Jean Bouvier – Dagloper | Dartel Stappies
Category Archives: Jean Bouvier – Dagloper
Kortverhaal van Jean Bouvier – Dagloper.
Jean Bouvier – Dagloper – Hoofstuk 10
Aimée vat ‘n slukkie van haar wyn, haal ‘n sigaret uit haar pakkie en steek dit aan. Sy sak terug in haar stoel en laat haar kop op die leuning rus, stadig blaas sy die rook die lug in en sug saggies. Sy het al so baie stories oor die vampiere van Bordoux gehoor, die ou mense in die kontrei, veral in die naby geleë Vayres op die oewer van die La Dordogne rivier waar haar Pa ‘n naweek huis het.
Aimée se gedagtes gaan terug na die ou huishoudster Frances. Frances het male sonder, tal as Aimée by haar in die kombuis sit, as sy kosmaak, haar aangestaar en net haar kop geskud en sag geprewel; “As jy maar net weet my kind, as jy maar net weet”.
“Tante, ek het so baie die fabels van vampiere en daglopers en al daai twak gehoor, nie dat ek ‘n word daarvan glo nie, maar Tante wil tog seker nie regtig hê ek moet dié storie glo nie. As my ma ‘n vampier is of was dan moet ek ook mos een wees of is dit nie oorerflik nie? En waar is die kamtige Markies Lefebvre nou. Leef hy nog hier in Bordoux, het hy ook kinders en waar is my oupa dan nou?
Het my Pa geweet hy trou met ‘n Vampier?”
“Aimée, kind stadig nou, een vraag op ‘n keer, kom ek ….
“OH NEE TANTE!, als, ek wil nou als hoor” val Aimée tante Gabriël verergd in die rede
“Kom ons gesels oor ons vakansie. As ons daar is het ons baie tyd, jy kan dan al die vrae vra wat jy wil, ek sal antwoord soos ek die storie by jou ma gehoor het”
“Tante, ek gaan nêrens heen voor ek nie weet wat op my wag nie, so of Tante antwoord my vrae nou of ek gaan huistoe en ons gaan nie met vakansie nie” sê Aimée verergd, vat nog ‘n sluk wyn en kyk Tante Gabriël in afwagting aan.
Aimée sien hoe Tante Gabriël half ongemaklik rond skuif en versterk net haar blik. “Goed my kind jy sal maar weer moet vra, jy het so vining gepraat ek kan nie als onthou wat jy gevra het nie”
“Kom nou Tante, asseblief”
Die plaashuis is donker met net hier en daar die kelder en stoepligte wat brand toe Ansie by die erf inry. As iemand haar sou sien stop en uit die bakkie klim sou hulle dadelik haar woede in haar lyftaal kon sien. Sy klap die bakkie se deur toe en storm in die rigting van die huis.
“Wat lyk jy so omgekrap Ansie?” hoor sy haar Pa van die stoep af sê
“Hoe laat Pa my nou skrik, wat maak Pa so laat op en hoekom sit jy so in die donker alleen?” stotter ‘n erg verleë Ansie.
“Kon nie slaap nie” mompel Hendrik. “Waar kom jy nou so omgekrap vandaan Ansie, kyk die tyd”
“Ag Pa ek en Jean het net so effe woorde gehad, niks erg nie, nag Pa” sê Ansie vinnig en glip die huis in. Dit sal lol as haar Pa begin vrae vra oor haar en Jean se “woorde”.
“Waar is Jean vanoggend?” vra tannie Bella vir Ansie toe sy die kombuis binnekom.
“Hoe sal ek nou weet Ma” antwoord Ansie vinnig, tel die koffie pot op en skink vir haar koffie.
“Ek dog julle is gisteraand saam hier weg Ansie, ek het jou hoor inkom maar nie vir Jean nie, sy buitekamer was die heel nag donker”
“Spioneer ma nou op my?” sê-lag Ansie, gee haar ma ‘n drukkie en stap vinnig die kombuis uit.
“Waar gaan jy Ansie, die kos is amper reg”
“Eks nie honger nie Ma!” roep Ansie oor haar skouer.
Ansie raak vir ‘n oomblik yskoud as sy in die rigting van Jean se buitekamer stap. “Ek hoop nie die bleddie Wolf het jou ook gevang nie Smit” sê sy hardop vir haar self.
“Môre nooi Ansie” groet Andries
“Môre Andries het jy vir Jean gesien?”
“Nee Ansie, ek het sy bakkie vanoggend daar onder by die plaashek sien staan, daar by die onderste boord, SE2”
“Wat sal hy daar maak?” vra Ansie vinnig
“Nou hoe sal Andries nou weet nooi, ek vra mos die appy wat hy soggens in die boorde maak nie” terg lag Andries en stap die kelder binne.
Ansie is half verbouereerd as sy in die plaas bakkie spring en in die rigting van SE2 ry.
“JEAN , JEAN!” roep Ansie die boord in as sy langs Jean se bakkie staan. Die sleutels is nog in die aansitter, dis nie hoe Jean die bakkie sou los nie, dis te naby aan die plaashek. Weer roep sy hierdie keer effe harder en baie benoud “JEEAAANN, JEAAAANNN, WAARS JY?”
