DIE ONTWAKING VAN ADAM LAMPRECHT deur Anton Young | Bydraes | Woes - Kreatiewe platform vir Afrikaans
Titel: DIE ONTWAKING VAN ADAM LAMPRECHT
Anton Young Premium+ Lid
Aantal woorde: 3857
Datum gepubliseer: 07 Jul 2012
Adam sit met sy kop tussen sy hande op ‘n harde sel bankie. Die sel is klein en bevat net ‘n bankie en daar is ‘n klein venstertjie met geen glas wat klanke en geure van buite af kan keer nie. Dit word versper met drie yster tralies. Dis vroegoggend en die son skyn ‘n strepie daardeur. Adam sit egter nie in die ligstraal nie, asof hy weet dat hy nie daarop geregtig is om te glo, dat ‘n sprankie lig vir hom beskore is na die daad wat hy gepleeg het en wat veroorsaak het dat hy nou hier sit nie.
Hy was so bly om die woonstel te kry waarin hy woon. Die eerste wat hom vrygemaak het van ‘n wêreld waarin hy nooit tuis gevoel het nie. Dit wat van hom verwag was om te doen, vandat hy kan onthou het en nie reg gevoel het nie. Nie dat hy ooit werklik ongelukkig was nie. inteendeel sy ouers was baie lief vir hom en het hom ‘n baie goeie lewe gegee. Hy was in die beste skool wat die stad kon aanbied.
Sy ouers het vir hom ‘n goeie voorbeeld gestel en was baie lief vir hom en het hom somtyds bederf maar daar was altyd daardie geknaag aan hom sedert sy tienderjare wat hy nooit kon verduidelik het nie.
Sy ouers was altyd liefdevol teenoor mekaar en het nooit onnodig baklei nie. Hy het genoeg bewyse van liefde gekry omdat hulle nie skaam was om mekaar te omhels en te soen nie.
Hy het altyd geglo dat hy graag ‘n man soos sy vader wou wees en ook eendag graag ‘n man soos sy vader wil hê. Sy vader en pa is ongelooflik lief vir mekaar en het mekaar altyd met wedersydse respek behandel. Wanneer verskille ontstaan, het hulle altyd na hul slaapkamer toe gegaan en hul rusies gedemp en volwasse hanteer.
Nooit was hy betrek by enige rusie van hulle nie. Wanneer hy oortree het, was hy uiteraard gestraf op ‘n gepaste wyse. Soms was dit die kweperlat, ander kere die weerhouding van een of ander voorreg, nagelang van die oortreding.
Sy ouers was die toonbeeld van hoe twee mense mekaar moet liefhê en respekteer. As gesiene lede van die stad is hul gewild by baie ander paartjies. Almal het altyd gepraat oor hoe lief hulle almal vir mekaar is. Hulle was vir alle doeleindes ‘n model gesin.
Daar was selfs van die ander ouers wat hulle beny het aangesien hy die eerste kind was wat in die stad gebore was. Alhoewel daar dieselfde jaar nog baie kinders gebore was het hy die eer en voorreg gehad om altyd as die eerste uitgeken word. Hy was dus ook die eerste wat die voorreg gehad het om die aangewese beroep na buite uit te dra. Die eerste wat na die naburige stad gegaan het om daar te werk.
Hy was net sestien toe hy by die twee mans gaan bly het en hulle was goed vir hom en het hom behoorlik opgelei in al die fynere kunsies van sy beroep. Sy ouers was so trots op hom en het hom gereeld kom besoek gedurende sy af naweke en verlof tydperke. Sulke tye het hulle gaan fliek en alles gedoen wat gesinne normaalweg gedoen het.
Sy beroep was ook veronderstel om hom gereed te maak om ‘n volmaakte huwelik met sy toekomstige man aan te gaan. Op die ouderdom van vyf-en-twintig sou hy genoeg geld gemaak het om af te tree en dan uit te kyk na ‘n lewensmaat van sy keuse. Hulle sou kon bekostig om ‘n kind te hê en hom ook dan al die liefde en geluk te gee wat hulle ook ervaar het.
