Imbecility - oorsake, eienskappe en grade van onbetaamlikheid - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
zwakhoofdigheid - dit is demensie, wat 'n matige graad van oligofrenie is, uitgedruk in intellektuele onderontwikkeling. Die siekte word veroorsaak deur 'n vertraging in die ontwikkeling van die brein van die fetus of baba in die eerste lewensjare.
Imbecility is ekstern opvallend in die vorm van fisiese sowel as geestelike afwykings. Die vermoë om van imbeciele te leer, is beperk tot lees deur lettergrepe, items en geld tel. Emosies en denke by pasiënte is inert, sowel as styf. Imbeciles deur voortdurende opleiding en nabootsing is gewoond aan die eenvoudigste werk. Die verandering van die situasie vir diegene wat aan ongemaklikheid ly, is moeilik. Blinde nabootsing en verhoogde aannames kan asosiale gedrag veroorsaak.
Die onbetaamlikheid maak tot 20% van die totale aantal gevalle van oligofrenie, en die voorkoms van die siekte bereik die 4de geval per 10,000.
Imbecile oorsake en simptome
Oorsake van onbetroubaarheid lê in oorerflike faktore (mikrosefalie, Downsindroom, intraderinale fetale skade, verbysteeklike siektes deur die moeder, rubella, toksoplasmose, sifilis), immunologiese onverenigbaarheid van die bloed van die fetus en moeder, verskeie skadelike effekte op die fetus, geboortebeserings.
In mobiliteit is imbeciele lyers swak onontwikkeld, bewegings is hoekig en nie gekoördineer nie. Minder, presiese, handmatige motoriese dade is nie vir hulle beskikbaar nie. Hulle gang is dikwels styf, onhandig, vasgeslaan.
Die gesig van imbeciles het nie 'n nabootsing nie, dit is bevrore, dof, blink van die oë is baie skaars. Baie pasiënte het aangebore sterftes uitgespreek (bultende ore, aanhegtende lobbe, gebrekkige okklusie, growwe gesigstruktuur, mikrosefaliese of hidrosefaliese skedel). Imbecile lyers het fokale neurologiese simptome. Dit is moeilik vir sulke pasiënte om die vaardighede van netheid te bemeester. Hulle is egter gelukkig om goeie werk op te neem, hulle is trots op hul suksesse en ontevredenheid, woede, as iemand op die plek waar hulle skoongemaak is, stort. In hierdie geval, pasiënte openbaar swak skakel en uiterste gebrek aan onafhanklikheid.
Kenmerkend van onbetroubaarheid
IK word bepaal deur imbeciles in die reeks van 20-50. Die internasionale klassifikasie van siektes identifiseer ongemaklikheid, soos uitgespreek, waarin (IK 20-35) sowel as matig uitgespreek word, waarin (IK 35-50 is).
Diegene wat ly aan onbegryplikheid, verstaan ​​die toespraak aan hulle goed, hulle kan kort frases uitspreek, maar hul toespraak is arm en het ook onakkuraathede. Die aktiewe woordeboek bestaan ​​uit 200-300 woorde. Pasiënte se denke is konsekwent, konkreet, primitief, afleidings is nie vir hulle beskikbaar nie, die voorraad van inligting is uiters smal. Sulke mense word gekenmerk deur 'n skerp onderontwikkeling van geheue, aandag en wil.
Kenmerke van onbetroubaarheid sluit in die volgende tekens: gebrek aan inisiatief, traagheid, suggestie en verlies in 'n nuwe omgewing. Dit is moontlik vir diegene wat aan imbecileïsme ly, om die eenvoudigste arbeidsvaardighede in te samel, om hulle te leer oor tel, lees en skryf. Individue kan leer hoe om eenvoudige teloperasies uit te voer, sowel as om nie-komplekse arbeidsvaardighede en selfdiens te leer. Hulle is in staat om drade te spoel, die werf of perseel skoon te maak, een operasie uit te voer (byvoorbeeld bokse, wasbakke vasgeplak).
Emosies in pasiënte meer divers as idiote. Hulle reageer voldoende om te censure and praise, 'n sterk aanhangsel aan hul familie. Diegene wat ly aan imbeciele is sonder enige inisiatief, is inert, raadsaam, word maklik verlore in die veranderde situasie. Sulke mense het voortdurend toesig en sorg nodig, en 'n ongunstige omgewing kan imbeciles asosiaal maak. Diegene wat aan onbetaamlikheid ly, het nie die vermoë om te veralgemeen nie, abstrakte denke.
