Omtrent almal in die klas toon 'n reaksie. Ek het in my eerste doel geslaag: ek het hul aandag en hulle reageer emosioneel. Jy sien, motivering is nie om soos 'n polisieman agter hulle te staan of om 'n wortel voor hulle neus te hang nie. Ware motivering is om hulle emosioneel betrokke te kry en hul trots te aktiveer. Ons EAT-outjies besef dat hulle Afrikaans moet slaag, dikwels is die negatiewe houding omdat hulle nog nie gewys is hoe maklik Afrikaans regtig is nie. Tog is dit meer as dit...hulle entoesiasme om te leer is nog nie soos 'n legkaart met 'n entoesiastiese leergierige EAT-onnie gepas nie.
Besef julle hoe bang hierdie kids is om foute te maak, so in plaas daarvan om te probeer, sluit hulle net af. Foute is gelyk aan misluk en wie wil nou 'n mislukking wees? Wat het geword van foute is 'n bewys dat jy probeer?