Eerste kleur 3D -film word oopgemaak - GESKIEDENIS - Inligting
Op 10 April 1953, die horror film Die huis van was, met Vincent Price in die hoofrol in die Paramount Theatre in New York. Dit is die eerste film uit 'n groot filmstudio wat deur Warner Brothers uitgereik is, met die driedimensionele of stereoskopiese filmproses en een van die eerste gruwelfilms wat in kleur geskiet is.
Regie deur Andre De Toth, Die huis van was was 'n remake van 1933's Misterie in die wasmuseum. Die film vertel die verhaal van Henry Jarrod (Price), 'n beeldhouer wat kranksinnig raak nadat sy lewensmaat hul wasmuseum tot op die grond verbrand het om die versekeringsuitbetaling in te vorder. Jarrod oorleef die brand en open later sy eie wasmuseum, met 'n uitstalling wat die misdade van die verlede en die hede verewig, insluitend die moord op sy eks-vennoot deur 'n geheimsinnige misvormde moordenaar. Die heldin van die film, gespeel deur Phyllis Kirk, ontdek uiteindelik dat Jarrod self die moordenaar is en dat die museum se "beeldhouwerke" al die met was bedekte liggame van sy slagoffers is.
Die 3D-verfilmingsproses behels die gebruik van twee kameras, of 'n enkele kamera met twee lens, om die regter- en linkeroog van die menslike kyker voor te stel. Beelde van die twee kameras is daarna gelyktydig op die skerm geprojekteer. Fliekgangers moes kyk Die huis van was deur spesiale stereoskopiese bril om die volle 3D-effek daarvan te sien. Die lense is spesiaal getinte sodat die kyker slegs die regter- en linkeroogbeelde kan sien met die oë waarvoor dit bedoel is. Die 3-D-proses was veral effektief tydens die film se klimaktiese jaagtoneel, waarin die moordende moordenaar Kirk se karakter deur 'n reeks strate en stegies met gas verlig, met die kyker agterna volg.
Die huis van was het Price op sy lang en suksesvolle loopbaan as 'n ster in gruwelfilms bekendgestel. Dit het ook die loopbaan begin van Charles Buchinsky, wat die ondersteunende rol van Jarrod se stomme kneg gespeel het; hy sou voortaan internasionale bekendheid verwerf as Charles Bronson, ster van ontelbare aksiefilms. Met 'n indrukwekkende (volgens 1953-standaarde) $ 4,3 miljoen in die loket, het die film 'n ontploffing van soortgelyke 3D-rillers veroorsaak, waaronder Die Mad Magician (1954), met ook die hoofrol in Price.
Tydlyn vir fotografie
Beeldkrediete, links na regs: "Uitsig vanuit die venster by Le Gras" (1826-27), Public Domain. Daguerrotype van Louis Daguerre (1844), Public Domain. Portret van Frederick Scott Archer, Science Photo Library. Kodak -foto (1890), National Media Museum, Kodak Gallery Collection, Public Domain. Polaroid lab (1948), Polaroid Corporation Collection, Harvard Universiteit.
Verskeie belangrike prestasies en mylpale wat uit die ou Grieke dateer, het bygedra tot die ontwikkeling van kameras en fotografie. Hier is 'n kort tydlyn van die verskillende deurbrake met 'n beskrywing van die belangrikheid daarvan.
Om die "K " in Kodak te plaas: 'n Legendariese kamera word gebore
Die Kodak Company is in 1888 gebore met die debuut van die eerste Kodak -kamera. Dit was vooraf gelaai met genoeg film vir 100 blootstellings en kon maklik gedra en in die hand gehou word tydens die werking daarvan. 'Druk op die knoppie, ons doen die res,' belowe Eastman in die advertensieslagspreuk vir sy revolusionêre uitvinding.
Nadat die film blootgestel is - wat beteken dat alle 100 skote geneem is - is die hele kamera teruggestuur na die Kodak -onderneming in Rochester, New York, waar die film ontwikkel is, afdrukke gemaak is en 'n nuwe rol fotografiese film in die kamera geplaas is . Die kamera en afdrukke is daarna aan die klant terugbesorg, sodat die hele siklus weer herhaal kan word.
Maar voor RCA se sukses, het CBS -navorsers onder leiding van Peter Goldmark 'n meganiese kleurtelevisiestelsel uitgevind wat gebaseer is op 1928 ontwerpe van John Logie Baird. Die FCC het CBS se kleurtelevisietegnologie in Oktober 1950 as die nasionale standaard goedgekeur. Die stelsel was destyds omvangryk, die beeldkwaliteit was verskriklik en die tegnologie was nie versoenbaar met vorige swart-en-wit toestelle nie.
CBS het in Junie 1951 begin met kleuruitsendings op vyf ooskusstasies. RCA het egter gereageer deur te dagvaar om die openbare uitsending van stelsels op CBS te stop. Om die saak vir CBS te vererger, was die feit dat daar reeds 10,5 miljoen swart-en-wit televisies (half RCA-toestelle) aan die publiek verkoop is en baie min kleurstelle. Kleurtelevisie -produksie is ook tydens die Koreaanse Oorlog gestaak. Met die vele uitdagings het die CBS -stelsel misluk.
Hierdie faktore het RCA die tyd gegee om 'n beter kleur -televisie te ontwerp, wat hulle gebaseer het op Alfred Schroeder se patentaansoek van 1947 vir 'n tegnologie genaamd shadow mask CRT. Hulle stelsel het einde 1953 die FCC -goedkeuring geslaag, en die verkoop van RCA -kleurtelevisies het in 1954 begin.
True Movie Magic: How THE WIZARD OF OZ het van swart en wit na kleur gegaan
Hierdie week Die Wizard of Ozkeer terug na teaters in 'n 3D IMAX -aanbieding as deel van die 75ste bestaansjaar van die film. Dit is een van my gunsteling films en een wat ek al honderde kere gesien het (twee keer hierdie jaar in teaters, die beste manier om dit te beleef), en elke keer as ek dit sien, vind ek die film se oorgang van swart en wit* na Technicolor een van die mees asemrowende oomblikke in die filmgeskiedenis. Terwyl 'n sepia-getinte Dorothy die deur oopmaak van die sepia-getinte Gale-kraamhuis, bars die bruisende, lewendige wêreld van Oz in weelderige en pragtige kleur deur die deur. Die kamera spoor na Oz en Dorothy, wat nou onthul is dat hulle 'n helderblou gingham -rok dra, stap oor die drumpel. Dit is 'n oomblik van ware ontsag, en een van die briljantste visuele oomblikke in die flieks.
Vandag sou hierdie toneel maklik wees om te doen. Digitale kleure word oor die hele raam verander in moderne films. Maar daar is geen towerkuns nie. En in 1939 was 'n bietjie verhoogmagie nodig.
Die aanvanklike idee was eintlik nie so ver van die manier waarop dit vandag gedoen word nie, behalwe dat dit met die hand sou kon bereik. Elke raam word met die hand met sepia getinte totdat die deur oopgaan en die film na Technicolor oorgaan. Wat nou gedoen kan word deur 'n rekenaar wat getalle laat krimp, sou in 1939 honderde ure en tonne geld geneem het, so MGM het die konsep 'sepia stenciling' laat vaar. Vervaardiger Mervyn LeRoy het 'n nuwe manier nodig gehad om die oorgang te bewerkstellig, en hy het uiteindelik 'n goeie outydse handjie gebruik.
Hy het toesig gehou oor die uitgebreide opnames van die film gedurende die vroeë maande van 1939 (op 'n stadium die ikoniese liedjie Erens oor die reenboog is uit die film verwyder omdat die bestuurders van die MGM dink dat dit te stadig was, en daarom moes Dorothy's Kansas -tonele weer geneem word), en vir die oorgang gebruik hy 'n eenvoudige truuk. 'N Stel het 'n sepia-toon en Bobie Koshay, die dubbele van Judy Garland, is in 'n sepia-rok toegerus en 'n sepia-grimering gekry. Koshay loop na die deur en maak dit oop en onthul die barsende kleur van Munchkinland anderkant die raam. Sy stap uit die skoot en die kamera gly deur die deur, gevolg deur Judy Garland, onthul in haar helderblou rok.
Dit is 'n eenvoudige, elegante oplossing wat die oorgang naadloos laat voel. Daar is geen gevoel van bedrog na die produksie nie, net die wonderlike uitbreiding van die kleurpalet van die film. Dit is 'n ware filmmagie.
* tegnies sepia. Die Kansas-rye is in swart en wit geskiet en daarna op 'n sepia-toon gekleur om 'n outydse gevoel te gee.
15 swart aktrises wat geskiedenis gemaak het
Black History Month is 'n tyd om na te dink oor al die wêreldleiers, aktiviste en ikone wie se uiteenlopende werke historiese merke op die samelewing gelaat het. Met die Oscar-seisoen op hande, is dit net sinvol om Tinseltown se bekendste swart aktrises te vier wat bygedra het tot die maandlange viering. Blaai deur die volgende bladsye om 'n paar van ons gunsteling swart aktrises te sien wat geskiedenis gemaak het.
/> (Beeld: Twitter)
10 Junie 1895 – 26 Oktober 1952
Hattie McDaniel was die eerste Afro -Amerikaanse vrou wat 'n Oscar ontvang het vir beste aktrise in haar rol as Mammy in 1940 Weg met die wind.
In 1962 word Ethel Waters die eerste swart aktrise wat genomineer is vir 'n Emmy. Sy is erken vir haar gasverskyning in die "Goodnight Sweet Blues " episode van Roete 66.
3 Junie 1906 – 12 April 1975
Josephine Baker was die eerste swart vrou wat in 'n groot rolprent gespeel het, Zouzou, in 1934. Sy het geweier om op te tree vir gesegregeerde gehore in Amerika en is ewe bekend vir haar werk in die Burgerregtebeweging.
Dorothy Dandridge was die eerste swart aktrise wat genomineer is vir 'n Oscar vir beste aktrise vir haar hoofrol in die film van 1954 Carmen Jones. Dandridge was ook die eerste swart vrou op die voorblad van Lewe tydskrif en is nog steeds een van die wêreld se mees gevierde skoonhede.
/> Hill Harper en Cicely Tyson tydens die 2de jaarlikse The Humanity of Connection (Beeld: Instagram)
19 Desember 1933 –
Cicely Tyson is die eerste Afro -Amerikaanse aktrise wat 'n Emmy -toekenning vir uitstaande hoofaktrise in 'n televisiefilm ontvang het vir haar optrede in Die outobiografie van juffrou Jane Pittman (1974). Tyson is ook die oudste aktrise wat 'n Tony -toekenning vir beste optrede deur 'n aktrise (2013) gewen het vir haar rol in die toneelstuk Die reis na Bountiful.
17 Julie 1935 –
Diahann Carroll is die eerste swart aktrise wat in haar eie TV -reeks gespeel het, Julia, in 1968. Dit was een van die eerste nie-huishoudelike rolle vir swart aktrises, wat gelei het tot haar 1968 Golden Globe-oorwinning en 'n nominasie van Emmy in 1969.
/> (Beeld: Pinterest)
26 Desember 1947 –
Trina Parks is 'n sangeres, danseres en aktrise. Sy speel in 1971 en#8217s Diamante is vir ewig as Thumper, die eerste swart James Bond -meisie ooit. Parks het ook gehelp om die Tony-bekroonde Broadway-musiekspel te choreografeer, Die Wiz.
19 Junie 1948 –
Phylicia Rashad, gewild uit haar rol as Clair Huxtable Die Cosby Show, was die eerste swart aktrise wat die Tony -toekenning vir beste optrede deur 'n hoofrol in 'n toneelstuk gewen het. Die toekenning was vir die herontwikkeling van 2004 'N Rosyntjie in die son.
3 Maart 1949 –
Na Trina Parks speel Gloria Hendry die Bond -meisie Rosie Carver Lewe en laat sterf. Sy was die eerste swart aktrise wat Bond se liefdesbelangstelling uitgebeeld het.
14 Augustus 1966 –
Halle Berry het 'n emosionele aanvaardingstoespraak gehou nadat sy die eerste Afro -Amerikaanse aktrise geword het wat die Oscar vir beste aktrise in 2002 gewen het vir haar optrede in Monster se bal. Sy bedank Dorothy Dandridge, Lena Horne, Jada Pinkett Smith en 'n rits ander swart aktrises. Die Oscar -wenner het gesê dat die toekenning vir elke naamlose, gesiglose vrou van kleur is wat nou 'n kans het omdat hierdie deur vanaand oopgemaak is. "
Anika Noni Rose is 'n film- en Broadway -aktrise wat haar stem verleen het as prinses Tiana, Disney se eerste Afro -Amerikaanse geanimeerde prinses, in Die prinses en die padda (2009).
/> (Beeld: Facebook)
11 Februarie 1979 –
Brandewyn is 'n R & ampB -ikoon wat in die negentigerjare 'n ster geword het. Haar mentor, Whitney Houston, het haar gekies om te speel Aspoestertjie in die televisieweergawe van die klassieke (1997) van die Rodgers en Hammerstein 's, en sy word sedertdien beskou as die eerste swart aktrise wat Cinderella gespeel het.
1 Maart 1983 –
Lupita Nyong het 'n internasionale ster geword as 'n mode- en skoonheidsikoon en aktrise ná haar eerste rol in die rolprent as Patsey in 12 jaar 'n slaaf. Sy het die Oscar -toekenning vir beste aktrise ontvang, en word die eerste Keniaan om dit te doen.
