Kalligrafiese voorstelling van Husayn se naam (illustrasie) - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die twaalf imams
Die twaalf imams (Arabies: ٱلَأَئِمَّة ٱلْٱثْنَا عَشَر, al-ʾAʾimmah al-ʾIthnā ʿAšar Persies: دوازده امام, Davâzdah Emâm) is die geestelike en politieke opvolgers van die Islamitiese profeet Mohammed in die Twelver -tak van Shia Islam, insluitend dié van die Alawiet en Alevi. 
Volgens die teologie van Twelvers is die twaalf imams voorbeeldige menslike individue wat nie net regverdig oor die gemeenskap heers nie, maar ook in staat is om te behou en te interpreteer sharia en die esoteriese betekenis van die Koran. Die woorde en dade van Muhammad en Imams is 'n riglyn en 'n voorbeeld vir die gemeenskap, gevolglik moet hulle vry wees van dwaling en sonde (bekend as ismah, of onfeilbaarheid) en moet deur goddelike bevel deur die profeet gekies word.  
Besienswaardighede van Bahá'í
Hieronder is 'n huldeblyk van haar man, Shaykh Abu-Turab van Qazvin, wat na bewering 'n geleerde en filosoof was, wat selde ontmoet word en met die grootste opregtheid en suiwerheid van doel geglo het, terwyl dit sy liefde en liefde was toewyding aan die Báb dat as iemand soveel sou doen as om die naam van Sy Allerhoogste Heiligheid te noem (die siele van almal langs hom sy offer), hy sy trane nie kon inhou nie. van die geskrifte van Sy Allerhoogste Heiligheid, word byna buite homself van die wegraping en word amper flou van vreugde. "
'Ek het drie jaar gelede in Karbila met haar getrou. Sy was toe maar 'n onverskillige geleerde, selfs in Persies, maar nou kan sy tekste uit die Koran uiteensit en die moeilikste vrae en subtielste punte van die leer van die Goddelike Eenheid in so verstandig dat ek nog nooit 'n man gesien het wat haar gelyk was in hierdie of in gereedheid van vrees nie. Hierdie gawes het sy verkry deur die seën van Sy Heiligheid die Allerhoogste en deur met haar heiligheid die Suiwer (Qurratu'l-'Ayn) te spreek ) [Tahirih]. Ek het in haar geduld en berusting gesien, selfs by die mees selfverloënende mans, want gedurende hierdie drie jaar het ek haar nie 'n enkele dinar gestuur vir haar uitgawes nie, en sy het haarself slegs ondersteun met die Die grootste probleem was dat sy nog nooit 'n woord geuiter het nie, en noudat sy na Tihran gekom het, weerhou sy haar geheel en al van die verlede, maar hoewel sy, in ooreenstemming met die wense van Jinab-i-Babu'l-Bab, nou wil gaan na Khurasan en het letterlik niks om aan te trek nie, behalwe o Met die goed gedra rok wat sy dra, vra sy nooit klere of reisgeld nie, maar soek ooit redelike verskonings om my op my gemak te stel en te voorkom dat ek skaam voel. Haar suiwerheid, kuisheid en deugde is grensloos, en gedurende dit alles het geen onbevoorregte persoon soveel as haar stem gehoor nie. "
Ma van Mulla Husayn
In sy geskiedenisboek dui Haji Mirza Jani aan dat hy die jonger broer van Mulla Husayn, Mirza Muhammad-Hasan, ontmoet het toe hy sy ma en suster van Karbila na Qazvin en van Qazvin na Tihran gebring het. Hy wys daarop dat die deugde van Mulla Husayn se ma die van haar dogter oortref het. Sy het skaars prestasies en prestasies besit, en het baie gedigte en welsprekende elegieë oor die teistering van haar seuns gekomponeer. Hoewel Jinab-i-Babu'l-Báb [Mulla Husayn] haar gewaarsku het oor sy naderende martelaarskap en al die dreigende rampe aan haar voorspel het, het sy steeds dieselfde ywerige toewyding en blymoedige berusting getoon, verheug dat God die offer aanvaar het van haar seuns, en selfs bid dat hulle hierdie groot waardigheid sou bereik en nie van so 'n groot saligheid ontneem word nie. Dit is inderdaad wonderlik om na te dink oor hierdie deugsame en heilige gesin, die seuns so opvallend vir hul eensgesindheid en selfopoffering, die moeder en dogter so geduldig en gelate. "
Mirza Muhammad-Hasan, die jonger broer van Mulla Husayn – A Letter of the Living
Haji Mirza Jani onthou dat hy, toe hy Mirza Muhammad-Hasan ontmoet het, maar sewentien jaar oud was, maar ek het 'n waardigheid, swaartekrag, kalmte en deug by hom gesien wat my verbaas het. Na die dood van Jinab-i-Babu'l-Bab, skenk Hadrat-i-Quddus die swaard en tulband van die heerlike martelaar aan hom en maak hom kaptein van die troepe van die Ware Koning. Wat sy martelaarskap betref, is daar 'n meningsverskil oor of hy aan die ontbyttafel in die kamp gesneuwel het of dat hy saam met Jinab-i-Quddus op die plein van Barfurush gely het. "(Aangepas uit die Dawn-Breakers voetnote 383-385 aangehaal deur Haji Mirza Jani, skrywer van Tarikh-i-Jadid)
3de Shia Imam Husain …..Barry Wymore
Hendrik IV van Frankryk
RedigeerKyk na hierdie bladsyHusayn ibn AliPage issues
Hierdie artikel handel oor Husayn ibn Ali (626–680). Vir die moderne politieke figuur (1854–1931), sien Hussein bin Ali, Sharif van Mekka.
حسين بن علي (Arabies)
2de Imam van Nizari-Ismaili en Taiyabi-Mustaali
3de Imam van Sevener, Twelver en Zaydi Shia
Die heiligdom van Husayn, gesien vanaf die heiligdom van Abbas in Karbala, Karbala Governorate, Irak
Bornc. 8 Januarie 626CE
Medina, HejazDiedc. 10 Oktober 680 (54 jaar oud)
Karbala, Umayyad -ryk (nou in Irak) Oorsaak van dood Hoofde by die Slag van Karbala Rustplek Heiligdom van Imam Hussein, Karbala, Irak
32 ° 36′59 ″ N 44 ° 1′56.29 es Residens Medina, Hejaz Etnisiteit Hejazi Arab, Quraysh -stam Bekend vir Battle of KarbalaTitle
(Arabies vir Vader van vryheid)
(Arabies vir The Martyr) as-Sibt 
(Arabies vir die kleinseun) Sayyidu Shabābi Ahlil Jannah  
(Arabies vir leier van die jeug van die paradys) ar-Rashīd 
(Arabies vir The Rightly Guided) at-Tābi li Mardhātillāh 
(Arabies vir The Follower of Gods Will) al-Mubārak 
(Arabies vir The Blessed) at-Tayyib 
(Arabies vir The Pure) Sayyidush Shuhadā  
(Arabies vir Meester van die Martelare) al-Wafī 
(Arabies vir The Loyal) Üçüncü Ali
(Turks vir Derde Ali)
Kwartaal670–680 AD Voorganger Hasan ibn Ali Opvolger Ali ibn Husayn Zayn al-AbidinReligieIslamSpouse (s) Shahr Banu
'Alī ibn al-Ḥussein ibn' Alī (Zayn al-'ĀbidīnAli al-Akbar ibn Husayn (Umar ibn HusaynAli al-Asghar ibn HusaynAbu Bakr ibn HusaynSakinah bint HusaynSukayn bint HusaynFatima al-SughraFatim al-SughraFatim al-SughraFatim al-SughraFatim
Kalligrafiese voorstelling van Husayn ibn Ali in Hagia Sophia, Istanbul, Turkye.
Ingangshek van die heiligdom van Husayn in Karbala, Irak
Husayn ibn 'Alī ibn Abī Tālib (Arabies: الحسين بن علي بن أبي طالب 8 Januarie 626 - 10 Oktober 680) (3de/4de Sha 'aban 4 AH - 10th Muharram 61 AH), ook gespel as Husain, Hussain of Hussein, was die seun van Ali ibn Abi Ṭalib (vierde Rashidun -kalief van Soennitiese Islam, en eerste Imam van Sjia -Islam) en Fatimah Zahra (dogter van Mohammed) en die jonger broer van Hasan ibn Ali. Husayn is 'n belangrike figuur in Islam, aangesien hy lid is van die Ahl al-Bayt (die huishouding van Muhammad) en Ahl al-Kisa, sowel as die derde Sjia-imam.
