Ek wens ek kon my ouma langer ken | Leon von Moltke se blog
« Vir spys en drank…
Maan op aarde »
Ek wens ek kon my ouma langer ken
01/10/2010 deur leonvonmoltke
My ouma hou my vas
In 1976, net voor ons verjaarsdag, het my ouma vir ons hierdie briefie gestuur. Sy is kort daarna op 2 Oktober oorlede en kon nooit vir ons Meneer Leon en Meneer Marius sê nie. Saterdag sal my ouma al 34 jaar lank nog net in ons gedagtes en stories saam met ons wees.
Ons verjaarsdagbrief van Ouma Miemie
As die teks op die scan nie so duidelik is nie:
“Liewe Leon en Marius
Ai, Ouma se twee manne van die Namib, die brief gaan sowaar laat kom vir julle twee se verjaarsdae, maar ons sal darem ‘n telegram ook stuur.
Ons hoop julle gaan lekker verjaar, en dat die sirkus vir julle baie mooi gaan wees as julle gaan kyk.
Nou kry Leon twee nuwe tande, die volgende jaar gaan hy skooltoe. Oor ‘n jaar wissel Marius sy tande en ‘n jaar na Leon gaan hy ook skooltoe.
Julle twee word darem nou groot, een van die dae sê Ouma vir julle Meneer Leon en Meneer Marius.
Ouma stuur vir julle elkeen so ‘n geldjie waarmee Mamma vir julle iets kan koop.
Wat van sweetpakke?”
Posted in Uncategorized | 11 Kommentaar
op 01/10/2010 at 11:05 vm | Antwoord Kerneels
Ek mis die laaste paar maande my ouma aan my ma se kant net so baie. Ding is, ek het haar nooit geken nie, geen briefie, stem, reuk, niks.
Net stories en een foto…
op 01/10/2010 at 11:42 vm | Antwoord leonvonmoltke
Ek onthou haar darem Kerneels, al was ons nog maar bitter klein toe sy oorlede is…
op 01/10/2010 at 1:59 nm | Antwoord toortsie
Ek verkyk my altyd aan die ou mense wie se handskrif so mooi gebly het. Kyk, dis PERFEK!! Die rekenaar, en my haastigheid maak dat ek al hoe leliker skryf!! Dis oulik dat jy altyd die brief gehou het!
op 01/10/2010 at 2:32 nm | Antwoord leonvonmoltke
Gelukkig het my ma dit gehou Toortsie 🙂
op 01/10/2010 at 3:40 nm | Antwoord Son
Laat jy my nou swaar verlang na my ouma. Ek was haar “blue-eye” kleinkind en sy is in 1979 oorlede. Maar tot vandag voel dit vir my sy was sommer gister nog hier.
op 01/10/2010 at 4:19 nm | Antwoord leonvonmoltke
Dit voel vir my ook sommige dae so!
op 01/10/2010 at 4:38 nm | Antwoord Krokodil
Joe, maar jou ouma het mooi geskryf!
Ek het my pa se ma nooit geken nie en my ma se stiefma was nooit ons ouma nie. My pa se oudste suster het sommer as ouma ingestaan, want sy was al amper oud toe ons klein was. Ons het haar Tannie Ousus genoem en ek was al in die skool toe ek uitgevind het haar regte naam is Martha.
Sy het altyd ‘n voorskoot gedra in die kombuis op die plaas en na outydse soetkoekies en naartjies geruik. Behalwe as dit dorptoegaandag was; dan het sy na hairspray geruik. Ek moes altyd by die deur sit voor in die bakkie dat ek die hekke kon oopmaak en sy het langs my neef gesit dat sy hom met haar waaiertjie teen die kop kon tik as hy te wild op die bergpad ry.
Sy lewe nou nog. Amper 96 jaar oud, die enigste oorlewende van al haar jonger broers en susters en nog goed aan die gang.
op 04/10/2010 at 7:00 vm | Antwoord leonvonmoltke
Ek onthou nog daai haarsproei van my oumas baie goed 😉
op 01/10/2010 at 11:58 nm | Antwoord seegogga
Jou ouma klink baie soos myne. Ek wonder of hulle tydgenote was? Dis kosbaar om sulke herinneringe te he
op 04/10/2010 at 7:01 vm | Antwoord leonvonmoltke
Ja, mens moet maar die herinneringe oppas!
op 04/10/2010 at 7:28 vm | Antwoord olga
my ouma het ons 7 jr gelede op 97 jarige ouderdom ontval. Was ook die enigste ouma wie ek geken het. As ek groenvye konfyt sien, dink ek altyd aan die kuiertjies om haak kombuis tafel. Die botter en brood natgegooi met die vyestroop en n vet blink groenvy op elke bord. Hoor haar stem. Sy het die mooiste stories vertel. Omtrent altyd van haar Sunny.