Frankryk van torings - Die versamelings - 2022
Soos Joan of Arc op pad om Charles VII in Reims te kroon, sien almal kerktorings van ver af, of op 'n meer humoristiese manier, onthou die vraag van 'n televisie-gasheer aan 'n klein seuntjie "wat is dit?" is daar in u dorpie? "En die kind moet antwoord" 'n kerk ... ". Dus, elke dorp, elke dorp, elke platteland, elke berg het sy kerk, sy kapel en sy kloktoring, dit is wat Pierre Montagnon ons vertel in sy pragtige boek " Frankryk van Steeples».
Die eerste kerke
Die term 'kerk' wat 'vergadering' of 'gemeenskap' beteken, ons het 'n gebou nodig wat van ver af gesien kan word, met 'n toring wat na die hemel wys, en nog beter 'n klok wat roep om bymekaar te kom.
Om te bid, het die Egiptenare tempels gehad, en die Galliërs het in openinge vergader. Met die bevele van Konstantyn en Theodosius is kerke gebou op die martelaarskap van die heiliges, wat hul name aan die gebou gegee het en vanaf die 4de eeu, danksy Saint Martin (voormalige soldaat gebore in Hongarye omstreeks 316), die kloosters, priories en kloosters word gebore.
Die geboue is almal in hout (ongelukkig dikwels beskadig deur vuur) volgens die model van die Romeinse basiliek: reghoekige, syvlerke, halfsirkelagtige apsis, in die algehele vorm van 'n kruis wat die van Christus oproep, gerig op Jerusalem by die 'is.
Met Clovis omstreeks 495, het Frankryk Christelik geword, en die Kerk het homself as 'n groot sosiale mag opgelê. In die groot stede is katedrale opgerig danksy die biskoppe en baie kloktorings is sigbaar. Op die platteland word die dorpies rondom 'n klein kerkie of 'n kapel gebou, kloosters word gebou waar die plek groter is, wat geboorte gee aan dorpe wat in die omgewing gebou is, soos Fontevraud-L'abbaye in Maine en Loir; al hierdie geboue behoort aan diegene wat dit gebou het, dikwels geïnisieer deur die biskop, gehelp deur die meesters van die werk of meesters van messelaars, klipkappers, skrynwerkers, glasmakers; hierdie werke benodig donasies van die koning, van die geestelikes en veral die wapens wat deur die volk voorsien word.
Pépin le Bref het 'n administratiewe struktuur vir die Kerk ingestel: die pous in Rome, die biskoppe in hul bisdomme, die priesters in hul gemeente, laasgenoemde was die sentrale figure van die plaaslike owerheid na die heer van die plek.
Die konstruksies het tussen 768 en 855 vermeerder met 27 katedrale soos dié van Verdun en 417 kloosters; maar hierdie geboue is swaar en het geen elegansie nie. Tot die jaar 1000, met die inval, is hulle byna almal geplunder, verwoes en vernietig. Nadat hierdie periode verby is, bou ons weer op dieselfde plek op, 'n kerk wat meer geskik is vir die behoeftes van die tyd, ryker, mooier, in klip uit die streek (Bretonse of Auvergne-graniet wat donker is, sandsteen van die Vogezen in rooi kleure. , baksteen van die Pays d'Oc meer pienk en kalksteen van die Pays de la Loire so wit), vergroot ons, voeg ons 'n transept loodreg op die skip toe, rig ons torings, kloktorings op, die vorm van die Latynse kruis word die reël met dik, soliede mure met sterkte, maar sonder lig en lig; dit sal die Romaanse styl wees en Cluny is die eerste in hierdie styl met 7 kloktorings, 'n sentrale toring wat deur 'n toring omring word. In elke streek sal dit dieselfde wees as Notre Dame de l'Assomption du Puy en Velay, Saint Pierre d'Angoulême, Santa Maria Assunta suid van Bastia, Sainte Marie Madeleine de Vézelay waar die vertrek na die kruistogte deur Bernard gepreek is. van Clervaux; ongeveer 50 abdye het dus in die 11de eeu die lig gesien.
Op afgeleë platteland is Romaanse kuns ook sigbaar soos Sainte Anne de Nohant in Berry, gebou in die 11de eeu, waar die begrafnis in 1876 plaasgevind het, van die agterkleindogter van Maarskalk van Sakse: Georges Sand .