Hussain het die hoof van Shia Imam en die hoof van Banu Hashim geword na die dood van sy ouer broer, Hasan ibn Ali, in 670 (50 AH). Sy pa se ondersteuners (Shi 'a Ali) in Kufag het hul trou aan hom bewys. Hy het egter vir hulle gesê dat hy nog steeds gebonde is aan die vredesverdrag tussen Hasan en Muawiyah I en hulle moet wag totdat Muawiyah dood is. Later aanvaar Hussain nie die versoek van Muawiyah vir die opvolging van sy seun, Yazid I nie, en beskou hierdie optrede as 'n oortreding van die Hasan -Muawiya -verdrag.  Toe Muawiyah I in 680 sterf, het Husayn geweier om trou te belowe aan Yazid I, wat pas deur Muawiyah as Umayyad -kalief aangestel is, omdat hy die Umayyads as 'n onderdrukkende en godsdienstig misleide regime beskou het. Hy dring aan op sy legitimiteit op grond van sy eie spesiale posisie as 'n direkte afstammeling van Mohammed en sy wettige legaters. As gevolg hiervan het hy Medina, sy tuisdorp, verlaat om in 60 AH in Mekka te skuil.   Daar het die mense van Kufa briewe aan hom gestuur om sy hulp te vra en hul trou aan hom te belowe. Hy reis dus na Kufa toe.  Op 'n plek naby Kufa, bekend as Karbala, is sy woonwa deur die leër van Yazid I onderskep. Hy is doodgemaak en onthoof in die Slag van Karbala op 10 Oktober 680 (10 Moḥarram 61) deur Shimr Ibn Thil-Jawshan, saam met die meeste van sy familie en metgeselle. 
Woede by die dood van Husayn ' het verander in 'n saamtrekgeroep wat gehelp het om die legitimiteit van die Umayyad -kalifaat te ondermyn en uiteindelik die Umayyad -kalifaat omver te werp deur Abbasid Revolution.  
Husayn word deur Shia -Moslems hoog geag omdat hy geweier het om trou aan Yazid I,  die Umayyad -kalief te belowe, omdat hy die heerskappy van die Umayyadsunjust beskou het.  Die jaarlikse gedenkteken vir hom, sy gesin, sy kinders en sy metgeselle heet Ashura (tiende dag van Muharram) en is 'n roudag vir Sjiïtiese Moslems. Sy optrede by Karbala het die latere Sjiïtiese bewegings aangevuur. 
Die skildery deur die martelaarskap van Imam Husayn tydens die Slag van Karbala te herdenk, sy fokus is sy halfbroer Abbas ibn Ali op 'n wit perd 
'N Koran geskryf deur Imam Hussain ibn Ali, meer as 1300 jaar gelede
Volgens die meeste berigte is Husayn gebore op 8 Januarie 626 CE (3/5 Sha 'aban 4 AH).  Husayn en sy broer Hasan was die laaste afstammelinge van Mohammed wat gedurende sy leeftyd geleef het en na sy dood oorgebly het. Daar is baie verslae oor sy liefde vir hulle wat saam daarna verwys. 
Na bewering het Mohammed gesê dat Hy wat my liefhet en lief is vir hierdie twee, hul pa en hul moeder, by my sal wees op die dag van die opstanding. "  en dat "Husain van is ek en ek is syne. Allah is lief vir diegene wat Hussain liefhet. Hussain is 'n kleinseun onder kleinseuns. om hom op te volg. Ander tradisies skryf Mohammed op met sy kleinseuns op sy knieë, op sy skouers en selfs op sy rug tydens gebed op die oomblik dat hy homself neerbuig, toe hulle jonk was. 
Volgens Wilferd Madelung het Mohammed hulle baie liefgehad en hulle baie gereeld as sy Ahl al-Bayt verklaar.  Volgens die algemene Sunni -oortuiging verwys dit na die huisgesin van Mohammed. Shia se gewilde siening is die lede van die familie van Muhammad wat by die voorval van Mubahala teenwoordig was. Volgens Muhammad Baqir Majlisi wat Bihar al-Anwar saamgestel het, het 'n versameling van Ahadith, hoofstuk 46 vers 15 (Al-Ahqaf) en hoofstuk 89, verse 27-30 (Al-Fajr) van die Koran betrekking op Husayn ibn-Ali.
Die voorval van MubahalaEdit
Hoofartikel: Gebeurtenis van Mubahala
In die jaar 10 AH (631/32 CE) het 'n Christelike gesant van Najran (nou in die noorde van Jemen) na Mohammed gekom om te redeneer watter een van die twee partye fouteer het in sy leer oor Isa (Jesus). Nadat Jesus se wonderbaarlike geboorte met Adam se skepping vergelyk is, [a] - wat nie 'n moeder of 'n vader gebore is nie - en toe die Christene nie die Islamitiese leer oor Jesus aanvaar nie, het Muhammad die opdrag gekry om hulle Mubahalaw waar elke party God moet vra om die valse party en hul gesinne te vernietig.   As iemand met u in hierdie aangeleentheid [aangaande Jesus] twis, na die kennis wat tot u gekom het, sê: Kom laat ons ons seuns en u seuns, ons vroue en u vroue, onsself en u self roep, laat ons 'n eed sweer en plaas die vloek van God op diegene wat lieg. [b]   Soennitiese historici, behalwe Tabari wat die deelnemers nie noem nie, noem Muhammad, Fatimah, Hasan en Husayn, en sommige stem saam met die sjiitiese tradisie dat Ali ook onder die deelnemers aan hierdie geleentheid aan die kant van Mohammed. In die vers van Mubahala sou die woorde "Ons seuns " verteenwoordigend wees van Hasan en Husayn " sou ons vroue " na Fatimah verwys en "onself " sou "Ali " wees.  [18 ]
Muawiyah, die goewerneur van Levant, wat die eise van Ali om getrouheid geweier het, veg lank met hom.  Toe Ali egter vermoor word en mense getrou aan Hasan was, het Muawiyah hom gereed gemaak om met hom te veg. Die geveg het gelei tot onfeilbare skermutselings tussen die leërs van Hasan en Muawiyah. Om die angs van 'n ander burgeroorlog te vermy, onderteken Hasan die Hasan -Muawiya -verdrag met Muawiyah, waarvolgens Muawiyah nie 'n opvolger tydens sy bewind sou noem nie en die Islamitiese wêreld hul opvolger na laasgenoemde sou laat kies. 
Sien ook: Muawiyah I en Umayyad
Volgens die Shia was Husayn die derde Imam vir 'n tydperk van tien jaar na die dood van sy broer Hasan in 669. Al hierdie tyd behalwe die laaste ses maande wat saamval met die kalifaat van Muawiyah.  Na die vredesverdrag met Hasan vertrek Muawiyah met sy troepe na Kufa, waar Hasan tydens 'n openbare oorgawe -seremonie opstaan ​​en die mense daaraan herinner dat hy en Husayn die enigste kleinseuns van Mohammed was. En dat hy die bewind aan Muawiyah oorgegee het in die beste belang van die gemeenskap: 𔄘 mense, dit was beslis God wat u gelei het deur die eerste van ons en wat u deur die laaste van ons bloedvergieting gespaar het. Ek het vrede gesluit met Mu 'awiyah, en ek weet nie of dit nie vir julle 'n beproewing is nie, en dat julle 'n tydjie kan geniet. [C]  verklaar Hasan. 
In die tydperk van nege jaar tussen die abdikasie van Hasan in 41/660 en sy dood in 49/669, het Hasan en Husayn in Medina afgetree en probeer om afstand te doen van politieke betrokkenheid by of teen Muawiyah.  
Maar sjiïtiese gevoelens, hoewel dit nie bo die oppervlakte sigbaar was nie, het soms verskyn in die vorm van klein groepies, meestal uit Kufa, wat Hasan en Husayn besoek het en hulle gevra het om hul leiers te wees, en 'n versoek waarop hulle wou nie reageer nie.  Selfs tien jaar later, na die dood van Hasan, toe die Irakezen hom tot sy jonger broer, Husayn, gewend het oor 'n opstand, het Husayn hulle opdrag gegee om te wag solank Muawiyah leef as gevolg van die vredesverdrag van Hasan met hom.  Maar later en voor sy dood noem Muawiyah sy seun Yazid as sy opvolger. 
