Reye-sindroom: oorsake, simptome, diagnose, behandeling
Reye-sindroom is 'n ernstige sellulêre versteuring wat by jong kinders en adolessente kan voorkom. Dit beïnvloed veral die brein en lewer en kan dodelik wees. Die presiese oorsake is nog nie duidelik nie. Die Reye-sindroom hou egter veral verband met virusse teen griep, herpes en waterpokkies. Wetenskaplikes glo ook dat medisyne soos asetielsalisielzuur die Reye-sindroom kan veroorsaak ná 'n virusinfeksie.
Reye-sindroom is 'n seldsame, ernstige en potensieel lewensbedreigende siekte van die brein en lewer ("hepatiese enkefalopatie") by kinders. Dit kom veral voor na 'n virusinfeksie en die inname van asetielsalisielsuur (ASA). Die presiese konteks is tot dusver onduidelik. Die Reye-sindroom is byvoorbeeld waargeneem na infeksie met verkoue- en griepvirusse of waterpokkvirusse. Selfs virusse wat gastro-intestinale infeksies met diarree of braking veroorsaak, kan verband hou met Reye-sindroom. Die lys met virusse wat moontlik betrokke is, kan baie langer wees.
Die Reye-sindroom is in die 70's in Australië ontdek. Kort daarna is baie gevalle van ernstige lewer- en breinsiektes in Amerika aan Reye-sindroom toegeskryf. Maar dit het nog 'n paar jaar geduur voordat die eerste aannames oor 'n verband met virussiektes en die pyn- en koorsmedisyne asetielsalisielzuur opgekom het. Die gevolg was 'n breë opvoeding deur die media dat asetielsalisielsuur nie aan kinders gegee moet word nie. Alhoewel Reye-sindroom sedertdien baie skaars was, is die verband tussen die virus, ASA en Reye-sindroom nog nooit duidelik gevind nie.
Reye-sindroom kom gereeld by kinders voor as ouers dink dat die virusinfeksie oorkom is. Daar is verhoogde braking sonder naarheid. Die kind raak toenemend verward, rusteloos, prikkelbaar of selfs net swak en is altyd minder reageerend. Daarbenewens kan 'n kind met Reye-sindroom aanval en uiteindelik selfs in 'n koma val.
Die rede vir hierdie simptome is dat die intrakraniale druk in Reye-sindroom toeneem namate vloeistof in die brein ophoop (oedeemvorming). Die verhoogde druk beïnvloed belangrike senuwee-sentrums en senuweestelsel in die brein.
Terselfdertyd veroorsaak Reye-sindroom lewerskade en vetterige degenerasie. Hul funksie is baie beperk, wat lei tot 'n verskeidenheid metaboliese afwykings met verskillende simptome. Benewens die neurotoksien ammoniak, kom bilirubien dus ook toenemend in die bloed, wat 'n geel velkleur kan gee.
Oor die algemeen is die kind ernstig siek en het hy dringend intensiewe sorg nodig.
Reye-sindroom: Oorsake en risikofaktore
Die presiese oorsake van Reye-sindroom is onbekend. Dit is egter bekend dat Reye-sindroom die mitochondria beskadig. Mitochondria word dikwels die kragstasies van selle genoem omdat dit noodsaaklik is vir energieproduksie. Die wanfunksionering van die mitochondria in Reye-sindroom is veral sigbaar in die lewer en brein, maar ook in die spiere.
Salisilate soos ASA kan die metabolisme van die mitochondria beïnvloed, wat hulle meer vatbaar maak vir verdere skade. Sommige kenners verduidelik die verhouding tussen ASA en Reye-sindroom. Hierdie verband, wat deur kundiges aanvaar is, is nog nooit wetenskaplik bewys nie. Dieselfde geld vir die aanname dat sekere virusse die sneller vir die Reye-sindroom is.
Benewens virale infeksies, salisielsoorte en ouderdom, kan daar ook 'n genetiese risiko vir die siekte wees. Sommige mense is blykbaar meer vatbaar vir Reye-sindroom as ander. Die presiese genetiese oorsake is nog onduidelik.
