Hitler se buitelandse beleid en oorsprong van die WO2 - Geskiedenis Podcasts - 2022
Hitler se buitelandse beleid en oorsprong van die WO2
Die groot leuen (Duits: große Lüge) is 'n growwe verdraaiing of wanvoorstelling van die waarheid, veral as propagandategniek gebruik.   Die Duitse uitdrukking is geskep deur Adolf Hitler, toe hy sy boek uit 1925 dikteer Mein Kampf, om die gebruik van 'n leuen so 'kolossaal' te beskryf dat niemand sou glo dat iemand 'die vrymoedigheid kan hê om die waarheid so berug te verdraai nie'. Hitler beweer dat die tegniek deur Jode gebruik is om die verlies van Duitsland in die Eerste Wêreldoorlog aan die Duitse generaal Erich Ludendorff, wat 'n prominente nasionalistiese politieke leier in die Weimarrepubliek was, te blameer. Die historikus Jeffrey Herf sê die Nazi's het die idee van die oorspronklike groot leuen gebruik om die sentiment teen Jode te keer en die Holocaust teweeg te bring.
Herf beweer dat Joseph Goebbels en die Nazi-party eintlik die propaganda-tegniek van groot leuens gebruik het wat hulle beskryf het-en dat hulle dit gebruik het om jarelange antisemitisme in Europa in massamoord te omskep.  Herf voer verder aan dat die groot leuen van die Nazi's hul voorstelling was van Duitsland as 'n onskuldige, beleërde land wat terugval op 'n 'internasionale Jood', wat die Nazi's die skuld gegee het dat hulle die Eerste Wêreldoorlog begin het. Nazi -propaganda herhaaldelik die bewering dat Jode die mag agter die skerms in Brittanje, Rusland en die Verenigde State gehou het. Dit het bewerings versprei dat die Jode 'n "uitroeiingsoorlog" teen Duitsland begin het, en dit het hierdie bewerings gebruik om te beweer dat Duitsland die reg het om die Jode as selfverdediging te "vernietig". 
In 1943 het Die New York Times bydraer Edwin James beweer dat Hitler se grootste leuen sy revisionistiese bewering was dat Duitsland nie in 1918 in oorlog verslaan is nie, maar eerder deur interne groepe verraai is.  Hierdie steek-in-die-rug-mite is versprei deur regse groepe, waaronder die Nazi's. 
In die 21ste eeu is die term toegepas op Donald Trump se pogings om die Amerikaanse presidentsverkiesing in 2020 omver te werp. 'Die groot leuen' in hierdie geval is die valse bewering dat die verkiesing van hom gesteel is deur groot bedrog, en die omvang van die voorstanders van die eis het uiteindelik uitgeloop op Trump -ondersteuners wat die Amerikaanse hoofstad aanval.  
Moltman en Hillgruber Edit
Die argument vir wat hierdie doelwitte letterlik beteken het, kom uit die 1960's deur historici Gunter Moltman en Andreas Hillgruber  wat in hul onderskeie werke beweer dat dit Hitler se droom was om 'Eutopia' te skep en uiteindelik die Verenigde State uit te daag. Hierdie tesis plaas hierdie twee historici in die 'Globalists' -kategorie, met die opposisie' Continentalists '. Bewyse vir hierdie bewerings kom uit die voorbereiding van Duitsland op oorlog in die jare 1933-1939 met 'n toenemende belangstelling in vlootbou en Hitler se besluit om oorlog te verklaar teen die VSA na die aanval op Pearl Harbor, wat Hitler se vasberadenheid toon. Die globaliste gebruik dit as 'n argument vir hoe Hitler se ideologie gevorm is, dit wil sê dat die VSA slegs verslaan kon word as Duitsland Europa sou verower en met Brittanje verbonde was. Daar word met algemene instemming gesê dat hierdie standpunt wat Hitler uitgespreek het, geskryf is met die gedagte dat die VSA vir Duitsland min belang het en geen bedreiging vir haar bestaan ​​inhou nie. Opgemerk deur toesprake en opgetekende gesprekke, beskou Hitler na 1930 die Verenigde State as 'n 'ongerepte staat', wat nie in staat was om oorlog te ontketen nie en ekonomies met Duitsland mee te ding as gevolg van die uiterste gevolge van die Groot Depressie. Selfs aan die einde van die dertigerjare, soos die kontinentaliste argumenteer teen die verowering van die wêreld, lyk dit asof Hitler steeds die mag van die VSA in die wêreld verontagsaam en glo dat slegs deur Duits-Amerikaanse burgers die VSA kan herleef en floreer. Dit kan lig werp oor waarom Hitler die besluit geneem het om oorlog te verklaar teen die Verenigde State na Pearl Harbor, en in die laat dertigerjare steeds gefokus het op Europese uitbreiding.
