Demokratiese regerings voorsien gereeld wapens aan wat soms "onwettige state" genoem word - onderdrukkende regimes wat die basiese regte van hul eie burgers of aggressiewe regerings skend wat die veiligheid van buitestaanders onwettig bedreig. Soms verkoop demokratiese regerings die wapens self; Soms gee hulle uitvoerlisensies uit aan private wapenfirmas binne hul jurisdiksie.
Beide praktyke is gereeld veroordeel on morele gronde. Maar hoe kan regerings wat help om armoede te beskerm, probeer om hulself te verdedig? Watter argumente kan hulle aantrek in 'n poging om hul optrede te regverdig?
Politici beweer soms dat hul dade geen verskil maak in die mate van lyding wat deur die regimes wat hulle beywer, toegepas word nie. As hulle nie wapens aan die betrokke regimes verkoop nie, sou 'n ander regering dit doen. Byvoorbeeld, toe dit in 2014 onthul is dat Hongkong se oproerpolitie Britse traangas teen ongewapende pro-demokrasie betogers gebruik het, het die buitelandse sekretaris Philip Hammond opgemerk: "CS-gas is beskikbaar by groot getalle bronne regoor die wêreld. Om eerlik te wees, dink ek dit is 'n baie onbelangrike punt. Hulle kan CS-gas van die VSA koop. "
Maar soos ek aangevoer het elders, hierdie soort argument het verskeie tekortkominge. Wanneer 'n regering sy firmas toelaat om vir sekere kliënte in die internasionale wapenmark te kompeteer, plaas dit druk op pryse, en dit kan buitelandse of onderdrukkende state toelaat om wapens in groter hoeveelhede aan te koop. Sommige regerings bied ook sekere soorte wapens, of wapens van besonder hoë gehalte, aan wat ontvangers nie van elders kon verkry nie. Deur hierdie wapens te bied, verhoog regerings die doeltreffendheid waarmee hul handelsvennote hul onregverdige doelwitte kan nastreef.
Daarbenewens moet die voornemens van ander verskaffers nie beskou word as onvervreembare eienskappe van die wêreld nie. Dit is immers in die algemeen nie hoe regerings die voornemens van hul buitelandse eweknieë beskou nie. As dit was, sou diplomasie ontslaan word as 'n vermorsing van tyd en hulpbronne. Wanneer 'n regering 'n ander wil hê om sy gedrag te verander, probeer dit om dit te oorreed om dit te doen.
As die Britse regering het gedink dit sal beter wees as die owerhede van Hongkong nie maklike toegang tot traangas gehad het nie, kon dit sy rasionaal op sy Amerikaanse bondgenote beïndruk het, eerder as om net die Amerikaners se gedrag as 'n gegewe te gebruik en dan daardie gedrag te probeer ontgin. as 'n regverdiging vir sy eie.
Die vyand se vyand
Soos ek probeer het om te demonstreer in onlangse werk, terwyl baie van die argumente wat regerings in diens neem om die verkoop van wapens te verdedig om state te verbied, swak is en selfdiens is daar een wat, waar van toepassing, het potensieel groter krag.
Soms kan wapenoorplasings na 'n onderdrukkende regime redelikerwys verwag word om die mate van onderdrukking wat toegedien word, werklik te verminder. Wapenoorplasings kan dit doen as hulle 'n regime help om 'n selfs meer onderdrukkende mededinger te beveg wat dreig om dit omver te werp. Oorweeg die US Lend-Lease-program, wat gesertifiseerde wapens tydens die Tweede Wêreldoorlog na die Sowjet-Unie oorgedra het. Hierdie beleid kan verdedig word op die aanneemlike gronde dat wapenoorplasings die Rooi Leër in staat gestel het om die groter onderdrukking te weerstaan ​​wat andersins deur die Nazi's sou opgelê moes word.
Natuurlik ontstaan ​​sulke situasies nie dikwels nie - en selfs wanneer hulle dit doen, is wapenoorplasings nie noodwendig regverdigbaar nie.
Evaluering van 'n voorgestelde wapenoorplasing na 'n buiteland moet 'n vergelykende vorm hê. Of die oordrag geregverdig kan word hang af van hoe dit vergeleke is met ander aksies wat in plaas daarvan geneem kan word. As die oordrag verwag word om erger uitkomste te lewer as alternatiewe beskikbare opsies, is dit nie moreel aanvaarbaar nie.
Verskillende soorte ingryping of bystand moet van geval tot geval geëvalueer word, maar wapenoordragte kom altyd met ernstige probleme. Mees natuurlik, hulle voorsien verbied state met gereedskap wat gebruik kan word vir onderdrukkende en aggressiewe eindes (bykomend tot enige wettige defensiewe eindes): ander vorme van ondersteuning het hierdie kenmerk nie. Dan is daar die probleem van "lekkasie". Outlaw-state kan wapens aan derde partye oorgee, of die sekuriteit van voorraad kan nie verseker nie. Die risiko dat voorraad geplunder word, is veral hoog in tye van krisis.
Kortom, die verskaffing van wapens om state te verbied, is moeilik om selfs onder die gunstigste omstandighede te regverdig. As demokratiese politici omgee vir die etiese status van hul dade en streef daarna om hulself op 'n manier te verrig wat vir ander geregverdig kan word, moet hulle hierdie feit ernstig opneem en hul toevallige, onverbiddelike bevordering van handel met tiranne beëindig.
James Christensen, Dosent in Politieke Teorie, Departement van Regering, Universiteit van Essex
prys: $ 8.37
Sien meer aanbiedings Koop nuut van: $ 8.36 Gebruik From: $ 4.59
Lys Prys: $ 60.00
Verkoopprys: $ 60.00 $ 44.45 Jy spaar: $ 15.55
Sien meer aanbiedings Koop nuut van: $ 44.45 Gebruik From: $ 44.43
Lys Prys: $ 14.95
Sien meer aanbiedings Koop nuut van: $ 6.83 Gebruik From: $ 2.70
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Kan Superverpleegkundiges vir die tekort aan dokters maak?