Leon van Nierop se resensie: My Cousin Rachel Met Rachel Weisz en Sam Claflin Regisseur: Roger Michell Baie mense maak die fout om te dink dat hierdie rolprent slegs vir vroue geskik is, veral omdat dit net ná Vrouedag uitgereik word. Niks kan verder van die waarheid wees nie. Volwassenes (en selfs jonger lesers) sal dit geniet. Dit is gegrond op Daphne du Maurier se klassieke roman met dieselfde titel, en het kykers betower sedert dit in 1951 die eerste keer uitgereik is. Dit gaan oor Phillip (hy kry nooit ŉ van nie) wat deur sy geliefde oom grootgemaak is nadat sy ouers sterf. Hy raak later onafhanklik, net om te verneem dat sy oom ernstig siek geword het, en dat hy Rachel daarvan verdink dat sy hom vergiftig. Rachel daag uiteindelik by Phillip op, maar van meet af raak hy op hierdie gehate vrou verlief – die vrou wat hy van moord op sy oom verdink. Maar is sy ŉ engel of ŉ wolf in skaapsklere? Die donker, onderspeelde atmosfeer, die grou huis vol skaduwees en geheime, en die skoonheid en sjarme van Rachel dryf die rolprent na een van die tergendste geheime in ŉ rolprent vanjaar. Jy sal lank na die tyd nog wonder en gis oor wat werklik gebeur het. Die herskepping van die periode is uitstekend, maar dit is die atmosfeer van agterdog, neurose en uiteindelik liefde wat ŉ mens die langste bybly. Hoe die kyker reageer teenoor Rachel is eintlik hier belangrik. Raak jy ook verlief op haar? Sien jy deur haar of is sy werklik die engel wat sy voorgee om te wees? Die regisseur speel kat-en-muis met die gehoor en gee leidrade (sommige dalk vals?) wat ŉ mens aan die raai hou tot aan die einde. Gaan kyk gerus hierna. Dit wys op ŉ beperkte kringloop, maar jy sal dit nie vergeet nie. Sien die fliek by Nu-Metro of Ster-Kinekor. Die lokprent vir My Cousin Rachel: