Die staat se moederinstink het opgedroogArgieffoto. Deur Jeannette Gnade Werkloosheid onder die Suid-Afrikaanse jeug is rede tot groot kommer en geen verantwoordelike mens, regering of organisasie mag dit as ŉ politieke speelbal gebruik nie. Die jonges van vandag moet môre die leisels oorneem en hulle kan dit nie doen as hulle nie eens hul basiese skoolloopbaan voltooi het nie. Die departement van basiese onderwys het pas met sy landwye Tweede Kans-matriekprogam begin. Volgens minister Angie Motshekga het soveel as 47% van die land se werklose jeug nie matriek voltooi nie. Selfs werklose Suid-Afrikaners tussen die ouderdomme van 25 tot 35 jaar word genooi om die program te gebruik as ŉ tweede kans om vir matriek in te skryf. Insgelyks word leerlinge wat wel gr. 12 geslaag het, aangemoedig om die program te gebruik om beter punte te behaal. Motshekga se erkenning dat byna die helfte van die land se jeug nie ŉ matrieksertifikaat kan voorlê nie, is skokkend. Jarelank het onderwys die grootste hap uit die landsbegroting gekry en die land se bestaande staatskole – veral die Afrikaans-medium skole – is selfs onder beleg geplaas om onderrig vir almal moontlik te maak. Skole word steeds geteiken as ŉ simbool van landsburgers se ontevredenheid met die staat se dienslewering. Vuwani in Limpopo is ŉ goeie voorbeeld hiervan. Kinders word gedwing om tuis te bly omdat skole afgebrand is of omdat hulle deur vyandige inwoners verbied word om skool by te woon. Dit is onbeskryflik onregverdig teenoor kinders. Dit herinner ook sterk aan die Soweto-opstand van 1976 toe kinders as pionne gebruik is om volwassenes se besware teen die regering van die dag aan te voor. Die land se onderwysowerhede het al van verskillende leerplanne gebruik gemaak om soveel moontlik kinders te onderrig en selfs punte is aangepas om ŉ kunsmatige slaagsyfer te skep. En nou kom die minister en sy bevestig dat byna die helfte van die land se werklose jeug nie hul skoolloopbaan voltooi het nie. Dit is ondanks die stelsel van gratis onderwys vir ouers wat nie skoolgeld kan bekostig nie. Miskien moet daar weer gekyk word na die drievoudige stelsel wat gedurende die ou bedeling ten opsigte van jongmense gevolg is. Die staat, ouers en die kerk het gesamentlik verantwoordelikheid vir die land se jeug geneem. Kinderhuise of plekke van oorgang is geskep vir die kinders van ouers wat nie in staat was om hulle groot te maak nie. Die staat was nooit suinig met subsidies nie – en dit het alle skole gegeld. Ouers met karige inkomste is gehelp om hul kinders op skool te hou en kerke het mildelik tot huishoudings se basiese behoeftes bygedra. Skole het baie moeite gedoen om by elke kind betrokke te wees. Vandag word die getalle-argument voorgehou.