Waarom het Kanada nie by die Amerikaanse rewolusie aangesluit nie? - Geskiedenis Podcasts - 2022
Amerika verklaar onafhanklikheid van Brittanje en voer 'n onafhanklikheidsoorlog. Verskeie state het by die stryd aangesluit, maar Kanada het Brits gebly. Waarom het die Amerikaanse opstand en onafhanklikheidsoorlog nie na Kanada versprei nie?
Kort antwoord: Die Canadiens was moeg vir oorlog en tevrede met die Britse bewind.
Enkele en twintig jaar voor die Amerikaanse Revolusie (1754), wat net voor die Sewejarige Oorlog was, het die kaart van Britse kolonies so gelyk: Slegs 'n paar gebiede van die hedendaagse Kanada was destyds Britte: Nova-Scotia, Labrador-Newfoundland en rondom Jamesbaai en Hudsonbaai. Quebec strek suidwaarts tot onder die Niagara -waterval.
Die 13 Amerikaanse kolonies was gesentreer rondom New York:
1.) Geografiese skeiding veroorsaak dat die Engelssprekende Britse kolonies noord van Maine kultureel van die 13 Amerikaanse kolonies verskil. Die inwoners van Nova Scotia was half New Englanders en half Duitsers, Highlanders, Ulstermen en Yorkshiremen. Nova Scotia wou neutraal bly. Britse vlootmag en 'n Britse garnisoen in Halifax het enige ernstige Amerikaanse poging tot inval verhoed. In 1777 het Nova-Skotse buiteposte aangeval van privaat persone uit New England wat plundery soek. Dit het veroorsaak dat selfs voormalige Nieu-Engelanders milisies stig en hul huise verdedig. Kort daarna het die New Light godsdienstige beweging (Great Awakening) wat Henry Alline van Rhode Island begin het, deur New England en Nova Scotia gestroom en die aandag van Politiek afgewend.
2.) Aanvaarding van die Britse bewind: Toe New France in 1760 val, keer die verslaan leërs, Franse amptenare, 'n paar seigneurs en 'n paar handelaars terug na Frankryk. Britse krediet, geldeenheid en markte soos Londen was die belangrikste-nie Parys of Amerika nie. Die Britte het die verteenwoordigende regering in Quebec suksesvol geïmplementeer deur die godsdienstige vryhede van Katolieke te respekteer en die politieke waarde van die Katolieke Kerk te erken, wat gesteun is deur 'n pligsgetroue Franse bevolking wat skerp in kontras was met die resterende 13 Amerikaanse kolonies.
3.) Die Quebec -wet van 1774 het Quebec tevrede gestel en die Amerikaanse kolonies kwaad gemaak. Dit het die Engelse strafreg in staat gestel om parallel te bestaan ​​met die Franse burgerlike reg en die gevestigde seigneuriale stelsel. Quebec het selfs 'n (wettige) verpligte tiende aan die Katolieke Kerk gehad, wat slegs Katolieke betref.
Die Quebec -wet het die provinsie Quebec ook uitgebrei tot Labrador in die Ooste en die westelike grens uitgebrei tot by die aansluiting van die Ohio- en Mississippi -riviere tot noord na Rupert's Land. Hierdie uitbreiding het die ooglopende bedoeling gehad om die bontverhandelingsgebiede wat deur St. Lawrence gedien is, in die jurisdiksie van Quebec te bring. Die land was hoofsaaklik Indiese gebied (waar die Indiane met die Franse verbonde was) wat vir die bonthandel uitgebuit kon word sonder om Indiese grondregte in gevaar te stel en oorlog te waag.
Amerikaanse koloniste wou hierdie inheemse lande vestig, en noem daarom die Quebec -wet as een van die 'Insufferable Acts'.
4.) Kulturele en godsdienstige isolasie: Quebec was die grootste Britse kolonie in die huidige Kanada. Die taalhindernis gekombineer met die vreemde godsdiens van die Franse Quebec en die geskiedenis van vyandelikhede uit die Sewejarige Oorlog het veroorsaak dat Amerikaners die mense van Quebec as vyande beskou het.
5.) Patriotaanvalle op Canadiens verset teen die Amerikaanse revolusie. Die Amerikaanse Patriot -generaals Richard Montgomery en Benedit Arnold het Quebec aangeval in 'n poging om Kanada uit Britse beheer te neem (1775). Hulle het Montreal geneem en beleg (uiteindelik tevergeefs) na Quebec City, waar Britse stamgemeentes en 'n paar Kanadese burgermag verdedig het. Die Amerikaners was swak voorsien, maar het tot die lente gebly toe die Britse vloot die St. Lawrence opgevaar het.
