Gedragsleer in Sielkunde - Teorie, Aanwysings, Verteenwoordigers - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
behavior - dit is 'n sielkundige leerstelling, in presiese vertaling wat 'n onderrig oor die gedragsrespons van individue beteken. Die aanhangers van hierdie leerstelling het aangevoer dat die studie vanuit die standpunt van wetenskapbewussyn slegs beskikbaar is deur middel van objektief gemerkte gedragshandelinge. Die vorming van behaviorisme is bereik onder die vaandel van I. Pavlov se postulate en sy eksperimentele maniere om die gedragsreaksies van diere te bestudeer.
Die konsep van behaviorisme is eers in 1913 deur 'n sielkundige van die VSA, J. Watson, voorgestel. Hy het homself beoog om sielkunde te omskep in 'n redelik presiese wetenskap, gebaseer op eienskappe wat slegs op 'n objektiewe manier waargeneem word en opgemerk word in die eienskappe van menslike aktiwiteit.
Die voorste aanhanger van die gedragstheorie was B.Skinner, wat 'n stel eksperimentele metodes ontwikkel het om gedragshandelinge te vergelyk met konsepte wat gewoonlik gebruik word om geestelike toestande uit te beeld. Skinner verwys na wetenskaplike terme net dié wat slegs fisiese verskynsels en voorwerpe omskryf. En die konsepte van geestelike karakter is deur hom as "verklarende fiksies" geïnterpreteer, waaruit dit nodig is om sielkunde as wetenskap te bevry. Saam met sy eie sielkundige studie van behaviorisme, het Skinner aktief sy sosiale aspekte, kulturele aspekte en resultate bevorder. Hy verwerp morele verantwoordelikheid, vrye wil, persoonlike onafhanklikheid en het die struktuur van sosiale transformasie gekant, gebaseer op die ontwikkeling van verskillende tegnieke om menslike gedrag te manipuleer en te beheer op al sulke mentalistiese "fabels".
Gedragsleer in Sielkunde
Gedragsleer bepaal die eksterne karakter van die Amerikaanse sielkunde van die twintigste eeu. Die stigter van gedragsleer, John Watson, het sy basiese beginsels geformuleer.
Gedragsleer is die onderwerp van 'n studie oor Watson wat die gedrag van vakke bestudeer. Dit is waar die naam van hierdie tendens van sielkunde ontstaan ​​het (gedrag beteken gedrag).
Gedragsleer in sielkunde is 'n kort studie van gedrag, waarvan die analise heeltemal objektief is en beperk is tot ekstern gemerkte reaksies. Watson het geglo dat alles wat in die innerlike wêreld van die individu gebeur, nie bestudeer kan word nie. En dit is slegs moontlik om die reaksies, die eksterne aktiwiteit van die individu en die stimuli wat deur sulke reaksies veroorsaak word, objektief te ondersoek en te bepaal. Die taak van sielkunde, het hy geglo, die definisie van die reaksies van 'n potensiële stimulus en die aanleiding tot die voorspelling van 'n spesifieke reaksie.
Gedragsleer is die onderwerp van navorsing is die menslike gedrag vanaf sy geboorte tot die natuurlike einde van die lewe. Gedragsaktiwiteite kan op dieselfde wyse as die objekte van die ander natuurwetenskappe beskou word. In gedragsielkunde kan dieselfde algemene tegnieke wat in die natuurwetenskappe gebruik word, toegepas word. En aangesien, in 'n objektiewe studie van die persoonlikheid, 'n ondersteuner van 'n gedragsteorie nie iets waarneem wat met bewussyn, sensasie, wil, verbeelding verband hou nie, kan hy nie meer aanvaar dat hierdie terme werklike sielkundige verskynsels aandui nie. Daarom het die gedragslede veronderstel dat al die bogenoemde konsepte uitgesluit moet word van die beskrywing van die aktiwiteite van die individu. Hierdie konsepte word steeds deur die "ou" sielkunde gebruik, omdat dit met Wundt begin het en uit die filosofiese wetenskap gegroei het, wat op sy beurt uit godsdiens gegroei het. So, hierdie terminologie is gebruik omdat alle sielkundige wetenskap vitalisties was ten tye van die opkoms van gedrag.
