Net soos ons beskawing in 'n oorgang tussen stories is, is ook baie van ons individueel. Wanneer ons na die verskillende stories kyk, vertel ons onsself van ons lewens, sekere patrone word duidelik, en dit kan moontlik wees om in hierdie patrone twee (of moontlik meer) dominante temas te onderskei. Mens kan die "ou storie" van jou lewe verteenwoordig, en die ander die "nuwe storie." Die eerste word dikwels geassosieer met verskeie wonde wat mens in of as 'n lid van hierdie kultuur gegroei het. Die tweede storie verteenwoordig waarheen een gaan, en is in ooreenstemming met die genesing van hierdie wonde.
Hier is 'n proses genaamd "Wat is waar?" Dit is ontwerp om in die eerste plek inwonende stories te bring wat onsigbaar in ons binnekom in ons veld van bewustheid om hulle te depotenteer, en tweedens deur die mantra "Wat is waar?" Om die storiedraer in die ruimte tussen stories, die ruimte waar die waarheid beskikbaar is.
Die proses het ontstaan ​​in 'n toevlug wat ek saam met die wonderlike sosiale uitvinder gelei het Bill Kauth in 2010, en het sedertdien aansienlik ontwikkel. Ek sal hier 'n redelik oorspronklike weergawe daarvan voorlê wat die leser kan aanpas by haar eie onderrig en oefening.
Die "Wat is waar?" proses
Eerstens, elkeen wat teenwoordig is, identifiseer 'n situasie of keuse waarvoor hulle gekonfronteer word, 'n twyfel, 'n onsekerheid, iets waaroor jy "nie weet wat om te dink nie" of "weet nie hoe om te besluit nie." Op 'n stuk papier, beskryf die blote feite van die situasie, en skryf dan twee afsonderlike interpretasies van dit met die titel "Story #1" en "Story #2" neer. Hierdie stories beskryf wat die situasie beteken, die wat-wat rondom dit, wat dit sê oor die mense betrokke.
Hier is 'n voorbeeld van my eie. Toe ek die eerste konsep van Die opkoms van die mensdom Ek het begin soek na 'n uitgewer. Enamored met die skoonheid en diepte van hierdie boek wat ek soveel jare lank spandeer het, was dit met groot verwagtinge dat ek gepaste pitchpackets aan verskeie uitgewers en agente gestuur het. Ek is seker jy kan raai wat gebeur het. Nie 'n enkele uitgewer het die kleinste bietjie belangstelling getoon nie. Geen agent wou dit aanneem nie. Hoe kan iemand mislei word deur (wat ek gesien het) die diepheid van die boek se tesis en die skoonheid van die uittreksels? Wel, ek het twee verduidelikings gehad wat my gelyktydig bewoon het, gewas en afneem in hul relatiewe invloed.