Dit het ook waar geword dat in die oorlogsverbond wat in 1778 tussen Frankryk en die jong Amerikaanse republiek bereik is, nie een van die vennote die ander in Quebec wou vestig nie, en dit verkies om aan Brittanje te laat eerder as die een van die twee nuwe "vriende" moet dit hou.
6.) Ekonomiese belange: Die handelaars van Brits-Noord-Amerika het baat gevind by die toestroming van Britse troepe (en geld) wat die oortreding suid van Quebec aangedryf het. Die Kanadese het ook baat gevind by toegang tot die Britse markte wat teen tariewe beskerm is, wat veel groter New England-mededingers deur die oorlog verbeur het. Veral die bontmark het in Kanada begin floreer. Die Britse vloot op die Atlantiese Oseaan en deur Britse militêre mag in die binneland het beide die pelshandel bewaak.
Sakemanne het besef dat hul ekonomiese belang in die keiserlike stelsel baie groter is as enige politieke ontevredenheid oor die Quebec-wet-en die wet het immers die waardevolle suidwestelike bontdomeine weer aan Kanada geheg. Daarom het die handelaars se gevoel van toewyding toegeneem namate die handel vloei tot in die 1780's; toe hulle sien dat hul kommersiële koninkryk in St. Faktore van aardrykskunde en besigheidsbelangstelling was die vorming van die hoofleiers van Montreal tot Britse imperialiste en Kanadese ekonomiese nasionaliste saam.
7.) Baie lojaliste het na Kanada verhuis om die Britse saak te ondersteun ...
Gevolgtrekking: vergewe die aanhalings
Wat die massa Franse Kanadese in die provinsie (van Quebec) betref, het hulle begin om hul seigneuriale en geestelike elite in hul eie toewyding aan die Britse kant te volg. Uiteraard stel die Canadiens steeds hul besondere gemeenskapsbesorgdheid en erfenis voorop; tog het hulle ook tot die gevolgtrekking gekom dat die Amerikaners nie verwelkom moet word nie, maar buite gehou moet word. Die selfverklaarde republikeinse "bevryders" was eenvoudig dieselfde ou vyande, les Bostonnais, die Puriteine ​​van Nieu-Engeland: perde in die Katolieke kerke steek tydens hul inval, waardevolle papiergeld inbetaal vir gewasse en voorrade wat op inwonende plase beslag gelê is. . Die Canadiens het gevolglik nie geleer om hul Britse veroweraars lief te hê nie - waarom sou hulle dit doen? - maar het geglo dat hulle beter daaraan toe was. Want die bepalings van die Quebec -wet het Frans -Kanada se eie spesiale regte en karakter onder Britse bewind gewaarborg: waarborge wat die Amerikaners beslis nie sou gegee het nie. In plaas daarvan het woedende Amerikaanse uitroepe die wet begroet vanweë die toekennings wat dit aan die "Franse papiste" gemaak het. Om verskillende, maar histories gesonde redes, het die Francofoon- en Anglophone -gemeenskappe van die Quebec -provinsie dus nie die Amerikaanse revolusiepad gevolg nie. Hulle het binne die oorblywende Britse ryk gebly - veral om te voorkom dat hulle ingesluk word in 'n ander opkomende ryk, die van die Verenigde State.
St. Johns, PEI en Newfoundland
Die klein naburige Atlantiese provinsie, die eiland St. John, het waarskynlik nie die verloop van ryke beïnvloed nie. Dit het beslis voortgegaan in Britse bewaring - hoewel 'n Amerikaanse privaataanval op Charlottetown in 1775 die waarnemende goewerneur en twee amptenare na generaal Washington, wat hulle nie wou hê nie, weggevoer en huis toe gestuur is. Die groot eiland Newfoundland het ook, en nog erger, gely onder Amerikaanse privaat verwoesting. Maar hier het Britse garnisone en vlooteskaders nog steeds 'n werklike bedreiging vir keiserlike beheer geblokkeer. Die oorlogsjare het in elk geval die bloeityd van die eiland in sy noodsaaklike kabeljouvisvangs, veral vir inwoners, gebring, aangesien baie van die besoekende oorsese vissers by die Royal Navy ingeskryf is. So het Newfoundland ook sekerlik binne Brittanje se Amerikaanse ryk gebly.