Onderwysgedragwetenskap het sy eie taak, wat in die ophoping van waarnemings van menslike gedrag is, sodat 'n gedragsman in elke spesifieke situasie met 'n sekere stimulus 'n individu se reaksie kan afwend of die situasie kan bepaal as die reaksie daarop bekend is. Dus, met so 'n breë spektrum van die taak, is die behaviorisme nog steeds ver ver van die doel. Alhoewel die taak taamlik moeilik is, maar werklik. Alhoewel baie wetenskaplikes, is hierdie taak as onoplosbaar en selfs absurd beskou. Intussen is die samelewing gegrond op totale sekerheid dat vooraf die gedragshandelinge van individue vooruit kan word, waardeur dit moontlik is om sulke omstandighede te skep wat sekere tipes gedragsreaksies sal uitlok.
Die tempel van God, die skool, die huwelik - al hierdie is sosiale instellings wat ontstaan ​​het in die proses van evolusionêre historiese ontwikkeling, maar hulle kon nie bestaan ​​as dit onmoontlik was om menslike gedrag te verwag nie. Die samelewing sou nie bestaan ​​as dit nie sulke omstandighede kon vorm wat sommige vakke sou beïnvloed nie en hulle aksies op streng gedefinieerde paaie kon rig. Tot dusver het die veralgemenings van gedragspersoneel hoofsaaklik op onsystematiese gebruiksmetodes van sosiale invloed berus.
Die voorstanders van behaviorisme hoop om hierdie sfeer te onderwerp, en onderwerp hulle dan aan 'n wetenskaplik eksperimentele, betroubare studie van individue en sosiale groepe.
Die skool van behaviorisme wil met ander woorde die laboratorium van die samelewing word. Die voorwaardes wat dit vir 'n gedragsman moeilik maak om te ondersoek, is dat die impulse wat nie aanvanklik enige reaksie veroorsaak het nie, dit later kan veroorsaak. Hierdie proses staan ​​bekend as kondisionering (voorheen, hierdie proses is gewoontevorming genoem). As gevolg van sulke probleme moes gedragspersoneel genetiese tegnieke gebruik. In die pasgebore baba word die sogenaamde fisiologiese stelsel van aangebore reaksies of reflekse aangeteken.
Gedragswyse, gebaseer op 'n stel onvoorwaardelike, ongeleerde reaksies, probeer hulle omskep in voorwaardelike. Terselfdertyd word bevind dat die getal komplekse onvoorwaardelike reaksies wat ontstaan ​​as dit kom by die lig of kort daarna, relatief klein is, wat die instinktiese teorie weerlê. Die meeste van die komplekse dade wat die ou skoolsielkundiges instinkte genoem het, soos klim of veg, word nou as voorwaardelik beskou. Met ander woorde, gedragsmense soek nie meer inligting wat die bestaan ​​van oorerflike tipes gedragsreaksies bevestig nie, sowel as die teenwoordigheid van erflike spesiale vermoëns (byvoorbeeld musikale). Hulle glo dat met die feit dat daar relatief min ingewikkelde aksies is wat vir alle babas dieselfde is, en om die eksterne en interne omgewing te verstaan, word dit moontlik om die ontwikkeling van enige krummels op 'n streng gedefinieerde pad te lei.
Die konsepte van behaviorisme beskou die identiteit van individue as 'n stel gedragsresponse wat kenmerkend is van 'n bepaalde vak. Daarom was die "stimulus S (induksie) - reaksie R" -skema die voorste in die konsep van behaviorisme. Thorndike het selfs die wet van effek afgelei, wat bestaan ​​uit die feit dat die verband tussen 'n stimulus en 'n responsreaksie versterk word in die teenwoordigheid van 'n versterkende stimulus. Die versterkingspoging kan positief wees, byvoorbeeld lof of geld, 'n bonus, of negatief, byvoorbeeld, straf. Dikwels is menslike gedrag te wyte aan die verwagting van positiewe versterking, maar soms kan die begeerte om die gevolge van 'n negatiewe versterkende stimulus te voorkom, voorkom.
