Die Magdalena-tuin in Kuba - Inligting
Magdalena se tuin
Die foto's is uit die tuin van Magdalena Céspedes, 'n Kubaan, wat 'n tuin besit, wat sy daagliks behandel en besproei en die nodige tyd afstaan ​​om dit netjies en weelderig te hou.
Mense wat u wil kontak, kan voorstelle of eenvoudige boodskappe stuur en skryf aan [email protected] Magdalena sal baie dankbaar wees en al die vrae beantwoord wat u aan hulle wil stel.
Die tuin (officiell: Stigting "The Garden of Daniel Spoerri - Hic Terminus Haeret") ist der Name eines Skulpturengartens bei Seggiano, rond 80 km südlich von Siena in der Toskana. Das 16 ha große Areal wurde Anfang der 1990er Jahre vom Schweizer Künstler Daniel Spoerri erworben und 1997 as Stiftung der Öffentlichkeit zugänglich gemacht. Barbara Räderscheidt ist Präsidentin der Stiftung, Vizepräsidentin ist die Künstlerin und Kuratorin Susanne Neumann. 
deur Marina Betto
Die loungebar van Hotel Vilòn nooi u elke Donderdag uit om deel te neem aan die nuwe afspraak wat die kroegman Magdalena Rodriguez van stapel gestuur het. Ek het na hierdie sitkamer gekom toe die cocktails deur Kuba geïnspireer is met Afro-Kubaanse jazz-agtergrondmusiek in die klein binnenshuise buitegebied vol plante en in die elegante kamers waar 'n diskrete en aandagtige verwelkoming u tuis laat voel.
Die Vilòn is 'n hotel wat verkry word uit 'n vleuel van die imposante Palazzo Borghese, geskep deur 'n stelontwerper, 'n interieurontwerper en 'n fotograaf, wat die indruk wek dat hy in 'n privaat huis verwelkom word. Daarom word dit gekies. baie min hotelle wat reeds in Rome met sommige buitelandse gaste heropen is.
Die amatriciana van sjef Gabriele Muro van die Adelaide-restaurant in Vilon
Hierdie kenmerkende aperitief het Mojto (limoen, kruisement, bruinsuiker, rum, soda en angostura), Daiquiri (limoen, bruinsuiker en rum), ou Kubaans (limoen, kruisement, bruinsuiker, rum en Prosecco), Kubaanse gemmer (rum, limoen en gemmerbier) met kosparing deur sjef Gabriele Muro met 'n eietydse en terselfdertyd identiteitshand, sy rigatoni all'amatriciana is perfek, 'n eerbetoon aan die Romeinse gees, maar sy oorsprong in Procida word ook gevoel in die uitgebreide vingerete wat mullet en escarole, courgetteblomme gevul met ricotta en kekerertjie-hummus meng, waar die kwaliteit van die grondstof vir die blote oog waarneembaar is.
Op die agtergrond Palazzo Borghese
Na die aperitief is dit amper vanselfsprekend om by 'Adelaide' vir aandete te bly. Gedurende hierdie tydperk is dit moontlik om op 'n paar geselekteerde terrasse van die hotel as 'n paartjie in absolute veiligheid te eet, of 'n tafel vir vier mense te vra wat uitkyk oor die geheime tuin van die sestiende-eeuse Palazzo Borghese. Kapitoliese argitektuur en dakke (250 euro per paartjie, met wynproe-spyskaart uitgesluit, terwyl u à la carte of in alle ander ruimtes 80 euro kan eet).
Kubaanse inspirasie vir Magdalena Rodriguez se skemerkelkies
Vir die volgende Donderdag-afsprake vanaf 18:00 (tafels en sitplekke volgens bespreking) wat tot Julie sal duur, het Magdalena Rodriguez Costa Ricaans van geboorte altyd 'n gemengde tema verskaf met verskillende variasies op smullekker, die Cuatro Grandes, die Long Island Ice Tea, Grateful Dead, Coco Loco, Bucanero en dan die tema van die Beautiful Season with the American, die verkeerde Negroni, Luxurious Spritz en Bellini. Hierdie kroegman wil met selfvertroue tussen meer as 40 rums, tequila, mezcal en jenewer wat hy tot sy beskikking het, met selfvertroue, en sit daardie knippie tropiese geur in die glas met speserye, blomme en aromatiese kruie, en bied dit altyd aan met 'n pragtige glimlag. Selfs sy mocktails, alkoholvrye cocktails, wat in die somer 'n plesier is wat welsyn ryk aan vrugte en vitamiene gee, is baie gevra en is onmiddellik 'Pura Vida'.