Story #1 was soos volg: "Face it, Charles, die rede waarom hulle die boek verwerp, is eenvoudig dat dit nie baie goed is nie. Wie is jy om so 'n ambisieuse meta-historiese verhaal te probeer? Jy het nie 'n PhD in enige van die velde waaroor jy skryf nie. Jy is 'n amateur, 'n dilettante. Die rede waarom jou insigte nie in die boeke is wat jy gelees het nie, is dat hulle te triviaal en kinderagtig is vir enigiemand wat dit pla. Miskien moet jy teruggaan om skool toe te tree, jou bydrae te betaal, en eensydig gekwalifiseer word om 'n beskeie bydrae tot die beskawing te maak wat jy in jou sophomoriese opstandigheid so gerieflik verwerp. Dit is nie ons samelewing wat verkeerd is nie, dit is dat jy dit nie kan sny nie. "
En hier was Story #2: "Die rede waarom hulle die boek verwerp, is dat dit so oorspronklik en uniek is dat hulle nie 'n kategorie het om dit in te sit nie, en selfs nie om dit te sien nie. Daar kan verwag word dat 'n boek wat so uitdagend is vir die definisie-ideologie van ons beskawing, verwerp word deur die instellings wat op daardie ideologie gebou is. Slegs 'n generaal wat van buite 'n gevestigde dissipline kom, kan so 'n boek skryf; Jou gebrek aan 'n wettige plek in die kragstruktuur van ons samelewing is wat die boek moontlik maak, en terselfdertyd, wat maak vinnige aanvaarding so ontwykend. "
Daar is verskeie kenmerke van hierdie verhale waardig. Eerstens kan 'n mens nie onderskei op grond van rede of bewyse nie. Albei pas die feite by. Tweedens, dit is baie duidelik dat geen storie 'n emosionele neutrale intellektuele konstruksie is nie; elkeen is nie net verbind tot 'n emosionele toestand nie, maar ook aan 'n lewensverhaal en 'n konstellasie van oortuigings oor die wêreld. Derdens, elke verhaal gee natuurlik aanleiding tot 'n ander aksie. Dit kan verwag word: stories bevat rolle, en die stories wat ons onsself van ons lewens vertel, voorskryf die rolle wat ons self speel.
Nadat elke persoon 'n situasie en twee stories daaroor neergeskryf het, vergader almal in pare. Elke paar het 'n spreker en 'n vraagtekenaar. Die spreker beskryf wat hy of sy geskryf het, ideaal net 'n minuut of twee om dit te doen. Dit neem net so lank om die noodsaaklikhede van die meeste stories oor te dra.
Die luisteraar wat na die spreker kyk, vra dan: "Wat is waar?" Die spreker reageer deur te praat wat ookal waar is in die diep luisterende aandag van die vraagster. Sy kan sê, "Story #1 is waar" of "Story #2 is waar," of sy mag sê, "Eintlik dink ek wat waar is, is hierdie derde ding ..." of "Wat is waar, ek wens ek kon glo Storie # 2, maar ek is bang die eerste storie is waar. "
Na die reaksie volg die navraagder op met "Wat is nog waar?" Of, as die antwoord net meer verhaal was, miskien met "Ja en wat is waar?" Ander nuttige vrae is: "As dit waar is, wat is die waarheid? waar? "en" Wat is die waarheid nou? "'n Ander manier om die proses uit te voer, is eenvoudig om die aanvanklike vraag," Wat is waar? ", weer en weer te herhaal.
Dit is 'n subtiele, onvoorspelbare en hoogs intuïtiewe proses. Die idee is om 'n ruimte te skep waarin die waarheid kan voorkom. Dit kan dadelik gebeur, of dit kan 'n paar minute neem. Op 'n stadium sal die spreker en die vraagteken voel dat die waarheid wat uitgekom het, uitgekom het. Die vraagsteller kan dus sê: "Is jy klaar vir nou?" Die spreker sal waarskynlik ja sê of dalk sê: "Eintlik is daar nog een ding ..."
Dikwels is die waarheid wat uitkom, oor die spreker se ware gevoelens oor die saak, of iets waarvan sy ongetwyfeld weet. Wanneer dit uitkom, is daar 'n gevoel van vrylating, soms gepaard met 'n sugagtige uitaseming van asem. Na aanleiding daarvan kan die spreker 'n mini-krisis gaan, 'n poging om te vermy deur die situasie te intellektualiseer. Die vraagster se werk is om dit te verkort en weer te keer na "Wat is waar?" Wanneer die verborge waarheid uitkom, is dit gewoonlik baie voor die hand liggend en dikwels ook paradoksaal, ietwat verrassend, iets "reg voor my gesig wat ek nie kon sien nie. "
Enkele voorbeelde van waarhede
Om jou 'n beter smaak te gee vir wat uit hierdie proses kom, is hier enkele voorbeelde van waarhede wat ek gesien het:
"Wie skat ek? Ek het al my keuse gemaak! Al hierdie rasionalisering is net my manier om my toestemming te gee. "
"Jy weet, die waarheid is dat ek nie meer omgee nie. Ek het myself gesê, ek moet omgee, maar eerlik, ek doen dit net nie. '
"Die waarheid is, ek is net bang vir wat mense sal dink."
