Die twee vertalers van dié gedig het lof ontvang vir, o.a. die gebruik van Magriet vir Margarethe, die argetipiese Duitse dorpsmeisie uit Goethe se Faust, met ‘n haardos soos Lorelei, vêr van die ellende en massamoord van die kamp verwyder. Daar was die skugter, wat bekommerd vir die gesag van die Septuagint, so heilig beide die sinagoge en die Kerk; Daar was die besitters van kosbare manuskripte, geskryf op pers vellum en versier met pragtige unsiale en met letters van silwer en goud, al wat nou hul waarde verloor. “”Wel, laat hulle hul edelmetaal hou, en laat ons ons swak vraestelle,”” roep Jerome, bitter. “”En tog, is dit jy,”” sê hy vir die billike inspirers van sy werke, “”wat my dwing om al hierdie dwaasheid en al hierdie beserings te verduur; om ‘n einde te maak aan die bose, dit is beter jy beveel stilte op my. “”Maar nie die moeder of die dogter sou hoor van so ‘n ding, en Jerome opgelewer om dwang.