Een van die belangrikste punte van die verdrag wat tussen Hasan en Muawiyah gemaak is, was dat Muawiyah niemand as sy opvolger sou aanwys na sy dood nie, maar die keuse is aan die Ummah (die nasie) oorgelaat. Maar ná die dood van Hasan, Muawiyah, met die gedagte dat niemand moedig genoeg sou wees om sy besluit as die kalief te beswaar nie, het sy seun, Yazid I, as sy opvolger in 680 n.C. die verdrag verbreek.  Robert Payne haal Muawiyah in History of Islam aan om sy seun Yazid te vertel om Husayn te verslaan, wat sekerlik 'n weermag teen hom voorberei het, maar daarna saggies met hom om te gaan, aangesien Husayn 'n afstammeling van Mohammed was, maar om vinnig met Abdullah al-Zubair om te gaan, soos Muawiyah hom die meeste gevrees het. 
In April 680 volg Yazid I sy vader Muawiyah op as die nuwe kalief. Yazid het die goewerneur van Medina onmiddellik opdrag gegee om Hussayn en enkele ander prominente figure te dwing om hul trou te belowe (Bay 'ah).  Husain het hom egter daarvan weerhou om te glo dat Yazid openlik teen die leerstellings van Islam in die openbaar in stryd was en die sunnah van Mohammed verander.   Volgens hom was die integriteit en voortbestaan ​​van die Islamitiese gemeenskap afhanklik van die herinstelling van die korrekte leiding.  Hy het dus vergesel van sy huishouding, sy seuns, broers en die seuns van Hasan, Medina verlaat om asiel in Mekka te soek. 
Terwyl hulle in Mekka was, het Abd Allah ibn al-Zubayr, Abdullah ibn Umar en Abdullah ibn Abbasad Husayn bin Ali aangeraai om Mekka sy basis te maak en teen Yazid uit Mekka te veg.  Aan die ander kant het die mense in Kufa wat ingelig is oor Muawiyah en #8216 se dood, briewe gestuur waarin Husayn aangemoedig word om by hulle aan te sluit en belowe om hom teen Umayyads te ondersteun. Husayn het aan hulle teruggeskryf en gesê dat hy sy neef Moslem ibn Aqeel sal stuur om aan hom verslag te doen oor die situasie. As hy hulle verenig vind soos hulle briewe aandui, sal hy vinnig daarby aansluit, want Imam moet in ooreenstemming met die Koran optree, geregtigheid handhaaf, die waarheid verkondig en hom toewy aan die saak van God.  Die missie van Moslem was aanvanklik suksesvol en volgens berigte het 18 000 mans hul trou belowe. Maar die situasie het ingrypend verander toe Yazid Ubayd Allah ibn Ziyad as die nuwe goewerneur van Kufa aangestel het, wat hom beveel het om ernstig met Ibn Aqeel om te gaan. Voordat nuus van die ongunstige wending in Mekka aangekom het, het Husayn na Kufa vertrek. 
Onderweg het Husayn gevind dat sy boodskapper, Moslem ibn Aqeel, in Kufa vermoor is. Hy het die nuus aan sy ondersteuners bekend gemaak en hulle meegedeel dat mense hom verlaat het. Toe moedig hy enigiemand aan wat so wou, om vry te gaan sonder skuld. Die meeste van diegene wat hom op verskillende maniere op pad na Mekka by hom aangesluit het, het hom nou verlaat. 
Hoofartikel: Slag van Karbala
Op sy pad na Kufa ontmoet Husayn die leër van Ubaydullah ibn Ziyad op sy pad na Kufa. Husayn het die Kufans -leër toegespreek en hulle daaraan herinner dat hulle hom genooi het om te kom omdat hulle sonder 'n Imam was. Hy het vir hulle gesê dat hy van plan was om met hul steun na Kufa te gaan, maar as hulle nou gekant was teen sy koms, sou hy terugkeer na waar hy vandaan kom. Die weermag het hom egter aangespoor om 'n ander manier te kies. So draai hy na links en bereik Karbala, waar die weermag hom dwing om nie verder te gaan nie en stop op 'n plek sonder water. 