Die begrippe behaviorisme argumenteer dus dat 'n mens alles is wat 'n vak besit en die potensiaal het om te reageer om aan te pas by die omgewing. Met ander woorde, persoonlikheid is 'n georganiseerde struktuur en 'n betreklik stabiele stelsel van allerhande vaardighede.
Gedragsleer in sielkunde kan opgesom word deur Tolman se teorie. Die individu in die konsep van behaviorisme word in die eerste plek beskou as 'n reaktiewe, funksionele, leerskepping, geprogrammeer in 'n produk van verskillende natuuraktiwiteite, reaksies en gedrag. Deur die aansporings en ondersteunende motiewe te verander, is dit moontlik om individue vir die verlangde gedrag te programmeer.
Die sielkundige Tolman het kognitiewe behaviorisme voorgestel en sodoende die formule S-> R. gekritiseer. Hy het hierdie skema te simplisties beskou, waardeur hy die belangrikste veranderlike - wat die verstandelike prosesse van 'n bepaalde onderwerp aandui, afhang van die fisiese toestand, ervaring, erflikheid en aard van die stimulus. Hy het die skema soos volg aangebied: S-> I-> R.
Later het Skinner voortgegaan om die leerstellings van behaviorisme te ontwikkel, bewys dat enige gedragsreaksies van 'n individu deur die gevolge bepaal word, wat lei tot die konsep operante gedrag wat gebaseer is op die feit dat die response van lewende organismes heeltemal vooraf bepaal word deur die resultate wat hulle lei. 'N Lewende wese is geneig om 'n sekere gedragsaksie te herhaal, of om dit absoluut geen waarde te gee nie, of om die voortplanting in die toekoms te vermy afhangende van die aangename, onaangename of onverskillige sensasie van die gevolge. Gevolglik hang die individu geheel en al van die omstandighede af, en enige vryheid van maneuvers, wat hy mag hê, is 'n suiwer illusie.
Die loop van sosiale gedrag het in die vroeë sewentigerjare verskyn. Bandura het geglo dat die sleutelfaktor wat die individu beïnvloed en hom gemaak het soos hy vandag is, verband hou met die neiging van vakke om die gedrag van mense rondom hulle te kopieer. Terselfdertyd evalueer en evalueer hulle hoe gunstig die gevolge van so 'n nabootsing vir hulle sal wees. So word 'n persoon nie net geraak deur eksterne omstandighede nie, maar ook deur die gevolge van haar eie gedrag, wat sy self evalueer.
In ooreenstemming met die teorie van D. Rotter, kan sosiale gedragsreaksies vertoon word met behulp van konsepte:
- gedragspotensiaal, dit is, elke individu het 'n sekere stel funksies, gedragshandelinge wat dwarsdeur die lewe gevorm is;
- die gedrag van individue word beïnvloed deur subjektiewe waarskynlikheid (met ander woorde, wat na hulle mening 'n sekere versterkende stimulus sal wees na 'n sekere gedragshandeling onder sekere omstandighede);
- Die gedrag van individue word beïnvloed deur die aard van die versterkende stimulus, die betekenis daarvan vir 'n persoon (byvoorbeeld, vir iemand lof is meer waardevol en vir 'n ander - materiële beloning);
- Die gedrag van individue word beïnvloed deur sy lokus van beheer, dit wil sê, hy voel homself 'n sogenaamde "marionet" in iemand anders se spel, of glo dat die bereiking van sy eie doelwitte slegs afhanklik is van sy eie pogings.
