Dit is selde dat ‘n mens tot ‘n boek aangetrokke voel vanweë die belofte wat die titel inhou en, wanneer dit klaar gelees is, neersit met so ‘n effense gevoel van jammerte vanweë ‘n stimulerende belewenis wat skielik beëindig word. Daarmee saam is daar ook die besef dat jy uit hierdie werk meer geput het as wat jy kon verwag het. Dit was my reaksie by die lees van hierdie heel besondere werk. Ek het van Teilhard de Chardin geweet met sy besoeke aan hierdie land en besit etlike van sy werke. Hierdie bondige biografiese studie was vir my egter ‘n openbaring en so was ook die skrywer se insiggewende stelling van die standpunt van die redelike en begrypende gelowige.
Die swerwende monnik, wat die grootste gedeelte van die boek vorm, word gewy aan ‘n simpatieke biografiese studie van Teilhard de Chardin. Dit vertel van die ontwikkeling van sy denke as natuurwetenskaplike van formaat en diep gelowige en mistiese Christen-teoloog wat poog om ‘n sintese tussen die evolusieleer van sy tyd en die Christelike teologie te bewerkstellig. Dit was ‘n eensame pad, want hy het gebots met die denke van sy kerk waaraan hy teen elke prys lojaal was. Dit is moeilik vir die leser as buitestaander om die eensaamheid van hierdie besondere gelowige te begryp. Sy werk en strewe is deur die leiers van sy kerk nie begryp nie en aan bande gelê deur hul verbod op die publikasie van sy werk. Die populariteit wat hy as denker en spreker geniet het, het vir die Katolieke kerk so ‘n verleentheid geword en hy in 1923 deur die kerk uit Frankryk na Sjina verban is. Hy gebruik egter dié geleentheid om met sy paleontologiese navorsing voort te gaan, want sy wetenskaplike werk lei hom ook tot verdieping van sy Godsbesef. Na ‘n kort terugkeer na Frankryk is hy in 1928 weer terug in Sjina en hy word betrokke by die ontdekking en vroeë beskrywing van Sinanthropos.
Vir die duur van die Tweede Wêreld Oorlog is Teilhard nog steeds in Sjina en uit kontak met alles wat in Frankryk gebeur met sy familie, vriende en kollegas in daardie tydperk. Aan die einde van die oorlog word hy toegelaat om na Frankryk terug te keer. Nooit was hy aan sy Orde, die Jesuïete, of aan sy kerk ongehoorsaam of ontrou nie. Met sy wetenskaplike publikasies en sy populariteit as spreker oor teologiese sake, bly hy vir die Katolieke kerk ’n verleentheid en vanaf 1951 is hy weer ’n banneling, hierdie keer in die VSA. Hy leef en werk vanaf hierdie basis tot sy sterwe op Paassondag 1955.