Die restaurant word vervang met egte padkos: Derduisende tafels teen die randsteen wat enigiets denkbaar aanbied. Kampala het ’n hart. ’n Leeftyd reis ek al, en ek het geleer dat die vinnigste toegang na ’n stad se hart deur sy kosmarkte lê.
Die pigmeë is ’n vreemde volkie, byna soos die Aborigine van Australië – op die oog af primitief, maar in der waarheid van die boeiendste volke op aarde. Hulle is waarlik geaard, ken die wildernis soos die palm van hulle hand en het die ekologiese voetspoor van ’n wilde dier.
Maar wat hulle waarlik uniek maak, is dat hulle nie kan blaf nie. Wanneer hulle opgewonde word, begin hulle jodel. Juis hieroor bring die jagters klokkies aan ’n halsband aan sodat hulle die hondjies kan volg wanneer hulle spoor vat.
Toe die jagters ons sien, het hulle die bos in gevlug, maar ons tolk het dit reggekry om hulle weer uit te lok, want ek wou bittergraag die hondjies van nader beskou. Toe die pigmeë agterkom ek stel waarlik in hulle jagkultuur belang, het hulle skielik vriendelik en behulpsaam geraak. Ons het teen die pad gaan sit, die hondjies is effe onwillig
Jagters bly maar ’n vreemde spesie, en soos ons hier oor kalibers en koeëlpunte gesels, so praat die woudjagters
van spiespunte, die beste hout vir die skag, en natuurlik oor die meriete van hulle honde. Ek was in die hemel, het foto’s en notas geneem en, die belangrikste van alles, probeer om die gees van die oomblik te onthou.
Toe sien ek die jagklokkies om die hondjies se nek: Brons en die grootte van ’n kruisblom, die rowwe hale van die smid se hamer en vyl nog duidelik sigbaar, en om die hond se nek vasgemaak met ’n repie vyebas.
“By die Sauriyakomark in Kampala, natuurlik,” was die antwoord, asof dit ’n plek is wat ek elke dag besoek.
“wyl U ander seën” en om die dood vasgeklou. Ná ’n reis uit die hel het ons by ’n plankmuur gestop met ’n enkele smal deurgang. Aan die reuk van gerookte vis, fietse vol piesangtrosse en die teenwoordigheid van mense het ek dadelik geweet: “Ek is hier!”
’n Maand gelede het ek, terwyl ek op pad was na die Soedan, weer in Kampala ’n draai gemaak. Ek het twee dae gehad om visums te kry en voorraad aan te koop. Skielik het ek die Sauriyakomark onthou en weer ’n bodaboda gehaal.
Tot my verwarring het ons voor ’n afskuwelike neo-Chinese gebou gestop. Dit kon tog nie die fabelagtige Sauriyako wees nie?
Teen my wil het ek die gebou binnegestap en vergeefs gesoek na die klokkiestalletjies. Toe ek later uitstap, sien ek ’n paar verkopers met hulle uitstallings, vasgepen tussen die teerpad en ’n rioolsloot.
Ek weet, ek weet, die lewe moet voort, teen ’n nuwe pas. Maar die trope was nog altyd beroemd vir malse biodiversiteit: aan diere, mense en kulture.