Dit sou beteken dat hy met sy vyf-en-twintigste verjaarsdag terug stad toe trek na die gebied waar al die enkel manne en vroue woon. Vandat hy kan onthou was dit altyd aan hom voorgehou dat dit die paradys is en dat hy slegs daar die perfekte lewensmaat sou vind. Hy het nooit daarin getwyfel dat, wat sy ouers hom geleer het, verkeerd is nie.
Kort na sy dertiende verjaarsdag het daar egter iets gebeur wat hom laat wonder of daar iets fout met hom was. Dit was by ‘n vriendin van hom, wat saam met hom op skool was, se verjaardag party. Almal was vrolik en het heerlik gedans en gesmul aan die kosse wat voorberei was deur haar ouers. Haar moeder en ma was goeie vriende van sy ouers en hulle het gereeld oor en weer gekuier.
Hy het later uitgestap om ‘n bietjie vars lug te kry en diep in die agterplaas ingestap en onder ‘n boom gaan sit met sy oë toe. Skielik het iemand hom op die mond gesoen. Sy oë het verskrik oopgevlieg en nadat hy gesien het wie dit was, was hy geskok en het vinnig opgespring.
“Wat maak jy?” het hy verskrik gevra en rond gekyk.
“Ek weet nie. Ek wou dit net doen.” Het sy saggies gefluister en haar vinger voor haar mond gesit om hom te maan om saggies te praat.
“Jy weet mos ons mag nie. Dis nie hoe dit hoort nie. Ons ouers het ons tog anders geleer. Dit verkeerd en ‘n gruwel.” Die woorde borrel letterlik uit sy mond. “As iemand ons sien sal ons gebrandmerk word en in die gestig geplaas word. Dis ‘n siekte en ‘n sonde om iemand van teenoorgestelde geslag op die mond te soen, behalwe as dit grootmense is.”
“Moenie worry nie, ek het seker gemaak niemand sien ons nie.”
“Maar hoekom het jy dit gedoen?” wou hy weet.
“Ek het nog altyd anders gevoel en hou meer van die manlike geslag. Ek kan dit nie help nie. Mans is vir my mooier as vrouens. Vrouens is so vervelig en om met hulle seks te hê is so... eh... soos om met ‘n outomaat seks te hê. Om nie eers van daardie borste te praat nie. Ek gril my lettelik dood daarvoor.”
“Maar ek het gedink julle is almal mal daaroor. Ek dink dis mooi.” Die verbasing in sy stem duidelik hoorbaar.
“Ha, ek het geweet jy is anders!” Haar stem is vol van vreugde.
“Hoe het jy geweet?”
“Ek het al gesien hoe jy na meisies se borste kyk. Nie openlik nie, maar skelm.”
Hulle het dieper die donker in beweeg en hulself oorgegee aan ‘n passievolle soen. ‘n Soen wat net veronderstel was om tussen twee mense van dieselfde geslag moes wees. Dit was die lekkerste soen van sy lewe en hy het getwyfel of hy ooit weer ‘n man se ruwwe soene sou geniet. Sy was so teer en liefdevol.
Op daardie stadium het hy dit natuurlik nie so uitgewerk gehad nie. Hy kon sy gevoelens nie mooi in woorde uitdruk nie. Al wat hy geweet het was dat dit vir hom reg voel en dat dit vir hom natuurlik gekom het.
Wat hom egter die meeste ontstel het, het hy nie aan haar meegedeel nie. Sy penis het hard geword soos wat hy geleer was dat dit vir ‘n man moet hard word. Dit het hom verboureerd gelaat en hy het haar weggestoot.
“Nee!” het hy hortend gesê. “Ons mag nie!”
“Maar dit voel dan so reg.” Sy het soos die klein dogterjie, wat sy is, geklink.
“Ek gaan terug.”
“Jy moet nie vir iemand iets sê nie.” Sy het baie bekommerd geklink.
“Natuurlik sal ek nie. Niemand mag ooit weet nie.” Hy het vinnig weggestap met sy gedagtes in ‘n warboel.
Na die episode het hy homself gereeld betrap dat hy aan haar dink en dit het sy skoolwerk begin beinvloed. Eintlik net een van sy vakke en spesifiek die praktiese sy. Hy het gesukkel om ‘n ereksie te kry wanneer hy die toetse met mans moet doen. Dit was uiters belangrik dat hy die vak honderd persent moes slaag sodat hy ‘n sukses van sy beroep kan maak.
Sy onderwysers was bekommerd en het sy ouers gaan spreek. Nadat sy vader en pa met hom gepraat het, het hy besluit om, kom wat wil, sy eie gevoelens te onderdruk. Dit was nie maklik nie en hy het hom toegespits op dit wat van hom verwag word. Hy was immers op aarde geplaas om mans plesier te gee en dit is net wat hy gaan doen.
Hy het Mara vermy en gesorg dat hy nooit weer alleen met haar is nie. Sy was seker teleurgesteld. Hy weet nie, maar hy was ook seker dat sy niks sou sê nie. Hulle albei het geweet wat sou gebeur as een van hulle sou praat.
Daar was eenkeer ‘n ou en meisie wat ook aangetrokke tot mekaar gevoel het. Die meisie het haar ouers vertel en die volgende dag het beide die ou en meisie verdwyn. Hulle was net twaalf jaar oud. Niemand het geweet presies wat van hulle geword het nie. Hy was egter seker sy ouers het geweet.
Jare later, na sy sestiende verjaardag, sou hy uitvind wat met sulke mense gebeur. Hulle word in die tronk gegooi en daar word hulle aanhoudend deur die gevangenisse seksueel misbruik totdat hulle dood is. Dit was ‘n vreesaanjaende gedagte vir hul albei.
Op die ouderdom van sestien het hy sy skoolloopbaan met vlieënde vaandels geslaag en het hy vertrek na die naburige stad, Pretoria, vir sy finale jaar opleiding by Michael en Steven. Hy was baie onseker en bang, maar hulle het hom dadelik laat tuis voel en al die eerste nag begin met sy eerste les. Hy het vinnig geleer en slegs drie maande later was hy gereed om sy eerste geld te verdien.
Al sy kliente was baie beindruk en het hom selfs ekstra fooitjies gegee. Hy was baie gewild en het baie werk gekry. Soms het hy terug gedink aan daardie aand toe hy dertien was, maar dit dadelik onderdruk omdat dit sy werk beinvloed het en hy kon dit nie bekostig nie.
Hy weet nie presies wanneer nie, maar hy het daaraan begin dink om uit hierdie lewe weg te kom en na ‘n stad te gaan waar niemand hom ken nie. Die gedagte het by hom opgekom veral nadat hy gesien het dat daar paartjies in Pretoria is, waarvan die een ‘n man en die ander ‘n vrou is.
By die klubs, wat hy saam met Michael en Steven besoek het en waar hy gewoonlik sy kliente ontmoet het, was daar ‘n paar sulke paartjies.
Dit het hom oortuig dat daar ander soos hy en Mara was en dat dit dalk op ander plekke aanvaarbaar was om aan jou gevoelens oor te gee en jou lewe te lei soos jy wou.
Hy het gou geleer dat sy onnies en oppassers net hul gedeelte van die geld wou hê wat hy maak en hy het sy gedeelte in sy eie bankrekening inbetaal. Die bankrekening was ook noukeurig deur sy ouers dop gehou aangesien die geld vir die tyd wat hy nie meer sou werk nie gebruik moes word.
Waarvan hulle egter nie geweet het nie, was die fooitjies wat hy ontvang het. Daar was nooit van hom verwag om bekend te maak hoeveel hy ekstra kry nie. Dit het hy agtergekom nadat hy sy eerste ekstra fooitjie ontvang het en aan sy ouers meegedeel het en gevra wat hy daarmee moet maak. Hulle het egter net aan hom gesê dat hy daarmee kan maak wat hy wil.
Eendag in Pretoria, het hy ‘n mooi meisie gesien en was dadelik aangetrokke tot haar. Dit is seker daar dat hy besluit het dat hy moet weg uit die lewe waarin hy homself bevind. Van daardie dag af het hy harder gewerk om ‘n ekstra fooitjie te kry en het dit gespaar, en dit in ‘n kluis, wat hy skelm gekoop het, en in sy kamer weggesteek het, toegesluit.