Great Lake Indiane
Aan die ander, westelike punt van die ryk het oorlog deur die binnelandse woude onder die Groot Mere versprei, van die Iroquois -land tot die wildernis Ohio en Michigan. In die boonste dele van die New York-provinsie het patriotiese rebellemagte kwaai gestry met eenhede wat van lojale gesindes in die gebied afkomstig was. Maar verder was die Six Nations Iroquois en hul tradisionele tuislande sterk betrokke. Die Tuscaroras en Oneidas was grootliks die kant van die Amerikaners. Die res van die Sesnasies, en veral die Mohawks, het die Britte ondersteun; want hier het ou bondgenootskappe sterk gebly. Hulle was tot sy dood in 1774 goed gesmee onder Sir William Johnson as Indiese superintendent, om daarna deur sy seun en erfgenaam, sir John Johnson, onderhou te word om later in eie reg superintendent te word.
Vir 'n diepgaande bespreking van hierdie onderwerp, kan ek hierdie Kanadese Erfenisboek (gratis) sien, wat die bron van die aanhalings en baie van die inhoud in hierdie antwoord is.
Na die seëlbelasting in 1765 het die 13 kolonies 'korrespondensiekomitees' gestig, waardeur vooraanstaande lede van een kolonie met die voorste lede van ander kolonies gesels het oor Britse (verkeerde) heerskappy. Hierdie leiers het later 'n 'Kontinentale Kongres' gevorm. As gevolg hiervan het die 13 kolonies 'n sekere algemene "bewussyn" ontwikkel. Toe 'n paar van hulle (bv. Massachusetts) in opstand gekom het, het hulle dit almal gedoen. Die Onafhanklikheidsverklaring verwys na "die Verteenwoordigers van die Verenigde State van Amerika in die Algemene Kongres."
'Kanada' was nie deel van hierdie 'bindings' -proses nie. In plaas daarvan is dit deur "Amerikaners" binnegeval en opgeroep om by die algemene rebellie teen die moederland aan te sluit. Maar eintlik was baie van die maatreëls wat Brittanje in die vorige dekade teen 'Amerikaners' getref het, eintlik bedoel om 'Kanadese' te beskerm, wat baie minder ontevrede was met die Britse bewind.
So anders as byvoorbeeld Georgië en Massachusetts, het "Kanadese" nie "Amerikaners" as mede -koloniste beskou nie, maar eerder as "ander" indringers wat Engels praat. (En Frankryk het nog nie 'n bondgenootskap met Amerika gehad nie, dus was daar geen aansporing vir Franssprekendes om die 'Amerikaners' te ondersteun nie.
Uiteindelik het die keuse vir die Kanadese waarskynlik neergekom op 'beter die duiwel wat ons weet, die een wat ons nie ken nie'.
Dit het. Op 'n aantal onverwagte maniere, veral die ballingskap van Patriot Tories, slawe wat vir King George geveg het en 'n aantal vlugtelinge wat heiligdom gesoek het. Dit het in sommige opsigte 'n wêreldoorlog geword. Miskien wil u meer lees oor die 'Tories' wat vir die Kroon geveg het, eerder as om onafhanklikheid en die vergoeding vir oud -Tories wat in die VSA hervestig het.
Hoe die Amerikaanse magte 200 jaar gelede nie daarin kon slaag om Kanada te verower nie
Die eerste inval van die Verenigde State in Kanada het plaasgevind aan die begin van die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog, toe koloniale troepe tot in Quebec City opgeruk het voordat hulle afgeweer is. Teen die tyd dat die oorlog van 1812 byna vier dekades later afgehandel het, het die sogenaamde "war hawk "-lede van die kongres 'n beroep gedoen op 'n tweede deurloop. Daar was selfs 'n paar oproepe om 'n gedeelte of die hele Kanada, destyds 'n Britse kolonie, te annekseer. Op daardie tydstip het ongeveer 7,5 miljoen mense in die Verenigde State gewoon, vergeleke met slegs ongeveer 500 000 in Kanada, waarvan baie van Franse of Amerikaanse afkoms was eerder as Britte.
In Junie 1812 verklaar die Verenigde State oorlog teen Groot -Brittanje, met verwysing na die praktyk om matrose uit Amerikaanse handelskepe te verwyder en hulle te dwing om in die Britse vloot te dien. Die Verenigde State het ook probleme ondervind met 'n stelsel van blokkades en lisensies wat bedoel is om die handel met Napoleontiese Frankryk te stop, en met Brittanje se veronderstelde aanleiding tot onrus in Indië. Byna onmiddellik daarna het die Amerikaanse president, James Madison, 'n drieledige aanval op Kanada goedgekeur. Baie Amerikaners het geglo dat die inval 'n bakleiery sou wees, veral omdat Brittanje so afgelei is deur die Napoleontiese oorloë in Europa. Voormalige president Thomas Jefferson noem die verkryging van Quebec 'n belangrike kwessie van optog, terwyl die voorsitter van die huis, Henry Clay, 'n prominente oorlogsvalk, verklaar dat die militante van Kentucky Bo -Kanada (in wese moderne Ontario) kon verower en Montreal sonder enige hulp. �r was baie sabel -rammelaars aan die gang, " het John R. Grodzinski, 'n professor in geskiedenis aan die Royal Military College of Canada, gespesialiseer in die oorlog van 1812 gesê.