Sy loop die boord in en prober kyk of sy hom nie dalk êrens sien staan nie, Na ‘n paar minute se soek en roep besef Ansie Jean is nie hier nie, ‘n koue rilling gaan teen haar ruggraat af, iets is hier fout, iets is hier groot fout.
“Ansie du Preez, nou moet jy kophou … gaan roep jou Pa .. of nee gaan haal vir Andries hy sal help soek” praat sy in haar gedagtes met haarself.
Waar de hel is jy Smit?” sê sy hardop en kies koers met die bakkie kelder toe.
Word vervolg ………………..
Jean Bouvier – Dagloper – Die verhaal tot nou
16 Dinsdag Des 2014
Ek tjorrel met Nagwolwe en Vampires vir jare .. dalk het ek iets om te vertel dalk nie, dalk bestaan dit dalk nie!
Jena Bouvier – Dagloper is ‘n tweede verhaal wat ek hier op my blog plaas of te wel waarmee ek speel, ou uitgetrapte stories veral na Vampire Diaries en die Twilight sage … kom ons speel verder!
Om ‘n verhaal na 2 jaar te vervat en te kyk of jy die lesertal kan terug wen moet ek gedwonge die verhaal tot op hede opsom en die “Who is Who in What Zoo” herhaal
Jean Smit , ‘n Damphir of the wel ‘n Dagloper Vampier doen sy internskap as wynmaker by oom Hendrik du Preez en sy vrou Tannie Bella op hulle wynplaas Zanderin in die Elgin vallei.
Jean het ‘n swak plekkie vir Ansie hulle voskop dogter wat meer van die Nagwolf weet as wat sy te kenne gee. ‘n Nagwolf teister die kontrei al geruime tyd, niemand is gewillig om ‘n opinie te gee of te erken dat hulle bang vir die wolf is nie.
Ansie het iets wat die Wolf trek, is dit haar broer Anton wat dood is toe hy die Wolf gaan soek het of is dit iets anders.
Andries, die voorman op die plaas het nare ondervindings met die Wolf, Ouma of te wel Hermien weet van Anton en die Wolf, wat weet sy?
Jan Nienaber en sy swaer Wynand en oom Hendrik is haaks oor die Wolf, wie is klein Jan, die beste pal van Anton. Wie is Andre?
Die Wolf steel ‘n kind, Jean kry die kind terug .. hy soek die Wolf …
In Bordoux is daar Aimèe Betrand, ‘n Damphir wat amper 21 is, sy weet dit nog nie maar tante Gabriël is aangesê om haar te vertel.
Twee famielie in ‘n vete, twee Damphirs, ‘n Nagwolf, ‘n voskop nooi .. is dit ‘n riller of ‘n roman ..is dit ‘n storie?
Word Vervolg ……
Jean Bouvier – Dagloper Hoofstuk 9
23 Sondag Sep 2012
Waar Andre tussen die bome staan en staar na die toneel wat voor hom afspeel, Jean en Ansie gesels intens, hy sien hoe sy haar uit sy greep losruk en in haar bakkie spring en wegry. Dinge gaan lol met Jean in die omgewing, hy krap waar dit nie jeuk nie. Hy het vanoggend gesien hoe vinnig hy op die bloedspoor van die Wolf gekom het. Hoe is dit moontlik. Wie en wat is Smit, hy kon tog nie ook ‘n Weerwolf wees nie, sy Wolf sou hom gesê het, sy wolf wat almal wil weghê. Hy sal sy Wolf beskerm al kos dit ook wat.
“Gesondheid” sê Aimée toe sy met tante Gabriël ‘n glasie klink.
“Gesondheid en voorspoed” antwoord tante Gabriël en vat ‘n teug aan haar wyn.
“Hoekom wou tante my so dringend sien, hoekom moet ek weggaan vir my 21ste verjaardag?” vra Aimée vinnig terwyl sy terugleun in haar stoel en verwagtend na tante Gabriël kyk.
Tante Gabriel sit vir ‘n oomblik stil en kyk na die pragtige Aimée wat met haar lang bene voor haar uitgestrek sit en verwagtend na haar staar. “Waar begin ek Aimée?”
“By die begin tante, ek wil nie net ‘n simpel rede hoor van dis goed vir jou my kind nie, ek wil als weet”
“Goed, kom ek begin by die begin, in die 16de eeu was daar twee families in die Bordeaux omgewing wat oor die jare ‘n familie vete begin het, die oor en weer bakleiery was so erg dat sluipmoord aan die orde van die dag was. Die familie Lefebvre van Bordeux en die familie Fonteneau van Lyon. Aan die hoof van beide families was ‘n Markies. Die storie wat die rondte doen is dat Marqui Lefebvre in die laat 17de eeu so ver gegaan het om hom onsterfbaar te maak deur ‘n vampier van Parys te kry om hom in vampier te verander. Marqui Lefebvre sou volgens oorleweng Marqui Fontenau vermoor het maar nie voordat die Marqui ‘n seun weggesteek het en ook volgens oorlewing ‘n vampier was nie. Sy seun was dus ook ‘n Damphir. Marqui …. ”
“Askies dat ek tante in die rede val maar waar pas ek nou in ‘n fabel in wat deur oorlewing oorvertel word?”
