Oktober | 2017 | Tannie Frannie
Die kwêvoëltjie is dood.
Vroeg vanoggend het ek hom ontdek en die lewelose lyfie opgetel. Hoe mooi is hy ten spyte van die dood! Sy pragtige ou loodgrys veertjies, die miniatuurstertjie nog heeltemal te kort en die vlerkies te kragteloos. In sy bekkie sit 'n flentertjie gras, soos wat hy probeer het om self te eet.
Daglank wroeg ek aan bittere selfverwyt. Kon ek dan nie sien die kleinding raak swakker nie? Sy ouers het hom nie kom voer nie – waar was my verstand? Ag, had ek hom tog maar ook na Jean toe gevat!
Die droefheid ontaard in moedelose melankolie soos wat die wanhoop van die ouderdom my oorweldig. My lewe, kanse, tyd en geld is nutteloos verspeel…
Maar U sien ver, oneindig ver. U sien my honger, dors. Nog voordat ek kon skuld bely, druk U my aan die bors.
U Seun bring my – verlore mens – weer in die vaderhuis.
Ek haat 'n luiperdboom
29 Sondag Okt 2017
Toe ek die eerste keer 'n luiperdboom gesien het, was hy vir my mooi met sy gevlekte stam en fyn, geronde blaartjies. Maar dit was voordat ek op 'n erf met vyf luiperdbome beland het! Hulle mors verskriklik: derduisende blaartjies warrel die heeltyd rond, stukkies bas krul los en val af (dis wat die kenmerkende luiperdagtige kolle veroorsaak), droë takkies en saadpeule lê die hele wêreld vol. Dit sou ek alles kon vergewe – my kleinkindertjies speel immers te lekker met die peule wat ratel as dit geskud word en maak graag die takkies bymekaar.
Die luiperdboom voor Gabby se venster het egter verraad gepleeg teenoor die kwêvoëls wat vol vertroue hulle ou opgebondelde stokkiesnes in een van sy mikke kom bou het – drie verdiepings hoog bokant 'n baksteenplaveisel. Afrikabome het stewige stamme en as die wind waai, staan hulle vas. Hierdie boom uit Brasilië met sy petietserige takke wieg vervaard heen en weer, soveel so dat die kwêvoëls se nes gister aan die een kant losgeruk is en die twee kuikens die koue nag op 'n takkie langs die verrinneweerde nes moes deurbring.
Vanoggend het dit toe ook gebeur: een kuikentjie kon nie langer klou nie en het DOEF! voor Laatlam se voete op die plaveisel geval. Hy het die ou dingetjie opgetel – loodgrys veertjies en sulke groot, moeë ou kloutjies – en in 'n boks-met-handdoek voor die verwarmer probeer bybring. Ons het egter geweet hier is kundige hulp nodig en vir die tweede keer binne twee weke het ek na Jean toe gery.
Die vorige keer het ek vir haar 'n lemoenduifie gebring wat vier dae lank op Laatlam se erf deur sy ouers gevoer is (watter stryd was dit tog om hond en kat weg te hou!), totdat ons uiteindelik besef het hy kan nie vlieg nie. Toe bel ons die besonderse mense van "Wings in Need". Ons leer hoe om die duifie warm te hou en elektroliete in te gee totdat ons hom die volgende oggend na Jean toe kan vat.
Sy is ontvangsdame by 'n veearts en in haar passievolle hart is daar plek vir al die voëltjies wat na haar toe aangedra word. Sy tel die duifie op en terwyl sy praktykreëlings tref en mense te woord staan, koester sy die kleinding teen haar lyf. Watter wonderlike gebaar! Gedurende die afgelope paar dae se bekommernis oor die kwêvoëls het ek my getroos met die wete dat Jean daar is…
Sy tel die kwêvoëlkuikentjie op en nooi my saam na die hospitaalkamer. Daar word hy versigtig op 'n 'bersie bo-op 'n elektriese verwarmingskussinkie neergelê en toegemaak. Jean sê sy kan nie waarborg dat die outjie dit gaan maak nie, "…but if our Father wants to take them home, that's also okay…" Sonder dat sy dit besef, gee sy my 'n gedagte om aan vas te klou, want ek is so hartseer.
Alle eer aan die mense wat met eindelose geduld en uithouvermoë hierdie ou skepseltjies red en rehabiliteer! Dankie aan elke veearts wat omgee en hulle fasiliteite verniet aan die optelvoëltjies beskikbaar stel – hulle werk het voorwaar ewigheidswaarde.
Vannag is vir die ander kuiken die tweede nag in die koue op daardie ellendige luiperdboomtakkie…
Die ineenstorting van 'n huwelik bring onberekenbare pyn.
Kamee: Hulle sit op die bank in die kinders se sitkamer – ouma met die peutertjie in haar arms; oupa met die kleutertjie styf teen hom aangevly. Ouma onthou 'n ou foto'tjie, geneem op die oggend van hulle troudag, van haar streepkat wat net so onder Gewese Liefling se beskermende arm geskuil het soos wat die kleutertjie vanoggend doen. Oupa het vandag amptelik en plegtig vir ouma kom vertel van die nuwe liefde in sy lewe…
Middelkind het sy pa se mooi mond geërf; wat my liewe skoonma met die kleine babatjie in haar arms sy "scallop"-mondjie genoem het.
Nou-die-dag sit ek en afkyk op die slapende peutertjie van Middelkind se broer Laatlam en besef skielik dat hierdie kleinding in die derde geslag sy oupa se mooi mond herhaal!
'n Rukkie terug het my liewe skoondogter gewonder waar hierdie einste peutertjie die effense kuiltjie in sy kennetjie vandaan kry. Ek het stilgebly, maar my vermoede dat dit van my af is, is bevestig toe ek 'n ou swart-en-wit foto opdiep – daarop, in die heerlikheid van my jeug, is die kuiltjie duidelik sigbaar.
Wat maak hierdie ouma nou met die skrynende hartseer dat sy nooit hierdie ontdekkings met haar Gewese Liefling sal kan deel nie?
Lê-Jou-Eier: Waarvoor is jy bang?
Dae lank nadat Hester hierdie uitdaging gerig het, pieker ek nou al daaroor.
Ek hoor my mammie se stem: "My kind, jy is nou al omring deur 'n kring grynsende bobbejane wat jy agter die bult gaan haal het!"