’n Belangrike onderskeid wat deur Wallace (2006:12) getref word, is dié tussen die dramatiese alleenspraak van die poësie aan die een kant, waar die "ek" tussen innerlike en uiterlike kragte geplaas word, en die bewussynstroomtegniek aan die ander kant, waardeur die karakter se innerlike ervarings en die terrein van subjektiewe persepsie op die voorgrond geplaas wil word – soortgelyk aan wat in die liriese poësie gebeur. Vir Geis (1993:12) is die bewussynstroomtegniek ook ’n poging om fragmente van idees, tangensiële verbindings en assosiasies, verwante herinnerings en ’n ingewikkelde netwerk van emosies taalgestalte te laat kry.
Die bewussynstroom, wat uit ’n versnit van poëtiese en narratiewe woorduitings bestaan, word as 't ware die verteller in ONT- se voertuig van belydenis oor sy grootwordjare. Een van die mooiste voorbeelde van die benutting van die bewussynstroomtegniek in die drama kom voor wanneer die verteller ’n lys verskaf van nuwe dinge soos hy dit in die groot stad aangetref het (Pretorius 2009:22–3):
Die ek-verteller, wat plek-plek sy vertellersrol vir dié van die akteursrol verruil, behou steeds sy identiteit as storieverteller: "Ek dink ek sal my storie beter kan vertel in die form [sic] van ’n fabel … Storietyd!" (2009:9). Sulke taalgebruik het duidelik ’n verhalende funksie – net soos wanneer die storie van die pikkewyn vertel word, ingelei deur die oorbekende tydaanduidende beginfrase "Eendag lank lank [sic] gelede was daar …" (2009:10), en dan gevolg deur duidelike aanduidings van die konsepsionele kategorieë van storievertelling: