2020 DUI VOORWAAR OP ‘N OMWENTELING IN WÊRELDBESTUUR EN BEHEER! - Afrikanervolksparty
Gepubliseer op 31 Maart 2020 | Geskryf deur Danie Varkevisser | | | Trefslae: 159
In Suid Afrika was dit Mbekwane wat die Reserwe bank aangedurf het. In die webblad van die AVP het ons ‘n artikel daaroor geskryf op 13 Junie 2017:
Verder word daar ook aangedui dat die reserwe bank soos oral elders in die wêreld, dié instrument in die internasionalle geldmag se hand is waarmee regerings, hulle geldwaarde en energiebronne beheer en gemanipuleer word en die banke gebruik word om die man in die straat finansieël te verkneg. Werkloosheid en inflasie word geskep en aangewend om bevolkings afhanklik te hou, onluste aan te stig en wanorde en chaos te laat toeneem of te beheer na gelang dit hulle agenda pas. Vir die gewone Afrikaner is die boek van Goodson ‘n belangrike opvoedkundige inligtingstuk vir perspektief oor hoe die ekonomie geplooi is.
Dit gesê, laat dit die vraag ontstaan oor wie agter Mkhwebane se aanstelling sit. Aanvanklik het dit na Zuma gelyk en het hy waarskynlik daarin ‘n hand gehad. Baie bepaald is sy nie ‘n geldmag aanstelling nie.
Wat egter interressant is, is die teenkanting teen Mkhwebane se aanbevelings dat die mandaat van die Reserwebank verander moet word. Feitlik elke finansiële “kundige” professor en ekonoom het dit as ‘n fout bestempel.
SA Reserwebank skop vas teen die Openbare Beskermer se aksieplan om die Bank se mandaat te verander
Dr Roelof Botha – Gibbs sake skool & Professor Andre Duvenage – politieke wetenskaplike by die Noordwes Universiteit se Potchefstroom-kampus
Andries van Zyl / 20 June 2017 19:11
Om die huidige polemiek in sosiale media en internasionale media wat deur “Corona” ontketen is in perspektief te kry, is dit nodig om effe terug te blaai na 31 Julie 2018 en Donald Trump se siening oor die reserwe banke te bekyk. Daarna sal ons artikels plaas oor wat eintlik deur Corona bedek wil word.
SENTRALE BANK “ONAFHANKLIKHEID”: TRUMP VAT DIE FEDERALE RESERWE BANK AAN
Global Research, 31 Julie 2018 Streek: VSA
Die president het die Federale Reserweraad se beleid gekritiseer omdat hy sy pogings om die ekonomie te bou, ondermyn het. Die beste manier om die sentrale bank die behoeftes van die ekonomie te laat dien, is om dit 'n openbare entiteit te maak.
Presidente het hul byna 'n halwe eeu daarvan weerhou om die 'onafhanklike' Federale Reserwebank te kritiseer; maar dit was voor Donald Trump. Na aanleiding van 'n vraag oor Fed se rentekoersbeleid in 'n CNBC-onderhoud op 19 Julie 2018, het hy kommentators geskok deur te sê:
'Ek is nie opgewonde nie. Omdat ons opgaan en elke keer as jy opgaan, wil hulle weer koerse verhoog. . . . Ek is nie gelukkig daarmee nie. . . . Ek hou nie van al hierdie werk wat ons in die ekonomie doen , en dan moet sien dat koerse styg. ”
Hy het die onafhanklikheid van die sentrale bank erken, maar die punt is gemaak: die Fed het die ekonomie seergemaak met sy beleid van "Kwantitatiewe verstrengeling" en sal in hulle spoor moet trap.
Richard Bove het in kommentaar op CNBC.com aangevoer dat die president homself posisioneer om beheer oor die Federale Reserwe te neem. Bove is oortuig dat Trump dit sal doen “Beide omdat hy kan, en omdat sy breër beleid oortuig dat hy dit moet doen. . . . Deur rentekoerse te verhoog en die groei in die geldvoorraad te stop, staan ​​[die Fed] in die pad van verdere groei in die Amerikaanse ekonomie. ”
Bove het opgemerk dat die groei in die geldvoorraad (M2) in die tweede kwartaal van 2018 nul was. Hoekom? Hy het die skuld gegee aan “die strengste monetêre beleid sedert Paul Volcker, wie se beleid in die middel van die tagtigerjare gelei het tot rug-teen-rug-resessies.” Die Fed het rentekoerse sewe keer verhoog, met nog vyf geskeduleer, terwyl hy sy balansstaat met $ 40 biljoen per maand inkrimp, wat binnekort $ 50 biljoen per maand sal wees.
Hoe kan die president beheer neem? Bove het verduidelik:
Die raad van goewerneurs van die Federale Reserwe moet sewe lede hê. Dit het drie. Twee van die huidige goewerneurs is deur president Trump aangestel. Nog twee is deur die president benoem en wag op bevestiging deur die Senaat. Nadat hierdie twee in die Fed se direksie geplaas is, sal die president dan nog twee benoem om hulle op te volg. In wese is dit moontlik dat ses van die sewe bestuurslede deur Trump in plek gestel sal word.
