Raine trap die rempedaal plat teen die vloer. Die Jeep sidder en dan skuif die bande nog ’n ent verder oor die sanderige bolaag voor dit tot stilstand kom. Die siddering … was dit net die slegte pad, of het sy iets getref? Skok slaan in sweet oor haar lyf uit. Sy skakel die verwarmer af en tru stadig. Hou na regs, na die middel van die pad toe. Was dit ŉ verskrikte paar oë wat sy in daardie breukdeel van ŉ sekonde tussen die yl misdwarrels gesien het? ’n Bokkie s’n? ’n Uil?
Sy draai die stuurwiel na links en laat die Jeep ŉ tree of wat vorentoe knars. Wapperende varingblare tussen dik boomlywe. Sy stuur die Jeep na regs. Die lig verdwyn tussen die regop stamme van die denneplantasie agter ’n doringdraadheining. Weer na links.
Sy maak haar bestuurvoos oë toe en probeer die toneel weer oproep, probeer ŉ bokkie in vlug visualiseer, maar kry dit nie reg nie. ŉ Uil? ’n Kind, dalk? O, jimmel, nee.
Raine skakel die kajuitliggie aan, maar dit bly donker. Dêmmit! Sy het vergeet dit werk nie meer sedert die kettingbotsing waarin sy vanoggend betrokke was nie. Sy voel-voel onder haar sitplek totdat sy die langsteelflits raak vat en klim huiwerig uit.
Die woud lyk heeltemal te onheilspellend na haar smaak, maar sê nou dit wás ŉ kind? Selfs al was dit ŉ uil of ŉ bokkie, kan dit êrens beseer lê en miskien sal sy kan help. Sy los die enjin aan, laat die deur oopstaan en stap voor die kopligte verby. Haar eie skadu lyk lank en verwronge toe sy in die pad af kyk. Sy stap ŉ entjie langs die soom van die bos, stuur die skraal ligstraal tussen die lower in, maar dit steek vas teen skakerings van groen, haak hier en daar aan ŉ yl misspiraaltjie.
“Hallo?” Dié keer antwoord die uil nie. Sy draai om. Die uitlaatpyp maak sy eie mistige wolk en laat dit lyk asof die Jeep in die lug hang.
“Halló!” Dié keer klink sy amper ergerlik, maar wat sy voel, is ongemak. Met haar oë op die plek waar sy die geritsel gehoor het, waag sy dit nog ŉ paar tree nader en dan verdwyn die grond onder haar voete. Sy gil, probeer haar val stuit, verloor haar greep op die flits.
ŉ Ent teen die skuinste af sien sy die dowwe kol wat haar flits maak. Dit kan net mooitjies daar bly lê. Sy vee die hare wat uit haar poniestert losgekom het uit haar oë en kyk op na waar die Wrangler sy ligbane teen die groen tonnel gooi. Die stuk van hier tot daar is vrek donker en steil, maar sy het nie ver geval nie. Sy vryf haar boud waar ŉ blou kol seker reeds aan die blom is.
Hande-viervoet en voel-voel klim sy teen die wal op, gly ’n paar maal, maar bereik tog die rand. Sy kyk behoedsaam rond voor sy opstaan. Om haar haal die bos diep asem; betrag haar met onsigbare oë. Vrees druk haar longe vas, steel haar suurstof.
Met ŉ spoed wat sy nie geweet het sy in haar het nie, bereik sy die steeds luierende Wrangler, spring in, slaan die deur langs haar toe en sluit dit. ŉ Oomblik bly sy so sit. Sy vee haar hande aan haar jeans af. Haar palms brand effens.
Geen sein nie. Sy is in ’n effense laagte. As sy op ŉ bult kan kom, behoort sy ’n sein te kry. Sy sit die Jeep in eerste rat, huiwer dan. As sy iemand raak gery het, mag sy nie wegry nie. Stap tot sy ’n sein kry? Alleen? In die donker? Hier tussen die bosse?
Buitendien, dit kon nie ’n kind gewees het nie. Van waar af sal hy in hierdie godverlate omgewing kom? Dié tyd van die aand? Volgens die horlosie op die instrumentpaneel is dit al amper halftien. Haar oë flits ’n laaste keer na weerskante van die pad, maar wat sy ook al raak gery het, roer nie. Angs en ’n onheilige voorgevoel trek tou teen haar pligsbesef en wen. Sy trek stadig weg.
Hoe lank sy so dood-doodstil gelê het, weet sy nie, maar toe die flits se ligkol skielik begin bokspring en sy die sagte lag hoor, weet sy wie die spel verloor het.
'n Stalletjie by InniBos is nie 'n piekniek nie. Mens kom nie eens verder as die eerste boom nie, dan val jy vas. Ek sal beslis nie kom tot waar dit so gevaarlik is soos in jou Meetsnoer nie!
Meetsnoer belowe vir my beslis lekker leesstof wat my aandag gaan behou as die verloop van die verhaal ook so spannend gaan bly. Ek vrek oor leesstof wat jou meevoer met die angspaadjie wat die persoon self in die verhaal loop.
Wow, die een mis ek ook vir niks nie, my versameling word net al hoe groter, jy skryf regtig ongelooflike boeke en ek en my man baklei oor wie eerste lees, lekker skryf, ek kan nou nie wag vir my boek nie, groete!