Opgewonde het ons Sondag 30 Julie hier weggetrek; eerste stop: Ma Kobie in Pretoria oplaai vir 'n braai by die kinders naby Onderstepoort. Dit was 'n vrolike dag. Die skoonseuns het weer eens heerlike sawwe vleis oor die kole gebraai en ons het onophoudelik gesels en gekuier. Ma was soos altyd vol grappies en het na ete ontspanne in die lentesonnetjie gesit en dut, hoedjie oor die oë getrek. So was sy op haar gelukkigste - tussen haar kinders en kleinkinders, deel van 'n hartsgroep, selfs al het die doofheid haar die laaste jare begin isoleer.
Die Skoppensboer het geen genade nie. Binne 'n paar dae het Ma van daardie vreugdevolle, unieke karaktertjie van die luilekker Sondag, verander tot 'n hartbrekende bondeltjie mens. Binne enkele dae het ons as familie krom skouers en gebroke om haar bed in die ICU gestaan en afskeid geneem. Sy was helder en het almal kon groet met 'n skaduwee van 'n glimlaggie en waai van haar geknotte ou handjies. Haar pyn was eindelik weg; sy het haar moeë oë gesluit en diep in die nag haar laaste asem uitgesug.