“Geduld Aimée kind, kom ek vertel verder. Marqui Fontanau se seun, ‘n Damphir of soos hulle dit noem, ‘n dagloper het vir ‘n paar jaar weggeraak en Lefebvre was gelukkig dat hy nou oor albei families regeer. Die Fontanau familie was nou arbeiders en is deur Lefebvre ontvoer om as slawe op sy plase te werk. Die Marqui Lefebvre is deur die gemeendskap verwilder en is vir jare nie gesien nie. In die middel 18de eeu is daar ‘n jong man opgemerk in Lyon wat volgens oorleweing die tweeling van ou Marqui Fontanau kon wees. Die ou mense het hom dadelik herken en is hy gou as die Damphir Fontanau aangeneem. Hy is getroud met ‘n niggie van hom en hulle het ‘n dogter gehad Sylvia Fontanau”
“TANTE! Dis my ma se naam” sê Aimée onsteld en sit regop. “Was dit haar ma? is my ma die kind van ‘n vampie?, kom tante dis nie moontlik nie dis net stories”
“Sylvia is jou ma my kind”
Aimée plof terug in haar haar stoel en sluk met ‘n paar groot slukke haar wyn af. “Ek kort wyn, KELNER!”
Tante Gabriel sit en kyk waar Aimée verward voor haar uitstaar, haar gelaat is bleek, sy kan sien die kind is uit die veld geslaan. “Wag tot sy tot verhaal kom Gabriel” dink sy, en sit terug in haar stoel en vat ‘n slukkie wyn.
“Jou wyn juffrou Bertrand”
“Dankie, tante ek moet iets kry om te eet, hierdie is seker die snaakste storie wat ek in my lewe gehoor het, my ma ‘n Vampier ags asseblief tante, jy wil tog nie regtig hê ek moet dit glo nie”
Jean stap stadig terug in die rigting van die berg. Die naggeluide is so rustig, die dorpie aan die slaap maar tog kan hy aanvoel dat iets hier skuil in die donker. Die maan sit hoog en die omgewing is helder verlig. Verbeel hy hom of is daar ‘n beweging so halfpad teen die kronkelpaadjie op. ‘n Koue rilling gaan teen sy rug af. Hy is van kleins af voorberei vir die dag wat hy in ‘n Dagloper gaan verander, sy 21ste verjaarsdag was vir hom ‘n veraassing, iets wat hy nie graag weer wil beleef nie. Die vreemdste dag in sy lewe, maar wat hy nou tegemoet gaan kan dalk meer vreemd wees, Skielik is Jean bang.
Aandie voet van die berg gaan hy vir ‘n oomblik staan en kyk na die paadjie wat voor hom die berg oploop. Half buite sig van normale sig van mense wat net aan die voet van die berg wandel, vir hom wat al hier was lê die paadjie soos ‘n snelweg op ‘n padkaart voor hom uit. Hy begin stadig deur die eerste ruigtes stap en begin teen die effe steil paadjie die berg opstap. Dis net na middernag.
‘n Geritsel so 100 meter voor hom laat hom verstyl, hoekom ruik hy niks, hoekom sien hy niks, daars tog iets, dalk ‘n muis. Hy stap verder en kom in die oopte waar hy Santjie gekry het. Als lyk net soos hy dit vanoogend laas gesien het. Hy stap ‘n rukkie in die oopte rond op soek iets wat hom meer van die Wolf kan vertel. Jean hurk by die plek waar hy Santjie gekry het opgerol in haar kombers gekry het. Stukke van die kombers lê nog rond. Uit die hoek van sy oog sien hy ‘n opening tiussen die bosse en stap vinnig daarheen.
Jean kom so twintig tree verder in nog ‘n oopte af. Dit lyk kompleet of iemand die stukke aarde oopgekap het, die bosse vorm ‘n dak bokant die oopte van sowat vier vierkante meter. Hier kry Jean ‘n uitgebrande vuur, ‘n kombers weggesteek onder bosse en ‘n paar stuks hout, reggepak om ‘n vuur te kan maak. Hy sien skoenspore in die sagte grond aan die kant van die oopte. “Groot man” dink hy.
Daars dit weer, die kraak van ‘n takkie nie ver van hom af nie, of verbeel hy hom. Iets is hier naby, hy kan dit aanvoel. Jean probeer weer luister na die naggeluide om te probeer uitvind waar die “iets” is wat hy hoor of aanvoel. Hy staan staan stadig op en loop in die rigting van die groter oop stuk tussen die bome toe hy ‘n geritsel agter hom hoor. Hy steek vas en kyk om net om te sien hoe ‘n reuse stuk hout van bo sy kop in sy sig kom, hy probeer koes toe alles swart word voor hom.
Jean sak stadig tot op sy knieë en val vooroor …….
Jean Bouvier – Dagloper Hoofstuk 8
Die restaurantjies by die Bordeaux Waterfront is soos gewoonlik druk besig. Aimée stap tot teen die reelings wat die wandelpaadjie van die rivier skei en kyk oor die rivier uit. Die rustige vloei van die rivier en die opgewonde gesels van toeriste, wat in vreemde tale die waterfront bespreek, laat haar sag glimlag. Die rivier, die waterfront en die eindelose restaurantjies kan deur inwoners so maklik as vanselfsprekend aanvaar word maar vir haar was dit nog altyd idilies. Toeriste drink die atmosfeer in en dit maak die waterfront lewendig en vrolik. Die mengelmoes van kleure en geure begroet haar as sy naderstap na die restaurant Fernand waar tante Gabriël haar gaan ontmoet. Sy is aspris baie vroeg sodat sy so bietjie alleen kan wees. Sy het nodig om haar gemoed te kalmeer, sy weet nie hoekom nie maar ‘n snaakse gevoel het haar vroeg aand oorweldig toe sy regmaak vir die ete afspraak met tante Gabriël.
“Juffrou Bertrand” antwoord sy die bestuurder toe dié haar vra of sy ‘n bespreking het
“Ah, u tante het bespreek, ek het vir julle ‘n tafel reggemaak.” antwoord die bestuurder en lei Aimée na ‘n tafeltjie aan die kant van die restaurant. Die tafel is effe eenkant en word geskei deur lieflike potplante. ‘n Pragtige uitsig oor die rivier en die mense wat op die plein wandel maak die tafeltjie eintlik meer romanties as privaat.
Aimée bestel vir haar ‘n glas wyn en steek ‘n sigaret aan. Sy moet ontspan, sy moet haar eie emosies in toom hou, al gaan die aand moontlik iets oplewer wat haar kan ontstel.
Aimée staar uit oor die plein en skrik half toe tante Gabriël aan haar skouer vat. “Aarde na Aimée” lag tante Gabriël.
“Ek het maar net die uitsig bewonder tante, wyn?” vra Aimée terwyl tante Gabriël gaan sit
Jean vat ‘n slukkie van sy koffie en dink terug aan die dag se gebeure. Die son wil, wil agter die horison verdwyn, wat die laat middag op die plaas rustig maar onheilspellend maak. Onheilspellend vir Jean want hy wil graag die berg op, hy wil alleen die berg op, as hy net van Ansie ontslae kan raak. Hy sal aan ‘n plan moet dink hoe om haar te oortuig dat hy alleen wil gaan.
Hy kan natuurklik ongeskik wees en net verdwyn, hy kan nou ry, hy kan nie sy deur oopmaak as Ansie klop nie. Jean besluit die “hy moet nou ry” is die beste opsie. Hy sluk sy laaste slukkie koffie af terwyl hy naarstigtelik aantrek en vinnig na sy bakkie stap om te ry.
“Waar gaan jy so haastig Jean?” kom dit van Ansie toe hy die bakkie se deur oopmaak
Dink op jou voete Jean …… “Ek moet huistoe Ans, my ma het gebel my Pa is nie lekker nie” antwoord Jean haastig en maak die deur van die bakkie oop.
“Wag vir my ek gaan saam, ek kry net gou ‘n warm ding” roep Ansie oor haar skouer toe sy drafstap huistoe.
Jean staan versteen en kyk hoe Ansie die huis in draf om ‘n trui te kry. “Damit, damit, damit!” Sê hy hardop vir homself.
Jean weet wat hy nou gaan doen kan veroorsaak dat hy dalk die voskop se verkeerde kant gaan ervaar, maar hy moet net alleen die berg uit. Hy klim in die bakkie en ry in die rigting van die berg sonder Ansie.
Jean stop net buite die klein dorpie waar Andries en die ander werkers woon. Hy parkeer die bakkie buite sig van die motors in die pad en stap stadig in die rigting van klein Anna se huis. Hy weet nie wat hom weer na klein Anna se huis trek nie maar hy weet hy gaan daar antwoorde kry.
Die huisies van die werkers is afge-ets teen die hang van die berg. Dit is die aand na volmaan met ‘n lagie mis wat swaar op die grond hang. “Dit lyk soos in die movies” dink Jean amper hardop. By klein Anna se huis aangekom stap Jean na Santie se kamer venster en gaan sit met sy rug teen die muur en kyk op na die berg wat sowat 200 meter verder die hemel inskiet. In die huisie agter Jean gesels klein Anna en haar familie vrolik en is Santie se ondervinding van die oggend onder bespreking.
Dis vroegaand en Jean maak sy oë toe en lê met sy kop terug teen die muur. Hy sal moet wag tot na middernag en sal moet prober slaap, al is dit half ongemaklik. Die reuk van die Wolf en Santie se bloed is nog vars in die omgewing.
“Smit, ek gaan jou vermoor!” skree Ansie toe sy terug draf na Jean se woonstel en sien sy bakkie is weg. “Die klein dinges is seer sekerlik alleen die berg op, sy siek Pa se alie, dit was net ‘n storie” mompel sy onderlangs terwyl sy huistoe stap om haar kar se sleutels te kry. Sy gaan hom soek kom wat wil.
“PAAA!,” roep Ansie die gang af
“Ja Ansie wat klink jy so ongeduldig” antwoord oom Hendrik
“Ek wil by Wilma gaan kuier, mag ek die bakkie leen asseblief” vra Ansie toe haar Pa sy kop by die kombuis insteek
“Ja vat die grote, hy is veiliger in die nag” antwoord oom Hendrik
Ansie klim in die bakkie en vat pad in die rigting van die berg.
