Generaal Douglas MacArthur - Biografie
Geskiedenis en Kultuur Sleutel figure
Tweede Wêreldoorlog: Generaal Douglas MacArthur
Douglas MacArthur: vroeë lewe
Die jongste van drie seuns, Douglas MacArthur, is op 26 Januarie 1880 in Little Rock, AR gebore. Douglas, wat destyds kaptein Arthur MacArthur, Jr. en sy vrou, Mary, gebore is, het baie van sy vroeë lewe deur die Amerikaanse weste as sy pa se plasings verander. Op 'n vroeë ouderdom leer om te ry en skiet, MacArthur het sy vroeë onderwys by die Force Public School in Washington, DC en later by die Wes-Texas Militêre Akademie ontvang.
Gretig om in sy pa in die weermag te volg, MacArthur het begin met 'n afspraak met West Point. Nadat twee pogings deur sy pa en oupa om 'n presidensiële aanstelling te verseker, misluk het, het hy 'n afspraak ondersoek deur verteenwoordiger Theobald Otjen geslaag.
MacArthur en Ulysses Grant III het in 1899 die Wes-Punt binnegekom. Hulle het die onderwerp van intense hazing as die seuns van hooggeplaaste beamptes geword en die feit dat hul ma's by die nabygeleë Crany's Hotel was. Alhoewel hy voor 'n kongresskomitee oor hazing geroep het, het MacArthur sy eie ervarings afgespeel eerder as om ander kadette te betrek. Die verhoor het gelei tot die kongres wat in 1901 verbied het. In sy laaste jaar by die akademie het hy 'n uitstekende student gehad. Hy het verskeie leierskapsposisies in die korps van kadette gehou, insluitende die eerste kaptein. In 1903 het MacArthur die eerste plek in sy 93-man klas aangeteken.
Toe hy West Point verlaat het, was hy opdrag as 'n tweede luitenant en toegewys aan die US Army Corps of Engineers.
MacArthur het aan die Filippyne bestel, en het verskeie konstruksieprojekte in die eilande onder toesig gehou. Na kort diens as hoofingenieur vir die Stille Oseaan in 1905, het hy sy pa, nou 'n groot generaal, op 'n toer van die Verre Ooste en Indië vergesel.
In 1906 het hy die ingenieurskool bygewoon. Hy het deur verskeie huishoudelike ingenieursposte verhuis voordat hy in 1911 tot kaptein bevorder is. Na die skielike dood van sy pa in 1912 het MacArthur 'n oordrag na Washington, DC versoek om te help om sy siek moeder te versorg. Dit is toegestaan ​​en hy is na die Kantoor van die Staatshoof gepos.
In die vroeë 1914, na aanleiding van verhoogde spanning met Mexiko, het president Woodrow Wilson Amerikaanse magte gerig om Veracruz te beset . MacArthur het op 1 Mei na die suide gestuur as deel van 'n hoofkwartier. MacArthur het bevind dat 'n voorskot van die stad die gebruik van 'n spoorweg benodig, en hy het met 'n klein partytjie ingestel om lokomotiewe op te spoor. Om verskeie in Alvarado te vind, was MacArthur en sy manne gedwing om terug te veg na die Amerikaanse lyne. Met die suksesvolle aflewering van die lokomotiewe is sy naam deur hoof van generaal Leonard Wood, hoof van personeel, vir die medalje uitgereik. Alhoewel die bevelvoerder van Veracruz, Brigadier-generaal Frederick Funston, die toekenning aanbeveel het, het die raad die taak gekry om die bepaling te laat weier om die medalje uit te reik met die aanname dat die operasie sonder die kennis van die bevelhebbende algemeen plaasgevind het. Hulle het ook bekommerd oor die feit dat die toekenning personeelbeamptes in die toekoms sal aanmoedig om bedrywighede te bedryf sonder om hul superiors te waarsku.
Terugkeer na Washington, MacArthur het op 11 Desember 1915 'n promosie ontvang, en die volgende jaar is aan die Kantoor van Inligting toegewys. Met die Amerikaanse toetrede tot die Eerste Wêreldoorlog in April 1917 het MacArthur gehelp om die 42ste "Rainbow" -afdeling te vorm van bestaande National Guard-eenhede. Beoogde moraal te bou, is die eenhede van die 42ste opsetlik van soveel moontlik state getrek. In die bespreking van die konsep het MacArthur gesê dat die lidmaatskap in die afdeling "oor die hele land sal strek soos 'n reënboog."