Graad van ongemaklikheid
In hierdie siekte is daar drie vlakke van onbetroubaarheid: erge, matige en ligte. Almal van hulle word uitgedruk in verskillende vlakke van geestelike onderontwikkeling. Die assimilasie van nuwe materiaal word aan pasiënte met groot probleme gegee. Dit gebeur binne die raamwerk van konkrete idees en sonder enige veralgemening. Onafhanklike denke imbeciles is onbevoeg. Aanpassing aan die wêreld rondom hulle word slegs in 'n bekende en bekende atmosfeer uitgevoer. 'N effense verandering in die situasie lei die pasiënt tot moeilike oomblikke, en hy het voortdurend leiding nodig.
Imbecile lyers is hoogs suggestief. Hul persoonlike belange is baie primitief en kook hoofsaaklik tot die vervulling van fisiologiese behoeftes. Dikwels is hulle vurig en slordig om te eet. Hul seksuele gedrag word gekenmerk deur verskille met verhoogde seksuele begeerte en losbandigheid.
In hul gedrag word oligofrenie in die graad van onbetaamlikheid in twee groepe verdeel. Die eerste sluit in lewende, aktiewe, mobiele, en die tweede sluit in trae en apaties, onverskillige, nie-responsiewe mense. Deur karaktertrekke te onderskei tussen imbeciles vriendelik, goedeminnig, toeganklik, gesellig en aggressief, kwaadwillig. Diegene wat ongemaklik ly, kan nie onafhanklik lewe nie, hulle benodig voortdurend gekwalifiseerde toesig. Om dit te doen, word hulle bepaal in spesiale skole, in instansies soos mediese en arbeid werkswinkels.
Die behandeling is gefokus op die behoorlike opvoeding, sowel as die bestuur van die optrede van die siekes. Dokters voorskryf nootropiese middels, antipsigotika, kalmeringsmiddels; Aanbevole klasse in die stelsel met 'n spraakterapeut, 'n neuropsigiatriese, het opleiding by die huis gewys.
Gereelde skoolomgewings kan nie deur sulke pasiënte geduld word nie. Kinders mag spraakafwykings hê (stotterend, lus, tonggebind), wat regstelling vereis. Imbeciles kan geleer word om te tel, lees, skryf, maar komplekse rekenkundige bewerkings is buite hul mag.
Die asosiale omgewing het 'n slegte effek op imbeciele, en daarom vorm pasiënte 'n bedreiging vir die samelewing. Met die ontwikkeling van patologiese onbeheerbare situasies word pasiënte in 'n psigiatriese hospitaal opgeneem.
Behandeling van onbetaamlikheid word voorwaardelik verdeel in spesifieke (oorsaaklike) en simptomatiese. Spesifieke terapie word uitgevoer met fenielketonurie, asook ander ensieme. Hipotiroïedisme word behandel met kompenserende hormoonterapie (tiroïdien); aangebore sifilis, toksoplasmose word behandel met antibiotika, middels Arseens, Chlooridien; breininfeksies by kinders word behandel met antibiotika, sulfa dwelms.
Die doeltreffendheid van behandeling is hoe suksesvoler, hoe vroeër dit begin is. Groot is die waarde van remediërende behandeling en opvoedkundige aktiwiteite.
Die voorspelling hang direk af van die diepte van verstandelike gestremdheid. Primêre profylaxe sluit mediese genetiese berading in. Sulke berading word uitgevoer op die gebied van mediese en genetiese instellings.
Simptomatiese terapie gebruik dwelms wat breinmetabolisme stimuleer, dit sluit in (Cerebrolysin, Nootropil, Aminalon); B-vitamiene; psigostimulante (fenamien, Sidnocarb); dehidreermiddels (Lasix, Magnesiumsulfaat, Diacarb); dwelms absorberende effek (jodium Kalia, Biyohinol); biogene stimulante. Konvulsiewe sindroom word uitgeskakel deur die sistematiese toediening van antiepileptiese middels.
Copyright 2019 \ none \ Zwakhoofdigheid