Umar ibn Sa 'ad, die hoof van die Kufan ​​-weermag, het 'n boodskapper na Husayn gestuur om navraag te doen oor die doel van sy koms na Irak. Husayn antwoord weer dat hy op die uitnodiging van die mense van Kufa gereageer het, maar bereid was om te vertrek as hulle nie van sy teenwoordigheid hou nie. Toe Umar ibn Sa 'ad, die hoof van die Kufan ​​-weermag, dit aan Ubaydullah ibn Ziyad terugrapporteer, het die goewerneur hom opdrag gegee om Ḥusayn en sy ondersteuners die geleentheid te bied om trou aan Yazid te sweer. Hy het ook Umar ibn Sa 'ad beveel om Husayn en sy volgelinge af te sluit van toegang tot die water van die Eufraat.  Die volgende oggend, soos ʿOmar b. Saʿd het die Kufan-leër in gevegsorde gereël, Al-Hurr ibn Yazid al Tamimi het hom uitgedaag en na Ḥusayn gegaan. Hy het tevergeefs die Kufans toegespreek en hulle teregwys vir hul verraad teenoor die kleinseun van Mohammed en is in die geveg vermoor.
Seleksies van Arabiese, Persiese en Ottomaanse kalligrafie: Kalligrafiste van die Persiese tradisie
Die Library of Congress het 'n versameling van meer as 100 kalligrafiese velle op een bladsy wat poëtiese uittreksels in Persies bevat. Dit lyk asof hierdie blaaie uit albums onttrek is (muraqqa c by) van kalligrafieë en skilderye, waarvan fragmente in ander biblioteke en kunsversamelings soos die Sackler Gallery of Art in Washington, DC in stand gehou word. die getekende kalligrafieë dateer gewoonlik uit die Safavid-periode (1501-1722) in Iran.
Alhoewel 'n groot aantal fragmente nie onderteken of gedateer is nie, dra ander handtekeninge en/of datums wat bydra tot ons kennis van sommige van die meesterkalligrafiste van die nasta c liq draaiboek in Iran. Die draaiboek en vermeende uitvinder Mir c Ali Tabrizi (ca. 1446) naskh met ta c liq om 'n nuwe draaiboek te skep wat meer geskik is vir die skryf van Persiese poësie, waarmee dit intiem verband hou. [i] Byna al die digterlike fragmente op die enkele bladsy in die Library of Congress is opgeteken nasta c liq, wat dus getuig van die status en gewildheid van die skrif en gewildheid gedurende die 15de en 16de eeu.
Die enigste kalligraaf uit die voor-Safavid-periode wie se naam in die versameling Persiese poëtiese fragmente na vore kom, is die van sultan c Ali al-Mashhadi († 1514), wat aktief was in 'n aantal Turkman (ca. 1378-1502) en Timurid (ongeveer 1370-1506) howe, insluitend dié van die laaste Timurid-heerser, Sultan Husayn Bayqara (r.1470-1506) in Herat. Hy het koninklike manuskripte getranskribeer, inskripsies vir geboue ontwerp en 'n verhandeling oor kalligrafie geskryf. Een ongedateerde fragment onderteken deur Sultan c Ali bevat die liriese gedigte (ghazals) van Amir Khusraw Dihlavi geskryf in 'n klein skrif en in diagonale formaat (1-84-154.33). 'N Ander bladsy onderteken deur Sultan c Ali, sowel as deur sy leerling Sultan Beyazid († 1578), bevat verse wat saamgestel is deur die mistieke digter Hilali wat fyn in swart of wit ink op beige of bloukleurige papier geskryf is (1-87- 154.158). Laasgenoemde stuk toon hoe 'n meester en sy leerling moontlik saamgewerk het, of hoe fragmente later op 'n goudkleurige albumbladsy gerangskik kon word om die oordrag van die kunsvlyt van die een generasie kalligrafiste na die volgende te demonstreer. [ii]
Baie meer voorbeelde van getekende kalligrafieë uit die Safavid -periode bestaan ​​in die Library of Congress. Vier fragmente is onderteken of toegeskryf aan Mir c Ali Heravi († 1544-45), wat kalligrafie in Herat beoefen het totdat hy in 1528-29 na Bukhara (hedendaagse Oesbekistan) geneem is. Hy teken sy werke tipies met die verkleinwoord al-faqir (die & ldquopoor & rdquo of & ldquolowly & rdquo). Sy handtekening is opvallend in 'n kwatryn van Rumi (1-88-154.65) en nog 'n reeks poëtiese verse (1-87-154.159) gemonteer op albumbladsye, versier met gestenselde ontwerpe of wit-en-blou marmering.
