Prof. Wannie Carstens, direkteur van die Noordwes-universiteit se Skool vir Tale, neem deel aan die gesprekreeks, Probleme en Oplossings vir Afrikaans.
Hier waar ek op Potchefstroom die direkteur is van die NWU-PUK se Skool vir Tale, merk ek deesdae ’n soort gelatenheid onder die 46 personeellede van die skool, so asof van hulle al aanvaar het dat Afrikaans vir hulle ’n funksie verrig, maar dat hulle die woel en werskaf rakende Afrikaans eerder oorlaat aan die instansies wat veronderstel is om daarmee besig te wees. Dit plaas die druk op plaaslike vlak dan op die koppe van die personeel van die vakgroep Afrikaans en Nederlands van die instelling om te doen wat reg en goed is vir Afrikaans. Die vraag is wat hulle kan ‘doen’ wat die groot verskil moet maak?
En die res van die personeel van die Skool? Die skool is ’n plek waar ’n verskeidenheid tale gebruik word (benewens Afrikaans ook Engels, Duits, Frans en Setswana) en hierdeur illustreer ons die belang en waarde van meertaligheid. Afrikaans is weens die samestelling van die personeelkorps en die studente-aanbod die primêre kommunikasietaal in die skool, maar dit beteken nie dat ander tale en gebruikers van daardie tale uitgesluit word nie. Inteendeel. Ons gebruik die tale wat nodig is om ons dagtaak as dosente op ’n toegewyde en verantwoordelike wyse te verrig in die klaskamers en in die vergaderlokale. Ons is dus ’n smeltkroes van tale en individue wat elkeen ’n besondere voorkeur het vir ’n taal of tale en dit word ook gerespekteer. (Van die personeel moedig my egter aan om eerder Afrikaans te praat as ek Engels wil gebruik omdat my Engels nog te veel van my Suidwes-agtergrond weerspieël …)
Elkeen van ons werk dus in ons eie konteks met Afrikaans en die uitdagings wat die gebruik van Afrikaans daagliks bied. Ek is van oordeel dat die Skool vir Tale op die bogenoemde wyse wel sy deel doen vir Afrikaans en dit is goed so. In my eie hoedanigheid doen ek wel veel meer as dit, maar dit is dan ’n rede vir ’n ander gesprek op ’n ander tyd.