Met: Pernilla August (Molly Fischer); Helena Bergstr�m (Stella Lindberg); Lena Endre (Rebecca Olsson-Frig�rdh); Stina Ekblad (Eivor Pellas); Ewa Fr�ling (Georgina Seth); Margaretha Krook (Ingrid Seth); Marika Lagercrantz (Karin Kalters); Suzanne Reuter (Alexandra Furustig); Marie Richardson (Cecilia Falk); Gunilla R��r (Git Jeppson); Harriet Andersson (Camilla Steen).
Draaiboek en regie: Colin Nutley.
Daar word deur sommige taalkundiges beweer dat taal nie deur mans ontwikkel is nie: as jagters moes hulle nieverbaal kommunikeer om hul prooi nie te verwilder nie. Vroue het taal nodig gehad om met mekaar te kon gesels terwyl hulle tuis gesit en kinders oppas het. En waaruit sou die gesprekke bestaan het? Skinderstories, natuurlik!
Ek aanvaar geen krediet vir die stereotipering van bostaande paragraaf nie, maar dink daaraan dat skinder vandag nog n belangrike sosiale funksie vervul. Die vermaakwaarde daarvan word onderstreep deur die feit dat daar, benewens hierdie Sweedse rolprent, ook n Amerikaanse tienerfliek tydens 2000 met die titel Gossip vrygestel is.
Colin Nutley se kykie na die lewe van Sweedse akteurs draai om tien vroue, al tien aktrises. Sien, Hollywood (wat so graag suksesresepte herhaal) wil die Sweedse diva, Gretha Garbo, se 1931-treffer, Koningin Christina, herverfilm. Daarom is die room van Sweedse aktrises in rep en roer: hierdie tien l� almal oudisies af vir di� gesogte rol.
Hierdie uitgebreide skinderstorie vertel aan die kykers wat met di� tien gebeur op die dag waarop die uitverkorene bekend gemaak word. In die tradisie van Short cuts, Magnolia en Things you can tell just by looking at her word die skakels tussen di� tien se lewens uitgebeeld. Dis dus sinloos om die verhaal te probeer opsom.
Enkele hoogtepunte sluit egter in:
Een van die aktrises vier haar veertigste verjaardag, en tydens haar partytjie die aand word die keuse bekend gemaak.
Nog een is op die punt om geboorte te skenk, maar sy weier om te s� wie die pa is.
n Derde een verkul haar man met n vierde lid van die groep.
Aangesien die meeste spelers onbekend is, en n mens nog die gebeure aan die hand van onderskrifte moet volg, gebeur dit soms dat jy verlore raak en nie mooi weet presies wie nou op die toneel verskyn het nie. Hierdie verwarring word soms uitgebuit wanneer die grens tussen werklikheid enersyds en repetisie / oudisie / verfilming / verhoogoptrede andersyds vervaag.
Die spel is deurgaans goed en die draaiboek skerpsinnig en vindingryk. Met fyn spot word gekyk na die Sweedse film- en vermaakbedryf (let op: ABBA is nog invloedryk!) en na die invloed van Hollywood. Tog word die individue uitgebeeld as mense, nie stereotipes nie.
Ter vergelyking het ek na Americas sweethearts gaan kyk (lees Suzette se resensie elders op di� ruimte). En feitlik alles wat Gossip reg doen, doen Americas sweethearts verkeerd. Hoewel die Amerikaanse fliek tog daarin slaag om in sekere oomblikke skerp kommentaar te lewer op die bedryf in Hollywood (veral deur Catherine Zeta-Jones se karakter), bly die karakters tipes, is die humor meestal lomp en maak die musiek heeltemal t� seker dat die gehoor n belangrike oomblik as belangrik ervaar.
Hierteenoor is Gossip meer kompleks, meer eerlik en veel minder kommersieel. Tog is dit toeganklik en genietbaar  nie n donker Skandinawiese wroegfest soos ons vroe�r jare uit di� geweste verwag het nie.
Met verskeie gunstelingtonele (soos die drie mans in die kroeg  ook mans moet soms private aches uitpraat!) en n heerlik ironiese slot, is Gossip een van 2001 se topflieks. As jy n intelligente komedie soek, gaan kyk gerus!