Die ridderroman (ridderepiek/ridderverhaal) is 'n MIDDELEEUSE verhaal wat handel oor die avonture van ridders. Dié GENRE het aan die einde van die 11e eeu in Frankryk ontstaan.
Gedurende die 12e eeu het Wes-Europa op materiële gebied vooruitgegaan en in samehang daarmee het die status van die ridderstand gestyg. Hierdie ontwikkeling word in die ridderroman weerspieël. Ridderromans uit hierdie tyd word die hoofse ridderroman genoem. Die ridders word nou as fyn beskaafde mense uitgebeeld. Hulle dapperheid word steeds op idealiserende wyse beklemtoon, maar in teenstelling met die ridder van die voorhoofse ridderroman word die ridders nou as minder brutaal uitgebeeld; die vrou word nou met baie respek behandel. 'n Ridder stel homself in diens van 'n vrou — dit is die sg. hoofse liefde. 'n Ridder aanvaar 'n queeste (sending of soektog, bv. na die heilige graal of swewende skaakbord) waartydens hy onreg moet bestry of wreek. Sy stryd is dikwels teen die bonatuurlike. As gevolg van die queeste kom die swerwende of dolende ridder dikwels in die ridderroman voor.
Cervantes se Don Quijote (1605) is 'n parodie op die Middeleeuse ridderroman, met sy valse voorstelling van die werklikheid, valse ideale, sy elitêre en ontsnappingskarakter.
Na 'n inleiding oor die (soorte) ridderromans en hulle aard volg daar wegwysers by die interpretasie van die opgenome fragmente uit ridderromans asook 'n beknopte bibliografie by elkeen.