Terwyl Hildebrand glo dat Hitler 'n noukeurige voorbedagte rade gehad het Stufenplan (stap-vir-stap) vir Lebensraum, Beweer Hillgruber dat hy daarna die interkontinentale verowering beoog het.  Net so glo Noakes en Pridham  dat die neem van Mein Kampf en die Zweites Buch saam het Hitler 'n vyf-fase heroprusting gehad en her-militarisering van Rynland, Oostenryk, Tsjeggo-Slowakye en Pole om Duitse satelliete te word, Frankryk te verslaan of haar te neutraliseer deur 'n Britse alliansie, Lebensraum in Rusland en uiteindelik wêreldoorheersing. Goda  stem saam en glo dat sy uiteindelike doel die nederlaag en omverwerping van die Verenigde State was, teen wie se bedreiging hy die Britse Ryk sou waarborg in ruil vir 'n vrye hand om na te streef Lebensraum in die ooste. Hitler het langtermynplanne vir Frans Noord-Afrika gehad en in 1941 begin om 'n basis voor te berei [ waar? ] vir 'n trans -Atlantiese aanval op die Verenigde State. [ aanhaling nodig ] Donald Cameron Watt, wat in 1990 geglo het dat Hitler geen langtermynplanne het nie,  stem nou saam met Goda en meen dat Hitler geweier het om toegewings te gee aan die Spaanse en Italiaanse leiers Francisco Franco en Benito Mussolini om 'n verslane Frankryk te versoen. dat sulke voorbereidings kan voortgaan. 
Daar is ander argumente vir die geval van die globaliste Jochen Thies het opgemerk dat planne vir wêreldoorheersing gesien kan word in Hitler se ideologie om mag te toon. Die skepping van manjifieke geboue en die gebruik van propaganda om Duitse sterkte te demonstreer, tesame met die boodskap om 'n Ryk te skep wat duisend jaar duur, toon duidelik Hitler se aspirasies vir die toekoms. Alhoewel dit 'n swak argument is om duidelik te maak dat hierdie boodskappe 'n gevolg is van die Nazi -ideologie wat daarop gemik is om volgelinge te skep en die moraal te versterk, is die idee van 'globale karakter' met betrekking tot oorlog. Daar is geen twyfel dat Hitler gedroom het oor die toekoms van sy geboorteland en tydens die voorbereiding op oorlog, moes gedink het oor die gevolge van die oorwinning oor die USSR. Sy stryd, soos hy in sy boek sou verwys Mein Kampf, het uiteindelik 'n wêreldwye karakter aangeneem, aangesien hy sy land op baie fronte oor die hele wêreld oorloë gevind het. Die globalistiese ingesteldheid vir Hitler se buitelandse beleid kan ondersteun word deur die opwindende gebeure van die Tweede Wêreldoorlog, saam met sy tweede boek en die debatteerbare betekenis van Lebensraum alhoewel die kontinentiste dit kan gebruik Lebensraum as bewys om dit teen te werk.
Fritz Fischer Edit
Fritz Fischer, 'n kontinentale historikus wat uitgebreide werk aan die Duitse geskiedenis gedoen het, beweer in sy boek Van Kaiserreich tot Derde Ryk: Elemente van kontinuïteit in die Duitse geskiedenis, 1871-1945  dat buitelandse beleid slegs 'n deurlopende neiging was van die imperialistiese beleid van Otto von Bismarck dat Hitler 'n ryk wou hê om Duitse belange te beskerm in 'n tyd van ekonomiese onstabiliteit en druk van mededingende wêreldryke.
Martin Broszat Redigeer
Martin Broszat, 'n funksionalistiese historikus, is al baie keer opgemerk om te wys op 'n ideologiese buitelandse beleid wat aangevuur word deur antisemitisme, anti-kommunisme en Lebensraum. Hy sê dat Hitler opgetree het in die rigting van hierdie drie ideale om gewildheid in sy regime aan te wakker en die ongelooflike transformasie wat hy aan die bewind gekom het, voort te sit. Wat buitelandse beleid betref, beteken dit die vernietiging van die Verdrag van Versailles en die hereniging van Duitse gebiede wat verlore is ná die Eerste Wêreldoorlog, asook die uitroei van Jode en kommuniste regoor die wêreld. Hy lewer bewyse van voorbereidings wat in 1938 getref is om grond in die Ooste van Europa in te neem, wat pas by die ideologie van kolonisasie, ekonomiese onafhanklikheid en die skepping van die Derde Ryk. Broszat bied 'n kontinentale saak aan deur te verklaar dat Hitler nog steeds van Eutopia droom toe hy Pole voor 1939 nie by sy planne ingesluit het nie, en fokus op Tsjeggo -Slowakye en Oostenryk, maar in plaas daarvan maklik bereikbare gebiede. Broszat betoog in hierdie opsig teen die verowering van die wêreld en merk op dat die eskalerende ideologiese radikalisme van die Nazi's se antisemitiese opvattings hulle verhinder het om 'n ernstige poging te begin om die wêreld oor te neem. Duitsland bevind hom onwillig in 'n wêreldoorlog, nie 'n Europese nie.