Daardie sewe, saam met vyf federale distriksbankpresidente, stel die Federale Komitee vir Oopmarkte saam, wat monetêre beleid bepaal; en een van die distriksbankpresidente, Neel Kashkari, hoof van Minnesota Fed, betoog reeds teen verdere koersverhogings. Bove het afgesluit:
Die president kan en sal die Fed oorneem. Dit moet onthou word dat toe die wet opgestel is deur die Federale Reserweraad te skep, die sekretaris van die Tesourie aangewys is as die hoof van die Federale Reserweraad. Ons gaan terugkeer na daardie era.
Die terugkeer van die Fed na beheer deur die tesourie, beteken egter meer as die aanstelling van nuwe bestuurslede. Dit beteken om die sentrale bank te nasionaliseer, wat dit 'n openbare onderneming maak wat reageer op die behoeftes van die publiek en die ekonomie. En dit beteken dat die Federale Reserwewet verander moet word om die mandaat en gereedskap van die Fed te verander.
Die kontroversiële geskiedenis van die onafhanklikheid van die sentrale bank
Sedert die 1970's dring die Fed en ander sentrale banke op hul onafhanklikheid van politieke beheer aan. Maar volgens Timothy Canova, professor in die regte en openbare finansies aan die Nova Southeastern University, het onafhanklikheid inderwaarheid 'n sentrale bank beteken wat deur baie groot bankbelange gekaap is. Dit mag moontlik onafhanklik van toesighouding deur politici wees, maar dit is nie 'n neutrale arbiter nie. Dit was nie altyd die geval nie. In die tydperk uit die Groot Depressie , sê Canova, was die Fed nie onafhanklik nie, maar het sy opdragte van die Withuis en die tesourie geneem; en daardie tydperk was die suksesvolste in die Amerikaanse ekonomiese geskiedenis.
Trump se oorlog teen die Amerikaanse Federale Reserweraad
Volgens Bernard Lietaer, 'n voormalige Belgiese sentrale bankier wat baie oor monetêre innovasie geskryf het, is die werklike taak van sentrale bankiers vandag, om die bankstelsel te dien deur die skuldmasjien aan die gang te hou. Hy skryf:
[Ons] kan meer as genoeg voedsel produseer om almal te voed, en daar is beslis genoeg werk vir almal in die wêreld, maar daar is duidelik nie genoeg geld om daarvoor te betaal nie. Die skaarsheid is in ons nasionale geldeenhede. In werklikheid is die taak van sentrale banke om daardie geldeenheidskaarste te skep en te behou. Die direkte gevolg is dat ons met mekaar moet veg om te kan oorleef.
Die rasionaal vir die onafhanklikheid van die sentrale bank dateer uit 'n aanval in die 1970's van 'stagflasie' - vinnig stygende pryse saam met stilstaande produktiwiteit. Die inflasiekurwe het die skuld gekry vir die politieke druk wat die Nixon-bestuur, Fed-voorsitter, Arthur Burns, geplaas het om ‘n beleid van maklike geld te volg. Maar die verband tussen beleid met maklike geld en inflasie is glad nie duidelik nie. Die Japannese het twee dekades lank byna geen rentekoerse gehad nie en kon nie prysinflasie oplewer nie, hoewel hulle dit probeer het. 'N Alternatiewe verklaring vir die stygende pryse in die 1970's is dat die produsentekoste gestyg het, hoofsaaklik as gevolg van verhoogde arbeidskoste as gevolg van die sterk bedingingsmag van vakbonde en die skerp stygende koste van olie van 'n geskepte oliekrisis in 1973-74.
Die Fed-beleid bly nietemin vas op die 'Quantity Theory of Money', wat sê dat die verhoging van die geld in die stelsel die waarde van die geldeenheid sal verlaag en pryse sal laat styg. Dié teorie laat die aanbodfaktor weg. Solank daar werkers en materiale beskikbaar is, kan die toenemende vraag (geld) die aanbod lewer wat nodig is om aan die vraag te voorsien. Vraag en aanbod neem saam toe en pryse bly stabiel. En hoewel die spekulatiewe ekonomie oorvloei kan wees met geld, ly die plaaslike produktiewe ekonomie tans aan 'n gebrek aan vraag. Daar is 'n tekort aan fondse en baie skuld. Daarbenewens is daar baie werkers beskikbaar om die aanbod te genereer wat nodig is om aan enige nuwe vraag (geldinspuiting) te voorsien. Volgens John Williams op ShadowStats.com was die werklike werkloosheidsyfer vanaf April 2018, insluitend werkers wat langtermyn-ontmoedig is en wat nie in 1994 bestaan ​​het nie, 21,5 persent. Verder is die groeiende arbeidspotensiaal van robotte en rekenaars. Daar is dus 'n groot arbeidsmag beskikbaar om die gaping tussen vraag en aanbod te vul, waardeur nuwe geld bygevoeg kan word tot die produktiewe ekonomie.
