Waterkrisisse blyk oral te wees. in Flint, die water kan ons doodmaak. In Sirië, die ergste droogte in honderde jare vererger die burgeroorlog. Maar baie uitgedroogde plekke is nie in konflik nie. Vir al die hoopla, selfs Kalifornië het nie genoeg water gehad nie.
Daar is baie water op die planeet. Die aarde se totale hernubare varswater voeg tot ongeveer 10 miljoen kubieke kilometer. Daardie getal is klein, minder as een persent, in vergelyking met al die water in oseane en yskaste, maar dit is ook groot, sowat vier biljoen Olimpiese swembaddens. Dan is water ook nie oral beskikbaar nie: oor die ruimte is daar woestyne en moerasse; oor tyd, seisoene van reën en jare van droogte.
Ook, 'n waterkrisis gaan nie oor hoeveel water daar is nie - 'n woestyn is nie waterstresig as niemand die water gebruik nie; Dis net 'n dorre plek. 'N Watertekort vind plaas wanneer ons meer water wil hê as wat ons op 'n spesifieke plek op 'n spesifieke tydstip het.
Om vas te stel of 'n gegewe deel van die wêreld waterstres is, is ingewikkeld. Maar dit is ook belangrik: ons moet risiko bestuur en strategies beplan. Is daar 'n goeie manier om water beskikbaar te stel en sodoende plekke te identifiseer wat vatbaar is vir watertekorte?
Omdat dit meet of ons genoeg het, is die verhouding van watergebruik tot water beskikbaarheid 'n goeie manier om watertekort te kwantifiseer. Werk saam met 'n groep medewerkers, waarvan sommige 'n state-of-the-art globale waterhulpbronmodel en sommige van wie werk op die grond In waterskaars plekke het ek net gekwantifiseer hoeveel van ons water ons wêreldwyd gebruik. Dit was minder eenvoudig as wat dit klink.
Waterverbruik, beskikbaarheid van water
Ons gebruik water vir drink en skoonmaak en maak klere en motors. Meestal gebruik ons ​​egter water om kos te laat groei. Sewentig persent van die water ons trek van riviere, strome en waterdraers, en Byna 90 persentasie van die water wat ons gebruik, is vir besproeiing.
Hoeveel water wat ons gebruik, hang af van wat jy bedoel met "gebruik." Om die water te onttrek, trek ons ​​uit riviere, mere en akwifers vir huise en plase sin, want dit is hoeveel water deur ons krane loop of op die plaasvelde sprinkel.
Maar 'n vreeslike hoeveelheid water vloei in die drein. Dit kan dus waarskynlik weer gebruik word. In die VSA vloei afvalwater van die meeste huise na behandelingsaanlegte. Nadat dit skoongemaak is, word dit vrygestel aan riviere of mere wat waarskynlik iemand anders se waterbron is. My kraanwater in Minneapolis kom van die Mississippi-rivier, en al die water wat ek spoel, gaan deur 'n afvalwateraanleg en terug in die Mississippi-rivier, die drinkwaterbron vir stede tot New Orleans.
Met die meeste waterbesparende tegnologieë word minder water uit 'n rivier geneem, maar dit beteken dit ook minder water word teruggeplaas in die rivier. Dit maak 'n verskil aan jou waterrekening - jy moes minder water pomp! Maar jou buurman in die stad stroomaf gee nie om nie, as daardie water deur jou kraan gehardloop het voordat dit by haar kom. Sy gee net om hoeveel water daar in die stroom is. As jy minder uitgehaal het, maar ook minder teruggehou het, het die totaal nie verander nie, dit maak nie vir haar 'n verskil nie.
So in ons analise het ons besluit om al die water wat nie stroomaf vloei, te tel nie waterverbruik. Verbruikte water is nie weg nie, maar dit is nie meer vir ons om weer te gebruik op hierdie beurt van die water siklus.
Byvoorbeeld, wanneer 'n boer 'n veld besproei, verdamp sommige van die water of beweeg deur plante in die atmosfeer en is nie meer beskikbaar om deur 'n plaas afdraand te gebruik nie. Ons het daardie water getel, nie die afloop nie (wat na die stad stroomaf kan gaan, of na trekkende voëls).
Ons model het waterverbruik deur mense en landbou regoor die wêreld bereken. Dit blyk dat as baie water in 'n waterskeiding verteer word, wat beteken dat dit gebruik word en nie dadelik hergebruik kan word nie, word dit gebruik vir besproeiing. Maar besproeide landbou is superkonsentreer - 75 persentasie waterverbruik deur besproeiing vind plaas in net 6 persent van al die waterskeiding in die wêreld. So in baie waterskepe word nie veel water verteer nie - dikwels word dit weer in die waterskeiding gevoed nadat dit gebruik is.
Aan die ander kant van die grootboek moes ons tred hou met hoeveel water beskikbaar is. Water beskikbaarheid fluktueer, met vloedpieke en droë seisoene, sodat ons elke maand beskikbare water opgetel het, nie net in gemiddelde jare nie, maar ook in nat en droë jare. En ons het ook grondwater en oppervlaktes van riviere, mere en vleilande getel.