Voordat met die aftakeling van die uitstalling begin word Rooi en grys, Wou Hélène de Franchis een van haar verhale uit die tentoonstelling opneem, haar een laaste besoek gun om dit te deel met almal wat haar graag persoonlik wou sien. KYK DIE VIDEO
Vincenzo Castella vertel hoe die uitstallingsprojek van die nuwe uitstalling gebore is MIMESIS - 3de steen uit die son.
Saterdag 6 Februarie 2021 Marco Meneguzzo hy was 'n gas van Studio la Città as kurator van die uitstalling Rooi en grys. Tydens die vergadering het Marco Meneguzzo die rol wat hierdie twee materiale in die loop van die kunsgeskiedenis gespeel het, benadruk, vanaf die ontstaan ​​en tot vandag toe. KYK DIE VOLLE VIDEO
'N Gedig is 'n stad is 'n kort film van Tracey Snelling en Arthur Debert, vervaardig deur Künstlerhaus Bethanien. In 'n verhaal van Charles Bukowski se A Poem is a City, waar Snelling 'n karakter word in sy mini-stadsgees ... KYK DIE KORT
Die fotograaf Vincenzo Castella is onder die wenners van die kompetisie "Fotografie strategie 2020"Bevorder deur die Direktoraat-generaal vir Hedendaagse kreatiwiteit van MiBACT.
Exibart het 'n artikel oor die uitstalling gepubliseer met die titel Rooi en grys tans aan die gang by Studio la Città. Gaan na die artikel
Tracey Snelling is die kunstenaar wat toegeken word deur die Foundwork Artist Prize 2020, die jaarlikse toekenning vir kontemporêre kunstenaars.
Sy werk "Lost Year Motel" is vir die eerste keer in die ruimtes van Studio la Città aangebied ter geleentheid van die tentoonstelling La Musée 2, wat op 21 November 2020 geëindig het.
Ons kondig dit met graagte aan vanaf Desember 2020 Ek bestudeer die stad sal verteenwoordig Angela Caputi in die Verona-omgewing.
Giorgia Severi hy is een van die twintig Italiaanse en internasionale kunstenaars wat in die uitstalling aanwesig is Boomtyd, wat vanaf 30 Oktober 2020 tot 30 Mei 2021 by die MUSE in Trento. Kyk na die lokprent van die uitstalling.
Ons rapporteer DIE TRANS, 'n kort film oor die lewe in Los Angeles tydens die afsluiting, met werke van Brian Alfred geïnspireer deur foto's van Ben Radatz en met musiek van Four Tet.
Hiroyuki Masuyama is een van die kunstenaars wat in die uitstalling uitgestal word Ware fiksies. Visioenêre fotografie vanaf die 1970's tot vandag, die eerste terugblik wat ooit in Italië gemaak is oor die verskynsel van opgevoerde fotografie. Die uitstalling open vir Palazzo Magnani-stigting (RE) aan 17 Oktober 2020 en sal eindig op 28 Maart 2021.
Michael Najjar is een van die kunstenaars wat deel uitmaak van die nuwe uitstalling by die Galerye van Italië in Vicenza volgens titel TOEKOMS | Kuns en samelewing vanaf die sestigerjare tot môre.Die uitstalling, bedink en saamgestel deur Luca Beatrice en Walter Guadagnini onder die beskerming van die gemeente Vicenza, is aanoop vanaf 3 Oktober 2020 tot 27 Junie 2021.
Studio la Città sit sy samewerking met die Civic Museums en in die besonder met die Castelvecchio Museum voort. Hierdie keer is die hoofrolspeler van die samewerking die installasie deur die Atheense kunstenaar Costas Varotsos, geregtig Horison, 'n 1996-werk in yster en glas wat die kunstenaar, wat gewoond is aan groot en dikwels natuurlike ruimtes, waag om in die Castelvecchio-tuin te plaas.