In 1961 vervaardig A. J. P. Taylor 'n boek met die titel Die oorsprong van die Tweede Wêreldoorlog,  wat 'n heeltemal ander beeld gee van hoe die Nazi se buitelandse beleid gevorm en uitgevoer is. Taylor se tesis was dat Hitler nie 'n demoniese figuur van populêre verbeelding was nie, maar in buitelandse aangeleenthede 'n normale Duitse leier, en die buitelandse beleid van die Weimar -republiek vergelyk met die van Hitler, dit wil sê die vernietiging van die Verdrag van Versailles en haar vorige wil hê gebiede terug, maar op vreedsame wyse, nie aggressief nie. Sy argument was dat Hitler Duitsland die sterkste mag in Europa wou maak, maar hy wou nie of beplan oorlog nie. Die uitbreek van die oorlog in 1939 was 'n ongelukkige ongeluk wat deur almal se foute veroorsaak is. Daarbenewens het Taylor Hitler as 'n aangrypende opportunis uitgebeeld sonder enige oortuigings behalwe die strewe na mag en om van die Joodse vraag ontslae te raak. Hy het aangevoer dat Hitler geen langtermynplan gehad het nie en dat sy buitelandse beleid 'n dryfveer was en die kans aangegryp het soos hulle hulself gebied het. Hy gee die skuld aan die streng beperkings van Versailles, wat vyandigheid onder Duitsers veroorsaak het, en toe Hitler van 'n groter Duitsland preek, het die publiek in sy woorde geglo en was hy bereid om dit te aanvaar.
Die gedagte dat hy 'n begaafde opportunis was, het egter baie bewyse gehad, alhoewel Taylor die langtermynbeplanning heeltemal uitskakel, maar slim genoeg was om geleenthede aan te gryp. Hy het byvoorbeeld die versoeningsbeleid van Brittanje en Frankryk gebruik om dit doelbewus in Maart 1935 te trotseer toe hy diensplig in die weermag en die stigting van die Luftwaffe aangekondig het. Hy het op die Oostenrykse regering gedobbel om hom nie teë te staan ​​nie toe hy Wene in Maart 1938 binneval nadat hy besef het dat Brittanje en Frankryk nooit sou ingryp nie. Hy gebruik die geleentheid van die konferensie in München in September 1938 om Brittanje en Frankryk sy eise te laat aanvaar Lebensraum in Tsjeggo -Slowakye. Hy het die onderbreking in die betrekkinge tussen Brittanje-Frankryk en die Sowjetunie gebruik om die Nazi-Sowjet-nie-aggressie-verdrag te onderteken om sy toekomstige optrede teen Pole en Nederland-België te versterk. Taylor se mening oor hierdie debat het opskudding en wydverspreide weerlegging veroorsaak, maar die hele argument oor die aard van die Nazi -buitelandse beleid is uit sy werk geskep.
1933 Duitsland het die Volkebond verlaat.
1934 Poging tot Nazi -staatsgreep in Oostenryk verpletter.
Pole en Duitsland sluit 'n alliansie.
1935 Duitsland het die militêre klousules van die Verdrag van Versailles verbreek
1936 Duitse troepe het die Rynland weer beset.
1938 Anschluss met Oostenryk.
Sudetenland oorhandig aan Duitsland as gevolg van die München -konferensie.
1939 Die res van die Tsjeggiese lande wat deur die Duitsers beset is.
Duitsland het Pole binnegeval.
Tweede Wêreldoorlog begin.
Hitler se buitelandse beleid doelwitte
Toe Hitler aan bewind kom, was hy vasbeslote om weer van Duitsland 'n grootmoondheid te maak en Europa te oorheers. Hy het sy idees uiteengesit in 'n boek met die naam Mein Kampf (My stryd) wat hy in 1924 in die gevangenis geskryf het. Sy hoofdoelwitte was
Om die Verdrag van Versailles wat Duitsland opgelê is na haar nederlaag in die Eerste Wêreldoorlog te vernietig. Hitler het gevoel dat die verdrag onregverdig was en die meeste Duitsers ondersteun hierdie siening.
Om alle Duitssprekendes in een land saam te snoer. Na die Eerste Wêreldoorlog het daar Duitsers in baie lande in Europa gewoon bv. Oostenryk, Tsjeggo -Slowakye, Pole. Hitler het gehoop dat hy deur 'n vereniging in een land 'n magtige Duitsland of Grossdeutschland sou skep.
Om ooswaarts na die Ooste uit te brei (Pole, Rusland) om grond vir Duitsland te verkry (Lebensraum- leefarea).
Sy taktiek was om die bedreiging van geweld te gebruik om sy doelwitte te bereik. Hy het besef dat sy moontlike vyande, Frankryk en Brittanje, huiwerig was om oorlog te voer en bereid was om 'n kompromie aan te gaan om 'n herhaling van die Eerste Wêreldoorlog te vermy. Hy was ook 'n opportunis wat gereeld vir sy eie voordeel voordeel getrek het uit geleenthede.