"Die waarheid is, ek gebruik vrees om my spaargeld te verloor as 'n dekking vir waarvoor ek regtig bang was: dat ek my lewe mors."
As die spreker aanhou om oor die waarheid te dans, kan die vraagster, as hy dit sien, 'n offer aanbied volgens die lyne van "Is dit waar dat ..."
Die belangrikste "tegnologie" in hierdie proses is wat sommige mense "houruimte" noem. Die waarheid kom as 'n geskenk, en word deur die krake tussen ons verhale opgewek. Dit is nie iets wat ons kan uitvind nie; Dit kom eerder, ten spyte van ons pogings om dit uit te vind. Dit is 'n openbaring. Om ruimte daarvoor te hou, kan baie geduld, selfs sterkte vereis, aangesien die verhale en hul gepaardgaande emosies ons probeer betrek.
Sodra die waarheid uitgekom het, is daar niks anders om te doen nie. Die proses is klaar, en na 'n oomblik van stilte, praat die spreker en die vraagtekenaar.
Sommige prosesse soos hierdie aanmoedig die spreker om 'n soort verklaring of toewyding te maak gebaseer op die waarheid wat sy ontdek het. Ek raai dit aan. Die waarheid oefen sy eie krag uit. Na hierdie realisasies, het aksies wat een keer ondenkbaar gewees het, vanselfsprekend geword; situasies wat hopeloos donker geword het, word kristalhelder; Angsse interne debatte verdwyn deur hulself, sonder enige stryd om hulle los te laat. Die proses "Wat is waar?" Bring iets nuut in die veld van aandag en dus in ons self. Inderdaad, 'n ander vraag val agter die van "Wat is waar?" Die ander vraag is: "Wie is ek?"
Dieselfde geld vir die ervarings van die natuur, dood, verlies, stilte, ensovoorts. Die waarheid wat hulle bring, verander ons, laat die storie los. Niks moet gedoen word nie, maar daar sal nog baie gebeur.
Van Ons Stories Terug na die Waarheid
Ek het opgemerk dat die lewe self 'n soort van 'Wat is waar?' Dialoog met elkeen van ons. Ervarings inval op watter storie ons bewoon, wat ons van verhaal en terug na die waarheid bring, en ons nooi om dele van onsself te herontdek wat ons verhaal uitgelaat het. En die lewe is genadeloos in sy ondervraging.
Wat die lewe vir ons doen, ons, as deel van ander se lewens, kan vir hulle doen, op persoonlike vlak sowel as op die vlak van sosiale, geestelike en politieke aktivisme. Op 'n persoonlike vlak kan ons die gereelde uitnodigings weier om deel te neem aan die dramas wat mense skep wat 'n verhaal van blameer, oordeel, wrewel, superioriteit en so meer versterk.
'N Vriend roep om te kla oor haar ex. "En toe het hy die senuwee gehad om net in die motor te sit en te wag en my te laat sak en vir hom sy aktetas te bring." Jy moet veroordeel word en bevestig die storie van "Is hy nie vreeslik nie en is jy nie goed. "In plaas daarvan kan jy" Wat is waar? "(in vermomde vorm) speel, miskien bloot deur die naam te noem en aandag te gee. Jou vriend kan jou met jou vererg omdat hy geweier het om by haar storie aan te sluit; Soms sal dit gesien word as verraad, net soos enige weiering om te haat is. In die feit dat jy dalk agterkom dat jy 'n storie agterlaat, kan jy ook agter die vriende wat dit met jou bewoon het, agterbly. Dit is nog 'n rede vir die eensaamheid wat so 'n kenmerkende kenmerk van die ruimte tussen stories is.