Jean skrik wakker waar hy in die donker onder die venster van klein Anna se huis sit. Hy loer vinnig na sy horlosie en sien dit is net na elf. Hy staan stadig op en voel hoe hy sy lyf en rug “verslaap” het teen die muur. ‘n Rilling trek teen sy ruggraat af as ‘n koel windjie vanuit die berg op sy gesig waai. Hy stap na ‘n groterige struik aan die rand van klein Anna se erf en kyk in die straat af. Daars niemand op straat nie, hy hoor verder weg, aan die kant van die woonbuurt, hoe die werkers in die kroeg lag en gesels. Nou en dan lag iemand hard, ‘n Radio blêr Country en Western musiek nader aan klein Anna se huis.
Jean verstar, verbeel hy hom of het hy uit die hoek van sy oog iets in die donker sien beweeg. Hy stap gebukkend om die struik en kyk in die wandelpaaidjie af, in die rigting van die berg. Daars dit weer, hy verbeel hom nie. Dis wind af so as dit die Wolf is, sal die hom ruik en nie anders om nie. Die “iets” wat beweeg is lomp en bly in die rigting van klein Anna se huis kyk, die “iets” prober in die skuwees van die struike en bome bly. Dis nie die Wolf nie.
“Wat maak jy hier Ansie?” vra Jean verergd.
Ansie wip soos sy skrik toe Jean aan haar arm vat. “Hoe de duiwel kom jy so stil agter my, ek het jou nie gehoor nie, jy was nou net daar agter die struik?” vra Ansie
“Antwoord my vraag, wat maak jy hier?”
“Ek kan dieselfde vra Jean, jy lieg vir my oor jou Pa en waar kry ek jou, onder Santie se venster vas aan die slaap” antwoord Ansie vererg.
“Dit was nie nodig om hierna toe te kom nie Ans, dis gevaarlik, jy weet nie wat kan gebeur nie.” Antwoord Jean sag en Ansie kan in sy oë sien hy is opreg bekommerd oor haar.
“Eks ‘n groot dogtertjie Jean, ek kan my man staan. Ek wil saam met jou gaan as jy die Wolf soek, ek wil weet wat dit is.”
“My magtig Ansie weet jy wat ‘n Weerwolf is, hy vang mense man”
“En jy, hoekom is jy nie bang nie?” vra Ansie en staan ‘n tree nader aan Jean
“Jy verstaan nie, ek prober net help. Eks ‘n man en jy ‘n vrou” antwoord Jean en trek Ansie aan die arm in die rigting van sy bakkie.
“Jean ek gaan nêrens ek bly net ….”
“Ansie, magtig man hou om so hardegat te wees. Dinge kan gevaarlik raak, kom jy gaan huistoe waar is jou kar? snou Jean Ansie toe. Sy sien ‘n vreemde wilde kyk in sy oë en besef sy moet verkieslik nie nou nog verder met hom sukkel nie.
“Eina Jean, jy maak my seer, ek sal gaan man, moenie jou gat so wip nie” sê Ansie en ruk haar uit Jean se greep om haar arm los en stap na haar bakkie toe.
“Ek wip my nie Ansie, maar dis nie die plek vir ‘n vrou nie” sê Jean half verleë
“Die Wolf het my broer dood gemaak Jean of is jy te commin om dit te besef, ek wil net weet wie en wat dit is. ‘n Nagwolf is ‘n mens dit weet jy tog”
Jean sien die trane sit vlak in Ansie se oë. Al kry hy haar jammer, dit is net te gevaarlik om haar saam die berg op te neem. Sy moet huistoe. Hy maak die bakkie se deur vir haar oop en hou haar vir ‘n oomblik vas voordat hy ‘n soentjie op haar voorkop los.
“Ek’s lief vir jou Ans, moenie dit nog moeiliker maak nie, gaan huistoe asseblief” sê Jean vinnig voor hy omdraai en in die maan verligte bosse instap. Ansie sit ‘n oomblik verstar in die bakkie, het sy reg gehoor, het Jean gesê hy is lief vir haar?
Jean Bouvier – Dagloper Hoofstuk 7
“Ek wil met jou praat oor die goed wat julle weet Andries, maar kom ons gaan soek ‘n spoor of ‘n ding dat ons klein Anna se kind kan kry”
“Gaan ons nie wag vir die polisie nie Hendrik?” vra oom Wouter
“Kom Ansie stap voor, kom ons gaan help jou Pa hulle”
Jean wag vir ‘n oomblik dat Ansie uit die kamer stap toe hy sy vingers na sy neus bring en aan die bloed ruik. Stadig bring hy die halfdroë bloed na sy tong toe en proe daaraan. Hy draai stadig om en kyk weer na die kamer agter hom.
Jean Bouvier – Dagloper Hoofstuk 6
08 Sondag Apr 2012
“My koffie in die woonstel is op en ek kry nie geslaap nie, het ek jou wakker gemaak?”
“Nee ek kon ook nie slaap nie, ek het die weirdste drome gehad laas nag”
Jean Bouviers – Dagloper Hoofstuk 5
03 Dinsdag Apr 2012
“Andries, kom Jean en Ansie gaan ry, Ansie se Pa gaan bekommerd raak, ons sal volgende keer weer koffie drink”
Hermien stap voordeur toe en stoot so half en half vir Jean en Ansie by die deur uit. Jean is verslae en probeer nog iets sê toe Ansie hom aan die arm vat en saam met hom bakkie toe loop.
Jean Bouvier – Dagloper Hoofstuk 3
17 Saterdag Mar 2012
Jean stap deur die kelder tot by die trosts van oom Hendrik, sy 1969 oes Cabernet Sauvignon. Die wyn is nou net oor die 6 jaar in die vate en oom Hendrik wil dit nog so ander half jaar laar “rus”. Die 1969 oes was seker een van die bestes wat die Elgin Vallei nog opgelwer het. op Zanderin het hulle besluit om die oes in 3 te deel, een deel is in 1971 gebottel die ander in 1973 en die laaste oes sal in 1976 gebottel word.
Hy maak een van die proe vate oop en tap ‘n proesel uit. Die geur en aroma van die Franse eik begin nou ernstig die wyn se smaak beinvloed. Dis ‘n jammerte oom Henrik se vate is nog jonk anders het die wyn lankal reeds volwassenheid bereik. Hy weet dat die ’75 oes sal net so goed wees en wens hy weet hoe hy oom Hendrik gaan help om vate wat ouers as 20 jaar is in die hande te kry. In sy geboorte doper Bordeaux by die vatmaker Tonnellerie Morlier sal hy kan kry, maar hoe verduidelik hy dit. Oom Hendrik hulle weet nie eers hy het bande met Frankryk nie.
“Wat droom jy so Jean” hoor hy Ansie se stem agter hom
“Die wyn raak by die dag beter Ans, ek droom nie ek werk” lag Jean toe hy Ansie antwoord.
“Gaan jy nog saam my Kaap toe ry?”
“Vra jy my?” antwoord Jean en kry half lekker as hy sien Ansie is half ongemaklik.
“Asseblief man, my Pa sê ons kan sommer sy bakkie vat, daars nie baie goed wat ek nog moet kry nie maar dis net te veel vir my kar se boot”
“Nou kom ons ry, ek maak net gou die vat toe”
Die pad Kaap toe is net net te kort en Jean is half geirreteerd toe hulle voor die koshuis stop. Ansie het non stop gepraat en Jean kon net hier en daar ‘n woord inkry. Dat Ansie opgewonde is om in haar eie plekkie in te trek het duidelik in haar gebabbel uitgekom.
Jean lag amper hardop toe hy beveel word om in die portaal te bly staan vir 5 minute nadat die eerstejaartjie luidkeels oor die interkom aangekondig het; “Dames, aandag Dames, daars ‘n man in die koshuis”
“Kom Jean dis nou veilig ons kan my goed gaan haal” lag Ansie toe sy hom aan die hand vat en teen die trappe oplei
“Wat het nou net hier gebeur Ans, hoekom moes ons wag”? vra hy verwonderd
“Het jy nooit ‘n girl in ‘n koshuis gehad nie Jean?” vra Ansie
“Natuurlik het ek, maar ek het nie geweet dit is so ‘n mission om saam met jou na jou kamer toe te loop nie”
“Mans word mos nie in koshuis kamers toegelaat nie en ….”
“Ek weet dit man, maar die hele aankondiging en als, jy het mos toestemming dat ek jou mag help dra” val Jean haar in die rede
“Presies, dink jy die dames loop opgetof in die koshuis rond, ons moet hulle waarsku as ‘n man in die gange rondwaal” lag Ansie
“Kom ons kry jou goed ek voel soos ‘n pervert” sê Jean en tel ‘n boks op
Terug op die plaas help Jean vir Ansie om die laasste bokse in die stoor te pak toe sy onverwags vra:
“Kan ek jou vanaand vir ete stiek?”
“Date jy my?”
“Ag loop vrek man, ek wil net dankie sê vir die hulp, maar kom ons los dit” sê Ansie half verergd
“Sjoe maar jy is darem gou op jou perdjie, bedaar! Ete sal lekker wees ek was lanklaas bietjie uit”
“Reg met my Ans, sien uit daarna” sê Jean en stap in die rigting van die kelder.
Jean raak gou verdiep in sy werk en besef hy sal die formule vir die Cabernet / Merlot blend moet uitwerk as hy oom Hendrik wil beindruk. Die Merlot druiwe is byna almal geoes en die pars werk al vir amper ‘n week aan die Cabernet druiwe. As hy die blend regkry sal oom Hendrik hom verseker aanstel as die wynmaker op sy plaas.
Vinnig dwaal sy gedagtes na Ansie as hy dink dat sy nog twee jaar oor het voordat sy ‘n mediese dokter is en hy nog 18 maande oor het van sy 3 jaar internskap. As hy aangestel word sal hy haar meer as gereeld sien en kan daar dalk iets tussen hulle ontwikkel.
Jean ruk effens soos hy skrik toe Sakkie in die deur van sy kantoor inloer en sê; “My kroon, Andries roep jou?”
“Iets fout Sakkie?”
“Nee my kroon, ons wil sommer bietjie met jou konvedereer, almal van ons” antwoord Sakkie en stap voor Jean uit na waar Andries en ‘n paar werkers onder ‘n boom buite die kelder wag.
“Wats fout Andries?”
