Dit blyk dat die eenpersoondrama eienskappe van al drie laasgenoemde modusse, wat ook die grondslae van die drie basiese literatuurgenres vorm, kombineer. Die dramatiese modus, die onmiddellikste literatuursoort, verteenwoordig ’n verslag terwyl iets gebeur – asof dit voor ’n mens se oë afspeel in ’n ahistoriese liminale belewenis (Du Plooy 2010). Die narratiewe modus is verhalend van inslag, maar op ’n meer verwyderde manier as in die dramatiese. Laastens is daar die liriese modus, ietwat meer subjektief van inslag, waarin ’n persoonlike stemming of belewing, dikwels op belydende trant, tot uitdrukking gebring word (Grové 2013; Du Plooy 2010; Odendaal 2013). Die liriese woordkuns word derhalwe dikwels vanuit ’n ek-standpunt beoefen, dit wil sê met die uitgespelde of implisiete skepping van ’n ek-figuur (Grové 2013).
’n Mens sou Oskar se ongewone taalgebruik kon toeskryf aan ’n paar faktore: dat ’n gewone, volle lewe na iets wonderliks lyk as jy in die aangesig van die dood verkeer – van daar die verbeeldingryke en deerniswekkende blik deur die oë van ’n jong sterwende wat weergegee word; die teenwoordigheid van die wyse ouer vrou (ouma Rosa) wat Oskar se verbeeldingryke, deernisvolle blik inspireer en sélf verbeeldingryk is; daarby suggereer die dramaslot, waartydens ouma Rosa as die spreker-tot-God agterbly, dat sy moontlik as ’n soort redakteur van Oskar se vertelling kon opgetree het.
Eenpersoondramas toon ook ooreenkomste met die insigbiedende karakteralleensprake wat ons dikwels in die roman of kortverhaal aantref. Sulke karakteralleensprake bevat kragtige taal wat bedoel is om die betrokke karakter deur ’n geestelike en emosionele proses te dra (Catron 2009:27). Die manier waarop die verteller praat, hoe die verteller sy taal gebruik om uiting aan emosie en belewenisse te gee, is dus ’n direkte en eerlike weerspieëling van sy of haar karakter (2009:25). In die veelkarakterdrama leer ons dikwels ’n karakter ken deur wat ’n ander karakter oor hom of haar sê – ons praat dan van eksplisiete karakterisering. In die eenpersoondrama, daarenteen, ontbreek die moontlikhede van hierdie manier van karaktertekening en moet die dramaturg die karakter op ander maniere aan die gehoor blootlê. Conradie (1998:76) kom tot die slotsom dat ’n karakter se eie woorde die vernaamste middel is om hom of haar te teken – ’n metode wat as implisiete karakterisering bestempel kan word.
Soos genoem, is die eenpersoondrama onder andere ’n dramatiese voorstelling van wat in die karakter se gemoed en gees aangaan, ’n verkenning van die karakter se "private speech" – ’n subjektiewe en persoonlike uitdrukking. Die taal van die eenpersoondrama is dus, soos Geis (1993:12) dit ook stel, ’n taal van "constantly shifting impulses and perceptions of an active thought process". Ons tref sodanige taalgebruik aan by veral die hoofkarakter in HOL. Die teks bestaan hoofsaaklik uit sinne van kort en soms elliptiese bestek, wat ’n teksvergestalting is van die feit dat daar in bewussynstrome nie te lank aan ’n onderwerp/gedagte herkou word nie. Daar word van die gehoor verwag om die gedagtespronge deur middel van inprenting self te oorbrug.
Liesbet se vertelling is ’n ononderbroke gedagtestroom, soos byvoorbeeld duidelik word wanneer sy water sluk en dit haar laat dink aan hoeveel koppies koffie en blikkies Coke Zero sy deur die dag gedrink het. Dié vertellende karakter se retoriese vrae lei dikwels tot ander retoriese vrae, van die een assosiasie tot die ander. Vergelyk:
’n Taalsituasieverskynsel wat veral deur sodanige private speech-begrip opgeroep word, is die bewussynstroomtegniek. Scholtz (2013) verwys na hierdie tegniek as die taalweergawe van die binnelewe van die mens, sy innerlike alleenspraak, en beskryf dit soos volg: "Met behulp van tegnieke soos die vrye indirekte rede en die innerlike monoloog word gepoog om die illusie te skep van die direkte weergawe van die 'verbystromende' gebeure in die bewussyn van die karakter(s) soos wat dit van oomblik tot oomblik geregistreer word." Die 19de-eeuse Amerikaanse sielkundige William James (1890:239), wat die term gemunt en die begrip bekendgestel het, verduidelik dit soos volg: