Niccolo Jommelli - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Niccolò Jommelli (10 September 1714 - 25 Augustus 1774) was 'n Italiaanse komponis. As 'n student van die Napolitaanse skool en 'n aanhanger van Glucks operatiese hervormings, het Jommelli bewys dat hy 'n vereniging van kulture en etnisiteite was deur Duitse, Italiaanse en Franse musiekelemente in sy operatiese styl te kombineer om brûe van versoening en samewerking op musikale maniere te vorm.
Jommelli is gebore aan Francesco Antonio Jommelli en Margarita Cristiano in Aversa, 'n dorp ongeveer 20 kilometer noord van Napels. Hy het een broer, Ignazio, gehad wat 'n Dominikaanse monnik geword het en die komponis op sy oudag gehelp het, en drie susters. Sy pa, 'n welvarende linnehandelaar, het Jommelli aan die koordirekteur van die katedraal, Canon Muzzillo, toevertrou. Aangesien hy talent vir musiek getoon het, word Jommelli in 1725 ingeskryf by die Conservatorio di Santo Onofrio, 'n Capuana in Napels, waar hy onder Ignazio Prota en Francesco Feo studeer het. Drie jaar later is hy na die Conservatorio di Santa Maria della Pietà dei Turchini oorgeplaas, waar hy onder Niccolò Fago opgelei is, met Don Giacomo Sarcuni en Andrea Basso, as tweede maestri, dit wil sê sangonderwysers (maestri di canto).
Sy eerste opera, die komedie L'errore amoroso, is met groot sukses aangebied onder die beskerming van die Marquis del Vasto, Giovanni Battista d'Avalos, die winter van 1737 in die Teatro Nuovo van Napels. Dit is in die volgende jaar gevolg deur 'n tweede komiese opera, Odoardo, in die Teatro dei Fiorentini. Sy eerste ernstige opera, Ricimero rè de 'Goti, wat in Januarie 1740 in die Romeinse Teatro Argentinië aangebied is, het hom onder die aandag gebring en toe die beskerming van die Hertog van York, Henry Benedict. Die hertog sou later tot die kardinaal opgevoer word en vir Jommelli 'n afspraak by die Vatikaan kry. In die 1740's het Jommelli opera's vir baie Italiaanse stede geskryf: Bologna, Venesië, Turyn, Padua, Ferrara, Lucca, Parma, saam met Napels en Rome. Toe hy in Bologna in 1741 in die produksie van sy 'Ezio', ontmoet Jommelli (in 'n situasie vervaag met anekdotes) Padre Martini. Saverio Mattei het gesê dat Jommelli by Martini studeer het, en erken dat hy saam met hom geleer het "die kuns om enige kwaad of droogheid te ontsnap." Desondanks lyk dit asof Jommelli se voortdurende reis om sy vele operas te produseer, hom verhoed het om gereeld lesse te hou. Boonop was Jommelli se verhouding met Martini nie sonder onderlinge kritiek nie. Die belangrikste resultaat van sy verblyf in Bologna en sy kennismaking met Martini was om die Accademia Filarmonica van daardie stad vir die toelatingsprosedures, sy eerste bekende kerkmusiek, 'n vyf-stem-fuga a cappella, aan die slotwoorde van die klein doksologie, die Sicut Erat. Die musikoloog Gustav Fellerer, wat verskeie sulke werke ondersoek het, getuig dat die stuk van Jommelli, hoewel hy slegs ''n rigiede skoolwerk' was, onder die beste toelatingsstukke is wat nou in die Bolognese Accademia Filarmonica geberg is.
In die vroeë 1740's het Jommelli 'n toenemende hoeveelheid godsdienstige musiek geskryf, hoofsaaklik oratorios, en sy eerste liturgiese stuk wat nog bestaan ​​het, 'n baie eenvoudige "Lætatus-som" in F majeur uit 1743, word in die Santini-versameling in Münster gehou. Die aanstelling van Jommelli, aanbeveel deur Hasse, as maestro di cappella tot die Ospedale degl 'Incurabili in Venesië is nie definitief gedokumenteer nie. In 1745 begin hy egter godsdienstige werke vir vrouekore wat in die kerk van die Incurabili, San Salvatore, opgevoer word, 'n plig wat saam met die onderrig van die meer gevorderde studente van die instelling deel was van die verpligtinge van die kapelmeester . Daar is geen handtekeninge van Jommelli se musiek wat vir die Incurabili gekomponeer is nie, maar daar is baie eksemplare van verskillende weergawes van verskeie werke wat met sekerheid toegeskryf kan word aan sy tydperk as maestro daar. Onder die musiek wat Helmut Hochstein-lyste vir Venesië gekomponeer is, is vier oratorios te vinde: "Isacco figura del Redentore," "La Betulia liberata," "Joas," "Juda proditor"; enkele getalle in 'n versameling solo-motette genaamd Modulamina Sacra; een Missa-breve in F majeur met sy Credo in D majeur; waarskynlik 'n tweede massa in G majeur; een Te Deum; en vyf psalms.
