Ek was nie meer ’n klein hondjie nie. Ek het nie omgegee om soveel langer onder haar lessenaar te moet lê terwyl sy studeer nie. Sy het my nog elke dag geborsel. Ons het nog elke dag gaan stap, eintlik het ons langer en verder gestap soos die jare verby gegaan het.
Een koue oggend is Natasha oppad universiteit toe. Ek het saam na haar blou karretjie toe uitgeloop. Daar het stoom by haar mond uitgekom. Sy het handskoene gedra, ’n hoed en ’n serp. Slierte van haar sandkleurige hare het teen haar wange gewaai. Ek het aan die bestuurder se kant van die kar gewag, soos ek elke dag gemaak het.
“Ek’s laat,” het pa gesê. Toe het hy die dik drade, wat hy in sy kar hou en jump leads noem, gegryp. Hy het sy battery daarmee aan hare gekoppel. “Klim in, Tash, en ry as die kar vat.”
Op die ou end moes hy haar gaan haal, ja, maar nie op ’n manier wat hy hom ooit sou kon voorstel nie.
Natasha se pa en broer het haar gekry, ’n paar meter van die kar wat nie wou vat nie. Ek het nie veel meer om te vertel nie, want die oerhond, die wolf in my, neem oor: hy gooi sy kop terug en hy huil. Hy huil die verlate witheid in, hy huil die sneeustorm stil, hy huil bloed.
Ek sou haar met my lewe verdedig het. Ek was so lief vir haar. As ek by haar was, sou alles nou anders gewees het.
Haar ma was bekommerd oor so ’n jong meisie wat alleen saam met my gaan stap, maar sy was nie bekommerd oor so ’n jong meisie alleen tussen ander mense nie. Binne dae is die skuldiges gevang, dié wat haar lewe geneem het, suiwer uit verveeldheid, net omdat hulle kon. Ek glo mense is in staat tot erger boosheid as enigiets wat my soort hulle ooit kan voorstel.
Haar familie het hulle besittings opgepak, hulle huis verkoop en oor die groot water gevlug. Ek blameer hulle nie. Hulle kon niks anders doen as om weg te hardloop nie. In my droomtyd doen ek dit steeds: die wolf in my hardloop oor die verlate witheid; hy hardloop en hy hardloop en hy hardloop.
Daar blaf ’n hond buite. Dit klink soos Dash. Ek maak die venster toe. Ek hoor hom steeds. Ek sit musiek aan. Ek draai dit harder. Ek kan die hond nie meer hoor nie. Maar die musiek is so hard dat dit my net herinner aan hoe min Dash van harde musiek gehou het.
Hy’t altyd na my bed toe gesluip, sy ore plat, dan druk hy sy neus onder die bed in en hou sy pote by sy ore. So ek sit die musiek af. Die hond blaf steeds. Alle honde klink soos Dash. Ek begin huil.
Alle honde, selfs dié met net die kleinste ooreenkoms, herinner my aan Dash. En dis asof ek oral net wit Alsatians sien. Toe Dash nog gelewe het, altans in sy lyf, was hy besonders – so besonders dat ek nog net een keer ’n hond soos hy gesien het.
Die eienaar, ’n donkerkopman, jongerig, maar ouer as my broer, het nie belanggestel in wat ek te sê gehad het nie. Hy het gedink ek wou hom optel of iets, want hoe meer ek praat, hoe meer kyk hy my op en af en grinnik, en toe vra hy boonop of ek na sy huis toe wil kom. Ek kon hom nie laat verstaan dat ek net in sy hond belangstel nie. Gross!
Ek was dankbaar toe my pa bo teen die heuwel verskyn en roep: “Jessica! Vang!” Hy het Dash se twee balle en sy gunsteling-speelgoed in sy hande gehad. Toe die rooi speelding deur die lug vlieg, verskyn Dash agter my pa en ’n sekonde later lê hy oop teen die heuwel af. Die ander wit hond was ook ’n reun, en ek was seker die bloed gaan loop.
Ek dink my voete het skaars grond gevat soos ek na Dash toe hol, wetend jy moenie jou rug op ’n vreemde hond draai nie, want dan maak jy die jagter in hom wakker. Maar Dash was ’n alfa-reun en ons het al genoeg veeartsrekeninge gekry oor Maltese poedels wat hy geskraap het, so ek was paniekerig.
Maar Dash storm verby my en pyl reguit op die wit Alsatian af. En die volgende oomblik is dit net ’n gesnuffel en ’n geswaai van sterte – vreeslik ordentlik met mekaar. Die rooi speelding het tussen hulle op die gras gelê. “Asseblief!” het ek gesmeek terwyl ek versigtig buk om die ding op te tel. “Moet net nie balle gooi nie.” Die ander hond se eienaar het net oor sy stoppelbaard gevryf en na my met ’n regtig grillerige glimlag gekyk.