Onder koning Lodewyk XIV het die belangstelling in hierdie tydverdryf aan die howe geweldig toegeneem vanweë die koning se persoonlike deelname aan die opvoerings - onder andere op vyftienjarige ouderdom in die rol van die son in Benserade se Ballet de ja nuit (1653 , musiek van Lully) en op 47 jaar as die nimf in l 'Eglogue de Versaill es (1685).
Teen 1830 het die invloed van die Romantiek sy stempel op ballet afgedruk. Die bonatuurlike en droom-elemente soos lug-, water- en bosgeeste is uitgebeeld. Balletdanseresse het in die tydperk ook vir die eerste keer "sur Ie pointe" begin dans om die bonatuurlike en die swewende effek van die geeste goed te kon uitbeeld. Die tweede helfte van die 1e eeu word as 'n tydperk van agteruitgang beskou. Akrobatiese toertjies is in ballet gebruik en die eindresultaat was 'n soort revue. Met Serge Diaghilef (1872-1929) se koms na Wes-Europa het die klassiek-romantiese ballet nuwe groeikrag gekry. Die moderne dans is toe al 'n hele aantal jare beoefen.
Die Engelse balletkultuur het waarskynlik sy oorsprong aan die howe van die Tudors en die Stuarts gehad, maar ware ballet het eers aan die begin van die 18e eeu ontstaan met die verskyning van John Weaver (1673-1760) , danser, choreograaf, balletmeester en gebarespeler. Weaver het baie belangrike verhandelinge oor uiteenlopende ballet elemente geskryf. Hoewel ballet in Engeland ook in 1848 in 'n soort revue verval het, het die Deen Adeline Genée in 1897 'n nuwe tydperk laat aanbreek. Anna Pavlova het ook met haar besoeke tussen 1908 en 1930 groot invloed uitgeoefen. Diaghilef het met sy Engelse toer in 1911 'n hele aantal Britse dansers en danseresse in diens geneem. Sy Ballets Russes het sterre soos Vera Savina, Alicia Markova, Anton Dolin en Lydia Sokolova opgelewer. Ook die twee grondleggers van die hedendaagse balletkultuur in Engeland, Marie Rambert (geb. 1888) en dame Ninette de Valois (geb. 1898), kom uit die Diaghilef-stal. Ninette de Valois was in 1931 betrokke by die stigting van die Vic-Wells Ballet. Toe dié gesels kap in 1946 sy naam na die Sadler's Wells Ballet verander, was sy steeds die direktrise. In 1956 het die geselskap na die Royal Opera House, Covent Garden, verhuis, en staan sedertdien as The Royal Ballet bekend. Frederick Ashton het dame Ninette de Valois in 1964 as direkteur opgevolg.
In die tweede helfte van die 19e eeu het ballet in Frankryk onder Italiaanse invloed al hoe meer in die rigting van akrobatiek, revue en vaudeville ontwikkel. Aan die begin van die 20e eeu was daar egter 'n nuwe oplewing van die klassiek-romantiese ballet by die Paryse Opera onder leiding van die direkteur Jacques Rouché (1862-1957). Hierdie oplewing is gedeeltelik te danke aan die Italiaanse prima ballerina Carlotta Zambelli (1877-1968), wat aan die Paryse Opera verbonde was. Die werklike oplewing het egter van Rusland gekom toe Serge Diaghilef in 1909 met die wêreld se beste danskunstenaars, soos onder andere Pavlova, Nizjinski, Fokine en Ida Rubenstein, van die Marijinskiteater in St. Petersburg na Parys getrek het. Sy Ballets Russes het van die beste talent getrek, selfs musici soos Strawinski. Toe die Ballets Russes in 1929 met Diaghilef se dood ophou bestaan, het die Compagnie des Ballets (russes) de Monte-Carlo in sy plek gekom. Stigters van die geselskap was René Blum (1878-1942) en die voormalige Kosak-offisier kol. Vasili de Basil (1888-1951). Ná die Tweede Wêreldoorlog het verskeie nuwe balletgeselskappe in Frankryk ontstaan en verdwyn. Teen die einde van die sestigerjare het groepe soos die Ballet-Théätre Contemporain en die Théätre Français de la Danse ontstaan, maar die onaantasbare posisie van die Paryse Opera het weinig ruimte gelaat vir nuwe talent. AI wat geblyk het redelik bestand te wees teen die Opera se invloed, was groepe buite Parys, en sekere ballet-kategorieë waarin die vertoonelement van die verskeidenheidskonsert die opvallendste was. Ronaid Petit (geb. 1924) was die belangrikste verteenwoordiger hiervan en het groot sukses behaal. Van sy bekendste werke is Carmen (1949), Le Loup (1953), Deuil en Vingt Quatre Heures (1953), Cyrano de Bergerac (1959), en Pelléas et Mélisande (1969), wat spesiaal vir die prima ballerina Margot Fonteyn geskep is.
Ballet in Suid-Afrika het sy ontstaan waarskynlik sowat 180 jaar gelede in Kaapstad gehad, waar balletmeesters van die buiteland dansopvoerings op die destydse Boerenplein aangebied het. Anna Pavlova se besoek aan Suid-Afrika in 1925 het 'n geweldige belangstelling in ballet wakker gemaak. Die South African Dance Teachers Association en verskeie takke van die Royal Academy of Dancing is as gevolg van haar besoek gestig. Die Universiteit van Kaapstad het in 1932 'n balletskool geopen en só het dié universiteit die eerste ter wêreld geword met 'n departement vir ballet. Rade vir Uitvoerende Kunste is in 1963 in al vier provinsies deur die Regering aangestel. Met die finansiële steun wat die Regering aan die rade gee, kon die balletgeselskap van die Universiteit van Kaapstad 'n groep heeltydse professionele dansers in diens neem. Tussen 1963 en 1965 het die vier rade, naamlik Kruik (die Kaaplandse Raad vir die Uitvoerende Kunste), Naruk (die Natalse Raad vir die Uitvoerende Kunste), Sukovs (die Streeksraad vir die Uitvoerende Kunste van die OVS) en Truk (die Transvaalse Raad vir die Uitvoerende Kunste), balletgeselskappe gestig. Die twee kleiner rade, Naruk en Sukovs, het dit egter nie lonend gevind nie, en ongeveer 12 jaar ná die stigting daarvan het hulle hul balletgeselskappe ontbind.
Tourne: 'n draai op albei bene
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Ballet&oldid=2113549"
Last edited on 21 Januarie 2020, at 19:00