Aangesien die roman eerder in die suide van die Loire geïnstalleer is, begin die Gotiek stadig in die noorde van Frankryk, soos vir Sainte Marie Madeleine de Vézelay, wat net een toring het. Tydens die rekonstruksie vind ons 'n mengsel: die basis van die gebou in Romaanse styl en die top in Goties (Saint Pierre de Moissac of Saint Pierre de Solesmes in die Sarthe), met nuwe kenmerke: die geribde kruis, die mure geboor om loodglasvensters te installeer om lig in te laat. Hierdie Gotiese kuns, ook genoem Franse kuns, is omstreeks 1150 aangeneem, soos in die Sainte Chapelle wat deur Saint Louis vanaf 1241 gebou is en ander meesterwerke van Gotiek in Parys, Chartres, Reims of Amiens. Notre Dame de Paris is die grootste getuie van hierdie styl met twee geveltorings, 'n dwarsskip, rosette, 'n kluis met 'n spits van 96 m hoog, gewy aan die Moeder van Christus.
In kleiner dorpe word die Gotiese styl ook gevestig soos in die Cathar-land met Sainte Cécile d'Albi, Saint Etienne in Toul of Notre Dame in Verdun.
Die Gotiek word stralend met die rosette en glas-in-loodvensters wat 'n maksimum lig inbring (Saint Nazaire basiliek van Carcassonne of Saint Bénigne van Dijon). 'N Paar jaar later, omstreeks 1350, word dit flambojant: die reguit lyne word verlaat, die krommes en deure lyk vergesel van rosette, die beeldhouwerke verteenwoordig plantmotiewe sowel as monsteragtige gesigte wat aan die einde van die gargoyles gekerf is, wat gesien kan word by die basiliek Saint Nicolas du Port naby Nancy of by die Sainte Chapelle by die Château de Vincennes.
Barok dan klassieke styl
Rondom die XVI en XVII eeue word die argitektuur getransformeer. Die geboue is voorsien van koepels, kolonnades en 'n driehoekige fronton, wat gewoonlik in Parys by Les Invalides, Val de Grâce en Saint Sulpice aangetref word. In die suide is die Notre Dame de Nîmes-katedraal en Saint Erasme de Cervione in Haute Corse in dieselfde styl.
Die gemeentes en instellings wat in die 17de eeu gestig is, bring meer klassieke nuwighede met 'n sekere strengheid, 'n majesteit, minder beeldhouwerk aan die buitekant, maar met meer barokstyl: Saint Louis-katedraal van Versailles, Notre Dame de l'Assomption de Montauban of selfs vir die Saint Christophe de Belfort-katedraal.
Die neoklassieke styl
Die era van verligting sal nuwe geboue met verskillende argitektuur bring. Die Pantheon sal eers dien as 'n groot kerk, met groot kolomme en 'n groot driehoekige fronton, en dan sal dit 'n plek van herinnering wees 'Aan die groot manne' wat daar gaan rus. La Madeleine, in dieselfde styl, sal die buurtkerk vervang wat te vervalle geraak het. Dit sal dieselfde wees in al die streke van Frankryk, tot die rewolusie, toe byna al hierdie geboue gevandaliseer, geplunder, te koop of vernietig word, omdat die kerk te veel met die Ancien Régime geassosieer word. Die abdij van Cluny, wat verkoop word, word omskep in 'n klipgroef, ander geboue word gevangenisbewaringsentrums, en weer ander dien as stalle of ammunisiedepot, terwyl die klokke natuurlik afgesmelt word.
Eers in Napoleon se Concordat in 1801 begin herstelwerk en heropbou op die basis van ou geboue honderde in die dorpe sowel as op die platteland in 'n neoklassieke, neo-klassieke styl. Goties of neo-Bisantynse regdeur die 19de eeu.
Na die twee wêreldoorloë het die restourasies van kerke voortgegaan as daar ten minste 'n muur bly; Namate die bevolking na die stede beweeg, word konstruksies herboren met 'n nuwe materiaal: gewapende beton. Hierdie nuwe geboue is anders, moderner, en laat fantasieë en futuristiese ontwerpe toe, soos die Kapel van die Rozenkrans in Vence in die Alpes Maritimes of die Notre Dame du Haut-kapel in Ronchamp in Haute Saône.
Klokkies en torings
Die klokke verskyn in die Weste in die 7de eeu, eers deur monnike gemaak, dan deur rondlopende smelters met 78% koper en die res in tin. Hulle stel die lewe deur, dien as kommunikasiemiddel, roep vir aandgebede saam met die Angelus of lig in oor gebeure soos troues, sterftes of kondig selfs 'n ramp aan met die wekker. Maar normaalweg dui hulle die ure en die verbygaande tyd aan. Hulle moet egter soms swyg soos Heilige Donderdae, Heilige Vrydae en Heilige Saterdae, dan vervang deur ratels.
Hulle het almal name. Die oudste klok wat nog in 1239 bestaan, is in Saint Peter en Saint Paul de Sidiailles in Cher. Die swaarste is die Savoyarde wat by die Sacré Coeur in Montmartre geïnstalleer is met 'n gewig van 19.000 kg, terwyl een van die ligte (3.900 kg) Saint Notre Dame de Strasbourg heet.
