Die lief en leed van oom Paul se kleindogters – Afrikanergeskiedenis
Paul Kruger se kleindogters, Elsie Eloff, links, en haar suster Nettie Foto: UP Biblioteekdienste
Dié Eloff-susters het op 'n plaas, wat toe net buite Pretoria was, grootgeword. Ryk Freek het op die noordoostelike deel van die plaas Daspoort, wat hy in 1896 gekoop het, gewoon en dit na Eloffsdal herdoop.
Nettie en Elsie was, saam met Cornelia Reitz en 'n mev Van Alphen, vrou van die posmeestergeneraal, die beste skuts in die vroue-skietklub wat in die begin van die Engelse Oorlog in Pretoria gestig is. Hulle plan was om Pretoria vroualleen te verdedig terwyl die mans weg is.
Toe Paul Kruger sy siek vrou in Pretoria moes agterlaat en as banneling in die vreemde moes bly, is Ryk Freek en gesin saam, asook die president se lyfarts, dr. Willem Heymans, sy lyfbediende, Happe, predikante soos Abraham Kuyper en die Springbokrugbyspeler, dr. Herman Dirk van Broekhuizen, en die president se lyfwag, Hermanus Christiaan (Manie) Bredell.
Herman het teologie studeer aan die Victoria College (later Universiteit van Stellenbosch) waar hy in 1896 Springbok rugby gespeel het. In 1897 het hy en 'n vriend deur Europa en die Midde-Ooste getoer, 'n belangrike draaipunt in sy lewe wat sy horisonne verbreed het.
Met sy terugkeer is hy op 10 Februarie 1899 as hulp-prediker onder ds. Bosman in Pretoria ingeseën en, alhoewel hulle nie aan dieselfde kerk behoort het nie, het president Paul Kruger die persoonlikheid van die vurige jong prediker waardeer.
Dr. Herman Dirk van Broekhuizen, Suid-Afrikaanse gesant in Nederland, 1933-1940
Herman is op 22 Augustus 1902 na die 27ste Hollandse Taal en Literêre Kongres in Nederland om 'n pleidooi vir Afrikaans as taal vir die Boerevolk in te dien. Dit is toe dat Oom Paul hom gevra het om in Europa by hom te bly.
Hy was 'n groot voorstander van Afrikaanse volksonderrig en as voorsitter van die Afrikaans-Hollandse Taalvereniging het hy die Smuts-onderwyswet gekritiseer vir die verwaarlosing van Afrikaans. Hy het gesê dat 'n nuwe minister van onderwys nodig was.
Herman was op 10 Oktober 1914 betrokke by die Kruger-herdenking in die Operahuis, waar 'n ernstige onderonsie tussen die twee taalgroepe plaasgevind het.
op 'n 27 November 1935-besoek aan Rijssen
Met die 1914-Rebellie het Elsie die vroue van Pretoria georganiseer om hulp te verleen aan die gevange rebelleleiers. Herman het aktief aan die Rebellie deelgeneem, is gevang en het 18 maande in die Johannesburgse fort deurgebring.
Elsie het ook 'n leidende rol in die organisasie van die vrouebetoging van 1915 gespeel. Sy was een van die vroue wat die petisie vir die vrylating van die rebelleleiers aan die Goewerneur-Generaal oorhandig het.
Ná Herman se vrylating het hy met die kerkraad koppe gestamp en het op 17 Januarie 1915 sy bedanking as predikant ingedien. Hy is eers weer op 7 Augustus 1917 deur die Minister van Justisie toegelaat om 'n beroep van die Hervormde Kerk te aanvaar.
As predikantsvrou het Elsie vir Herman op plattelandse huisbesoeke vergesel. Met dié besoeke het sy iets agtergekom wat haar baie ontstel het: 'n Groot hoeveelheid boerevrouens het in die kraamproses gesterf, en hulle mans het gou weer getrou om 'n ma vir die wesies te kry. Dit het beteken dat daar 'n reuse aantal stiefmoeders was wat stiefkinders grootmaak.
Elsie het besluit dat iets hieraan gedoen moet word; dat boerevrouens beter mediese hulp moet kry. By die Vroue Nasionale Partykongres van April 1918 het sy 'n beskrywingspunt vir die oprigting van 'n hospitaal vir die opleiding van Afrikaanse meisies in die verloskunde, ingedien.
Elsie se voorstel is aanvaar en 'n afvaardiging is na die administrateur gestuur om vir finansiële hulp te vra. Die administrateur het gemeen dat so iets kan werk, maar het 'n voorwaarde gestel: alle partye moes aan so 'n organisasie deel hê.