26 Augustus 1993 –
Keke Palmer het begin as kinderaktrise en het geskiedenis gemaak as die jongste TV -talkshow -gasheer ooit op BET 's Net Keke. Die jong ster het ook geskiedenis gemaak as die eerste swart Aspoestertjie op Broadway. Ek voel asof die rede waarom ek dit kan doen beslis is omdat Brandy dit op TV gedoen het, en Palmer het aan die Associated Press.
28 Augustus 2003 –
Quevenzhe Wallis het haar groot deurbraak op vyfjarige ouderdom gekry toe sy die rol as Hushpuppy beklee Beasts of the Southern Wild. Die kinderster het geskiedenis gemaak as die jongste aktrise wat ooit 'n nominasie vir die Oscar vir beste aktrise ontvang het. Sy het ook geskiedenis gemaak as die eerste swart aktrise wat die voortou geneem het Annie in die remake van 2014.
Redakteur Nota: Hierdie verhaal is oorspronklik op 7 Junie 2019 gepubliseer
Mickey Mouse word vandag 80 jaar oud, en daar is nie 'n grys hare op hom nie. Sekerlik, hy is 'n bietjie ronder, 'n bietjie plakkers, en hy dra al dekades dieselfde klere, maar al met al lyk hy redelik goed. Sekerlik, Mickey het in twee jaar nie 'n fliek gehad nie (sy laaste een het direk na video gegaan), maar sy vrolike gesig bly steeds een van die mees herkenbare beelde ter wêreld en het selfs Kersvader verslaan. Disney het 'n groot partytjie gehou vir die muis se 75ste verjaardag, sodat die feesvieringe vanjaar relatief gedemp sal wees. Maar TIME volg die pragtige muis sedert die begin, en 80 jaar is nog steeds 'n groot getal vir ons. (Lees TIME se voorbladverhaal van 1937 oor Walt Disney)
Mickey se verhaal begin egter met 'n haas. Disney Brothers Studio was net nog 'n rat in Universal Pictures se animasiemasjien toe Walt Disney in 1927 'n karakter genaamd Oswald the Lucky Rabbit geskep het. Met sy ronde, wit gesig, groot knoopsneus en slap swart ore, was die glimlaggende Oswald onmiddellik 'n treffer en Universal bestel 'n kortbroek. Toe Disney in 1928 met bestuurders vergader om 'n ander kontrak te onderhandel, ry die haas nog steeds hoog en die animator het gedink dat hy die oorhand het. In plaas daarvan het die ateljee vir hom gesê dat dit al sy werknemers weggehuur het en die regte op Oswald behou het. Univesral het aangebied om Disney te behou as hy 'n laer salaris neem, maar hy het geweier. Hy en Ub Iwerks —, die lojale animator wat by Disney Bros. gebly het. — keer terug na die werk en hou 'n reeks dinkskrums wat laat in die nag vir Oswald se plaasvervanger plaasvind. Hulle het die ore ingekort, 'n bietjie ekstra vulling in die middel aangebring en die konyn in 'n muis verander. Die naam Mortimer. Die naam het nie gehou nie, daar is 'n aantal verhale wat probeer verduidelik hoe en waarom die gewildste dat Disney se vrou die naam gehaat het en die vervanging voorgestel het, maar binnekort was hy gereed vir sy debuut as Mickey.
Die eerste twee Mickey -broek trek geen aandag nie, maar kom toe Stoomboot Willie, die eerste animasie met gesinchroniseerde musiek en klankeffekte, verskyn op die skerm. Die film het op 18 November 1928 in New York sy première gehad en was onmiddellik 'n treffer. 'N Reeks Mickey Mouse -kortbroek verskyn binne 'n paar maande, insluitend#151 Vliegtuig mal, 'n kort wat voorafgegaan het Stoomboot Willie waarin Mickey 'n knaagdier speel Charles Lindbergh. Die muis was teen die einde van die jaar 'n nasionale gier, en dit duur nie lank nie of die ware genie van Walt Disney het begin: bemarking. Walt het vinnig 'n reeks Mickey -goedere begin, en binne twee jaar was die Mickey Mouse Club, 'n fanklub vir kinders, aan die gang.
In 1935 gee 'n jong animator met die naam Fred Moore Mickey sy eerste make -up. Vroeër het animators die muis as 'n reeks sirkels geteken, wat sy beweging beperk het. Moore — wat later Fantasia se Sorcerer's Apprentice-segment geanimeer het, het hom 'n peervormige lyf, pupille, wit handskoene en 'n verkorte neus gegee om hom oulik te maak. Mickey verskyn ook vir die eerste keer daardie jaar in kleur. Die Band Concert se gebruik van Technicolor was so innoverend dat kritici dit steeds as 'n meesterstuk beskou. (Klik hier vir 'n lys van die All-TIME 100 films)
Teen 1937 vervaardig Disney Studios ongeveer 12 Mickey-broekies per jaar, terwyl Disney self die hoë stem van die muis verskaf. Mickey het 'n voetbalheld geword, 'n jagter, 'n kleermaker en 'n simfoniedirigent. Hy het homself per ongeluk met insekdoder bespuit, Pluto uit die hondevanger gered, 'n motor in 'n skuur vasgery, agtergebly op sy huur, in die weermag aangesluit, sy huis in besit geneem en Minnie verloor aan 'n ontelbare reeks gespierde slegte seuns (alhoewel hy het haar uiteindelik altyd terug gewen). Die vaudevilliaanse toon van die tekenprente het liberaal van slapstick en woordspelings gebruik gemaak, en Mickey se noue omgang met kinders het vereis dat hy altyd opreg en moreel was (deur die kranksinnige Donald Duck in die moeilikheid te laat beland).
Teen die vyftigerjare het Mickey 'n pretpark, 'n koerantstrokie en Die Mickey Mouse Club, die gewilde TV -reeks wat die loopbane van tienersterre begin het, van Annette Funicello tot Justin Timberlake. Maar binnekort het Disney -rolprente soos Bambi en Sleeping Beauty begin om die toekennings in te haal — en kassabonnisse — het die muis op die agtergrond verdwyn. Tussen sy laaste tekenprent uit 1953, Die Eenvoudige Dinge, en die Kersfees -spesiale van 1983 Mickey's Christmas Carol, sou die muis wat die huis van Disney gebou het, 30 jaar lank sonder werk bly.
Geskiedenis van die Amerikaanse kastanje
Die geskiedenis van The American Chestnut Foundation (TACF) beskryf die voortgesette strewe na 'n fundamentele doelwit: om 'n Amerikaanse kastaiingboom te ontwikkel deur wetenskaplike navorsing en teel, en om die boom te herstel na sy inheemse woude langs die oostelike Verenigde State.
Meer as 'n eeu gelede het byna vier miljard Amerikaanse kastaiingbome gegroei in die ooste van die VSA. Dit was een van die grootste, hoogste en vinnigste groeiende bome. Die hout was vrotbestand, reguit korrel en geskik vir meubels, omheinings en geboue. Die neute het miljarde wild, mense en hul vee gevoed. Dit was amper 'n volmaakte boom, dit wil sê totdat 'n swamsiekte dit meer as 'n eeu gelede doodgemaak het. Die kastaiingroes word die grootste ekologiese ramp genoem wat die hele wêreld se woude getref het.
Die Amerikaanse kastaiingboom het 40 miljoen jaar lank alle teëstanders oorleef en binne 40 jaar verdwyn.
Die Amerikaanse kastaiingboom (Castanea dentata) het die oostelike helfte van die VSA eens oorheers Omdat dit vinnig kon groei en groot groottes kon bereik, was die boom dikwels die uitstaande visuele kenmerk in stedelike en landelike landskappe. Die hout is gebruik waar sterkte en vrotweerstand nodig was.
In koloniale Amerika was kastaiingbruin 'n gunsteling spesie vir houthutte, veral die boomstamme wat geneig is tot verrotting. Later is poste, pale, vloer en spoorbande gemaak van kastaiingshout.
Die eetbare neut was ook 'n belangrike bydraer tot die landelike ekonomie. Varkies en beeste is dikwels vir die mark vetgemaak deurdat hulle in bosse gedomineer wat deur kastaiing oorheers is, kan voer. Die rypwording van kastaiings het saamgeval met die vakansieseisoen, en koerantberigte uit die begin van die eeu het gereeld getoon dat treinwaens oorloop met kastaiings wat na groot stede rol om vars of gebraai te word. Die Amerikaanse kastaiingbruin was werklik 'n erfenisboom.
Dit alles het begin of effens verander voor die begin van die eeu met die bekendstelling van Cryphonectria parasitica, die veroorsakende middel van kastaiingbruinroes. Hierdie siekte het die Amerikaanse kastaiingbruin van sy posisie as die dominante boomsoort in die oostelike bosekosisteem verminder tot min meer as 'n struik in die vroeë opvolgingsfase. Daar is dekades lank geen kastaiingshout in die VSA verkoop nie, en die grootste deel van die jaarlikse neute-oes van 20 miljoen pond kom nou uit ingevoerde kastaiingspesies of ingevoerde neute.