Om die ure aan te kondig, is dit beter om presies te wees, wat lanklaas die geval was. Die probleem sal vir die eerste keer opgelos word met die verskyning van die tandwielmeganisme in die 14de eeu, dan met die Huygens-slinger in die 17de eeu, wat die verskil sal beperk met 'n foutmarge van 2 minute. In groot geboue lui die klokkies deesdae danksy die stelsel wat outomaties en elektries geword het; maar die karillonneurs moet altyd in klein dorpies die tou trek om hulle te laat lui.
Daar is gemiddeld 150 000 klokke in Frankryk vir minstens 45 000 kloktorings, gemonteer op ongeveer 100 000 Katolieke geboue.
Aanvanklik is die kloktoring aan die gebou geheg. Maar wanneer die klokke daar geïnstalleer word, sal dit sy voorkoms verander, dit sal in die hoogte geïnstalleer word, dit sal 'n ander vorm hê en die rykdom van die plek aandui.
Gewoonlik word dit op die gevel geïnstalleer. Elke streek het sy kloktoring: die Comtois-kloktoring met 'n koepel, die muurtoring in die suidweste en die Baskeland waar baaie verveeld is, die bolvormige kloktoring in die Elsas en Savoye, die paviljoenklokketoring in die Parys-streek, die gedraaide of gevlamde kloktoring waarvan die gedraaide torings van links na regs draai tydens 'n 1/8 draai in die Angevin-streek, die kloktoring vir baie katedrale, waaronder Notre Dame de Paris, of die torenspits vir ander soos in Straatsburg. Aan die bokant installeer ons óf 'n kruis, óf 'n standbeeld soos die aartsengel by Mont Saint Michel, of soms 'n haan (hierdie dier is nie gereserveer vir 'n balspel nie, aangesien dit al omstreeks 1075 op die tapisserie van Bayeux). Dikwels word 'n kampaniel in die suide en in die Provence vervang as die toring of die toring.
Nie ver van die kruise af nie, is daar kapelle wat gebruik word vir meditasie en toevlugsoord tydens oordrag. Baie hoog in die berge, is daar ongeveer 20 by pieke van meer as 2000 m, gebou in die rots soos die kapel van Saint Michel de Couesson in Provence of in die middel van die bos soos die van Saint Simon in Queyras. Die kapelle van die Pireneë is baie beter bewaar omdat daar minder skares is, soos die van Sainte Marie de Belloc op 1688m, wat dateer uit die 13de eeu met sy kloktoring met drie baaie.
Op Korsika weerstaan ​​die ontelbare bergkapelle die tyd, in Romaanse styl, wat gewoonlik uit die 9de en 10de eeu dateer.
Baie kapelle word ook langs die see aangetref, met die bynaam matrooskapelle. Dit word gebruik om te verhoed dat bote naby die rotse naderkom, mooi en simbolies, soos Sainte Madeleine de Bidart in die Pireneë wat op die see uitkyk, of die Saint Vincent de Collioure-kapel gebou op 'n skiereiland aangrensend met 'n houtkruis wat 'n Christus. In die suidweste van Ajaccio dateer die Notre Dame du Mont Carmel, die bynaam die kapel van die Grieke, van voor die Middeleeue. 'N Kluisenaar lui die klok toe hy 'n vreemde vaar sien. In die 18de eeu word dit toegeskryf aan die verbanne Grieke en die terrein het gegroei. Hierdie eerste kapel word 'n romaanse gebou in okerkleurige klip en daar word vandag nog vir die mense van die see gebid.
Daar is nogal 'n spesiale geval: die 'Goeie Moeder', die simbool van Marseille, wat vir die eerste keer in 1214 gebou is, op 'n 150 m hoë piek. Hierdie kapel, herbou in die 15de eeu, sal dan sy regte naam Notre Dame de la Garde kry, in Romeins-Bisantynse styl, wat van ver af in die oop see sigbaar is. Hierdie geestelike mekka het François I, Lodewyk XIII, Philippe Egalité, Chateaubriand en sy klokke het die bevryding in Augustus 1944 aangekondig.
'N Ander saak is die moeite werd om oor te praat. Rondom Verdun, ongeveer 60 km2, op die plek van die ou kapelle wat tydens die oorlog vernietig is, is nuwe geboue tussen 1927 en 1930 herbou met die doel om te mediteer en te herdenk, wat nou eenvoudige kapelle of nekropole is. met 'n basiliek, 'n toring, 'n lantern en 'n begraafplaas soos vir Notre Dame de Lorette.
