'N Skerpiese tyd sonder gelag - Artikels - 2022
Deur Michael George
Wanopvattings oor die Middeleeue (2003)
Inleiding: 'n Algemene misvatting oor die Middeleeue is dat ons middeleeuse voorvaders nie 'n humorsin gehad het nie. So 'n houding het moontlik ontstaan ​​as gevolg van wetenskaplike en klaskamer-belangstelling in ernstiger sake; Middeleeuse humor word nie naastenby soveel bestudeer of geleer as ernstiger onderwerpe nie - godsdiens, filosofie, oorlogvoering, hoë literatuur. En: "Geleerdes van Middeleeuse literatuur volg 'n lang tyd die neiging om strokiesprente van ernstige genres te skei, sodat komiese elemente in 'n 'ernstige' werk gesien word as 'n estetiese fout wat nie met die algemene doel van die werk versoenbaar is nie, of as 'n blote suikerbedekking die kern van die betekenis van die werk ". Middeleeuse mense het inderdaad 'n sin vir humor gehad. Hulle het grappies vertel, te perd gespeel en aan 'n verskeidenheid ontspanningsaktiwiteite deelgeneem. En geleerdheid begin komedie en lag as betekenisvol herken.
Terwyl die oorgrote meerderheid geleerdes hul toespits op die ernstige kant van die Middeleeue, het 'n aantal die waagstuk van humor en lag aangedurf. Johan Huizinga sien byvoorbeeld dat lag, humor, grap, grappies en die strokiesprent verband hou met die onderwerp van sy boekspel. Mikhail Bakhtin gaan verder. Middeleeuse en Renaissance-samelewing bestaan ​​vir Bakhtin uit twee ideologieë. Die amptelike ideologie was heeltemal ernstig. 'N Nie-amptelike, subversiewe ideologie het ook bestaan, en hierdie ideologie bevat daarin ondermynende volkselemente wat deur hul humor in stryd met die amptelike kultuur was. Volgens Bakhtin was die Middeleeuse samelewing die slagveld vir hierdie twee mededingende ideologieë. Alhoewel baie geleerdes hulle sou waarsku met die gebruik van Bakhtin se idees, was Rabelais en His World 'n baie invloedryke boek wat heeltemal nuwe maniere oopgemaak het in kulturele studies, paaie met humor.
Vir Middeleeuse denkers was lag 'n ingewikkelde onderwerp, miskien meer kompleks as wat dit vir die meeste van ons is. Dit word beskou as 'n fundamentele deel van die menslike natuur, soos die woorde van Notker Labeo, 'n monnik van St. Gall wat in 1022 oorlede is, aandui: 'homo est animal rationale, mortale, risus capax' ('Man is a rational, morele dier, in staat om te lag "). Maar hierdie beginsel het die saak net bemoeilik eerder as om dit te vereenvoudig. Die vraag het gebly: is lag goed of kwaad, en vir wie is lag geskik? Of geestelikes beskeie denkers soos Walter van Châtillon moet spot of nie. Gedragboeke en godsdiensreëls lewer kommentaar op die lag. Gedragboeke soos Ratis Raving en Pecock se Reule of Crysten Religioun het benadruk dat lag in matigheid aanvaarbaar is. Uiteindelik het die Middeleeue as 'gevaar, noodsaaklikheid, potensiële bruikbaarheid' gekyk na die lag.