Op baie plekke vul die reënval en sneeuval elke jaar grondwater by. Maar op ander plekke, soos die High Plains waterdraer In die sentrale Verenigde State is grondwaterreservate lank gelede gevorm en word dit effektief nie herlaai nie. Hierdie fossielgrondwater is 'n eindige hulpbron, dus dit is fundamenteel onvolhoubaar; Vir ons maatreël van watertekorte het ons net hernubare grondwater en oppervlakwater oorweeg.
Watertekort of waterstres?
Ons het ontleed hoeveel van die beskikbare hernieubare water in 'n waterskeiding waarna ons gebruik maak oor 15,000 waterskeiding wêreldwyd vir elke maand in nat en droë jare. Met die data in die hand het my kollegas en ek probeer om dit te interpreteer. Ons wou gedeeltes van die wêreld in die droë seisoene, of net in droogte jare, altyd ondervind met waterstres.
Maar dit blyk dat die identifisering en definisie van waterstres ook moeilik is. Net omdat 'n plek baie van sy water gebruik - miskien trek 'n stad die meeste van die water uit 'n rivier elke somer - dit beteken nie noodwendig dat dit watergestres is nie. Kultuur, bestuur en infrastruktuur bepaal of 'n beperking op die beskikbaarheid van water problematies is. En hierdie konteks beïnvloed of die verbruik van 55 persentasie beskikbare water aantoonbaar erger is as die gebruik van 50 persent, of of twee kort maande watertekort twee keer so erg is as een. Afbakening van waterskaarste verander watertekort in 'n waardebelaaide evaluering van waterstres.
'N voorbeeld van 'n meer gedetailleerde en gelokaliseerde maatstaf van varswater skaarste risiko wat data gebruik van droë seisoene en droë jare. Blou gebiede het die laagste risiko's omdat hulle minder as vyf persent van hul jaarliks ​​hernubare water gebruik. Die donkerste gebiede gebruik meer as 100 persent van hul hernieubare varswater omdat hulle grondwater wat nie aangevul word, kraan nie. Kate Braumen, skrywer met dien verstande
Om te evalueer of 'n waterskeiding gestres word, het ons die algemene gebruik-beskikbaarheid oorweeg drempels van 20 persent en 40 persent Om matige en ernstige waterskaarste te definieer. Hierdie vlakke word die meeste toegeskryf aan Malin Falken Mark, wat baanbrekerswerk gedoen het wat water vir mense assesseer. In ons navorsing het ons 'n bietjie gegrawe en gevind Waclaw Balcerski, egter. Sy 1964-studie (gepubliseer in 'n Hongaarse waterhulpbronjoernaal) van naoorlogse Europa het getoon dat die koste van die bou van waterinfrastruktuur toegeneem het in lande wat meer as 20 persent van hul beskikbare water onttrek het. Interessant, maar skaars 'n universele definisie van waterstres.
'N Genuanseerde prentjie
Uiteindelik het ons definisies van stres geplaas en gekies om beskrywend te wees. In ons studie het ons besluit om verslag die fraksie van hernubare water wat jaarliks, jaarliks ​​en in droë jare deur mense gebruik word.
Wat openbaar hierdie metrieke? Jy is waarskynlik in die moeilikheid as jy 100 persent van jou water gebruik, of selfs 75 persent, aangesien daar geen plek vir foute in droë jare is nie en daar is geen water in jou rivier vir vis of bote of swemmers nie. Maar slegs plaaslike konteks kan dit verlig.
Ons het gevind dat wêreldwyd, net twee persent van die waterskeiding Gebruik meer as 75 persent van hul totale hernubare water elke jaar. Die meeste van hierdie plekke is afhanklik van fossielgrondwater en besproei swaar; hulle sal hardloop uit water.
Meer van die plekke wat ons erken as water beperk is seisoenaal uitgeput (nege persent van die waterskeiding), met gereelde periodes van watertekorte. Een-en-twintig persent van die wêreld se waterskee is uitgeput in droë jare; Dit is die plekke waar dit maklik is om te glo daar is genoeg water om te doen wat ons wil, maar mense stry semi-gereeld met tydperke van tekorte.
Ons het ook bevind dat 68 persent van waterskeiding baie lae uitputting het; wanneer hierdie waterskeë waterstres ervaar, is dit as gevolg van toegang, gelykheid en bestuur.
Tot ons verbasing het ons bevind dat geen waterskeiding gematig uitgeput was nie, gedefinieer as waterskepe wat in 'n gemiddelde jaar die helfte van hul water gebruik. Maar dit blyk dat al die waterskeiding soms swaar uitgeput is - hulle het maande wanneer byna al die water verteer word en maande wanneer min gebruik word.
Om water te bestuur om huidige en toekomstige vraag te voorsien, is krities. Biofisiese aanwysers, soos dié wat ons gekyk het, kan ons nie vertel waar 'n watertekort stresvol is vir die samelewing of ekosisteme nie, maar 'n goeie biofisiese aanwyser kan ons help om bruikbare vergelykings te maak, teikenintervensies, risiko's te evalueer en kyk wêreldwyd Om bestuursmodelle te vind wat tuis kan werk.
Kate Brauman, Lei Wetenskaplike Instituut vir die Omgewing, Universiteit van Minnesota.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Aanpassing en mitigasie > Aanpassing aan droogte: 'n beter manier om water skaarsheid te meet