As jy nie 'n oplossing kry nie, kan jy veronderstel dat jy 'n oplossing het en kyk wat jy daaruit kan aflei (werk "agteruit").
Die studie van heuristiek in menslike besluitneming is deur die Israeliese sielkundiges Amos Tversky en Daniel Kahneman ontwikkel, maar die konsep is oorspronklik deur die Nobelpryswenner Herbert A. Simon voorgestel. Simon se oorspronklike, primêre navorsingsonderwerp was probleemoplossing, en gedurende sy navorsing hy het bevind dat ons binne 'n sogenaamde begrensde rasionaliteit funksioneer. Hy het die term "satisficing" geskep wat op 'n situasie dui waar mense oplossings soek of keuses of besluite aanvaar wat "goed genoeg" vir hulle situasie is, maar wat geoptimaliseer kan word.
Rudolf Groner het die geskiedenis van heuristiek vanaf die ontstaan daarvan in antieke Griekeland tot en met kontemporêre werke ontleed en 'n kognitiewe styl "heuristiese versus algoritmiese denke" voorgestel wat aan die hand van 'n geldige vraelys geassesseer kan word.
In 2002 het Daniel Kahneman en Shane Frederick beweer dat kognitiewe heuristiek deur middel van 'n onbewustelike attribuutvervangingsproses werk. Wanneer iemand 'n oordeel (van 'n "teikenattribuut") uitoefen wat moeilik berekenbaar is, kan dit met 'n makliker berekenbare "heuristiese attribuut" vervang word.
Verteenwoordigendheidsheuristiek – 'n Verstandelike kortpaadjie wat gebruik word wanneer daar oor die waarskynlikheid van 'n onseker gebeurtenis besluit word. Of, die beoordeling van 'n situasie op grond van die mate waarin die vooruitsigte soortgelyk is aan die prototipes wat in 'n persoon se denke bestaan. Die waarskynlikheid van twee gebeure gesamentlik kan nie groter wees as dié van die twee gebeure individueel nie. Om hierdie rede kan die verteenwoordigendheidsheuristiek 'n voorbeeld van die konjunksiedwaling wees (conjunction fallacy).
Stygende verbintenis – Beskryf die verskynsel waar mense 'n stygende verbintenis tot 'n besluit regverdig, gebaseer op die kumulatiewe voorafgaande "verbintenis", ondanks nuwe getuienis wat daarop dui dat die koste van die voortsetting van die besluit swaarder as die verwagte voordeel weeg.
Familiariteitsheuristiek – 'n Verstandelike kortpaadjie wat op verskeie situasies toegepas word waarin individue aanvaar dat die omstandighede wat die voorafgaande optrede onderlê, steeds vir die huidige situasie geld, en dat die vorige optrede dus op die nuwe situasie toegepas kan word. Dit kom veral voor wanneer die individu 'n hoë kognitiewe lading ervaar.
Daar is verskillende maniere waarop kognitiewe kaarte gevorm en gebruik word. Die eerste is deur die gebruik van bakens. Dit kom voor wanneer 'n persoon 'n geestesbeeld gebruik om 'n verhouding, gewoonlik afstand, tussen twee voorwerpe te skat. Tweedens is daar roetekennis, en dit word oor die algemeen ontwikkel nadat 'n persoon 'n taak uitgevoer het en die inligting van daardie taak aan iemand anders oordra. Derdens is deur opname. 'n Persoon skat 'n afstand gebaseer op 'n geestesbeeld wat volgens hom of haar soos 'n werklike kaart lyk. Hierdie beeld word gewoonlik geskep wanneer 'n persoon se brein regstellings aan vorms begin aanbring, en word op vyf maniere voorgestel: 1. Reghoekige partydigheid is 'n geneigdheid om vorms reguit maak en alles 90-grade hoeke te gee. 2. Simmetrieheuristiek is die neiging om aan vorms of geboue as meer simmetries te dink as wat in werklikheid die geval is. 3. Rotasieheuristiek is mense se geneigdheid om 'n natuurlik verwringde vorm in hulle gedagtes reguit te maak. 4. Inlynstellingsheuristiek is soortgelyk aan laasgenoemde, en kom voor waar mense voorwerpe in hulle gedagtes in lyn stel en meer reguit maak as wat in werklikheid die geval is. 5. Relatiewe posisieheuristiek: mense distansieer bakens onakkuraat gebaseer op hoe goed hulle daardie spesifieke item onthou.
Nog 'n metode vir die ontwikkeling van kognitiewe kaarte is deur middel van ouditiewe opneming wat op mondelinge beskrywings gebaseer is. Deur die kognitiewe kaart van een persoon se visuele opneming te gebruik, kan iemand anders 'n geestesbeeld van bv. padaanwysings vorm.
'n "Heuristiese instrument" word gebruik wanneer 'n entiteit X bestaan ten einde begrip van, of kennis rondom 'n ander entiteit Y te bewerkstellig. 'n Goeie voorbeeld is 'n model. Aangesien dit nooit identies is aan dit wat uitgebeeld word nie, is dit 'n heuristiese instrument wat kennis rondom die gemodelleerde voorwerp moontlik maak. In hierdie sin kan stories, metafore, ens. ook heuristies genoem word.
"Heuristiek" word dikwels ook as 'n naamwoord gebruik om 'n prosedure of metode te beskryf. Filosowe van die wetenskap beklemtoon die belangrikheid van heuristiek in kreatiewe denke en die konstruering van wetenskaplike teorieë.
Dieselfde redenasie geld vir patentereg. Patente is geregverdig op grond daarvan dat uitvinders beskerm moet geniet om hulle tot verdere uitvindings aan te spoor. Daar word dus aangevoer dat dit in die samelewing se belang is dat uitvinders 'n tydelike monopolie op hulle idees het sodat hulle vir 'n beperkte tydperk beleggingskoste kan herwin en ekonomiese wins kan maak. In die Verenigde State is die duur van hierdie tydelike monopolie 20 jaar. Nes die ouderdom van drankgebruik, behoort die spesifieke tydsduur vir elke produk na regte te verskil ten einde doeltreffend te wees.
Stereotipering is 'n soort heuristiek wat deur alle mense gebruik word om opinies te vorm van dinge wat hulle nog nooit gesien of ervaar het nie. Dit dien as 'n verstandelike kortpaadjie om alles te assesseer – van die sosiale status van 'n persoon op grond van sy optrede, tot die aanname dat 'n plant wat hoog is en 'n stam en blare het, 'n boom is – al het die persoon wat die evaluering doen, daardie spesifieke boomsoort nog nooit gesien nie.
Stereotipes, soos beskryf deur die joernalis Walter Lippmann in sy boek Public Opinion (1922), is die prentjies in ons gedagtes wat rondom ervarings sowel as dit wat van die wêreld gehoor het, gebou is.