Neptunus se mane tel altesaam 13. Verreweg die grootste hiervan is Triton, wat op 10 Oktober 1846 deur William Lassell ontdek is, net 17 dae ná die ontdekking van Neptunus self. Meer as ’n eeu het verloop voordat die planeet se tweede natuurlike satelliet, Nereïde, ontdek is. Neptunus se mane is genoem na goddelike waterwesens in die Griekse mitologie.
Triton is uniek onder mane met planetêre massa: Dit is onreëlmatig omdat dit in die teenoorgestelde rigting as Neptunus draai. Die tweede grootste onreëlmatige satelliet in die sonnestelsel, Saturnus se maan Phoebe, is net 0,03% van Triton se massa. Triton is groot genoeg om ’n hidrostatiese balans te bereik het. Hy het ’n dun atmosfeer wat wolke en mis kan vorm. Beide die atmosfeer en die oppervlak van die maan bestaan hoofsaaklik uit stikstof met klein hoeveelhede metaan en koolstofmonoksied. Dit lyk of Triton se oppervlak redelik jonk is; dit is waarskynlik die afgelope paar miljoen jaar verander deur inwendige prosesse. Die temperatuur op die oppervlak is sowat 38 K (−235,2 °C).
Binne Triton se radius lê ses reëlmatige satelliete wat in dieselfde rigting as Neptunus draai en op vlakke lê wat na aan die planeet se ewenaarvlak is. Van hulle lê in die wentelbane van Neptunus se ringe. Die grootste hiervan is Proteus.
Neptunus het ook ses buitenste onreëlmatige satelliete, insluitende Nereïde. Die twee heel buitenstes, Psamathe en Neso, het die grootste wentelbane sover bekend van enige natuurlike satelliete in die sonnestelsel.
Triton het nie ’n amptelike naam gehad tot in die 20ste eeu nie. Die naam is voorgestel deur Camille Flammarion in sy 1880-boek Astronomie Populaire, maar dit is nie algemeen gebruik nie tot in die 1930's. Ander mane van Neptunus is ook na goddelike waterwesens genoem, óf na die kinders van Neptunus, die Romeinse god van die see, óf die kinders van Poseidon, sy Griekse eweknie (Triton, Proteus, Despina, Thalassa); of andersins na Griekse waternimfe (Naiade, Nereïde); of na spesifieke Nereïdes (Halimede, Galatea, Neso, Sao, Laomedeia, Psamathe).
Neptunus se mane[wysig | wysig bron]
Onreëlmatig, draai saam met Neptunus
H. Reitsema, W. Hubbard, L. Lebofsky en D.J. Tholen
2 705,2 ± 4,8
M. Holman, J. Kavelaars, T. Grav, W. Fraser en D. Milisavljevic
S.S. Sheppard, D.C. Jewitt en J. Kleyna
↑ Flammarion, Camille (1880). Astronomie populaire (in Frans), 591. ISBN 2-08-011041-1. ↑ “Camile Flammarion”. Hellenica. URL besoek op 2008-01-18.
↑ 3,0 3,1 “Planet and Satellite Names and Discoverers”. Gazetteer of Planetary Nomenclature. USGS Astrogeology: July 21, 2006. URL besoek op 2006-08-06.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Neptunus_se_natuurlike_satelliete&oldid=1332956"	Kategorieë: Natuurlike satellieteNeptunus	Navigasie-keuseskerm
العربيةAzərbaycancaБеларускаяБеларуская (тарашкевіца)‎БългарскиBosanskiCatalàČeštinaDanskDeutschΕλληνικάEnglishEsperantoEspañolفارسیSuomiFrançaisGalegoAvañe'ẽहिन्दीHrvatskiMagyarՀայերենBahasa IndonesiaItaliano日本語한국어LëtzebuergeschLietuviųLatviešuBahasa MelayuNāhuatlPlattdüütschNederlandsNorsk nynorskNorsk bokmålOccitanPolskiPortuguêsRomânăРусскийSimple EnglishSlovenčinaSlovenščinaSoomaaligaSvenskaไทยTürkçeУкраїнськаTiếng Việt中文粵語	Wysig skakels	Die bladsy is laas op 15 Maart 2015 om 22:13 bygewerk.