Ten spyte van sy verval as 'n hout- en neut-oes, het die Amerikaanse kastaiingbruin nie uitgesterf nie. Dit word as funksioneel uitgesterf beskou omdat die swamsiekte nie die boom se wortelstelsel onder die grond doodmaak nie. Die Amerikaanse kastaiingbruin het oorleef deur stompiespruite op te stuur wat kragtig groei in houtblokke of op ander manier versteurde terreine, maar onvermydelik swig voor die roes en sterf terug op die grond.
Leer hoe u Amerikaanse kastaiings kan identifiseer en stuur 'n voorbeeld om ons navorsing te ondersteun.
Om die verlede te ken, maak die deur oop vir die toekoms: die volgehoue ​​belangrikheid van die swart geskiedenismaand
Niemand het 'n groter rol gespeel om alle Amerikaners te help om die swart verlede te ken as Carter G. Woodson, die persoon wat die Negro History Week in Washington, DC, in Februarie 1926 geskep het nie. Woodson was die tweede swart Amerikaner wat 'n PhD in die geskiedenis ontvang het van Harvard - na aanleiding van WEB Du Bois met 'n paar jaar. Vir Woodson was die swart ervaring te belangrik om net aan 'n klein groepie akademici oorgelaat te word. Woodson het geglo dat sy rol was om swart geskiedenis en kultuur as 'n wapen te gebruik in die stryd om rasse -opheffing. Teen 1916 het Woodson na DC verhuis en die 'Association for the Study of Negro Life and Culture' gestig, 'n organisasie wie se doel was om swart geskiedenis toeganklik te maak vir 'n groter publiek. Woodson was 'n vreemde en gedrewe man wie se enigste passie geskiedenis was, en hy het verwag dat almal sy passie sou deel.
Dr Carter G. Woodson, laat 1940's
Hierdie ongeduld het daartoe gelei dat Woodson in 1926 'Negro History Week' geskep het om te verseker dat skoolkinders blootgestel word aan swart geskiedenis. Woodson het die tweede week van Februarie gekies om die verjaardag van Lincoln en Frederick Douglass te vier. Dit is belangrik om te besef dat Negro History Week nie in 'n vakuum gebore is nie. In die twintigerjare het die belangstelling in Afro -Amerikaanse kultuur toegeneem wat deur die Harlem Renaissance verteenwoordig is, waar skrywers soos Langston Hughes, Georgia Douglass Johnson, Claude McKay geskryf het oor die vreugdes en smarte van swartheid en musikante soos Louie Armstrong, Duke Ellington en Jimmy Lunceford het die nuwe ritmes van die stede vasgevang wat deels deur die duisende suidelike swartes na stedelike sentra soos Chicago gemigreer is. En kunstenaars soos Aaron Douglass, Richard Barthe en Lois Jones het beelde geskep wat swartheid vier en meer positiewe beelde gee van die Afro -Amerikaanse ervaring.
Woodson het gehoop om voort te bou op hierdie kreatiwiteit en die belangstelling verder te stimuleer deur die Negro History Week. Woodson het twee doele aangeteken. Een daarvan was om die geskiedenis te gebruik om aan die blanke Amerika te bewys dat swartes 'n belangrike rol gespeel het in die skepping van Amerika en daardeur verdien om gelyk behandel te word as burgers. In wese het Woodson - deur hul heldhaftige swart figure te vier - hetsy uitvinders, entertainers of soldate - gehoop om ons waarde te bewys, en deur ons waarde te bewys - het hy geglo dat gelykheid binnekort sou volg. Sy ander doel was om die sigbaarheid van swart lewe en geskiedenis te vergroot, in 'n tyd toe min koerante, boeke en universiteite kennis geneem het van die swart gemeenskap, behalwe om by die negatiewe te bly. Uiteindelik het Woodson geglo dat Negro History Week - wat in 1976 die Swart Geskiedenismaand geword het - vir ewig 'n middel sou wees vir rasse -transformasie.
Die vraag wat ons vandag in die gesig staar, is of die Swart Geskiedenismaand nog steeds relevant is? Is dit steeds 'n voertuig vir verandering? Of het dit net nog 'n skoolopdrag geword wat 'n beperkte betekenis vir kinders het? Het die swart geskiedenismaand 'n tyd geword waarop televisie en die media hul swart materiaal stapel? Of is dit 'n nuttige konsep waarvan die doelwitte bereik is? Min - behalwe die vurigste rooikoppe - kon die teenwoordigheid en belangrikheid van Afro -Amerikaners vir die Amerikaanse samelewing ontken, of soos my destydse 14 -jarige dogter Sarah dit stel: 'Ek sien Colin Powell elke dag op TV, al my vriende - swart en wit - word deur musiek en televisie in die swart kultuur gedompel. En Amerika het sedert 1926 dramaties verander - is dit nie tyd om met die Black History Month af te tree nie, aangesien ons wit en gekleurde bordjies op drinkfonteine ​​verwyder het? " Ek sal jou die les van drie uur spaar wat ek haar gegee het.
Ek wil voorstel dat ondanks die ingrypende verandering in rasseverhoudinge wat in ons lewens plaasgevind het, die visie van Carter G. Woodson op swart geskiedenis as 'n manier van transformasie en verandering nog steeds baie relevant en nuttig is. Afro -Amerikaanse geskiedenismaand, met 'n bietjie aanpassings, is nog steeds 'n baken van verandering en hoop wat in hierdie wêreld nog steeds nodig is. Die kettings van slawerny is weg - maar ons is nog nie almal vry nie. Die groot diversiteit in die swart gemeenskap benodig die gom van die Afro -Amerikaanse verlede om ons nie net te herinner aan hoe ver ons gereis het nie, maar kyk, hoe ver moet ons nog gaan.
Alhoewel daar baie redes en voorbeelde is waarna ek kan wys, laat ek my vyf bekommernisse of uitdagings opper wat Afro -Amerikaners - eintlik alle Amerikaners - in die gesig staar wat die swart geskiedenis kan help:
Die uitdaging om te vergeet
U kan baie vertel van 'n land en 'n volk deur wat hulle belangrik genoeg ag om te onthou, om oomblikke te skep vir wat hulle in hul museum plaas en wat hulle vier. In Skandinawië - daar is monumente vir die Vikings as 'n simbool van vryheid en die gees van verkenning. In Duitsland gedurende die dertiger- en veertigerjare het die Nazi's hul vermeende Ariese oppergesag gevier deur monument en sang. Terwyl Amerika tradisioneel verlustig in burgeroorloggevegte of stigters. Tog sou ek voorstel dat ons nog meer leer oor 'n land deur wat dit kies om te vergeet - sy foute, sy teleurstellings en sy verleenthede. Op 'n manier is die African American History -maand 'n duidelike oproep om te onthou. Tog is dit 'n oproep wat dikwels nie in ag geneem word nie.
Kom ons neem die voorbeeld van een van die groot onnoembare in die Amerikaanse geskiedenis - slawerny. Byna 250 jaar lank het slawerny nie net bestaan ​​nie, maar was dit ook een van die dominante kragte in die Amerikaanse lewe. Politieke invloed en ekonomiese fortuin was afhanklik van die arbeid van slawe. En die teenwoordigheid van hierdie eienaardige instelling het 'n verskeidenheid boeke, publikasies en verhale gegenereer wat aantoon hoe diep dit Amerika geraak het. En hoewel ons basiese inligting kan bespreek, soos die feit dat in 1860 - 4 miljoen swartes tot slaaf gemaak is en dat 'n uitstekende veldhand $ 1000 kos, terwyl 'n wyfie, met haar vrugbare vermoë, $ 1500 gebring het, vind ons 'n paar oomblikke om die impak te bespreek , nalatenskap en hedendaagse betekenis van slawerny.
In 1988 het die Smithsonian Institution, op die punt om 'n uitstalling met slawerny te open, besluit om 10 000 Amerikaners te ondersoek. Die resultate was fassinerend - 92% van die blanke respondente het gevoel dat slawerny vir hulle min betekenis het - hierdie respondente het dikwels gesê "my familie het eers gekom na die einde van slawerny." Nog meer ontstellend was die feit dat 79% van die Afro -Amerikaners geen belangstelling of verleentheid oor slawerny uitgespreek het nie. Dit is my hoop dat Black History Month met groter fokus en samewerking die bespreking kan stimuleer oor 'n onderwerp wat beide verdeel en in die verleentheid stel.