Volgens Rotter bevat die gedragspotensiaal vyf kernblokke gedragsrespons:
- gedragsaktiwiteite wat daarop gemik is om sukses te behaal;
- aanpasbare gedragshandelinge;
- beskermende gedragshandelinge (byvoorbeeld ontkenning, onderdrukking van begeertes, waardevermindering);
- vermyding (byvoorbeeld, sorg);
- aggressiewe gedragshandelinge - óf ware fisiese aggressie of sy simboliese vorme, soos bespotting, gerig op die belange van die gesprekspartner.
Gedragsleer, ten spyte van die baie tekortkominge van hierdie konsep, bly steeds 'n beduidende plek in die sielkundige wetenskap.
Teorie van behaviorisme
Teen die einde van die negentiende eeu is baie foute ontdek in die kernmetode om die menslike psige van introspeksie te bestudeer. Die hoof van hierdie nadele was die gebrek aan metings van 'n objektiewe aard, waarvolgens 'n fragmentering van die inligting ontvang is waargeneem. Daarom, teen die agtergrond van die opkoms, ontstaan ​​'n skool van behaviorisme wat daarop gemik is om gedragsreaksies as 'n objektiewe verstandelike verskynsel te bestudeer.
Die Amerikaanse advokate van behaviorisme het hul werke gebou op grond van die idees van die studie van gedragshandelinge deur Russiese navorsers I. Pavlov en V. Bekhterev. Hulle het hul sienings beskou as 'n model van akkurate natuurwetenskaplike inligting. Sulke fundamentele beskouings, beïnvloed deur die idees van positivisme, is verander na 'n ander lyn in die studie van gedragsgedinge wat uitgedruk word in die uiterste konsepte van behaviorisme:
- die vermindering van gedragshandelinge aan 'n streng deterministiese verband van eksterne impuls, aangeteken by die "ingang", met die reaksie waargeneem reaksie, aangeteken by die "uitset";
- bewys dat so 'n verhouding die enkele ekwivalente voorwerp van wetenskaplike sielkunde is;
- In addisionele intermediêre veranderlikes wat nie benodig word nie.
Gedragsverteenwoordigers en basiese idees.
Besondere verdienste in hierdie rigting behoort aan V. Bekhterev, wat die konsep van "kollektiewe refleksologie", insluitende gedragsgroepe, gedragsreaksies van 'n individu in 'n groep, die oorsprongstoestande van sosiale groepe, die besonderhede van hul aktiwiteite en die verhouding van hul lede, uiteensit. So 'n begrip van die konsep van kollektiewe refleksologie is deur hom uitgebeeld as 'n oorkoming van subjektiewe sosiale sielkunde, aangesien al die probleme van groepe verstaan ​​word as die korrelasie van eksterne invloede met mimik-somatiese dade en motoriese response van hul deelnemers. So 'n sosio-sielkundige benadering moet voorsien word van 'n kombinasie van die beginsels van refleksologie (gereedskap om individue in groepe te verenig) en sosiologie (spesifieke eienskappe van groepe en hul verhouding met die samelewing). Bekhterev het presies daarop aangedring op die konsep van "kollektiewe refleksologie" in plaas van die algemeen gebruikte konsep van sosiale sielkunde.
Die teorie van V. Bekhtereva in behaviorisme was 'n uiters nuttige idee. Die groep is 'n geheel waarin nuwe eienskappe gebore word, wat slegs moontlik is met die interaksie van individue. Sulke interaksies is egter eerder meganisties geïnterpreteer, dit wil sê die persoonlikheid is as 'n produk van die samelewing verklaar, maar biologiese eienskappe en hoofsaaklik sosiale instinkte was in die kern van sy vorming en die norme van die anorganiese wêreld (byvoorbeeld die wêreldwette) is gebruik om die openbare betrekkinge te interpreteer. Die idee van biologiese vermindering is egter gekritiseer. Desondanks was die verdienste van V. Bekhtereva enorm voor die verdere vorming van sosiale sielkunde.
Britse sielkundige Eysenck in behaviorisme is die skepper van faktor persoonlike teorie. Hy het begin om basiese persoonlikheidstrekke te bestudeer met 'n studie van die uitkoms van 'n psigiatriese ondersoek van 'n kontingent van gesonde individue en erkende neurotika, wat die aanbieding van psigiatriese simptome insluit. As gevolg van hierdie analise het Eysenck 39 veranderlikes geïdentifiseer waarvoor hierdie groepe dramaties verskil het, en die feitestudie wat dit moontlik gemaak het om vier kriteria te bekom, insluitend die kriterium van stabiliteit, ekstraversie-introversie en neurotisme. Eysenck het 'n ander betekenis gegee aan die terme introvert en extrovert voorgestel deur C. Jung.
Die resultaat van verdere studie deur faktorontleding, Eysenck, was die ontwikkeling van die "drie faktoriale konsep van persoonlikheid."
Hierdie konsep is gebaseer op die vestiging van 'n persoonlikheidseienskap as 'n gedragsinstrument in sekere areas van die lewe. Geïsoleerde aksies in nie-gewone situasies word oorweeg op die laagste vlak van analise, op die volgende vlak - dikwels reproduceerbare, gewone gedragsreaksies in betekenisvol soortgelyke situasies van die lewe. Hierdie is tipiese reaksies wat as oppervlakkenmerke gediagnoseer word. Op die volgende derde vlak van analise word gevind dat dikwels reproduceerbare vorme van gedragsrespons kan verenig in sekere inhoudryke, ondubbelsinnige bepaal aggregate, eerste-orde faktore. Op die volgende vlak van analise kombineer betekenisvol gedefinieerde aggregate hulself in die tweede orde faktore of tipes wat nie eksplisiete gedragsuitdrukking het nie, maar is gebaseer op biologiese parameters. Op die tweede-orde vlak van faktore het Aysenck drie dimensies van persoonlikheidseienskappe geïdentifiseer: ekstraversie, psigotisme en neurotisme, wat hy beskou as geneties bepaal deur die aktiwiteit van die senuweestelsel, wat hulle as eienskappe van temperament demonstreer.
Klassieke behaviorisme is D. Watson se behaviorisme, wat uitsluitlik eksterne gemanipuleerde gedragsreaksies bestudeer en die verskil tussen die gedragsgedrag van individue en ander lewende wesens nie sien nie. In klassieke behaviorisme word alle verstandelike verskynsels verminder tot die organisme se reaksie, hoofsaaklik aan die motor een. Таким образом, мышление в бихевиоризме отождествлялось с речедвигательными действиями, эмоции - с трансформациями внутри организма. Сознание в данной концепции принципиально не изучалось, вследствие того, что оно не обладает поведенческими показателями.Die hoofmiddel van gedragsreaksies in die konsep is die verhouding van die stimulus en die reaksie.
Die hoofmetodes van behaviorisme is die waarneming en eksperimentele studie van die organisme se reaksie op omgewingsinvloede om korrelasies tussen hierdie veranderlikes wat toeganklik is vir 'n wiskundige vertoning, op te spoor. Die doel van behaviorisme was om abstrakte fantasieë van volgelinge van humanitêre teorieë te vertaal in 'n lettergreep van wetenskaplike waarneming.
Die gedragsrigting is gebore as gevolg van protes deur sy ondersteuners teen willekeurige abstrakte spekulasies van wetenskaplikes wat nie die terme op 'n duidelike manier definieer en gedragsgedrag uitsluitlik metafories interpreteer sonder om kleurvolle en kleurvolle verduidelikings in die lettergreep van duidelike voorskrifte te vertaal nie. Wat spesifiek gedoen moet word om die nodige verandering van die res of jouself te kry .
In die praktiese sielkunde het die gedragsrigting die stigter geword van die gedragsbenadering, waarin die gedragsgedrag van individue in die middel van die aandag van 'n spesialis is. Meer spesifiek, "wat is in gedrag", "wat die individu wil verander in gedrag" en "wat spesifiek vir hierdie doel gedoen moet word". Na 'n sekere tyd het dit nodig geword om die gedragsbenadering en gedragsriglyne te bepaal.
In die praktiese sielkunde is die gedragsrigting 'n benadering wat die idees van klassieke behaviorisme implementeer, met ander woorde eerstens werk met die ekstern gemanifesteerde, waarneembare gedragsreaksies van die individu en die persoonlikheid slegs beskou as 'n voorwerp van invloed in 'n perfekte analogie met die wetenskaplike en natuurlike benadering. Tog het die gedragsbenadering 'n veel groter verskeidenheid. Dit dek nie net die gedragsrigting nie, maar ook kognitiewe gedragswyse en die persoonlike gedragsrigting waar die spesialis die persoon beskou as die outeur van eksterne en interne gedragsgedinge (gedagtes, emosies, keuse van lewensrol of keuse van 'n sekere posisie), dit is enige aksies waarvan die produsent sy is en waarvoor sy verantwoordelik sal wees. Die swakheid van behaviorisme is om die multidimensionele prosesse en verskynsels tot die aktiwiteite van mense te verminder.
Die krisis van behaviorisme is opgelos deur 'n addisionele veranderlike in die klassieke skema in te stel. As gevolg hiervan het ondersteuners van die konsep begin glo dat nie alles deur objektiewe metodes bepaal kan word nie. Motivering funksioneer slegs met 'n intermediêre veranderlike.
Soos enige teorie, het gedragsveranderinge verander in die proses van eie ontwikkeling. Nuwe voorskrifte het dus verskyn: neobieviorisme en sosiale behaviorisme. Laasgenoemde bestudeer die aggressie van individue. Ondersteuners van sosiale byehartigheid glo dat 'n mens baie moeite doen om 'n sekere status in die samelewing te behaal. Die konsep van behaviorisme in hierdie rigting is 'n sosialiseringsmeganisme, wat nie net die verkryging van ondervinding op grond van sy eie blunders bied nie, maar ook op die foute van ander. Die fondamente van koöperatiewe en aggressiewe gedragshandelinge word op hierdie meganisme gevorm.
Neobiworisme stel nie die taak van persoonlike opvoeding op nie, maar dit streef daarna om die gedragsgedrag van die individu te "programmeer" ten einde die mees effektiewe uitkoms vir die kliënt te behaal. Die belang van 'n positiewe stimulus is bevestig in navorsing deur die praktyk van die "wortelmetode". Wanneer dit aan 'n positiewe stimulus blootgestel word, kan die grootste resultate behaal word. Terwyl hy sy eie navorsing gedoen het, het Skinner herhaaldelik mislei, maar terselfdertyd het hy geglo dat as 'n gedragstudie nie die antwoord op enige vraag kon vind nie, bestaan ​​daar glad nie so 'n antwoord nie.
Skinner beskou behaviorisme van 'n persoon wat bepaal word deur eksterne toestande van invloed (motiewe, ervaring, waarneming), waardeur hy die vermoë vir selfregering uitgesluit het.
Die sentrale foute van die volgelinge van behavioristiese onderrig is die volledige nalatigheid vir die individu. Hulle het nie verstaan ​​dat die studie van enige aksie sonder binding aan 'n spesifieke persoon onmoontlik is nie. Hulle het ook nie in ag geneem dat verskillende persoonlikhede in gelyke toestande verskeie reaksies kan oplewer nie, en die keuse van die optimale sal altyd by die individu bly.
Ondersteuners van behaviorisme het geargumenteer dat in die sielkunde enige "respek" slegs op vrees gebou word, wat baie ver van die waarheid af lê.
In teenstelling met die feit dat daar in die afgelope 60 jaar 'n ernstige wysiging van die idees van behaviorisme deur Watson voorgestel is, bly die basiese beginsels van hierdie skool onveranderd. Dit sluit in die idee van die oorwegend nie-aangebore aard van die psige (egter die teenwoordigheid van aangebore komponente word vandag erken), die idee van die hoofsaaklik gedragsresponse wat beskikbaar is vir analise en waarneming (ten spyte van die feit dat die betekenis van die interne veranderlikes en hul inhoud nie ontken word nie) en vertroue Daar is 'n geleentheid om die ontwikkeling van die psige deur 'n aantal ontwikkelde tegnologieë te beïnvloed. Die oortuiging van die behoefte en die moontlikheid van doelgerigte opleiding, wat 'n sekere persoonlikheidstipe en metodes vorm wat die leerproses uitvoer, word beskou as een van die belangrikste voordele van hierdie rigting. Verskeie teorieë van leer en opleiding om korrekte gedragsresponse te bewerkstellig, het die lewenskrag van behaviorisme nie net in die Verenigde State, maar ook in die verspreiding daarvan in die res van die wêreld verskaf nie, maar hierdie skool het nie wye erkenning in Europa ontvang nie.
