August | 2019 | penpunt
McGregor reeks #2
'n Belofte vir Bippie is die tweede verhaal in die reeks wat afspeel in die dorp McGregor. Ons het alreeds vir Reina, Larissa, die tantes en oom Frik, Derek en Gideon ontmoet in 'n Brief vir Reina, en vlugtig kennis gemaak met Riekert Tredoux. Ek sal aanbeveel dat indi en moontlik, Reina se storie eerste gelees word. Ek het dit herlees, met groot vrug.
Die issues waarmee Bippie en Riekert worstel, en baie bagasie uit hulle onderskeie kinderjare, maak vir interessante leesstof en 'n mooi liefdesverhaal wat ontvou. Dit word vertel vanuit 'n Christelike oogpunt en daar word ruim aangehaal uit die Woord. Die deurlopende tema is die mooi eindbestemming waarheen 'n ompad of afdraaipad in jou lewe kan lei as jy bid en luister voordat jy optree.
Daar was net een aspek wat my leesritme telkens versteur het: die herhaalde gebruik van die uitdrukking "blaf-lag". Dit val net nie gemaklik op my oor nie.
Dit was interessant dat daar nou nog 'n alleenloper mansfiguur in die storie verskyn het, wat die speelveld wyer maak vir die derde aflewering in die reeks, waarna ek baie uitsien. Die reeks word uitgegee deur Lux Verbi.
Ek wonder wie deel my frustrasie? Een van my aankope op die Koop 'n Afrikaanse Boekdag 2019, is 'n Belofte vir Bippie, van Elsa Winckler. Dit volg op 'n Brief vir Reina wat ek, ka n jy glo, verlede jaar by dieselfde geleentheid gekoop het.
Nou vir die dilemma: ek brand om Bippie te begin lees, maar my geaardheid dikteer dat ek eers vir Reina herlees om die storielyn te verfris. Daar het immers 'n jaar verloop en 'n mens vergeet die detail – veral omdat ek so baie lees.
Tensy ek myself sover kan kry om te vluglees, gaan Bippie nog 'n rukkie moet wag op die boekrak, saam met Die Kind uit die wingerd. Hoe sê my dogter aljimmers: "It's a tough life!"
Hierdie nuwe spanningsverhaal van Bets Smith is reg in my kraal. Vir die lesers wat floreer op bloeddorstige en grafiese krimi's, mag hierdie verhaal dalk te lig in die broek wees, want die klem van veel meer op die karakters as op die moord, of was dit moorde.
Ons vind vir Daleen, 'n enkelma wat haar man aan siekte verloo r het en vir Dalri, haar tienerdogter. By die gewone uitdagings wat so 'n opset stel, het daar jong kinders op die kusdorpie verdwyn, en meer onlangs 'n tiener waarvan daar nog geen spoor gevind is nie. 'n Kleurvolle verskeidenheid van karakters vorm die agtergrond waarteen die ondersoek na die moord van 'n geliefde inwoner afspeel.
Die storie het 'n kragtige hook. Die moord word só beskryf dat die leser nie onmiddelik die kloutjie by die oortjie kry nie. Algaande ontvou en verdiep die intrige, en die spanning bou enduit op. Daleen stel haarself in gevaar deur amateurspeurder te speel. Dit gee my die kans om daardie item op die Popsugar 2019 uitdaging af te merk.
Gun jouself goeie leestyd. Ek was verras dat dit reeds diepnag was voordat ek klaargemaak het. Neersit was later net nie 'n opsie nie. 'n Sterk 4/5 van my af.
Drie liefdesverhale uit die vroeë 2000's
Ek hou daarvan om boksies af te merk vir "eerstes". Wilna Adriaanse se Omnibus 1 het onlangs verskyn met 'n splinternuwe baadjie. Dit laat my toe om sommer twee af te merk: die eerste maal dat ek iets lees wat verskyn onder die NB Uitgewers druknaam, Jasmyn. Ook die eerste maal dat ek van die skrywer se ouer liefdesverhale lees, onderskeidelik in 2001-2003 gepubliseer.
Ek sa l moeilik 'n gunsteling kan kies uit die drie verhale. Een aspek wat ooreenkom en opval, is redelik dominerende helde. In latere liefdesverhale, oor die algemeen beoordeel, kom dit nie meer so dikwels voor nie. Dit pla egter nie juis nie, want die heldinne se veelvlakkige karakters, vergoed daarvoor.
Die skrywer gee mens by monde van haar karakters, oorgenoeg om aan te herkou. Soos Francis se vriendin in Alleenvlug dit het oor die voortsetting van 'n vriendskap of verhouding: "Die alternatief is ondenkbaar… dis presies waarom ons kanse vat en alles gee om 'n verhouding te laat werk." (bl 293)
Hoewel 'n Ongewone belegging, Alleenvlug en Die reuk van verlange Wilna Adriaanse se eerste publikasies was, is die styl en bekwaamheid van dié skrywer wat ons later laat blitsblaai het met verhale soos Vier seisoene kind, Die boek van Ester, Dubbelspel en Eindspel, reeds baie duidelik. Volpunte van my af.
Dit is by uitsondering dat 'n feiteboek my sodanig aangryp dat ek dit in 'n sessie of twee deurlees, ten spyte daarvan dat die skrywer waarsku dat mens nie haastig daarmee moet omgaan nie. Gegewe die moeilike onderwerp, is dit 'n besondere aanbeveling om te belê in Wanneer woorde ontbreek, deur Braam Klopper. Braam is 'n predikant en pastorale terapeut wat spesialiseer in rouberading. Die boek is tans in sy derde druk, en is uitgegee deur Lux Verbi.
Die skrywer verkies die terme "routake en die proses van rou" bo die gebruiklike verwysing na 'n rouproses en fases van rou. Met die lees van die boek kom jy agter waarom hy die onderskeid tref. Buiten 'n oorsig oor die proses, word daar indringend gekyk na die spesifieke routake en leiding gegee oor hoe om bedroefdes by te staan. Daar word gewaarsku teen die gebruik van geykte uitdrukkings en verduidelik watter negatiewe invloed dit kan hê op die routake. Daar word geen bewerings gemaak sonder om dit te staaf met praktiese voorbeelde nie. 'n Paar ware lewensverhale onderstreep die belangrike beginsels en betrek die leser op 'n meer persoonlike vlak.
Die hoofstuk oor praktiese reëlings na die dood van 'n geliefde, is besonder nuttig. Dit lys wanneer wat gedoen moet word, asook dokumente wat nodig is vir die afhandeling van die boedel.
Omdat daar gereeld mense oor jou pad kom wat geliefdes aan die dood afgestaan het, is voorafkennis van onskatbare waarde. Die feit dat woorde soms oorbodig is, of verkeerd gebruik kan word, word beklemtoon. Mense wat iewers in die proses van rou vasgevang is, gaan ook waarde kry uit die boek, maar direk ná die gebeurtenis maak bedroefdes staat op die ondersteuning en begrip van hulpgewers, familie en vriende. Daarom kan ek die boek sterk aanbeveel as praktiese gids, want jy mag op 'n stadium dié persoon wees wat iemand moet begelei, hetsy met emosionele ondersteuning of take soos begrafnisreëlings en sterftekennisgewing.
Wat jou siening ookal is oor orgaanskenking, reïnkarnasie, tydreise, toekomsvoorspellings, ek kan byna waarborg dat jy meegevoer gaan word deur 'n verhaal van jong liefde wat strek oor meer as drie honderd jaar. Die verhaal boei van die eerste bladsy af, waar Madelaine deelneem aan haar eerste wedloop sedert haar hartoorplanting. Jy beleef saam met haar die angs van 'n hartstilstand, en haar eerste vreemde gewaarwording van 'n Franse meisie wat met ha ar praat.
Die storielyn neem jou van die huidige, na die Ango-boereoorlog tot sover as Franse vlugtelinge wat in 1696 Kaap toe gevlug het aan boord van die skip, die Vosmaer. Jy reis per tydmasjien en keer natuurlik telkens weer terug na Madelaine se verwarrende realiteit, en Brand wat met sy stamboeknavorsing al hoe meer lig werp op die karakters wat die voorgeskiedenis van die twee jongmense uitmaak.
Dit is 'n uitdagende lees, vir jong sowel as ouer volwassenes. Die trauma wat deel uitmaak van orgaanontvangers se lewens, ruk 'n mens. Nie slegs die pasiënte word daardeur geraak nie, maar ook die families van skenkers en ontvangers. Die ontknoping is netjies gedoen, met die karakters wat as't ware 'n volle sirkel voltooi.
Oopmond was die LAPA Jeugromankompetisie wenner in 2017, en ek kan heeltemal verstaan waarom.
Prettige hulp vir ouers
Allerlei diertjies word opgeroep na 'n potjiepartytjie in Sally Lloyd-Jones se rymverhaal, Op die potjie, gou! Die Afrikaanse vertaling is gedoen deur Elsa Silke, en die pragtige fyn illustrasies deur Anita Jeram. Die boek is uitgegee deur Human & Rosseau, 'n druknaam van NB Uitgewers.
Die teks is in rymformaat en baie eenvoudig, maar mens moet in gedagte hou dat die mensies vir wie dit voorgelees gaan word, nog maar baie jonk is. Ek dink die sukses van die storie gaan lê in die vermoë van die voorleser om onbevange die rym voor te dra en die kind se aandag te hou.
En dan die verrassing op die laaste bladsy: 'n spieël waarin die kind homself kan sien. Ek was beïndruk met die kwaliteit; nie die stukkie foelie wat mens dikwels in 'n goedkoper produk sien nie. Hierdie spieël is na aan die ware Jakob, en behoort die kind se aandag te trek en die boodskap oor te dra dat hy ook na die potjiepartytjie genooi is.