Dave Pepler blog: 'Vyftien botteltjies vreugde'
JY LEES NOU Dave Pepler blog: 'Vyftien botteltjies vreugde'
Toe ek ? kind was het vroue op weeksdae na poeier geruik en Sondae na 4711 Eau de Cologne.
Daar was 'n apteek skuins oorkant die kerk, en hier, in 'n enkele glaskas, was die blikkies, bottels en dosies wat die geur van die biduur, die skoudans en die kerkbazaar bepaal het. Op hierdie dae het die tannies geruik na Yardley se Red Roses, Evening in Paris of soms na Goya se Black Rose. Sovêr ek kan onthou, het niemand in ons dorp na parfuum geruik nie, ten minste nie na ware parfuum nie.
Waar ons dorp ontbreek het aan parfuum, het die uitbundige tuine opgemaak met 'n geurpallet soos min. Ons dorp was geseënd met formidabele tuiniers wat die Kleinkaroo makgemaak het met bergwater uit leivore, tuisgemaakte kompos en sweet. "Deurmekaartuine" het my ouma hulle genoem; 'n mengsel van die streng formele (soos dit 'n gereformeerde gees betaam) en 'n uitbundige mengsel van teksture, kleure en geure – mens vind dit in die allerbeste Engelse tuine soos Sissinghurst. Paadjies het "borders' gehad van heuningblom (Iberis spesies), daar was lemoensoet mignonette en fluweelrose soos Duftwolke daaragter – op 'n stil dag het "Yesterday, today and tomorrow", lemoene en suurlemoene eilande van geur geskep. Met vrugtetyd kon jy die oes aan die boom ruik: koejawel, songebakte vye en Royal-appelkose.
Maar in die veld was dit 'n ander storie. As kinders het ons Saterdae in die voetheuwels van die Langeberge gaan stap, op soek na lenteblommetjies vir die voorhuis. Die grootste prys was "Soekende basies", 'n klein room-en-bottergeel freesia. Net 'n handjievol kon die hele huis laat lekker ruik. As kind het ek laas die reuk beleef en probeer tevergeefs onthou presies hoe dit geruik het. En dan was daar my gunsteling, tot vandag, die naeltjies (Lapeirousia). My ouma het ons veldtoe gestuur met 'n emmertjie, halfvol water, waarin ons die naeltjies moes versamel. By die huis het sy hulle versigtig uitgehaal, in 'n vlak kristalbak laat dryf, en dit in die voorkamer geplaas. Nét daar is die somber vertrek omskep in 'n klein stukkie veld, die blommetjies ysblou op die water – ys op kristal, in kristal.
Daar was ook die reuk van num-numbloeisels, klein trossies roomgeel blommetjies tussen die naaldskerp dorings, 'n oriëntale geur met speserye en jasmyn. Onlangs het ek langs die pad na Ashton gestop, my neus in 'n num-mum-bos gedruk en net vir 'n oomblik was ek weer jonk. Reuke doen dit mos.
Alhoewel hierdie jong meesterstuk nognie die vuurdoop van tyd ondergaan het nie, is dit my gunsteling van alle tye. Van die eerste oomblik tot die laaste is 31 Rue Cambon eenvoudig weergaloos. Die parfumier Jaques Polge het hier gewerk met die suiwerste en duurste komponente op aarde en elke oomblik weerspieël hierdie kwaliteit. Iris en peper? Ja, ja, ja.........
8. Tilda Swinton - Like this, Etat Libre d'Orange (2010)
Wag vir 'n snikhete somerdag in Februarie, waar die kwik bo 40C styg. Betree in plattelandse kerkie sonder lugreëling en terwyl die gemeente regop staan en sing, maak jy 'n seerower se speserykis oop. Vars uit die ooste stort al die geure van stomerige woude. Só ruik Opium, na al die jare steeds oorweldigend, na al die jare steeds een van die bestes.