Pa se blomme | binnekantoe
Kla-kous, of nie… →
Posted on September 19, 2020	by johannavr7
Tydens 'n onlangse kuier by my ouers vertel my ma van haar vriendin wat sowaar al 'n jaar lank dood is. My pa, wat ook die vriendin se begrafnis bygewoon het, gebied ons amper driftig:
"Julle doen niks by my begrafnis nie. Nie blomme nie – niks nie. Ek gaan in elkgeval van niks weet nie'.
Ek wil nog 'n prekie afsteek dat 'n begrafnis darem tog ook 'n manier is vir die oorlewendes om afsluiting te kry, en hul hartseer in troos te probeer omskep deur vir oulaas iets spesiaals vir hul gestorwe geliefde te doen.
Maar dan gaan my pa voort:
'Gee my liewer nou die blomme. Elke keer as julle kom kuier, dan is dit asof julle my 'n groot bos blomme gee. Hy neem sy kleindogter se hand in syne en sê ernstig: 'elke keer as jy my wilde wenkbroue tem met die tweezer, dan gee jy vir my 'n bos blomme'. Die tienerkind se oë word klam en sy vlei haar teen haar oupa aan.
My pa se woorde roer my hart. Daarmee saam 'n vaste voorneme om die res van my lewe te gebruik om altyd op soek te wees na 'n geleentheid om 'n figuurlike bosse blomme weg te gee, vir my bejaarde ouers, vir elkeen van my geliefdes – maar ook vir elke ander mens wat my pad kruis.