Ondanks die bevolkingsvoordeel het die Verenigde State slegs ongeveer 12 000 mans in uniform, waaronder te veel onbekwame offisiere en te veel rou, onopgeleide rekrute, verduidelik Donald R. Hickey, 'n geskiedenisprofessor aan Wayne State College en skrywer van verskillende boeke oor die oorlog van 1812. 'n Aantal ander faktore het Kanada ook tydens die begin van die oorlog bevoordeel. Eerstens het die Britte die Groot Mere beheer en was hulle dus beter in staat om troepe en voorrade te vervoer. Boonop het hulle steun ontvang van Kanadese, wat baie Amerikaners valslik geglo het dat hulle hulle as bevryders sou verwelkom, en van inheemse Amerikaanse stamme wat bekommerd was oor Amerikaanse ekspansionisme. 𠇍ie VSA was baie onvoorbereid, het Hickey gesê. Plus, die logistieke uitdagings om oorlog teen 'n verre grens te voer, was skrikwekkend, indien nie onuithoubaar nie. "
Toe die Amerikaanse generaal William Hull 'n mag van ongeveer 2000 man bymekaarmaak en hulle na Detroit lei, die wegspringplek vir 'n beoogde aanval op die nabygeleë Fort Malden in Bo-Kanada, het die Britte uitgevind oor sy planne deur 'n skoener met sy bagasie en papiere daaroor. Om die saak vir Hull te vererger, het ongeveer 200 militante uit Ohio geweier om verder as die Amerikaanse gebied te gaan. Die generaal bly nietemin vol vertroue. Op 12 Julie 1812 het hy sy manne oor die Detroitrivier en na Kanada geneem, waar hy onmiddellik 'n skriftelike afkondiging uitgereik het waarin die inwoners gesê is dat hulle van tirannie en onderdrukking geëmancipeer sou word. sukses Ek kan u hulp vra, maar ek doen dit nie, " Hull verklaar. "I kom voorbereid op elke gebeurlikheid. "
Hierdie woorde was onmiddellik lagwekkend. Hull het Fort Malden kortliks beleër, maar het hom gou teruggetrek nadat krygers onder leiding van Shawnee -hoof Tecumseh sy toevoertrein onderskep het. Die Britse bevelvoerder Isaac Brock het die Amerikaners daarna oor die rivier teruggejaag en van Kanadese kant af kanonskote op Fort Detroit begin skiet. Brock het gereël dat 'n vals dokument die Amerikaners bereik wat vertel het van 'n groot aantal inheemse Amerikaners wat Detroit nader. Hy het ook aan Hull gesê dat hy nie sy inheemse Amerikaanse bondgenote sou kon beheer sodra die geveg begin nie. 'N Geïntimideerde Hull het uiteindelik sy hele leër en die stad oorgegee in Augustus nadat 'n kanonskoot in sy offisiere en#x2019 gemors neergestort het en vier doodgemaak het. Omstreeks dieselfde tyd verower die Britte Fort Dearborn in die huidige Chicago, saam met 'n Amerikaanse buitepos op Mackinac-eiland tussen Lake Huron en Lake Michigan. Hull is later in die hof gedaag en skuldig bevind aan lafhartigheid en pligsversuim.
Lojaliste in Kanada
Lojaliste was Amerikaanse koloniste, met verskillende etniese agtergronde, wat die Britse saak ondersteun het tydens die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog (1775–83). Tienduisende lojaliste het tydens en na die oorlog na Britse Noord -Amerika gemigreer. Dit het die bevolking 'n hupstoot gegee, gelei tot die oprigting van Bo -Kanada en New Brunswick, en 'n groot invloed op die politiek en kultuur van wat Kanada sou word.
Een golf lojaliste het in 1783 teen die St Lawrence -rivier na die Ontariomeer gekom, waar hul kamp in die stad Kingston gegroei het. Tekening deur James Peachey.
Wat het die lojaliste geglo?
Terwyl Amerikaanse rebelle om onafhanklikheid van Brittanje geveg het, ondersteun lojaliste die 'moederland' om verskillende redes. Baie het 'n persoonlike lojaliteit teenoor die kroon gevoel, of was bang dat revolusie chaos in Amerika sou veroorsaak. Baie was dit eens met die siening van die rebelle dat Amerika in die hande van Brittanje onreg gely het. Maar hulle het geglo dat die oplossing binne die Britse Ryk uitgewerk kan word.
