Detail van Saint Michael en die Demon, 'n neogotiese gebrandskilderde venster van Saint-Martin de Florac-kerk. Vassil / Wikimedia Commons
Siciliaanse priester en langdurige eksorcist Vader Benigno Palilla het onlangs aan die Vatikaanradio gesê daardie versoeke vir uitwykings het die afgelope paar jaar verdrievoudig. Daar was nou, het hy gesê, 500,000 beweerde gevalle van demoniese besit wat elke jaar in Italië aangeteken word.
Met 'n bevolking van ongeveer 60 miljoen beteken dit dat die duiwel glo in een van elke 120-Italianer aktief is. Dit is baie demoniacs en baie demone - ten minste sommige 500,000 van hulle as hulle nie multi-tasking is nie.
As gevolg van hierdie demoniese epidemie sal 'n sesdaagse skool in April in Rome by 'n Katolieke opvoedingsinstituut, die pontifiese Athenaeum Regina Apostolorum, gehou word om geestelikes op te lei om die demonies besit te herken en te hanteer.
Waarom die skielike toename in besit van die duiwel? Palilla skryf dit toe aan 'n toename in praktyke wat "die deur na die duiwel" oopmaak - soos mense wat towenaars en fortuin tellers soek, tarotkaarte lees, en gewoonlik in die magie en die okkulte dool.
Al hierdie dinge lyk nogal vreemd uit 'n Vatikaan onder die bewind van die oënskynlik "moderne" Pous Francis. Tog, terwyl die pous sosiaal progressief is, is hy teologies konserwatief. Die duiwel is 'n ware persoon, "Gewapen met donker magte", het hy in Desember 2017 in 'n televisie-onderhoud verklaar.
Die duiwel is niks as dit nie ekumenies is nie. Dit is nie net Katolieke wat blykbaar besit word nie. Konserwatiewe evangeliese Protestantisme, veral in die Pinkstervorme, het ook die behoefte aan "verlossingsministeries" gesien vir diegene wat met duiwels besmet is, of hulle nie by die duiwel in okkultiese en magiese praktyke dompel of bloot as gevolg van die duiwel se verhoogde aktiwiteit as die einde van die wêreld benader. Soos laasgenoemde Billy Graham in Julie 2016 verklaar het: "Satan is nie net werklik nie, maar hy is baie groter as wat ons is, so groot dat ons elke rede moet hê om hom te vrees."
'N Christelike tradisie
In die lees van 'n wye verskeidenheid moderne okkultiese praktyke as demoniese, trek Palilla 'n Christelike tradisie van magie en die okkulte as sataniese terug na Sint Augustinus (354-430 CE) en verder. Vir Augustinus was selfs die eenvoudigste vorms van waarsêery - soos om die sterre te lees, die diere se ingewande te ondersoek of die vogspog te beskou om die toekoms voor te stel - in die sataniese handel.
In die goue era van demoniese besit van 1500 tot 1700 het demoniacs en exorcists vermenigvuldig. Dit was moeilik om te vertel, soos nou, of die toename in eksorciste 'n gevolg was van die toename in die besit of omgekeerd. Besit was ongetwyfeld baie aansteeklik.
In Katolieke Europa is daar gesê dat klompe van nonne die tekens van besit toon. Hul tonge hang van hulle mond, swael, swart en hard; hulle gooi hulself terug totdat hul hande hul voete raak en so rondloop; hulle het gebruik gemaak van uitdrukkings wat so onsedeloos was, dit is gesê, as om die mees ontsteltenis van mans te skaam.
In Protestantse Engeland was kinders in goddelike huishoudings geneig om besmet te wees. Sekerlik in beide die Europese Katolieke en Engelse Puritanisme was die mag van die eksorcist oor die demone 'n effektiewe instrument om onderskeidelik die waarheid van Katolisisme of Protestantisme te demonstreer.
So, ironies genoeg, het die duiwel die belange van beide Katolieke en Protestantse kerke gedien. Moderne Katolieke en Protestante lyk net so gretig om hul onderskeie godsdienstige waarhede nie net teen belydenis teenstanders te wys nie, maar ook teen die "donker magte" van sekularisme.
Hoekom die onlangse styging?
Ons kan die opkoms van demoniese besit in die moderne weste tot die vroeë 1970's in die besonder tot 'n simboliese oomblik in die 1973-rolprent The Exorcist. Daar kondig die duiwel in die 12-jarige Regan aan die eksorcist Vader Damien Karras aan: "En ek is die duiwel. Bly nou hierdie bande uit. "Wanneer die priester vra:" Waar is Regan? ", Reageer die duiwel:" Hier. Met ons."
Dit was die begin van 'n herbetrokkenheid met die demoniese in film, televisie, literatuur en musiek - en in die Christendom - wat tot op hede geduur het. Dit het die morele paniek beïnvloed oor die verbeelde seksuele misbruik van kinders in sataniese kultusse. Dit het ook bygedra tot die toenemende (alhoewel ongeregverdigde) vermoedens onder konserwatiewe Christene van demoniese invloed in die ontwikkelende New Age-bewegings, veral moderne heksery (Wicca) en neo-heidendom.
Hierdie heropkoms van die duiwel in die gewilde Westerse kultuur is deel van 'n nuwe betrokkenheid by 'n betowerde wêreld. Die populêre kultuur het 'n rykdom van preternatuurlike wesens, beide goed en kwaad, omhels - vampiere en feeë, hekse en towenaars, weerwolwe en wolke, vormverskuiwers en superheroes, succubi en incubi, elwe en vreemdelinge, hobbits en die inwoners van Hogwarts. zombies.
So 'n betowerde wêreld bestaan ​​nou langs die ontnugterde een. Dit is 'n plek van veelvoudige betekenisse waar die bonatuurlike iewers tussen die werklikheid en onwerklikheid 'n spasie besit. Dit is 'n domein waar geloof is 'n saak van keuse en ongeloof gewillig en gelukkig opgeskort. Gruwel en fassinasie meng met mekaar gelukkig.
In hierdie nuwe betowerde wêreld het die duiwel weer 'n plek gevind. Dit is hierdie nuwe denkbeeldige koninkryk wat die vrees van die duiwel weer in staat gestel het om die moderne Westerse verbeelding te vang.
Hierdie herontdekte koninkryk van die bonatuurlike het, soos die konserwatiewe Katolisisme en Protestantisme dit sou hê, die duiwel in staat gestel om soos 'n brullende leeu te soek, op soek na wie hy kan verslind.
Philip Almond, Emeritus Professor in die Geskiedenis van Godsdienstige Denke, Die Universiteit van Queensland