Sy suksesse in die buitelandse beleid in die dertigerjare sou hom 'n baie gewilde figuur in Duitsland maak. Soos een Duitse politieke teenstander beskryf het:
Almal het gedink dat daar 'n mate van regverdiging was in die eise van Hitler. Alle Duitsers het Versailles gehaat. Hitler het hierdie haatlike verdrag opgeskeur en Frankryk op sy knieë gedwing …. mense het gesê: 'Hy het moed gekry om risiko's te neem'
Hitler protesteer daarteen dat die Geallieerdes nie ontwapen het na die Tweede Wêreldoorlog nie en hy verlaat die ontwapeningskonferensie en die Volkebond in 1933. Hy verskerp die program van geheime herbewapening.
In 1934 sluit Duitsland en Pole 'n alliansie, die eerste van sy berugte tien jaar lange nie-aggressie-ooreenkomste. Dit het destyds 'n verrassing in Europa veroorsaak. Die alliansie het die diplomatieke isolasie van Duitsland verbreek, terwyl dit ook die reeks anti-Duitse alliansies in Oos-Europa in Frankryk verswak het. Pole en Duitsland sou die volgende vyf jaar hartlike betrekkinge geniet. Soos baie van sy ooreenkomste, was dit egter 'n taktiese skuif en Hitler was nie van plan om die ooreenkoms op lang termyn na te kom nie.
In Julie 1934 is 'n poging van Oostenrykse Nazi's om die regering in hul land omver te werp, verpletter. Die Oostenrykse premier Dollfuss is dood in die poging. Hitler ondersteun eers die poging tot staatsgreep, maar ontken die aksie toe dit duidelik was dat dit sou misluk. Italië het met groot vyandigheid gereageer op die vooruitsig dat Oostenryk in Nazi -hande sou val en troepe na die grens met Oostenryk gehaas.
In Januarie 1935 die Saar gestem om na Duitsland terug te keer. Hierdie streek is deur die Verdrag van Versailles onder die beheer van die Volkebond geplaas. Dit het die Franse in staat gestel om sy steenkoolvelde vir 15 jaar te ontgin. Die stemming om na Duitsland terug te keer, is ondersteun deur meer as 90%. Dit was 'n groot propaganda -hupstoot vir Hitler wat kon beweer dat sy beleid die steun van die Duitse volk het.
In Maart, met die voorwendsel dat die ander moondhede nie ontwapen het nie, kondig Hitler aan dat Duitsland weer diensplig sal instel en 'n leër van 36 afdelings sal stig. Hy het ook gesê dat Duitsland 'n lugmag gaan bou (die Luftwaffe) en brei haar vloot uit. Al hierdie aksies was in stryd met die bepalings van die Verdrag van Versailles, maar was baie gewild in Duitsland.
Brittanje, Italië en Frankryk het die Stresa voor om teen hierdie optrede te protesteer, maar geen verdere maatreëls getref nie. Hierdie verenigde front teen Duitsland is verder verswak toe Italië inval Ethiopië.
'N Faktor wat Hitler gehelp het, was die houding van die Engelse. Hulle het gevoel dat Duitsland baie streng behandel is in Versailles en dat daar baie simpatie met die Duitse optrede was. Die herinnering aan die gruwels van die Eerste Wêreldoorlog was ook nog baie sterk in Brittanje. Hulle was ook baie anti-kommunisties en was meer bekommerd oor Stalin.
Die Britte het hul eie belange beskerm en 'n vlootooreenkoms met Hitler gesluit wat die Duitse vloot tot 35% van Brittanje beperk het. Daar is geen beperking op die aantal duikbote wat Duitsland kan ontwikkel nie.
Die Rynland 1936
Ingevolge die Verdrag van Versailles is die Duitsers verbied om vestings of stasietroepe in die Rynland of binne 50 kilometer van die regteroewer van die rivier op te rig. In 1935 toe Mussolini aanval Ethiopië, Ignoreer Hitler internasionale protes en ondersteun Mussolini. Dit het die internasionale isolasie van Duitsland beëindig en die Italianers het aangedui dat hulle die Duitse invloed in Oostenryk aanvaar en die uiteindelike remilitarisering van die Rynland.
Die meeste mense het verwag dat die Duitsers troepe na die Rynland sou stuur, die vraag was wanneer? Op 7 Maart 1936, in een van sy vele Saterdag -verrassings, kondig Hitler aan dat sy troepe die Rynland binnegekom het.
Die Britte was nie bereid om stappe te neem nie. Daar was baie simpatie in Brittanje vir die Duitse optrede. Sonder Britse steun sou die Franse nie optree nie. Die Franse het die Maignot -lyn, 'n reeks forte aan die Duitse grens en voel veilig daaragter.
Die krag wat Hitler na die Rynland gestuur het, was klein, maar hy het gedobbel en gewen.
Die agt-en-veertig uur na die opmars na die Rynland was die senutergendste in my lewe. As die Franse dan in die Rynland sou optrek, sou ons met ons sterte tussen ons bene moes terugtrek, want militêre hulpbronne tot ons beskikking sou heeltemal onvoldoende gewees het vir selfs matige weerstand. "
Hy het die gevolgtrekking gemaak dat Brittanje en Frankryk swak was en dat hy met aggressiewer optrede kon wegkom.