Ander beskou hulself as swak of bedreig binne die Amerikaanse samelewing en benodig 'n verdediger. Dit sluit in taalkundige en godsdienstige minderhede, onlangse immigrante wat nie volledig in die Amerikaanse samelewing geïntegreer is nie, sowel as swart en inheemse mense. Ander is eenvoudig aangetrokke deur die aanbod van gratis grond en voorraad in Brits -Noord -Amerika.
Simpatie met die kroon was 'n gevaarlike sentiment. Diegene wat die revolusionêre magte uitgedaag het, kan sonder burgerregte wees. Hulle is dikwels aan skaregeweld blootgestel of in die tronk gesit. Lojalistiese eiendom is gevandaliseer en dikwels gekonfiskeer.
Tydens die rewolusie het meer as 19,000 lojaliste Brittanje gedien in spesiaal geskepte provinsiale milisiekorps, soos die King's Royal Regiment of New York en Butler's Rangers. Hulle is vergesel deur 'n paar duisend inheemse bondgenote. (Sien ook: Voor-konfederasie van inheemse-Britse betrekkinge.) Ander het die oorlog in vestings soos New York en Boston, of in vlugtelingkampe soos dié in Sorel en Machiche, Quebec, deurgebring. Tussen 80 000 en 100 000 het uiteindelik gevlug, ongeveer die helfte van hulle na Kanada.
Ofskoon vroue die Britse kroon persoonlik ondersteun het of nie, hulle is vervolg weens gesinsverbande met lojaliste. Vroue het gedurende hierdie tydperk min wettige of politieke regte gehad. Onder die stelsel van dekmantel het 'n vrou na die huwelik nie 'n aparte wettige bestaan ​​gehad nie. Haar regte is onderdruk deur (of opgeneem in) haar man. Getroude vroue kon nie alleen stem of eiendom besit nie. As 'n man die Britte ondersteun, is sy vrou en kinders deur assosiasie besmet.
Tog het vroue dikwels 'n belangrike rol gespeel in die besluit van 'n gesin om lojalisties te word. Sommige het die Kroon aktief ondersteun, inligting versamel vir die Britte, getroue soldate gehelp en geld en belangrike papiere vir plaaslike owerhede weggesteek. Toe mans vertrek om by Loyalistiese militêre eenhede aan te sluit of om te ontsnap uit die opvang deur Amerikaanse "Patriotte", het hul vrouens dikwels familieboerderye en besighede bly bestuur.
Lojalistiese vroue was egter kwesbaar. As politieke minderheid het hulle min steun of beskerming gehad. Eiendom kan gekonfiskeer word omdat lojaliste as verraaiers beskou word. Baie vroue het hul gemeenskappe en eiendom verlaat en na vlugtelingkampe en militêre forte gereis om by hul mans aan te sluit. Ander vlug na New York en ander stede wat deur die Britte of na Kanada beheer word.
Wie was die lojaliste in Kanada?
Brittanje het 'n redelike presiese definisie gebruik om te bepaal wie 'n lojalis is en in aanmerking kom vir vergoeding vir oorlogsverliese. Lojaliste was diegene wat gebore is of in die Dertien Amerikaanse kolonies gebly het by die uitbreek van die rewolusie. Hulle lewer tydens die oorlog aansienlike diens aan die koninklike saak en verlaat die Verenigde State teen die einde van die oorlog of kort daarna. Diegene wat later aansienlik vertrek het - hoofsaaklik om grond te bekom of om te ontsnap uit groeiende rasse -onverdraagsaamheid - word dikwels 'laat' lojaliste genoem.
Die meeste lojaliste was nie ryk nie, maar ook nie besonder hoog in sosiale rang nie. Die meeste was boere, arbeiders, handelaars en hul gesinne. Hulle het verskillende kulturele agtergronde. Baie was onlangs immigrante. Wit lojaliste het ook 'n groot aantal mense saamgebring wat hulle 'n slaaf van gemaak het. Tot 1834 was slawerny wettig in alle Britse Noord -Amerikaanse kolonies behalwe Bo -Kanada, waar die instelling uitgefaseer is. (Sien ook: Black Enslavement in Kanada Chloe Cooley en die wet om slawerny in Upper Canada te beperk.)