Ter geleentheid van die herdenking vir die 50 jaar besigheid van Ek bestudeer die stad, Artnetpubliseer 'n onderhoud met Hélène de Franchis waarin die galery-eienaar oor haarself praat en die inhoud van die video onthul om die belangrikste oomblikke van haar loopbaan te vier.
Die volgende ruimte onderneming van Michael Najjar, die eerste ruimtetoeris wat die vlug aan boord van die shuttle sal dokumenteer Virgin Galactic deur Richard Branson, is deur Federica Lavarini vertel in 'n artikel wat op 17 Mei in die insetsel gepubliseer is Leeswerk, de Die Corriere della Sera.
Studio the City moes laaste ingewy het 21 Maart 2020 die uitstalling GLAS.Ongelukkig is die deure van ons uitstallingsplek weens die noodgeval in die gesondheid tydelik gesluit en is die opening uitgestel. Ons het egter vir u 'n spesiale video waardeur u in ons kamers kan delf en bewonder die werke wat uitgestal word, 'feitlik'. KYK DIE VIDEO
In hierdie video-dokumentêr Jacob Hashimoto bied 'n voorskou aan die publiek, direk vanuit sy ateljee in New York, die kreatiewe skepping van sy eerste fiets, ontwerp in samewerking met die werkswinkel Dario Pegoretti binne die projek Ciavete. KYK DIE VIDEO
Ons berig hierdie interessante video waarin Jacob Hashimoto besin oor die belangrikste daarvan werfspesifieke installasies geïnspireer deur die wêreld van virtuele werklikheid en in die besonder deur die beroemde videospeletjie Minecraft. Kyk die video!
McDonald's open sy hoofkwartier in Chicago in die West Loop-omgewing. 'N Projek nie net van ontwerp nie, maar ook van kultuur, wat beoog om die veranderinge in vandag se werk en lewenstyle aan te pak. Binne die gebou staan ​​'n groot waterval kleurvolle vlieërs: opgeskort installasie deur ons kunstenaar Jacob Hashimoto, pasgemaak om besoekers in die atrium van die nuwe gebou te verwelkom. Ph. Krediet: Garrett Rowland
Nou kan u ons ook op YouTube vind! Teken in op ons kanaal om die aanbiedings van die uitstallings wat direk deur kunstenaars en kurators uiteengesit word, te hersien.
Maandag 14-18, Dinsdag-Vrydag 9-13 en 14-18, Saterdag 9-13 (in die middag op afspraak)
Artemisa is 'n munisipaliteit in Kuba, die hoofstad van die provinsie met dieselfde naam. Voor 2011 was dit een van die 19 munisipaliteite en die een met die grootste uitbreiding en bevolking van die antieke provinsie Havana. Artemisa het van 1970 tot 2010 aan die provinsie Havana behoort. Van 1878 (die jaar waarin die provinsies Kuba gevorm is) tot 1969 behoort dit tot die provinsie Pinar del Rio. Die gemeente Artemisa het 'n uitbreiding van 642 vierkante kilometer en 'n bevolking van meer as 82 duisend inwoners (2012). Die munisipaliteit sluit die stad Artemisa (46 000 inwoners in 2012) en die dorpies in Las Cañas, El Pilar, Lincoln, Pijirigua, Mangas, Puerta de la Guira, Neptuno, El Coral is Cayajabos. Dit is geleë in die suid-sentraal van die huidige provinsie Artemisa, 60 kilometer suidwes van Havana. Die munisipaliteit grens noord met die munisipaliteite Mariel en Guanajay, in die suide met die Golf van Batabanó (wat in die Karibiese See uitloop), in die ooste met die munisipaliteite Caimito en Alquízar en in die weste met die gemeente Candelaria .
Die munisipaliteit het die bynaam "Jardín de Cuba" ("Tuin van Kuba") vanweë sy antieke koffieplase en plat landskap. Dit het ook die bynaam "Villa Roja" as gevolg van die rooi kleur van die grond.
Volgens tradisies is die gemeente Artemisa vernoem na die Artemisa-kruid (Artemisia vulgaris of Ambrosia artemisiifolia), 'n plant met 'n onmiskenbare geur- en medisinale gebruik wat in daardie lande gegroei het.
Gabi Scardi Chronologie van die artikel 20 Mei 2012
Geskiedenis van die artikel
Hierdie artikel is op 20 Mei 2012 om 08:16 geplaas.
Die tekens is diskreet, maar duidelik: hoewel die elemente van transformasie gefiltreer en onder beheer gehou word, verander die werklikheid ook in Kuba.
In die lig van hierdie oorweging kan ons die nuwighede van die elfde Havana Biënnale interpreteer, wat op 11 Mei ingehuldig is met die titel Prbcticas artнsticas e imaginarios sociales, saamgestel deur Jorge Fernbndez Torres. Uit 'n simboliese oogpunt, soos onderstreep deur die kurator, is dit ook belangrik dat die Biënnale in vorige uitgawes gekonsentreer is in die Fortaleza San Carlos de la Caba, geleë voor Habana Vieja, aan die oorkant van die baai, hierdie jaar is dit oop vir die stad en brei dit uit in al sy dele met uitstallings, installasies, kollaterale geleenthede en lewendige konserte. Die besette ruimtes is intern en ekstern van verskillende soorte: universiteite, strate, pleine en die Malekyn. Hierdie verspreiding bevorder informele gebruik en nooi interaksie uit. Trouens, baie van die intervensies van die Biënnale spruit voort uit samewerking en bied 'n vergelyking: die van 'n reeds soliede persoonlikheid met kunstenaars in die opleidingsfase, soos die geval was van Gabriel Orozco, wat as besoekende kunstenaar die studente van die ISA, Instituto Superior de Arte, in 'n werk van herontdekking en infiltrasie binne een van die wonderlikste argitektoniese komplekse wat ons kan voorstel, of deur René Francisco, wat optree as 'n ware geleier van idees en energieë, in 'n tuinburger, die konstruksie, deur sy studente, van die Generosa City, 'n stel bewoonbare strukture wat uniek en verskillend is, maar organies geartikuleer om 'n ideale stad te vorm.
'N Heel ander soort interaksie is gewek deur die vreemde Suid-Afrikaanse kunstenaar Steven Cohen, wat 'n opvoering in die strate geskep het, waarin hy probeer om, deur onmoontlike skoene, te loop, 'n sensitiewe vorm gee aan 'n gevoel van pynlike pyn en onuitspreeklike kwesbaarheid. . Cohen toets dus die emosionele beskikbaarheid van die gehoor wanneer 'n uitdrukking van behoefte uitgespreek word. Die kunstenaar beweer dat die gees van empatie en die reaksies van vrygewigheid van die publiek in Havana simptomaties alle verwagtinge oortref het.
Gelukkig en verbeeldingryk, maar nie sonder politieke implikasies nie, is eerder die werk van Glenda Leуn, eksponent van die groot kern van opkomende Kubaanse kunstenaars wat tussen Havana en Madrid woon. Leуn het die kaarte van Havana en Miami aan die twee ente van 'n swembad geteken: die swembad word 'n arm van die see, 'om 'n bad te maak' word 'n manier om 'n moontlike verhouding tussen twee oewers voorspel, geskei deur 'n eeu van spanning en sit agteroor en drink 'n Mojito aan die rand van hierdie miniatuursee, kry die gevoel van 'n hernieude geopolitieke orde en 'n herleefbare leefbaarheid.
Die hoofgroepe werke wat deur die kurator gekies is, word in die Wifredo Lam-sentrum en in die Gran Teatro de La Habana gevind. Die eerste huis bevat werke van die grootste Kubaanse kunstenaars: Carlos Garaicoa met die pragtige tapisserieë van die Fin de silencio-reeks wat insigne en gegraveerde inskripsies op die sypaadjies van die stad Marna Magdalena Campos Pons en Neil Leonard noukeurig herhaal, wat 'n opvoering oor die temas geskep het. van reis- en transmissie-identiteit en Jorge Pardo, wat 'n gesofistikeerde timmerwerk geïnstalleer het in 'n kamer van die museum waarin 'n houtpaneel gekerf is wat die kamer geleidelik sal bedek. Die Grand Theatre bied werke van kunstenaars uit verskillende agtergronde aan. Die uitleg van die uitstalling is nie streng nie, maar die lande wat verteenwoordig word, is die mees uiteenlopende. Dit is nie 'n uitgemaakte saak nie.