As historikus het ek nog altyd gevoel dat slawerny 'n Afro -Amerikaanse suksesverhaal is omdat ons maniere gevind het om te oorleef, ons kultuur en ons gesinne te bewaar. Slawerny is ook ryp met helde, soos slawe wat weggeloop of in opstand gekom het, soos Harriet Tubman of Denemarke Vessey, maar net so belangrik is die vergete slawe -vaders en -moeders wat gesinne grootgemaak het en 'n volk lewend gehou het. Ek is nie skaam vir my slawe -voorouers nie, ek is ontsag vir hul krag en hul menswees. Ek sou graag wou sien dat die Afro -Amerikaanse gemeenskap die verband met ons slawe -verlede heroorweeg. Ek dink ook aan iets wat 'n heer Johnson aan my vertel het, 'n voormalige aandeelhouer wat ek in Georgetown, SC, ondervra het:
Die uitdaging om 'n volkskultuur te bewaar
Alhoewel die Afro -Amerikaanse gemeenskap nie meer onsigbaar is nie, is ek nie seker dat ons as gemeenskap die nodige stappe doen om die behoud van Afro -Amerikaanse kulturele erfenis in toepaslike instellings te verseker nie. Of ons nou daarvan hou of nie, museums, argiewe en biblioteke behou nie net die kultuur nie, maar dit legitimeer dit. Daarom is dit die taak van Afro -Amerikaners om met kulturele instellings saam te werk om hul gesinsfotografie, dokumente en voorwerpe te bewaar. Alhoewel Afro -Amerikaners min tradisies het om materiaal aan museums te gee, is dit van kardinale belang dat meer van die swart verlede dit tot Amerikaanse kulturele bewaarplekke kan maak.
'N Goeie voorbeeld is die Smithsonian, toe die National Museum of American History 'n tentoonstelling oor slawerny wou oprig, het dit gevind dat dit geen voorwerpe bevat wat slawerny beskryf nie. Dit is gedeeltelik 'n reaksie op 'n gebrek aan gee deur die Afro -Amerikaanse gemeenskap. Hierdie gebrek aan betrokkenheid beïnvloed ook die bewaring van swart historiese terreine. Alhoewel daar meer aandag aan hierdie terreine gegee is, is te veel van ons geskiedenis geplavei, deur stedelike vernuwing, verstedeliking of ongeïdentifiseerde of onbekende. Hopelik kan 'n hernieude Black History Month die aandag vestig op die belangrikheid van die behoud van Afro -Amerikaanse kultuur.
Daar is geen magtiger mag as 'n volk wat deurdrenk is in hul geskiedenis nie. En daar is geen hoër rede as om ons stryd en voorouers te eer deur te onthou nie.
Die uitdaging om 'n gemeenskap te onderhou
Namate die Afro -Amerikaanse gemeenskap diversifiseer en versplinter, is dit noodsaaklik om meganismes en geleenthede te vind om ons gemeenskapsgevoel te behou. Aangesien sommige gesinne die verbinding met hul suidelike wortels verloor, is dit noodsaaklik dat ons ons gemeenskaplike erfenis en geskiedenis verstaan. Die gemeenskaplike aard van swart lewe het geslagte lank inhoud, leiding en troos verskaf. En hoewel ons gemeenskappe redelik uiteenlopend is, is dit ons gemeenskaplike erfenis wat ons steeds bymekaar hou.
Die krag van inspirasie
Een ding het nie verander nie. Dit is die behoefte om inspirasie en leiding uit die verlede te put. En deur die inspirasie vind mense gereedskap en paaie wat hulle sal help om hul lewens te lei. Wie kon nie anders as om geïnspireer te word deur Martin Luther King se oratorium, toewyding aan rasse -geregtigheid en sy uiteindelike opoffering nie. Of deur die argumente van William en Ellen Craft of Henry "Box" Brown wat groot bedrog gebruik het om uit slawerny te ontsnap. Wie kon geen substansie put uit die kreatiwiteit van Madame CJ Walker of die vermetelheid en moed van die prysvegter Jack Johnson nie. Of wat nie kon aanhou sukkel nadat hulle na die ma van Emmitt Till geluister het nie, haar verhaal van hartseer en deursettingsvermoë vertel. Ek weet dat as die lewe moeilik is, ek my troos in die poësie van Paul Lawrence Dunbar, Langston Hughes, Nikki Giovanni of Gwendolyn Brooks. En ek vind troos in die ritmes van Louie Armstrong, Sam Cooke of Dinah Washington. En ek put inspirasie uit die anonieme slaaf wat volhard het sodat die kultuur kon voortgaan.
Laat ek afsluit deur weer te beklemtoon dat Black History Month ons steeds goed dien. Deels omdat Woodson se skepping net soveel oor die dag gaan as oor die verlede. Elke jaar wat ons Black History Month beleef, herinner ons daaraan dat die geskiedenis nie dood of ver van ons lewens is nie.
Ek sien eerder die Afro -Amerikaanse verlede in die manier waarop my dogter se lag my aan my ouma herinner. I experience the African American past when I think of my grandfather choosing to leave the South rather than continue to experience share cropping and segregation. Or when I remember sitting in the back yard listening to old men tell stories. Ultimately, African American History — and its celebration throughout February — is just as vibrant today as it was when Woodson created it 85 years ago. Because it helps us to remember there is no more powerful force than a people steeped in their history. And there is no higher cause than honoring our struggle and ancestors by remembering.