Nuuskommentaar: Britse verkiesing – meer as net nog ’n Brexitse verkiesingFoto: Pixabay.com Brexit is ’n komplekse mengsel van wegbeweeg van globalisme, maar terselfdertyd van die bestendiging van sentralisering van meerderheidsoorheersing omdat minderheidsvolke soos die Skotte en ander Keltiese minderhede se onafhanklikheid- of selfbeskikkingstrewes ontmoedig word. Suid-Afrika lyk al hoe minder na ’n staat wat weens sy heterogeniteit as “laboratorium” kan dien om die beste moontlike model te vind omdat politieke korrektheid as uitgangspunt te swaar weeg. Brittanje Nie baie lank gelede nie het dit gelyk of Boris Johnson se politieke lewe nie nog baie lank sal hou nie. Die uitslae van tussenverkiesings en ander peilings, ondersteun deur enorme openbare optogte, het dit laat lyk of Brexit al meer in die gedrang kom. Dit het ook gelyk of die Keltiese nasies eerder in onafhanklikheid van Brittanje sou belangstel as om Brits-afhanklik en as deel van Brittanje vorentoe te beweeg. Maar in ’n ommesientjie het sake taamlik drasties verander. Teen vanoggend was dit duidelik dat die mees onlangse peilings in die kol was, en dat Johnson se skynbaar “vernielde” Konserwatiewe Party tot 368 van die 650 setels in die sakkie sal hê. Johnson, wat self sy party se meerderheid tot niet gemaak het deur ontevrede LP’s uit die Konserwatiewe Party te skop, se waagmoed het vrugte afgewerp, en die Konserwatiewe Party het nou ’n werkbare meerderheid. In hoe ’n mate Johnson die Skotte, die Walliesers, die Noord-Iere en die mense van Cornwallis, ook bekend as die Keltiese Nasies, die hoenders in gejaag het, sal nou spoedig kristalliseer. Hierdie nasies het tydens die oorspronklike Brexit-referendum daarteen gestem, maar die Engelse kiesers is soveel meer as die Keltiese nasies saam dat dit, saam met die Katalaanse krisis en selfs die Belgiese verkiesing, opnuut die fokus laat val het op die magteloosheid waaronder minderhede hulle bevind. Hoewel dit ’n ruk gaan neem om presies vas te stel waarom die kiesers gister in Brittanje hul stemme uitgebring het soos hulle wel gestem het, is enkele faktore reeds vooraf duidelik. Stellig die grootste korttermynrede is die leierskapsrol van Jeremy Corbyn van die Arbeidersparty. Kritiek oor sy leierskapsrol, veral deur LP’s wat hul setels verloor het, is skerp teen Corbyn se gebrekkige leierskap gemik. Johnson het op die oog af gewaag en gewen. Israel Die derde verkiesing binne ’n jaar in Israel het nou wel nie gister saam met die verkiesings in Brittanje en Algerië plaasgevind nie, maar die baie nuusdekking wat dit nou geniet, pas netjies by die ander twee in. Aan die bod is premier Benjamin Netanyahu se pogings om herkies te word omdat dit hom waarskynlik die beste kans bied om nie op aanklagte van bedrog tereg te staan nie. Netanyahu kan egter nie daarin slaag om ’n volstrekte meerderheid vir sy Liqud-party te kry of ’n werkbare koalisie-minderheid nie. Netanyahu volg ’n baie soortgelyke strategie as pres. Donald Trump waar dit al hoe waarskynliker lyk dat hy in ’n staat van beskuldiging geplaas kan word. Beide leiers probeer dit laat lyk of die aanklagte teen hulle eintlik net bogstories is. Algerië Die baie lae stempersentasie van 41,4% in Algerië se verkiesing dié week is ’n groot teleurstelling vir diegene wat gehoop het hierdie land sou nou deurbrake kon maak in die proses om weg te stap van die eienskappe van ’n polisiestaat. Dit was die laagste stempersentasie ooit tydens ’n meerparty-verkiesing in hierdie land, en is die eerste verkiesing sedert pres. Abdelaziz Bouteflika op 2 April vanjaar gedwing is om te bedank. Dit is voorafgegaan deur ’n lang burgeroorlog sedert die weermag die verkiesingsoorwinning van die radikale Moslems in 1991ongedaan gemaak het. Tot 200 000 mense het moontlik teen 1979 om die lewe gekom. Algerië het sedertdien min of meer ’n polisiestaat gebly. Die lae stempersentasie word as ŉ terugslag beskryf vir diegene wat daarop gereken het dat ’n doodgewone demokrasie nou sou kon nesskop. Vooruitbeskouing Om in dié drie verkiesings algemene gevolgtrekkings te gaan soek oor hoe suiwer toekomstige demokratiese verkiesings kan plaasvind, is heeltemal voortydig. Tog wil dit lyk of lande waar verkiesings wat nie demokrasie bestendig is nie of outoritêre optredes ontmoedig nie, druk van verskeie state en organisasies kan verwag. Die behoorlike toepassing van minderheidsregte lyk in dié stadium as ’n erg misgunde opsie. Uit die onlangse wydlopende verkiesings in België wil dit ook voorkom of die veral die Franssprekende minderheid al hoe meer gesteurd raak oor die Nederlandssprekende deel van die bevolking se oorhoofse steun vir groter mate van selfbeskikking en dit al hoe meer as bedreiging, dislojaliteit en selfs ’n vorm van verraad beskou word.