Nuuskommentaar: SA weer muishondland‘n Vredesoptog teen xenofobie wat in Durban gehou is. Foto: Verskaf Die berigte oor die beeldestorm het nog knypies na Suid-Afrika se apartheids- en koloniale verlede bevat, maar dit is uiteindelik die hele land wat skade ly. Die xenofobiese geweld het as ’n “tydige” weerligafleier gedien oor hoe ekonomiese migrante en vlugtelinge elders ter wêreld ontvang en behandel word. In die VSA is daar ’n verdelende debat oor pres. Barack Obama se planne om toestroming te vergemaklik. Europa het te kampe met derduisende migrante wat onder meer van Libië Europese jurisdiksie met lendelam bote probeer bereik. Ongevalle is hoog en het die Europeërs se gewete sterk begin aanspreek. Moontlik die grootste ramp onder migrante in ’n baie lang tyd het onlangs voorgekom toe moontlik tot 700 mense omgekom het toe ’n boot omgeslaan het. Baie van die “passasiers” was in binneruimtes toegesluit en het geen kans gestaan om die oppervlak te bereik nie. Die ramp het glo voorgekom toe die dobberende boot se passasiers ’n verbygaande skip gewaar het en almal op die dek na daardie kant beweeg het om om hulp te roep. Dit volg kort ná sowat vierhonderd migrante omgekom het toe nog ’n boot gesink het en sowat veertig mense aan boord van ’n opblaasboot dood is toe dié begin lek het. Die “roete” wat hierdie migrante kies is uiters gevaarlik. Hulle kom van verskillende dele van die wêreld, soos Pakistan, Sirië en Somalië, maar ook van Noord-Afrikaanse lande soos Nigerië, die Ivoorkus en ander. In elke geval is hulle dikwels aan gewetenlose mensesmokkelaars uitgelewer en die ongevalle in die woestyne is hoog. Verskeie gevalle is al aangemeld waar die vlugtelinge, ná die smokkelaars betaal is, in die woestyn beroof en bloot aan hul lot oorgelaat is. Libië, wat tans in chaos is, is ’n “gewilde” bestemming omdat dit die smokkelaars baie ruimte gee om hul konkelwerk te doen. Aan die kus word die vlugtelinge aan boord van enige uitgediende, lamlendige drywende ding gelaai. Die bestemming is die Italiaanse eiland, Lampoechea, aan die kus van Tunisië. As hulle eers daar aangeland het, is hulle op Europese bodem en word hulle die verantwoordelikheid van Italië en die internasionale gemeenskap. Die eiland is egter meer as 200 kilometer van die naaste Libiese kus en om so ver die see met ’n oorlaaise onseevaardige ding aan te pak is meer as net ’n dobbelspel. Ná die mees onlangse rampe is diepte-studies gedoen oor die sielkundige foltering waaraan die vlugtelinge blootgestel word. Die geval waar ’n groep Moslems ’n groep Christene oorboord gegooi het om te verdrink, is aan hierdie trauma toegeskryf. Dit het juis gebeur aan boord van ’n erg oorlaaide boot wat onklaar op die see rondgedryf het. Die Christene het saam begin bid en van die Moslems het hulle begin beledig en ’n bakleiery het uitgebreek. Ná die jongste ramp het Europa blitsig in rat gespring om die voortdurende ramp af te weer. Dit is teen hierdie agtergrond wat die wêreld na Suid-Afrika kyk. Die berigte is redelik feitlik, maar die fotobeelde wat daarmee gepaard gaan, doen die land ontsettend skade. (Kyk gerus hier na voorbeelde – dit herinner aan die beeldmateriaal wat oorsee versprei is toe die vorige bedeling met onluste te kampe gehad het). Na berig word, is ekonome baie bekommerd oor die vergeldings- en strafmaatreëls wat Afrikalande op Suid-Afrika kan toepas. Selfs Boko Haram is as verswarende faktor in die bedreigings ingeklits, juis toe berig is dat Boko Haram dorpsbewoners in Kameroen onthoof het. Kortpad-sosioloë en ander meningsvormers het gou die blaam vir die neiging tot geweld – soos ook ervaar met plaasaanvalle, geweld tydens stakings, die beeldestorm en toenemende en meer gewelddadige dienstebetogings, op die brood van apartheid en kolonialisme probeer smeer. Die probleem is egter baie meer ingewikkeld en hou op die kort termyn nie rekening met lamlendige politieke leiding nie. In die aanloop tot die 2016-landswye munisipale verkiesings kan aanvaar word dat die ANC se stratege reeds begin beplan het om die ANC se “goeie storie” te verkwansel. Die probleem is dat hierdie goeie storie nie werklik op die onderste vlakke, waar werkloosheid en armoede hard gevoel word, ervaar word nie. As teenfoeter probeer die regering sy toelaebeleid verkwansel, wat inderdaad baie help, maar terselfdertyd onderstreep dit die verskil tussen hulle wat danksy kaderbande miljoene oes en mense wat toelae ten spyt, nie werklik liggaam en siel aanmekaar kan hou nie. In ’n klimaat waar blaampolitiek vrylik deur die regering ingespan word, sal oorsake gesoek word. Dit kos net ’n onverantwoordelike tradisionele en spandabelrige koning om ’n onverantwoordelike ding kwyt te raak, of ’n Julius Malema om die blaam op enigiets ligter as hy self te plaas en die pot is geroer. Hoe moeiliker die ANC sy “goeie storie” kan verkwansel, hoe makliker begin hy die rassetamboer slaan. En die resep vir moeilikheid is vervolmaak. Gelukkig is daar stemme van redelikheid – al is dit die Afrika-broers anderkant die Limpopo wat die ontnugtering ingelui en effektief afgedwing het.