Verrassings ontmoeting in Saranda, Albanië - Inligting
Kristin Conard besin oor 'n kort verbinding met 'n plaaslike in Albanië.
Saranda, aan die Albanese Riviera, is baie gewild onder die inwoners van wittebrood, maar ek was nie in 'n romantiese bui nie.
Ek was op pad na die kafee met my boek en my dagboek, en ek was bereid om 'n uur of so van selfbejammering en nadenke te geniet.
Net die dag tevore het die man met wie ek op reis was, die man wat my op die lughawe ontmoet het, die man wat ek al in my kop gemerk het, na 'n beduidende ander geklim, op 'n bus na 'n bus gespring ses uur van die stad af en het vir my gesê dat hy my sou mis, maar ook gesê: 'Ek moet op die oomblik my eie gang gaan.'
Ek was besig om voor te berei om dit te respekteer, maar op die oomblik wou ek net my koffie kry en probeer uitvind hoe ek voel dat ek hom waarskynlik nooit weer sou sien nie.
Ons het so 'n dosyn motors deurgemaak. Elke keer as ek die lisensie korrek raai, klap sy my hand of druk my skouer. Tussen motors gesels sy. Daaroor weet ek nie.
Gewoonlik sou die feit dat ek weet dat niemand in die kafee Engels praat nie en dat ek geen Albanees praat nie, my effens gefrustreerd maak omdat ek my nie kon begryp nie en dan effens skaam sou wees om na 'n land te kom met geen taalkennis nie. Maar die dag was ek meer as bly om myself te isoleer.
Dit was dieselfde kafee waarheen ek en ek was, en dit was waar ons na baie beproewing en geslaag het om 'n koffie met gestoomde melk te gaan drink. Dit is taamlik moeilik om gestoomde melk na te boots, en ons was so bly om uiteindelik te kry waarna ons gesoek het.
Ons skuldgevoelens oor die eis van ons spesifieke koffie begeertes is weggespoel met die helder en vriendelike glimlag van die klein, ronde bejaarde vrou wat die kafee bestuur en net so bly lyk soos ons dat sy ons pantomime verstaan ​​het.
Sy het my sien aankom, en my drankie was gereed toe ek by die toonbank kom. Dit lyk asof die vrou hoog in die lug gaan staan ​​en lyk of sy 'n vraag vra.
Ek glimlag verskonend en skud my kop. Wat het sy bedoel? Sy beduie na my en dan na die lug langs my en weer na die lug.
Ag, sy het gevra waar my metgesel was; hy was lank.
Ek het weer my kop geskud. 'Berat,' sê ek, die naam van die stad waarheen hy op pad was.
Sy klap haar tong in afkeur. Ek knik my instemming terwyl ek my koffie gryp en na buite gaan. Ek kies 'n tafel buite die kafee, onder die skadu van die palmbome, met die uitsig oor die hoofdrang in Saranda.
Ek het my dagboek oopgemaak en begin skryf. Na 'n paar minute het die eienares haar buitentoe gestorm en by my tafel gaan sit. Ek kyk verbaas op.
'Berat,' sê sy en beduie na die leë stoel langs my en beduie na die grond, 'Saranda?'
Ek het aanvaar dat sy vra of hy terugkom. Ek skud my kop, en sy gooi haar hande in afgryse. My gedagtes presies.
Sy het stadig met my in die Albanees begin praat, omdat die idee vir jou so voor die hand liggend is, as jy dit stadig genoeg sê, 'n buitelander dit moet verstaan, 'n tegniek wat ek aangenaam was om nie net deur Amerikaners gebruik te word nie.
Hoe anders sou ek kon reageer, maar om voort te gaan glimlag en op te trek? Sy verval in stilte.
Ek wou hê sy moet weggaan; Ek wou kan sit en dink en dink oor die lewe, die heelal en alles, en hier onderbreek sy my eerbied.
Maar wat kon ek sê? Wat kon ek doen? Ek klik 'n bietjie angstig op my pen. Watter wenke sou ek kon gee sonder om voor die hand liggend te wees?
Ons het albei gesien hoe 'n motor verby ry, stadiger ry om oor die ou tou wat oorkant die pad gestrek is, te bult, wat gebruik word as 'n lae koste, verbasend effektiewe snelbult. Die kenteken begin met die letters "SR".
'Saranda,' sê sy en beduie na die motor. Ek knik my kop.
Die volgende motor het "GK" op die kenteken gehad. "Gjirokastra." Die naam van 'n stad 'n paar uur weg. Ek knik weer.
Een kom verby met "TR." 'Tirana,' sê ek, die naam van die hoofstad.
Sy stral na my en klap my op die skouer. Ek het 'n bietjie liggies geglimlag na haar goedkeuring.
Ons het so 'n dosyn motors deurgemaak. Daaroor weet ek nie.
Maar sy het my uit die dop gebring waarin ek so graag wou terugtrek. Daar was geen manier om self-toegeeflik te wees en te broei sonder om onbeskof teenoor hierdie vrou te wees nie.
Ek het myself bestudeer. Dit kom toe vir my dat sy dieselfde rok dra as wat sy gedra het elke keer as ek haar gesien het. 'N Skoon, maar verslete, vormlose skof met bruin en geelbruin blomme. Haar hare was grys en krul doelloos om haar gesig. Glimlaglyne vou haar gesig, maar die diep bekommernisse in haar voorkop pas by mekaar.
My raaiskoot was dat sy haar hele lewe hier deur kommunisme en omwenteling geleef het. Ek het gewonder of sy haar hart gebreek het of harte gebreek het.
Toe ek klaar was met my koffie, staan ​​sy op, leun oor om my 'n drukkie te gee en stap dan weer terug in die kafee. Ek het elke dag nog twee weke in die kafee gekom, en hoewel sy my altyd met 'n gelukkige en welkome glimlag gegroet het, het sy nooit weer by my kom sit nie.
Ek het gewonder of sy daardie dag my mishandeling ervaar het, en alhoewel ons mekaar nie kon verstaan ​​nie, het sy uitgestrek om my uit myself te trek.