Reye-sindroom: ondersoeke en diagnose
Die dokter verhoog eers die mediese geskiedenis (anamnese). Hy vra byvoorbeeld die ouers van die kind of hy onlangs 'n virusinfeksie opgedoen het en / of salisielsoorte geneem het. Die simptome soos braking, moontlike stuiptrekkings en toenemende verwarring en rusteloosheid is ook belangrik. Dit is moontlike tekens van breinbetrokkenheid.
Afhangend van die omvang van die siekte, kan die lewer vergroot word met die Reye-sindroom, wat die dokter kan opspoor wanneer hy die buik palpeer. Daarbenewens kan 'n bloedtoets 'n bewys lewer van lewerbetrokkenheid.
In die geval van lewerskade, kom sekere stowwe toenemend in die bloed, soos lewerensieme (transaminases), sowel as afvalprodukte, wat die lewer eintlik uit die bloed filtreer en afbreek. Byvoorbeeld, verhoogde lewerensiemvlakke en verhoogde ammoniakvlakke kan lewerskade aandui.
Aangesien die lewer ook verantwoordelik is vir die bloedsuikervlak, kan 'n eenvoudige bloedglukosetoets vinnig inligting oor die lewerfunksie gee – in die geval van Reye-sindroom kan hipoglisemie teenwoordig wees.
Die lewer is ook betrokke by bloedstolling. In Reye-sindroom kan die bloedstollingstyd dus verleng word. Dit kan bepaal word deur die Quick-waarde of die INR (internasionale genormaliseerde verhouding), bepaal deur middel van 'n bloedmonster.
Om die diagnose "Reye-sindroom" te bevestig, kan die dokter 'n weefselmonster (biopsie) van die lewer neem en dit ondersoek vir 'n ooreenstemmende selskade. Veral die mitochondriale skade is hier waarneembaar. Daarbenewens is daar verhoogde ophopings van vet in die selle in Reye-sindroom. Dit is 'n teken dat die lewer nie meer die vet genoeg kan verwerk nie.
Inligting oor die toestand van die lewer kan ook 'n ultraklankondersoek gee. As die dokter 'n verhoogde intrakraniale druk vermoed, word dit deur 'n rekenaar tomografie (CT) nagegaan.
Die Reye-sindroom kan nie maklik van ander siektes onderskei word nie. Die verskillende simptome kan ook veroorsaak word deur ander siektes, insluitend siektes wat baie meer gereeld voorkom as die seldsame Reye-sindroom. Om hierdie rede word verskeie ander diagnostiese toetse gedoen om byvoorbeeld breinvliesontsteking, septisemie of ernstige dermsiekte uit te sluit.
Die Reye-sindroom kan nie oorsaaklik behandel word nie. Die dokters kan net probeer om die simptome te verlig en die pasiënt se voortbestaan ​​te verseker. Dit verg intensiewe sorgbehandeling.
Die fokus is veral op breinswelling (breedeedeem) en lewerversaking. U kan probeer om die druk in die brein te verminder met behulp van medisyne wat u direk in die bloedstroom hou, en ander maatreëls (soos verhoging van die bolyf). By ernstige lewerskade moet die orgaan ondersteun word in sy take (soos filterfunksie en die regulering van suikermetabolisme). Byvoorbeeld, 'n buitensporige hoë hoeveelheid ammoniak in die bloed (hiperammonemie) kan behandel word deur medikasie (met natriumbenzoaat) of deur dialise (hemofiltrasie). In ernstige gevalle van lewerskade, kan 'n leweroorplanting nodig wees.
Die werk van alle liggaamsorgane hou verband. Veral die nier en die lewer vorm 'n goed opgeleide span. Nierversaking (hepatorenale sindroom) bedreig dus skielike lewerskade. Met behulp van medikasie kan die mediese span urienuitskeiding via die nier handhaaf.
Hart- en longfunksies word ook fyn dopgehou, aangesien kunsmatige asemhaling byvoorbeeld nodig kan wees as gevolg van breinskade.
Reye-sindroom: siekteverloop en prognose
Die Reye-sindroom is baie skaars, maar neem gewoonlik 'n vinnige en moeilike verloop. Ongeveer 50 persent van die pasiënte sterf. Baie oorlewendes ly permanente skade. Bly dus na 'n oorlewende Reye se sindroom dikwels 'n breinbesering, wat manifesteer deur byvoorbeeld verlamming of spraakafwykings.