Sy word nie kwaad nie. Dit is moontlik die probleem. Dit is verseker die oorsaak. Die rede hoekom sy nou sit waar sy sit. Te veel fokken sluk. Alles sit dik in haar keel en oor die jare gaan niks meer af nie. Dit hang net uit tussen haar mond en haar brein. Verdik. Opgestop.
Een aksie en sy sien die realiteit om haar. Elke dag word die boks Rice Crispies uitgehaal in ‘n egalige aksie. Sy kyk nie eers waar die boks is nie. Haar linker hand maak die kas oop en haar regterhand gryp die boks. Niks dramaties nie, net outomaties soos al die ander aksies in haar lewe. Staan op, drink water, laat die hond uit, sit die ketel aan, maak die kinders wakker, haal die fokken Rice Crispies uit. Outomaties, slaap, werk, slaap, werk en tussen alles die onrealistiese verdwyn in ‘n wêreld wat nooit sal bestaan nie. ‘n Wêreld sonder haglike roetine, ‘n wêreld met passie, liefde, seks en tyd, genoeg tyd…maar nie vandag nie.
Nou sit sy, op die grond, tussen die smack crakles en pops. Die stamp is gestamp, sy is nie gelukkig nie. Sy het probeer glo sy is, maar sy is nie.