Die reis van die ou normale na die nuwe is vir baie van ons 'n eensame reis. Interne en eksterne stemme het ons vertel ons was mal, onverantwoordelik, onprakties, naïef. Ons was soos swemmers wat gesukkel het deur dun seë, wat net 'n af en toe desperate asem van die lug kry om ons te laat swem. Die lug is die waarheid. Nou is ons alleen nie meer nie. Ons het mekaar om mekaar vas te hou. Ek het sekerlik nie uit die self-twyfel rondom my boek gekom deur 'n paar heldhaftige persoonlike moeite, moed of moed. Ek staan ​​in 'n nuwe storie, in soverre ek dit doen, danksy belangrike hulp op sleutelmomente. My vriende en bondgenote hou my daar wanneer ek swak is, soos ek hulle hou as ek sterk is.
Sonder ondersteuning, selfs al het jy 'n ervaring van universele eenheid, wanneer jy terugkeer na jou lewe, jou werk, jou huwelik, jou verhoudings, is hierdie ou strukture geneig om jou weer in ooreenstemming met hulle te trek.
Geloof is 'n sosiale fenomeen
Met uitsonderlike uitsonderings kan ons nie ons oortuigings sonder versterking van mense rondom ons hou nie. Geloof wat wesenlik afwyk van die algemene sosiale konsensus is veral moeilik om te onderhou. Dit vereis gewoonlik 'n soort heiligdom, soos 'n kultus, waarin die afwykende geloof konstant bevestig word, en interaksie met die res van die samelewing is beperk. Maar dieselfde kan gesê word vir verskillende geestelike groepe, voornemende gemeenskappe, en selfs konferensies soos dié waaroor ek praat. Hulle bied 'n soort broeikas vir die brose, naserende oortuigings van die nuwe storie om te ontwikkel. Daar kan hulle 'n bedwortel groei om hulle te onderhou van die aanvalle van die wrang klimaat van geloof buite.
Om so 'n broeikas te ontdek, kan tyd neem. Iemand wat onlangs 'n konvensionele wêreldbeskouing verlaat, kan alleen voel in haar verwerping daarvan. Nuwe oortuigings binne haar, wat sy as ou vriende erken, intuïties uit die kinderjare, maar sonder enige artikulasie van daardie oortuigings deur iemand anders, kan hierdie oortuigings nie stabiliseer nie. Dit is weer waarom dit so belangrik is om predikers vir die koor te hê sodat sy die koor se harde sang kan hoor. Soms kry mens 'n heeltemal nuwe stuk van die Verhaal van Interbeing dat niemand nog artikuleer het nie, waarvoor daar nog geen prediker of koor is nie. Maar selfs dan is daar geeste wat meer en meer van ons wag, aangesien die nuwe storie kritieke massa bereik.
Dit gebeur in ons tyd. True, die instellings wat op skeiding gebou is, verskyn groter en sterker as ooit, maar hul fondasie het verkrummel. Minder en minder mense glo regtig in die heersende ideologieë van ons stelsel en hul toewysing van waarde, betekenis en belangrikheid. Hele organisasies aanvaar beleide wat in privaatheid nie een van hul lede stem nie. Om 'n geknipte analogie te gebruik, 'n blote maand voor die Berlynse Muur afgebreek is, het geen ernstige waarnemer voorspel dat so iets gou kan gebeur nie. Kyk hoe kragtig die Stasi is! Maar die onderbou van mense se persepsies het lank verloop.
En so is ons s'n. Die nuwe storie bereik kritieke massa. Maar het dit dit bereik? Sal dit dit bereik? Miskien nog nie heeltemal nie. Miskien is dit net op 'n punt, 'n oomblik van equipoise. Miskien het dit net die gewig van nog een persoon nodig om nog een stap in te neem interbeing om die balans te swaai. Miskien is daardie persoon jou.
Uittreksel uit Hoofstuk 33 van: