarbaar was. Offerande is aangebied as sous, nie gebraai nie, in lande wat beïnvloed is deur die Persiese godsdiens, of miskien in die ou Indo-Europese tradisie.
Daar is egter ander, meer kwotantiserende en rdquo -mites. Sommige plaas hom in Korinte, nie Lydia nie, wat daarop dui dat hy moontlik verband hou met die legendes van Sisifos met wie hy in Tartarus gestraf word. Net soos Prometheus, het hy van die gode gesteel om aan sterflinge te gee. Hy verraai sekere goddelike geheime wat hy saam met hulle aan die etenstafel gehoor het, aan die mensdom, en steel ook nektar en ambrosia, die voedsel van die gode, wat onsterflikheid verleen. Daar is 'n sterk aanduiding van 'n eucharistiese maaltyd wat aan die deelnemers onsterflikheid verleen. Toe die gode uitvind dat hy van plan was om sterflinge te bevoordeel, is hy daarvoor gestraf. Die Griekse gode het onsterflikheid vir hulleself voorbehou.
Omdat sy geheime die gevolg was van om saam met die gode te eet, is dit verbied om te eet of te drink, alhoewel kos en drank aanloklik beskikbaar was. Hierdie redder van die mensdom is duidelik gekruisig! Hy word aan die tak van 'n vrugteboom gehang! Dit is miskien 'n boom van die lewe omdat dit veelvuldige vrugte daarin groei en die boom van die lewe het twaalf en dit hang oor 'n meer. Hy word uitgebeeld deur verskriklik verskrik deur die groenigheid. Die vlak van die meer styg stadig tot by sy ken sodat hy sy kop kan buig vir 'n sluk water, maar elke keer as hy dit doen, val die watervlak weg om die modderige bodem bloot te stel. Elke keer as hy sy kop buig om 'n vrug te byt, het 'n rukwind hom uit sy mond gegooi. Hy het dus ewige pyniging van honger en dors gely. Jesus het natuurlik met gal gepynig om te drink toe hy dors het.
In 'n ander mite word Tantalus gestraf deurdat 'n groot rots bo sy kop hang om elke oomblik op hom te val, sodat hy 'n ewigheid van onmiddellike vrees verduur. Die rots, net soos dié van Sisyphus, is die sonskyf wat toon dat Tantalus 'n songod was. 'N Geleerde op Pindar & rsquos Odes verklaar dat dit die geval is.
'N Offeroffer van die songod sal in 'n hok gesit wees wat met die vrugte van die aarde versier is en in 'n meer val, soos die kanonieke mite suggereer, of op 'n brandstapel verbrand het, net soos Tantalus en rsquos se seun, waarvandaan die werklike rede vir sy vrees was. Trouens, die volksgebruik van die Jack in the Green (Green George) waarin 'n beeld eers gedruk word en dan verbrand word, sal die oorblyfsel van die gewoonte wees. In die Middeleeue, op 1 Mei, was die slagoffer omhul in 'n houthok versier met hulst, klimop, lenteblomme en fladderende linte. Die tradisie word gehandhaaf deur skoorsteenveërs wat die lot van die oorspronklike slagoffer aandui. Die angswekkende beeld van die groen man wat blare ontkiem, sal dieselfde wees. Die man het oorspronklik nie blare ontkiem nie, maar het verskrik daardeur gekyk.
Nog 'n weldoener van die mensdom wat in die hel gestraf is, was Sisifos, wat veroordeel is om 'n groot klip teen 'n heuwel in Tartarus op te rol, maar elke keer rol dit weer terug. Sisifos, wat veronderstel was om Korintus en die Istmiese speletjies te stig, het een van Zeus en rsquos se liefdevolle sake onthul, maar dit is nog 'n afwyking van die oorspronklike waarin hy daarop gemik was om goddelike geheime aan sterflinge oor te dra. Zeus het Thanatos (die dood) gestuur om hom te omhels. Sisifos het Thanatos egter bedrieg en oorweldig en hom vasgeketting, sodat hy nie mense kon omhels nie, en mense het onsterflik geword soos gode. Hier is weer 'n sterk sweem van die god wat die ewige lewe aan sy toegewydes belowe. Mars, wat 'n groot belang daarin gehad het dat mense mekaar vermoor, het Thanatos weer vrygemaak en Sisifos na Tartarus gestuur, wat waarskynlik beteken dat die godsdiens met geweld onderdruk is. 'N Verlosser van die mensdom, wat hulle eintlik van die dood red, word gestraf deur 'n jaloerse patriargale god. Sisyphus is deur die Grieke gelees as die woord & ldquosophos & rdquo, & ldquowisdom & rdquo, en hulle het dit bedoel & ldquocrafty & rdquo, in die sin van & ldquocunning & rdquo, maar oorspronklik sou dit bedoel & ldquoclever & rdquo of & ldquothetful & rdquo. Vreemd genoeg word Jesus dikwels met wysheid geïdentifiseer, alhoewel wysheid 'n godin was, Sophia.