Vryswartes en ontsnapte slawe wat in die Loyalist -korps geveg het, asook ongeveer 2 000 inheemse bondgenote (hoofsaaklik Haudenosaunee uit die staat New York) vestig hulle ook in Kanada. In 1789 verklaar Lord Dorchester, hoof-goewerneur van Brits-Noord-Amerika, dat die lojaliste en hul kinders toegelaat moet word om die letters "UE" by hul name te voeg, "wat verwys na hul groot beginsel, die Unity of Empire." As gevolg hiervan is die frase 'United Empire Loyalist', of UEL, toegepas op lojaliste wat na Bo- en Benede -Kanada gemigreer het. Die term is eers in die 20ste eeu amptelik in die Maritimes erken. (Sien ook: United Empire Loyalists 'Association of Canada.)
Ongeveer 3 500 swart lojaliste, beide vrye en slawe van mans, vroue en kinders, het in die Maritimes aangekom. (Sien ook: Aankoms van swart lojaliste in Nova Scotia.) Baie is getrek deur die belofte van 100 hektaar vir elke huisgesin en 'n ekstra 50 hektaar vir elke familielid, plus voorsiening. Black Loyalists verhuis na nedersettings naby Shelburne, Digby, Chedabucto (Guysborough) en Halifax. Sommige, soos Richard Pierpoint - 'n voorheen slaaf - het hul vryheid verkry deur te veg onder die Britse kroon tydens die Amerikaanse Revolusie. Die meeste was egter slawe. Hulle is na die Britse gebiede gebring as oorlogsbuit of as die eiendom van lojaliste. Teen die 1790's het die aantal slawe van swart mense in New Brunswick, Nova Scotia en Prince Edward Island van 1 200 tot 2 000 gewissel.
Skikking van lojaliste in Kanada
Die belangrikste golwe van lojaliste het gekom in die huidige Kanada in 1783 en 1784. Die gebied wat die maritieme provinsies geword het, het die tuiste van meer as 30,000 lojaliste geword. Die meeste kus -Nova Scotia het lojalistiese setlaars ontvang, net soos Cape Breton en Prince Edward Island (destyds St. John's Island genoem). Die twee belangrikste nedersettings was in die Saint John River -vallei in die huidige New Brunswick, en tydelik in Shelburne, Nova Scotia. Die lojaliste het die bestaande bevolking in die Maritimes verswak. In 1784 is die kolonies New Brunswick en Kaap Breton gestig om die toestroming te hanteer.
Ongeveer 2 000 lojaliste het na Laer-Kanada (die huidige Quebec) verhuis. Sommige vestig hulle in die Gaspé, op Chaleurbaai, en ander in Sorel, by die monding van die Richelieu -rivier. Ongeveer 7.500 het verhuis na die gebied wat tans deel uitmaak van die huidige Ontario. Die meeste vestig hulle langs die St. Lawrence -rivier tot by die Baai van Quinte. Daar was ook aansienlike nedersettings op die Niagara -skiereiland en aan die Detroit -rivier, met latere nedersettings langs die Teemsrivier en by Long Point. Die Six Nations of the Haudenosaunee (Iroquois) Konfederasie uit die staat New York het 'n grondtoelaag ontvang langs die Grand River. Dit was erkenning vir hul lojaliteit aan Brittanje. Die stad Brantford staan ​​naby die rivieroorgang vernoem na hul beroemde leier, Joseph Brant (Thayendanegea).
Skildery deur William Berczy, omstreeks 1807, olieverf op doek.
Die lojalistiese toestroming het die streek sy eerste aansienlike bevolking gegee en het gelei tot die oprigting van 'n aparte provinsie, Bo -Kanada, in 1791. Lojaliste het 'n belangrike rol gespeel in die vestiging van opvoedkundige, godsdienstige, sosiale en regeringsinstellings.
Waarom het Quebec nie by die 13 kolonies -revolusie teen Engeland aangesluit nie?
Soos ek dit verstaan, het die 13 kolonies probeer om Quebec by die rewolusie aan te sluit. Gegewe die Franse steun vir die Amerikaanse rewolusie en die Franse bevolking in Quebec, waarom het Quebec nie by die ander kolonies in 'n opstand aangesluit nie?
Dit is 'n half onthoude kennis, sodat almal kan inspring om my hieroor reg te stel, maar hoe ek dit verstaan ​​het, was dat die Quebecois eintlik goed gevaar het ten tyde van die revolusie. Eerstens het hulle nie baie Britse troepe daar gestasioneer nie, asook die feit dat die Britte die Franse Katolieke wette eerbiedig het. Hierdie feit oor die katolisisme is redelik belangrik, aangesien baie Quebecois katoliek was, het hulle destyds nie die Amerikaners wat oorwegend protestant was, regtig vertrou nie. As u dit vanuit hul perspektief bekyk, het hulle 'n goeie deal as 'n Britse besit, aangesien Brittanje 'n groot handelsnetwerk gehad het wat hulle in staat gestel het om goedere uit die Karibiese Eilande te koop en hul goedere aan Britse markte te verkoop, sowel as die feit dat die Britte dit nie gedoen het nie. #x27t probeer regtig hul lewenswyse dramaties verander of verander.
