Dit is my begrip dat die globale mensdom tans op die rand staan ​​van 'n ongekende verskuiwing na drastiese sosiale verandering. En hierdie skielike verandering kan voorkom te midde van 'n smeltkroes van sosiale kwesbaarhede en afbreekpunte. Om die waarheid te sê, ons moet net van die bewyse om ons kyk om te weet dat alles nie goed is nie.
Aan die een kant is ons besig om 'n idee te kry van hoe ons ons natuurlike omgewing mishandel het deur 'n kombinasie van doelbewuste menslike intervensies (bv. Klimaats- en omgewingsbesoedeling, uitputting van natuurlike hulpbronne, onvolhoubare bevolkingsgroei, versnelde stedelike uitbreiding).
Aan die ander kant is daar in baie mense 'n groeiende gevoel dat iets ernstig uit balans is met die huidige menslike toestand. Dit kan manifesteer in hoe mense in hul alledaagse sosiale lewe interaksie het en hoe hul liggame gedreineer word van energie of toenemend "out of sync", of daar kan 'n opkoms in instinktuele, gut gevoelens ontstaan ​​sonder om duidelik te weet waarom.
In al hierdie gevalle is daar aansienlike erkenning dat menslike vooruitgang disharmonies geword het. Op sulke oomblikke voel ons ons kwesbaarheid duideliker, en as ons mens-, sosiale- en omgewingsisteme kwesbaar is, is hulle wyd oop om selfs deur die kleinste impak verskuif te word. Soos 'n berg sand wat ons as kinders op die strand gebou het, kan daardie een finale graan bo aan die bokant genoeg wees om die hele berg te omver te werp.
Globale sosiale stelsels: gestres tot die maksimum
In toenemende mate lees ons opskrifte oor uiterste weer en geologiese gebeure: droogtes in China en Noord-Amerika, drastiese oorstromings in Australië, wisselvallige sneeuval in Europa, verhoogde sikloonaktiwiteit, seismiese skud oor baie streke, verhoogde vulkaniese aktiwiteit en verwoestende orkane wat tropiese kuslyne tref. . Daarbenewens hoor ons oor die dreigende olietekorte en piek-olie-argumente, vogelgriep en nuwe varkgriep, dade van internasionale aggressie, binnelandse veiligheidsgevalle, en die lys gaan voort.
Dit is dus nie verbasend dat baie van ons instinktief voel dat dinge buite beheer is nie en dat ons samelewings 'n baie moontlike ineenstorting in die gesig staar. Ons globale sosiale stelsels word reeds tot die maksimum beklemtoon, en wat 'n klein krisis van 'n groot een onderskei, is wanneer kwesbare sosiale stelsels gelyktydig getref word deur verskeie skokke. Ons word in twee woorde beklemtoon. Reeds maak sommige sosiale kommentators parallelle tussen antieke Rome en ons moderne wêreldbeskawing. En Armageddon-scenario's is vol met ondersteuners en sendelinge.
Die positiewe transformasie van 'n stelsel ineenstorting
Die klimaat van verandering wat ek graag in hierdie boek wil beklemtoon, is een van positiewe transformasie. Dat daar ineenstorting van die stelsel sal wees, is tot 'n mate onvermydelik. Dit is die aard van evolusionêre verandering. Maar as daar genoeg mense is om die veranderinge te ontwaak (om wakker te word van die towenaar se hipnose), moet die verandering nie so traumaties wees nie. Dit gaan om voorbereiding, aanpassing en veerkragtigheid. Maar hoekom is ek so seker dat dramatiese verandering op ons is?
Leiers sosioloë het getoon dat samelewings baie meer geneig is om af te breek as hulle oorbelas word deur konvergerende spanning - byvoorbeeld vinnige bevolkingsgroei, uitputting van hulpbronne en ekonomiese agteruitgang. Die onderbreking kan egter ook die katalisator wees wat nodig is om die deurbraak te maak.
Begin die verskuiwing na 'n ander soort maatskaplike model
Dikwels vereis die verskuiwings tussen verskillende soorte tydperke ontwrigtende energie, as dit net by tye om die kwashout weg te maak, die huis skoon maak vir nuwe besetting. Dit kan egter effens flippers klink as die lewens van duisende - indien nie miljoene mense - van mense betrokke raak.
Evolusie is egter geneig om te werk teen 'n veel groter makroskaal, wat ons moet erken. Ons het immers ons eie huis om in orde te kry voordat ons met klippe reguit kan gooi. Dit is waarskynlik dat die komende jaar die begin van 'n verskuiwing van ons huidige, hoofsaaklik Westerse wêreldwye industriële projek tot 'n ander soort gemeenskapsmodel sal merk.
Net presies watter soort beskawing sal na vore kom, moet nog gesien word, want dit sal vereis dat ons ons eie nuwe verstand toelaat om deel te wees van die proses. Eerstens moet ons onderskei wat die konvergerende krisisse op die horison is.
Konvergerende krisisse: Evolusionêre meganismes vir groei
Sommige baie kragtige magte regoor die wêreld begin gelyktydig op die omgewings-, sosiale en kulturele planeetstelsels te raak. As ek sê "begin", praat ek in breër terme, want hierdie magte is al vir 'n paar dekades gebrou en is eintlik die hoogtepunt van die lang, uitgerekte proses van die geskiedenis van menslike vooruitgang.
Vir diegene wat verkies om die data te assesseer voordat hulle hul gevolgtrekkings maak, is die getuienis reeds daar buite, en dit kulmineer vinniger as elke dag verbygaan. Dit is egter die uitgangspunt van hierdie boek dat sulke veranderinge evolusionêre meganismes vir groei is. Ongeag of ons saamstem dat die veranderinge hul oorsprong het in fisiese of metafisiese bronne (of 'n kombinasie van albei), word die uitkoms grootliks deur beide partye gedeel.
Deurbraak: Gebruik ontwrigting as geleenthede vir groei
Wat van kardinale belang is, is hoe ons as kollektiewe spesie reageer, reageer en aanpas by hierdie veranderinge wat op ons aangedring word. Om te reageer in vrees en angs sal dien om die chaos rondom ons te verhoog, terwyl die deurbraak scenario vereis dat ons positief moet wees oor die gebruik van die ontwrigting as geleenthede vir groei. Vir lank het ons ons eie persepsies, oortuigings en geestelike patrone toegelaat om ons grootste vyand te wees. Vir alle effekte en doeleindes het ons lankal onsself geveg. Soos Alexander King en Bertrand Schneider skryf Die Eerste Wêreldwye Revolusie,
"Dit wil voorkom of mense 'n gemeenskaplike motivering nodig het, naamlik 'n gemeenskaplike teëstander, om in die vakuum te organiseer en saam te werk. so 'n motivering moet gevind word om die verdeelde nasies bymekaar te bring om 'n buite-vyand te ontmoet, óf 'n ware een óf een wat vir die doel uitgevind is. . . . Die gemeenskaplike vyand van die mensdom is die mens. "
Kingsley L. Dennis, PhD, is 'n sosioloog, navorser en skrywer. Hy het mede-outeur 'After the Car' wat na-piek olie-samelewings en mobiliteit ondersoek. Hy is ook die skrywer van 'Die Struggle for Your Mind: Bewuste Evolusie en die stryd om te beheer hoe ons dink' (2012). Kingsley is ook mede-redakteur van 'The New Science & Spirituality Reader' (2012). Hy is mede-inisieerder van die Worldshift Movement en 'n mede-stigter van WorldShift International. Kingsley L. Dennis is die skrywer van talle artikels oor kompleksiteitsteorie, sosiale tegnologie, nuwe media kommunikasie en bewuste evolusie. Besoek sy blog by: http://betweenbothworlds.blogspot.com/ Hy kan gekontak word by sy persoonlike webwerf: www.kingsleydennis.com