Mmm, inderdaad iets wat my herinner aan die volgende opmerking deur W.H. Auden: “Poetry is language’s discovery that it can dance”; ‘n uitspraak wat in hierdie geval heel letterlik van toepassing gemaak word. Party mans het sagte baarde, ander harde baarde, sommige het selfs blou baarde. My man besit geen blou haartjie, terwyl my pa, indien hy hare/baard sou had, dit blou sou wees. Hy het altesaam al 32 bundels en outobiografiese tekste gepubliseer (insluitend versamelbundels) en het daarvoor al 12 literêre pryse ontvang, waaronder die prestigieuse VSB Poëzieprijs in 2012. Hy is nie baie bekend in Suid-Afrika nie maar na sy bywoning van die Woordfees in Stellenbosch sal meer mense van sy werk kennis geneem het. En kuns is een element (soos ‘n basiese behoefte?) van jou “grusame werklikheid”. In haar beskouing oor corpse poems, wys Diana Fuss (2003:1) daarop dat die idee van ’n lyksgedig eintlik paradoksaal is: ’n kada wer en ’n poëtiese diskoers sluit mekaar wedersyds uit. ’n Poëtiese diskoers veronderstel ’n stem, terwyl die lyk gewoonlik geassosieer word met die afwesigheid van ’n stem.