Uilvoëlkenmerke, aanpassings en verrassende feite - Voëlgesinne - 2021
Uilvoëlkenmerke, aanpassings en verrassende feite
'N Uilvoël uit die orde Strigiformes, wat meer as 200 spesies grootliks eensame en nagtelike roofvoëls bevat, gekenmerk deur 'n regop houding, 'n groot, breë kop, 'n verkykende verbeeldingryke en voorlopige, tweevoudige luister na, skerp kloue en vere wat stil is vlug. Uitsonderings bevat die daaglikse noordelike havikuil en die sluipende uilvoël.
'N Uilvoël jag grotendeels klein soogdiere, goggas en verskillende voëls, alhoewel net 'n paar spesies konsentreer op vis. Hulle is teenwoordig in alle dele van die aarde, behalwe poolkappe en enkele eilande in die verte.
Uile word in twee huishoudings verdeel: die ware (of tipiese) uilvoëlfamilie, Strigidae, en die familie van die uilvoëls, Tytonidae.
'N Groep uile staan ​​bekend as 'n' parlement '.
Uile besit reuse, vorentoe gerigte oë en oorgate, 'n valkagtige snawel, 'n plat gesig en gewoonlik 'n opvallende sirkel vere, 'n gesigskyf, om elke oog.
Die vere waaruit hierdie skyf bestaan, kan aangepas word om klanke van verskillende afstande skerp op die uil se asimmetriese oorholtes te fokus.
Die meeste roofvoëls het 'n blik op die omtrek van hul koppe, maar die stereoskopiese aard van die uil se vorentoe gerigte oë laat die groter gevoel van diepte toe wat nodig is om swak te kyk.
Alhoewel uile verbeeldingryk en voorlopig is, is hul reuse-oë in hul voetstukke opgesit, net soos hierdie van die meeste verskillende voëls, en daarom moet hulle hul totale koppe omdraai om hul mening te verander.
Aangesien uile versiend is, kan hulle nie iets binne 'n paar sentimeter van hul oë sien nie.
Gevangte prooi kan deur uile gevoel word met behulp van veeragtige haaragtige vere op die snawel en voet wat as 'voelers' dien. Hulle verbeeldingryke en voorgeskrewe, veral in lae ligte, is buitengewoon goed.
Uile kan hul koppe en nekke tot 270 ° draai. 'N Uilvoël het 14 nekwerwels in vergelyking met sewe mense, wat hul nekke ekstra veelsydig maak.
Daarbenewens het 'n uilvoël variasies ten opsigte van hul sirkulasie tegnieke, wat dit moontlik maak om te draai sonder om bloed na die gees te sny:
die foramina van hul werwels waardeur die wervelslagare gaan, is ongeveer 10 keer die slagaar se deursnee, as 'n plaasvervanger van ongeveer dieselfde meting omdat die slagaar soos by mense; die wervelslagare binnedring in die servikale werwels het toegeneem as by verskillende voëls, wat die vate 'n bietjie verslap, en die halsslagare verenig in 'n baie reuse anastomose of kruising, die belangrikste van enige koeke, wat keer dat die bloed nie laer is nie, terwyl dit hul draai nekke.
Verskillende anastomose tussen die halsslagaders en wervelslagare help hierdie impak.
kleinste uilvoël wat net 31 g weeg en ongeveer 13,5 cm groot is, is die elfuilvoël (Micrathene whitneyi).
Oor die identiese verkleiningsgrootte, alhoewel skaars swaarder, is die minder erkende langhorinkuil (Xenoglaux loweryi) en Tamaulipas dwerguilvoël (Glaucidium sanchezi).
Die belangrikste uile is twee ewe groot uile; die Eurasiese arenduil (Bubo bubo) en Blakiston se visuil (Bubo blakistoni).
Die belangrikste wyfies van daardie spesies is 71 cm lank, het 54 cm (21 duim) lang vlerke en weeg 4,2 kg (9. drie lb).