Vir jare het hy so gespaar en ‘n hele klomp geld opgegaar. Hy kon glad nie ‘n bankrekening oopmaak in Pretoria nie aangesien hy nie oud genoeg was om dit te doen sonder sy ouers nie. Hy wou nie hê dat sy ouers weet wat hy beplan nie. In Privaat moes hy eers getroud wees voordat hy sy eie geldsake mag hanteer het. Vir almal in Privaat was dit die norm.
Een aand nadat hy by ‘n klient was, was hy nie lus om huistoe te gaan nie en het na die naaste klub gegaan om ‘n drankie te nuttig. Hy was nie gewoond aan drank nie en het dit spaarsamig gebruik omdat dit sy werk kon beinvloed het.
Die Dansende Voete was ‘n klub waar, volgens hom, alternatiewe paartjies heengegaan het en was deur sy onnies as verbode beskou. Die aand was hy egter nie lus vir die gewone klubs nie en was daarby nuuskierig om te sien wat daardie tipe mense daar doen.
Hy het ingestap en was oorweldig deur die feit dat daar net mans en vroue paartjies was wat saamgedans het. Daar was geen paartjies van dieslfde geslag nie. Hy het by die kroegtoonbank ‘n drankie bestel. Dit was in die vorm van ‘n perdeskoen.
Nadat die kelner sy drankie aan hom oorhandig het en hy betaal het, neem hy sy eerste sluk en laat sy oë oor die pretmakers dwaal. Skielik verstar sy oë toe hy die aanvallige meisie alleen sien sit.
Dit kan tog nie wees nie! Kan dit waar wees? Bedrieg sy oë hom nie? Hy knip en maak sy oë weer oop. En steeds sit sy daar. Dis nie ‘n droom vanuit sy verlede nie. Sy sit werklik daar.
“Mara.” prewel hy sonder om te besef dat hy dit doen. Hy begin onbewus onbedaarlik te bewe. ‘n Opgewondenheid pak hom beet. Hy voel dat hy begin sweet en dat sy lendene ontwaak. Hy ervaar weereens die gevoel wat hy soveel jare lank onderdruk het. Sy mond is droog en hy neem ‘n slukkie van sy drankie.
Sy gedagtes maal en kolk in hom. Sal sy hom onthou? Wat maak sy hier? In hierdie plek? Sy hoort nie hier nie. Hy weet watter tipe werk sy behoort te verrig en dit is beslis nie in ‘n plek soos die nie. Sy behoort in een van die normale klubs waar sy kan kliente ontmoet.
Kan dit wees dat sy net soos hy voel vanaand? Dat sy wou wegkom van haar voorgeskrewe wereld en soos hy ook hier opgeland het? Hy kalmeer homself doelbewus en probeer sy gedagtes te orden.
Het sy ook, soos hy, terug gedink aan daardie aand en wonder sy ook wat sou gebeur het indien hulle openlik hul aangetrokkenheid met mekaar kon deel?
Hy sien dat sy skielik in sy rigting kyk. Die beligting is nie juis goed nie, maar by die kroegtoonbank is daar meer lig as in die res van die vertrek. Hy verbeel hom dit dalk net, maar dit lyk asof sy hom herken. Kan dit waar wees?
Sy bly staar en hy staar terug. Hulle oë bly gevestig op mekaar. Hy sit daar vasgenael. Hy word skielik bewus daarvan dat hy opstaan. Asof in ‘n droom voel hy hoe hy na haar toe beweeg. Haar beeld word al groter in sy gesigsveld. Sy glimlag.
Sy het ‘n mooi glimlag dink hy terloops terwyl hy aansweef na haar.
Sy sit daar afwagtend.
Hy kom tot stilstand voor haar en vra effens onseker:
“Adam!” fluister roep sy gedemp sy naam. Haar asem is hortend.
“Wat maak jy hier?” vra hy.
“Seker maar wat jy hier maak. Wou net wegkom van die lewe wat ek gedwing word om te lei. Dit wat vir my onnatuurlik voel. Is ek reg?” vra sy hoopvol en kyk hom afwagtend aan.
“Ja, jy is reg.” stotter hy.
“Voel jy nog so oor dinge soos toe ons kinders was?”
“Ja.” is al wat hy kan uitkry. Skielik voel hy baie selfbewus en skaam. Magtig ou! Wat is verkeerd met jou dink hy by homself. Hy was nog nooit iemand wat selfbewus gevoel het sedert die aand daar in die tuin nie. Hy het ‘n punt daarvan gemaak om ALTYD in beheer te wees, maar hier en nou is dit alles weg. Hy voel soos ‘n klein seuntjie.
Sy gryp sy hande saam en bring dit op na haar mond en soen dit. Hy trek sy hande uit hare en glip sy arms om haar. Sy vlei haarself in sy omhelsing in. Die volgende oomblik vind hulle monde mekaar en die hartstog ontbrand in hul soene.
Beide raak uitasem en na wat na ‘n ewigheid voel ontkoppel hul lippe en Adam kyk rond. Bang dat iemand hul afkeuringswaardig aankyk. Wat hom egter verbaas is egter die glimlagte op enkele mense se gesigte en ander steur hulle weer nie aan die paartjie nie.
Dan onthou hy waar hulle is en besef dat hulle hier vry is om te doen wat vir hulle natuurlik is. Dit wat hulle beide voel ingebore is in hul wese.
Vir die eerste keer voel hy gemaklik. Dis hoe dit moet wees. Dit is wat hy en sy moet doen. Dit voel reg en nie verkeerd soos sy ouers en die mense van sy geboorte dorp hom geleer het nie.
Dit is wie hy werklik is. Iemand wat met die teenoorgestelde geslag moet wees. Wat saam met so iemand ‘n lewe moet deel. Wat iemand van die teenoorgestelde geslag kan liefkry.
Hy glimlag terwyl hy in haar oë kyk. Haar oë is ook op hom gevestig. Hy lees dieselfde in haar oë as wat hy seker is ook uit sy oë straal. Dit is bykans asof hulle hul hele lewe gewag het vir die wonderwerk om te gebeur.
Hy voel sy ereksie beur in sy broek. Daar is ‘n dringendheid binne-in hom. Hy moet net haar borste sien. Aan dit vat. Sy hande daarom sit. Die kontoere daarvan ontdek. Hy het nog nooit die voorreg gehas om dit te doen nie. Daar was altyd aan hom voorgehou dat dit sondig en verkeerd is.
Sy gedagtes is weereens ‘n warboel. Met mening orden hy dit. Sy volgende woorde verbaas hom effens en tog ook nie.
“Is daar nie ‘n plek waarheen ons kan gaan wat meer privaat is nie?” Die woord privaat herinner hom aan sy geboorte dorp, maar hy besef dat dit ook ‘n ander betekenis het op die oomblik.
“Ja,” sê sy en staan op van die kroegstoel. Wonder bo wonder het sy nie af geval met die hartstogtelike omhelsing nie.
Hand in hand stap hulle na die voordeur van die klub. Sy lei hom na buite en saam begin hulle vinnig aanstap in die rigting waarheen sy hom lei.
Kort voor lank is hulle voor ‘n woonstelblok ongeveer vier blokke van die plek wat hulle nou net verlaat het.
Hy kyk verwonderd daarna.
“Bly jy hier?”
“Kom ons gaan eers in sodat ons weg kan kom van starende oë. Ek sal jou dan alles vertel.”
Hy sien die wysheid van haar woorde onmiddelik in aangesien hulle steeds hande hou en sy of haar werkgewers kan hulle dalk net raak sien. Hy wil nie eers weet wat die gevolge sal wees nie.
Vinnig stap hulle die gebou in en sy druk die knoppie en die hyser se deur skuif oop. Hulle betree die hyser en sy druk vloer drie se knoppie. Die hyser begin na bo te beweeg, maar hulle is beide onbewus daarvan omdat hulle hulself weer in ‘n hartstogtelike omhelsing bevind.
