Bruce Mutsvairo, Northumbria Universiteit, Newcastle
Bekende verslaggewer Christiane Amanpour het onlangs aan 'n konferensie gesê van die Komitee om Joernaliste te beskerm dat hulle die waarheid moet beveg oor neutraliteit. Sy kyk na die onlangse Amerikaanse presidensiële veldtog ontvou, het gesê sy is "geskok oor die buitengewoon hoë bar wat voor een kandidaat en die buitengewoon lae bar voor die ander kandidaat gestel is". Sy het verder gegaan:
Dit blyk dat baie van die media homself in die knope gekry het om te probeer onderskei tussen balans, objektiwiteit, neutraliteit en wesenlik die waarheid.
Ons kan nie die ou paradigma voortgaan nie - kom ons sê soos oor die opwarming van die aarde, waar 99.9% van die empiriese wetenskaplike bewyse gelyke speel met die klein minderheid van deniers.
Maar waarheid is waarlik 'n kwessie van perspektief - en moet 'n joernalis nie in plaas daarvan onpartydig en op 'n gebalanseerde wyse aanmeld nie? Agt jaar gelede het Carl Bernstein - van Watergate-bekendheid - 'n verpakte gehoor vertel wat die jaarlikse bywoon Perugia International Journalism Festival daardie goeie joernalistiek draai om "probeer om die beste haalbare weergawe van die waarheid te bekom". Maar in 'n era waar nuus binne 'n paar sekondes na jou selfoon gestuur kan word, word dit steeds moeiliker om die waarheid van leuens te onderskei.
En selfs waarheidsoekende joernaliste kan maklik per ongeluk ingeoefen word of selfs doelbewus stories insluit om 'n vals of denkbeeldige sin vir balans te bevredig. Jy kan hulle nie blameer nie. Die konsep van "balans" - of soos sy kritici daarop verwys "vals ekwivalensie"- was lank 'n belangrike voorskrif van joernalistiek. Dit dui op die idealistiese idee dat joernaliste vir almal regverdig moet wees sodat hulle, wanneer hulle 'n storie skryf, gelyke gewig aan albei kante van die argument gee.
Maar veral in ons nuwe "post-waarheid"Era, dit werk nie altyd tot voordeel van die openbare goed nie. Hier is 'n paar voorbeelde van waar balans nie noodwendig werk nie.
Amerikaanse presidensiële verkiesing
Ondersteuners van Hillary Clinton klink nog steeds oor die dekking van haar e-pos bediener wat gebruik is om die skandaal van die skandaal wat Donald Trump se veldtog uitgedink het, te balanseer. Natuurlik, Trump se ondersteuners ook bitter gekla dat hy onbillik geteiken is deur die hoofstroompers. Maar is dit reg om te probeer om die verslag te balanseer in 'n presidensiële veldtog waar een kandidaat 'n vraagteken oor haar het Gebruik van 'n private e-pos rekening (iets wat haar voorganger Colin Powell toegelaat het om te doen) en die ander kandidaat is gekoppel aan talle skandale, insluitende twyfelagtige belastingpraktyke, veelvuldige bankrotskappe en aantygings van seksuele aanranding (wat hy ontken).
Die strewe na balans is onprakties - maar dit beteken nie dat joernaliste moet terugkom om belangrike stories te ondersoek nie. New York Times se openbare redakteur, Liz Spayd, was reg toe sy onlangs was verdedig haar kollegas in die nasleep van toenemende protes van lesers wat gekla het oor die ondersoek na die vraag of lande wat donasies aan die Clinton-stigting gemaak het, spesiale behandeling ontvang het van Hillary Clinton se staatsdepartement (hulle het niks gevind nie). Spayd sê die gevaar hiervan is duidelik:
Vrees vir valse balans is 'n kruipende bedreiging vir die rol van die media omdat dit joernaliste moedig om terug te trek uit hul verantwoordelikheid om die verantwoordelikheid van die mag te hou. Alle mag, nie net sekere individue nie, hoe vuil hulle mag lyk.
Maar jy kan nie help nie, maar het 'n mate van simpatie met die tydskrif Jacob Weisberg of Slate, wat in Spayd se artikel aangehaal word, gesê. Dit het gesê dat joernaliste wat kandidate wat "appels en lemoene" was, behandel is, met 'n kandidaat, Trump, aangebied wat soos " rancid meat ".
In die sin was die verslaggewing van die EU-referendum veldtog alles behalwe gebalanseerd. A studeer deur Loughborough akademici het bevind dat - wanneer u koerant sirkulasie in ag geneem het - daar 'n gewig van 82% tot 18% ten gunste van artikels wat die saak vir die veldtog verlaat.
Gegee dat die meerderheid van kenners het geglo dat die verlaat van die Europese Unie die Britse ekonomie nadelig sou beïnvloed, as hulle perspektief redelik gerapporteer is teen die min ware kundiges wat die argumente vir Verlof ondersteun het, sou min mense die uiteindelike resultaat realisties verwag het.
Oorgawe op balans kan self lei tot ongewenste vooroordeel. A studeer deur Jeremy Burke tot die gevolgtrekking gekom dat die publiek ly as gevolg van die feit dat baie media organisasies, wat desperaat op soek is na neutraliteit in hul verslagdoening, direk of indirek belangrike inligting weerhou.
Die omgewingsdebat het miskien die mees algemene voorbeelde gegee van waarom balans die joernalistiek en die publiek misluk. Soos Amanpour in haar toespraak uitgelig het, ten spyte van oorweldigende wetenskaplike bewyse die skakel van mense tot aardverwarming, nuusmedia wat gretig is om balans te bied aan die debat daag hierdie idee uit.
Soos almal het joernaliste die reg om wetenskaplike kennis uit te daag. Maar bloot om dit uit te daag of twyfelagtige bewerings ter wille van balans te stel, kan die debat skeef - teen openbare belang.
Amanpour vermaan haar gehoor tot aksie en sê: "Ons moet teen die normalisering van die onaanvaarbare stryd veg." Een manier om dit te doen is om te erken dat dit wat valse balans kan doen. En om te besef dat dit joernaliste en hul gehore misluk.