Josh Frydenberg, 'n Victoriaanse, het 'n chirurgiese masker gedra toe hy van sy kantoor in die parlement na 'n komiteekamer gestap het om die regering se ekonomiese verklaring af te lewer.
Die tesourier moes reeds toestemming van die ACT-regering kry om in Canberra te wees.
Frydenberg beskryf die getalle, waaronder 'n geprojekteerde tekort hierdie boekjaar van $ 184.4 miljard, as "oogwater".
Vir die miljoene mense wat werkloos is, óf deur JobKeeper ondersteun word, sal die skrikwekkendste syfer 9.25% wees - die verwagte hoogtepunt in die werkloosheidsyfer teen einde van die jaar. (Natuurlik sal dit 'n onderskatting wees. Frydenberg het ons die vorige dag gesê dat die werklike werkloosheidsvlak reeds 11% hoër is.)
Vir hierdie mense, sowel as vir die vele ander met 'n inkomste, sal dit die aanskoulikste Kersfees denkbaar wees.
Maar in hierdie pandemie is Kersfees 'n ewigheid weg, want soveel is in die lug, soos die ekonomiese verklaring aandui. Van groot belang is dat dit aanvaar dat Victoria se sluiting net die geskeduleerde ses weke duur. As dinge agteruitgaan, kan dit verleng word; in die ergste geval, kan die sluiting versterk word.
Dan is daar NSW, wat die lyn aan sake hou, maar op 'n mesrand sit.
Terwyl Victoria as die swak skakel in die gesondheidsreaksie van die land blootgestel is, is die Andrews-regering onder verdienstelike kritiek. Dit het misluk by kwarantyn; die opsporing daarvan was onvoldoende; daar was teenstrydige inligting oor isolasie.
Die virus loop deur die Victoriaanse bejaardesorgfasiliteite, personeel sowel as inwoners. Die onvermoë om hierdie sektor te beskerm laat vrae op nasionale vlak ontstaan, aangesien die waarskynlike probleme met sy arbeidsmag vroeër en beter moes gewees het.
As Victoria se krisis verdiep, moet die getalle in die ekonomiese verklaring drasties in die Oktober-begroting hersien word, en meer geld bestee word.
Selfs as die gesondheidsituasie nie vererger nie, sal dit vir baie mense ongelooflik moeilik wees, aangesien hulle meeding om 'n beperkte aantal werksgeleenthede, en vir baie ondernemings, waarvan sommige nie aan die 'ander kant' kan deelneem nie.
Scott Morrison het verdienstelike lof vir sy hantering van die pandemie verwerf, en soos die situasie tans lyk, lyk die besluite van die week gepas.
Ondanks die regering se vroeëre hoop op 'snapback', was die uitbreiding van JobKeeper en die Coronovirus-aanvulling tot JobSeeker van uiterste belang om te voorkom dat die ekonomie van daardie baie gevreesde 'klip' ​​val.
Vanaf Oktober is die regering besig om af te neem tot laer betalings; JobKeeper sal ook tweelaags wees.
Kritici meen die verlaging sal voortydig wees, maar as die ekonomie gaan aanneem, is 'n mate van terugval redelik. As die virus van ons wegkom, sal dit 'n ander storie wees.
Die ekonomiese verklaring omvat noodsaaklikheid, skuld en tekorte van groot hoeveelhede. Netto skuld sal na verwagting middel volgende jaar tot $ 677.1 miljard styg, 35.7% van die BBP (in 2018-19 was dit onder 20%).
As iemand tydens die verkiesing in 2013 aan die koalisie gesê het dat hy so 'n skuldvlak sou hê, laat staan ​​nog die deugde betoog, sou hulle buite die hof gelag word.
Maar soos Mathias Cormann, minister van finansies, gesê het: "wat was die alternatief?" Australië is ook in 'n baie beter posisie as baie ander lande om skuld te hanteer, gegewe die begin daarvan met 'n lae verhouding tot die BBP. Die fondse kan buitengewoon goedkoop geleen word.
'N Pragmatiese Morrison is nie bang om daardie ou "vragmotor" na die rommelwerf terug te trek nie, sy bande is geblaas, en is nou nie geskik vir doel nie.
Op suiwer politieke terme is Morrison goed geplaas (wat nie wil sê dat dit noodwendig sal duur nie). Tydens die pandemie het mense na regerings omgesien; histories het lae vertroue gestyg. Dit sal miskien nie so bly op die lang pad wat voorlê nie, maar dit het die regering tot dusver gehelp.
Die Morrison-regering het wel kritiek, maar dit is gedemp of tot 'n mate impotent.
Die gedempte weergawe is afkomstig van Arbeid, wat om die rand van die optrede van die regering val, terwyl hy die kopmaatreëls onderskryf. Dit is omtrent die enigste gang wat die opposisie van Albanese kan neem; in hierdie desperate tye word Arbeid tot die rand van relevansie gedwing.
Meer interessant is miskien die ontevredenheid aan die regterkant, wat die regering se ondersteuners van die harde strewe in die kommentaar insluit.
Baie van hierdie kritici het naas hulself gestaan ​​en beweer dat die regering massief op die virus reageer het. Die skale wat die gesondheid en die ekonomie weeg, moet herstel word om laasgenoemde te bevoordeel. Die bedreiging van COVID-19 is baie oordrewe, sê hulle, en beklemtoon die sagtheid van die siekte vir die meeste wat dit kry. Vir hierdie kritici is die getalle in die ekonomiese verklaring afskuwelik.
Die regter se argument is gebrekkig in beleidsterme, en beslis nie waar die hoofstroompubliek sit nie. As COVID-19 'n groot dodetal opgelewer het, sou die ekonomie heelwat verder daal. Dit is wonderlik om te dink aktiwiteit en belegging sou vrolik saamtrek.
Morrison het sy blik op die vooruitsig om terug te keer na 'n soort ekonomiese normaliteit. Maar hy aanvaar ook die noodsaaklike gesondheid wanneer omstandighede dit dwing. Hy het nie die nuwe lockdown van Victoria aangeval nie. Hy het inderdaad opgehou om die joernaliste te tugtig omdat hy die term "lockdown" (waarvan daar verskillende weergawes is) gebruik.
As die ekonomiese verklaring uiteengesit word, sal die aandag op die begroting en die hervormingsagenda val.
Hierdie week het ons 'n vars sterk sein oor laasgenoemde ontvang, met Morrison wat weer eens aangedui het dat hy vasbeslote is om die krisis te benut om langtermyn-buigsame arbeidsverhoudinge te bewerkstellig.
Hy is besig met 'n onderhandelingsproses oor verhoudings op die werkplek, wat sake, vakbonde en die regering byeenbring. Terwyl hy 'n ooreenkoms soek, gaan dit ook oor die legitimering van die strewe na verandering.
'Ons het 'n baie raadgewende benadering gebruik,' 'het hy gesê. 'Maar niemand van ons is so naïef om te dink dat dit tot 'n volledige ooreenkoms oor alle maatreëls sal lei nie.
'Ek kan u verseker, ons sal voorstel wat ons dink die beste is vir die Australiese ekonomie en vir die Australiese bevolking. ... Ons sal probeer om dit deur die parlement te wettig.'
Morrison dring daarop aan dat die ekonomiese verklaring nie 'n mini-begroting is nie. Hy is reg. Dit is 'n opdatering van die begrotingsgetalle - hoewel niemand anders gesien het nie, plus die uitbreiding van bestaande programme. Die besluite wat voorlê is in werklikheid moeiliker om te neem as hierdie week, en in sommige gevalle baie moeiliker om te verkoop.