Tussen kwytskelding en vergifnis – The Forgiven wys die grys areas tussenin | Bioskoop.co
Tussen kwytskelding en vergifnis: The Forgiven wys die grys areas tussenin
"Hoekom beteken dit niks om te sê jy's jammer nie?" Dié woorde van die karakter in The Forgiven eggo deur my, dieselfde woorde wat menigte wit Afrikaanssprekendes hulself seker daagliks in Suid-Afrika afvra. Die idee van 'n reënboognasie is lank reeds begrawe en "versoening" sal beslis nie as die "2018 woord van die jaar" aangewys word nie. Miskien is dit juis waarom die fliek The Forgiven so aktueel is vir die tydperk waarin dit by die loket uitgereik word.
The Forgiven is nie 'n biografie oor Aartsbiskop Desmond Tutu se lewe nie, maar wys eerder net 'n greep van sy lewe – 'n baie relevante greep. Dié deel van sy lewe tussen 1996 en 1997 toe hy die Waarheids- en- Versoeningskommissie gelei het. Sy paaie kruis met dié van Piet Blomfeld, 'n AWB-lid wat reeds in die tronk is weens die gruweldade wat hy in die naam van Apartheid gepleeg het. Deur hulle interaksie poog die Aartsbiskop om die waarheid rondom één van die misdade te ontbloot, en sodoende gemoedsrus aan 'n 17-jarige oorledende se familie te gee.
Met die eerste verskyning van die Noord-Amerikaanse akteur Forrest Whitaker as Desmond Tutu het dieselfde geykte vraag weer by my opgekom: Hoekom word internasionale akteurs altyd gekies om die hoofrolle in Suid-Afrikaanse stories te vertolk? Whitaker se aksent het my reeds in die 2014 rolprent City of Violence (internasionaal bekend as Zulu) effens gepla, sowel as in die onlangse Black Panther, en dit het my weereens opgeval toe hy met The Forgiven die eerste keer op die skerm verskyn. Waar Whitaker se vertolking met die eerste paar tonele my nie regtig aan die "Arch" herinner het nie, het dit tog op my gegroei, veral sy een-tot-een tonele teenoor die antagonis, Piet Blomfeld (Eric Bana).
Bana se Blomfeld-aksent (as hy Engels praat) het met die eerste oogopslag vir my meer Skots voorgekom as wat mens van 'n Afrikaanssprekende sou verwag, maar hy het dubbel en dwars daarvoor opgemaak met die kragtoer-vertolking wat hy gelewer het. Bana het beslis aan my gewys hoekom hy as deel van die room van Hollywood se akteurskorps tel.
Die Oscar-benoemde regisseur Roland Joffé (The Mission, The Killing Fields) slaag daarin om saam met Bana 'n driedimensionele antagonis in Piet Blomfeld te skep – wat wys dat 'n mens nie sommer net as 'n skurk gebore word nie, maar deur 'n reeks faktore so gevorm word. Juis in vandag se deurmekaar tye is dit belangrik om te wys dat alles nie altyd net swart en wit is nie, maar dat daar wel soms grys nuanses tussenin is. Volgens die vervaardigers is Blomfeld nie op 'n ware mens gegrond nie, maar eerder op 'n verskeidenheid persone waaroor die skrywers navorsing gedoen het.
Terwyl die internasionale akteurs goeie spel gelewer het, voel ek steeds die plaaslike akteurs het hulle onder die tafel in gespeel, veral Thandi Makhubele wat 'n menslike gesig aan 'n slagoffer se ma gee.
Megan Gill se redigering laat die storie ook op 'n vinnige pas verloop.
My grootste kritiek is op die lang, praterige tonele tussen Tutu en sy vrou. Al gee dit ons 'n blik op Tutu se innerlike konflik (hy is tog mens, al word hy dikwels as 'n heilige uitgebeeld) is dit langdradig en doen dit afbreuk aan 'n rolprent wat veronderstel is om 'n riller te wees. Tog bring die fliek diepte en insig op 'n komplekse tydperk van ons geskiedenis, sonder om prekerig te raak. Dit is beslis die kyk werd.