Die Beothuck-sleutel: vind 'n verlore Chinese-Noorse beskawing in Kanada - Inligting - 2022
Die Beothuck-sleutel: vind 'n verlore Chinese-Noorse beskawing in Kanada
Twee raaisels - een Oosters, een Westers - het die afgelope tyd aansienlike aandag getrek op akademiese en populêre gebied: die verdwyning van die sewende Chinese skatvloot en die verdwyning van die mense van Groenland. Tot nou toe het mense nie gedink dat die twee verhale op een of ander manier met mekaar verband hou nie.
Alhoewel dit baie terugskouend was, was daar inderdaad baie bewysstukke beskikbaar wat daarop dui dat die twee verhale moontlik verband hou, selfs al ontbreek die sleutelelement. Al is dit onwaarskynlik en teen-intuïtief, blyk dit dat die sleutel tot die veelbetwiste voortbestaan ​​van die Beothuck People op Newfoundland Island is-sonder hulle sou geen van die raaisels opgelos gewees het nie.
Oorsprong van die Beothuck People
Die ontdekkingstog het heel toevallig begin toe 'n persoon uit Beothuck 'n paar ongewone artefakte by museums in China waarneem, wat die analoë van artefakte van die Beothuck -mense was. Die gevolglike ondersoek het daartoe gelei dat alle bekende inligting oor die Beothuck -mense gesif en geëvalueer is, met die gevolgtrekking dat die Beothuck -mense 'n Chinese oorsprong het.
Regs: Beothuck -simbole op pale, Newfoundland -eiland. Links: Simbole op pale. Confuciaanse museum. Beijing. (Skrywer verskaf)
Die aansienlike skeptisisme oor die Chinese reise was blykbaar hoofsaaklik omdat die idee van massiewe Chinese skepe, soos Menzies en Hudson voorgestel het, betwyfel is. Ongelukkig kon 'n mens nie 'n beroep op China doen nie, want die land het geen inligting oor die ontwerp van sulke massiewe skepe bewaar nie - geen modelle, geen sketse, geen beskrywings nie.
Nuuskierige genetiese en voorouerverhale van die Beothuck -mense het gelei tot 'n informele opname wat mtDNA van Keltiese, Noorse en ander Skandinawiese/Baltiese oorsprong onthul het, wat gelei het tot bespiegeling dat al die mense afstammelinge van die Noorse was uit die tyd van die Viking -sage. Hierdie spekulasie is egter deur navorsingsverslae ontbreek omdat (a) Newfoundland -eiland verskeie besettingsgolwe gehad het, en (b) daar 'n genetiese diskontinuïteit bestaan ​​tussen die moederlyn van die verskillende besettingsgroepe. Boonop dui historiese verslae dat diegene wat op die eiland was, tussen 1402 en 1404 wesenlik of heeltemal dood is deur 'n roes of 'n kombinasie daarvan (pes, tifus, pokke), wat beteken dat die eiland vanaf daardie latere datum in werklikheid leeg was . As dit waar was, het dit beteken dat die Noorse voorouers van die hedendaagse Beothuck iewers na 1404 nC minstens 'n deel van die eiland moes gekoloniseer het.
Beothuck -tekeninge deur Shanawdithit (die laaste bekende lid van die Beothuck -mense) wat 'n verskeidenheid onderwerpe verteenwoordig. ( Biblioteek en argiewe Kanada )
Bande aan die mense van Groenland
Dit het gelei tot 'n bespreking van die verhaal van die verdwyning van die mense van Groenland in die vroeë 15de eeu. Daar is geen rekord dat die mense van Groenland oos gaan nie, soos sommige kenners bespiegel het. Volgens die Katolieke Kerk se rekords was daar ongeveer 1409 mense in Groenland, ongeveer 1409. Dit is 'n klomp mense wat rekenskap moet gee.
In 'n pastorale brief van die Heilige Stoel gerig aan die biskoppe van Skalholt en Holar in Ysland, gedateer 20 September 1448, is kommer uitgespreek dat Groenland ongeveer 30 jaar tevore deur 'n 'vloot van heidene' aangeval is en dat al die mense geneem is. Dit is nie onmiddellik duidelik hoe die pous hierdie inligting bekom het nie. Daarby was nog 'n stukkie inligting: huldeblyke begin iewers vroeg in die 1400's vanaf Rome, uit "Vinland". Dit was duidelik dat daar 'n kommunikasievektor bestaan ​​het van die 'verre westelike lande' tot by Rome.
Onlangse navorsing dui daarop dat daar geen gewelddadige konfrontasie in Groenland was nie. Alles dui inderdaad op 'n vreedsame, georganiseerde vertrek van die mense. Die gevolgtrekking was dat die mense van Groenland, almal 5000, saam met hul priesters en ander godsdienstige mense (monnike en nonne), vreedsaam na 1409 en voor ongeveer 1420 hul huise verlaat het.
Die raaisel van die Beothuck -taal
Die taal van die Beothuck was 'n blywende raaisel. William Cormack is die enigste persoon wie se verslag ons het wat eintlik met die Beothuck gepraat het. Cormack het gesê dat die Beothuck -taal al die klanke van Skandinawiese tale bevat, miskien Sweeds. Boonop het J. T. Mullock, Rooms -Katolieke biskop van St. John's, Newfoundland, gesê dat baie mense dink dat die Beothuck 'Northmen' afkoms het.
Bo: Beothuck gesnyde beenartefakte. Onder: Beothuck yster projektiel punt (waarskynlik 'n pyl punt), been harpoen, en been harpoen met yster lem. (Dr Ralph Pastore/ Memorial University of Newfoundland )
Boonop het dr. John Cooper van die Dalhousie -universiteit tot die gevolgtrekking gekom dat die taal minstens 25% Gaelies en Noors was. Daar was nie noodwendig 'n groot verskil tussen Noorse en Gaelies nie, want, soos Wallace sê, "... die Noorse is met Kelte en Pikte vermeng deur middel van ondertrouery en slawerny."
Omdat Newfoundland -eiland leeg was van mense, omstreeks 1404, en omdat die mense van Groenland omstreeks 1418 uit hul huise vertrek het, en omdat 'n groot aantal mense van Newfoundland -eiland Noorse afkoms uit die woude van die eiland gehad het, was dit redelik om af te sluit dat die Beothuck -mense die afstammelinge was van die "vermiste" Noorse van Groenland. Die idee van 'n vloot skepe, volgens die brief van die pous, was op die minste, interessant.
Meer oor Beothuck Ancestry
Die ondersoek het nou gekom op die punt waar twee verskynsels blykbaar ondersteun word: die Beothuck -mense het 'n Chinese afkoms en die Beothuck -mense het 'n Noorse afkoms.
Die plaaslike bevolking in die afgeleë en geïsoleerde geografie het 'n ryk mondelinge tradisie, hoewel hulle 'n hoë mate van ongeletterdheid gehad het. Vir baie geslagte het hierdie mense, van wie die Europese voorouers omstreeks die middel van die 1700's of vroeër na die gebied gekom het, stories vertel van enorme skepe wat sedert hul aankoms op die bodem van die oseaan was. So laat as 1890 kon mense maklik 'n massiewe skip in 'n beskutte hawe van relatief vlak water sien, en die mas van die skip - enorm, veel groter as enigiets wat hulle ooit gesien of kon voorstel - steek uit die seebodem. Boonop kon hulle destyds 'skottels' en 'kanne' op die bodem van die see naby die skip sien.
Zheng Hy se skatskip. Model by die Hong Kong Science Museum. ( Mike Peel / CC BY SA 4.0 )
Die daaropvolgende generasie (omstreeks 1930) bevat 'n verhaal dat twee tienerseuns probeer het om die skip te meet, en omdat hulle kreatief was met visbande, het dit geraam dat een skip ongeveer 130 meter lank was.
Na 'n paar maande se soek met Google Earth, is daar in 2017 twee byna identiese skepe gevind wat elk ongeveer 150 meter lank was. Sedertdien is verskeie ander ewe groot skepe, skynbaar ongeskonde, gevind wat op die seebodem rus. Die enigste skepe wat by die omstandighede pas, is die van die Chinese van die vroeë 1400's. Geen Europese of Amerikaanse skip met die afmetings van die gevindde skepe sou tot na die middel van die 1800's gebou word nie.
Op daardie stadium is dit moontlik om ten minste aan te dui dat die enorme vloot wat die mense uit Groenland geneem het, 'n Chinese vloot was. As die vloot die mense van Groenland êrens omstreeks 1418 na die Newfoundland -eiland sou bring, sou dit die Noorse en Chinese afkoms van die Beothuck People verklaar.
Demasduit (Mary March), 'n Beothuck -vrou. ( Biblioteek en argiewe Kanada )
Die beskikbare inligting ondersteun die volgende scenario: nadat die hawe in die suide van China verlaat het, sou die vloot in verskeie flottille verdeel word, wat elkeen min of meer hul individuele take versnel en later weer bymekaar kom. Een reis het gedurende 1417 - 1419 plaasgevind. Die vloot wat die taak gekry het om die westelike Noord -Atlantiese gebied in kaart te bring - wat die Chinese dit ook al noem - was onder bevel van admiraal Zheng He.
Dit het die Noord -Atlantiese Oseaan oorgesteek, Newfoundland -eiland ontdek (1417), en miskien die volgende jaar (1418), teruggekeer van die kartering van Hudsonbaai, het die Noordse van Groenland in 'n toestand van ontbering en op die punt van honger gekom. Die Chinese het hierdie desperate mense 'gered' en na die Newfoundland -eiland, die mitiese Vinland van die Noorse mense, vervoer. Zheng He keer terug na China, maar kom in 1435 terug na Newfoundland.
Die Matteo Ricci (1552 - 1610) kaart van 1605 het die lande van die noordwestelike Atlantiese Oseaan identifiseerbaar. Iemand spandeer tyd om die noordwestelike Atlantiese gebied in kaart te bring, doen die kartografie en keer terug na China en skryf vier Chinese karakters op die land wat as Newfoundland -eiland geïdentifiseer sou word: "Eiland soos 'n Chinese tuin." Volgens Lee is die Ricci -kaart 'n afskrif van 'n Chinese kaart en dat die Chinese teen 1430 'n volledige kaart van die wêreld gehad het, 'n kaart wat die noordwestelike Atlantiese gebied insluit.
Kunyu Wanguo Quantu. Chinese wêreldkaart, omstreeks 1430.
Het Zheng He geweet waarheen hy op pad was? Is die eerste kaartopstelling deur 'n vorige Chinese vloot en voor 1418 gedoen? Het Zheng He se admirale die kartering van die noordelike lande gedoen? Wie sou die eiland Newfoundland so gloeiend genoem het?
Waar hy ook al was, lyk dit asof die Groot -Admiraal gespog het:
Ons het meer as 100,000 liter enorme waterruimtes deurkruis en groot golwe soos berge in die lug aanskou, en ons het die barbaarse streke ver weggesteek in 'n blou deursigtigheid van ligte dampe, terwyl ons seile hoog lê dag en nag soos wolke ontvou, het hulle koers voortgegaan. ..
Dit sou hom na Groenland en in die tydperk 1417-1419 van die reis terugbring.
Tekens van 'n verlore nedersetting
As 'n bevestigingsoefening is Google earth gebruik om aanwysers te soek van die Noorse en Chinese besetting van die eiland Newfoundland. Hierdie ondersoek het gelei tot die identifisering van 'n alomteenwoordige patroon. Daar is vasgestel dat die patroon gemeenskaplike behuising was - net soos beskryf deur John Cabot in 1497 en Jacques Cartier in 1534.
Hierdie wonings was tot 50 meter in deursnee en bevat 10 - 12 gesinselle rondom 'n sentrale gemeenskaplike gebied. Hierdie wonings was blykbaar 'n enkele verdieping van Hakka-Han TuLu in die suidooste van China (wat vandag voortduur), die gebied wat die oorsprong van die Treasure Fleets was. Die basiese Hakka-behuisingspatroon bevat Noorse kenmerke om in die winterstoestande te akkommodeer, die kenmerke wat die Beothuck-afstammelinge in hul wortelkelders opgeneem het, waarvan baie nog bestaan. (Terloops, die Hakka Tulu figure in die onlangse film, "Mulan.")
Trekkies in die woud het die bespiegelinge bevestig: patrone op die bosvloer, nou bedek met bome, het beslis steeds die herkenbare en herkenbare gemeenskaplike Tulu -patroon behou. 'N Opname van die eiland met Google Earth Pro het letterlik duisende van hierdie strukture onthul. 'N Skatting wat verband hou met die aantal strukture wat opgespoor word, dui op wonings van tot 300 000 mense, 'n enorme getal in vergelyking met die geringe duisende wat kundiges tot dusver voorgestel het.
Satellietbeelde onthul strukture wat skynbaar verdedigingsmure was, en trekke in die woud bevestig die bestaan ​​van die artefakte, waarvan sommige nie heeltemal toegesluit was deur plantegroei nie. Een trek het ook gelei tot die ontdekking van 'n snywerk van 'n drie meter lange hand, gebeitel in 'n rotswand, met die letter "J" net bokant dit en 'n septer langs die pols.
Die gesnyde hand is drie meter lank. (Skrywer verskaf)
Die volgende ontdekkings was torings en 'n muur, en dan, verstommend genoeg, verskeie Boeddhistiese piramides. Ongeveer 20 myl daarvandaan is 'n stel geboue ontdek, waaronder 'n pagode met drie lae en 'n ongeskonde klipkerk, 'n basiliek - 'n struktuur wat nie in die geskiedenis van Newfoundland en Labrador is nie, en nie in die geskiedenis van die plaaslike Rooms -Katolieke aartsbisdom.
Die volgende verstommende ontdekking was 'n stel massiewe blafferye, waarvan die eerste 'n Chinese mitiese hond was, ongeveer 15 vierkante meter. Die beeld is byna identies aan die van 'n Chinese posseël vir 2008 "The Year of the Dog."
Bo die kerf, en omtrent dieselfde grootte, was die aapkoning, weer uit die Chinese mitologie. Daar is altesaam ongeveer honderd kerfwerke gevind, wat wissel in grootte van 10 tot 500 meter lank, waarvan laasgenoemde 'n voël is, 500 meter van snawel tot stertvere en ongeveer 200 meter vlerkpunt na vlerkpunt.
Geskil oor bewyse van cannabisgebruik deur Vikings in Noord -Amerika
Die Chinese kon die beroemde reis van Columbus met 70 jaar verslaan het
Vikings het nie net Kanada besoek vir 'n besoek nie, hulle het eeue lank gebly
Die volgende geheimsinnige verskynsel wat ontdek is, was 'n boot, ongeveer 35 meter lank, wat blykbaar in aanbou was. Toe word tien of so soortgelyke bote ontdek, almal in aanbou, almal in die bos ver weg van die kus.
'N Aantal van die wat vasbeslote was om roeibote te wees, miskien watertaxi's, was nog steeds ongeskonde, bewaar deur die chemikalieë in die turfdamme waar dit nou al 400 jaar lank gelê het. Dit is dus moontlik om die ontwerp van hierdie bote van so lank gelede te bepaal. Waarom die bote op die beskrywe plek gebou is, is 'n raaisel op sigself en het spekulasie tot gevolg gehad wat aan hierdie verhaal raak.
Alhoewel sommige kenners oor die massiewe Chinese skepe geskryf het, is die feit dat die enigste bestaande min of meer ongeskonde Chinese skepe uit die Middeleeuse Chinese tydperk-en inderdaad, enige Middeleeuse tydperk-en dus die enigste akkurate inligting oor hierdie skepe As daar niks in China is nie, word dit bewaar deur die ysige waters van die noordooste van Newfoundland. Die volgende oudste bestaande skip uit daardie tydperk, wêreldwyd, is die Britse oorlogskip, Mary Rose (ongeveer 1540), waarvan ongeveer 50% uit haar watergraf gevind is.
Die saamstel van die bewyse in Newfoundland
Alhoewel Zheng He kort ná 1433 uit die Chinese geskiedenis uitgevee is, is hy onlangs deur China opgewek vir, soos sommige dit sien, 'n hedendaagse vorm van Chinese hegemonie.
Die aanvaarde vertelling, in China en Suidoos -Asië, van die afsterwe van Zheng He en sy enorme sewende vloot is dat almal voor 'n tifoon geswig het iewers naby Sri Lanka of Maleisië. Feitlik elke land in Suidoos -Asië soek bewyse dat Zheng He en die oorblyfsels van sy sewende vloot êrens in hul agterplaas is. Die Chinese regering, wat hul eie mite glo, het onlangs met behulp van die nuutste Chinese militêre tegnologie honderde miljoene dollars bestee in die oortuiging dat hulle bestem is om die oorblyfsels van hul vloot te vind. Hulle het niks gevind nie.
Die navorsingsgroep op die eiland Newfoundland maak steeds ontdekking na ontdekking wat hulle assosieer met die Chinees-Noorse beskawing wat omstreeks 1420 begin het: visstuwels, hawe-komplekse, visverwerkingsgeriewe, geboue (een met 'n waarneembare skoorsteen), industriële strukture (bv. groot oonde).
Noudat daar aansienlike bewyse en inligting opgestel is, is dit ook moontlik om te sê dat die enigste mense op die eiland vanaf 1450 die enigste mense op die eiland was vanaf 1450 die Noorse, die Chinese en hul nageslag, wat hulself 'BeiHanKe' noem ", Maar wat verkeerd verstaan ​​is as 'Beothuck'.
'N Fantastiese uitbeelding van John Guy se ontmoeting in 1612 met die Beothuck in Trinity Bay. Van Theodor de Bry, 'Amerika (Historia Americæ sive Novi Orbis) ,' pt. XIII, Duits, onder redaksie van Matthaeus Merian. (Frankfurt: Caspar Rðtel, 1628, 1634) ( Canadian Institute for Historical Microreproductions )
Die finale gevolgtrekking is dat die navorsingsgroep in die afgeleë gebied die oorskot gevind het van 'n ineengestorte Chinese-Noorse beskawing waarvan die hedendaagse Beothuck die oorblyfsels is. Andersins het hulle op die oorblyfsels van 'n ineengestorte beskawing gestruikel waarvan niks anders bekend is nie.
'N Vampier in New Orleans? Die geheimsinnige geval van Jacque en die Comte de St. Germain
As daar in ons moderne tyd vampiere bestaan, sou dit maklik wees om hulle voor te stel in New Orleans, kruipend uit die skaduwees van die grafkelders in die St. In die Crescent City gaan skoonheid en duisternis hand aan hand en die geskiedenis stap vorentoe om homself vandag bekend te maak. Antieke legendes van hierdie onsterflike wesens het saam met immigrante na Amerika gegaan en aangepas by hul nuwe land. Een van New Orleans se mees volgehoue ​​vampierlegendes het sy oorsprong in ou Europese folklore.
Volgens die verhale het 'n geheimsinnige man in die vroeë 1900's onder die naam Jacque St. Germain in New Orleans aangekom. Knap, elegant, ryk, vermaaklik, uitspattig, geheimsinnig en 'n bietjie nuuskierig, sy reputasie het hom voorafgegaan, en hy was gou 'n treffer in die New Orleans -samelewing.
Volgens die Sage van Yslanders vestig Noord -Afrikaners uit Ysland die eerste keer Groenland in die 980's. Daar is geen spesiale rede om te twyfel oor die gesag van die inligting wat die sages verskaf oor die begin van die nedersetting nie, maar dit kan nie as 'n primêre bewys vir die geskiedenis van Noorse Groenland beskou word nie, omdat dit die literêre bekommernisse van skrywers en gehore in die Middeleeue beliggaam Ysland wat nie altyd betroubaar is nie. 
Erik die Rooi (Oudnoors: Eiríkr rauði), nadat hy uit Ysland verban is weens manslag, het die onbewoonde suidwestelike kus van Groenland gedurende die drie jaar van sy verbanning verken.   Hy het planne beraam om setlaars na die gebied te lok en dit Groenland te noem met die veronderstelling dat 'mense gretiger daarheen sou gaan omdat die land 'n goeie naam het'.  Die binneste bereik van een lang fjord, met die naam Eiriksfjord na hom, was waar hy uiteindelik sy boedel gevestig het Brattahlid. Hy het stukke grond aan sy volgelinge uitgereik. 
Noorse Groenland het uit twee nedersettings bestaan. Die Ooste was aan die suidwestelike punt van Groenland, terwyl die Westelike Nedersetting ongeveer 500 km langs die weskus was, die binneland in van die huidige Nuuk. 'N Kleiner nedersetting naby die oostelike nedersetting word soms as die middelste nedersetting beskou. Die gesamentlike bevolking was ongeveer 2 000–3 000.  Minstens 400 plase is deur argeoloë geïdentifiseer. Noorse Groenland het 'n bisdom (by Garðar) en het walrus -ivoor, pelse, tou, skape, walvis- en robbessies uitgevoer, lewende diere soos ysbere, veronderstelde "eenhoringhorings" (in werklikheid narwal -slagtande) en veehuise . In 1126 versoek die bevolking 'n biskop (met sy hoofkwartier in Garðar), en in 1261 aanvaar hulle die heerskappy van die Noorse koning. Hulle het steeds hul eie reg gehad en het ná 1349, die tyd van die Swart Dood, byna heeltemal polities onafhanklik geword. In 1380 het die Koninkryk Noorweë 'n persoonlike unie met die Koninkryk Denemarke aangegaan. 
