“Om die liefde van die Christus te ken” — Wagtoring AANLYN BIBLIOTEEK
cl hfst. 29 bl. 290-299
11 Beweeg om lyding te verlig. Mense met verskillende kwale het besef dat Jesus medelye gehad het, en gevolglik het hulle tot hom aangetrokke gevoel. Dit was veral duidelik toe Jesus, met skares wat hom volg, deur ’n man “vol melaatsheid” genader is (Lukas 5:12). In Bybeltye is melaatses onder kwarantyn geplaas om ander mense teen besmetting te beskerm (Numeri 5:1-4). Met verloop van tyd het rabbynse leiers egter ’n hartelose beskouing van melaatsheid bevorder en hulle eie onderdrukkende reëls ingestel.* Maar let op hoe Jesus die melaatse behandel het: “Daar het ook ’n melaatse na hom toe gekom wat selfs gekniel en hom gesoebat het en vir hom gesê het: ‘As u net wil, kan u my rein maak.’ En beweeg deur innige jammerte het hy sy hand uitgesteek en hom aangeraak en vir hom gesê: ‘Ek wil. Word gereinig.’ En onmiddellik het die melaatsheid van hom verdwyn” (Markus 1:40-42). Jesus het geweet dat die melaatse nie eens daar mag gewees het nie. Tog het Jesus hom nie weggestuur nie; hy was eerder so diep ontroer dat hy iets ondenkbaars gedoen het. Jesus het hom aangeraak!
16 Jesus het sy Vader se liefde op nog ’n belangrike manier volmaak weerspieël—hy was “vergewensgesind” (Psalm 86:5). Hierdie bereidwilligheid om te vergewe, was duidelik selfs toe hy aan die folterpaal gehang het. Waaroor het Jesus gepraat terwyl hy ’n skandelike dood in die gesig gestaar het en spykers sy hande en voete deurboor het? Het hy Jehovah aangeroep en hom gevra om sy teregstellers te straf? Inteendeel, van Jesus se laaste woorde was: “Vader, vergewe hulle, want hulle weet nie wat hulle doen nie.”—Lukas 23:34.*
Rabbynse reëls het bepaal dat niemand nader as vier el (ongeveer 1,8 meter) aan ’n melaatse mag kom nie. Maar wanneer die wind gewaai het, moes die melaatse ten minste 100 el (ongeveer 45 meter) van ander bly. Die Midrasj Rabba vertel van een rabbi wat vir melaatses weggekruip het en van ’n ander wat melaatses met klippe gegooi het om hulle weg te hou. Melaatses was dus vertroud met die pyn van verwerping en die gevoel dat hulle verag word of onwelkom is.
Die eerste deel van Lukas 23:34 word uit sekere ou manuskripte weggelaat. Maar omdat hierdie woorde in baie ander gesaghebbende manuskripte verskyn, word dit in die Nuwe Wêreld-vertaling en talle ander vertalings ingesluit. Jesus het blykbaar van die Romeinse soldate gepraat wat hom aan die paal gehang het. Hulle het nie geweet wat hulle doen nie, want hulle het nie geweet wie Jesus werklik was nie. Die godsdiensleiers wat die aanstigters van die teregstelling was, was natuurlik baie laakbaarder, want hulle het doelbewus en kwaadwillig opgetree. Vir baie van hulle was geen vergifnis moontlik nie.—Johannes 11:45-53.