Nie lank gelede het ek na 'n lughawe se vertrekhek gewandel toe 'n man my genader het nie.
"Is jy Robert Reich?" Het hy gevra.
"Jy is 'n Commie dirtbag." (Hy het eintlik 'n variant van daardie selfstandige naamwoord gebruik, een wat nie hier gedruk kan word nie.)
'Ek is jammer?' Ek het gedink ek het hom verkeerd verstaan.
'Jy's 'n Commie dirtbag.'
My gedagtes het deur verskeie moontlikhede gehardloop. Was ek in gevaar? Dit was twyfelagtig. Hy was goed aangetrek en het 'n aktetas in een hand gehad. Hy kon nie deur die kontrolepunt met 'n mes of geweer gekry het nie. Moet ek net weggaan? Waarskynlik. Maar wat as hy my gevolg het? Ongeag, hoekom moet ek hom laat wegkom om my te beledig?
Ek het besluit om te reageer, so burgerlik soos ek kon: "Jy is verkeerd. Waar het jy jou inligting gekry? "
"Fox News. Bill O'Reilly sê jy is 'n kommunistiese. "
'N Jaar of so gelede het Bill O'Reilly op sy Fox News-show gesê ek was 'n kommunist. Ek kon my nie verbeel wat ek gedoen het om sy ire uit te lok nie, behalwe om op verskeie TV-programme te verskyn, met die argument dat hy hoër belasting op die rykes het, wat my skaars as Kommunist gekwalifiseer het. Ook ek is nie presies 'n revolusionêre nie. Ek het in Bill Clinton se kabinet gedien. My eerste voltydse werk in Washington was in die Ford-administrasie, wat vir Robert H. Bork by die departement van justisie gewerk het.
"Glo nie alles wat jy op Fox News hoor nie," het ek gesê. Die man het weggestap, nog steeds geïrriteerd.
Dit is skaars dat ek deur vreemdelinge aangeval en beledig word, maar ek ontvang woedende e-posse en kwaad Facebook-plasings. Op die internet en op TV-programme, naam-roeping plaasvervangers vir argument, en ad hominem aanval vir die rede.
Geleerdes wat hierdie dinge dop, sê die partydige verdeling is skerper vandag as wat dit amper 'n eeu was. Die tipiese Republikeinse stem saam met die tipiese Demokraat byna geen groot probleem nie. As jy nie opgemerk het nie, is die kongres in 'n volledige gridlock.
Terselfdertyd toon meningspeilings dat Amerikaners minder minagtend en minder vertroue het vir groot instellings: regering, groot besigheid, vakbonde, Wall Street, die media.
Ek is 67 en het geleef deur 'n paar kwaad tye: Joseph R. McCarthy se heksjag van die 1950s, die stryd vir burgerregte en die Viëtnam-protes in die 1960s, Watergate en sy nasleep in die 1970s. Maar ek herinner my nie aan die mate van genormaliseerde gal wat die nasie in die afgelope jare gryp het nie.
Die legkaart is dat baie van die groot vraagstukke wat ons gebruik het, van afregistrasie na buitelandse beleid, vandag minder brand. True, ons is nie eens oor gewere, aborsie en gay huwelike nie, maar het die meeste lande die meeste hanteer. So, wat, presies, verduidelik die nasionale afpersing?
Vir een leef ons toenemend in hermeties verseëlde ideologiese sones wat amper immuun is vir kompromie of nuanse. Internet algoritmes en die verspreiding van die media het ons onsself omring met menings wat ons vooroordele bevestig. Ons onderskei ook geografies in rooi of blou gebiede: die kanse is dat ons bure ons sienings deel en dit vergroot. As ons dus iemand buite hierdie sones kom, wie se sienings summier ontslaan of veroordeel is, is ons gedagtes gesluit.
Voeg by die feit dat die meeste Amerikaners nie meer die era van die Groot Depressie deur die Tweede Wêreldoorlog onthou toe ons almal daarmee saam was nie - wanneer swaarkry aan byna elke gesin geraak het en ons mekaar opvallend afhanklik was. Daar was skerp meningsverskille, maar ons het uitdagings gedeel wat ons gedwing het om saam te werk aan gemeenskaplike doelwitte. Klein wonder dat teen die einde van die oorlog die Amerikaners se vertroue in belangrike instellings van ons samelewing op sy hoogste was.
Hierdie veranderinge help verduidelik waarom Amerikaners so verdeeld is, maar nie hoekom hulle so kwaad is nie. Om dit te verstaan, moet ons na die ekonomie kyk.
Simpel gestel, die meeste mense is op 'n afwaartse roltrap. Alhoewel werk stadig terugkeer, is betaal nie. Die meeste werk wat sedert die begin van die herstel geskep is, in 2009 betaal, betaal minder as die werksgeleenthede wat tydens die Groot Resessie verlore gegaan het. Dit beteken baie mense werk harder as ooit, maar kry nêrens nie. Hulle is toenemend pessimisties oor hul kanse om ooit beter te doen.
Aangesien hul lone en voordele krimp, sien hulle egter dat korporatiewe bestuurders en Wall Street-bankiers baie beter as ooit tevore doen. En hulle is skerp bewus van bailouts en spesiale subsidies vir agribesighede, farmaseutiese, olie en gas, militêre kontrakteurs, finansies en elke ander goedverbinde bedryf.
Politieke wetenskaplikes het kennis geneem van 'n hoë korrelasie tussen ongelykheid en polarisasie. Maar ekonomiese klas is nie die enigste skeidslyn in Amerika nie. Baie werkers kiesers is hartland Republikeine, terwyl baie van Amerika se superrich kusdemokrate is. Die ware verdeling is tussen diegene wat glo dat die spel teen hulle gerig is en diegene wat glo hulle het 'n ordentlike skoot.
Verloorders van gekke speletjies kan baie kwaad word, soos die geskiedenis herhaaldelik geopenbaar het. In Amerika het die populistiese vleuels van albei partye die afgelope jare meer stem geword - die verskil is dat die populistiese reg die regering meer skuld as wat dit groot maatskappye doen, terwyl die populistiese links meer korporasies blameer as die regering.
Verbreding ongelykheid ignoreer dit wat die historikus Richard Hofstadter die "paranoïese styl in die Amerikaanse politiek" noem. Dit het die Know-Nothing and Anti-Masonic bewegings voor die Burgeroorlog geanimeer, die populistiese agitators van die Progressiewe Era en die John Birch Society - wie se stigter beskuldig president Dwight D. Eisenhower van 'n "toegewyde, bewuste agent van die Kommunistiese sameswering" - in die 1950s.
Ongelykheid is nou wyer as wat dit destyds was en bedreig sosiale samelewing en vertroue. Ek dink nie Bill O'Reilly glo regtig ek is 'n Kommunis nie. Hy kanaliseer net die nasie se gal.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Bewyse van verhitting > Amerikaanse gal