Die straf van Sisifos weerspieël sy oorspronklike aard as 'n songod, vermoedelik van Korinthe, waar daar 'n tempel van Helios was. Die tyd wat Paulus in Korinte deurgebring het, was miskien nie bloot toevallig nie. Die kultus was gebaseer op die Hetitiese songod, Tesup, en sal deur handelaars uit Rhodos na die stad gebring word, waar Tesup aanbid is. Die rots Sisyphus rol op die heuwel staan ​​vir die sonskyf, en Sisyphus was die god wat die sonskyf oor die gewelf van die hemel gerol het, elke oggend weer sy eindelose taak moes begin, want oornag het die son na die ooste teruggekeer . Sisyphus en Ixion (nog een, songod en mdashsee hieronder) is langs mekaar in Hades gesit, wat 'n vereniging voorstel.
In sy mite was Sisyphus 'n vee -eienaar, nog 'n kenmerk van sommige songode, wat dikwels as bulle voorgestel word (vergelyk Mithras). Hy is die parallel van Laban in Genesis (29-30) van wie Jakob beeste mislei het. Laban beteken wit, 'n kleur wat verband hou met die son.
Die einde van die verhaal van Sisifos is nog meer onthullend. Omdat hy so wys is, sê hy vir sy vrou om nie sy liggaam te begrawe as hy sterf nie. Dit is 'n mitiese verduideliking van die lyke van gekruisigde slagoffers wat laat hang word. By aankoms in Hades kla hy by Persephone, die koningin van die onderwêreld, dat hy 'n onreg gely het deur nie begrawe te word nie en het drie dae verlof gevra om dit reg te stel. Persephone het ingestem, maar Sisyphus was nie van plan om sy belofte van drie dae na te kom nie. Dit kon nie werk nie. Alwetende gode kon nie so eenvoudig mislei word nie, en Hermes is vinnig gestuur om Sisifos permanent te sterf. Paulus spreek die Grieke toe (Handelinge 17: 2-34) met verwysing na 'n altaar met 'n opskrif & ldquoTo an Unknown God. & Rdquo Luke plaas hierdie toespraak in die Areopagus in Athene onmiddellik voordat Paulus na Korinte vertrek. Miskien is Luke verkeerd ingelig of het hy 'n digterlike lisensie gebruik, en die altaar was vir Sisifos, wie se naam nie genoem kon word nie en wie se graf onbekend was en mdashin Corinth.
Wat interessant is, is die ommekeer van mites soos dié van Jesus waar die god drie dae lank sterf. Hier word die god drie dae lank uit die dood bevry. Dit kan bloot 'n uitdrukking wees van die antieke oortuiging dat die siel eers na drie dae die lyk verlaat, of dat dit deel kan wees van die vernedering van die Korintiese god deur die opstanding na drie dae om te keer. Die Hellenes het die Korintiese god om rasse -redes afgemaak, hulle hou nie van die invoer van 'n vreemde god in die hart van die Griekse skiereiland nie, en het hom dus deur hul eie gode gestraf.
Die Grieke aanvaar uiteindelik vreemde gode en m behalwe hul gunstelinge van Eleusis, en 'n paar ander bevoorregte plekke. Slegs Tantalus en Ixion van hierdie redders van die mensdom word nog steeds as gekruisig beskou, maar die algemene temas onder hulle impliseer dat dit, en 'n nagmaal wat onsterflikheid verleen, waarskynlik in die oorspronklike mites was, wat nou onderdruk is. Aesculapius was 'n songod soos sy ouers bewys. Hy is gebore uit Apollo en Coronis. Zeus het Aesculapius uit die dood opgewek en hom as 'n god herstel. Daarvoor het Zeus hom met 'n bout gedood sodat die hele ras sterflinge nie aan die dood sou ontkom nie. Aesculapius het so baie uit die dood opgewek dat Pluto gedink het dat hy geen dooie mense sou heers nie. Hier is dieselfde mite van onsterflikheid, eers onderdruk en toe as wettig erken.
Die Museo del Prado bied aan The "Furias, " 21 Januarie tot 4 Mei 2014. Van Titiaan tot Ribera. Geborg deur die Fundación Amigos del Museo del Prado, ontleed die uitstalling die opkoms, evolusie en agteruitgang van die onderwerp van die "Furias ", van die tyd toe dit in die middel van die 16de eeu tot in die laat 17de eeu in Europese kuns verskyn het. .
Die uitstalling bevat 28 werke, waaronder 'n tekening deur Michelangelo geleen uit die Royal Collection in Londen en skilderye van Rubens, Rombouts, Goltzius, Assereto, Rosa en Langetti. Die Prado 's weergawes van die "Furias " deur Titian en Ribera en sy Tityus wat deur Gregorio Martínez, wat in 2011 verkry is, word ook vertoon.
Saam illustreer hierdie werke die sukses wat die onderwerp van die "Furias " gedurende 120 jaar geniet het in 'n tyd toe heersers dit as politieke allegorieë gebruik het en skilders dit as 'n ideale manier beskou het om die hoogste bemeestering in kuns te illustreer, beide in 'n formele sin, gegewe dat dit groot, naakte figure is in onwaarskynlike afkortings, en in ekspressiewe terme, as die openlikste voorstelling van lyding.
Die "Furias ". Van Titiaan tot Ribera bied 'n diepgaande analise van die Renaissance en Barok se interpretasie van die oudheid en kyk na die verspreiding en uitruil van kunstenaars, werke en estetiese idees in Europa in die 16de en 17de eeu. Boonop moedig dit 'n besinning aan oor hoekom sekere vorms betekenisse kry wat van die een geslag na die volgende oorgedra word.
Die uitstalling, verdeel in vyf afdelings, bevat 2 tekeninge, 8 afdrukke, 1 medalje en 16 skilderye en fokus op 'n kopie van die Laocoön uit die Museo de Escultura in Valladolid.
Die eerste afdeling kyk na die enigste ikonografiese presedent vir die groep wat in opdrag van Titian was, 'n tekening van Tityus deur Michelangelo van 1532, wat vir die eerste keer in Spanje uitgestal is.
'N Uitsig oor die groot saal in die paleis in Binche, gemaak om Charles V en prins Philip te verwelkom, open die tweede afdeling, wat gewy is aan die groep wat in opdrag van Titiaan deur Maria van Hongarye was.
Die derde afdeling kyk na Haarlem en Antwerpen in die laaste jare van die 16de eeu en die vroeë 17de eeu toe hierdie stede die eerste sentrums was vir die ontvangs van die onderwerp van die Furias, gebaseer op die Laocoön.
Die vierde afdeling illustreer die onderwerp van terugkeer na Italië, die rol wat Vlaamse en Nederlandse kunstenaars in hierdie proses gespeel het en die belangrikheid van Napels as die barokhoofstad van die Furies met Ribera as maksimum eksponent.
Die uitstalling eindig met die verspreiding van die onderwerp in Italië, eindig in Venesië met Langetti en die tenebrosi en sluit sodoende 'n sirkel wat deur Titiaan begin is.
Die "Furias " het die eerste keer in 1548 as 'n kunsgroep verskyn toe Maria van Hongarye Titiaan opdrag gegee het om vier doeke vir haar paleis in Binche (aan die buitewyke van Brussel) te skilder wat Tityus, Tantalus, Sisyphus en Ixion uitbeeld, figure wat sy verbind het met die Duitse vorste wat in opstand gekom het teen haar broer, die keiser Karel V, en wat hy die jaar tevore by Mühlberg verslaan het.
In Spanje is die naam die " Furias " toegepas op vier figure wat in die Grieks-Romeinse Hades gewoon het as 'n straf vir die trotseer van die gode: Tityus, wie se lewer voortdurend gepik is deur 'n aasvoël omdat hy probeer het om een ​​van Zeus te verkrag & Liefhebbers van#8217, Tantalus, wat veroordeel is om tevergeefs te probeer om kos en drank te bekom om sy seun te bedien tydens 'n banket van die gode Sisifos, wat eindeloos 'n enorme rots moes rol vir die onthulling van Zeus se ontrou en Ixion, verplig om vir ewig op 'n wiel vir die poging om Hera te verlei. Streng gesproke was die Furies vrouefigure wat straf en wraak verpersoonlik en verantwoordelik was om te verseker dat diegene in Hades hul strawwe ondergaan. In Spanje, en vanaf die 16de eeu, word die naam egter gebruik vir die doeke van Titiaan van Tityus, Ixion, Tantalus en Sisyphus, en die term word dus algemeen gebruik vir die onderwerp.
Die "Furias " het in die 120 jaar na hul eerste verskyning 'n gewilde ikonografie geword, en het ook meer betekenisse as hul oorspronklike, politieke betekenis. Vanaf die einde van die 16de eeu word die onderwerp as hoogs geskik beskou om die hoogste bemeestering in kuns te illustreer, aangesien dit monumentale, naakte figure is in komplekse vooruitskattings en ook uiterste lyding verteenwoordig, wat 'n beroep op die barokgevoeligheid het. Hulle is dus gebruik deur vooraanstaande kunstenaars soos Rubens, Goltzius en Van Haarlem om hul vaardighede te demonstreer, en deur Ribera en Rombouts om die estetiese van gruwel wat destyds in Europa in mode was, visueel vorm te gee. Na 'n hoogtepunt van belangstelling in Napels met Ribera en in Venesië met Langetti, het kunstenaars egter vanaf ongeveer 1680 minder gebruik gemaak van hierdie onderwerp, wat omstreeks 1700 vervang is deur ander wat soortgelyke konsepte kon uitdruk.
Die meegaande katalogus is volledig geskryf deur Miguel Falomir, kurator van die uitstalling en hoof van die departement Italiaanse en Franse skilderkuns (tot 1700) in die Museo del Prado. Dit bevat die volgende hoofstukke: " Titian, Mary of Hungary and Political Allegory: oor monarge, verraaiers en wraakgierige liefhebbers " "The Artistic Challenge. Onwaarskynlike verkortings en oordrewe uitdrukkings " en " Oorspronklikheid en nabootsing: klassieke en moderne kunstenaars ". Sagteband 192 bladsye 24 x 28 cm Spaanse en Engelse uitgewer Castellano ISBN 978-84-8480-282-2