Heeltemal verskillende soorte uile lewer totaal verskillende geluide; hierdie verspreiding van oproepe help uile om maats te vind of hul teenwoordigheid aan potensiële mededingers te sê, en help ook voëlkundiges en voëlkykers om hierdie voëls te vind en soorte te onderskei.
Soos hierbo bekend, help hul gesigskyfies uile om die prooi van hul ore af te lei. In baie soorte word hierdie skywe asimmetries geposisioneer vir hoër rigting.
'N Uilvoëlverekleed is gewoonlik kripties, alhoewel 'n aantal spesies gesig- en kopmerke het, tesame met gesigmaskers, oorknoppies en helderkleurige irisse.
Hierdie merke is gewoonlik ekstra gereeld by spesies wat in oop habitats woon, en word beskou as gebruik vir sein met verskillende uile in swak lig.
Seksuele dimorfisme is 'n liggaamlike onderskeid tussen mans en vroue van 'n spesie. Omgekeerde seksuele dimorfisme, wanneer wyfies groter as mans is, is deur 'n aantal uilvoëlspesies opgemerk.
Die diploma van meetdimorfisme wissel in verskillende populasies en spesies en word gemeet aan verskillende eienskappe, vergelykbaar met die vlerkspan en liggaamsbou.
Oor die algemeen is vroulike uile gewoonlik skaars groter as mans. Die presiese verduideliking vir hierdie verbetering in uile is onbekend.
Nietemin verklaar 'n aantal teorieë die gebeurtenis van seksuele dimorfisme by uile.
Diversifikasies om te kyk
Alle uile is vleisetende roofvoëls en bly hoofsaaklik op 'n gewigsverliesprogram van goggas en klein knaagdiere wat vergelykbaar is met muise, rotte en hase.
Sommige uile is ook besonder aangepas om vis te jag. Hulle is baie vaardig om na hul onderskeie omgewings te kyk.
Aangesien uile in feitlik alle elemente van die wêreld en in 'n groot aantal ekosisteme voorkom, wissel hulle kundigheid en eienskappe skaars van spesie tot spesie, hoewel die meeste eienskappe onder alle spesies gedeel word.
Vlug en vere
Die meeste uile het 'n aangebore manier om feitlik stil te vlieg en ook ekstra stadig in vergelyking met verskillende roofvoëls.
Die meeste uile bly hoofsaaklik 'n nagtelike leefstyl, en met die vermoë om te vlieg sonder om geraas te maak, bied dit 'n sterk voordeel ten opsigte van hul prooi wat gedurende die nag na die geringste geluid luister.
'N Stil, trae vlug is net nie nodig vir uile en kreupeluile nie, mits 'n uil normaalweg 'n uil kan sien naderkom.
Terwyl die morfologiese en organiese meganismes van hierdie stille vlug min of meer onbekend is, is die konstruksie van die veer deeglik bestudeer en 'n groot deel van die rede waarom hulle hierdie middele kry, erken.
Uile se vere is gewoonlik groter as die gewone voëls se vere, hulle het minder strale, langer pen en kry skoon rande met heeltemal verskillende rachis-konstruksies.
Gekartelde rande langs die uilreste dra die vlerke van die vleuel reguit af tot 'n feitlik stille meganisme. Die serings neem waarskynlik aerodinamiese steurings af, redeliker as bloot die vermindering van geraas.
Die vloer van die vliegvere is bedek met 'n fluweelagtige konstruksie wat die geluid van die vleuel skuif absorbeer.
Hierdie kenmerkende konstruksies verminder die geluidsfrekwensies van meer as 2 kHz, wat die geluidstoneel laat afneem onder die standaard luister na die spektrum van die normale uil van die uil en ook deur die uil se beste luister.
Dit optimaliseer die manier van die uil om stil te vlieg om prooi te gryp sonder dat die prooi eers na die uilvoël luister, want dit vlieg in. Dit laat die uilvoël ook toe om die geluidsuitset van sy vliegmonster waar te neem.