Maar die Fed dring daarop aan om elke poging om die vraag te stimuleer, te "steriliseer" deur seker te maak dat die nuwe geld nooit in die ekonomie beland nie. Die geld wat deur kwantitatiewe verslapping geproduseer word, bly in die bankbalansstate vasgevang, waar die Fed rente betaal op oortollige reserwes, wat die aansporing van banke om aan ander banke te leen, verhoed; die sentrale bank het nou stelselmatig die geld na sy eie balansstaat begin terugstuur.
Die hoë prys om die Fed uit te daag
In 'n artikel in The Economist op 28 Julie 2018 word beweer dat Nixon die Fed onder druk geplaas het om die ekonomie vir politieke doeleindes goed te laat lyk, en dat Trump dit volg. Maar daar is meer aan die Nixon-verhaal. In 'n boek met die titel The American Caliphate in 2010, R. Duane Willing sê die Nixon Withuis het stil-stil 'n Federale Handves wetsontwerp opgestel en geborg wat die Amerikaanse finansiële geskiedenis sou verander. Willing het gedurende die Nixon-era vir die Federale Raad vir Huisleningsbank gewerk en was sy taak om die stelselvereistes te definieer wat 'n sentrale gerekenariseerde tjekrekening en leningsisteem tot die nuwe bankstelsel beskikbaar sou stel. Hy skryf:
Slegs John Kennedy en Abraham Lincoln en twee ander presidente wat vermoor is, James Garfield en William McKinley, voor Nixon, het aktiewe veranderinge oorweeg in die Amerikaanse finansiële stelsel.
President Garfield het opgemerk dat “wie die geld in ons land beheer, 'n absolute meester van alle nywerhede en handel is. . . en as u besef dat die hele geldstelsel baie maklik op een of ander manier deur 'n paar magtige mans beheer word, hoef u nie te wonder hoe periodes van inflasie en depressie ontstaan ​​nie. ”
. . . Die verborge geheim sedert die begin van die moderne kapitalisme is dat geld geskep en bestuur word deur bankbeheer oor die kontrole van rekeninge tydens die leningsproses.
Willing sê Nixon was besig om die Federale Huisleningsbankraad voor te berei om die tradisionele rol van Amerikaanse spaar- en leningsverenigings te verander, waardeur hulle geldskeppingsmagte soos die groot Wall Street-banke gee, wat 'n volwaardige bankstelsel bied. Die nasionale geldvoorraad sou dus op plaaslike vlak volgens die behoeftes gereguleer word eerder as deur die sentrale bank van bo af bepaal. Die voorgestelde wetgewing maak voorsiening vir 'n afsonderlike sentrale bank om as rugsteun vir plaaslike kredietvakbonde 'n baie groter mate van mededinging vir 'n wye verskeidenheid finansiële dienste.
Maar Nixon se plan vir nasionale finansies, tesame met sy plan vir gesondheidsorg en 'n gewaarborgde inkomste, het die magsblok van Wall Street / Federal Reserve bekommerd gemaak, wat Willing beweer sou wees om hulle uit te daag soos nog nooit tevore nie. Nixon was klaarblyklik nie onskuldig in die Watergate-skandaal nie, maar Willing beweer dat dit deur 'die Wall Street Great Merchants, as eienaars van die Senaat' gedryf is, wat 'seker gemaak het dat die gelddrome van' Tricky Dick 'en sy visie vir die Republiek beskermming met 'n netwerk van omskepde Spaar- en Leningsverenigings, gedoem is. ”
'N' Onafhanklike 'sentrale bank of 'n openbare sentrale bank?
Om die Fed te daag is dus 'n riskante onderneming, en die president moet krediet ontvang vir die onderneming daarvan. Maar as hy van plan is om die samestelling van die Federale Reserweraad te verander, moet hy mense aanstel wat verstaan ​​dat die manier om die ekonomie te bevorder, is om nuwe geld direk daarin te spuit, en nie die geld te "steriliseer" in vals inspuitings waar dit op die bankbalansstate vasgevang word totdat dit deur die sentrale bank weer ingetrek kan word nie. Interessante voorstelle vir die manier waarop die Fed nuwe geld in die ekonomie kan spuit, is onder meer direkte lenings vir infrastruktuur (soos die Chinese sentrale bank doen), lenings met 'n lae of geen rente aan infrastruktuur vir staats- en plaaslike regerings, of herfinansiering van die federale skuld, rentevry.
Beter as om te verander wie aan die stuur van die sentrale bank is, is om die reëls vir die bestuur daarvan te verander, iets wat slegs die Kongres kan doen. Om die behoeftes van die Amerikaanse bevolking eerste te stel, soos Trump in sy veldtogtoesprake belowe het, beteken dat die Fed eerder die hoofstraat moet bedien as Wall Street.
Die artikel is die eerste keer deur EllenBrown.com gepubliseer.
'N Vorige weergawe van hierdie artikel is op Truthdig.com geplaas.
Ellen Brown is 'n prokureur, voorsitter van die Public Banking Institute, en skrywer van twaalf boeke, insluitend Web of Debt en The Public Bank Solution. Haar 300+ blogartikels word op EllenBrown.com geplaas.
Die oorspronklike bron van hierdie artikel is Global Research Copyright © Ellen Brown, Global Research, 2018