Alliansie met Mussolini 1936
In Junie 1936 het die Spaanse burgeroorlog uitgebreek. Beide Hitler en Mussolini het hulp gestuur aan Generaal Franco wat veg teen die volksverkose regering van Spanje. Hierdie nouer samewerking tussen die twee Fascistiese diktators het gelei tot 'n alliansie wat bekend staan ​​as die Rome-Berlyn-as. Dit was 'n ooreenkoms om 'n gesamentlike buitelandse beleid te voer. Albei het ingestem om die verspreiding van kommunisme in Europa te stop. Hierdie verhouding het in 1939 nouer geword met die ondertekening van "Die pakt van staal".
Hitler wou al lank die geboorteland onder Duitse beheer bring. Daar was 'n Nazi -party in Oostenryk en baie in Oostenryk het die unie van albei lande ondersteun. Alhoewel daar in 1934 'n mislukte staatsgreeppoging was, het Duitsland sy invloed in Oostenryk teen 1938 uitgebrei.
In Februarie 1938 het die Oostenrykse premier, Schuschnigg, ontmoet Hitler by Berchtesgaden in die Alpe. Tydens die vergadering is die Oostenrykse kanselier bedreig en is hy gedwing om vooraanstaande Oostenrykse Nazi's in sy regering te plaas.
Met sy terugkeer na Oostenryk het Schuschnigg probeer om op te hou om die Duitse invloed te versprei deur 'n referendum op te roep. Hierdie woedende Hitler en Schuschnigg moes noodgedwonge bedank. Duitse troepe is deur die nuwe Nazi -premier uitgenooi na 8221 Seyss-Inquart.
Hitler keer met triomf na Wenen terug waar hy deur euforiese skare begroet is. Dit was die stad waar hy voor die Eerste Wêreldoorlog as af en toe gewoon het. Hitler het Oostenryk in die Ryk opgeneem as die provinsie van Ostmark. Hierdie gebeurtenis het bekend gestaan ​​as die Anschluss.
Weer het die Britte en Franse niks gedoen nie. Die nuwe premier in Brittanje was Neville Chamberlain. Hy wou voorkom dat nog 'n Europese oorlog uitbreek. Hy het besluit om 'n beleid te volg Versoening.
Versoening was 'n beleid om aan Hitler se redelike eise te voldoen om oorlog te voorkom. Dit was destyds 'n baie gewilde beleid in Brittanje.
Die Sudetenland (Tsjeggo -Slowakye) 1938
Die volgende teiken vir Hitler was die land Tsjeggo -Slowakye. Dit is gestig na die Eerste Wêreldoorlog. Dit was die enigste demokrasie in Oos -Europa en beskik oor 'n goeie leër. Dit bevat ook 'n aantal nasionale minderhede (dit was die bynaam " klein Oostenryk-Hongarye "), waaronder 'n groot Duitse minderheid in 'n gebied wat bekend staan ​​as die Sudentenland. Hitler het die Duitsers wat daar woon aangemoedig om teen die Tsjeggiese bewind te betoog. Die leier van die Sudeten German Party was Konrad Henlein.
Hitler het besluit om die griewe van die Sudeten -Duitsers te gebruik om die gebied onder Duitse beheer te bring. Hy het in die geheim die datum van 1 Oktober vir oorlog met Tsjeggo -Slowakye bepaal as die probleem nie opgelos is nie. Gedurende die somer van 1938 het die krisis vererger. Die Sudeten -Duitsers wat deur Nazi -propaganda gesteun word, het geroer vir groter outonomie (onafhanklikheid).
Chamberlain het gehoop om oorlog te vermy en was van mening dat daar 'n mate van regverdiging was in die Duitse vraag na die streek. Hy vlieg na Duitsland en ontmoet Hitler twee keer, by Berchtesgaden en Slegte Godesberg. Alhoewel dit lyk asof 'n ooreenkoms bereik is, stel Hitler nuwe eise en dit lyk asof Europa op die rand van oorlog is.
Mussolini was swak voorbereid op 'n oorlog en het 'n konferensie van Brittanje, Frankryk, Duitsland en Italië voorgestel. Dit ontmoet by München op 28 September. Die Tsjegge is nie eers genooi nie. Die Britte en Franse het ingestem tot die eise van Hitler en dit het gelyk asof die bedreiging van oorlog afgeweer is. Chamberlain en Daladier, het die Franse premier, helde verwelkom toe hulle teruggekeer het huis toe. Die Tsjegge was bitter oor die verlies van grondgebied, insluitend die meeste van hul grensversterkings, en was nou feitlik magteloos om die Duitsers te weerstaan.