Die veeraanpassing wat stille vlug moontlik maak, impliseer dat die uilvoëlvere van die uil nie waterdig moet wees nie. Om die sagtheid en stille vlug te behou, kan die uilvoël nie die preenolie of poeiermodder wat verskillende spesies gebruik vir waterdigting gebruik nie.
In 'n klam klimaat kan hulle nie jag nie, en dit kan deur die broeiseisoen rampspoedig wees. Skuuruile word onophoudelik verdrink in vee wat bak gebruik, omdat hulle land om te drink en te bad, egter nie kan uitklim nie.
Uile kan worstel om hitte te handhaaf, as gevolg van hul gebrek aan waterdigting, sodat groot getalle donsvere hulle help om liggaamswarmte te behou.
Sig is 'n geselekteerde eienskap van die uilvoël wat help met die gryp van die nagprooi.
Uile is deel van 'n klein groepie voëls wat snags bly, maar gebruik nie echolokasie om hulle tydens vlug in swak lig in te lig nie.
Uile word erken vir sy of haar buitensporige reuse-oë in vergelyking met hul skedels.
'N Ooglopende gevolg van die evolusie van 'n volledig reuse-oog in 'n relatief klein skedel, is dat die uilvoël se aandag in 'n buisvormige vorm moet verander.
Hierdie vorm kom voor in verskillende sogenaamde nagtelike oë, soos vanweë die oë van strepsirrine-primate en badypelagiese visse.
Omdat die oë in hierdie sklerotiese buise gemonteer is, kan hulle die oë op geen enkele manier beweeg nie.
As vervanging vir die verskuiwing van hul oë draai uile hul koppe om hul omgewing te sien. Uile se koppe kan in 'n hoek van ongeveer 270 ° draai, sodat hulle agter hulle kan sien sonder om die bolyf te skuif.
Dit beteken dat u liggaamlike beweging op 'n minimale manier moet behou, en sodoende die hoeveelheid geluid wat die uilvoël maak, verminder omdat hy op sy prooi wag.
Daar word vermoed dat uile in werklikheid die meeste voorkantposisies onder alle voëlspanne het, wat hulle 'n paar van die grootste verkykersvelde van verbeeldingryk en voorlopig bied.
Uile is nietemin versiend en konsentreer nie op voorwerpe binne 'n paar sentimeter van hul oë nie.
Hierdie meganismes is slegs in staat om uit te voer vanweë die groot retinale prentjie.
Dus, die eerste nagtelike vertoning binne die verbeeldingryke en voorlopige van die uilvoël is vanweë die reuse-agterste knooppunt; helderheid van die retinale beeld word skaars gemaksimeer tot die uil binne sekondêre neurale vermoëns.
Hierdie eienskappe van die uilvoël veroorsaak dat sy nagtelike sig baie beter is as dié van sy gewone prooi.
Uile vertoon gespesialiseerde luister na vermoëns en oorvorms wat ook help om te kyk. Hulle is bekend vir asimmetriese oorplasings op die skedel in sommige genera. Uile kan beide binne- en buiteore hê, en elkeen is asimmetries.
Asimmetrie het na verneem word nie na die middel of binneoor van die uil toegeneem nie. Asimmetriese oorplasing op die skedel kan die uilvoël die situasie van sy prooi bepaal.
Dit geld baie streng vir nagtelike spesies, soos vanweë die uiltjies Tyto of die uilvoël van Tengmalm.
Met ore wat heeltemal op sy skedel geleë is, is 'n uilvoël gereed om die pad te bepaal waarvandaan die geluid kom, deur die minuut die tyd te neem voordat die klankgolwe die linker en die regte ore binnedring.
Die uilvoël draai sy kop totdat die geluid op dieselfde tyd by elke oor uitkom, op watter vlak dit onmiddellik deur die toevoer van die geluid gaan.