Met ‘n ruk kom die hyser op die aangewese vloer tot stilstand en hulle kom met ‘n skok uit hul beswyming. Die deur gly oop en sy neem sy hand en lei hom na links die gang af. By ‘n toe deur kom sy tot stilstand en haal sleutels uit. Sy ontsluit die deur en hulle stap in.
Sy het kwalik die deur toegestoot of hulle is weer in mekaar se arms. Die lig onaangeskakel. Behendig stuur sy hom in ‘n rigting terwyl hulle steeds soen.
Hy voel sy bene teen iets sags raak by die waai van sy bene. Meteens voel hy homself val op die bed met haar bo-op hom. Sy hande begin te dwaal en sy maak kreungeluide van plesier. Hy hoor dat hy ook geluide maak, maar syne klink meer dierlik. Net soos wat hy geleer is om te doen, maar die keer is dit vir hom anders. Meer natuurlik. Nie aangeplak nie.
Dit is nie lank voordat albei se klere verwyder is nie en hulle mekaar se liggame ontdek soos verbaasde kinders wat iets nuut gevind het om mee te speel nie.
Heelwat later lê hulle uitasem langs mekaar. Sy met haar kop op sy borskas. Sy sug tevrede.
“Dit was beter as wat ek myself kon verbeel het. Ek het nog nooit so-iets ervaar nie.”
“Ek ook nie. Dit was great!” kom dit rustig van hom.
Sy een arm is om haar lyf gedrapeer en sy ander hand streel saggies oor haar wang.
“Ek dink vir die eerste keer is ek werklik vervuld.” sê sy met genoegdoening.
“Ek ook. Dit is hoe dit moet wees vir my en jou.”
Die volgende oomblik bars die deur oop en ‘n woedende man storm die kamer binne.
“Wat de hel maak julle?”
Verskrik kyk hulle op.
Die kamerlig gaan aan en die skielike lig verblind almal in die vertrek. Adam herstel egter eerste en sien die rooi woedende gesig van Steven. Agter hom staan Michael wat blykbaar die lig aangeskakel het.
Steven storm af op die paartjie op die bed. Adam spring op en kom beskermend voor Mara met sy vuiste gebal.
Adam sien dat Steven ‘n swaaihou na hom mik. Hy ontduik dit en kry self ‘n hou in onder Steven se kortrib. Asof in ‘n droom hoor hy die snak en Steven kantel agteroor.
Sy volgende gewaarwording kom eers toe iemand om aftrek van die man met die bebloede verwronge verminkte gesig.
‘n Kamerjas word oor sy skouers gehang om sy naaktheid te verberg. Hy hoor sirenes en ‘n man neem hom aan die arm en lei hom by die woonstel uit.
Sy volgende gewaarwording was slegs hierdie sel waarin hy homself bevind.
Fragmente kom in sy gedagtes voor. Hy weet hy het iemand aangerand kort na sy euforiese ervaring met Mara. Die anti-klimaks is geweldig. Hy onthou Mara en dit wat hulle gedoen het goed, maar die res is onwerklik.
Het hy regtig Steven, sy mentor en werkgewer gemoker? So gemoker dat hy in die hospitaal beland het? Hoe gaan dit met hom? Is hy okay?maal die gedagtes deur hom.
Hy weet nie en dit is asof sy gedagtes stilstaan. Hoe kon hy dit doen aan die man wat hom nooit iets anders as liefde en respek betoon het?
Dan hoor hy voetstappe in die gang en iemand skuif ‘n klein loergaatjie oop. Hy kyk fronsend op.
Hy sien ‘n gesig dofweg.
“Dis nou ‘n moordaankag.” sê die stem met genoegdoening en maak die skuifdeurtjie met ‘n slag toe en vertrek.
‘n Lamheid neem besit van Adam. Oorweldig hom. Trek deur sy hele wese. Sy gedagtes haak vas by die refrein: Steven is dood! en ‘n genadige duistenis sak oor hom.
E-pos Anton Young
Lees ander kortverhale deur Anton Young