dankbaarheid Archives - Elbé the Writer
My Antie Kraai
EK lees gisteroggend Valiant Swart se rubriek oor huishulpe.
Hy vertel hoe so iemand deel kan word van jou gesin en die lief en leed kan deel. Toe ek baie klein was, het ek só ’n oppasser gehad. Haar naam was Antie Kraai.
Eintlik was dit Angeline­ Kraai, maar daai lange naam was een te veel vir my kindertong om reg te kry en sy was sommer net my “Antie Kraai”. Haar mense het haar egter al die jare Antie Evelyn genoem en dis ook met dié naam wat sy ’n celebrity geraak het.
Vir die eerste paar jaar van my lewe moes die liewe Antie baie rond hardloop om seker te maak ek en my ouer sussie bly uit die modder en die moeilikheid, terwyl ons nie ons kleiner boetie uitbuit nie.
Sy het gesorg dat ons tande geborsel en hare gekam is. Sy het ons beddens opgemaak en kaste reggepak. Sy het my verskriklik bederf. Sy het altyd gelag as sy vertel hoe ek “my pê” wou hê. My ousus was voor my uit die doeke en ek wou ook soos sy grootmeisie-onderklere dra. Dis steeds een van die dinge wat sy oorvertel wanneer sy my sien.
Haar man, Flip Oliphant, was my pa se voorman, en hy het later begin om vir die munisipaliteit te werk en hulle is van die plaas af weg.
Maar my Antie Kraai was ’n goeie sakevrou, en aangesien Nieu-Bethesda (waar hulle nog steeds woon) die meeste van sy inkomste uit toerisme genereer, het sy die geleentheid aangegryp en ’n restaurant begin.
Vandag is sy bekend vir haar drie-gangmaaltye – tradisioneel met ’n township-invloed. Bobotie, roosterbrood en moerkoffie uit die boonste rakke. Die heerlikste kos bedien in haar eenvoudige huisie in Pienaarsig wat oor die sokkerveld uitkyk. Sy sal ook tydens die maaltyd met jou gesels en heelwat te vertel hê oor haar eie lewe, haar kinders en die gemeenskap.
Menige joernalis het al haar drumpel deurgeloop en seker gemaak haar bekendheid groei.
Ek maak deesdae my eie bed op en pak self my kaste reg, want Antie Kraai het haarself van ’n geliefde huishulp opgewerk na ’n bobaas-kok en vandag is sy famous.
Dankbaarheid op Vrydae
So een Vrydag in ‘n maand gee ons kantoor vir die arm mense kos.
Dis nogal iets om te sien. Die ry van so om en by 90 mense staan skaam-skaam nader. Kleurlinge, wit en swart, almal staan tou by die kiosk waar ons die groente-mengsel saam met gister se brood op ‘n bord vir hulle uitsit.
Vroue kry eerste, dan die mans, en dan kan jy nader staan vir seconds. Soortvan soos in die jare wat ek op kosskool was. (Ek was wel vir al 12 my skooljare in die ‘Hok’!) Die hongerte dwing die mense om hul eer te vergeet en met gebakte hande nader te staan vir ‘n klein ietsie om aan te kou.
On smaak beurte om die pot gelaai met groente huis toe te vat en dit dan op te kook tot in ‘n stew. Almal voel half sleg om dit net so voor te sit, so hulle gooi darem bietjie lekkerte by. Wie sal nou vir mense iets gee wat hulle self nie eet nie?
Ons daag dan op. Swartsakke vol verslane brood en twee potte vol gekookte groente.
Daar word eers geopen met gebed en dan skep ons hompe groente in polisterienbakkies wat die mense in die kantoor gaaf genoeg was om bymekaar te maak. (Ek vergeet altyd!)
Maar so doen ek my deel elke maand. Ek spandeer ‘n halfuur saam met die armste van die arm. Wat nie eers geld het vir ‘n broodjie nie. En jy word dankbaar.
Jy kan nie anders as om jou hart oop te gooi vir dié mensies nie. Hulle sê so mooi dankie vi r die klein beitjei wat hulle kry, veral as daar nog oor is vir ‘n tweede skeppie.
Dit bring ‘n mens weer terug grond toe. Een keer ‘n maand staan ek terug en waardeer ek wat ek het. Selfs al werk ek twee jobs om dit te kry. Ek het ‘n dak oor my kop, kos in my maag, en vriende en familie wat darem so nou en dan sal kan uithelp as dit sukkel.
Ek is geseënd.