Die aankondiging van die stigting van die Bond van Afrikaanse Moeders het op 31 Januarie 1919 in Ons Vaderland verskyn met die volgende komiteelede: mev. Van Broekhuizen (voorsitster) van die Vroue Nasionale party; mev. Greenlees van die Suid-Afrikaanse vroue-party; mev. Preller van die Suid-Afrikaanse Vroue Federasie; en ds. JA du Plessis van die Helpmekaarbeweging.
Herman het sy doktoraal in 1922 aan die Universiteit van Utrecht behaal en is in 1925 tot Parlementslid vir Pretoria Distrik Suid verkies. In 1929 is hy tot lid vir Wonderboom verkies.
In 1930 het hy 'n leidende rol gespeel in die loods van privaat wetsontwerp wat die Transvaalse Universiteit Kollege (later Universiteit van Pretoria) as 'n onafhanklike universiteit daargestel het. Hy het deurentyd 'n stryd vir die Afrikaanswording van die universiteit gevoer.
Herman van Broekhuizen en 'n groep Afrikaanse meisies in Voortrekkerklere op 16 Desember 1938
Herman is in Augustus 1933 as Suid-Afrikaanse gesant In Den Haag aangestel. Hy wou egter bedank oor die Smuts-regering se optrede in die Tweede Wêreldoorlog. Tog is Herman oorreed om in sy pos aan te bly en na die inname van Nederland en België het hy in Londen gewoon.
Die Londense weer het nie met Elsie se gesondheid akkordeer nie en aan die einde van 1941 het Herman haar teruggebring huis toe en in Pretoria kom woon.
Daar is diegene wat sê dat Herman te veel van 'n politikus was om 'n goeie dominee te kon wees, en 'n te goeie dominee was om 'n goeie politikus te kon wees. Sy emosies het glo in die pad gestaan en hy kon nooit leer om party-politieke dissipline te aanvaar nie.
Herman het kort voor sy dood in 1953 'n eregraad van die Universiteit van Pretoria ontvang. Die gradeplegtigheid was op 18 April en Herman is op 5 Augustus oorlede.
Hy het vir 'n ruk as padmaker saam met Christiaan Beyers in Pretoria gewerk en as transportryer onder andere vir George Heys van Pretoria. Na drie jaar as ingeskrewe klerk by die firma IG Quin in Johannesburg, het hy as prokureur kwalifiseer en het 'n beëdigde vertaler in Nederlands en Engels in die Hooggeregshof van die Zuid-Afrikaansche Republiek geword.
Met die Jameson-inval van 1895 tot 1896, toe hy 'n tweede klerk in die kantoor van die Kommissaris van Polisie was, het Manie 'n spioen vir die ZAR speurdiens geword. Hy is in 1898 bevorder tot verantwoordelike klerk en het bedags sy polisiepligte gedoen en saans die sekretariële werk.
Hy het ook baie werk by Ryk Freek Eloff, sy aanstaande skoonpa, wat die president se privaat sekretaris was, oorgeneem. Van 10 September 1900 tot Paul Kruger se dood, was Manie die president se lyfwag.
Met die president se tog na Europa, wat via Lourenço Marques geloop het, het Manie saam met sy broer Johannes aan die Slag van Dalmanutha deelgeneem. Hy is saam met die banneling na Europa waar hy ook as privaat sekretaris opgetree het.
Na Paul Kruger se dood het Manie in 1905 in Pretoria as prokureur begin praktiseer. Hy is op 12 Oktober 1905 in Pretoria se Gereformeerde Kerk met Nettie getroud en hulle het in 'n huis, wat hulle 'Ouderliefde' genoem het omdat Ryk Freek dit aan hulle geskenk het, tussen Voortrekkersweg en Paul Krugerstraat, Eloffsdal, gewoon. Manie en Nettie het twee kinders gehad, Johan en Ella.
Nettie is op 3 Mei 1920 aan malaria dood en is in die Rebeccastraat-begraafplaas begrawe. Manie het 'n tweede keer getrou met 'n weduwee, Hilda Henrietta Oelrich, gebore Barry.
Met sy aftrede op 31 Desember 1926 was hy Sekretaris en Hoof Onderkommissaris van die Unie van Suid-Afrika Polisie. Na sy aftrede het hy vir 'n tyd lank as vee-inspekteur van die Sentrale Padvervoerraad gewerk en het tot sy dood op 19 Maart 1953 op 87-jarige ouderdom, op sy plaas Zonneheuvel, distrik Marquard, Vrystaat, geboer.