Nasionale onderwysersdagFoto: Homeyesterday.com Maandag, 5 Oktober, was nasionale onderwysersdag. Ek hoor eers aan die einde van dié dag daar was so ŉ dag. Ek het dit heeltemaal gemis. Die viering van so ŉ dag is nie vir my juis belangrik nie. Ek weet nie eintlik wat nasionale onderwysdag beteken nie, maar ek weet wel goeie onderwys is geweldig belangrik. Elke dag, elke jaar en vir elke geslag. Daarom juis dink ons met heimwee terug aan onderwysers wat ons lewens verander het, in ons geglo het en vir ons geleer het hoe om ŉ onbekende toekoms binne te gaan. Die meeste van ons onthou ook daardie onderwyser wat jou geleer het hoe jy nooit wou wees nie. Die voorwaarde vir goeie onderwys is goeie onderwysers. Roepingsgedrewe, getroue onderwysers. Ek aanvaar nasionale onderwysersdag se bedoeling is om so ŉ bietjie te fokus op die harde werk van onderwysers en die profesie van onderwys in die algemeen. Hier naby die herdenking van Paul Kruger dag (10 Oktober) maak dit sin om die harde en getroue werk van onderwysers in gedagte te hou. Oom Paul het immers vir goeie onderwys selfs in die buiteland gaan soek (veral vanuit Nederland), onderwysers na Suid-Afrika laat kom en aan hulle die besondere opdrag gegee om die nageslag akademies op te voed. ŉ Samelewing kan na hierdie kant stoei en na daardie kant met dinge besig wees, maar as jy goeie onderwys mis, dan mis jy die nageslag. Die teenoorgestelde is natuurlik ook waar. Goeie onderwys skuif ŉ samelewing. En goeie onderwys is net moontlik as daar goeie onderwysers is. Vader Dirk Postma het in 1871 reeds gewaarsku: “… want verkeerd onderwijs en slechte voorbeelden zij voor de zielen uwer kinderen meer te schuwen dan vergiftige slangen voor hunne lichamen.” Vir die gelowige ouer is Skrifgefundeerde onderwys wesentlik. Om Skrifgefundeerde onderwys te laat gebeur, moet daar natuurlik in die klas ook Skrifgefundeerde onderwysers wees. Juis daar mis ons dikwels die doel in die onderwys. Dit is ongelukkig nie so dat enigeen met vakkennis ons kinders net kan grootmaak nie. In die tyd van die reformasie was dit juis Philip Melanchton (1497-1560) wat gepleit het vir die Skrif in die onderwys en by die onderwyser. Hierdie praeceptro Germaniae (leraar van Duitsland) het gepleit vir die beginsel van Sola Scriptura – OOK in die ONDERWYS. Veral in die onderwys. Juis daarom maak baie van die strooihalms wat almal deesdae gryp in die onderwys nie sin nie. Goeie onderwys is Skrifgefundeerde onderwys deur Skrifgefundeerde onderwysers. Calvyn het gewaarsku die verrotting van die skool word die verrotting van die kerk. As ons verrotting wil keer, moet ons fokus op onderwysers wat die onderwys tot reg laat kom. JG Meijer skryf juis: “Christelike onderwysers werk saam en roep ook die hulp van gelowige kundiges buite hulle beroep in. Hulle vorm ŉ span om ‘saam met al die heiliges…’ te begryp wat die breedte en lengte en diepte en hoogte van Skrifgefundeerde pedagogiek en didaktiek is.” In ons eie landsgeskiedenis was ouers nog nooit onkundig oor hulle eie rol as leermeesters van hul kinders nie. Ons weet uit die trekgeskiedenis ŉ skoolmeester het hier en daar met ŉ groep trekkers saamgegaan, maar in baie gevalle (lees die meeste gevalle) is die ABC onderwys deur die ouers self gegee. Ouers het nie geskroom om hulle verantwoordelikheid van Srifgefundeerde onderwys na te kom nie. Ons weet “sonder ŉ georganiseerde stelsel van onderwys, sonder hulpmiddele, sonder geboue of meubels het die Voortrekker sy kind bewaar vir verstandelike of sedelike degenerasie, het hy hom opgevoed in gehoorsaamheid, in eerbied vir gesag, in liefde vir volk en vaderland; kortom: in die vrees van God.” Vanuit die belangrike beskouing van onderwys was dit dus ook nie vreemd dat in dieselfde jaar wat die Zuid-Afrikaanse Republiek tot stand gekom het, daar ook onmiddelik ŉ Kommissie vir Onderwys in die lewe geroep is nie. Ons sien dit ook ná die Anglo-boereoorlog. Die saak van onderwys wat onmiddelik deur kerke, ouerhuise en gemeenskapregerings aandag geniet. In Suid-Afrika het ons werk wat wag in die onderwys. Harde werk. Daarom is ons dankbaar vir elke roepingsgedrewe onderwyser. Daarom moet ons erken daar is te min van hulle. Juis daarom moet ons as deel van ŉ toekomsplan in Suid-Afrika, baie geld en baie tyd en baie aandag aan onderwys en onderwysers bestee. Wie wys is weet immers non scolae sed vitae dicimus – ons leer nie vir die skool nie, maar vir die lewe.