Alhoewel sommige van sy vroegste biograwe, Mattei en Villarosa, nog 1748 gee, is die laaste jaar waarin Jommelli sy werk in Venesië opgehou het, van 1746 af. Hy moes Venesië eers aan die einde van 1746 of aan die begin van die volgende jaar, omdat Jommelli op 28 Januarie 1747 sy eerste weergawe van die 'Didone abbandonata' in die Argentynse teater in Rome opgevoer het, en in Mei in die teater San Carlo in Napels 'n tweede weergawe van "Eumene."
Dit was die behoefte aan 'n aktiewe kapelmeester vir die basiliek van Sint-Petrus ter voorbereiding op die Jubileum-feesjaar wat beide Jommelli en David Perez in Rome in 1749 gebring het. Die Jubilee is 'n jaarlange herdenking wat die Rooms-Katolieke Kerk elke vyftig hou. jaar. Daarom was dit 'n belangrike geleentheid vir die Romeinse aristokratiese samelewing om te pronk. Jommelli is ontbied deur die kardinaal-hertog van York, Henry Benedict, vir wie hy 'n Metastasiaanse oratorio geskryf het, 'La Passione' - wat jaarliks ​​in Rome gespeel word - en wat hom voorgestel het aan kardinaal Alessandro Albani, 'n intieme van pous Benedictus XIV .
Daarna het hy Wene besoek voordat hy 'n pos as Kapellmeister by die hertog Karl-Eugen van Württemburg in Stuttgart in 1753 geneem het. In hierdie periode was hy van sy grootste suksesse en die samestelling van wat as van sy beste werke beskou word. Baie is in die privaat teaters van die hertog in die paleis van Ludwigsburg buite Stuttgart opgevoer. Mozart en sy vader is in 1763 deur Ludwigsburg en ontmoet die komponis. In 1768 keer Jommelli na Napels terug opera buffa was gewilder as Jommelli s'n opera seria, en sy laaste werke is nie so goed ontvang nie. Hy het in 1771 'n beroerte opgedoen wat hom gedeeltelik verlam het, maar het aanhou werk tot drie jaar later. Hy is in Napels oorlede.
Jommelli het kantate, oratorios en ander heilige werke geskryf, maar verreweg die belangrikste deel van sy produksie was sy operas, veral sy opere serie waarvan hy ongeveer sestig voorbeelde gekomponeer het, waarvan verskeie met libretti deur Metastasio. In sy werke was hy geneig om meer op die verhaal en drama van die opera te konsentreer as op flitsende tegniese vertonings deur die sangers, soos destyds in die Italiaanse opera. Hy het meer ensemble-nommers en refrein geskryf, en beïnvloed deur Franse operakomponiste soos Jean-Philippe Rameau, het hy ballette in sy werk bekendgestel. Hy gebruik die orkes (veral die blaasinstrumente) op 'n baie meer prominente manier om die gang van die verhaal te illustreer, en skryf passasies vir die orkes alleen, eerder as om dit slegs as ondersteuning vir die sangers te hê. Van Johann Adolph Hasse het hy geleer om resitatiewe te skryf vergesel van die orkes, eerder as net deur 'n klavesimbel. Sy hervormings word soms as ewe belangrik aan Christoph Willibald Gluck beskou.
Ciro riconosciuto (Venesië, 1749)
L'uccelellatrice (Venesië, 1750)
Carlson, Jon Olaf en Jommelli, Niccolo. 1974. Geselekteerde massas van Niccolo Jommelli. OCLC 15370234
McClymonds, Marita P. 1980. Niccolo Jommelli, die laaste jare, 1769-1774. Ann Arbor, MI: UMI Research Press. ISBN 0-835-71113-7
Paton, John Glenn. 1994. Italiaanse Arias van die barok en die klassieke eras. Van Nuys, CA: Alfred Pub. Co. OCLC 31260793