Om in eenvoudige taal te praat, beskou gedragskundigheid van 'n persoon gedragsmis as die sentrale dryfkrag van persoonlike ontwikkeling. Dus, die studie van behaviorisme is die wetenskap van die gedragsrespons van individue en hul reflekse. Die verskil van ander sielkundige gebiede is die onderwerp van studie. In die gedragsrigting is dit nie die bewussyn van die individu wat bestudeer word nie, maar die gedrag of gedragsresponse van diere.
D. Watson - die stigter van die beginsels van behaviorisme, het in sy eie studie vier klasse gedragswette geïdentifiseer:
- eksperetsit of sigbare reaksies (byvoorbeeld lees 'n boek of speel sokker);
- impiliete of verborge reaksies (byvoorbeeld innerlike denke of praat met jouself);
- instinktiewe en emosionele dade of sigbare oorerflike reaksies (byvoorbeeld nies of gaai);
- Versteekte oorerflike dade (byvoorbeeld die lewensbelangrike aktiwiteit van die organisme).
In ooreenstemming met Watson se oortuigings, is slegs dit wat onder toesig gehou kan word, werklik. Sy hoofskema, wat hy in sy geskrifte gelei het, was die gelykheid tussen die stimulus en die reaksie.
E. Thorndike het die gedrag gevorm in netwerke van eenvoudige komponente wat saamgesweis is. Vir die eerste keer was dit danksy Thorndike se eksperimente dat dit getoon is dat die essensie van intelligensie en sy funksies begryp en geëvalueer kan word sonder die toepassing van beginsels of ander verskynsels van bewussyn. Hy het voorgestel dat in die geval van 'n individu se begrip van iets of 'n woord vir homself uitdruk, die gesigsspiere (dit wil sê die spiere van die spraakapparaat) onbewustelik skaars merkbare bewegings produseer, wat meestal onsigbaar bly. Thorndike stel die idee voor dat die gedragsreaksies van enige lewende wese deur drie komponente bepaal word:
- voorwaardes wat eksterne prosesse en interne verskynsels dek wat die vak beïnvloed;
- reaksie of interne dade wat voortspruit uit sulke effekte;
- 'n fyn verband tussen toestande en reaksies, dit wil sê assosiasie.
Op grond van sy eie navorsing het Thorndike verskeie wette ontwikkel vir die konsep van behaviorisme:
- die wet van die oefening, wat 'n proporsionele verhouding tussen die voorwaardes is en die reaksie daarop handel met betrekking tot die getal van hul reproduksies;
- die wet van gereedheid, wat bestaan ​​uit die transformasie van die gereedheid van die organisme vir bedrading van senuwee-impulse;
- die wet van assosiatiewe verskuiwing wat manifesteer in die reaksie op een spesifieke stimulus van 'n komplekse wat gelyktydig optree, en die oorblywende stimuli wat aan hierdie gebeurtenis deelgeneem het, sal in die toekoms 'n soortgelyke reaksie veroorsaak;
- die wet van effek
Die vierde wet het baie gesprekke veroorsaak, aangesien dit 'n motiveringsfaktor bevat (dit is 'n faktor wat 'n sielkundige fokus het). Die vierde wet sê dat enige aksie wat onder sekere toestande die voorkoms van plesier veroorsaak, korreleer met hulle en daarna die waarskynlikheid verhoog om hierdie aksie onder soortgelyke omstandighede te reproduseer, ontevredenheid of ongemak in aksies wat verband hou met sekere toestande verminder die waarskynlikheid van herhaling van so 'n daad. in soortgelyke omstandighede. Hierdie beginsel impliseer dat die basis van leer ook afsonderlike teenoorgestelde state in die liggaam is.
Praat van behaviorisme, dit is onmoontlik om nie die beduidende bydrae tot hierdie rigting, I. Pavlova, op te let nie. Sedert aanvanklik is al die beginsels van behaviorisme in die sielkundige wetenskap gebaseer op sy navorsing. Hy het geopenbaar dat die ooreenstemmende gedragsresponse in diere op die grondslag van ongekondisioneerde reflekse gevorm word. Met behulp van eksterne stimuli kan hulle egter verwerf word, dit wil sê gekondisioneerde reflekse, en sodoende nuwe gedragspatrone ontwikkel.
W. Hunter in 1914 het 'n skema ontwikkel om gedragshandelinge te bestudeer. Hy het hierdie skema uitgestel. Jagter het die aap 'n piesang gewys, wat hy dan in een van die bokse weggesteek het, waarna hy hulle met 'n skerm gesluit het en na 'n paar sekondes die skerm verwyder het. Die aap het onmiskenbaar daarna 'n piesang gevind. Dit bewys dat diere aanvanklik nie net regstreekse reaksie op 'n impuls kan hê nie, maar ook van 'n vertraagde een.
L. Karl het besluit om verder te gaan. Met behulp van eksperimentele eksperimente het hy 'n vaardigheid in verskillende diere ontwikkel, waarna hy verskillende dele van die brein verwyder het om te bepaal of daar 'n afhanklikheid is van die ontwikkelde dele van die brein van die ontwikkelde refleks. Hy het tot die gevolgtrekking gekom dat absoluut alle dele van die brein ekwivalent is en mekaar suksesvol kan vervang.
Pogings om die bewussyn te verminder tot 'n stel standaard gedragswette was egter onsuksesvol. Ondersteuners van behaviorisme moes die grense van die begrip van sielkunde uitbrei en die konsepte motivering (motief) en die vermindering van die beeld bekendstel. As gevolg hiervan, in die 60's is verskeie nuwe rigtings gevorm. Een van hulle is kognitiewe behaviorisme wat deur E. Tolman voorgestel word. Hierdie kursus is gebaseer op die feit dat die prosesse van die psige in leer nie net beperk kan word tot die verband tussen die stimulus en die reaksie nie. Daarom het Tolman 'n intermediêre komponent gevind wat tussen hierdie gebeure geleë is en die kognitiewe voorstelling genoem. Tolman het sy idees deur verskeie eksperimente aangevoer. Hy het die diere gedwing om kos in die doolhof te soek. Diere het voedsel gevind, ongeag watter pad hulle voorheen gewoond was. Daarom het dit duidelik geword dat vir diere die doel belangriker is as die gedragsmodel. Vandaar die stelsel van Tolman se standpunte en het sy naam - "teikend behaviorisme."
Die hoofmetodes van behaviorisme was dus om 'n laboratorium-eksperiment te doen wat die grondslag van sielkundige navorsing geword het en waarop al die afgeleide beginsels van behavioristiese advokate gebaseer was, maar hulle het nie die kwalitatiewe verskil tussen die gedragsreaksies van mense en diere opgemerk nie. Ook, by die definiëring van die meganisme van vaardigheidsvorming, het hulle die belangrikste komponente, soos motivering en verstandelike model van aksie, as die grondslag van die implementering daarvan, opgemerk.
'N ernstige minus van die teorie van behaviorisme kan beskou word as die vertroue dat menslike gedrag gemanipuleer kan word, afhangende van die praktiese behoeftes van navorsers, maar as gevolg van die meganiese benadering tot die studie van die gedragsrespons van die individu, is dit verminder tot 'n komplekse eenvoudige reaksies. Terselfdertyd is die hele aktiewe, aktiewe wese van die persoonlikheid geïgnoreer.