Wetenskaplikes het die dodelike agentskap wat die enkele mees katastrofiese gebeurtenis veroorsaak in die geskiedenis van lewe op Aarde geïdentifiseer. Die massa-uitwissing aan die grens van die Perm en Trias eras 252 miljoen jaar gelede is wat veroorsaak word deur die versuring van die wêreld se sees, as gevolg van 'n toename in atmosferiese koolstofdioksied.
Die Permuitwissing - soms genoem "Die groot sterwende" - het almal gelyk, maar die lewe in die oseane vernietig, en miskien op land. Meer as 90% van alle spesies het verdwyn, meer as 80% van alle genera, en meer as 50% van alle mariene gesinne is in een langdurige ramp geblus.
Alle lewe op aarde vandag afstammelinge van die min oorlewendes van hierdie veraf episode. Paleontoloë, geoloë, klimaat wetenskaplikes en sterrekundiges het al bespiegel oor die moontlike oorsaak. Die nuutste en mees vol vertroue analise is gegrond op 'n nuwe studie van antieke mariene sedimente en lewer klaarblyklike ooreenkomste met die prosesse wat - om verskillende redes - weer voorkom vandag.
Matthew Clarkson van die Universiteit van Edinburgh in Skotland (maar nou op die Universiteit van Otago in Nieu-Seeland) en kollegas rapporteer in die joernaal Wetenskap dat hulle kalksteen van die Verenigde Arabiese Emirate ondersoek het en in die isotoopverhoudings van die elementboor bevind dat bewyse van oseaan-suurheid in karbonaatgesteentes wat as sediment op die bodem van die oseaan 250 miljoen jaar gelede neergelê is. 'N Verandering in die isotoopverhoudings, wat hulle bereken het, sou 'n beduidende verskuiwing in seewaterchemie aangedui het.
"Dit is 'n kommerwekkende bevinding, aangesien ons vandag reeds 'n toename in oseaanversuur kan sien wat die gevolg is van menslike koolstofvrystellings"
Oor die afgelope 40 jaar het navorsers ingestel 'n hele reeks van geloofwaardige snellers vir die Perm-uitsterwing, maar uiteindelik het een span duidelike bewyse van verhoogde atmosferiese koolstof, waarskynlik uit 'n lang en konvulsiewe reeks vulkaniese uitbarstings wat tot groot, antieke geologiese formasies gelei het wat nou bekend staan ​​as die Siberiese Val.
"Wetenskaplikes het lank vermoed dat 'n oseaanversuuringsgeval plaasgevind het tydens die grootste massa-uitsterwing van alle tye, maar direkte bewyse het tot dusver ontbreek," het dr Clarkson gesê. "Dit is 'n kommerwekkende bevinding, aangesien ons vandag reeds 'n toename in oseaanversuur kan sien, wat die gevolg is van menslike koolstofvrystellings."
Daar is onlangse bewyse dat hierdie huidige verandering in die pH van die see water (pH is 'n mate van sy suurheid) as gevolg van die verbranding van fossiele brandstof in die laaste twee eeue, is reeds versteur die gedrag van sommige visspesies, Gedreig het om invloed oester visserye en koraalriwwe, en selfs om geheel te verander oseaan ekosisteme.
Die veranderinge in die Perm was nie skielik nie: ekosisteme wat reeds ernstig onder stres was weens die gebrek aan suurstof of stygende temperature, is dan dramaties geraak deur die uitstoot van koolstofdioksied wat waarskynlik veel groter was as wat al die moderne wêreld se bestaande fossielbrandstofreserwes kon lewer. Namate die oseane suur geword het, is baie spesies vir ewig geblus: onder hulle is die trilobiete.
Die hele ketting van gebeurtenisse het 60,000 jaar geneem. Mense het fossielbrandstowwe vir slegs 200 jaar verbrand, maar die navorsers wys daarop dat koolstof in die Permiese krisis waarskynlik in die atmosfeer vrygestel is teen sowat 2.4 miljard ton per jaar. Op die oomblik word mense na verwagting vrygestel van koolstof uit fossielbrandstowwe teen die tempo van 10 miljard ton per jaar. - Climate News Network
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Bewyse van verhitting > Hoe klimaatvoorspellings en klimaatwerklikheid begin omverlei