Die kruise en kalvaria
Op die platteland word die kerk vervang deur 'n simboliese kruis of 'n meer verteenwoordigende Golgota, wat herinner aan die Christendom in die streek. Die kruise word geblom tydens optogte en pelgrimstogte, sommige word in die middel van die berg geplant en dien as 'n baken. Die calvaries is gebou van plaaslike harde klip waar duursame beelde gekerf kan word. Ondanks hul ligging in die Franse landskap, is daar ongeveer 200 000 kruise en kalvariërs.
Elders in Franse gebiede
In die gekoloniseerde gebiede is daar pragtige geboue wat rondom 1850 gebou is, soos die Onbevlekte Ontvangenis van Antananarivo, die Basiliek van Notre Dame de la Paix in Ivoorkus of selfs Notre Dame de Saigon, 'n nuwe naam vir die katedraal van Hô-Chi. Minh-stad. Maar Fort de France het sy kerk sedert 1650, wat deel uitmaak van die honderd of meer kloktorings wat in die Franse Antille sigbaar is; terwyl hulle in Réunion is, is die geboue in die 18de eeu gebou volgens die model van die Latynse kruis, met 'n vierkantige kloktoring, in 'n neo-klassieke styl. In Polynesië en Nieu-Kaledonië kan kerke baie eenvoudig of goties van styl wees en gesog soos die Cathedral of Our Lady of the Assumption in Wallis en Futuna, gebou in 'n plaaslike, dikwels vulkaniese klip.
In Moslemlande word geboue selde vernietig, bewaar en omskep in 'n museum soos die Saint Louis-basiliek van Carthago of in 'n kulturele sentrum vir die Kerk van die Heilige Hart van Casablanca; in Algerië is dit anders, die geboue word platgemaak en hul priesters vermoor. Die enkele oorblywende kerke word in 'n moskee omskep.
Ander godsdienstige geboue
Sommige geboue dien as vestings soos Saint Astier in die Dordogne met 'n onderdakpaadjie of Saint Eloi des Fonderies in die Ardennes, met die kloktorings wat as verdedigingstoring dien.
Protestante het min tempels as gevolg van verskillende konflikte soos godsdiensoorloë. Eers na die Ryk het die bouwerk begin met ongeveer 3000 geboue wat in die 19de eeu gebou is; sinagoges is verbode tot ongeveer 1785 en die eerste is in die Comtat Venaissin in 'n neo-Bisantynse styl geskep; wat die ortodoksie betref, het dit na die Russiese rewolusie in Frankryk verskyn toe die pous en hul getroues geëmigreer het. Daar is egter een ding gemeen tussen al hierdie geboue, tempels en Ortodokse kerke: daar is nog steeds 'n kruis.
Net soos tydens die kruistogte van die Middeleeue word mans aangetrek deur pelgrimstogte soos dié van die pad na Saint Jacques de Compostela. Vanaf 4 hoofpunte, Parys, Vézelay, Puy en Velay en Arles, word die pelgrims gelei deur die kloktorings, die pad is woestyn, soms gevaarlik en lank. Hulle rus op plekke van gebed, kloosters en kloosters, langs die roete. Hulle kan ook hierdie geboue bewonder, meestal in Romaanse styl. Op die punt van konvergensie ontmoet hulle almal in Ostabat, gematerialiseer deur 'n baie indrukwekkende stele. Hierdie pad na Compostela het bygedra tot die ontwikkeling van kerke, kapelle, hospies, kommandees en kloktorings vir die res en etes van hierdie manne. Die Templar Commanderies is groot, soos barakke, almal met 'n kerk of kapel. Ander pelgrimstogte is verdienstelik soos die Mont Saint Michel, Rocamadour of Mont Saint Odile, waar dit vir sommige nodig is om 'n indrukwekkende aantal trappe te klim ... op hul knieë.
Pierre Montagnon is die skrywer van 'n pragtige glanspapier met afgeronde bladsyhoeke. Ons ontdek baie mooi aanhangsels soos die geskiedenis van sommige heiliges wat hul naam aan 'n godsdienstige gebou gegee het, inligting oor belangrike katedrale, 'n lys van die 100 mooiste klokkentorings om te besoek of dit Romaans, Goties is. , barok met hul verhale.
Die skrywer bied ons ook uitstekende foto's van geboue soos basilieke, kloosters, eenvoudige kerkies en selfs kruise en steentjies op die platteland en in die berge.
Die baie positiewe punt is dat hierdie boek nie fokus op die geskiedenis van verskillende godsdienste nie, maar op die geboue in terme van argitektuur wat die skoonheid van hierdie monumente wat tot die Franse en die wêrelderfenis behoort, bewys. Laat ons almal tydens ons volgende staptogte of na televisieverslae na 'n groot gedagte kyk en diep respek hê vir diegene wat hierdie konstruksies uitgevoer het en diegene wat dit herstel.