Rusland en oorlog - Geskiedenis Podcasts - 2022
Daar was geen verenigde front in Rusland toe oorlog teen Duitsland en Oostenryk verklaar is nie. Die premier, Goremykin, het die patriotiese lyn gevolg en groter toegang tot Nicholas gehad as die meeste ander ministers. Ministers soos Sazinov, die minister van buitelandse sake, was egter baie versigtiger. Selfs die Oorlogsminister, Sukhomlinov, was nie seker of Rusland in staat was om 'n oorlog teen Duitsland te voer nie. Die herinnering aan die rampspoedige Russies-Japanse Oorlog was nog sterk en dit is moontlik dat Rusland sielkundig nie die nederlaag oorgekom het nie.
bevelvoerder by Tanneburg
Goremykin kon daarin slaag om Nicholas te oorreed om 'n skare voor die Winterpaleis toe te spreek. Die tsaar het 'n baie warm ontvangs ontvang, net soos sy aankondiging dat St Petersburg, vernoem na Peter die Grote, herdoop sou word tot Petrograd, omdat Sint Petersburg as 'n te Duitse klinkie beskou word. Goremykin het met reg gevoel dat die mense van die stad in die uur van nood na die tsaar sou saamtrek. Daarom het die feitlike aankondiging van oorlog nie die revolusionêre proses bespoedig nie.
Die oorlog het baie gedoen om die betrekkinge tussen Brittanje, Rusland en Frankryk te verstewig. Franse beleggings in die Russiese bedryf finansier die ontwikkeling effektief. Daar word geglo dat die Britse seevaart en die leërs van Rusland en Frankryk meer as 'n wedstryd vir Duitsland sou wees.
Stakings het amper oornag in Rusland gestop toe die mense na die tsaar saamtrek. Die oorlogsverklaring het ook die rewolusies verdeel. Baie mense het ook saamgetrek met die patriotiese oproep, waarvan die belangrikste Plekhanov was. Voorlopig is diegene wat vir vrede gevra het, van kant gemaak.
Die vrees vir Sukhomlinov het egter gou gemanifesteer. Rusland was eenvoudig nie gereed vir oorlog teen 'n nasie so magtig soos Duitsland nie. Geen planne is opgestel om die ekonomie van Rusland op oorlogvoet te plaas nie. Haar industriële groei was in swaar nywerhede, maar nie in die vervaardiging van moderne wapens nie.
Toe Rusland die oorlog betree, het haar leër 1,5 miljoen man gestaan ​​- veel groter as die Britse leër en numeries 'n wedstryd vir die Duitse leër. Met drie miljoen reserviste was Rusland op papier 'n ontsaglike militêre mag. Syfers kan egter misleidend wees. Baie was eenvoudig nie meer as kanonvoer nie.
Die Russiese leër het 60 swaar artilleriebatterye gehad. Die Duitse leër het 381. Rusland het 2 masjiengewere per bataljon gehad. Duitsland het 36 gehad.
Rusland het ook in Desember 1914 ammunisie opgehou vir sy infanteriste. Die Russiese leër gemiddeld een chirurg vir elke 10.000 man. Baie gewonde mans is dood aan wonde wat aan die Westelike Front behandel sou word. Terwyl mediese personeel oor 'n 500 myl front versprei is, is die waarskynlikheid dat enige Russiese soldaat enige vorm van mediese behandeling ontvang, grens aan nul.
Die Russiese leër was aanvanklik suksesvol teen sowel die Duitsers as die Oostenrykers. Duitsland is via Oos-Pruise en Oostenryk via die Karpaten aangeval. Toe soldate ammunisie opraak, veg hulle met hul bajonette. Niemand het die moed van die Russiese soldaat getwyfel nie. Die aanvanklike suksesse het ook daarin geslaag om die chroniese probleme in die Russiese leër te verberg.
Geen leër kon in die eerste tien maande van die oorlog 3.800.000 ongevalle weerstaan ​​nie. Hierdie figuur bevat ook 'n groot aantal offisiere wat hul seremoniële uniforms in die stryd gedra het - wat hulle dus 'n maklike teiken vir enige Duitse sluipskutter of masjienskutter maak. Teen 1915 het 'n Russiese offisier 'n 82% -kans gehad om doodgemaak te word en in sommige gebiede van die veldtog was hul lewensverwagting tussen 4 tot 5 dae. Een Duitse masjienganger het huis toe geskryf "hulle het net aanhou kom en ons het net aanhou skiet. Ons moes die liggame van tyd tot tyd eenkant toe stoot om op die vars golwe te vuur. "
Die Russe het 100.000 man verloor op een dag van die Slag van Tannenburg.
Ironies genoeg was die grootste impak wat die Russe op die Westelike Front gehad het. Die Duitsers was so bekommerd oor die onverwagte vordering na Pruise wat die Russe gemaak het, dat hulle twee afdelings van die Westelike Front na die Oostelike Front verskuif het. Dit was nie deel van die Schlieffen-plan nie en dit het die Franse die asemhaling gegee wat hulle in die Marne nodig gehad het om die Duitsers na Parys te bevorder. Die Brusilov-offensief was baie suksesvol, maar slegs op kort termyn. Dit was ook teen die Oostenrykse leër - nie teen die Duitse leër nie.
Die toestande in die Russiese leër was swak. Gekombineer met die verskriklike sterftesyfer, was daar voedseltekorte en skuiling afhang van waar u op enige spesifieke tydstip was. Namate die oorlog gevorder het, het woestyn meer algemeen geword - en ook die doodmaak van offisiere deur hul eie mans. Agente van die Sowjets het propaganda na die oorlogsfront gebring om muterigheid aan te moedig en om revolusionêre idees te versprei. Hulle het gevind dat baie bereid was om te luister. Toe die tsaar lojale troepe versoek om die Revolusie van Maart 1917 af te sit, het hy min gevind wat bereid was om gehoorsaam te wees.
Die rampspoedige veldtog kon maklik op die generaals in die Russiese leër vasgepen word. Nicholas hoef nie aan hul mislukkings gekoppel te wees nie. Toe hy egter besluit om na die oorlogsfront te gaan om self die Russiese leër as opperbevelhebber aan te neem, het hy die skuld vir die nederlae op homself gedra. Vir sommige was dit 'n heldhaftige optrede - vir ander was dit 'n baie dwase ding.