Ons het vir Helga, die opsigter van die kampeerplek, in gebroke Duits gevra vir braaihout en sy het aangebied om dit vir ons te bring. Na ŉ rukkie het sy met ŉ kruiwa met ŉ pragtige gestapelde hopie hout teruggekeer. Ons was hoogs beïndruk deur haar mooi vuurpakvermoë.
Intussen het ons die perfekgepakte vuurtjie in die kruiwa aan die brand gesteek. Wat natuurlik ook vir ons ŉ bonus was, omdat ons dan nie na die tyd baie hoef te sukkel om van die oorblyfsels van die vuur ontslae te raak nie.
In lekker Suid-Afrikaanse tradisie het ons ons kampstoeltjies uitgehaal, om die kruiwa gepak en toe lekker agteroor gaan sit met ŉ glasie wyn of ŉ bier in die hand terwyl ons oor die besonderse Blou Donau, soos die wals dit noem, uitgestaar het.
Sy bars deur ons vriendekring en pyl af op die vuur of op Nico, wat langs die vuur staan. Sy het vir die vuur gemik…
Terwyl sy herhaaldelik roep: “Kaput! Kaput!” gryp sy die kruiwa se handvatsels en met een beweging gooi sy die hele vuur met al sy perfekte kole op die fietspad langs die rivier uit.