Dagboek: Week 10 - Rondom Swaziland (Episode 11) | Voetspore RSA
Die manne het ontspan by die Kosibaai Lodge. Ek en Streicher het van Country Trax af deurgery om by hulle aan te sluit. Teen drie uur die middag was ons daar. Die lodge het ons met hulle boot op die meer sisteem geneem en die viskrale gaan wys. Terug by die lodge is die beste moontlike aandete bedien. Eers seekos voorgereg. Daarna hoender in die Weber en filet op die kole. Dis nou die manier om ‘n week af te sluit, en die volgende een te begin.
Ons is saam met Michael van die Kosibaai Lodge na die mond van die Kosibaai meer sisteem. Michael het ons eers na ‘n uitkykpunt geneem om die viskrale te sien. Daarna is ons na waar die sisteem in die see uitmond.
André Senekal en sy seun Charl het by ons aangesluit. André het ons die roete in die loop van Mkuzerivier kom wys.
Ons is eers deur die pragtige kuswoud van Maputaland. Dis die roete tussen die see en die Sibaya meer, een van die grootste varswater mere in die land.
Die dorpie Mbazwana was baie besig. ‘n Tipiese Afrika dorp met straat verkopers, ‘n vulstasie waar talle tou staan en wag, ‘n winkel of twee wat kruideniersware verkoop en strate waar min hulle aan die verkeersreëls steur.
Ons is verder, na die Mkuze rivier. Vordering in die rivierloop was goed. Pragtige koors- en vyebome staan op die oewer. Teen middagete kry ons ‘n hindernis in die rivier – ‘n koorsboom wat die weg versper. André het gelukkig ‘n kettingsaag ingepak. Terwyl die massiewe boom opgesaag word en met die wenas uit die pad gesleep word, maak Norbert vuur en braai André vleis. Dis ‘n heerlike middagete.
Ons is verder. Dit het laat middag geword.
In ‘n stadium hoor ek André, wat voor ry, sê iets op die radio. Ek hoor nie mooi nie, maar toe ek vra dat hy dit herhaal, is dit te laat. Die terrein het skielik sag geword. Onder die sandkors was daar sagte modder. My Cruiser het vasgeval.
Simon kom om my te help. Toe val hy ook vas. Vir die volgende twee uur gebruik ons al ons herwinnings toerusting om eers Simon, en toe my Cruiser uit die modder te bevry. Dis die wenas, sandlere, kinetiese bande, kinetiese toue… Dis lank reeds donker toe ons by Mpeti, die Senekals se lodge net buite Mkuze, aankom.
Tydens vanjaar se reis het ons nog relatief min wild gesien. Vandag moet dit verander. Ons is in die fotografie paradys, Zimanga, net buite Mkuze. Ons gaan wild kyk saam met die Senekal broers, André en Charl. Zimanga beteken “wonderwerk”, en wat mens hier beleef grens aan ‘n wonderwerk.
Sommer vroeg sien ons leeus. Twee kameelperde het stip in ‘n rigting gestaar. Ons kyk toe waarna hulle kyk, en vind die leeu mannetjies lê in ‘n bos.
Later kry ons ook ‘n jagluiperd. Charl wys die manne dis moontlik om uit die voertuig te klim en die jagluiperd vanaf grondvlak af te neem.
Toe is dit na die voël skuiling. Zimanga het unieke voël skuilings. Jy sit agter eenrigting glas, op die vlak van die voëls en diere. Hulle is onbewus van jou teenwoordigheid en jy kan op kort afstand uitstekende foto’s neem. Ons sien bontvisvangers jag en ander waad voëltjies in die vlak water loop.
By Zimanga is daar agt soortgelyke skuilings – party by die dam, party waar groot wild soos leeus, buffels en olifante kom water drink. Dis werklik ‘n uitsonderlike plek.
Toe die son sak is ons na Mpeti, die Senekals se aangrensende wildsplaas. Ons kuier saam met Charl senior, sy vrou Elize, hulle kinders en kleinkinders, en ook Jan “Staal” du Toit. Hy het al die pad van Amersfoort gery om saam te kuier. In die volgende paar dae reis ons saam met die man wat weet hoe om ‘n motorfiets te ry.
Na ontbyt vertrek ons – Jan en Streicher elk op ‘n motorfiets, en ons met die Cruisers.
Die roete neem ons na Magudu, en van daar verby Louwsburg en Vryheid, oor Paulpietersburg na Country Trax.
Vir ‘n tyd lank is dit langs die Pongolarivier met sy suikerriet lande. In die hoog somer, wanneer dit lekker warm is en die riet besproei word, groei daar tot en met een ton suikerriet per hektaar per dag.
Jan gaan wys ons waar ons deur ‘n trein tonnel kan ry. Hierdie spoorlyn is 580 kilometer lank. Die lyn is gebou in 1976 en dra jaarliks meer as 80 miljoen ton vrag. Elke trein is sowat 2 en ‘n half kilometer lank en dra meer as 20 duisend ton. Ons wag vir die trein. Toe hy deur die tonnel kom, veroorsaak dit ‘n lawaai en ‘n wind wat steeds waai, lank na die trein verby is.