Bewerk: vreemd dat my opmerking met die meeste stemme een van my plasings van r/askhistorians is wat ek die minste hou
Jy is absoluut korrek. Die Quebec -wet, wat in 1774 aangeneem is, het die Quebecois toegelaat om die Katolieke geloof te beoefen en selfs die Franse burgerlike reg te beoefen. Hulle wou nie in opstand kom nie, want hulle was in 'n mate redelik tevrede met hul situasie en wou dit nie alles verwoes nie.
Interessant genoeg word die Quebec -wet ook 'The Unforgivable Act' genoem, omdat dit gedeeltelik verantwoordelik was vir die Amerikaanse revolusionêre oorlog! Die koloniste kon nie glo dat Quebec sulke vryhede ontvang het terwyl hulle, Anglofone, niks gekry het nie!
Dit is slegs 'n mening, maar toe ek op skool die Kanadese/Quebecois -geskiedenis geleer het, het ek oor die algemeen gevoel dat die Franse nie veel omgee vir hul noordelike kolonies nie. Hulle het nie soveel hulpbronne as die Britte bestee vir hul ontwikkeling nie. Toe hulle die oorlog verloor, het hulle hul Karibiese kolonies behou met die interessantste bronne (koffie, tabak, ens.). Die Kanadese was moeg vir oorlog en die Britte het ingekom en die kolonies uitgebrei.
Om hierop uit te brei toe Quebec aan die Verenigde Koninkryk afgestaan ​​is, het die Britte die regering in Quebec toegelaat om self te regeer ten opsigte van die straf- en burgerlike reg, so die inwoners was ook baie bly daaroor.
Nie 'n historikus nie, maar persoonlik geïnteresseerd in die geskiedenis van Quebec. Ek het altyd gedink dat die Wet van Quebec (1774), wat die Franse taal en die katolieke kerk in die kolonie toelaat, as 'n verraad beskou word deur Amerikaners wat in die oorlog geveg het. En dit het (as 'n rede onder baie) gelei tot die Boston Tea Party en die revolusie. Is ek verkeerd?
Ek glo ook dat Amerikaners destyds effens rassisties was, en miskien het hulle Kanadese nie regtig as 'n betroubare bondgenoot beskou nie
Dit is een van die belangrikste redes vir die [Quebec Act 1774] (http://en.wikipedia.org/wiki/Quebec_Act_ (1774)).
dit is die lang en kort daarvan. Die Britte het heelwat mag afgestaan ​​aan die tradisionele katolieke magstruktuur van Quebec. Dit het nie net beteken dat hulle militant was nie, maar hulle was ook bang vir die Amerikaners wat (waarskynlik korrek) dat ander koloniste hul kulturele voorregte sou wegneem
Quebec is nie die kolonie wat die naaste was om by die Amerikaners aan te sluit nie, dit was Nova Scotia. Die Britte in Amerika het pas die Acadiane daar ontruim en by New Englanders herbevolk. Washington was so seker dat Nova Scotia by sy land sou aansluit dat hy voorbereidings getref het om die Nova Scotia -strook by die vlag te voeg, maar dit het nooit gebeur nie. Daar was 'n paar opstande teen die Britte in die 1770's, die opvallendste was die beleg van Fort Cumberland in 1776 (ek gebruik 275 Alien Blue, vergewe my gebrek aan koppeling). Baie redes het daartoe gelei dat Nova Scotia lojaal bly aan die Britte.
Stel jou voor dat jy 'n setlaar was wat net na Nova Scotia verhuis het. U is pas afkomstig van "beskawing" en het nou die taak om nuut te begin in 'n nuwe land waar daar nie veel oor is van die ontruiming van die Acadiane nie. Hierdie mense is daarop ingestel om hul boerderye, gesinne en die oorlewing van die harde Kanadese winters te begin - hulle is nie bekommerd oor die belasting op tee en ander "onbelangrike" dinge waaroor die Amerikaners ontsteld was nie. Hierdie mense waardeer die stabiliteit wat gepaardgaan met die lewe onder Britse bewind.
Die Algonquins wat in hierdie kolonie, die Micmac, gewoon het, het ook hierdie nuwe stabiliteit geniet wat gekom het van een nasie wat die land regeer. (Onthou, dit is nadat die Franse en Britte 'n geruime tyd op hierdie gebied in oorlog was.) Hulle wou die status quo handhaaf en het dit duidelik gemaak dat as daar oorlog uitbreek, hulle in lyn sal kom met die Britte.