Dit is 'n kwessie van ongeveer 0.00003 sekondes of 30 miljoenstes van 'n sekonde.
Agter die ooropeninge is gemodifiseerde, digte vere, dig verpak tot 'n soort gesigsrui, wat 'n konkaviewe muur na die voorkant skep wat die geluid in die oorkonstruksie koppel.
Hierdie gesigsrui is by sommige spesies swak uiteengesit, en onderskei dit byna om die gesig in verskillende soorte.
Die gesigskyf werk ook om geluid in die ore te lei, en 'n afwaartse, skerp driehoekige snawel minimaliseer geluidweerkaatsing weg van die gesig.
Die vorm van die gesigskyf is na willekeur verstelbaar om klanke ekstra suksesvol te fokus.
Die prominensies bo 'n uitstekende horinguilkop is oor die algemeen verkeerd wat die ore betref. Dit is nie die geval nie; dit is bloot pluimpies.
Die ore is op die omtrek van die bokant binne die normale plek (op twee verskillende plekke soos hierbo beskryf).
Terwyl die hoorbare en sigbare vermoëns van die uilvoël hom in staat stel om sy prooi te vind en na te streef, doen die kloue en snawels van die uilvoël die beste werk. Die uil maak sy prooi dood deur die kloue te gebruik om die skedel te verpletter en die liggaamsbou te knie.
Die verpletterende energie van die uiltjies se variëteite hang af van die prooi-meting en -soort, en volgens die afmetings van die uilvoël.
Die uilvoël (Athene cunicularia), 'n klein, gedeeltelik insekvretende uil, het 'n lanseerdruk van slegs 5 N.
Die groter uilvoël (Tyto alba) wil 'n druk van 30 N hê om sy prooi te laat vaar, en een van die vele grootste uile, die mooi horinguil (Bubo virginianus), wil 'n druk van meer as 130 N hê om prooi in sy kloue te laat loop.
Kloue van 'n uil, soos dié van die meeste roofvoëls, kan groot lyk in vergelyking met die liggaamsmeting buite die vlug.
Die Tasmaniese gemaskerde uilvoël het 'n paar van die proporsioneel langste kloue van enige roofkoek; dit lyk baie in vergelyking met die liggaamsbou wanneer dit heeltemal verleng is om prooi te verstaan. Die kloue van 'n uil is skerp en geboë.
Die huishouding Tytonidae het binneste en sentrale tone van ongeveer dieselfde grootte, terwyl die huishouding Strigidae 'n binnetoon het wat duidelik korter is as die sentrale.
Hierdie totaal verskillende morfologieë maak effektiwiteit in die vaslegging van prooi, veral in die totaal verskillende omgewings waarin hulle woon.
Die snawel van die uilvoël is kort, geboë en afwaarts gerig, en gewoonlik aan die punt vasgehaak om sy prooi vas te gryp en te skeur.
Sodra prooi gevang word, word die skêrbeweging van die hoogste en verlaagde faktuur gebruik om die weefsel te skeur en dood te maak.
Die skerp afname-rand van die hoër faktuur werk in samewerking met die skerp hoër rand van die afname-faktuur om hierdie beweging te versend.
Die neerwaartse bek laat toe dat die uil se sig duidelik is, bo en behalwe dat dit geluid in die ore rig sonder om geluidsgolwe van die gesig af te buig.
Die kleuring van die uil se verekleed vervul 'n belangrike funksie in sy middel om nietemin sitplek te neem en in die omgewing te meng, wat dit prakties onsigbaar maak om te prooi.
Uile sal waarskynlik die kleur en oor die algemeen die gevoelspatrone van hul omgewing naboots, aangesien die uilvoël 'n uitsondering is.