Ons stop op Paulpietersburg vir middagete. Die dorpie, soos talle ander in die streek, het ‘n baie sterk Duitse invloed. Die dorp is in 1888 gestig en vernoem na President Paul Kruger, en Generaal Piet Joubert. Van daar – Paulpietersburg.
Die laaste ent is op die grondpaaie van Mpumalanga. Die manne op die motorfietse geniet dit baie.
Met sononder kom ons aan by Country Trax. Daar is twee redes hoekom mens die plek besoek – Jan se motorfiets kennis en die kursusse wat hy aanbied, en Elsie se uitstekende cuisine. Weer eens ‘n koningsmaal.
Country Trax is wêreldwyd bekend as die plek waar mens kom leer motorfiets ry. Jan “Staal” du Toit weet nie net hoe om ‘n motorfiets te ry nie, hy weet ook hoe om ander te leer hoe om dit te doen.
Elkeen van die manne is op ‘n fiets waarop hy gemaklik is, en wat hy die les die beste sal kan toepas, eendag terug by die huis.
Ons leer hoe om die motorfietse te hanteer. Hoe om stadig te ry. Hoe om te balanseer. Met groot fietse, veral met iets soos ‘n GS 1250, moet jy weet hoe, anders kan dit ‘n baie lang dag word. Jan sê alles is in die heupe. Dis soos ‘n dans.
Ons leer ook hoe om te rem. Dis veral belangrik.
Laat middag gaan ry ons en probeer toepas wat Jan ons geleer het. Dit gaan nog baie oefening verg. Dis net Streicher wat soos ‘n vis in die water op die motorfiets is. Dis deels talent, maar ook selfvertroue. Verder – as jy bang is, dan val jy. Streicher is nie bang nie.
Toe die son sak is die manne se lywe seer van die harde werk. Ek en Streicher gaan maak gebruik van die jacuzzi. Die water, warm gemaak met ‘n donkie, is amper te warm om in te klim. Maar dit neem die tamheid uit jou lyf.
Die aand slaap die manne baie goed.
Ons moet aan beweeg. Maar eers nog ‘n goeie, gesonde ontbyt, voorgesit deur Elsie.
Op 1 November 2016, kwart voor vier die middag het ‘n orkaan Country Trax getref en in puin gelê. Vandag kan mens dit skaars glo. Jan het die plek met sy pragtige hout huise, weer opgebou. Vandag is dit mooier as ooit.
Maar ons moet aan beweeg. Ons groet Elsie, maar Jan ry nog ‘n entjie saam. Daar is iets wat hy ons wil gaan wys. Iets besonders.
Naby Lothair kom ons aan by ‘n baie unieke verskynsel – sommige sê ‘n heilige plek. ‘n Reuse voetspoor in die graniet. Die plek is al genoem Goliat se voet, en self Adam en Jesus se voetafdruk. In 2005 het die Zoeloe sangoma, Dr. Kredo Mutwa, die plek besoek en dit verklaar as die heiligste plek in Suid Afrika. Soos ons was hy verstom dat daar geen aanwysings is na die plek nie, en dat bitter min mense dit besoek.
Ons groet Jan en reis verder na Songimvelo.
Teen die middag kom ons aan by die wildtuin, net wes van Swaziland en suid van Barberton. ‘n Koor van Humala Lodge se werkers verwelkom ons, asook ‘n 18-tal Amerikaanse gaste, by Humala Lodge.
Oral in die land hoor ons die toerisme bedryf sukkel vanjaar. Veral buitelandse gaste bly weg. Maar nie by Humala Lodge in Songimvelo nie. 80% van hulle gaste kom vanaf die VSA, en hulle is meer as ‘n jaar vooruit vol bespreek.
Teen die middag gaan ons op ‘n wild besigtigings rit. Wessel Roodt, die bestuurder van die lodge, is ons gids. Dis nie baie suksesvol nie. Die meeste wild is diep die berge in agter kos aan. Op die vlaktes is die gras onlangs gebrand. Eers as die reëns gekom het, sal die wild weer terugkeer.
Ons sien wel ‘n renoster – ‘n dag later sou Wessel ons bel en laat weet: ook dié een is doodgeskiet en gestroop van sy horing…
Na sononder is ons terug by die lodge. Ons, en die Amerikaanse gaste, word voorgestel aan ‘n eg Suid Afrikaanse maal – Potjiekos.
Die manne is vroeg op. Ons het ‘n afspraak by Barberton Toyota. Hulle het ‘n klompie mense genooi om die Voetsporemanne te kom groet. Ons voertuie word ook sommer gediens. Ons het nou reeds meer as 10 000 kilometer afgelê op vanjaar se reis.
Na die besoek reis die manne noord, na Hoedspruit, om onsself te gaan tuis maak by Moholoholo – die rehabilitasie sentrum aan die hange van Mariepskop. Daar lê ‘n baie rustige Sondag vir ons voor…