Westerse handel en agteruitgang Redigeer
Daar is bewyse van Noorse handel met die inboorlinge (die Skræling deur die Noorse). Die Noorse sou beide Indiane (die Beothuk, verwant aan die Algonquin) en die Thule, die voorouers van die Inuit, teëgekom het. Die Dorset het voor die Noorse vestiging van die eiland uit Groenland teruggetrek. Artikels soos kamfragmente, stukke yster kookgerei en beitels, skaakstukke, skeepsnaels, timmervliegtuie en fragmente van eikeskepe wat in Inuit -bote gebruik word, is ver buite die tradisionele reeks Noorse kolonisasie gevind. 'N Klein ivoorbeeld wat blykbaar 'n Europeër verteenwoordig, is ook tussen die ruïnes van 'n Inuit -gemeenskapshuis gevind. 
Die nedersettings het in die 14de eeu begin afneem. Die Westerse Nedersetting is omstreeks 1350 laat vaar, en die laaste biskop in Garðar is in 1377 oorlede.  Nadat 'n huwelik in 1408 aangeteken is, word daar nie van die setlaars melding gemaak nie. Dit is waarskynlik dat die Oostelike Nedersetting teen die laat 15de eeu opgehou het. Die mees onlangse radiokoolstofdatum wat in 2002 in die Noorse nedersettings gevind is, was 1430 (± 15 jaar). [ aanhaling nodig ] Verskeie teorieë is aangevoer om die agteruitgang te verduidelik.
Die Klein Ystydperk van hierdie tydperk sou die reis tussen Groenland en Europa, sowel as die boerdery, moeiliker gemaak het, alhoewel rob en ander jag 'n gesonde dieet bied, was daar meer aansien in veeboerdery en was daar 'n groter beskikbaarheid van plase in Skandinawië lande ontvolk deur hongersnood en plaagepidemies. Boonop is groenlandse ivoor moontlik op Europese markte vervang deur goedkoper ivoor uit Afrika.  Ondanks die verlies aan kontak met die Groenlanders, het die Noorse-Deense kroon Groenland steeds as 'n besitting beskou.
Omdat ek nie geweet het of die ou Noorse beskawing in Groenland bly of nie - en bekommerd dat as dit wel gebeur, sou dit steeds Ortodoks     of Katoliek wees 200 jaar nadat die Skandinawiese tuislande die Hervorming beleef het— 'n gesamentlike handelaar-geestelike ekspedisie onder leiding van die Dano-Noorse sendeling Hans Egede is in 1721 na Groenland gestuur. Hoewel hierdie ekspedisie geen oorlewende Europeërs gevind het nie, was dit die begin van die herdenking van Denemarke oor die eiland.
Klimaat en Noorse Groenland Wysig
Noorse Groenlanders was beperk tot verspreide fjords op die eiland wat hul diere (soos beeste, skape, bokke, honde en katte) 'n plek kon bied om te behou en plase te vestig.   In hierdie fjorde was die plase afhanklik van byres om hul vee in die winter te huisves, en gereeld hul kuddes uitgeskot om die seisoen te kon oorleef.    Die komende warmer seisoene het beteken dat vee uit hul woonplekke na die weiding geneem is, waarvan die vrugbaarste deur die kragtigste plase en die kerk beheer is.    Wat deur vee en boerdery geproduseer is, is aangevul met bestaansjag na hoofsaaklik rob en kariboe sowel as walrus vir die handel.    Die Noorse het hoofsaaklik op die Nordrsetur jag, 'n gemeenskaplike jag van trekkende harpseëls wat gedurende die lente sou plaasvind.   Handel was baie belangrik vir die Groenlandse Noorse en hulle het staatgemaak op die invoer van hout as gevolg van die onvrugbaarheid van Groenland. Op hul beurt voer hulle goedere uit soos walrus -ivoor en -vel, lewende ysbere en narwal -slagtande.   Uiteindelik was hierdie opsette kwesbaar omdat dit staatgemaak het op trekpatrone wat deur die klimaat geskep is, sowel as op die welstand van die paar fjorde op die eiland.   'n Gedeelte van die tyd wat die Groenlandse nedersettings bestaan ​​het, was gedurende die Klein Ystydperk en die klimaat het oor die algemeen koeler en vogtiger geword.    Namate die klimaat begin afkoel en die humiditeit begin toeneem, het dit langer winters en korter bronne, meer storms meegebring en die trekpatrone van die harpseel beïnvloed.     Weidingsruimte het begin afneem en voeropbrengste vir die winter het baie kleiner geword. Dit gekombineer met gereelde uitroei van kuddes, het dit moeilik gemaak om vee te onderhou, veral vir die armstes van die Groenlandse Noorse.  In die lente het die reise na waar migrerende harpsels gevind is, gevaarliker geword weens meer gereelde storms, en die laer bevolking van harpsele het beteken dat Nordrsetur jagte het minder suksesvol geword, wat bestaansjag uiters moeilik gemaak het.   Die druk op hulpbronne het handel bemoeilik, en met verloop van tyd het uitvoer van Groenland waarde verloor op die Europese mark as gevolg van mededingende lande en die gebrek aan belangstelling in wat verhandel word.  Die handel in olifant-ivoor het begin meeding met die handel in walrustande wat inkomste aan Groenland gelewer het, en daar is bewyse dat walrus-oorjag, veral van die mannetjies met groter slagtande, gelei het tot 'n afname in die walrusbevolking. 
Daarbenewens het dit gelyk asof die Noorse onwillig was om met die Thule -mense van Groenland in te skakel, hetsy deur huwelik of kultuur. Daar is bewyse van kontak soos gesien deur die Thule -argeologiese rekord, insluitend ivoorvoorstellings van die Noorse sowel as brons- en staalartefakte. Daar is egter in wese geen wesenlike bewyse van die Thule onder Noorse artefakte nie.   In ouer navorsing word beweer dat dit nie alleen klimaatsverandering is wat tot Noorse agteruitgang gelei het nie, maar ook hul onwilligheid om aan te pas.  As die Norse byvoorbeeld besluit het om hul bestaansjag te fokus op die ringseël (wat die hele jaar deur gejag kan word, alhoewel individueel), en besluit om hul gemeenskaplike jagte te verminder of weg te doen, sou kos baie minder gewees het skaars gedurende die winterseisoen.     As Noorse individue ook vel in plaas van wol gebruik het om hul klere te vervaardig, sou hulle nader aan die kus beter kon vaar, en sou hulle nie so beperk gewees het tot die fjords.    Meer onlangse navorsing het egter getoon dat die Noorse op hul eie maniere probeer aanpas het.  Sommige van hierdie pogings sluit in verhoogde bestaansjag. 'N Beduidende aantal bene van seediere kan by die nedersettings gevind word, wat dui op groter jag met die afwesigheid van boerderyvoedsel.  Boonop toon stuifmeelrekords dat die Noorse nie altyd die klein woude en blare verwoes het soos voorheen gedink het nie. In plaas daarvan het die Noorse verseker dat gedeeltes wat oorbewei of oorbenut is, tyd kry om weer te groei en na ander gebiede te verhuis.  Noorse boere het ook probeer aanpas. Met die groter behoefte aan wintervoer en kleiner weidings, sou hulle hul lande self bemes in 'n poging om tred te hou met die nuwe eise wat die veranderende klimaat veroorsaak.  Selfs met hierdie pogings was klimaatsverandering egter nie die enigste ding wat druk op die Groenlandse Noors plaas nie. Die ekonomie het verander, en die uitvoere waarop hulle staatgemaak het, het waarde verloor.  Huidige navorsing dui daarop dat die Noorse hul nedersettings nie kon onderhou nie weens ekonomiese en klimaatsverandering tegelyk.  
Volgens die Yslandse sages—Eirik the Red's Saga,  Saga van die Groenlanders, plus hoofstukke van die Hauksbók en die Flatey -boek- die Noorse het lande wes van Groenland begin verken slegs 'n paar jaar nadat die Groenlandse nedersettings gevestig is. In 985, terwyl hy van Ysland na Groenland vaar met 'n migrasievloot bestaande uit 400–700 setlaars   en 25 ander skepe (waarvan 14 die reis voltooi het), word 'n handelaar genaamd Bjarni Herjólfsson van koers af gewaai, en daarna drie dae se seil sien hy land wes van die vloot. Bjarni was slegs geïnteresseerd in die vind van sy vader se plaas, maar hy beskryf sy bevindings aan Leif Erikson wat die gebied in meer detail ondersoek en 'n klein nedersetting vyftien jaar later plant. 
Die sages beskryf drie afsonderlike gebiede wat ondersoek is: Helluland, wat "land van die plat klippe" beteken, Markland, "die bosveld", beslis interessant vir setlaars in Groenland waar min bome was en Vinland, "die land van wyn" ", iewers suid van Markland gevind. Dit is in Vinland dat die nedersetting wat in die sages beskryf word, gestig is.
Leif se winterkamp Redigeer
Met behulp van die roetes, landmerke, strome, rotse en winde wat Bjarni aan hom beskryf het, vaar Leif van Groenland weswaarts oor die Labradorsee, met 'n bemanning van 35 - wat dieselfde knarrel vaar wat Bjarni gebruik het om die reis te maak. Hy beskryf Helluland as "gelyk en beboste, met breë wit strande waar hulle ook al gaan en 'n ligte skuins kuslyn."  Leif en ander wou hê dat sy pa, Erik die Rooi, hierdie ekspedisie moes lei en hom daarby inlig. Toe Erik egter probeer om saam met sy seun Leif die reis na hierdie nuwe lande te vergesel, val hy van sy perd af toe dit op die nat rotse naby die kus gly, sodat hy beseer is en agterbly. 
Leif het in 1001 oorwinter, waarskynlik naby Kaap Bauld aan die noordelike punt van Newfoundland, waar sy pleegvader Tyrker eendag dronk gevind is, oor wat die sage beskryf as "wynbessies". Pampoenbessies, kruisbessies en bosbessies het in die omgewing wild geword. Daar is verskillende verduidelikings dat Leif blykbaar gegiste bessies as 'wyn' beskryf.
Leif het nog 'n winter by "Leifsbúðir" deurgebring sonder om te konflik, en het teruggevaar na Brattahlíð in Groenland om kinderlike pligte teenoor sy vader te aanvaar.
Thorvald se reis (1004 nC) Redigeer
In 1004 vaar Leif se broer Thorvald Eiriksson met 'n bemanning van 30 man na Vinland en vertoef die volgende winter in Leif se kamp. In die lente val Thorvald nege van die plaaslike mense wat onder drie kano's bedek het, aan. Die negende slagoffer het ontsnap en het met 'n mag teruggekeer na die Noorse kamp. Thorvald is doodgemaak deur 'n pyl wat daarin geslaag het om deur die versperring te gaan. Alhoewel daar kort vyandighede ontstaan ​​het, het die Noorse ontdekkingsreisigers nog 'n winter gebly en die volgende lente vertrek. Daarna het nog een van Leif se broers, Thorstein, na die Nuwe Wêreld gevaar om die lyk van sy dooie broer op te haal, maar hy is dood voordat hy Groenland verlaat het. 
Karlsefni se ekspedisie (1009 nC) Redigeer
In 1009 voorsien Thorfinn Karlsefni, ook bekend as "Thorfinn the Valiant", drie skepe van vee en 160 mans en vroue  (hoewel 'n ander bron die aantal setlaars op 250 stel). Na 'n wrede winter is hy suidwaarts en land by Straumfjord. Hy het later verhuis na Straumsöy, moontlik omdat die stroom daar sterker was. Hier word 'n teken van vreedsame verhoudings tussen die inheemse volke en die Noormanne aangetoon. Die twee kante ruil met pelse en grys eekhoringsvelle vir melk en rooi lap, wat die inboorlinge om hul koppe vasgemaak het as 'n soort hooftooisel.
Daar is teenstrydige verhale, maar in een verslag word gesê dat 'n bul van Karlsefni uit die bos kom en die inboorlinge so bang maak dat hulle na hul velbote hardloop en wegry. Hulle het drie dae later teruggekeer, van krag. Die inboorlinge het katapulte gebruik en ''n groot bol op 'n paal wat donkerblou van kleur was' gehys en ongeveer so groot soos 'n skaap se maag,  wat oor die koppe van die mans gevlieg en 'n lelike gejaag gemaak het. 
Die Noormanne het teruggetrek. Leyd Erikson se halfsuster Freydís Eiríksdóttir was swanger en kon nie byhou met die terugtrekkende Noormanne nie. Sy het 'n beroep op hulle gedoen om op te hou vlug vir 'sulke jammerlike ellendes', en het bygevoeg dat as sy wapens het, sy beter kan doen as dit. Freydís gryp die swaard van 'n man wat deur die inboorlinge vermoor is. Sy trek een van haar borste uit haar lyf en slaan dit met die swaard en maak die inboorlinge wat gevlug het, bang. 
Daar word beweer runestene in Noord -Amerika gevind, veral die Kensington Runestone. Dit word algemeen beskou as bedrog of verkeerde interpretasies van inheemse Amerikaanse rotstekeninge. 
Daar is baie bewerings van die Noorse kolonisasie in Nieu -Engeland, nie een wat goed gegrond is nie.
Monumente wat beweer word dat hulle Noors is, sluit in: 
Horsford se Norumbega Edit
Die negentiende-eeuse Harvard-chemikus Eben Norton Horsford verbind die Charles River Basin met plekke wat in die Noorse sages en elders beskryf word, veral Norumbega.  Hy publiseer verskeie boeke oor die onderwerp en laat gedenkplate, monumente en standbeelde ter ere van die Noorse laat oprig.  Sy werk het destyds min steun gekry van hoofstroom -historici en argeoloë, en selfs nog minder vandag.   
Ander skrywers uit die negentiende eeu, soos Horsford se vriend Thomas Gold Appleton, in sy 'N Rits papiere (1875), en George Perkins Marsh, in syne Die Gote in New England, het sulke valse begrippe uit die Viking -geskiedenis aangegryp om ook die meerderwaardigheid van wit mense te bevorder (sowel as om die Katolieke Kerk teë te staan). Sulke misbruik van die Viking -geskiedenis en beeldspraak het in die twintigste eeu weer verskyn onder sommige groepe wat wit oppergesag bevorder het. 
Nedersettings in die kontinentale Noord -Amerika het ten doel gehad om natuurlike hulpbronne soos pelse en veral hout te ontgin, wat in Groenland te min was.  Dit is onduidelik waarom die korttermyn-nedersettings nie permanent geword het nie, alhoewel dit deels moontlik was as gevolg van vyandige betrekkinge met die inheemse mense, na verwys as die Skræling deur die Noorse.  Tog blyk dit dat sporadiese reise na Markland vir voer, hout en handel met die plaaslike bevolking tot 400 jaar kon duur.  
Van 985 tot 1410 was Groenland in kontak met die wêreld. Dan stilte. In 1492 het die Vatikaan opgemerk dat 80 jaar lank geen nuus van die land "aan die einde van die wêreld" ontvang is nie en dat die bisdom van die kolonie aan 'n sekere kerklike voorgestel word as hy daar sou gaan "om die Christendom te herstel". Hy het nie gegaan nie. 
Eeue lank was dit onduidelik of die Yslandse verhale werklike reise deur die Noorse na Noord -Amerika verteenwoordig. Die sages het in 1837 die eerste keer ernstige historiese eerbaarheid gekry toe die Deense antikvar Carl Carl Rafn die moontlikheid van 'n Noorse nedersetting in of reise na Noord -Amerika uitgewys het. Noord -Amerika, met die naam Winland, verskyn die eerste keer in geskrewe bronne in 'n werk van Adam van Bremen vanaf ongeveer 1075. Die belangrikste werke oor Noord -Amerika en die vroeë Noorse aktiwiteite daar, naamlik die Sage van Yslanders, is in die 13de en 14de eeu. In 1420 is sommige Inuit -gevangenes en hul kajakke na Skandinawië geneem.  Die Noorse terreine is uitgebeeld op die Skálholt -kaart, gemaak deur 'n Yslandse onderwyser in 1570 en wat 'n deel van die noordooste van Noord -Amerika uitbeeld en Helluland, Markland en Vinland noem. 
Bewyse van die Noorse weste van Groenland kom in die 1960's toe argeoloog Anne Stine Ingstad en haar man, die buitelugman en skrywer Helge Ingstad, 'n Noorse terrein by L'Anse aux Meadows in Newfoundland opgegrawe het. Die ligging van die verskillende lande wat in die sages beskryf word, bly egter onduidelik. Baie historici identifiseer Helluland met Baffin -eiland en Markland met Labrador. Die ligging van Vinland stel 'n baie moeiliker vraag.
In 2012 het Kanadese navorsers moontlike tekens van Noorse buiteposte in Nanook in Tanfield Valley op Baffin Island, asook op Nunguvik, Willows Island en Avayalik geïdentifiseer.    Ongewone stofdraad wat in die tagtigerjare op Baffin-eiland gevind is en by die Canadian Museum of Civilization gestoor is, is in 1999 geïdentifiseer as moontlik van die Noorse vervaardiging, wat die ontdekking tot meer diepgaande verkenning van die argeologiese Tanfieldvallei gelei het kontakpunte tussen Noorse Groenlanders en die inheemse Dorset -mense.  ​​
Argeologiese bevindings in 2015 by Point Rosee,   aan die suidwestelike kus van Newfoundland, het oorspronklik gedink dat dit bewyse toon van 'n turfmuur en die rooster van bog ystererts, en dus 'n moontlike 10de -eeuse Noorse nedersetting in Kanada.  Bevindings uit die opgrawing van 2016 dui daarop dat die grasmuur en die geroosterde ystererts wat in 2015 ontdek is, die gevolg was van natuurlike prosesse.  Die moontlike nedersetting is aanvanklik ontdek deur middel van satellietbeelde in 2014,  en argeoloë het die gebied in 2015 en 2016 opgegrawe.   Birgitta Linderoth Wallace, een van die voorste kenners van Noorse argeologie in Noord -Amerika en 'n kenner op die Noorse terrein by L'Anse aux Meadows, is onseker oor die identifisering van Point Rosee as 'n Noorse terrein.  Argeoloog Karen Milek was lid van die opgrawing van Point Rosee in 2016 en is 'n Noorse kenner. Sy het ook twyfel uitgespreek dat Point Rosee 'n Noorse plek is, aangesien daar geen goeie landingsplekke vir hul bote is nie en daar steil kranse tussen die kuslyn en die opgrawingsplek is.  In hul verslag van  November 8, 2017, skryf  Sarah Parcak en Gregory Mumford, mede-direkteure van die opgrawing, dat hulle "geen bewyse gevind het vir 'n Noorse teenwoordigheid of menslike aktiwiteit by Point Rosee voor die historiese tydperk " en dat" geeneen van die spanlede, insluitend die Noorse spesialiste, hierdie gebied as 'n spoor van menslike aktiwiteit beskou het nie. " 
Noorse kolonisasie van die Americas Edit
Noorse reise na Groenland en Kanada voor Columbus se reise word ondersteun deur historiese en argeologiese bewyse. 'N Noorse kolonie is in die laat 10de eeu in Groenland gestig en duur tot middel 15de eeu, met hof- en parlementêre vergaderings (þing) vind plaas by Brattahlíð en 'n biskop word by Garðar geplaas.  Die oorblyfsels van 'n Noorse nedersetting by L'Anse aux Meadows in die huidige Newfoundland, 'n groot eiland aan die Atlantiese kus van Kanada, is in 1960 ontdek en is tussen 990 en 1050 CE gedateer.  Dit is steeds die enigste plek wat algemeen aanvaar word as bewys van post-voorgeskiedenis, pre-Columbiaanse trans-oseaniese kontak met die Amerikas. L'Anse aux Meadows is in 1978 deur UNESCO aangewys as 'n wêrelderfenisgebied . 
Alhoewel L'Anse aux Meadows bepaal dat Noorse koloniste na Noord -Amerika gereis het en permanente strukture gebou het, bestaan ​​daar min bronne wat kontak tussen inheemse mense en Noorse mense beskryf.Kontak tussen die Thule -mense (voorouers van die moderne Inuit) en Noorse in die 12de of 13de eeu is bekend. Die Noorse Groenlanders noem hierdie inkomende setlaars 'skrælingar'. Konflik tussen die Groenlanders en die "skrælings" word aangeteken in die Yslandse annale. Die term skrælings word ook gebruik in die Vínland -sages, wat verband hou met gebeurtenisse gedurende die 10de eeu, wanneer hulle handel en konflik met inheemse mense beskryf. 
Polinesiese, Melanesiese en Austronesiese kontak Edit
Tussen 2007 en 2009 het die genetikus Erik Thorsby en kollegas twee studies gepubliseer in Weefselantigene Dit is 'n bewys van 'n Amerindiese genetiese bydrae tot die menslike bevolking op Paaseiland, wat bepaal dat dit waarskynlik voor die Europese ontdekking van die eiland bekendgestel is.   In 2014 het die genetikus Anna-Sapfo Malaspinas van The Center for GeoGenetics aan die Universiteit van Kopenhagen 'n studie gepubliseer in Huidige biologie wat menslike genetiese bewyse gevind het van kontak tussen die bevolkings van Paaseiland en Suid -Amerika, wat ongeveer 600 jaar gelede dateer (dws 1400 CE ± 100 jaar). 