In Maart 1939 het Hitler die res van die Tsjeggiese lande oorgeneem nadat hy die Slowake onafhanklikheid onder Duitse beskerming te verklaar. Die Tsjeggiese president, Hacha is na Berlyn uitgenooi en is gedreig dat Praag gebombardeer sou word as hy nie met die Duitse besetting instem nie. Dit was aansienlik die eerste nie-Germaanse land wat Hitler in beslag geneem het. Hierdie beroep het die publieke opinie in Brittanje woedend gemaak en die einde van die versoening aangedui. In dieselfde maand het die Duitssprekende stad van Memel was beslag gelê op Litaue.
Die besetting van die res van Tsjeggo -Slowakye het daartoe gelei dat Brittanje Pole gewaarborg het dat sy haar sou help as sy aangeval word. Ingevolge die Verdrag van Versailles het die nuutgeskepte deelstaat Pole die Duitssprekende hawe gekry Danzig en grond bekend as die Poolse gang om dit toegang tot die see te gee.
Hitler wou Pole vernietig om lewensruimte te kry (Lebensraum) .Hitler eis die Duitssprekende stad van Danzig uit Pole en die bou van 'n snelweg om Oos -Pruise met die res van die Ryk te verbind.
Die vraag na Danzig was nie die eintlike probleem vir Hitler nie. Hy het gesê
Verdere suksesse kan nie meer bereik word sonder dat bloed vergiet word nie en#8230Danzig is glad nie die onderwerp van die geskil nie. Dit is 'n kwessie van uitbreiding van ons leefruimte in die ooste en daar is geen sprake van die spaar van Pole nie.
Hy het die Pole daarvan beskuldig dat hulle die Duitse minderheid in ander dele van Pole mishandel het. Nazi -propaganda oordryf sterk verhale oor aanvalle op die Duitse minderheid. Die Pole het geweier om die stad van Danzig.
'N Baie verrassende alliansie!
Namate die somer toeneem, het die spanning toegeneem. Sowel Brittanje as Frankryk en Duitsland het probeer om die steun van die USSR te kry in geval van oorlog. Stalin het Brittanje en Frankryk nie vertrou nie en het gevoel dat hulle Hitler aanmoedig om Rusland aan te val. Hy was baie kwaad oor die München -ooreenkoms.
Alhoewel Duitsland en die Sowjetunie tot 1939 bittere vyande was, was die wêreld verstom toe hulle verneem dat hulle 'n ooreenkoms bereik het 23 Augustus 1939. Dit was 'n Tien jaar nie-aggressie verdrag. Beide lande het baat gevind by hierdie ooreenkoms. Vir die Sowjetunie het dit haar meer tyd gegee om voor te berei op die oorlog, en sy het baie gebiede in Oos -Europa gekry. Duitsland is verseker dat as sy Pole sou aanval, sy nie 'n tweeledige oorlog hoef te ondergaan nie.
Nazi -Sowjet -nie -aggressie -verdrag
Geheime bykomende protokol.
In die geval van 'n territoriale en politieke herrangskikking van die gebiede wat aan die Poolse staat behoort, sal die invloedsfere van Duitsland en die USSR ongeveer begrens word deur die lyn van die riviere Narev, Vistula en San.
Die vraag of die belange van beide partye die instandhouding van 'n onafhanklike Poolse staat wenslik maak en hoe so 'n staat beperk moet word, kan slegs beslis word in die loop van verdere politieke ontwikkelings.
Beide regerings sal hierdie vraag in elk geval deur middel van 'n vriendelike ooreenkoms oplos.
Hitler het gehoop dat die nuus van die verdrag met Rusland Frankryk en Brittanje sou keer om oorlog toe te gaan as Duitsland Pole aanval. Hy was verbaas toe Brittanje en Pole 'n onderlinge verdedigingsverdrag gesluit het. Mussolini het hom meegedeel dat Italië onvoorbereid was op oorlog en dat hy die inval in Pole uitgestel het. 'N Helling van diplomatieke aktiwiteite het niks bereik nie en op 1 September val Duitsland Pole binne. Op 3 September verklaar Brittanje en Frankryk oorlog teen Duitsland.
Invloed op Hitler
Adolf Hitler is in die tronk gesit ná die mislukking van die München Putsch, 1924 © Hitler het reeds in 1919 sy politieke loopbaan begin en is beïnvloed deur hierdie soort Pan-Duitse denke. Maar hy was nog nie duidelik oor waar die uitbreiding sou plaasvind nie, en ook nie oor watter alliansies hy nodig sou hê om dit te bereik nie.
Om mee te begin was hy nie vyandig teenoor Rusland nie, en beskou Brittanje en Frankryk as die belangrikste vyande van Duitsland. Gedurende 1919 blameer hy die politici van Duitsland voor die oorlog dat hulle Oostenryk-Hongarye teen Rusland ondersteun het.
Maar teen 1920 het hy aangevoer dat ''n alliansie tussen Rusland en Duitsland eers kan ontstaan ​​as die Jood verwyder word', en teen 1924, toe hy kom skryf Mein Kampf, het hy tot die gevolgtrekking gekom dat Rusland die teiken sou wees vir Duitsland se strewe om te verkry Lebensraum. So, hoe het hierdie verandering van benadering tot stand gekom?
Hitler se siening oor Rusland gedurende hierdie vroeë jare is sterk beïnvloed deur Alfred Rosenberg, wat in 1920 by die Nazi -party aangesluit het en die redakteur van sy koerant geword het, die Völkischer Beobachter. Rosenberg was 'n Baltiese Duitser wat in Moskou studeer het toe die Russiese rewolusie in 1917 uitbreek en Rusland in November 1918 na Duitsland verlaat.
So het hy die Bolsjewistiese revolusie in die eerste plek beleef en het hy oortuig dat dit die werk van die Jode was. Hitler beskou Rosenberg as 'n kenner van Rusland en word ewe oortuig van die verband tussen Bolsjewisme en die Jode.
Hitler. raak ewe oortuig van die verband tussen Bolsjewisme en die Jode.
Teen 1922 het dit duidelik geword dat die Bolsjewistiese regime in Rusland daar was om te bly. Dit is inderdaad duidelik uit 'n onderhoud wat Hitler in Desember 1922 gegee het, dat hy toe besluit het dat 'n alliansie met 'n Bolsjewistiese Rusland nie ter sprake is nie. Duitsland sou beter saam met Brittanje en Italië, wat blykbaar teen die Franse hegemonie in Europa was, teen Rusland werk, wat op sy beurt die noodsaaklike van Duitsland kan wees Lebensraum.
Hitler se siening oor Rusland is verder verskerp deur sy kontakte met Baltiese Duitse ballinge in München. Max-Erwin von Scheubner-Richter, 'n kontakpersoon van August Winnig, die Duitse kommissaris in die Baltiese provinsies wat verantwoordelik was vir die organisering van die Free Corps, en generaal Ludendorff, die voormalige leier van Oberost.
Militêre rol in die buitelandse beleid Redigeer
Na die totstandkoming van die Duitse Ryk in 1871, is diplomatieke betrekkinge deur die keiserlike regering hanteer, eerder as deur laer-vlak regerings soos die Pruisiese en Beierse regerings. Tot 1914 oorheers die kanselier tipies besluite oor buitelandse beleid, ondersteun deur sy minister van buitelandse sake. Die magtige Duitse leër het afsonderlik verslag gedoen aan die keiser en het toenemend 'n belangrike rol gespeel in die vorming van buitelandse beleid wanneer militêre alliansies of oorlogvoering ter sprake was. 
In diplomatieke terme gebruik Duitsland die Pruisiese stelsel van militêre attaches verbonde aan diplomatieke plekke, met hoogs talentvolle jong offisiere wat die sterkpunte, swakpunte en militêre vermoëns van hul toegewese nasies moes evalueer. Hierdie beamptes gebruik noukeurige waarneming, gesprekke en betaalde agente om verslae van baie hoë gehalte op te stel wat 'n aansienlike voordeel vir die militêre beplanners bied. 
Die militêre personeel het al hoe sterker geword, die rol van die Minister van Oorlog verminder en homself toenemend in besluite oor buitelandse beleid laat geld. Otto von Bismarck, die keiserlike kanselier van 1871 tot 1890, was geïrriteerd deur militêre inmenging in buitelandse beleidsaangeleenthede - in 1887 het die weermag byvoorbeeld probeer om die keiser te oortuig om oorlog teen Rusland te verklaar; hulle het Oostenryk ook aangemoedig om Rusland aan te val. Bismarck het nooit die weermag beheer nie, maar hy het hewig gekla en die militêre leiers het teruggetrek. In 1905, toe die Marokko -aangeleentheid aan die gang was met die internasionale politiek, het die hoof van die Duitse generaal -staf, Alfred von Schlieffen, 'n voorkomende oorlog teen Frankryk gevra. Op 'n kritieke punt in die Julie -krisis van 1914 het Helmuth von Moltke, die stafhoof, sonder om die keiser of kanselier te vertel, sy eweknie in Oostenryk aangeraai om dadelik teen Rusland te mobiliseer. Tydens die Eerste Wêreldoorlog stel veldmaarskalk Paul von Hindenburg en generaal Erich Ludendorff toenemend buitelandse beleid, werk direk saam met die keiser-en vorm inderdaad sy besluitneming-en laat die kanselier en burgerlike amptenare in die duister. Die historikus Gordon A. Craig sê dat die deurslaggewende besluite tydens die oorlog in 1914 deur die soldate geneem is en dat hulle byna 'n volledige minagting van politieke oorwegings getoon het. 