Gebore in 1984, voordat die seminaaruitstalling Magiciens de la Terre die kwessies van multikulturalisme, kolonialisering en postkolonialisme in die kuns na vore gebring het, het die Havana Biënnale homself aanvanklik voorgestel as 'n platform vir die kuns van destydse nie-sentrale geopolitieke gebiede, vanaf Kuba dieselfde met die die hele Karibiese gebied tot Latyns-Amerika, na Indië. Vir sommige uitgawes, met 'n komplekse konteks en 'n kuratoriale span wat gesukkel het om homself te vernuwe, is die tentoonstelling op sigself toegemaak en die belangrikheid daarvan behou as 'n vertoonvenster gerig op die binneland van die land, eerder as 'n indringende gebeurtenis op die internasionale vlak. Vanjaar is die internasionale aanwesigheid talryk, en sluit die Verenigde State in met groot uitstallings soos dié van die Ella Cisneros-versameling en wat gewy is aan Afro-Amerikaanse vroulike videokunstenaars, en kunstenaars wat deur die kuratoriumskomitee uitgenooi is, elk met sy eie aanhang van galery-eienaars, kurators, versamelaars.
Onder die kollaterale uitstallings is daar, by die Museo del Ron, 'n reuk wat deur my venster kom: Havana Cultura, 'n versiende inisiatief van die Havana Cultura Visual Arts Project om 'n groep van ses jong kunstenaars te ondersteun aan wie die projek fondse en ondersteuning bied. kuratoriaal vir die verwesenliking van 'n projek. Italië was ook teenwoordig met 'n 'Pavilion' saamgestel deur Raffaele Gavarro, wat die kunstenaars Favelli, Mottola, Rocco Orlando, Senatore en Stampone genooi het.
© REPRODUKSIE VOORBEHOU
Die term Kuba kan van Arabies kom qubbah, vandaar die woord Siciliaans cubba, koepel wat 'n reservoir bedek vir die versameling van water of fonteine. Dit is 'n spesifieke konstruksie van Arabiese oorsprong wat deur die eeue heen weerstaan ​​het, wat nog steeds die waters van 'n antidistante fontein versamel en wat 'n baie belangrike werk uit 'n argeologiese en argitektoniese oogpunt verteenwoordig, uniek in sy soort in Sisilië. geboue wat nog bestaan ​​met tipiese kenmerke van die "dammusi", vierkantig van vorm en met 'n dak soortgelyk aan 'n koepel, wat gebruik word om reënwater op te vang.
Die kubus, soos die gebbie, die keper, daar gibbiuna, daar cunnutta van water, i wattale en ek meulens, is die bewys van 'n kulturele en tegnologiese tradisie van groot historiese waarde, wat herstel moet word en beskerm moet word van die vergetelheid. 
Die gebou was die bron van watervoorsiening vir die inwoners wat in die Middeleeuse distrik Calatubo gewoon het: die waters van 'n nabygeleë fontein is deur middel van spesifieke dreine oorgedra met dieselfde funksies as die Persiese qanat, 'n stelsel van Arabiese pype van oorsprong , danksy die hange, het die water in die tenk weer opgeduik. Die fontein bestaan ​​uit 'n binnekamer met water wat in verbinding staan ​​met 'n uitwendige wasbak (groot dieredrinker) wat weer die oortollige water weer terugbring na ander klein drinkers (vir kleiner diere) wat vir altyd verlore is. Die drinkers, die gevolg van die behoefte aan verskillende boerdery-aktiwiteite, is gebou na die ontvolking van die stad Calatubo, as gevolg van die gedwonge ontsnapping van die Saracen-boere as gevolg van die etniese suiwering wat deur Frederik II uitgevoer is.
Volgens eertydse getuienisse en legendes het 'n tuin en 'n dik palmbome Kuba omring: die palmbome het skaduwee gegee, dit gedurende die warm somer afgekoel en dit moontlik gemaak om vrugtebome en groente wat in die gebied ingebring is, te verbou. 
Die Arabiese tuin toon 'n groot simboliek: dit het 'n reghoekige vorm gehad en die gebied word omring deur mure en is in vier dele verdeel (soos die vier heilige elemente, naamlik vuur, lug, water en aarde), dit word deur waterkanale gekruis, met 'n fontein wat in die middel geplaas word. 
Die restourasiewerk was deel van die Driejaarplan vir openbare werke 2012/2014 en is gefinansier deur die GAL (plaaslike aksiegroep) "Golfo di Castellammare", met die bydrae van die munisipaliteit van Alcamo (vir die herstel, konsolidasie en herontwikkeling van die terrein), om die P.S.R. Sisilië 2007-2013 (Landelike Ontwikkelingsprogram), rakende die beskerming en herwaardering van die landelike erfenis. 
Die finale doel van die restourasie was om die gebruik van dieselfde plant weer te aktiveer, tesame met die hou van die geheue van die antieke gemeenskap, wat die beskerming van die eiendom vir openbare gebruik beskerm.  Na hierdie werke het Kuba 'n trekpleister vir toeriste geword.
Die span tegnici is soos volg saamgestel: Enza Anna Parrino: algemene koördinasie- en restourasieprojek Patrizia Minà: tegnies-wetenskaplike koördinasie Riccardo Faraci: restourasieprojek en konstruksietoesig Gaetano Cusumano: restourasieprojek en konstruksietoesig, met die eksterne samewerking van die vereniging kulturele "Salviamo il Castello di Calatubo" wat gesorg het vir 'n paar historiese en menslike aspekte wat die protagonisme en die belangrikheid wat die antieke kompleks met verloop van tyd behandel het, getoon het vir die groot leuen van Calatubo.
'N Legende gekoppel aan die Cuba of Roses, vertel van 'n welige tuin naby die Kasteel van Calatubo: in die vroeë 1700's was hier die roostuin van barones Donna Gaetana De Ballis, die laaste barones van die edele familie wat die kasteel van Calatubo besit het. en van die fiefdom van 1584,  en die vrou van Giuseppe Papè Prins van Valdina en Protonotaro van die Koninkryk.
Die pragtige Gaetana is getroud deur prins Papè (baie ouer as sy) uit pure belangstelling, ontneem van ware liefde, en sy het al haar geneentheid uitgestort op haar seun Ugo Papè, wat spoedig deur sy vader beveel is om geloftes af te lê en een van die grootste biskoppe word. van die bisdom Mazara del Vallo (vandag nog onthou vir sy werke).
Weereens ontneem van die liefde, het die barones, wat tydens die huwelik 'n prinses geword het, al haar geneentheid uitgestort op haar geliefde rose, wat sy in die geheim gekweek het om nie deur hofdienaars en inwoners volgens die legende gesien te word nie. nag en in sy teenwoordigheid, en sedert haar dood in 1769, het die rose opgehou blom. Maar daar word gesê: dat sy spook, met 'n kandelaar in die hand, elke jaar in die nag van 19 Februarie die kasteel van Calatubo verlaat om Kuba te reis op soek na sy geliefde blomme.
Ander legendes word gekoppel aan die antieke Arabiese reservoir. Daar word ook gesê dat Kuba bekend was vir sy erkende eienaardigheid om die dreigende onheilspellende toekoms te profeteer deur die weerkaatsing van die volmaan in die spieël van sy helder water.
'N Ander ou legende herinner aan die verhaal van die ewige liefde tussen twee jong adellikes wat gekoppel is aan baronies van teenoorgestelde faksies gedurende die verskriklike tydperk (1300) van die broederlike baroniale oorloë vir die bestuur van leuens. 'N Verhaal van liefde en dood wat niks minder het as die meer beroemde verhaal van Romeo en Juliet nie.