Sommige lede van die nou uitgestorwe Botocudo-mense, wat in die binneland van Brasilië gewoon het, is bevind in navorsing wat in 2013 gepubliseer is, was lede van die mtDNA-haplogroep B4a1a1, wat normaalweg slegs onder Polynesiërs en ander subgroepe van Austronesiërs voorkom. Dit is gebaseer op 'n ontleding van veertien skedels. Twee het tot B4a1a1 behoort (terwyl twaalf deel uitgemaak het van subklasse van mtDNA -haplogroep C1, algemeen onder inheemse Amerikaners). Die navorsingspan het verskillende scenario's ondersoek, waarvan niks kon sê dat dit korrek was nie. Hulle het 'n scenario van direkte kontak in die voorgeskiedenis tussen Polinesië en Brasilië as 'te onwaarskynlik om ernstig te vermaak' afgemaak. Alhoewel B4a1a1 ook onder die Malgassiese bevolking van Madagaskar voorkom (wat 'n beduidende Austronesiese nedersetting in die voorgeskiedenis beleef het), beskryf die skrywers as 'fantasievolle' voorstelle dat B4a1a1 onder die Botocudo die gevolg was van die Afrikaanse slawehandel (wat Madagaskar ingesluit het). 
'N Genetiese studie gepubliseer in Natuur in Julie 2015 verklaar dat "sommige Amazone-inheemse Amerikaners gedeeltelik afstam van 'n. stigterende bevolking wat afkoms het wat meer verwant was aan inheemse Australiërs, Nieu-Guineeërs en Andaman-eilandbewoners as aan enige huidige Eurasiërs of inheemse Amerikaners."   Die skrywers, wat David Reich ingesluit het, het bygevoeg: 'Hierdie handtekening is nie in dieselfde mate of glad nie in die huidige Noord- en Sentraal-Amerikaners of in 'n
12 600-jarige genoom wat met Clovis geassosieer word, wat dui op 'n meer uiteenlopende stel stigtingsbevolkings van die Amerikas as wat voorheen aanvaar is. "Dit blyk in stryd te wees met 'n artikel wat ongeveer gelyktydig in Wetenskap wat die vorige konsensusperspektief aanneem, dit wil sê dat die voorouers van alle inheemse Amerikaners die Amerikas binnegekom het in 'n enkele migrasiegolf van Siberië nie vroeër as
23 ka, geskei van die Inuit, en gediversifiseer in "noordelike" en "suidelike" inheemse Amerikaanse takke
13 ka. Daar is bewyse van geen-vloei na afwyking tussen sommige inheemse Amerikaners en groepe wat verband hou met Oos-Asiërs/Inuit en Australo-Melanesiërs.  Dit is 'n bewys van kontak deur pre-Polinesiese groepe van Oseanië, bv. Melanesiërs of ander Austronesiërs.
In 2020 nog 'n studie in Natuur het bevind dat bevolkings op die Mangareva-, Marquesas- en Palliser -eilande en Paaseiland genetiese mengsels het van inheemse bevolkings van Suid -Amerika, met die DNA van hedendaagse bevolkings van Zenú -mense van die Stille Oseaan -kus van Colombia wat die naaste pas. Die skrywers stel voor dat die genetiese handtekeninge waarskynlik die gevolg was van 'n enkele ou kontak. Hulle het voorgestel dat 'n aanvanklike vermengingsgebeurtenis tussen inheemse Suid -Amerikaners en Polinesiërs tussen 1150 en 1230 nC in Oos -Polinesië plaasgevind het, met later vermenging in Paaseiland omstreeks 1380 CE , maar het ander moontlike kontakscenario's voorgestel - byvoorbeeld Polynesiese reise na Suid Amerika gevolg deur Polinesiese mense wat saam met Suid -Amerikaanse mense na Polinesië teruggekeer het of Suid -Amerikaanse genetiese erfenis dra.  Verskeie geleerdes wat nie by die studie betrokke was nie, het voorgestel dat 'n kontakgeleentheid in Suid -Amerika meer waarskynlik is.   
Ander eise van Polinesiese en/of Melanesiese kontak Edit
Die patat, 'n voedselgewas van Amerika, was wydverspreid in Polinesië teen die tyd dat Europese ontdekkingsreisigers die Stille Oseaan bereik het. Soet aartappel is tot 1000 nC op die Cookeilande gedateer, [ teenstrydig ] en die huidige denke is dat dit na sentraal -Polinesië gebring is c. 700 nC en van daar af versprei oor Polinesië.  Daar word voorgestel dat dit deur Polynesiërs gebring is wat oor die Stille Oseaan gereis het na Suid -Amerika en terug, of dat Suid -Amerikaners dit na Polinesië gebring het.  Dit is ook moontlik dat die plant oor die see dryf nadat dit uit die vrag van 'n boot weggegooi is.  Filogenetiese analise ondersteun die hipotese van ten minste twee afsonderlike bekendstellings van patats uit Suid -Amerika in Polinesië, waaronder een voor en een na Europese kontak. 
Nederlandse taalkundiges en spesialiste in Amerikaanse tale Willem Adelaar en Pieter Muysken het voorgestel dat die woord vir patat deur Polinesiese tale en tale van Suid -Amerika gedeel word. Proto-Polinesies *kumala  (vergelyk Paaseiland kumara, Hawaiiaans ʻUala, Maori kūmara oënskynlike bekendes buite Oos-Polinesië kan uit Oos-Polinesiese leen geleen word, wat die Proto-Polinesiese status en ouderdom in twyfel trek) kan verband hou met Quechua en Aymara k'umar
Adelaar en Muysken beweer dat die ooreenkoms in die woord vir patats "byna 'n bewys is van toevallige kontak tussen inwoners van die Andes -streek en die Suidelike Stille Oseaan." Die skrywers voer aan dat die teenwoordigheid van die woord vir patats sporadiese kontak tussen Polinesië en Suid -Amerika aandui, maar nie noodwendig migrasies nie. 
Kalifornië kano's Edit
Navorsers, waaronder Kathryn Klar en Terry Jones, het 'n teorie van kontak tussen Hawaiiane en die Chumash -mense van Suid -Kalifornië tussen 400 en 800 nC voorgestel. Die genaaide kanke wat deur die Chumash en die naburige Tongva vervaardig is, is uniek onder die inheemse volke van Noord-Amerika, maar soortgelyk in ontwerp aan groter kano's wat deur Polynesiërs en Melanesiërs vir diepseereise gebruik word. Tomolo'o, kan die Chumash -woord vir so 'n handwerk afkomstig wees van tumula'au/kumula'au, die Hawaiiaanse term vir die stompe waaruit skeepsbewaarders planke kerf om in kano's vasgewerk te word.   Die analoog Tongva -term, tii'at, hou nie verband nie. As dit gebeur, het hierdie kontak geen genetiese nalatenskap in Kalifornië of Hawaii gelaat nie. Hierdie teorie het beperkte media-aandag in Kalifornië getrek, maar die meeste argeoloë van die Tongva- en Chumash-kulture verwerp dit omdat die onafhanklike ontwikkeling van die kano met genaaide plank oor etlike eeue goed verteenwoordig is in die materiaalrekord.   
In 2007 het bewyse verskyn wat die moontlikheid van pre-Columbiaanse kontak tussen die Mapuche-mense (Araucaniërs) in die suide van Sentraal-Chili en Polinesiërs voorgestel het. Bene van Araucana-hoenders wat op die El Arenal-terrein op die Arauco-skiereiland gevind word, 'n gebied wat deur Mapuche bewoon word, ondersteun 'n voor-Columbiaanse bekendstelling van landrasse vanaf die Suid-Stille Oseaan-eilande na Suid-Amerika.  Die bene wat in Chili gevind is, was tussen 1304 en 1424 gedateer met radiokoolstof, voor die aankoms van die Spanjaarde. Hoender -DNA -rye is gekombineer met dié van hoenders in Amerikaans -Samoa en Tonga, en dit is anders as dié van Europese hoenders.  
Hierdie bevinding is egter uitgedaag deur 'n studie uit 2008 wat die metodologie daarvan bevraagteken het en tot die gevolgtrekking gekom het dat die gevolgtrekking daarvan gebrekkig is, hoewel die teorie wat dit stel nog steeds moontlik is.  'n Ander studie in 2014 versterk die ontslag en stel die deurslaggewende gebrek in die aanvanklike navorsing: "Die ontleding van antieke en moderne eksemplare onthul 'n unieke Polinesiese genetiese handtekening" en dat "'n verband wat voorheen gerapporteer is tussen pre-Europese Suid-Amerika en Polinesiese hoenders is waarskynlik die gevolg van besmetting met moderne DNA, en dat hierdie probleem waarskynlik antieke DNA -studies wat haplogroep E -hoenderreekse behels, verwar. " 
Ageratum conyzoides Redigeer
Ageratum conyzoides, ook bekend as billygoat-weed, chick weed, geitweed, of witkruid, is inheems aan die tropiese Amerikas, en is in Hawaii gevind deur William Hillebrand in 1888 wat dit beskou het as daar gegroei het voor Captain Cook se aankoms in 1778. 'n Wettige inboorling naam (meie parari of mei rore) en gevestigde inheemse medisinale gebruik en gebruik as geur en in leis is aangebied as ondersteuning vir die pre-Cookiaanse ouderdom.  
Borrie (Curcuma longa) het sy oorsprong in Asië, en daar is taalkundige en omstandigheidsgetuienis van die verspreiding en gebruik van borrie deur die Austronesiese volke in Oseanië en Madagaskar. Günter Tessmann in 1930 (300 jaar na Europese kontak) berig dat 'n spesie van Curcuma is deur die Amahuaca-stam oos van die Bo-Ucayali-rivier in Peru verbou en was 'n kleurstofplant wat gebruik is vir die skildery van die liggaam, terwyl die Witoto-mense in die omgewing dit as gesigverf in hul seremoniële danse gebruik het.   David Sopher het in 1950 opgemerk dat "die bewyse vir 'n pre-Europese, transparante bekendstelling van die plant inderdaad baie sterk lyk". 
Taalkunde van Stone Axe Edit
Die woord vir 'klipbyl' op Paaseiland is toki, onder die Nieu -Seelandse Maori's toki ("adze"), Mapuche toki in Chili en Argentinië, en verder, Yurumanguí totoki ("byl") uit Colombia.  Die Mapuche -woord toqui kan ook 'hoof' beteken en kan dus gekoppel word aan die Quechua -woord toqe ("militia -hoof") en die Aymara toqueni ("persoon met groot oordeel").  Na die mening van Moulian et al. (2015) die moontlike Suid -Amerikaanse skakels bemoeilik die aangeleenthede rakende die siening van die woord toki as 'n aanduiding van Polinesiese kontak. 
Gelykheid van funksies Redigeer
In Desember 2007 is verskeie menslike skedels in 'n museum in Concepción, Chili, gevind. Hierdie skedels kom van Mocha -eiland, 'n eiland net voor die kus van Chili in die Stille Oseaan, wat voorheen deur die Mapuche bewoon is. Kraniometriese ontleding van die skedels, volgens Lisa Matisoo-Smith van die Universiteit van Otago en José Miguel Ramírez Aliaga van die Universidad de Valparaíso, dui daarop dat die skedels 'Polynesiese kenmerke' het-soos 'n vyfhoekige vorm van agter gesien en 'n wip kake. 
Eise van kontak met Ecuador Edit
'N Genetiese studie uit 2013 dui op die moontlikheid van kontak tussen Ecuador en Oos -Asië. Die studie dui daarop dat die kontak trans-oseanies of 'n laatfase kusmigrasie kon wees wat nie genetiese spore in Noord-Amerika gelaat het nie. 
Eise van Chinese kontak Edit
Ander navorsers het aangevoer dat die Olmec -beskawing ontstaan ​​het met die hulp van Chinese vlugtelinge, veral aan die einde van die Shang -dinastie.  In 1975 het Betty Meggers van die Smithsonian Institution aangevoer dat die Olmec -beskawing omstreeks 1200 vC ontstaan ​​het as gevolg van Shang -Chinese invloede.  ​​In 'n boek uit 1996 beweer Mike Xu, met die hulp van Chen Hanping, dat kelte van La Venta Chinese karakters dra.   Hierdie bewerings word nie deur hoofstroom Meso -Amerikaanse navorsers ondersteun nie. 
Ander bewerings is gemaak oor vroeë Chinese kontak met Noord -Amerika. In 1882 is na berig word ongeveer 30 kopermuntstukke gevind, moontlik aanmekaargesnoer, in die gebied van die Cassiar Gold Rush, blykbaar naby Dease Creek, 'n gebied wat deur Chinese goudmyners oorheers is. 'N Eietydse verslag sê: 
In die somer van 1882 is 'n mynwerker gevind op De Foe (Deorse?) Spruit, distrik Cassiar, Br. Columbia, dertig Chinese muntstukke in die sand, vyf en twintig voet onder die oppervlak. Dit lyk asof hulle gespan was, maar toe hulle hulle opneem, het die mynwerker hulle laat val. Die aarde bo en om hulle was so kompak soos in die omgewing. Een van hierdie muntstukke het ek ondersoek in die winkel van Chu Chong in Victoria. Dit het nie in metaal of in merke gelyk aan die moderne munte nie, maar het in sy figure meer soos 'n Azteekse kalender gelyk. Sover ek die merktekens kan begryp, is dit 'n Chinese chronologiese siklus van sestig jaar, uitgevind deur keiser Huungti, 2637 v.C., en in hierdie vorm versprei om sy mense dit te laat onthou.
Grant Keddie, kurator van argeologie aan die Royal B.C. Die museum het dit geïdentifiseer as 'n gelukstempel in die 19de eeu. Hy was van mening dat bewerings dat dit baie oud was, dit berug maak en dat "die tempelmuntstukke aan baie mense vertoon is en verskillende weergawes van verhale rakende hul ontdekking en ouderdom versprei oor die provinsie om dit in druk te plaas en gereeld deur baie skrywers verander te word die afgelope 100 jaar. " 
'N Groep Chinese Boeddhistiese sendelinge onder leiding van Hui Shen voor 500 nC beweer dat hulle 'n plek met die naam Fusang besoek het. Alhoewel Chinese kaartmakers hierdie gebied aan die Asiatiese kus geplaas het, het ander al in die 1800's  voorgestel dat Fusang moontlik in Noord -Amerika was, as gevolg van ooreenkomste tussen gedeeltes van die kus van Kalifornië en Fusang, soos deur Asiatiese bronne uitgebeeld. 
In sy boek 1421: Die jaar waarin China die wêreld ontdek het, Het die Britse skrywer Gavin Menzies die ongegronde bewering gemaak dat die skatvlote van Ming -admiraal Zheng He in 1421 in Amerika aangekom het.  Professionele historici beweer dat Zheng He die oostelike kus van Afrika bereik het, en verwerp Menzies se hipotese as heeltemal sonder bewys.    
In 1973 en 1975 is aan die kus van Kalifornië donutvormige klippe wat lyk soos klipankers wat deur Chinese vissers gebruik is. Hierdie klippe (soms die Palos Verdes klippe) was aanvanklik vermoedelik 1500 jaar oud en dus 'n bewys van voor-Columbiaanse kontak deur Chinese matrose. Later geologiese ondersoeke het getoon dat dit bestaan ​​uit 'n plaaslike rots wat bekend staan ​​as Monterey -skalie, en dit word vermoedelik gebruik deur Chinese setlaars wat gedurende die 19de eeu aan die kus gehengel het. 
Eise van Japannese kontak Edit
Argeoloog Emilio Estrada en mede-werkers het geskryf dat erdewerk wat verband hou met die Valdivia-kultuur van die kus-Ecuador en dateer uit 3000–1500 vC ooreenkomste toon met erdewerk wat tydens die Jōmon-periode in Japan vervaardig is, en beweer dat kontak tussen die twee kulture kan verklaar die ooreenkomste.   Chronologiese en ander probleme het daartoe gelei dat die meeste argeoloë hierdie idee as onwaarskynlik afgemaak het.   Die suggestie is gemaak dat die ooreenkomste (wat nie volledig is nie) bloot te wyte is aan die beperkte aantal ontwerpe wat moontlik is om klei in te sny.
Die Alaskaanse antropoloog Nancy Yaw Davis beweer dat die Zuni -mense in New Mexico taalkundige en kulturele ooreenkomste met die Japannese toon.  Die Zuni -taal is 'n taalkundige isolaat, en Davis beweer dat die kultuur blykbaar verskil van dié van die omliggende inboorlinge wat bloedtipe, endemiese siektes en godsdiens betref. Davis bespiegel dat Boeddhistiese priesters of rustelose boere uit Japan moontlik in die 13de eeu die Stille Oseaan oorgesteek het, na die Amerikaanse suidweste gereis het en die Zuni -samelewing beïnvloed het. 
In die 1890's het advokaat en politikus James Wickersham  aangevoer dat voor-Columbiaanse kontak tussen Japannese matrose en inheemse Amerikaners hoogs waarskynlik was, aangesien daar van die begin van die 17de eeu tot die middel van die 19de eeu bekend was dat 'n paar dosyn Japannese skepe vervoer vanaf Asië na Noord -Amerika langs die kragtige Kuroshio -strome. Japannese skepe het op plekke tussen die Aleoetiese eilande in die noorde en Mexiko in die suide geland, met 'n totaal van 293 mense in die 23 gevalle waar die telling in historiese rekords gegee is. In die meeste gevalle het die Japannese matrose geleidelik op handelsvaartuie huis toe gegaan. In 1834 het 'n verwoeste, roerlose Japannese skip naby Cape Flattery in die Stille Oseaan -Noordwes verwoes. Drie oorlewendes van die skip is 'n tyd lank deur Makahs verslaaf voordat hulle deur lede van die Hudson's Bay Company gered is. As gevolg van die destydse isolasiebeleid van Japan kon hulle nooit na hul vaderland terugkeer nie.   'n Ander Japannese skip het in ongeveer 1850 naby die monding van die Columbia -rivier aan wal gegaan, skryf Wickersham, en die matrose is opgeneem in die plaaslike inheemse Amerikaanse bevolking. Alhoewel Wickersham toegegee het dat daar geen definitiewe bewys is van voor-Columbiaanse kontak tussen Japannese en Noord-Amerikaners nie, was dit onwaarskynlik dat sulke kontakte soos hierbo uiteengesit eers sou begin nadat die Europeërs in Noord-Amerika aangekom het en dit begin dokumenteer het.
In 1879 skryf Alexander Cunningham 'n beskrywing van die kerfwerk op die Stupa van Bharhut in Sentraal -Indië, dateer uit ongeveer. 200 vC, waaronder hy opgemerk het wat 'n voorstelling van 'n vla-appel was (Annona squamosa).  Cunningham was aanvanklik nie bewus daarvan dat hierdie plant, inheems aan die trope van die nuwe wêreld, aan Indië bekendgestel is nadat Vasco da Gama die seeroete in 1498 gevind het nie, en die probleem is aan hom uitgewys. 'N Studie uit 2009 het beweer dat dit koolzuurstowwe gevind het wat tot 2000 vC dateer en blykbaar dié van vla-appelsaad is. 
Grafton Elliot Smith beweer dat sekere motiewe wat in die gravures op die Maya -stele by Copán voorkom, die Asiatiese olifant verteenwoordig en 'n boek geskryf het oor die onderwerp getiteld Olifante en etnoloë in 1924. Hedendaagse argeoloë het voorgestel dat die uitbeeldings byna seker gebaseer is op die (inheemse) tapir, met die gevolg dat Smith se voorstelle oor die algemeen deur latere navorsing verwerp is. 
Sommige voorwerpe wat in gravures uit Karnataka uit die 12de eeu uitgebeeld word, lyk soos mielies (Zea mays—'N gewas inheems aan die nuwe wêreld), is in 1989 deur Carl Johannessen geïnterpreteer as bewys van voor-Columbiese kontak.  Hierdie voorstelle is deur verskeie Indiese navorsers van die hand gewys op grond van verskeie bewyse. Sommige beweer dat die voorwerp eerder 'n "Muktaphala" verteenwoordig, 'n denkbeeldige vrug wat met pêrels bedek is.  
Daar is 'n paar taalafwykings wat in die Sentraal-Amerika-streek voorkom, spesifiek in die omgewing van Chiapas, Mexiko en die Karibiese eilande, wat kan aandui dat Indiese/Suidoos-Asiatiese matrose voor Columbus na Amerika gekom het.Om mee te begin, is die Arawakan-Taino-woord (een keer in die Karibiese Eilande) "kanawa" waaruit die woord "kano" kom, semanties en morfologies soortgelyk aan die Sanskrit-woord vir boot "nawka". Daar is ook twee Tzotzil -woorde (gepraat in die Chiapas -streek) wat sulke eienskappe het. Die eerste is die Tzotzil -woord "achon" wat "ingaan" beteken, wat afkomstig kan wees van die Sanskrit/Bengaalse woord "ashon/ashen" wat "kom" beteken. Die Sanskrit -wortel "as" beteken gewoonlik "kom" of "ingaan". Die tweede is die Tzotzil -woord "sjol", wat "hare" beteken, en dit is interessant soortgelyk aan die Bengaalse woord vir hare, "chul". Dit is niks werd dat die ekwatoriale toonbank 'n direkte windroete vanaf Suidoos -Asië bied na die gebied waar hierdie afwykings voorkom nie. [ aanhaling nodig ]
Eise met betrekking tot Afrikaanse kontak Edit
Voorgestelde eise vir 'n Afrika -teenwoordigheid in Meso -Amerika spruit uit eienskappe van die Olmec -kultuur, die beweerde oordrag van Afrika -plante na die Amerikas  en interpretasies van Europese en Arabiese historiese verslae.