Bismarck se buitelandse beleid na 1871 was vredesgerig. Duitsland was tevrede - hy het alles wat hy wou hê, sodat sy hoofdoel vrede en stabiliteit was. Vreedsame betrekkinge met Frankryk het egter in 1871 moeilik geword toe Duitsland die provinsies Elsas en Lorraine geannekseer het. Die Duitse publieke opinie het daarop aangedring om Frankryk te verneder, en die weermag wou sy meer verdedigbare grense hê. Bismarck het teësinnig toegegee - Frans sou nooit vergeet of vergewe nie, het hy bereken, so kan net so goed die provinsies inneem. (Dit was 'n verkeerde aanname - na ongeveer vyf jaar het die Franse rustig geraak en dit as 'n geringe kwessie beskou.) "Terugskouend is dit maklik om te sien dat die anneksasie van Elsas-Lorraine 'n tragiese fout was."   Nadat die anneksasie plaasgevind het, was die enigste beleid wat sinvol was om Frankryk te isoleer, sodat dit geen sterk bondgenote gehad het nie. Frankryk het egter Berlyn se planne bemoeilik toe dit bevriend raak met Rusland. In 1905 val 'n Duitse plan vir 'n alliansie met Rusland deur omdat Rusland te na aan Frankryk was. 
Die Liga van Drie Keisers (Dreikaisersbund) is in 1872 onderteken deur Rusland, Oostenryk en Duitsland. Dit verklaar dat republikanisme en sosialisme algemene vyande is en dat die drie moondhede enige aangeleenthede rakende buitelandse beleid sal bespreek. Bismarck het goeie betrekkinge met Rusland nodig om Frankryk geïsoleerd te hou. In 1877–1878 het Rusland 'n oorwinnende oorlog met die Ottomaanse Ryk gevoer en probeer om die Verdrag van San Stefano daarop af te dwing. Dit het veral die Britte ontstel, want hulle was lank besig om die Ottomaanse Ryk te bewaar en 'n Russiese oorname van die Bosporusstraat te voorkom. Duitsland het die kongres van Berlyn (1878) aangebied, waardeur ooreengekom is op 'n meer gematigde vredesooreenkoms. Duitsland het egter geen direkte belangstelling in die Balkan gehad nie, wat grotendeels 'n Oostenrykse en Russiese invloedsfeer was, hoewel koning Carol van Roemenië 'n Duitse prins was. 
Dual Alliance (1879) met Austria-Hungary Edit
In 1879 stig Bismarck 'n dubbele alliansie van Duitsland en Oostenryk-Hongarye, met die doel om wedersydse militêre hulp in die geval van 'n aanval van Rusland, wat nie tevrede was met die ooreenkoms wat op die Berlynse kongres bereik is nie.  Die totstandkoming van die Dual Alliance het daartoe gelei dat Rusland 'n meer versoenende standpunt ingeneem het, en in 1887 is die sogenaamde herversekeringsverdrag tussen Duitsland en Rusland onderteken: daarin het die twee moondhede ooreengekom oor onderlinge militêre ondersteuning in die geval dat Frankryk val Duitsland aan, of in die geval van 'n Oostenrykse aanval op Rusland. Rusland het sy aandag ooswaarts na Asië gerig en was vir die volgende 25 jaar grootliks onaktief in die Europese politiek. In 1882, Italy joined the Dual Alliance to form a Triple Alliance. Italy wanted to defend its interests in North Africa against France's colonial policy. In return for German and Austrian support, Italy committed itself to assisting Germany in the case of a French military attack. 
"Bindung" is the German word for fixation of bond "Westbindung" is Germany's implant into Europe and the Western World.
In 1952, Bullock published Hitler: A Study in Tyranny, the first comprehensive biography of Adolf Hitler, which he based on the transcripts of the Nuremberg Trials. This book dominated Hitler scholarship for many years. The book characterised Hitler as an opportunistic Machtpolitiker ("power politician"). In Bullock's opinion, Hitler was a "mountebank", an opportunistic adventurer devoid of principles, beliefs or scruples whose actions throughout his career were motivated only by a lust for power. Bullock's views led in the 1950s to a debate with Hugh Trevor-Roper who argued that Hitler did possess beliefs, albeit repulsive ones, and that his actions were motivated by them. Bullock's Guardian obituary commented that "Bullock's famous maxim 'Hitler was jobbed into power by backstairs intrigue' has stood the test of time." 
When reviewing Hitler and Stalin in Die tye in 1991, John Campbell wrote of Hitler: A Study in Tyranny: "Although written so soon after the end of the war and despite a steady flow of fresh evidence and reinterpretation, it has not been surpassed in nearly 40 years: an astonishing achievement."  
In subsequent works, Bullock to some extent changed his mind about Hitler. His later writings show the dictator as much more of an ideologue, who pursued the ideas expressed in Mein Kampf (and elsewhere) despite their consequences. This has become a widely accepted view of Hitler, particularly in relation to the Holocaust. [ aanhaling nodig ]
American historian Ronald Spector, writing in Die Washington Post, praised Bullock's ability to write about the development of Nazism and Soviet Communism without either abstract generalization or irrelevant detail. "The writing is invariably interesting and informed and there are new insights and cogent analysis in every chapter," he wrote. 
Kyk die video: Buitelandse beleid, aanvang Tweede Wêreld-oorlog, en die Warsaw-ghetto - CTHGC. Graad 9 Eenheid 6 (Julie 2022).