Met die totstandkoming van die 42ste Divisie is MacArthur tot kolonel bevorder en sy hoof van die personeel gemaak. Hy het in Oktober 1917 na Frankryk met die afdeling verwerf, en het sy eerste Silver Star behaal toe hy die volgende Februarie met 'n Franse sloot inval vergesel het. Op 9 Maart het MacArthur by die 42ste in 'n slootaanval aangesluit.
Met die 168ste Infanterie Regiment vorentoe, het sy leierskap hom 'n Distinguished Service Cross verdien. Op 26 Junie 1918 is MacArthur bevorder tot die brigadier-generaal wat die jongste generaal in die Amerikaanse ekspedisie geword het. Tydens die Tweede Slag van die Marne wat Julie en Augustus verdien hy nog drie Silwersterre en word die bevel gegee aan die 84ste Infanterie Brigade.
MacArthur het in September aan die Slag van Saint-Mihiel deelgeneem. Twee addisionele Silver Stars is toegeken vir sy leierskap tydens die stryd en daaropvolgende operasies. In die noorde van Oktober het die 42ste afdeling by die Meuse-Argonne-offensief aangesluit. Aanval naby Châtillon, MacArthur is gewond terwyl hy 'n gaping in die Duitse prikkeldraad ondersoek. Alhoewel hy weer vir die Medalje van Eer vir sy deel in die aksie aangewys is, is hy 'n tweede keer ontken en in plaas daarvan 'n tweede Distinguished Service Cross toegeken. Vinnig herstel, MacArthur het sy brigade deur die finale veldtogte van die oorlog gelei. Nadat hy die 42ste Afdeling kortliks beveel het, het hy beroepsplig in die Rynland gesien voordat hy in April 1919 na die Verenigde State teruggekeer het.
Terwyl die meerderheid van die Amerikaanse weermagbeamptes teruggekeer is na hul vredestydse geledere, kon MacArthur sy oorlogstydperk van die brigadier-generaal behou deur 'n afspraak as Superintendent van West Point te aanvaar. Gerig op die hervorming van die skool se verouderende akademiese program, het hy in Junie 1919 oorgeneem. Hy het tot 1922 in die posisie oorgebly en het groot vordering gemaak met die modernisering van die akademiese kursus, die vermindering van hazen, die vereenvoudiging van die eerskode en die verhoog van die atletiekprogram.
Alhoewel baie van sy veranderinge verset is, is hulle uiteindelik aanvaar.
As gevolg van die akademie in Oktober 1922, het MacArthur bevel gegee aan die Militêre Distrik van Manila. Tydens sy tyd in die Filippyne het hy met verskeie invloedryke Filipyne, soos Manuel L. Quezon , bevriend geraak en die militêre vestiging op die eilande probeer hervorm. Op 17 Januarie 1925 is hy bevorder tot hoofgeneraal. Ná kort diens in Atlanta het hy in 1925 noord verhuis om bevel te neem van die III Corps Area met sy hoofkwartier in Baltimore, MD.
Terwyl hy toesig oor III Corps gehad het, was hy verplig om te dien op die hofmag van Brigadier-generaal Billy Mitchell . Die jongste op die paneel het beweer dat hy gestem het om die lugvaartpionier te bevry en die vereiste te noem om "een van die mees ongemaklike bestellings wat ek ooit ontvang het, te dien."
Na nog 'n tweejaar-opdrag in die Filippyne, MacArthur het in 1930 na Amerika teruggekeer en het die IX Corps Area in San Francisco kortliks beveel. Ten spyte van sy relatief jong ouderdom, is sy naam aangewys vir die posisie van Staatshoof van die Amerikaanse leër. Goedgekeur, hy is in November gesweer. Terwyl die Groot Depressie versleg het, het MacArthur geveg om kriminele snitte in die Amerikaanse weermag se arbeidskrag te voorkom, maar moes gedwing word om meer as vyftig basisse te sluit. Benewens die werk om die Amerikaanse weermag se oorlogsplanne te moderniseer en op te dateer, het hy die MacArthur-Pratt-ooreenkoms met die hoof van vlootbedrywighede, admiraal William V., afgesluit.
Pratt, wat gehelp het om elke diens se verantwoordelikhede met betrekking tot lugvaart te definieer.
Een van die bekendste generaals in die Amerikaanse leër, MacArthur se reputasie het in 1932 gely toe president Herbert Hoover hom beveel het om die "Bonus Army" uit 'n kamp by Anacostia Flats uit te vee. Veterane van die Eerste Wêreldoorlog, het die bonusmagte-marchers vroeë betaling van hul militêre bonusse gesoek.
Teen die raad van sy aide, Major Dwight D. Eisenhower , het MacArthur die troepe vergesel terwyl hulle van die marchers gery en hul kamp verbrand het. Hoewel politieke teenstrydighede gehad het, het MacArthur sy termyn as Staatshoof verleng deur die nuutverkose president Franklin D. Roosevelt . Onder MacArthur se leierskap het die Amerikaanse leër 'n sleutelrol gespeel in die toesig oor die Burgerlike Bewaringskorps.
Terug na die Filippyne
MacArthur het sy tyd as staatshoof aan die einde van 1935 voltooi, en is tans deur Manuel Quezon, president van die Filippyne, genooi om toesig te hou oor die vorming van die Filippynse weermag. Hy het 'n veldmarshal van die Gemenebes van die Filippyne gemaak. Hy het in die Amerikaanse leër as die Militêre Adviseur van die Gemenebes-regering van die Filippyne gebly. Aankoms, MacArthur en Eisenhower moes gedwing word om van nuuts af te begin terwyl hulle Amerikaanse toerusting gebruik en verouder. Onophoudelik lobbying vir meer geld en toerusting, sy oproepe is grootliks geïgnoreer in Washington. In 1937 het MacArthur afgetree van die Amerikaanse weermag, maar bly in plek as 'n adviseur vir Quezon. Twee jaar later, Eisenhower terug na die Verenigde State en is vervang deur luitenant-kolonel Richard Sutherland as MacArthur se hoof van die personeel.
Tweede Wêreldoorlog begin
Met spanning met Japan groei, Roosevelt onthou MacArthur aktiewe plig as bevelvoerder, Amerikaanse weermag in die Verre Ooste in Julie 1941 en federalized die Filippynse leër. In 'n poging om die Filippyne se verdediging te versterk, is addisionele troepe en materiaal later daardie jaar gestuur. Om 3:30 op 8 Desember het MacArthur geleer van die aanval op Pearl Harbor . Omstreeks 12:30 is baie van MacArthur se lugmag vernietig toe die Japannese Clark en Iba Fields buite Manila getref het. Toe die Japannese op 21 Desember aan die Lingayen-Golf geland het, het MacArthur se magte probeer om hul voorskot te vertraag, maar dit het niks te make gehad nie. Implementering van vooroorlogsplanne, Geallieerde magte het van Manila onttrek en 'n verdedigingslyn op die Bataan-Skiereiland gevorm.
Terwyl die geveg op Bataan gewoed het , het MacArthur sy hoofkwartier op die fort-eiland Corregidor in Manila Bay gevestig.
Met die aanval van 'n ondergrondse tonnel op Corregidor , het hy 'Dugout Doug' genoem. Soos die situasie op Bataan versleg het, het MacArthur bevele van Roosevelt ontvang om die Filippyne te verlaat en na Australië te ontsnap. Aanvanklik geweier, was hy oortuig deur Sutherland om te gaan. Vertrek Corregidor op die nag van 12 Maart 1942, MacArthur en sy familie het deur PT-boot en B-17 gereis voordat hulle Darwin, Australië vyf dae later bereik het. Sy reis na die suide, aan die mense van die Filippyne, bekend gemaak dat "ek sal terugkom." Vir sy verdediging van die Filippyne, het die hoof van die Staf generaal George C. Marshall MacArthur die medalje ontvang.
MacArthur het sy hoofkwartier in Melbourne en dan Brisbane, Australië, op 18 April as opperbevelhebber van geallieerde magte in die Suidwes-Stille Oseaan gebied aangestel. Baie bedien deur sy personeel uit die Filippyne, wat die Bataan-bende genoem word, het MacArthur begin met beplanning van die Japannese in Nieu-Guinee. MacArthur het aanvanklik hoofsaaklik Australiese magte beheer. MacArthur het in 1942 en vroeë 1943 suksesvolle bedrywighede by Milne Bay , Buna-Gona en Wau nagekom. Na 'n oorwinning tydens die Slag van die Bismarck-see in Maart 1943 het MacArthur 'n groot offensief teen die Japannese basisse beplan om Salamaua en Lae. Hierdie aanval was deel van Operation Cartwheel, 'n geallieerde strategie vir die isolering van die Japannese basis in Rabaul. In April 1943 vorentoe, het geallieerde magte albei dorpe teen die middel van September gevang. In latere bedrywighede het MacArthur se troepe in April 1944 in Hollandia en Aitape land.
Terwyl gevegte vir die res van die oorlog in Nieu-Guinee voortgesit het, het dit 'n sekondêre teater geword, aangesien MacArthur en SWPA sy aandag verskuif het om die inval van die Filippyne te beplan.
Vergadering met Pres. Roosevelt en admiraal Chester W. Nimitz , opperbevelhebber, Stille Oseaan Gebiede, in die middel van 1944, het MacArthur sy idees vir die bevryding van die Filippyne uiteengesit. Operasies in die Filippyne het op 20 Oktober 1944 begin toe MacArthur Geallieerde landings op die eiland Leyte nagelaat het. Hy het aangekondig, "Mense van die Filippyne: Ek het teruggekeer." Terwyl Admiral William "Bull" Halsey en geallieerde vlootmagte die Slag van Leyte Golf geveg het (Okt.
23-26), MacArthur het die veldtog in die land stadig aangetref. Teen die einde van die jaar het geallieerde troepe op Leyte geveg. In die begin van Desember het MacArthur die inval van Mindoro gerig, wat vinnig deur geallieerde magte beset is.
Op 18 Desember 1944 is MacArthur bevorder tot generaal van die leër. Dit het eendag plaasgevind voordat Nimitz na Fleet Admiral geopper is, wat MacArthur die senior bevelvoerder in die Stille Oseaan maak. Deur vorentoe te druk, het hy op 9 Januarie 1945 die inval van Luzon geopen deur elemente van die sesde leër by die Lingayen-golf te land. Met die suidoos na Manilla, MacArthur ondersteun die sesde weermag met landings deur die agtste weermag in die suide. Ná die hoofstad het die Slag vir Manila begin Februarie begin en duur tot 3 Maart. Vir sy rol in die bevryding van Manila, is MacArthur 'n derde Distinguished Service Cross toegeken. Alhoewel gevegte op Luzon voortgesit het, het MacArthur begin met bedrywighede om die suidelike Filippyne in Februarie te bevry.
Tussen Februarie en Julie het twee en vyftig landings plaasgevind as agtste weermagkragte deur die argipel beweeg het. In die suidweste het MacArthur in Mei 'n veldtog begin wat sy Australiese magte aanval op Japannese posisies in Borneo.
Beroep van Japan
Soos beplanning begin het vir die inval in Japan, is MacArthur se naam informeel bespreek as vir die rol van die algehele bevelvoerder van die operasie.
Dit het bewys toe Japan in Augustus 1945 oorgegee het na die aanval van die atoombomme en die Sowjet-Unie se oorlogsverklaring. Na aanleiding van hierdie aksie is MacArthur op 29 Augustus as opperbevelhebber van die geallieerde magte (SCAP) in Japan aangewys. Hy is aangekla van die regie van die besetting van die land. Op 2 September 1945 het MacArthur die ondertekening van die instrument van oorgawe aan boord van USS Missouri in Tokio Bay oorgedra. Oor die volgende vier jaar het MacArthur en sy personeel gewerk om die land te herbou, sy regering te hervorm, asook grootskaalse sake- en grondhervormings te implementeer. MacArthur het in 1949 aan die nuwe Japannese regering oorgelewer, in sy militêre rol.