Die Olmec -kultuur bestaan ​​van ongeveer 1200 vC tot 400 vC. José Melgar, wat die eerste kolossale kop by Hueyapan (nou Tres Zapotes) in 1862 ontdek het, het José Melgar, die idee dat die Olmecs verwant is aan Afrikane, voorgestel.  Meer onlangs het Ivan Van Sertima in sy boek 'n Afrika -invloed op die Meso -Amerikaanse kultuur bespiegel. Hulle het voor Columbus gekom (1976). Sy bewerings sluit in die toeskrywing van Meso -Amerikaanse piramides, kalendertegnologie, mummifikasie en mitologie aan die aankoms van Afrikaners per boot op strome wat van Wes -Afrika na die Amerikas loop. Van Sertima, wat sterk geïnspireer is deur Leo Wiener (hieronder), stel voor dat die Azteekse god Quetzalcoatl 'n Afrikaanse besoeker verteenwoordig. Sy gevolgtrekkings is hewig deur die hoof akademici gekritiseer en as pseudo -argeologie beskou. 
Leo Wiener Afrika en die ontdekking van Amerika dui ooreenkomste tussen Mandinka en inheemse Meso -Amerikaanse godsdienstige simbole soos die gevleuelde slang en die sonskyf, of Quetzalcoatl, en woorde wat Mande -wortels het en soortgelyke betekenisse in beide kulture het, soos 'kore', 'gadwal' en 'qubila' (in Arabies) of "kofila" (in Mandinka).  
Noord -Afrikaanse bronne beskryf wat sommige beskou as besoeke aan die Nuwe Wêreld deur 'n vloot uit die Mali -ryk in 1311, gelei deur Abu Bakr II.  Volgens die opsomming van die logboek van Columbus deur Bartolomé de las Casas, was die doel van Columbus se derde reis om beide die bewerings van koning Johannes II van Portugal te toets dat "kano's gevind is wat aan die kus van Guinee [Wes -Afrika] en het na die weste geseil met handelsware "sowel as die bewerings van die inheemse inwoners van die Karibiese eiland Hispaniola dat" uit die suide en die suidooste gekom het swart mense wie se spiese gemaak was van 'n metaal genaamd guanín. waaruit gevind is dat dit uit 32 dele bestaan: 18 goud, 6 silwer en 8 koper. "   
Die Brasiliaanse navorser Niede Guidon, wat die opgrawings op die Pedra Furada -terreine gelei het. vroegste menslike migrasies wat gelei het tot die prehistoriese vestiging van die Amerikas. Michael R. Waters, 'n geo -argeoloog aan die Texas A & ampM University, het opgemerk dat daar geen genetiese bewyse in die moderne bevolking is om die bewering van Guidon te ondersteun nie. 
Eise wat Arabiese kontak behels
Vroeë Chinese verslae van Moslem -ekspedisies verklaar dat Moslemse matrose 'n gebied bereik met die naam Mulan Pi ("magnolia skin") (Chinees: 木 蘭皮 pinyin: Mùlán Pí Wade – Giles: Mu-lan-p'i ). Mulan Pi word genoem in Lingwai Daida (1178) deur Zhou Qufei en Zhufan Zhi (1225) deur Chao Jukua, saam na verwys as die "gesonge dokument". Mulan Pi word normaalweg geïdentifiseer as Spanje en Marokko van die Almoravid-dinastie (Al-Murabitun), , hoewel sommige randteorieë beweer dat dit eerder 'n deel van die Amerikas is.  
'N Voorstander van die interpretasie van Mulan Pi as deel van die Amerikas was historikus Hui-lin Li in 1961,   en hoewel Joseph Needham ook oop was vir die moontlikheid, twyfel hy of Arabiese skepe destyds sou gewees het kan 'n terugreis oor so 'n lang afstand oor die Atlantiese Oseaan weerstaan ​​en daarop wys dat 'n terugreis onmoontlik sou gewees het sonder kennis van heersende winde en strome. 
Volgens die Moslem-historikus Abu al-Hasan Ali al-Mas'udi (871–957), vaar Khashkhash Ibn Saeed Ibn Aswad oor die Atlantiese Oseaan en ontdek 'n voorheen onbekende land (Arḍ Majhūlah, Arabies: أرض مجهولة) in 889 en teruggekeer met 'n skeepsvrag waardevolle skatte.   Die gedeelte is ook geïnterpreteer om te impliseer dat Ali al-Masudi die verhaal van Khashkhash as 'n fantasievolle verhaal beskou het. 
Eise met betrekking tot die ou Fenisiese kontak Edit
In 1996 stel Mark McMenamin voor dat Fenisiese matrose die New World ontdek c. 350 vC.  Die Fenisiese deelstaat Kartago het in 350 v.C. goudstatters geslaan met 'n patroon in die omgekeerde uitloop van die muntstukke, wat McMenamin geïnterpreteer het as 'n kaart van die Middellandse See met die Amerikas in die weste oor die Atlantiese Oseaan.   McMenamin het later getoon dat hierdie munte wat in Amerika gevind is, moderne vervalsings was. 
Eise wat antieke Joodse kontak behels
Die Bat Creek -opskrif en Los Lunas Decalogue Stone het daartoe gelei dat sommige die moontlikheid voorstel dat Joodse seevaarders na Amerika kon reis nadat hulle uit die Romeinse Ryk gevlug het tydens die Joods -Romeinse oorloë in die 1ste en 2de eeu nC. 
Amerikaanse argeoloë Robert C. Mainfort Jr. en Mary L. Kwas het egter aangevoer Amerikaanse Oudheid (2004) dat die Bat Creek -inskripsie gekopieer is uit 'n illustrasie in 'n vrymesselaarsboek uit 1870 en deur die Smithsonian -veldassistent bekendgestel is wat dit tydens opgrawings gevind het.  
Wat die Decalogue Stone betref, is daar foute wat daarop dui dat dit deur een of meer nuwelinge gesny is, wat 'n paar besonderhede oor 'n bron Decalogue waarvan hulle dit gekopieer het, oor die hoof gesien of verkeerd verstaan ​​het. Aangesien daar geen ander bewyse of argeologiese konteks in die omgewing is nie, is dit heel waarskynlik dat die legende by die nabygeleë universiteit waar is - dat die klip deur twee antropologie -studente gesny is, wie se handtekeninge in die rots onder die dekaloog ingeskryf kan word, " Eva en Hobe 3-13-30. " 
Geleerde Cyrus H. Gordon het geglo dat Fenisiërs en ander Semitiese groepe in die oudheid die Atlantiese Oseaan oorgesteek het en uiteindelik in Noord- en Suid -Amerika aangekom het.  Hierdie mening was gebaseer op sy eie werk oor die Bat Creek -inskripsie.  Soortgelyke idees het John Philip Cohane Cohane ook beweer dat baie geografiese plekname in die Verenigde State 'n Semitiese oorsprong het.  
Solutreanse hipotese Redigeer
Die Solutreanse hipotese voer aan dat Europeërs gedurende die Paleolitiese era, ongeveer 16 000 tot 13 000 vC, na die nuwe wêreld gemigreer het. Hierdie hipotese stel kontak gedeeltelik op grond van die waargenome ooreenkomste tussen die vuurhoutgereedskap van die Solutrean-kultuur in die huidige Frankryk, Spanje en Portugal (wat ongeveer 20 000 tot 15 000 vC gedy het), en die Clovis-kultuur van Noord-Amerika, wat ongeveer 9000 ontwikkel het BCE.   Die Solutrean-hipotese is in die middel van die negentigerjare voorgestel.  Dit het min steun onder die wetenskaplike gemeenskap, en genetiese merkers strook nie met die idee nie.  
Eise met betrekking tot antieke Romeinse kontak Redigeer
Bewyse van kontak met die beskawings van die klassieke oudheid - hoofsaaklik met die Romeinse Ryk, maar soms ook met ander kulture van die eeu - is gebaseer op geïsoleerde argeologiese vondste in Amerikaanse terreine wat uit die ou wêreld ontstaan ​​het. Die Bay of Jars in Brasilië lewer al meer as 150 jaar antieke kleibakke wat soos Romeinse amfora  lyk. Daar word voorgestel dat die oorsprong van hierdie potte 'n Romeinse wrak is, alhoewel daar voorgestel is dat dit Spaanse olyfoliekanne uit die 15de of 16de eeu kan wees.
Argeoloog Romeo Hristov voer aan dat 'n Romeinse skip, of die dryf van so 'n skipbreuk na die Amerikaanse oewers, 'n moontlike verklaring is van argeologiese vondste (soos die Tecaxic-Calixtlahuaca baardkop) uit antieke Rome in Amerika. Hristov beweer dat die moontlikheid van so 'n gebeurtenis meer waarskynlik is deur die ontdekking van bewyse van reise deur Romeine na Tenerife en Lanzarote in die Kanaries, en van 'n Romeinse nedersetting (van die 1ste eeu v.C. tot die 4de eeu nC) op Lanzarote . 
In 1950 stel 'n Italiaanse plantkundige, Domenico Casella, voor dat 'n voorstelling van 'n pynappel voorgestel word onder muurskilderye van Mediterreense vrugte in Pompeii. Volgens Wilhelmina Feemster Jashemski is hierdie interpretasie uitgedaag deur ander plantkundiges, wat dit identifiseer as 'n dennebolle van die sambreel -denneboom, wat inheems is aan die Middellandse See -gebied. 
Tecaxic-Calixtlahuaca head Edit
'N Klein beeld van 'n terracotta-kop, met 'n baard en 'n Europese voorkoms, is in 1933 (in die Toluca-vallei, 72 kilometer suidwes van Mexico-stad) gevind in 'n grafoffer onder drie ongeskonde vloere van 'n pre-koloniale gebou wat tussen 1476 gedateer is en 1510. Die artefak is bestudeer deur die Romeinse kunsowerheid Bernard Andreae, emeritusdirekteur van die Duitse Instituut vir Argeologie in Rome, Italië, en die Oostenrykse antropoloog Robert von Heine-Geldern, wat albei verklaar het dat die styl van die artefak versoenbaar is met klein Romeinse beeldhouwerke uit die 2de eeu. As dit eg is en as dit nie na 1492 daar geplaas is nie (die erdewerk wat daarby gevind is, dateer uit tussen 1476 en 1510) , is die vonds bewys van ten minste 'n eenmalige kontak tussen die ou en die nuwe wêrelde. 
Volgens Michael E. Smith van ASU, het John Paddock, 'n leidende Meso -Amerikaanse geleerde, in die jare voor sy dood aan sy klasse vertel dat die artefak as 'n grap geplant is deur Hugo Moedano, 'n student wat oorspronklik op die webwerf gewerk het. Ondanks die gesprek met individue wat die oorspronklike ontdekker (García Payón) en Moedano geken het, sê Smith dat hy nie hierdie bewering kon bevestig of verwerp nie. Hoewel hy skepties bly, gee Smith toe dat hy nie die moontlikheid kan uitsluit dat die kop 'n werklik begrawe na-klassieke offer in Calixtlahuaca was nie. 
Europese kontak uit die 14de en 15de eeu Edit
Henry I Sinclair, graaf van Orkney en feodale baron van Roslin (1345 - 1400), was 'n Skotse edelman. Hy is vandag die bekendste van 'n moderne legende wat beweer dat hy byna 100 jaar voor Christopher Columbus aan verkennings in Groenland en Noord -Amerika deelgeneem het.  In 1784 word hy deur Johann Reinhold Forster  geïdentifiseer as moontlik die prins Zichmni beskryf in briewe wat na bewering omstreeks 1400 deur die Zeno -broers van Venesië geskryf is, waarin hulle 'n reis deur die Noord -Atlantiese Oseaan beskryf onder bevel van Zichmni. 
Henry was die oupa van William Sinclair, 1st Earl of Caithness, die bouer van Rosslyn Chapel naby Edinburgh, Skotland. Die skrywers Robert Lomas en Christopher Knight glo dat sommige kerfwerk in die kapel die ore is van koring of mielies uit die nuwe wêreld.  Hierdie gewas was onbekend in Europa ten tyde van die bou van die kapel, en is eers 'n paar honderd jaar later daar verbou. Knight en Lomas beskou hierdie gravures as bewyse wat die idee ondersteun dat Henry Sinclair lank voor Columbus na die Amerikas gereis het. In hul boek bespreek hulle die ontmoeting met die vrou van die plantkundige Adrian Dyer en verduidelik dat Dyer se vrou vir hulle gesê het dat Dyer saamstem dat die beeld wat as mielies beskou word, akkuraat is.  Trouens, Dyer het slegs een identifiseerbare plant onder die botaniese uitsny gevind en in plaas daarvan voorgestel dat die "mielies" en "aalwyn" gestileerde houtpatrone is, wat toevallig net soos regte plante lyk.  Spesialiste in die middeleeuse argitektuur interpreteer die uitsny as gestileerde afbeeldings van koring, aarbeie of lelies.  
Sommiges het vermoed dat Columbus die Katolieke vorste van Kastilië en Aragon kon oorreed om sy beplande reis te ondersteun slegs omdat hulle bewus was van 'n onlangse vroeëre reis oor die Atlantiese Oseaan. Sommige stel voor dat Columbus self Kanada of Groenland voor 1492 besoek het, want volgens Bartolomé de las Casas het hy geskryf dat hy in 1477 100 ligas verby 'n eiland wat hy Thule genoem het, geseil het. Of Columbus dit werklik gedoen het en watter eiland hy, indien enige, besoek het, is onseker. Daar word vermoed dat Columbus Bristol in 1476 besoek het.  Bristol was ook die hawe vanwaar John Cabot in 1497 gevaar het, meestal beman deur Bristol -matrose. In 'n brief van laat 1497 of vroeg in 1498 het die Engelse handelaar John Day aan Columbus geskryf oor die ontdekkings van Cabot en gesê dat grond wat deur Cabot gevind is, "in die verlede ontdek is deur die manne uit Bristol wat 'Brasil' gevind het soos u heerskappy weet '.  Daar kan rekords wees van ekspedisies vanaf Bristol om die "eiland Brasilië" in 1480 en 1481 te vind.  Handel tussen Bristol en Ysland is goed gedokumenteer uit die middel van die 15de eeu.
Gonzalo Fernández de Oviedo y Valdés teken verskeie sulke legendes op in syne Historia general de las Indias van 1526, wat biografiese inligting oor Columbus insluit. Hy bespreek die destydse huidige verhaal van 'n Spaanse karavel wat van sy koers af weggevee is terwyl hy op pad was na Engeland, en beland het in 'n vreemde land wat bevolk is deur naakte stamgenote. Die bemanning het voorrade bymekaargemaak en teruggekeer na Europa, maar die reis het etlike maande geduur en die kaptein en die meeste mans is dood voordat hulle land bereik het. Die skeepsvlieënier van die karavel, 'n man met die naam Alonso Sánchez, en 'n paar ander het na Portugal gekom, maar almal was baie siek. Columbus was 'n goeie vriend van die vlieënier en het hom geneem om in sy eie huis behandel te word, en die vlieënier het die land beskryf wat hulle gesien het en dit op 'n kaart gemerk voordat hy gesterf het. Mense in Oviedo se tyd het hierdie verhaal in verskeie weergawes geken, hoewel Oviedo dit self as 'n mite beskou het. 
In 1925 skryf Soren Larsen 'n boek waarin beweer word dat 'n gesamentlike Deens-Portugese ekspedisie in 1473 in Newfoundland of Labrador beland het en weer in 1476. Larsen beweer dat Didrik Pining en Hans Pothorst as kapteins dien, terwyl João Vaz Corte-Real en die moontlik mitiese John Scolvus het as navigators gedien, vergesel van Álvaro Martins.  Daar is niks verder as omstandigheidsgetuienis gevind wat Larsen se bewerings ondersteun nie. 
Die historiese verslag toon dat Baskiese vissers vanaf ten minste 1517 in Newfoundland en Labrador teenwoordig was (dus voor alle aangetekende Europese nedersettings in die streek behalwe dié van die Noorse). Die Baske se visvang -ekspedisies het gelei tot beduidende handels- en kulturele uitruilings met inheemse Amerikaners. 'N Randteorie dui daarop dat Baskiese matrose eers in Noord -Amerika aangekom het voor Columbus se reise na die nuwe wêreld (sommige bronne dui op die laat 14de eeu as 'n voorlopige datum), maar het die bestemming geheim gehou om mededinging oor die visbronne van die Noord -Amerikaanse kus. Daar is geen historiese of argeologiese bewyse om hierdie bewering te ondersteun nie. 
Ierse en Walliese legendes Redigeer
Die legende van Saint Brendan, 'n Ierse monnik uit die huidige County Kerry, behels 'n fantastiese reis na die Atlantiese Oseaan op soek na die Paradys in die 6de eeu. Sedert die ontdekking van die Nuwe Wêreld, het verskillende skrywers probeer om die legende van Brendan te verbind met 'n vroeë ontdekking van Amerika. In 1977 is die reis suksesvol deur Tim Severin herskep met behulp van 'n replika van 'n ou Ierse currach. 
Volgens 'n Britse mite was Madoc 'n prins uit Wallis wat die Amerikas al in 1170 verken het. Hoewel die meeste geleerdes hierdie legende as onwaar beskou, is dit gebruik om Britse aansprake in die Amerikas te versterk teenoor dié van Spanje.  
Die bioloog en die omstrede amateur -epigraaf Barry Fell beweer dat Ierse Ogham -skrif in die Virginias in klippe gevind is.  Taalkundige David H. Kelley het sommige van Fell se werk gekritiseer, maar het nietemin aangevoer dat daar werklik keltiese Ogham -inskripsies in Amerika gevind is.  Ander het egter ernstige twyfel oor hierdie bewerings gemaak. 
Eise van Egiptiese coca en tabak Edit
Spore van koka en nikotien wat in sommige Egiptiese mummies voorkom, het tot bespiegeling gelei dat antieke Egiptenare kontak met die Nuwe Wêreld gehad het. Die eerste ontdekking is deur 'n Duitse toksikoloog, Svetlana Balabanova, gedoen nadat sy die mummie ondersoek het van 'n priesteres met die naam Henut Taui. Opvolgtoetse op die haarskag, wat uitgevoer is om die moontlikheid van besmetting uit te sluit, het dieselfde resultate getoon. 
'N Televisieprogram het berig dat ondersoeke na talle Soedannese mummies wat Balabanova ook onderneem het, weerspieël wat in die mummie van Henut Taui gevind is.  Balabanova het voorgestel dat daar rekening gehou kan word met die tabak, aangesien dit moontlik ook in China en Europa bekend was, soos aangedui deur 'n ontleding van menslike oorskot uit die onderskeie streke. Balabanova het voorgestel dat sulke plante inheems in die algemene gebied onafhanklik ontwikkel het, maar sedertdien uitgesterf het.  Ander verduidelikings sluit bedrog in, hoewel kurator Alfred Grimm van die Egyptian Museum in München dit betwis.  Skepties oor Balabanova se bevindings, Rosalie David, bewaarder van Egiptologie by die Manchester Museum, het soortgelyke toetse uitgevoer op monsters wat uit die Manchester -mummieversameling geneem is en sy het berig dat twee van die weefselmonsters en een haarmonster positief getoets het vir die teenwoordigheid van nikotien.  Bronne van ander nikotien as tabak en bronne van kokaïen in die Ou Wêreld word deur die Britse bioloog Duncan Edlin bespreek. 
Algemene geleerdes bly skepties, en hulle beskou die resultate van hierdie toetse nie as 'n bewys van antieke kontak tussen Afrika en die Amerikas nie, veral omdat daar moontlik bronne van kokaïen en nikotien in die ou wêreld is.   Twee pogings om Balabanova se bevindings van kokaïen te herhaal, het misluk, wat daarop dui "dat Balabanova en haar medewerkers hul resultate verkeerd interpreteer of dat die monsters van mummies wat hulle getoets het, geheimsinnig aan kokaïen blootgestel is." 
'N Herondersoek van die mummie van Ramses II in die sewentigerjare het die teenwoordigheid van fragmente tabakblare in sy buik aan die lig gebring. Hierdie bevinding het 'n gewilde onderwerp geword in randliteratuur en die media, en dit is gesien as 'n bewys van kontak tussen Antieke Egipte en die Nuwe Wêreld.Die ondersoeker, Maurice Bucaille, het opgemerk dat die buik oopgemaak is toe die mummie in 1886 toegedraai is en dat dit nie meer moontlik was om die teenwoordigheid in die buikholte van enige materiaal wat daar gevind is, belangrik te ag nie, aangesien die materiaal kon kom uit die omliggende omgewing. "  Na die hernude bespreking van tabak wat Balabanova se navorsing veroorsaak het en die vermelding daarvan in 'n publikasie van 2000 deur Rosalie David, 'n studie in die tydskrif Oudheid het voorgestel dat berigte van beide tabak en kokaïen by mummies "hul geskiedenis na opgrawing geïgnoreer het" en het daarop gewys dat die mummie van Ramesses II tussen 1883 en 1975 vyf keer geskuif is. 
Yslander -DNA -bevinding Edit
In 2010 het Sigríður Sunna Ebenesersdóttir 'n genetiese studie gepubliseer wat toon dat meer as 350 lewende Yslanders mitochondriale DNA van 'n nuwe tipe dra, C1e, wat deel uitmaak van die C1 -klade wat tot dan toe slegs van die inheemse Amerikaanse en Oos -Asiatiese bevolkings bekend was. Deur die deCODE genetiese databasis te gebruik, het Sigríður Sunna vasgestel dat die DNA die Yslandse bevolking nie later nie as 1700 binnekom, en waarskynlik 'n paar eeue vroeër. Sigríður Sunna sê egter ook dat 'hoewel 'n inheemse Amerikaanse oorsprong die meeste waarskynlik vir [hierdie nuwe haplogroep] lyk, 'n Asiatiese of Europese oorsprong nie uitgesluit kan word nie'. 
In 2014 het 'n studie 'n nuwe mtDNA -subklade ontdek C1f uit die oorblyfsels van drie mense wat in Noordwes-Rusland gevind is en dateer uit 7.500 jaar gelede. Dit is nie in moderne bevolkings opgespoor nie. Die studie stel die hipotese voor dat die suster C1e en C1f subklades vroeg geskei het van die mees onlangse algemene voorouer van die C1 -klade en onafhanklik ontwikkel het, en dat subklade C1e 'n Noord -Europese oorsprong gehad het. Ysland is 1,130 jaar gelede deur die Vikings gevestig en hulle het swaar getref in die weste van Rusland, waar die suster -subklade C1f nou bekend is. Hulle het voorgestel dat beide subklades deur die Vikings na Ysland gebring word, en dat C1e op die vasteland van Noord -Europa uitgesterf het as gevolg van die omset van die bevolking en die klein verteenwoordiging daarvan, en dat subklade C1f heeltemal uitgesterf het. 
Noorse legendes en sages Redigeer
In 1009 berig legendes dat die Noorse ontdekkingsreisiger Thorfinn Karlsefni twee kinders van Markland ontvoer het, 'n gebied op die Noord -Amerikaanse vasteland waar Noorse ontdekkingsreisigers besoek het, maar hulle nie gevestig het nie. Die twee kinders is daarna na Groenland geneem, waar hulle gedoop is en geleer het om Noors te praat. 
In 1420 het die Deense geograaf Claudius Clavus Swart geskryf dat hy persoonlik "dwergies" uit Groenland gesien het wat deur Noorweërs in 'n klein velboot gevang is. Hulle bootjie is in die Nidaros -katedraal in Trondheim gehang, saam met 'n ander, langer boot wat ook van "pigmeë" geneem is. Clavus Swart se beskrywing pas by die Inuit en twee van hul soorte bote, die kajak en die umiak.   Net so het die Sweedse predikant Olaus Magnus in 1505 geskryf dat hy in die katedraal van Oslo twee leerbote gesien het wat dekades vroeër geneem is. Volgens Olaus is die bote deur een van die Haakons van die Pirates van Groenland gevang, wat die gebeurtenis in die 14de eeu sou plaasvind. 
In die biografie van Ferdinand Columbus oor sy vader Christopher, sê hy dat sy pa in 1477 twee lyke in hul boot aan wal gespoel het. Die lyke en die boot het 'n eksotiese voorkoms gehad, en dit is vermoedelik Inuit wat van koers afgedryf het. 
Daar word voorgestel dat die Noorse in die volgende eeue ander inheemse mense as slawe na Europa geneem het, omdat dit bekend is dat hulle Skotse en Ierse slawe geneem het.  
Daar is ook bewyse dat Inuïte uit eie krag of as gevangenes na 1492 na Europa gekom het. 'N Groot aantal Groenlandse Inuit -folklore wat eers in die 19de eeu versamel is, vertel van reise per boot na Akilineq, hier uitgebeeld as 'n ryk land oorkant die see. 
Voor-Columbiaanse kontak tussen Alaska en Kamtsjatka via die subarktiese Aleoetiese Eilande sou denkbaar gewees het, maar die twee nedersettingsgolwe op hierdie argipel het aan die Amerikaanse kant begin en die westelike voortsetting daarvan, die Commander Islands, het onbewoon gebly totdat Russiese ontdekkingsreisigers die Aleoetiese mense teëgekom het in 1741. Daar is geen genetiese of taalkundige bewyse vir vroeëre kontak langs hierdie roete nie. 
Bewerings van voor-Columbiaanse kontak met Christelike sendelinge Edit
Gedurende die tydperk van die Spaanse kolonisasie van die Amerikas het verskeie inheemse mites en kunswerke 'n aantal Spaanse kroniekskrywers en skrywers laat dink dat Christelike predikers Meso -Amerika ver voor die ontdekkingstydperk kon besoek het. Bernal Díaz del Castillo was byvoorbeeld geïntrigeerd deur die teenwoordigheid van kruissimbole in Maya -hiërogliewe, wat volgens hom suggereer dat ander Christene moontlik in die ou Mexiko aangekom het voor die Spaanse veroweraars. Fray Diego Durán het op sy beurt die legende van die voor-Columbiaanse god Quetzalcoatl (wat hy beskryf as kuis, boetvaardig en wonderwerker) gekoppel aan die Bybelse verslae van Christenapostels. Bartolomé de las Casas beskryf Quetzalcoatl as ligbruin, lank en bebaard (dui dus op 'n oorsprong uit die ou wêreld), terwyl Fray Juan de Torquemada hom toeken aan die landbou na die Amerikas. Moderne geleerdheid het ernstige twyfel laat ontstaan ​​oor verskeie van hierdie bewerings, aangesien landbou in die Amerikas lank voor die ontstaan ​​van die Christendom in die ou wêreld beoefen is, en daar gevind is dat die Maya -kruise 'n heel ander simboliek het as wat dit in Christelike godsdienstige tradisies voorkom. 
Volgens die pre-Columbiaanse mite het Quetzalcoatl in antieke tye uit Mexiko vertrek deur oos oor die oseaan te reis en belowe dat hy sou terugkeer. Sommige geleerdes het aangevoer dat die Asteekse keiser Moctezuma Xocoyotzin van mening was dat die Spaanse veroweraar Hernán Cortés (wat uit die ooste in Mexiko aangekom het) Quetzalcoatl was, en dat sy koms 'n vervulling sou wees van die profesie van die mite, hoewel ander hierdie bewering betwis het.  Randteorieë dui daarop dat Quetzalcoatl moontlik 'n Christelike prediker uit die Ou Wêreld was wat onder inheemse volke van antieke Mexiko gewoon het, en uiteindelik probeer het om terug te keer huis toe deur ooswaarts te vaar. Carlos de Siguenza y Gongora het byvoorbeeld bespiegel dat die Quetzalcoatl -mite moontlik sou voortspruit uit 'n besoek aan die Amerikas deur Thomas die Apostel in die 1ste eeu nC. Later het Fray Servando Teresa de Mier aangevoer dat die mantel met die beeld van die Maagd van Guadalupe, wat volgens die Katolieke Kerk deur Juan Diego gedra is, veel vroeër na Amerika gebring is deur Thomas, wat dit as 'n instrument gebruik het evangelisasie. 
Die Mexikaanse historikus Manuel Orozco y Berra het vermoed dat beide die kruishiërogliewe en die Quetzalcoatl -mite moontlik ontstaan ​​het tydens 'n besoek aan Mesoamerica deur 'n Katolieke Noorse sendeling in die Middeleeue. Daar is egter geen argeologiese of historiese bewyse wat daarop dui dat die Noorse verkennings ooit tot in die ou Mexiko of Sentraal -Amerika gekom het nie.  Ander voorgestelde identiteite vir Quetzalcoatl - wat toegeskryf word aan hul voorstanders wat godsdienstige agendas nastreef - sluit St. Brendan of selfs Jesus Christus in. 
Volgens ten minste een historikus het 'n vloot Tempeliers in 1307 van La Rochelle vertrek om vlug te bly vir vervolging deur koning Philip IV van Frankryk.  Watter bestemming, indien enige, deur hierdie vloot bereik is, is onseker. 'N Randteorie dui daarop dat die vloot moontlik na Amerika gekom het, waar die Tempeliers met die inheemse bevolking omgegaan het. Daar word bespiegel dat hierdie hipotetiese besoek moontlik die kruissimbole wat deur Meso-Amerikaanse mense gemaak is, sowel as hul legendes oor 'n regverdige god beïnvloed het.  Helen Nicholson van die Universiteit van Cardiff het twyfel getrek oor die bestaan ​​van hierdie reis, met die argument dat die Tempeliers nie oor skepe beskik wat die Atlantiese Oseaan kan vaar nie. 
Bewerings van antieke Joodse migrasie na die Amerikas
Sedert die eerste eeue van die Europese kolonisasie van die Amerikas en tot die 19de eeu, het verskeie Europese intellektuele en teoloë probeer om rekenskap te gee van die teenwoordigheid van die Amerindiese inheemse volke deur hulle te verbind met die Tien Verlore Stamme van Israel, wat volgens Bybelse tradisie, is gedeporteer na die verowering van die Israeliese koninkryk deur die Neo-Assiriese Ryk. In die verlede sowel as in die hede is en word hierdie pogings steeds gebruik om die belange van godsdienstige groepe, sowel Joods as Christelik, te bevorder, en is dit ook gebruik om die Europese vestiging van Amerika te regverdig. 
Een van die eerste mense wat beweer het dat die inheemse volke van die Amerikas afstammelinge van die verlore stamme was, was die Portugese rabbi en skrywer Menasseh Ben Israel, wat in sy boek Die Hoop van Israel het aangevoer dat die ontdekking van die vermeende verlore Jode die dreigende koms van die Bybelse Messias aankondig.  In 1650 het 'n prediker van Norfolk, Thomas Thorowgood, gepubliseer Jode in Amerika of waarskynlikheid dat die Amerikaners van daardie ras is,  vir die New England -sendinggenootskap. Tudor Parfitt skryf:
Die samelewing was aktief in die poging om die Indiane te bekeer, maar vermoed dat hulle Jode kan wees en besef dat hulle beter voorbereid moet wees op 'n moeilike taak. Thorowgood se traktaat het aangevoer dat die inheemse bevolking van Noord -Amerika afstammelinge van die tien verlore stamme was. 
In 1652 publiseer Sir Hamon L'Estrange, 'n Engelse skrywer oor geskiedenis en teologie Amerikaners geen Jode nie, of onwaarskynlikhede dat die Amerikaners van daardie ras is in reaksie op die traktaat deur Thorowgood. In reaksie op L'Estrange publiseer Thorowgood in 1660 'n tweede uitgawe van sy boek met 'n hersiene titel en bevat 'n voorwoord geskryf deur John Eliot, 'n Puriteinse sendeling wat die Bybel in 'n Indiese taal vertaal het. 
Leringe van die Heiliges van die Laaste Dag Redigeer
The Book of Mormon, 'n heilige teks van die Latter Day Saint -beweging, wat sy stigter en leier, Joseph Smith Jr., in 1830 gepubliseer het toe hy 24 jaar oud was, verklaar dat sommige ou inwoners van die Nuwe Wêreld afstammelinge is van Semitiese volke wat uit die ou wêreld geseil het. Mormoonse groepe soos die Foundation for Ancient Research en Mormoon Studies poog om hierdie idees te bestudeer en uit te brei.
Die National Geographic Society, in 'n brief aan die Instituut vir Godsdiensnavorsing van 1998, het gesê: "Argeoloë en ander geleerdes het die verlede van die halfrond al lank ondersoek en die samelewing weet nie van iets wat tot dusver gevind is wat die Boek van Mormon gestaaf het nie." 
Sommige LDS -geleerdes meen dat argeologiese studie van die Book of Mormon -bewerings nie bedoel is om die literêre verhaal te bevestig nie. Terryl Givens, professor in Engels aan die Universiteit van Richmond, wys byvoorbeeld daarop dat daar 'n gebrek aan historiese akkuraatheid in die Boek van Mormon is met betrekking tot moderne argeologiese kennis. 
In die vyftigerjare het professor M. Wells Jakeman 'n oortuiging gewek dat die Izapa Stela 5 die Boek van Mormoonse profete Lehi en Nephi se lewensboom verteenwoordig, en 'n bevestiging was van die historisiteit van die bewerings van pre-Columbiaanse vestiging in Amerika.  Sy interpretasies van die snywerk en die verband hiermee met pre-Columbiaanse kontak is betwis.  Sedertdien konsentreer die wetenskap oor die Boek van Mormon op kulturele parallelle eerder as om 'n geweer te rook.   
Geen verlore stamme of vreemdelinge nie: wat ou DNA onthul oor Amerikaanse voorgeskiedenis
Genetiese navorsing het ons begrip van die geskiedenis van die mens, veral in die Amerikas, verander. Die meerderheid van die hoë profiel antieke DNA -dokumente in die afgelope jaar was die fokus op die aanpak van vroeë gebeure in die aanvanklike bevolking van Amerika. Hierdie navorsing het besonderhede verskaf van hierdie vroeë geskiedenis waartoe ons nie toegang kon verkry nie, alhoewel die argeologiese verslag dit gedoen het.
Gesamentlik het genetiese studies ons getoon dat die inheemse bewoners van die Amerikas afstam van 'n groep wat van sy Siberiese voorouers afwyk, ongeveer 23 000 jaar voor die hede en geïsoleer bly in Beringia (die landstreek wat eens Siberië en Noord -Amerika verbind het) vir 'n lang tydperk. Toe die gletsers wat Noord -Amerika bedek genoeg gesmelt het om die Stille Oseaan se kus te bevaar, is reis suidwaarts moontlik, en 'n patroon van genetiese diversiteit in Noord- en Suid -Amerika weerspieël hierdie vroeë bewegings.
Onlangse antieke DNA -studies dui aan dat ongeveer 13 000 jaar gelede twee groepe (genetiese groepe) mense ontstaan ​​het, een wat uitsluitlik uit Noord -Amerikaanse Amerikaners bestaan ​​het, en een uit mense uit Noord-, Sentraal- en Suid -Amerika, waaronder die 12,800 -jarige Anzick -kind uit 'n Clovis -begraafplaas in Montana. Alle genetiese navorsing tot dusver het die gesamentlike afkoms van alle antieke en hedendaagse inheemse volke van die Amerikas bevestig, en verhale weerlê oor die teenwoordigheid van 'verlore stamme', antieke Europeërs, en (ek kan nie glo dat ek dit eintlik moet sê nie ) ou vreemdelinge.
Gebeure wat plaasgevind het nadat mense die eerste keer die Amerikas binnegekom het - hoe hulle hulle in verskillende dele van die vastelande gevestig het, aangepas het by die plaaslike omgewing, met mekaar omgegaan het en deur Europese kolonialisme geraak is - het in die pers ietwat minder aandag gekry, maar dit kan In die skakels hierbo gesien, is daar baie belangrike navorsingsartikels oor hierdie onderwerpe gepubliseer. Een so 'n artikel wat ek onlangs baie interessant gevind het (ek het trouens 'n kort artikel vir Current Biology opgestel wat die betekenis daarvan bespreek), Genetic Discontinuity between the Maritime Archaic and Beothuk Populations in Newfoundland, Canada deur Duggen et al. (2017), ondersoek die genetiese diversiteit binne drie verskillende antieke groepe wat in Newfoundland en Labrador gewoon het.
Een rede waarom hierdie streek veral van belang is, is dat dit aan die verste noordoostelike kant van Noord -Amerika geleë is, en dit was ook een van die laaste gebiede in die Amerikas wat bevolk was. Dit lyk asof dit agtereenvolgens deur drie kultureel onderskeie groepe beset is wat ongeveer 10 000 jaar voor die hede (YBP) begin (YBP) in Labrador en 6 000 YBP in Newfoundland: die Maritieme Archaïese, die Paleo-Inuit (ook genoem die Paleo-Eskimo), en die inheemse mense wat Europeërs die Beothuk genoem het. Vandag is die streek die tuiste van verskeie inheemse groepe, waaronder die Inuit, die Innu, die Mi'kmaq en die Suidelike Inuit van NunatuKavut.
Iceberg Alley, Newfoundland, Kanada Foto: Grant Faint/Getty Images
Die lede van die maritieme argaïese tradisie het die oudste grafheuwels in Noord -Amerika (wat 7 714 YBP dateer) geskep en bestaan ​​uit mariene bronne aan die kus. Ongeveer 3,400 YBP lyk asof hulle Newfoundland verlaat het, hetsy in reaksie op die voorkoms van Paleo-Inuit in die streek of weens klimaatsveranderinge. Die teenwoordigheid van die Paleo-Inuit op die eiland het oorvleuel met die mense waarna die Beothuk begin is, ongeveer 2000 YBP. Die Beothuk het Europese setlaars in 1500 nC teëgekom en in reaksie op hul teenwoordigheid geleidelik na die binnekant van die eiland verhuis, waar hul bevolking afgeneem het.
Volgens Duggen et al:
Die laaste bekende Beothuk, Shanawdithit, sterf in 1829 aan tuberkulose in aanhouding. Alhoewel dit moontlik bly dat Beothuk -spore van afkoms bestaan ​​in hedendaagse inwoners van NL, insluitend lede van die Innu, Mi'kmaq en Europese gemeenskappe, word dit algemeen aanvaar dat die Beothuk het kultureel uitgesterf met die dood van Shanawdithit.
Portret van Demasduit, die tante van Shanawdithit, deur Lady Henrietta Hamilton, 1819 Illustrasie: Hamilton, Lady Henrietta Martha (ca. 1780 -1857) (Kunstenaar)/Biblioteek en argief Kanada
Deur die ontleding van mitochondriale haplogroepe (groepe naverwante moederlike afstammelinge) wat in individue uit al drie bevolkings voorkom, het Dugan et al. het die vraag aangegaan of hulle geneties ooreenstem en of al drie groepe biologies sowel as kultureel van mekaar verskil. Dit is toevallig een van die mees fundamentele vrae wat ontstaan ​​by die bestudering van die verlede: verteenwoordig kulturele veranderinge in die argeologiese rekord van 'n streek die koms van nuwe groepe, of het een groep mense wat mettertyd in dieselfde streek woon, nuwe kulturele praktyke en tegnologieë van ander?
In die geval van Newfoundland was die drie groepe geneties onderskeibaar; hulle deel geen haplogroepe van moederskant nie, behalwe haplogroep X2a, waarvan die afstammelinge in beide die Maritieme Argaïese en Beothuk gevind is. (Die teenwoordigheid van haplogroep X2a in Noord -Amerikaanse bevolkings word soms as 'n bewys vir Europese afkoms in antieke Amerikaners genoem. As u belangstel in waarom ek en die meeste ander genetici wat spesialiseer in die inheemse Amerikaanse bevolkings dit nie eens is nie, kan u dit hier lees ).
Afgesien van die enkele uitsondering, onderskei die Maritieme Archaïese, Paleo-Inuit en Beothuk duidelik geneties van mekaar. Dit is egter belangrik om daarop te let dat hierdie studie gedoen is oor mitochondriale DNA, wat uitsluitlik matrilineêr geërf is, en daarom kan ons net sê dat die drie groepe nie maternaal verwant was nie. Alhoewel dit aandui dat die groepe geneties van mekaar verskil, beteken dit egter dat daar glad nie 'n gedeelde afkoms tussen hulle was nie? Dit is onduidelik sonder om na die res van die genoom te kyk of daar byvoorbeeld 'n vaderlike geslagslyn tussen die bevolkings was. Ek hoop dat die skrywers van hierdie studie sal opvolg met ontledings van volledige genome van hierdie ou individue, aangesien daar nog baie te leer is deur dieper na hul afkoms te kyk.
Het die Chinese Columbus na Amerika geslaan?
In sy topverkoperboek, & quot1421: The Year China Discovered America, draai die Britse amateurhistorikus Gavin Menzies die verhaal van die Europeërs se ontdekking van Amerika op sy oor met 'n verrassende idee: Chinese matrose het Christopher Columbus met meer as 70 jaar na Amerika geslaan . Die boek het kontroversie in die sale van geleerdheid veroorsaak. Antropoloë, argeoloë, historici en taalkundiges het baie van die bewyse wat Menzies gebruik het om sy idee te ondersteun, wat bekend staan ​​as die 1421 teorie.
Maar waar het Menzies die idee gekry dat dit Asiërs was, nie Europeërs nie, wat die eerste keer uit ander lande in Amerika aangekom het? Geleerdes het lank geglo dat dit mense uit Asië was wat die eerste keer hul voete in Noord -Amerika gesit het, maar nie soos Menzies beskryf nie.Daar word vermoed dat mense van Asiatiese oorsprong ongeveer 10 000 jaar gelede of meer oor die Bering -landbrug van Siberië na wat nou Alaska is, oorgesteek het. Daarvandaan word geglo dat hulle in die loop van millennia versprei het, geneties uiteenlopend en Noord- en Suid -Amerika bevolk het.
Maar Menzies se teorie uit 1421 veronderstel baie meer direkte invloed van China. In plaas van dat die beskawing afsonderlik in Amerika en Asië ontwikkel het, was China volgens die teorie van 1421 direk betrokke by bestuur en handel met die mense van die Amerikas met wie hulle hul afkoms gedeel het.
So, watter bewyse het hy om hierdie idee te ondersteun? Menzie glo dat 'n mens net na sekere kaarte moet verwys om die lig te sien.
'N Hele dertig jaar voordat Gavin Menzies sy boek gepubliseer het, het die Baptiste -sendeling, dr. Hendon M. Harris, die nuuskierighede in 'n winkel in Taiwan nagegaan. Daar het hy 'n wonderlike ontdekking gemaak: 'n kaart wat oud lyk, in klassieke Chinees geskryf en wat duidelik vir Harris uitbeeld, was duidelik Noord -Amerika. Dit was 'n kaart van Fu Sang, die legendariese land van Chinese fabel.
Fu Sang is vir die Chinese wat Atlantis is in die Weste - 'n mitiese land wat die meeste nie glo bestaan ​​nie, maar waarvoor genoeg aanloklike (maar vae) bewyse bestaan ​​om die gewildheid van die idee te behou. Die kaart wat die sendeling ontdek het - wat bekend staan ​​as die Harris kaart - het getoon dat Fu Sang presies geleë is waar Noord-Amerika is. Nog meer verbasend, sommige van die funksies wat op die kaart van Fu Sang verskyn, lyk baie soos geografiese afwykings wat uniek is in Noord -Amerika, soos die Grand Canyon.
Asof die Harris -kaart nie suggestief genoeg was nie, het ander kaarte ook verskyn. Dit is 'n spesifieke kaart waarop Menzies 'n definitiewe bewys is dat die Chinese alreeds die wêreld verken het lank voordat die Europeërs ooit in die era van verkenning gevaar het. Hierdie kaart, bekend as die 1418 kaart - so genoem vir die datum waarop dit vermoedelik gepubliseer is- toon duidelik al die oseane van die wêreld, sowel as al sewe kontinente, korrek in vorm en situasie. Nog meer verbasend is die kaart se akkurate weergawe van die kenmerke van Noord-Amerika, waaronder die Potomacrivier in die noordooste van die huidige Verenigde State.
Menzies meen dat die Chinese nie net voor Columbus en ander Europese ontdekkingsreisigers die wêreld al verken het nie, maar dat die Europeërs die aarde kon omseil met Chinese kaarte. Gewapen met die kaart as sy vlagskipbewyse, wys Menzies op talle ander artefakte wat dui op die Chinese pre-Columbiaanse besetting in die Amerikas. Lees die volgende bladsy om uit te vind wat sy teorie ondersteun.
Antieke beskawings en klein kolonies het eens oor die hele Amerikaanse vasteland bestaan, van die rotsagtige kus van Maine tot in die woestyn Death Valley, Kalifornië. Die bewyse is ontdek in artefakte, groot heuwels wat deur antieke mense gebou is, piktogramme en rotstekeninge, en die mondelinge tradisies van inheemse Amerikaners. Meer inligting word gevind in die vroeë geskrifte van ontdekkingsreisigers. Sommige verhale is fantasties, soos verhale van reuse en groot vlieënde voëls, ander vertel van plekke wat nie weerlê kan word nie, soos die groot heuwel van Cahokia in Illinois en die verlate ruïnes by Mesa Verde, Colorado.
Deur die jare het sommige inligting verlore gegaan of geïgnoreer, plekke is deur die weer vernietig, heeltemal geërodeer of is dit geploeg of oorgebou deur mense wat weswaarts stoot. Tog is daar bekende verlore stede en beskawings, en waarskynlik ander wat nog gevind moet word.
Cahokia – Monks Mound deur Kathy Weiser-Alexander.
Cahokia Mounds People – Cahokia was die mees gesofistikeerde prehistoriese inheemse beskawing noord van Mexiko. Die stad Cahokia, Illinois, wat veral bekend was vir hul groot, mensgemaakte erde strukture, is bewoon van ongeveer 700 tot 1400 nC.
Greenland's Vikings – Erik the Red het 'n vloot van 25 bote gelei om Groenland te koloniseer in ongeveer 985 nC. Toe 'n ekspedisie in 1721 aankom, was daar egter niks anders as ruïnes nie.
Hidden City of Death Valley – Eeue lank is legendes van 'n ondergrondse stad en 'n ou ras in Death Valley in die Paiute Legend of the Kingdom of Shin-au-av vertel. Hierdie plek, wat 'God se land' of 'spookland' beteken, is 'n heilige plek vir die Paiute.
Verlore stad Etzanoa – Toe Spaanse ontdekkingsreisigers in 1601 deur die suidelike sentrale Kansas kom, kom daar 'n stad van 2 000 huise teë wat elk 10 mense kan huisves. Vir honderde jare kon argeoloë nie vind nie en twyfel daaraan dat wetenskaplikes bestaan. Dit het in 2017 verander toe die stad ongeveer 50 kilometer suidoos van Wichita gevind is.
The Lost Clovis Culture – The Clovis was 'n prehistoriese Paleo-Indiese volk wat vermoedelik die eerste menslike inwoners van Noord-Amerika was, wat 13.500 jaar gelede dateer.
Hoopbouers van Mississippi – Alhoewel die eerste mense ongeveer 12 000 jaar gelede die huidige Mississippi binnegekom het, het die vroegste belangrike fase van die bou van erdeheuwels in hierdie gebied eers 2100 jaar gelede begin.
Popham Colony of Maine – Dit was 'n kortstondige Engelse koloniale nedersetting wat in 1607 gestig is, net 'n paar maande na sy suksesvoller mededinger, Jamestown, Virginia. Die ligging het eeue lank verlore gegaan totdat dit in 1994 herontdek is. Dit is nou deel van die Popham Beach State Park.
Roanoke Island Colony – Roanoke Island, Noord-Carolina, was die tuiste van die Roanoke Colony uit die 16de eeu. Drie jaar later was elke man, vrou en kind weg.
Herskep Noorse langhuis, L 'Anse aux Meadows, Newfoundland, Kanada met vergunning van Wikipedia
The Vanished Anasazi – In ongeveer 700 vC het die Anasazi Indiane (Ou Puebloans) talle groot nedersettings in die suidweste gevestig. Teen die tyd dat Europese ontdekkingsreisigers opgedaag het, was die mense egter weg.
Hoe Amerika en Rusland China verloor het, 'n land wat nog nooit was nie
Stalin het China drie keer "verloor" - eers in 1927, weer in die middel 1930's en uiteindelik op 1 Oktober 1949, die dag toe Mao Tse -tung sy nuwe regime in Peking uitgeroep het. Dit was dieselfde dag toe ons China "verloor" het. Nikita Chroesjtsjof het dit tussen 1958 en 1960 weer vir Rusland verloor - en hierdie verlies lyk finaal, ten minste in die afsienbare toekoms.
Daar is twee soorte tyd, soos Graham Peck eens opgemerk het, een vir onsself, een vir China. Ons horlosies loop minute en sekondes, China is dekades en eeue lank. Op hierdie manier moet ons baie vinniger wees as die Chinese. Tog, eers in die 22ste jaar van die Mao -regime, in die nagloed van Ping -Pong -diplomasie en die aanbreek van president Nixon se nuwe China -beleid, begin ons die prys verstaan ​​wat ons betaal het om iets te "verloor" ons het nooit gehad nie.
Ook in Rusland het 'n pynlike beoordeling plaasgevind. Ek vrees dat hierdie Sowjet -herbeoordeling 'n meer makabere lig op ons ervaring plaas as wat sommige gemaklik sal vind. Waar ons die koste van China se 'verlies' bymekaar tel in verwoeste loopbane, heksejagte, die vergiftiging van die nasionale atmosfeer, verlamming van geleerdheid en diplomasie, en uiteindelik in die politieke trauma wat ons optrede so lank verlam het in Asië tel Rusland dit en nog meer - 'n tol in menselewens, die hele geslag China se hande is fisies uitgewis. Vermoor. Alles vir 'verlies' van 'n land wat nie Rusland gehad het nie.
Laat ek duidelik maak wat ek bedoel met Rusland se verliese van China. Ek bedoel die nederlaag en roetine van Stalin se pogings om die Chinese Revolusie te beheer toe Chiang Kai -shek die kommuniste in 1927 teëgekom, hulle slag, die rug van die beweging breek en die Russiese "adviseurs" onder Mikhail Borodin stuur, vlug vir hul lewens terug na Moskou. Ek bedoel die stille en private nederlaag deur Mao Tse -tung in 1935 van die "Russiese faksie" van die Chinese Kommunistiese party en hul Sowjet -medewerkers wat Stalin sorgvuldig in Moskou opgelei het en teruggestuur het na China om die swak, geleidelik herstelende Chinese oor te neem. Kommunistiese party.
Ek bedoel die toetreding tot mag van Mao Tse -tung, 1 Oktober 1949, as onafhanklike hoof van die Chinese kommunistiese party en soewereine leier van sy land ondanks die konsekwente (indien geheime) opposisie van Stalin. Ek bedoel uiteindelik die woeste en bittere skeuring tussen Moskou en Peking wat waarskynlik begin het tussen Chroesjtsjov en Mao tydens die groot vergadering van Kommunistiese partye in 1957 in Moskou en uiteindelik onherroeplik geword het tydens die Quemoy -Matsu -krisis in die somer, 1958, toe Chroesjtsjof het botweg geweier om Mao se aanvallende planne teen Taiwan te ondersteun.
Miskien het dit drie keer verloor, wat veroorsaak het dat Stalin met sulke wreedheid toeslaan. Miskien was dit sy eie geheime skuld en woede oor die bankrotskap van 'n beleid wat hy persoonlik uitgewerk en uitgevoer het in 'n poging om homself 'n beter revolusionêr van Komintern as Trotsky te bewys. Miskien was dit die totale kwesbaarheid van Moskou en China se hande. Immers, in 'n tyd toe ander met hul lewens betaal vir misdade wat slegs in die paranoïese gedagtes van die diktator en sy polisie bestaan ​​het, het China se spesialiste in Rusland - party, militêr, diplomaties, akademies - eintlik misluk in die taak wat was hulle gestel - om China 'n aanhangsel by die Sowjet -rewolusie te maak. Al wat nodig was, was om die skuldiges te noem en hulle natuurlik op die klassieke manier te kies uit die lys van diegene wat hul getroue bes gedoen het om die bevele wat Stalin uitgereik het, uit te voer.
Nie baie het die Amerikaanse en Russiese ervaring in China vergelyk of opgemerk hoe elkeen die ander verlig nie. Niemand het tot dusver opgemerk dat elke groot moondheid die verloop van die gebeure in China wou lei en beheer nie, en dat elke mag uiteindelik misluk het en, na mislukking, na sondebokke na binne gedraai het. Die les is welsprekend. Nie een van hulle kon sy wil oplê nie. Nie een van die twee het die evolusie van China wesenlik beïnvloed nie. Mislukking het noodlottige gevolge meegebring - nie soseer vir China of selfs vir die werklike outeurs van die beleid van die Sowjetunie of die Verenigde State nie, maar vir die manne in die veld wat beskuldig is van die uitvoering daarvan en, veral, die nasionale psige van beide lande. In Rusland het dit 'n oorblyfsel van morbide vrees en haat vir China in die Verenigde State van Amerika gelaat; dit het 'n volgehoue ​​verlamming van beleid en wil tot stand gebring, wat eers nou in die ontbinding is.
Ek weet al baie jare dat Stalin sy China -suiwering nie net tot die beroemde militêre bevelvoerders in die Verre Ooste soos Marshal Blyukher, genl. Langs mekaar met die nuwe nasionalistiese leërs van Chiang Kaishek en teen die Japannese in die onverklaarde oorloë van die 1930's.
Op 'n dag in die somer van 1953 het ek 'n ou vriend in Moskou teëgekom wat vir my gefluister het: 'Dink u nie Borodin moet 'n doodsberig in The Times hê nie?' Mikhail Borodin was die beroemde Russiese rewolusionêre agent wat in 1923 gestuur is aan dr Sun Yat -sen 's Kuomintang, wat saam met Chiang Kai -shek gewerk het en skaars met sy lewe ontsnap het toe Chiang die kommuniste in 1927 aangepak het. Ek het die nuus dadelik ingedien van Borodin se dood (my vriend het my vertel dat dit al in die Chinese pers verskyn het) en na 48 uur vertraging is dit deur die Sowjet -sensuur goedgekeur en is dit in The Times gepubliseer.
Borodin was vir my iets van 'n held. Ek het Vincent Sheean se "Persoonlike geskiedenis" gelees en het geweet van Borodin en Rayna Prohme en Bill Prohme, en ek het Borodin eintlik in Moskou ontmoet tydens die Tweede Wêreldoorlog, 'n spoggerige en somber figuur. Volgens my is hy gesterf gedurende die laaste verskriklike winter van 1953 net lank voordat Stalin self gesterf het, in 'n konsentrasiekamp naby Jakoetsk. (Daar word nou gesê dat Borodin in 1951 gesterf het, nie 1952 of 1953 nie.) Hy is vroeg in 1949 gearresteer toe hy en die paar China -hande wat die 1930's oorleef het, vasgevang was in 'n groot slot van gevangenisstraf en teregstelling.
Die ervaring van die Sowjet -China word uniek gemaak deur hierdie vlaag van terreur, wat aan die einde van die 1920's begin, 'n crescendo bereik in die 1930's, weer in die 1940's uitbreek en selfs in die laat 1960's 'n gedempte herlewing vind. x27s. Dit was toe die Sowjet -veiligheidspolisie die nuwe Institute of China Studies van die Akademie van Wetenskappe tydelik gesluit het nadat die Groot Onderbreking tussen Rusland en China openbaar geword het en grensbotsings langs die Sino -Sowjet -grense ontstaan ​​het. Hulle het Chinese geleerdes verbied om kontemporêre maoïstiese materiaal te hanteer om met buitelandse kollegas te skakel of selfs China -studiesentrums in Oos -Europa te besoek.
En dit is die volharding en herhaling van terreur, dekade na dekades, wat uiteindelik die merkwaardige memoires van Vera Vishnyakova -Akimova in 'n soort nekrologie verander.
"Die bladsye waarop sy herinner aan adviseurs en spesialiste in China, lees soos 'n oproep van die dooies," merk haar redakteur -vertaler Steven I. Levine op en voeg by: "Slegs deur 'n verbeelding kan ons wat die verdoofde effek van McCarthyisme ken, China -studies begin selfs die gevolge van Stalinisme vir Sowjet -China -studies begryp. "
Mev. Vishnyakova -Akimova is 'n oorlewende, eens 'n lewendige jong Russiese meisie, 'n taalstudent uit Moskou wat in 1925 van Vladivostok na China afgegaan het om by Borodin en die ander Russe aan te werk vir die Chinese Revolusie. Sy het haarself die taak opgelê om nie net van haar lewe as 'n jong vrou in 'n eksotiese land te skryf wat sy baie liefgehad het nie, maar ook om skuld te betaal aan haar verlore geslag - diegene wat slagoffers geword het in die een of ander dekade wat gevolg het.
'Dit is met hartseer dat ek die meeste van hierdie name skryf,' merk sy op, 'en onthou die verskriklike jare van die Stalinistiese onderdrukking (die einde van die 30's). Hoeveel jong en talentvolle Chinese spesialiste het omgekom, mans wat lojaal was aan die party en hul werk en wat die grondslag gelê het van die Sowjet -sinologie. "
Sy en haar man, 'n offisier op wie sy verlief geraak het in China, het oorleef - beslis nie sonder probleme en gevare nie. Maar vir die res? Daar is naam na naam - Konstantin Andreevich Kharnsky, professor aan die Eastern Institute in Vladivostok ("teen die einde van die 1930's is tragies gesterf"), die Manchuriër, Le Hsing ‐ ko, instrukteur by die Moscow Institute of Sinology ("by die einde van die 1930's is gearresteer en het omgekom ") Lyov Mik hailovich Karakhan, eenmalige minister van buitelandse sake van die Sowjetunie, wat in die 1930's Sergey Mikhailovich Tretyakov, skrywer van" Roar China ", gesuiwer het in die 1930's adviseur Georgy Borisovich Skalov (Sinani), ("Hy het die slagoffer geword van die stalinistiese onderdrukking vroeër as die ander. 1935 was sy noodlottige jaar").
En Anatoly Yakovlevich Klimov, 'n ou Bolsjewistiese en burgeroorlog -deelnemer ("In 1942 is hy onregverdig gearresteer en ses jaar in die kamp deurgebring") Albert Ivanovich Lapin, adjunk van Blyuker (geskiet in 1937, 'n jaar voor sy hoof) Vitovi Kazimirovich Putna, militêre adviseur in China, later militêre attaché in Londen, op 11 Junie 1937 geskiet) Lazar Isaakovich Penn, Sowjet -konsul in Kalgan en Changsha ("In 1937 is hy gearresteer en in ballingskap gesterf") NV Kuybyshev, broer van die eerste Sowjet -president en hoof van die Sowjet -sending in Suid -China (geskiet in 1937).
En Mira Sakhnovskaya, heldin van die burgeroorlog wat as 'n man aangetrek het, onderwyser by die Whampoa Military Academy, enigste vrou wat aan die Frunze Military Academy gestudeer het, moeder van 'n kind wat in China gebore is (gearresteer saam met 'n ander burgeroorlogheldin wat ook in China gedien het, albei gesterf tydens die suiwering van 1937) Yevgeny Andreevich Yakovlev, voormalige kolonel in die tsaarleër, dosent oor versterkings by Whampoa Academy (in 1931 gearresteer en drie jaar sonder verhoor in voorraad gehou) en selfs eenvoudige tegnici - die vlieëniers, Talberg en Remizyuk, die lugvaartwerktuigkundige Bazenau ("1937-38 was hul noodlottige jare").
Van L. M. Karakhan en Borodin, mev. Vishnyakova -Akimova skryf: "Wie sou kon weet watter wrede onregverdige lot hulle wag, dat hulle albei slagoffers van die stalinistiese onderdrukking sou word? '
Die indeks van mev. Vishnyakova Akimova se memoires bevat 148 name wat met vertroue met Rusland in China geïdentifiseer kan word. Minstens 43 hiervan het hul lewens verloor of lang termyn in die gevangenis of ballingskap gedien. In die gevalle van nog 30 is tronkstraf of teregstelling waarskynlik, maar kan nie heeltemal bevestig word nie. Dit dui aan dat ongeveer een uit elke drie mense in die Sowjet -China se hande - militêre manne, partytjiewerkers, diplomate, geleerdes en selfs eenvoudige werkers en chauffeurs - dood is of na konsentrasiekampe gegaan het. Van die militêre personeel me. Vishnyakova -Akimova sê taai: "Min van hulle het die onderdrukking van 1937-1938 oorleef. Die ander het klaargemaak. "
Dit alles hou natuurlik geen rekening met nie -dodelike verlies - verlies aan kundigheid, atrofie van China -studies, die vrees, verdraaiing, paranoia wat die woord "China" amper van die Sowjet -gedrukte bladsy laat verdwyn het. Borodin is eers in 1949 gearresteer. Maar nadat hy in 1927 uit China teruggekeer het, is hy "geskors van werk wat met China te doen het". Hy het twee dekades lank aangegaan as redakteur van Moscow News, 'n vervelige propaganda -blad in die Engelse taal, en is uiteindelik saam met al sy personeel sowel as sy ou vriend, Anna Louise Strong, gearresteer wat saam met hom die uittog uit China gemaak het in 1927. Sy was gelukkiger as hy. Gevang in die Lubyanka as 'n C.I.A. agent wat sy uit Rusland geskors is en uiteindelik verlede jaar in Peking oorlede is. Ek het gehoor dat Borodin ter dood veroordeel is, maar Stalin het dit na die tussenkoms van Peking tot lewenslange gevangenisstraf oorgeplaas.
Maar Borodin was slegs 'n besonder treffende voorbeeld van wat gebeur het met almal wat die ongeluk gehad het om met China verbind te wees. Soos die Sowjet -sinoloog, GV Efimov, in 'n artikel uit 1967 oor die Sowjet -historiografie in die Vestnik (Herald) van die Leningrad -universiteit opgemerk het, het politieke toestande in die vroeë 1930's so 'ongunstig' geword dat ernstige wetenskaplike studies 'vir 30 jaar uitgestel is. "
N. V. Nikiferov bevestig dit in sy "Soviet Historians on Problems of China" wat in 1970 in Moskou gepubliseer is. Nie 'n enkele doktorale proefskrif in Chinese historiese studies is tot 1953 verdedig nie, berig Nikiferov. Nie 'n enkele opstel oor die Chinese geskiedenis is tussen 1941 en 1948 in die Sowjetunie gepubliseer nie. 'N Aantal werke wat aan die einde van die 1930's en vroeë 1940's en 27's voltooi is, verskyn eers in die laat 1950's of vroeë 1960's, lank daarna hulle skrywers is in konsentrasiekampe dood.
Nikiferov het 'n bibliografie opgestel van Sowjetwetenskaplike werke oor China, met 982 boeke, artikels en monografieë wat gepubliseer is oor 'China -probleme' in die Sowjet -era. As ons die datums van publikasie afbreek (en die uitskakeling van werke van Lenin, Marx, ens., En ander wat voor 1920 verskyn), kry ons die volgende totale: 1920-29, 303 werke 1930-39, 177 werke 1940-49, 73 werke 195059, 92 werke 1960‐69, 183 werke.
Die opdroging is nog meer opvallend as die syfer vir die 1930's ontleed word. Slegs 19 artikels verskyn in die jare 1937, 1938 en 1939. Die grootste deel van die dekade se totaal verskyn in die eerste vier vooraf -suiweringsjare. Ná 1936 het die materiaal wat die hedendaagse Chinese aangeleenthede raak, eenvoudig verdwyn. Artikels oor die Chinese kommunistiese party en die Chinese Rooi Leër is nie meer gepubliseer nie. Niks oor die onderwerp is tussen 1944 en 1949 gepubliseer nie.
Selfs twintig jaar na die dood van Stalin het studies van die Sowjet -China nog nie herstel tot waar hulle voor die Groot Reiniging gestaan ​​het nie. In die relatief liberale 1960's verskyn minder as twee -derdes soveel werke as in die 1920's, en die totaal is swaar gevul met laat nekrologieë van gesuiwerde China -spesialiste, heruitgawes van vroeë werke en publikasies wat lankal onderdruk is. Trouens, mev. Vishnyakova -Akimova se volume, wat in 1965 in Moskou gepubliseer is, is 'n produk van 'n massiewe poging deur oorlewende sinoloë om die groot leë kolle in te vul. Dit is nie 'n maklike taak nie. Daar is nie baie oorlewendes nie. Die getuienis is erg erodeer deur die toenemende twis oor die beleid van Stalin en baie argiewe is steeds versigtig gesluit. En die groot konflik tussen China en Rusland help natuurlik nie.
Waarom is hierdie poging in die Sowjetunie aangewend? Op byna elke spesialisasiegebied - letterkunde, militêre aangeleenthede, botaniese wetenskap, industriële tegnologie - was daar 'n poging om die rekord reg te stel, na die beroemde toespraak van Khrushchev in 1956. Dit het deels gespruit uit humanitêre oorwegings. Gedeeltelik was dit 'n poging om die kontinuïteit op 'n gegewe gebied te herstel of selfs die grondslag te lê vir 'n nuwe beleid (soos in die biologie waar Lysenko se teenstanders die geleentheid gebruik het om die grondslag te lê vir Sowjet -toetrede tot die gebied van moderne genetika, molekulêre biologie, ens.). Die poging was nie sonder gevaar nie, veral sedert Chroesjtsjof in 1964 val, het die horlosies agteruit gedraai. Al hoe minder "rehabilitatiewe" werke verskyn nou, en wanneer dit gebeur, verdwyn sleutelfeite oor onderdrukking.
Maar op hierdie punt moet ons na die Verenigde State gaan. Ek het in so 'n besonderheid ingegaan om duidelik te maak wat in China gebeur het, om dit duidelik te maak dat Rusland byna 50 jaar gelede in 1927 China verloor het, in 1927, en diegene wat Stalin verantwoordelik gehou het, weer straf, toe Mao die Chinese party in 1935 en straf 'n nuwe ronde slagoffers, verloor weer in 1949 en straf weer die paar Chinese spesialiste wat nog lewe.
As honderde, duisende Russe vir hierdie 'verlies' met hul lewens betaal het, as die beleid van Rusland al jare lank deur opeenvolgende rampe in China geteister word - wat was dan die aard van ons eie groot China -ramp? Is ons suiwering van stapel gestuur weens die verlies van China aan Rusland? Het Rusland nie in 1949 'China' gewen nie? Was dit nie waaroor dit gegaan het nie? Dean Acheson verklaar in sy beroemde Witskrif van 30 Julie 1949:
'Die hart van China is in kommunistiese hande. Die kommunistiese leiers het hul Chinese erfenis versweer en in die openbaar hul onderdanigheid aan 'n vreemde moondheid aangekondig, Rusland [my kursief], wat gedurende die afgelope 50 jaar, onder tsare en kommuniste, die hardste in sy pogings was om sy beheer uit te brei die Verre Ooste. Die Kommunistiese regime dien nie hul [Chinese] belange nie, maar die van Sowjet -Rusland. Ons glo steeds dat die tragiese toekoms van China hoe tragies ook al mag wees en hoe genadeloos ook 'n groot deel van hierdie groot mense deur 'n party uitgebuit kan word in die belang van buitelandse imperialisme [my kursivering] uiteindelik die diepgaande beskawing en die demokratiese individualisme van China sal hulself weer bevestig en sy sal die vreemde juk gooi. "
Of, soos senator Joseph Mc ,. Carthy het op 30 Maart 1950 gesê: 'Dit was nie die Chinese demokrasie onder Mao wat China verower het soos Acheson, Lattimore en Jessup beweer het nie. Sowjet -Rusland het China verower [my kursief], en 'n belangrike bondgenoot van hierdie veroweraar was die klein linkse element in ons staatsdepartement. "
Of stel dit in die woorde van Dean Rusk, wat 'n jaar later, 18 Mei 1951, gepraat is: 'Ons erken nie die owerhede in Peiping vir wat hulle voorgee om te wees nie. Die Peiping -regime is moontlik 'n koloniale Russiese regering - 'n siaviese Manchukuo [my kursief] op groter skaal. Dit is nie die regering van China nie. Dit slaag nie die eerste toets nie. Dit is nie Chinees nie. "
Of, soos kapt Joseph Alsop, assistent van generaal Chennault, dit selfs vroeër (in Februarie 1945) eenvoudig en duidelik gestel het: "Ons is kinderagtig om aan te neem dat die Chinese kommuniste alles behalwe 'n aanhangsel van die Sowjetunie [my kursief] is. "
'N Mens lees hierdie stellings: 'n mens bestudeer die rekords van die 1945 -saak van Amerasia (waarin John S. Service en ander daarvan beskuldig is dat hulle geklassifiseerde dokumente aan die linkse tydskrif New York, Amerasia, oorgedra het). van vervolgings, aanklagte en teenvergoeding, navrae in die Senaat, huisvrae, verrigtinge van die staatsdepartement met verwarring wat voortspruit uit verwarring. Die verband van al hierdie sake - en die lank vergete Amerasia -saak sal net so goed dien as enige ander tipiese voorbeeld - lê in die aanname dat Amerikaanse amptenare en Amerikaanse beleid, geestelik (deur sameswering) of onwetend (deur domheid of "sagtheid") ") Het China in Rusland se wagwapens afgelewer.
Tog, gaan terug na die Sowjet -kant. Lees die verslag van die ongelooflike ramp van 1927, die totale bankrotskap van Stalin se beleid drie keer getoets, drie keer misluk, en daarna die suiwering, herhaling en herhaling van Stalin van byna elke man wat met China verband hou.
Sou hierdie rekord geen vaag kognitiewe waarnemer oortuig dat wat ook al in China gebeur, dit nie vir Moskou 'verlore' gaan nie?
As 'n mens hierdie werklikheid pas by die Amerikaanse mite van wat in China gebeur het, draai jy met 'n gevoel van afgryse weg. Daar lê ware waansin kliniese paranoia "The Cabinet of Doctor Caligari" op 'n wêreldwye skaal. Dit is geen spieëlbeeld -effek nie, die konsep wat geliefd is by moderne politieke wetenskaplikes, waarin twee supermoondhede mekaar sien optree as hul eie beeld.
Dit is eerder 'n kolossale voorbeeld van wat beter die Rashomon -effek genoem kan word - waarin elke groot mag dieselfde gebeurtenisse waarneem in 'n konteks wat so verdraai en anders is dat ons skaars kan glo dat hulle met een algemene verskynsel te doen het.
Vandag sal ons waarskynlik Amerikaanse paranoia oor China oor die ontslape senator Joseph McCarthy blameer. Maar dit is net nog 'n mite. Dit word welsprekend duidelik gemaak, eers deur Anthony Kubek, 'n jarelange protegé van die subkomitee vir interne veiligheid van die senaat, en daarna deur John S. Service, een van die belangrikste slagoffers van die subkomitee en van baie ander professionele eksorciste, dat McCarthy was, trouens, 'n parvenu, 'n Johnnycome -onlangs na die heksehag van China. Dit het lank, lank voor lank begin, voordat daar werklik 'n teken was van 'China se verlies' in 'n era toe die Tweede Wêreldoorlog nog aan die gang was. voor die dood van F.D.R.
Die wortels lê in 'n eenvoudige en verstaanbare debat tussen diegene wat van mening was dat die Verenigde State alle moontlike middele moet gebruik om die regime van Chiang Kai -shek te ondersteun, en sodoende in Asië te bewaar wat beskou word as 'n vriendelike en lojale bondgenoot, en diegene wat (korrek) geglo het dat die kans in die onvermydelike stryd tussen Chiang en Mao Mao met 'n marge bevoordeel het wat nie omgeswaai kon word nie as Amerikaanse ingryping op 'n skaal wat ooreenstem (indien nie meer nie) as die van ons totale ingryping in die Tweede Wêreldoorlog . U kan nie sê dat 'n kontroversie waarskynlik tot nasionale paranoia kan lei nie. 'N Rye in die vroeë stadiums wat baie van 'n' in 'argument was, grootliks tussen 'n ouer geslag van Chinese hande, wat Chiang ondersteun, en 'n' nuwe 'generasie wat op grond van waarneming ter plaatse gevoel het 'n groeiende skeptisisme oor die uithouvermoë van Chiang.
So het die lyne gestalte gekry in die maande voor Roosevelt se dood, die rusie wat toeneem in die beroemde "opstand" van die Chinese spesialiste in die departement van buitelandse sake in Chungking - 'n opstand nie teen Washington of die staatsdepartement nie, maar teen die aantreklike, tevergeefs, wispelturig, onkundig, egoïsties genl Pat Hurley, wat homself gesien het (soos Service duidelik maak) as die redder van China, die gesalfde vaartuig wat, met die steun van Stalin en Roosevelt, Chiang en Mao aan dieselfde tafel kon laat suip , wat Oklahoma warhoops in die proses uitstuur. Dit was toe snert en waansin nou.
Maar die histrioniese ry, wat Hurley elke laaste professionele diplomaat en China -spesialis, ongelukkig genoeg uit die Chungking -ambassade laat verwyder het, het die riglyne gestel. Die res het gevolg. Dit was Hurley wat die aanklagte van ontrouheid, kommunistiese simpatie (of nog erger) die eerste keer uitgespreek het. Die Amerasia -saak (waarmee Hurley geen verband gehad het nie) het op die hakke van die Hurley -ry gebreek. Die rooi haring van spioenasie en verraad is oor die China -pad geslinger. Maak nie saak dat 'n groot jurie teen die aanklag van diens teen 20-0 gestem het nie, ongeag dat die regering slegs een skuldige pleit in die saak gewen het (en dit deur bedrog). Die bal het gerol. Deur die jare sou dit opgevang word deur 'n ononderbroke reeks ondersoekers van die Senaat, lojaliteit van die staatsdepartement en demagoges.
Dit was jare voordat Joe McCarthy na die toneel beweeg het - eers in Februarie en Maart 1950. Nou word hy onthou en die res het in die skaduwee teruggesak. Hy het gesterf, maar die 'verlies' van China het voortgegaan om te spat en te kraak soos 'n rits vuurwerke.
McCarthy het Service nie sy werk gekos nie - ook nie die van John Paton Davies, John Carter Vincent, 0. Edmund Clubb of enige van die ander nie. In die meeste gevalle was dit die staatsdepartement self of ander regeringsagentskappe wat die vuil werk verrig het. (Daar was heksejagters baie wreedder in die geledere van die staatsdiens as in die senaat.) Selfs vandag nog, met McCarthy lank in sy graf, loop die subkomitee van die senaat se binnelandse sake voort, en dit was eers verlede jaar dat die massiewe tweetalige tome , "The Amerasia Papers: A Clue to the Catastrophe of China", saamgestel deur Anthony Kubek, verskyn in 'n laat poging om nuwe lewe te blaas in die dwaalleerjagte van twee dekades tevore. Die regering se drukkantoor het op 'n wonderlike manier geadverteer in hierdie woorde: "Hierdie dokumente lees soos 'n spioenasieriller, maar is nog interessanter, want dit is waar." Wat die "waarheid" -inhoud van die Kubek -konsentrasie betref, dien die feitelike uiteensetting van Mr. Service as 'n uitstekende termometer.
Maar soos meneer Service toegee, het Kubek onbewustelik 'n groot bydrae gelewer tot die oorsaak van China -kennis. Hy het uit die beslag gelê op dokumente in die departement van justisie 'n ongeëwenaarde versameling van die briljante verslae wat Service en die ander uit China ingedien het - veral hul merkwaardige versendings van Yenan, hul onderhoude met Mao en Chou En -lai, hul beoordeling van die Chinese Rooi leër en sy leiers soos Chu Teh.
Sonder die Kubek -versameling sou ons nog steeds vir baie van hierdie materiaal ontsnap. Daar is beslag gelê op die diens, daarna teruggestuur en daarna deur die staatsdepartement "verlore" gegaan. Sommige daarvan word steeds noukeurig geklassifiseer en Service self het geen kopieë van baie van die koerante gehad nie. Dit is egter in 'n sekere sin 'n geringe punt (hoewel dit natuurlik nie geld vir mans soos Service nie, wie se lewens verdraai is deur die oefening in nasionale histerie).
Ek wil nie die belangrikheid van die waarnemings van mans soos Service, Davies, Vincent en al die ander onderskat nie. Vandag na die skouspelagtige nuwe Nixon China -beleid, kyk ons ​​na die verslae van gesprekke 25 jaar gelede in Yenan tussen Mao, Chou En -tai, Lin Pao, Chu Teh en die klein Amerikaanse groep wat by die kommunistiese hoofkwartier verbonde was asof ons gestruikel het op 'n skatkis van versendings vanaf Mars.
Hier vind ons al hierdie verre en geheimsinnige figure, skielik lewendig, menslik, lewendig, bespreek hul hoop, hul aspirasies, hul voorkeure en afkeure, herinner hulle oor die toekoms en die moontlikheid van langdurige intieme betrekkinge met die Verenigde State , wat hulle vir China hoop, beoordeling van Chiang Kai -shek en soms van die Russe - 'n goudmyn van praktiese, intelligente, onthullende inligting, presies wat die beleidmaker in Washington in 1944 of 1945 (of 1971) moet hê om intelligente besluite te neem. Dit is alles daar en is vandag so vars en interessant soos dit 25 jaar gelede moes gewees het.
So wat het gebeur? Waarom het die Withuis en die staatsdepartement, en inderdaad ons almal as 'n nasie, so gewelddadig gekant teen die werklikheid van China en selfs nog heftiger teen die skrywers van die memorandums, ons eie gekose agente op die toneel wat hul uiterste bes gedoen het om ons te vertel wat gebeur het? Waarom het ons ons China -hande gesmeer, die loopbane van sommige verwoes, miskien twee dosyn uit die buitelandse diens verdryf, sommige openlik, sommige skuins, en die loopbane van nog drie of vier tellings uit verband geruk?
Waarom het ons ons akademiese departemente verwoes en China -studies vir byna 10 jaar laat verdwyn totdat 'n merkwaardige Ford Foundation -program stadig begin word om hulle weer lewendig te maak? Waarom het ons ons reserwes van regeringskundigheid "gemors" tot die punt dat ons tien dekades gelede slegs drie mans van die staatsdepartement gehad het met beide die Sowjet- en China -agtergrond (en een hiervan nog steeds 'n student wat gegradueerde werk neem, en nog een baie, baie jong offisier)?
U sal tevergeefs 'n verstaanbare antwoord in enige van hierdie volumes soek. Kubek, wat tot die uiterste steun in sy steun aan die duiwel -teorie, wat 'n geloofsartikel was in die ononderbroke lyn van Hurley -McCarthy -Sourwine, meen dat ons trauma die skuld was van kommuniste en pro -kommuniste in die staatsdepartement.
Hy sluit af: "Toe die Verenigde State onbewustelik die verkeerde kant bygestaan ​​het om beheer oor China te verkry, het Korea en Viëtnam onvermydelike betrokkenheid by die nasie geword wat die leiding in die vrye wêreld moes aanneem. Die geskiedenis sal dit so eenvoudig stel.
'Die Amerikaanse regering het sy beleid in China in 1945 verander, wat sy tragiese fout gemaak het op die oomblik dat die Amerasia -saak opslae gemaak het. Net soos hierdie dokumente van die Tweede Wêreldoorlog 'n aanduiding gee van die katastrofe wat China 'n paar jaar later teëgekom het, so sal die Amerikaanse papiere onweerstaanbaar verband hou met die huidige verwarring van die Amerikaanse beleid in die Verre Ooste. "
Nie veel toeligting in Kubek nie. Net bevestiging van 25 -jarige vooroordele.
Diens kom 'n bietjie nader, maar sy klem lê steeds op wat moontlik was. Hy meen dat 'n onafhanklike Amerikaanse beleid in China aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog die burgeroorlog kon voorkom of die lengte en vernietigendheid daarvan kon verminder, en ons sou nie aan die verloorkant gebind gewees het nie. Hy meen dat ons 'saamleef met 'n volkome onafhanklike nasionalistiese Mao Tse -tung nie heeltemal onmoontlik gevind het nie'.
"Teen die einde van sy kort uitstappie in die geskiedenis van die betrekkinge tussen die VSA en China, maak dr. Kubek die verklaring: Toe die Verenigde State onbewustelik die verkeerde kant bygestaan ​​het om beheer oor China te verkry, het Korea en Viëtnam onvermydelik geword. 'n hersiening: 'As die Verenigde State in 1945 'n paar van sy illusies oor China kon afskaf, kon verstaan ​​wat in daardie land gebeur en 'n realistiese beleid in Amerika se eie belange kon aanvaar, sou Korea en Viëtnam waarskynlik nooit gebeur het. 'Ek sou selfs min dividende bygevoeg het. Ons sal nie steeds gekonfronteer word met 'n onoplosbare Taiwan -probleem nie. Daar sou inderdaad nooit 'n Taiwan -probleem gewees het nie, want ons sou China nie 'verloor' het nie. '
U kan met Service saamstem, maar u kan steeds die verlies van die histerie wat ons in die jare na 1944-1945 oorwin het, verduidelik. Een verduideliking is deur Dean Acheson probeer, wat so naby kan kom as wat ons ooit sal kom. Acheson het in die witskrif gesê dat "die onheilspellende gevolg van die burgeroorlog in China buite die beheer van die Amerikaanse regering was. Niks wat hierdie land binne die redelike perke van sy vermoë gedoen het of kon doen nie, kon die gevolg hê dat niks wat deur hierdie land ongedaan gelaat is, daartoe bygedra het nie. Dit was die produk van die Chinese magte. "
Min (behalwe moontlik Kubek) sou vanuit die perspektief van 25 jaar hierdie Achesoniese wysheid in die gedrang bring. Maar, soos meneer Acheson verlede jaar opgemerk het in die tweede bundel van sy memoires, "Present at the Creation", was hierdie gevolgtrekking "onaangenaam vir gelowiges in die Amerikaanse almag, aan wie elke doel wat nie bereik is nie, slegs verklaar kan word deur onbevoegdheid of verraad."
Soos Joseph McCarthy dit op 9 Februarie 1950 in Wheeling, W.Va, gestel het: "Hoe kan ons rekenskap gee van ons huidige situasie, tensy ons glo dat mans hoog in hierdie regering saamwerk om ons in 'n ramp te bring? Dit moet die produk wees van 'n groot sameswering op so 'n groot skaal dat dit enige vorige onderneming in die geskiedenis van die mens kan verdwerg. "
Gebeurtenisse van groot omvang genereer emosies op grootse skaal. Op sulke tye is ons gedagtes geneig om eenvoudige, pragmatiese antwoorde te verwerp. Dit lyk banaal in vergelyking met die omvang van die gebeure. So kan die byna onmiddellike gewilde entoesiasme vir massiewe sameswering verduidelik word as die antwoord op die moord op John F. Kennedy. (Daar was 'n soortgelyke gewilde reaksie in die geval van Lincoln.) Wat ook al die feitelike verduideliking aangebied word, dit lyk te eenvoudig, te gemeen, behalwe die majesteit van die gebeurtenis. China was die oudste, die grootste van die nasies, wat altyd met geheimsinnigheid en mistiek beskou is. Dit was vir ons maklik om te glo dat verraad op groot skaal betrokke moet wees. (Net soos dit vir Stalin maklik was om die ding te glo.)
Uit hierdie nasionale sielkunde, gemanipuleer deur die gepraat van klein eksorciste wat in die patroon van Hurley en McCarthy ontstaan ​​het, is die China -tragedie opgestel. En uit hierdie trauma kom die tragiese politieke gevolge - die 'les van China' soos Daniel Ellsberg dit noem - die spel om van elke administrasie na die volgende die probleem van die hantering van Asië oor te dra, want 'dit is nie 'n goeie jaar om te verloor nie Asië vir die kommuniste " - 'n maksimum, soos Ellsberg dit stel" getatoeëer op die vel van politici en burokrate. "
Dit was 'n les wat Truman en Acheson toegepas het op Suidoos -Asië. Dit is toegepas deur Eisenhower en Dulles. Deur Kennedy en Rusk. Deur Johnson en Rusk. Dit was asof China met sy oneindigheid, sy vreemde en noodlottige geskiedenis 'n donker en giftige wêreld geword het, dodelik vir die individu sowel as die regering. Wie China aangeraak het, het tragiese gevolge gehad, of dit nou Borodin en Bluykher was, vir Rusland opgetree het, of Stillwell and Service, vir Amerika. En ongeag wat Stalin gedoen het, hy kon China nie tot sy voordeel keer nie. Dulles of Rusk kon ook nie. Sodat dit uiteindelik, soos Barbara Tuchman, dit stel "China het haar eie gang gegaan asof die Amerikaners nog nooit gekom het nie." Of die Russe.
Die waarheid is dat China niemand anders as China kon verloor nie, behalwe China. En China - soos ons lankal begin sien - het haarself gevind, net soos deur die eeue heen, na die 100 nasionale krisisse, die eindelose opeenvolging van rampe en prestasies waaruit sy bestaan duisende jare van nasionale bestaan.
Vandag, meer as 20 jaar nadat ons besluit het om 'die stof te laat sak' voordat ons 'n nuwe China -beleid aanpak, het ons oë moontlik genoeg geword om die grootsheid van die nuwe China 's -argitektuur te sien. Wat Rusland betref, met illusies, psigiese afwykings en perseptuele verwringings wat baie groter is as ons s'n, is die dag van die werklikheid dalk nog ver.
Ons trotse geskiedenis
Algonquian is die naam van die kultuurlinguistiese groep wat baie "stamme" insluit, waarvan die Algonquins een is. Trouens, die Algonquiaanse taalgroep is versprei oor 'n uitgebreide gebied buite die Ottawa -rivier, wat moontlik oor 'n belangrike deel van Noord -Amerika strek en bestaan ​​uit talle nasies wat verband hou met taal en gebruike. Ander lede van die Algonquiaanse kultuur-/taalgroep is onder andere Mississauga, Ojibwe, Cree, Abenaki, Micmac, Malecite, Montagnais en die Blackfoot.
WAT BETEKEN 'ALGONQUIN'?
Die bron van die woord Algonquin is onduidelik. Sommige sê dat dit afkomstig is van die Malecite -woord wat beteken dat hulle ons familielede is, wat sou suggereer dat Algonquins deel was van 'n breë groep inheemse mense. Ander sê Algonquin beteken 'n plek waar visse en paling uit die boog van 'n kano gespeel kan word. 'N Ander interpretasie is diegene wat dans. "
Op die webwerf van die Canadian Museum of Civilization in Hull, Quebec, staan:
Die aankoms van Europeërs het die lewe van die Algonquins, die inheemse mense wat destyds in die Ottawa -vallei gewoon het, ernstig ontwrig. Teen die middel van die sewentiende eeu is verskeie dodelike siektes aangebring, en 'n groot aantal Algonquins het omgekom. Stryd met die naburige Five Nations Iroquois Confederacy vir die beheer van waterroetes na die ryk bonthulpbronne van die binneland het politieke intrige en gewapende konflik tot gevolg gehad. Saam het hierdie faktore die lewenswyse van die Ottawa -vallei Algonquins vir ewig verander. "
DIE KOMING VAN EUROPEES
Die Algonquins was aan die Ottawa -rivier en sy sytakke toe die Franse die gebied binnekom. Samuel de Champlain het in 1603 kontak gemaak met die Algonquins kort nadat hy die eerste permanente Franse nedersetting aan die St. Lawrence by Tadoussac gevestig het. In 1610 vergesel Algonquin -gidse Étienne Brûlé op sy reise na die binneland van Kanada.
Dit was die begin van diepgaande betrokkenheid van die Algonquins by die Franse in die bonthandel. Elke pelshandelaar, wat gehoop het om die binneland van Kanada suksesvol te verken, berei hom voor op die reis deur hom vertroud te maak met die Algonquin -taal, aangesien dit erken is as die worteltaal vir baie ander Aboriginale tale.
Vandag bestaan ​​die politieke grens tussen Quebec en Ontario, maar in daardie dae, soos vandag, het Algonquins aan weerskante van die Ottawa -rivier gewoon. In hierdie vroeë dae was hulle semi-nomadies en het hulle van die een plek na die volgende beweeg op soek na kos uit jag, vang, visvang en versamel.
Reis was te voet en per kanoberk in die somermaande en in die winter rodelbane en sneeuskoene. Kleredrag en tente is gemaak van dierevelle, hoewel tente, ook bekend as wigwams, soms van berkbas gemaak is. Gedurende die somermaande het groepe langs die rivier bymekaargekom om te hengel, te jag en te kuier. Toe die winter aanbreek, versprei groepe in kleiner jagkampe wat uit groot gesinne bestaan. Die klimaat was erg en hongersnood was nie ongewoon nie.
Toe hy die Algonquins die eerste keer in Quebec ontmoet, was Samuel de Champlain so beïndruk met die pelse van die Algonquins dat hy die St. Lawrence so ver wes as die Lachine Rapids verken het. Champlain het kort daarna na Frankryk vertrek, maar met sy terugkeer in 1608 het hy sy pelshandel onmiddellik stroomop na 'n nuwe pos verskuif om die afstand wat die Algonquins moes aflê, te verkort.
Champlain het in 1613 en 1615 weer Algonquins in die grondeisgebied raakgeloop toe hy op die Ottawa -rivier gereis het. Champlain het in 1613 en 1615 weer Algonquins in die grondeisgebied raakgeloop toe hy op die Ottawa -rivier gereis het. Hulle het in streeksgroepe gewoon rondom die Madawaska, Muskrat Lake, Morrison Island, langs die Ottawa -rivier bo en onder Morrison Island, en ook langs die Mattawa tot by die Lake Nipissing. Die kaart van die National Atlas of Canada "Canada Native People 1630" wat in 1988 gepubliseer is, toon streeksgroepe van Algonquin in die grondeisgebied, insluitend die Matouweskarini, Keinouche (Quenongein), Ottagoutouemin, Onontcharonon en Nipissings by Lake Nipissing.
Champlain was angstig om verdrae te sluit met die Algonquins en hul Montagnais -bondgenote, wat albei verbonde was teen die gevreesde Iroquois -konfederasie. Die Vyf Nasies van die Iroquois Konfederasie het Mohawks, Oneida, Onondaga, Cayuga en Seneca ingesluit, waarna die Tuscarora later by hulle aangesluit het om die Sesnasies te word.
Champlain was van mening dat 'n verdrag met die Algonquins die mededinging van sy Europese mededingers, wat veral die Nederlanders was, maar ook die Engelse sou verhinder. Die Algonquins, Montagnais en hul Huron -bondgenote was huiwerig om hulself te verbind tot die lang, gevaarlike reis na handelsposte noord van die Ottawa -rivier, tensy die Franse bereid was om hulle te help in hul oorlog teen ander lede van die Iroquois Confederacy. Hierin het die Franse ondersteuning gebied en groot kommersiële geleenthede gekry.
Bont van die Groot Mere het in die daaropvolgende jare deur die Ottawa- en St. Lawrence -riviere na die Franse gestroom, en die Algonquins en hul bondgenote het die Ottawa- en St. Lawrence -valleie oorheers. Die Iroquois bly egter 'n konstante bedreiging, en toe hulle die handel en vriendskap van die Algonquins wen, het die Franse 'n gevaarlike vyand vir hulself gemaak.
Dit het nie lank geduur voordat die fokus van die pelshandel verder weswaarts beweeg het nie, want die Franse het al geleer van die vanggebiede in die weste wat beheer word deur die Hurons, wat Algonquin -bondgenote teen die Iroquois was. Die hoeveelheid en kwaliteit van die pels wat by die Hurons beskikbaar was, kon nie geïgnoreer word nie, en in 1614 onderteken die Franse en Hurons 'n formele verdrag van handel en alliansie in Quebec.
DIE OPBRENG VAN DIE IROQUOIS
Die jaar daarna het Champlain sy tweede reis op die Ottawa -rivier onderneem na die Huron -dorpe suid van Georgian Bay. Terwyl hy daar was, het hy deelgeneem aan 'n Huron-Algonquin-aanval op die dorpe Oneida en Onondaga (hierdie stamme was deel van die Iroquois Nation Confederacy), wat in die gedagtes van die Iroquois bevestig het (as hulle nog twyfel) dat die Franse hulle vyande was .
Die Iroquois, wat deur die Algonquins, Montagnais en Hurons uit die St. Lawrence -vallei verplaas was voordat die Franse na Noord -Amerika gekom het, het hul verlies van hierdie gebied nooit as permanent aanvaar nie. Die Iroquois het teen hierdie tyd die bever in hul tradisionele tuisland uitgeput en benodig ekstra jaggebied om hul posisie by die Nederlanders te behou, wat op daardie stadium hul aankope deur die moderne New York vervoer het. Hulle onvermoë om aan die vraag na bever te voldoen, was die rede waarom die Nederlanders in 1624 probeer het om handel te dryf met die Algonquins en Montagnais.
Vir die Iroquois was die duidelike rigting van uitbreiding noord, maar die alliansie van die Hurons en Algonquins met die Franse het dit onmoontlik gemaak. Die Iroquois het eers diplomasie probeer om toestemming te verkry, maar die Hurons en Algonquins het geweier, en met geen ander oplossing beskikbaar nie, het die Iroquois oorgegaan tot geweld.
Teen 1630 het die Algonquins en Montagnais Franse hulp nodig gehad om die indringer te beveg, maar dit was nie beskikbaar nie. Sir David Kirke, wat voordeel trek uit 'n Europese oorlog tussen Brittanje en Frankryk, het Quebec in 1629 verower, en die Britte het Kanada tot 1632 gehou toe dit deur die Verdrag van St. Germaine en Laye na Frankryk teruggekeer is.
Hierdie drie jaar was 'n ramp vir die Franse bondgenote. Aangesien hul eie handel met die Nederlanders nie geraak is nie, kon die Iroquois hul gebiedsverliese in die St. Lawrence -vallei omkeer. Hulle het die Algonquins en Montagnais uit die boonste St. Lawrence gery.
AFDELING VAN ALLIES
Toe hulle in 1632 na Quebec terugkeer, het die Franse probeer om die vorige magsbalans langs die St. Lawrence te herstel deur vuurwapens aan hul bondgenote in Algonquin en Montagnais te verskaf. Die aanvanklike verkope was egter beperk tot Christelike bekeerlinge wat die Algonquin geen werklike voordeel gebied het nie. Die rondgaande Algonquin -orkeste het bewys dat hulle bestand was teen die aanvanklike sendingpogings van die Black Robes, en die Jesuïete het eerder op die Montagnais en Hurons gekonsentreer.
Maar die moeilikheid het voortgeduur namate die Algonquins verdeeldheid onder mekaar ontwikkel het oor godsdiens. Die Jesuïete gebruik nie die lokmiddel van vuurwapens om te help met die omskakeling nie. Baie Algonquin -bekeerlinge tot die nuwe godsdiens verlaat die Ottawa -vallei en vestig hulle eers by Trois Rivieres en daarna Sillery. Dit het die belangrikste groep tradisionele Algonquins verswak wat die handelsroete deur die Ottawa -vallei verdedig het. Die gevolge het vinnig duidelik geword.
Die Nederlanders het daarop gereageer dat die Franse hul inheemse bondgenote met groot bewapen het
verkoop van vuurwapens aan die Mohawks, wat hierdie wapens aan die
ander Iroquois, en die bonthandel het ontaard in 'n wapenwedloop. Na sewe jaar van toenemende geweld, is 'n vrede gereël in 1634. Die Algonquins het hierdie tydperk gebruik om met die Nederlanders in New York handel te dryf, 'n besliste "no-no " wat die Iroquois betref, en die oorlog hervat .
'N OORLOG TUSSEN STAMME
Verswak deur die vertrek van Christelike bekeerlinge na Trois Rivieres en Sillery, kon die Algonquins nie die aanslag wat daarop gevolg het, stop nie. Iroquois -aanvalle, gedurende 1636 en 1637, het die Algonquins verder noordwaarts in die boonste Ottawa -vallei gedryf en die Montagnais ooswaarts na Quebec gedwing. Slegs 'n pokke -epidemie, wat gedurende 1634 in New England begin het en daarna na New York en die St. Lawrence -vallei versprei het, het die gevegte vertraag.
'N Ware toename in vyandelikhede het in 1640 plaasgevind toe Britse handelaars aan die Connecticut -rivier in die weste van Massachusetts probeer het om die Mohawks van die Nederlanders te lok met gewere. Die Nederlanders het hierop gereageer deur aan die Mohawks (en dus die Iroquois) soveel van die nuutste vuurwapens van hoë gehalte te voorsien as wat hulle wou.
Sommige stamme van Algonquin, soos die Weskarini langs die onderste Ottawa -rivier, moes hul dorpe verlaat en noord en oos trek. Teen die lente van 1642 het die Mohawks en hul bondgenote daarin geslaag om baie groepe Algonquins en Montagnais heeltemal uit die boonste St. Lawrence- en onderste Ottawa -riviere te verdryf, terwyl ander bondgenote (Seneca, Oneida en Onondaga) in die weste teen die Hurons geveg het. .
Om die reisafstand vir Huron- en Algonquin -handelaars te verkort, het die Franse in 1642 'n nuwe pos in Montreal gevestig (Ville Marie). Dit het egter net gelyk asof dit sake net erger maak. Die Iroquois het gou oorlogspartye noord na die Ottawa -vallei gestuur om die kanonvlote Huron en Algonquin aan te val wat bont na Montreal en Quebec vervoer het. Ander terugslae met die Algonquins en Hurons het die Franse pelshandel heeltemal tot stilstand gebring, en Charles Huault de Montmagmy, die opvolger van Champlain, het weinig ander keuse as om vrede te soek.
'N OOMBLIK VAN VREDE
Montmagmy het uiteindelik ingestem tot 'n verdrag wat die Franse toelaat om hul bonthandel te hervat, maar dit bevat 'n geheime ooreenkoms wat Franse neutraliteit vereis in toekomstige oorloë tussen hul Algonquin- en Huron -bondgenote en die Iroquois. Hierdie ooreenkoms was in ruil vir 'n Mohawk -belofte om hulle te weerhou van aanvalle op die dorpies Algonquin en Montagnais waar die Jesuïete missies gehad het.
Daar was 'n pouse in die gevegte waartydens Huron en Algonquin pelse in ongekende hoeveelhede ooswaarts na Quebec gestroom het, terwyl die Iroquois hul pogings hernu om die toestemming van die Hurons te kry om noord van die St. Lawrence te jag. Na twee jaar van mislukte diplomasie geweier, het die Iroquois tot totale oorlog gewend, maar hierdie keer met die versekering dat die Franse neutraal sou bly. Die Mohawks het gekies om die onderskeid tussen Christelike en nie-Christelike Algonquins te ignoreer en het in 1647 byna 'n groep naby Trois Rivieres uitgeroei.
Die Iroquois oorval en vernietig die Hurons. Gedurende 1650 is die oorblywende Algonquins in die boonste Ottawa -vallei aangeval en oorval. Daar is bewyse dat sommige Algonquins in die oploop van die syriviere gebly het. Gedurende die daaropvolgende jare het die Franse probeer om hul bonthandel voort te sit deur inheemse handelaars te vra om hul pelse na Montreal te bring. Iroquois-oorlogspartye het gedurende die 1650's en 60's oor die lengte van die Ottawa-rivier getrek, wat reis uiters gevaarlik gemaak het vir almal wat nie deel was van groot, swaar gewapende konvooie nie.
SEWE VUURDE VAN CAUGHNAWAGA
Teen 1664 het die Franse besluit dat hulle genoeg gehad het om voortdurend in vrees vir die Iroquois te lewe. Die aankoms van gereelde Franse troepe in Quebec daardie jaar en hul daaropvolgende aanvalle op dorpe in die Iroquois -tuisland het in 1667 'n blywende vrede gebring.
Dit het nie net Franse handelaars en sendelinge in staat gestel om na die westelike Groot Mere te reis nie, maar het baie van die ander Algonquins toegelaat om geleidelik na die Ottawa -vallei terug te keer. Gedurende die volgende vyftig jaar het die Franse handelsposte vir die Algonquins in Abitibi en Temiscamingue aan die noordkant van die Ottawa -vallei gevestig. Daar is ook missies by Ile aux Tourtes en St. Anne de Boit de Ille gebou, en in 1721 het Franse sendelinge ongeveer 250 Nipissings en 100 Algonquins oortuig om by die 300 Christian Mohawks by die Sulpician -sendingdorp Lake of Two Mountains (Lac des Deux Montagnes) aan te sluit ) net wes van Montreal.
Die Algonquin -bekeerlinge het meestal net gedurende die somer by Oka gebly en hul winters deurgebring op hul tradisionele jaggebiede in die boonste Ottawa -vallei. Hierdie reëling het die Franse goed gedien, aangesien die Algonquin -bekeerlinge in Oka noue bande met die noordelike bande onderhou het en die binnelandse krygers kon versoek om by hulle aan te sluit in geval van oorlog met die Britse en Iroquois League.
Al die bekeerlinge van Algonquin was verbind tot die Franse saak deur 'n formele alliansie wat bekend staan ​​as die Seven Nations of Canada, of die Seven Fires of Caughnawaga. Lede sluit in: Caughnawaga (Mohawk), Lake of the Two Mountains (Mohawk, Algonquin en Nipissing), St. Francois (Sokoki, Pennacook en New England Algonquian), Becancour (Eastern Abenaki), Oswegatchie (Onondaga en Oneida), Lorette (Huron) en St. Regis (Mohawk).
DIE STIGTING VAN BRITSE BEHEER
Die Algonquins het belangrike Franse bondgenote gebly totdat die Franse en Indiese oorlog, soos die sewejarige oorlog in Noord-Amerika bekend was (1755-63). Teen die somer van 1760 het die Britte Quebec verower en was hulle naby aan die laaste Franse vesting in Montreal. Die oorlog was verby in Noord -Amerika, en die Britte het die wedloop om beheer oor Noord -Amerika gewen. In die middel van Augustus het die Algonquins en agt ander voormalige Franse bondgenote met die Britse verteenwoordiger, sir William Johnson, vergader en 'n verdrag onderteken waarin hulle ooreengekom het om neutraal te bly in toekomstige oorloë tussen die Britte en die Franse.
Dit het die lot van die Franse in Montreal en Noord -Amerika verseël. Na die oorlog het Johnson sy invloed met die Iroquois gebruik om die Iroquois League en die Seven Nations of Canada saam te voeg tot 'n enkele alliansie in Britse belang. Die groot grootte van hierdie groep was 'n belangrike rede waarom die Britte in 1763 die Pontiac -rebellie om die Upper Great Lakes kon verpletter en die onrus wat die inbraak van wit setlaars in die Ohio -land in die daaropvolgende jare veroorsaak het, kon onderdruk. Hierdie groot grootte was ook 'n faktor in die besluit van King George om te verklaar dat die Indiese gebied vir ewig gebruik moet word.
Johnson sterf skielik in 1774, maar sy nalatenskap het voortbestaan, en die Algonquins het saam met die Britte geveg tydens die Amerikaanse Revolusie (1775-83) wat deelgeneem het aan die St. Leger 's-veldtog in die Mohawk-vallei in 1778. Die tuisland van Algonquin was veronderstel om beskerm teen beskikking deur die proklamasie van 1763, maar nadat die rewolusie in 'n rebelle -oorwinning geëindig het, het duisende Britse lojaliste (Tories) die nuwe Verenigde State verlaat en hulle in Bo -Kanada gevestig.
'N VERLIES VAN LAND
Om grond vir hierdie nuwelinge te voorsien, het die Britse regering in 1783 gekies om die Algonquins in die onderste Ottawa -vallei te ignoreer en dele van Oos -Ontario van Mynass, 'n hoof van Mississauga (Ojibwe), gekoop. Desondanks het Algonquin-krygers tydens die oorlog van 1812 (1812-14) langs die Britte geveg en gehelp om die Amerikaners te verslaan tydens die Slag van Chateauguay. Hul beloning vir hierdie diens was die voortgesette verlies van hul grond aan individuele grondverkope en inbreukmaking deur Britse immigrante wat die vallei binnegaan.
Die erger slag het plaasgevind toe die Britte in 1822 die Mississauga naby Kingston aan die Ontariomeer kon aanroep om die meeste van die tradisionele Algonquin -grond in die Ottawa -vallei te verkoop. En vir 'n tweede keer het niemand die moeite gedoen om die Algonquin te raadpleeg wat nooit hul aanspraak op die gebied afgestaan ​​het nie, maar nog steeds niks uit die verkoop daarvan gekry het nie.
Verdere verliese het gedurende die 1840's plaasgevind toe houtbelange in die Upper Ottawa -vallei ingetrek het. Wetgewing in 1850 en aankope deur die Kanadese regering het uiteindelik nege reserwes in Quebec gevestig. 'N Tiende in Ontario is in 1873 gestig by Golden Lake (nou bekend as Pikwàkanagàn) vir die gebruik en besetting van Algonquin. Hierdie reservate het slegs 'n klein deel van die oorspronklike tuisland van die Algonquins verseker.
Algonquins woon steeds aan die Ottawa -rivier en sy sytakke. Dit sluit in die Algonquins van Pikwakanagan First Nation en die Algonquin -gemeenskappe van Antoine, Bonnechere, Greater Golden Lake, Kijicho Manito Madaouskarini, Mattawa/North Bay, Ottawa, Shabot Obaadjiwan, Snimikobi en Whitney and Area. Lees hier meer oor die Algonquins in die huidige Ontario.
Die volgende historiese dokumente kan u sien en aflaai:
Kyk die video: криминальная обстановка в Канаде, убит мафиози. Правительство отнимает оружие у граждан. (Januarie 2022).