Oor die oorlog gepraat, die Britte het 'n aansienlik groot garnisoen in hul stad Halifax. Die Britse vloot sou sekerlik enige vlootvooruitgang deur die Amerikaners in die wiele ry, en hul grondtroepe sou die opstand in die buitelande onderdruk.
Dit was 'n kombinasie van apatie, oorlewing en vrees vir Britse en inheemse vergelding wat Nova Scotia - die 14de kolonie - laat weier het om by die Washington 's Revolution aan te sluit.
EDIT: Bron: Tans skryf ek 'n kwartaalvraestel oor hierdie onderwerp vir my 2de jaar Kanadese geskiedenisles.
Waarom het die Kanadese kolonies nie by die Amerikaanse Revolusie aangesluit nie?
Die Amerikaners het probeer, maar die Kanadese was onwillige vennote. Kanada was hoofsaaklik gevestig deur die Franse, wat natuurlik Katoliek was. As gevolg hiervan het die Katolieke geestelikes groot mag gehad, en die meeste magshouers was Katoliek. In 1774, voordat die Revolusionêre Oorlog begin het, en na die Boston Tea Party, het die Britte die Quebec -wet aangeneem. Dit is ontwerp om sekere bepalings te verminder wat Kanada moontlik tot die Amerikaanse rebellie kon laat toetree. Dit het onder meer baie gebiede (insluitend baie van die Amerikaanse Midde -Weste) aan Quebec toegeken, 'n vereiste verwyder dat getrouheid aan die protestantse geloof vereis word om in aanmerking te kom vir die amp, die Franse wet op 'n aantal gebiede toelaat en herstel die reg van die Katolieke Kerk om tiendes op te lê. Die gevolg hiervan was dat die meeste van die magshouers in Kanada hulself by die Britte aangesluit het, ten minste amptelik. Die Amerikaners het propagandaveldtogte na Kanada gelei en Montreal binnegeval, waarna hulle probeer het om Quebec binne te val, maar dit het misluk. Sonder dat mense by die saak aangesluit het, wat die Amerikaners verwag het, het die poging uitmekaar geval.
Tikfout: die Quebec -wet was 1774, nie 1744 nie.
Daar is ook 'n nogal amusante bietjie in die Statute van die Konfederasie.
Kanada wat tot hierdie konfederasie toetree, en aangrensend aan die maatreëls van die Verenigde State, word toegelaat tot en het geregtig op al die voordele van hierdie Unie, maar geen ander kolonie word tot dieselfde toegelaat nie, tensy nege state daartoe instem. .
Dit is artikel XI. & quotHeet julle, julle wil heeltemal by die cool klub aansluit, nie waar nie? . reg? & quot is beslis 'n interessante manier om die inval in Quebec op te volg.
Die Quebec-wet-waar die koning grond van die Ohio-rivier na die Mississippi aan Quebec gegee het-was ook 'n aanleiding tot die rewolusie. Dit word genoem in die Onafhanklikheidsverklaring se lys van griewe.
Amerikaners het die weste as regmatig hul ''s beskou, beslis nie Kanada nie.
Nova Scotia het amper by die rewolusie aangesluit. 'N Historiese roman uit 1942 deur Thomas Raddall ("His Majesty 's Yankees") lewer 'n uitstekende taak om te illustreer hoeveel simpatie daar vir die revolusie in Nova Scotia was. Die meeste mense wat in Nova Scotia woon, kom immers uit New England.
Ironies genoeg het die vordering van vyandelikhede wat gelei het tot die revolusie gehelp om Nova Scotia in die lojalistiese kamp te stoot. Mense wat lojaal was aan die kroon, het steeds na Nova Scotia verhuis om veiligheid te soek terwyl die konflik toeneem, wat die gewilde balans na Brittanje laat val het.
In die boek "The Neutral Yankees of Nova Scotia" uit 1937 beweer John B. Brebner dat die geografie van Nova Scotia, wat heeltemal omring deur see was, dit vir die Britte maklik gemaak het om dit te beveilig, waardeur dit 'n aantreklike plek is vir lojaliste wat die revolusie vlug. .
Wat die Franse kolonie Quebec betref, gebruik hulle die revolusie as 'n geleentheid om aansienlike waarborge van outonomie van die Britte te onttrek deur te dreig om deel te neem aan die revolusie, wat in die Quebec -wet van 1774 vervat is. Geen sulke waarborge vir die verskansing van taal, godsdiens en middeleeuse sosiale hiërargieë (wat steeds in Quebec beoefen word) is van die opstandige kolonies aangebied nie.