“Niks nie my Lanie ons wil met jou gesles oor die Wolf in die berg”
“Kom nou Andries ons weet mos almal dis net stories” antwoord Jean maar is tog nuuskierig om te hoor wat Andries hulle te sê het.”en hou op om my, my Lanie te noem, noem my Jean”
“My Lanie het seker nou nie gedink nie, die Sieur sal ons velle aftrek as ons jou op jou naam noem, jy is mos die new winemaker op die landgoed, so respekte is nodig”
“Kom nou Andries, wats die storie ek is besig”
“Nou luister my Kroon, die Wolf gaan vanaand weer ons huise kom terg, hy is terug op onse berg en as ons nie iets doen nie gaan hy ‘n klonkie vang en wat maak ons dan” sê Sakkie vinnig
“Wat moet ek maak?” vra Jean
“Kom saam vanaand, ons sal jou die Wolf gaan wys” sê Andries; “As jy die wolf sien sal die polisie en die Sieur on glo”
“Jy grap seker Andries ek gaan nie in die berg rondloop op soek na ‘n wilde hond nie, ek is in elke geval nie vanaand hier nie” antwoord Jean en begin in die rigitng van die huis stap
Hy verbeel hom dalk maar Bennie het iest gemompel, hy stop en vra; “Wat sê jy Bennie?”
“Hy sê maar net die Lanie moet die aand geniet” antwoord Andries en hy en die werkers groet.
Jean voel die ongemak in hom opstoot, hy is meer as seker die Wolf wat almal van praat is ‘n Nagwolf. As Dhampir is hy nie eintlik mal oor Nagwolwe nie en wil nie hê die volk moet hom uitvang nie. Hy is al amper 20 jaar in Suid Afrika en kon tot nou sy ware identiteit wegsteek en het dalk sy lewensmaat hier in die vallei ontmoet. Dis gevaarlik vir ‘n Dhamphir om verlief te raak dit weet hy maar snaaks hy kan dit die keer nie verhelp nie. Hy is agter sy ore toe verlief op die langbeen voskop dogter van oom Henrik en tant Bella.
Jean staan lank onder die stort en wonder wat die aand saam met Ansie gaan oplewer. Sy gedagtes maal rond en hy verspeel amper sy tyd met die stort en regmaak vir die ete.
“Ek dog jy kom nie meer nie” sê-lag Ansie toe Jean die here huis instap.
“Sorry eks laat maar die volk wou my sien” vra Jean omverskoning
“Kom ons ry, eks honger” kom dit van Ansie terwyl sy die huis uitstap.
“Totsiens oom, tannie” groet Jean en volg Ansie na buite
Jean Bouvier – Dagloper Hoofstuk 2
13 Dinsdag Mar 2012
Jean se mond water toe hy die kombuis instap. Soos gewoonlik is tant Bella se ontbyt met spek, eiers en al die bygoedjies iets om oor huistoe te skryf. Die reuk alleen maak hom elke oggend mal en hy weet hy gaan alweer te veel eet.
“Kom ons vat hande” sê oom Hendrik en steek sy hande vir tant Bella en Ansie uit.
Jean vat Ansie se hand en loer vir haar so half onder sy wimpers deur terwyl oom Hendrik die tafelgebed doen. “Dam jy’s vrek mooi” dink hy amper hardop. Verbeel hy hom of was daar dalk ‘n sagte drukkie toe Ansie sy hand los, nee hy verbeel hom. “Moet nou nie staan en op die baas se dogter verlief raak Smit!” gaan deur sy gedagtes.
“Jean het jy gehoor wat ek sê?” vra oom Hendrik terwyl Jean amper in sy eier stik
“Eksuus, nee oom my gedagtes was ver” antwoord hy half verleë
“Het sy ‘n naam Jean?” vra Ansie terwyl sy saggies giggel
“Ag Ansie loop, loop … “ sê Jean en voel hoe hy bloos
“Ek sê die Wolf ding se storie het so 4 jaar terug hier begin toe een van die volk daar teen die hang aangeval is deur iets wat groter as ‘n herdershond is. Die man het so tekere gegaan dat selfs die polisie nie regtig kon agterkom wat dit was wat hom so verniel het nie.” Vertel oom Hendrik; “Hy het vertel van ‘n Wolf, soos in die flieks, wat met yslike slagtande vir hom gegrom het, hom van agter ingehardloop, en hom toe aangeval het. Dit was een aand met volmaan net nadat dit sterk donker geword het”
“Maar oom dit kon mos maar ‘n wegloper hond gewees het” sê Jean
“Ja so het ons almal gedink totdat dit weer en weer gebeur het. Elke keer die aand voor, met volmaan en net na volmaan verskyn die gedierte en pla die volk teen die hang. My volk is al so bang dat hulle met volmaan nie eers meer uit hulle huise gaan nie” sê oom Hendrik
“Pla hy net die volk in teen die hang?” vra Jean
“Nee Jean dis die gemors, hy kom en gaan in die vallei en was laas gesien op Franshoek waar hy hier en daar ‘n dier op ‘n boer se plaas gevang het.” is oom Hendrik se antwoord.