Nyctea scandiaca, of die sneeuwuilvoël, lyk amper bleekwit van kleur, met net 'n paar swart kolle, wat hul sneeu-omgewing heeltemal naboots, terwyl die gespikkelde bruin verekleed van die Tawny-uilvoël (Strix aluco) dit toelaat om te wag tussen die vele bladwisselende bosvelde verkies dit vir sy habitat.
Die gevlekte houtuil (Strix ocellata) vertoon ook bruin, bruin en swart skakerings, wat die uilvoël in die omliggende bosse feitlik onsigbaar maak, veral van agter. Dikwels is die vertellingsein van 'n uilvoël die vocalisasies of sy helderkleurige oë.
Die meeste uile is nagagtig en kyk aktief na hul prooi in die duisternis. 'N Aantal soorte uile is nietemin lewendig gedurende die skemerure van dagbreek en nag; een geval is die dwerguilvoël (Glaucidium).
'N Paar uile is ook lewendig deur die dag; voorbeelde hiervan is die uilvoël (Speotyto cunicularia) en die kortooruilvoël (Asio flammeus).
Baie van die uile se voorkomstegniek hang af van diefstal en skok. Uile het ten minste twee variasies wat hulle help om 'n stealth te bereik.
Ten eerste kan die oninteressante kleur van hul vere hulle onder onseker omstandighede feitlik onsigbaar maak.
Tweedens demp die getande rande op die voorpunt van uile se oorblyfsels die vlerk van 'n uil, en laat die vlug van 'n uil feitlik stil wees.
Sommige visvretende uile, waarvoor stilte geen evolusionêre voordeel het nie, ontbreek hierdie aanpassing.
'N Uil se skerp bek en uiters effektiewe kloue stel hom in staat om sy prooi vroeër dood te maak as om dit heeltemal in te sluk (as dit nie te groot is nie).
Wetenskaplikes wat uitvind dat die uile se dieet gehelp word deur die onverteerbare elemente van hul prooi (wat vergelykbaar is met bene, skubbe en pels), weer op te wek binne die tipe korrels.
Hierdie 'uilkorrels' is volop en eenvoudig te interpreteer, en word soms deur korporasies aan universiteite gekoop vir disseksie deur universiteitstudente as 'n les in biologie en ekologie. 
Uil-eiers het gewoonlik 'n wit kleur en 'n feitlik sferiese vorm, en wissel in hoeveelheid van slegs enkele tot 'n dosyn, afhangende van spesies en die werklike seisoen; vir baie, drie of 4 is die ekstra gereelde hoeveelheid.
By ten minste een spesie paar vroulike uile nie lewenslank met die identiese mannetjie nie. Vroulike grawende uile reis gewoonlik en ontdek verskillende maats, terwyl die mannetjie in sy gebied bly en maatjies met verskillende wyfies het.
Alle uile word gelys in Aanhangsel II van die wêreldwye CITES-verdrag (die konferensie oor onwettige handel in bedreigde soorte wilde fauna en flora).
Hoewel uile lank gejag is, dui 'n inligtingsverhaal uit 2008 uit Maleisië aan dat die omvang van die stroop van uilvoëls ook kan toeneem.
In November 2008 berig TRAFFIC die beslaglegging op 900 geplukte en 'oondklaar' uile in Maleisië.
Chris Shepherd, senior programbeampte vir die TRAFFIC-werkplek in Suidoos-Asië, is genoem: 'Dit is die eerste keer dat ons almal weet van die plek waarop' voorbereide 'uile in Maleisië in beslag geneem word, en dit kan die begin wees van die splinternuwe ontwikkeling in wilde vleis. uit die omgewing. Ons sal die ontwikkeling noukeurig dophou. "
TRAFFIC het die afdeling vir natuurlewe en landwye parke in Maleisië aanbeveel vir die klopjag wat die massiewe uiltrek ontdek het.
In die beslaglegging was nuttelose en afgeplukte skuuruile, opgemerk houtuile, gekruide slangarende, versperde arende en bruin houtuile, benewens 7,000 akkedisse.