Op 25 Junie 1950 het Noord-Korea Suid-Korea aangeval met die begin van die Koreaanse Oorlog. Onmiddellik veroordeel die Noord-Koreaanse aggressie, die nuwe Verenigde Nasies gemagtig om 'n militêre mag gevorm word om Suid-Korea te help. Dit het ook die Amerikaanse regering aangewys om die hoof se opperbevelhebber te kies. Byeenkoms het die gesamentlike stafhoofde eenparig besluit om MacArthur as opperbevelhebber van die Verenigde Nasies se bevel aan te stel. Op bevel van die Dai Ichi Lewensversekeringsgebou in Tokio, het hy dadelik begin met hulp aan Suid-Korea en het hy die agtste leër van die luitenant-generaal Walton Walker in Korea bestel.
Die Suid-Koreane en die hoofelemente van die agtste weermag het die Noord-Koreane teruggejaag, en hulle het die Pusan-perimeter in 'n strawwe verdedigingspos gedwing. Terwyl Walker geleidelik versterk is, het die krisis begin verminder en MacArthur het begin met die beplanning van bedrywighede teen die Noord-Korea.
Met die grootste deel van die Noord-Koreaanse weermag wat betrokke was by Pusan, het MacArthur gepleit vir 'n gewaagde amfibiese staking op die weskus van die skiereiland in Inchon. Dit het hy aangevoer dat die vyand weggeneem sou word terwyl hy VN-troepe naby die hoofstad in Seoul land en die Noord-Koreaanse toevoerlyne kon sny. Baie was aanvanklik skepties van MacArthur se plan aangesien Inchon se hawe 'n smal benaderingskanaal gehad het, sterk stroom en wisselende getye. Op 15 September vorentoe was die landings by Inchon 'n groot sukses.
In die rigting van Seoul het die VN-troepe die stad op 25 September gevang. Die landings, in samewerking met 'n offensief deur Walker, het die Noord-Koreane teruggegee oor die 38ste Parallel. Soos die VN-magte in Noord-Korea aangegaan het, het die Volksrepubliek van China waarsku dat dit die oorlog sou binnedring as MacArthur se troepe die Yalu-rivier bereik.
Met die ontmoeting met president Harry S. Truman op Wake Island in Oktober het MacArthur die Chinese bedreiging ontken en gesê hy het gehoop om Amerikaanse troepe by Kersfees te hê. Aan die einde van Oktober het Chinese magte oor die grens oorstroom en begin met die bestuur van VN-troepe suid. Kon nie die Sjinese staak nie, die VN-troepe kon nie die voorkant stabiliseer voordat hulle suid van Seoul teruggetrek het nie. Met sy reputasie verdor, het MacArthur vroeg in 1951 'n teen-offensief gerig, wat Seoul in Maart bevry het en die VN-troepe weer die 38ste Parallel oorsteek. MacArthur het eerder op 24 Maart met Truman bots teen die oorlogsbeleid. MacArthur het daarop aangedring dat China op 24 Maart 'n nederlaag toelaat wat 'n wapenstilstand van die Wit Huis voorspel. Dit is op 5 April gevolg deur verteenwoordiger Joseph Martin, Jr. wat 'n brief van MacArthur onthul het wat baie kritiek was op Truman se beperkte oorlogsbenadering tot Korea. Truman het op 11 April by MacArthur ontmoet en met hom vervang met mnr. Matthew Ridgway .
MacArthur se aanval is met 'n vuurstorm van kontroversie in die Verenigde State ontmoet. Terwyl hy terugkeer huis toe, is hy as 'n held beskou en in die koerantparades in San Francisco en New York gegee.
Tussen hierdie gebeure het hy op 19 April die Kongres aangespreek en gesê dat "ou soldate nooit sterf nie, hulle verdwyn net." Alhoewel 'n gunsteling vir die 1952-republikeinse presidensiële nominasie, MacArthur geen politieke aspirasies gehad het nie. Sy gewildheid het ook effens geval toe 'n kongres-ondersoek Truman ondersteun het om hom te ontslaan, wat hom minder 'n minder aantreklike kandidaat maak. Met sy vrou, Jean, MacArthur, het sy besigheid in New York teruggetrek en sy memoires geskryf. In 1961 deur president John F. Kennedy geraadpleeg, het hy gewaarsku teen 'n militêre opbou in Vietnam. MacArthur is dood op 5 April 1964, en na 'n staat is begrafnis begrawe by die MacArthur-gedenkteken in Norfolk, VA.