“Die interesante deel Jean” sê Ansie; “is dat die ding sy eerste opwagting gemaak het die jaar net na ons in matriek was, die seuns in die skool het al voorspel dat dit weer tyd was vir ‘n nuwe Wolf”
“Hoe so?” vra Jean
“Daar was jare terug blykbaar ook so ‘n verskynsel volgens die boere wat al lank hier bly. Ek weet dat Jan Nienaber al by ‘n vorige geleentheid ook so vertel het. Dit was blykbaar toe hy in matriek was die laaste keer voor nou. Sy Pa het weer aan hom vertel dat dit omtrent elke 21 jaar gebeur en dat die Wolf ding net so misterieus wegraak soos wat hy verskyn het” vertel oom Hendrik
“My eerlike opinie oom, dis maar net bloot toevallig. Ek het nog nooit van so iets gehoor nie en die gemeenskap moes mos al die goed aan die koerante of iets vertel het” is Jean se opmerking
“Dis 1975 die Jean, waar in die lewe gaan die gemeenskap koerante toe hardloop met ‘n storie wat niemand glo nie” vra Ansie
Oom Hendrik se lag kom diep uit sy maag toe hy Jean antwoord; “Ja nee magtig het jy nou al vir Dominie en daai tant Sarah Verheem gehoor as die koerante daaroor sou skryf, “Duiwelse goed sê ek vir jou Dominie, duiwelse goed” , nee wat die mense los dit maar by sugestie”
“Sal jy vanmiddag saam met my Kaap toe ry Jean ek moet van my goed by die koshuis gaan haal?” vra Ansie
“Hoe bedoel jy nou Ansie?” vra Jean
“Dis bloktyd en ek gaan nie meer in die koshuis bly volgende semester nie, pa het vir my ‘n klein woonstelletjie gekry” antwoord Ansie; “Ek gaan die vakansie daar intrek”
“Jis maar jy word bederf, vry jy nie meer lekker in die koshuis nie? Vra lag Jean
“Jy weet Smit, ek weet nie hoekom ek nog nice is met jou nie, jy is bleddie orig” kom dit van Ansie toe sy opspring van die tafel af en die kombuis uit storm
“Askies oom, tannie dit was net ‘n grappie” sê Jean toe hy verskoning maak om te gaan werk.
“Dis ‘n teer puntjie Jean, sy en Arno is uit so die vryery is maar sukkel, sukkel” lag oom Hendrik
“Julle mans is almal onsensitief” kap tant Bella en staan op
Jean stap kelder toe om vir Andries op te laai sodat hulle na die boorde kan gaan kyk. Diep ingedagte loop hy en wonder of die boere van die omgewing regtig weet wat hier aan die gang is. Hier in hulle kontrei leef ‘n Weerwolf, of dalk twee en as die oupa nog leef dalk drie. Hy wonder of hulle besef dat die Weerwolf nie van hom gaan hou nie. As hulle mekaar gaan ontmoet gaan die hare waai.
“Andries, kom ons ry, ek wil gaan kyk hoe vorder die plukkers” sê Jean toe hy Andries in die kelder gewaar
“My Lanie gaan ons lank wees?” vra Andries
“Hoekom vra jy?” vra Jean terug
“Nee jong Sieur het gesê hy wil hê ek moet kyk dat die pars vandag nie ‘n step mis nie” antwoord Andries en hy wil, wil terugstap kelder toe.
“Die pars sal loop Andries, jy hoef hom nie dop te hou. Kom ons gaan nie lank wees nie” lag Jean.
Jean weet alhoewel Andries die voorman is, hy die arbeiders beskerm. Hy besef dat die Wolf hulle gisteraand omgekrap het en hulle dalk stadiger as was nodig is sal pluk vandag. Die staaltjies en opmerkings gaan vloei.
Jean is nie verbaas toe hy by die boorde aankom en die plukkers in groepies sien staan nie. Hulle is druk besig in gesprekke en hy kan van vêr af die tradisionele manier van praat hoor
“Jy’s gepik man, daai was ‘n hondjie,teni ene wat ek laas gesien het” kom dit van een
“Ag djou ma man, Piet sê daai ding is net in julle koppe man, daars gan sulke goed soos “wolwe nie, wolwe?, smaak my julle suig gom” kom dit van ‘n ander
“Waaroor gaan die geskarrel Andries, wat het gebeur?” vra Jean
“Nee my Lanie jy sien, daai Wolf het mos weer gisteraand sy kop in ons kontrei kom wys.” Antwoord Andries
“Eks al amper 18 maande hier Andries, hoekom is dit die eerste woorde wat ek daarvan hoor?” vra Jean
“Jy sien, die ding werk so. As die Wolf homself in die een part van die vallei uitwerk dan kies hy koers na die ander part. Hy was twee jaar jaas eitlik hier rond. Ek het gehoor die boere op Franshoek het op hom geskiet nou is hy weer hier. My oupa sê hy kom van hier” sê Andries en Jean kan sien hy is bang vir die Wolf ding
“Hy gaan nie pla nie Andries, hy maak julle maar net skrik” sê Jean
“Jirre my Lanie waarvan praat jy nou, hy gaan ons vreet. Hy het al mense gevreet” sê Andries verskrik en kyk Jean met groot oë aan
“Ag nonsens Andries, waar het hy al mense gevang” sê Jean vererg
“Struus my Lanie, op my ma se hart sê ek jou. Hy vang mense” kom dit van Andries
Jean wonder of Andries regtig die waarheid praat en of hy maar net gorrel. As hy die waarheid praat gaan dinge vererger met hom hier.
Word vervolg …….