Shah Mahmud al-Nishapuri († 1564-65), 'n gevierde meester van nasta c lik aktief tydens die bewind van Shah Tahmasp (r. 1524-76), het ook 'n kwatryn uitgevoer (ruba c i) gemonteer op 'n albumblad gevul met registers van poëtiese verse (1-87-154.155). Verse van Amir Khusraw Dihlavi geskryf deur Muhammad Husayn, 'n kalligraaf wat deur Shah Isma c il II (r. 1576-77) beskerm is, en gedateer 1590, word op 'n soortgelyke albumbladsy (1-85-154.89) bewaar. Malik Daylami, kollega van Shah Mahmud en rsquos, wat saam met hom 'n weelderige kopie van die Haft Awrang (Sewe paviljoene) van Jami, ca. 1556-65, [iii] blyk ook ten minste een bladsy van die Munajat (Aansoeke) van c Abdallah Ansari (1-87-154.91), wat hy onderteken het mashq-i Malik (& ldquocomposition of Malik & rdquo).
Shah Tahmasp & rsquos gerespekteer & ldquoelderly sekretaris & rdquo (Ikhtiyar al-Munshi), Kamal al-Din Husayn († 1566-67) was nie net 'n meester van nasta c liq maar ook van ta c liq en tarassul, beide skrifskrifte (skrifte wat gebruik word vir die skryf van briewe). Twee van sy komposisies wat 'n heerser eerbetoon en in hierdie geval toon die Safavid-monarg beslis die behendigheid van 'n volwasse kalligraaf wat, hoewel blind in die een oog, die uitdagende & ldquo-omlynde & rdquo-skrif in goud (1-87-154.157) en in ligblou (1-04-) bemeester het 713.19.36). Kamal al-Din verwerk sy komposisies met ongeëwenaarde artistieke flair en tegniese fynheid.
Shah Muhammad al-Mashhadi, 'n kalligraaf oorspronklik van die heilige stad Mashhad in noordoostelike Iran, migreer later na Indië. In 1560-61 skryf hy 'n aantal poëtiese verse op beige papier versier met plante en diere wat in goud geverf is en later op 'n dekoratiewe albumbladsy (1-87-154.161) aangebring is.
Die moderne Shah Muhammad en rsquos, die beroemde en vrugbare Safavid-kalligraaf Mir c Imad al-Hasani († 1615), [iv] word goed verteenwoordig in die versamelings van die Library of Congress, ten minste sewe fragmente dra sy naam. Een item bevat verse in Persies en Chaghatay-Turks (1-84-154.3), en 'n tweede item bevat verse wat op 'n vertikale of lengtelike albumbladsy tipies beskryf word as 'n safinah (letterlik, & ldquoboat & rdquo) vorm (1-85-154.77). 'N Derde fragment bestaan ​​uit 'n kalligrafiese oefenblad (siyah mashq) uitgevoer op 'n bleek grond onderteken deur Mir c Imad op 'n speelse manier (1-84-154.43)-in hierdie geval teken hy sy naam vier keer asof hy die kontoere van sy eie handtekening vervolmaak. Op hierdie oomblik, siyah mashq blaaie, wat herhaalde letters of letters kombineer, word gerespekteer as versamelbare kunswerke wat op albumbladsye gemonteer is, eerder as as weggooibare voorbereidende kalligrafiese oefeninge (1-84-154.44 ev). [v]
Rukn al-Din Mas c ud al-Tabib, wat aan die begin van die 17de eeu aktief was, is nog 'n noemenswaardige Safavid-kalligraaf. Rukn al-Din was 'n koninklike geneesheer (tabib) na Shah c Abbas I (r. 1587-1629) in die Safavid-hoofstad Isfahan. Nadat hy guns by die monarg verloor het, reis hy na Balkh (hedendaagse Afghanistan) en vestig hom uiteindelik in Indië. Een van sy twee getekende werke in die Library of Congress bevat 'n lofrede aan 'n koning, miskien Shah c Abbas I, wat later oorgeverf en op 'n Mughal-albumbladsy (1-88-154.153) aangebring is.
Rukn al-Din en rsquos verhuis na Indië, soos dié van Shah Muhammad al-Mashhadi en rsquos, het gehelp om die Indo-Persies te versterk nasta c liq skool. 'N Seleksie van 18de -eeuse fragmente wat ingeskryf is nasta c liq en shikastah dien as bewys van die ontwikkeling van hierdie skool oor etlike eeue. Fragmente sluit twee-en-twintig getekende briefwoorde in (insha & rsquo) komposisies (1-84-154.49 R et seq), asook kalligrafiese items onderteken deur c Abdallah Lahuri (1-04-713.15.1) en Munshi Ram (1-04-713.19.54).
Nasta c liq word steeds in die Indiese subkontinent beoefen terwyl kalligrafiste wat gedurende die 18de en 19de eeu in Iran aktief was, verdere grafiese aspekte van skrifstyle en tegnieke ondersoek het. Soos voorheen opgemerk, het een eksperiment die herlewing van naskh (veral binne 'n Koran -quoans -konteks) het 'n ander die artistieke potensiaal ondersoek om 'n verskeidenheid skrifte te kombineer in 'n ware spektakel van kalligrafiese bravura. Byvoorbeeld, die kalligraaf Husayn Zarrin Qalam (Die & ldquoGolden Pen & rdquo) het die gulzar (letterlik, & blomme vol blomme & rdquo) skrif in 'n paneel gedateer 1797-98 (1-85-154.95). Die paneel bevat plante, diere en mense wat in die kalligrafiese letters ingevoeg is, en blyk dus meer vindingryk te wees as die al-Bukhari & rsquos kalligrafiese paneel van Indiese herkoms (1-2004-713.15.8a).
Album van Baha'i kalligrafie
'N Album met Baha & rsquoi -kalligrafie, insluitend kinderkalligrafiese oefeninge deur Baha & rsquou & rsquollah en tablette deur Baha & rsquou & rsquollah, gekopieer deur die kalligraaf Mishkin Qalam.
Wie was Baha & rsquou & rsquollah?
Mirza Husayn & lsquoAli Nuri (1817 & ndash1892), bekend as Baha & rsquou & rsquollah, was die stigter van die Baha & rsquoi -geloof. Sy pa, gebore in Teheran uit 'n prominente familie van hofamptenare, was sy pa een van die bekendste kalligrafiste van sy generasie. Kalligrafie was 'n belangrike deel van Baha & rsquou & rsquollah & rsquos se opvoeding en bly steeds 'n belangrike kommunikasiemiddel en uitdrukking.
Hierdie album bevat tablette, of briewe, van Baha & rsquou & rsquollah aan Muhammad Riza Shirazi, wat een van Baha & rsquou & rsquollah & rsquos se vertrouelinge was en hom vergesel het toe hy na Acre, Israel, verban is. Nege hiervan is deur die bekende kalligraaf Mirza Husayn Isfahani (1826 en ndash1912) wat die titel Mishkin Qalam (& lsquoBlack & rsquo of & lsquoMusk-parfum Pen & rsquo) gekry het deur die Qajar-heerser Nasir al-Din Shah (r. 1848 & ndash1896). Twee voorbeelde, albei onderteken deur Mishkin Qalam en van Baha & rsquou & rsquollah gerig aan Muhammad Riza Shirazi, is gedateer (folio 9) Shaʻban 1308 (Maart/April 1891) en (v. 4, gedigitaliseerde beeld 3) 1310 (1892/93). 'N Voorbeeld van Mishkin Qalam en rsquos -kalligrafie is die Arabiese inskripsie (v. 19, gedigitaliseerde prent 7) Yā Bahā' al-abh & aacute (& lsquoO Glory of the Most Glorious & rsquo) wat as 'n universele Baha & rsquoi -simbool aangeneem is.
Miskien is die belangrikste items in die album dié wat deur Baha & rsquou & rsquollah self geskryf is. Dit sluit in kinderoefeninge (vgl. 15 en 16, gedigitaliseerde prent 6) en twee kort briewe aan Muhammad Riza Shirazi (folio 11/1, gedigitaliseerde beeld 5) en sy seun Habibullah Huvayda (folio 11/2, gedigitaliseerde beeld 5). Baha'i's sou 'n vaardige kalligraaf vra om 'n gedeelte uit die geskrifte van Baha & rsquou & rsquollah op te skryf en dan sou 'n kunstenaar dit in goud en ander kleure versier om die skoonheid van die kalligrafie te verbeter.
Hierdie bundel is aan die British Museum voorgehou deur Habibullah Huvayda, wat op 21 Mei 1929 die Persiese konsul-generaal in Sirië en Palestina geword het en ter herinnering aan my vader wyle Mohamed Riza Shirazi & rsquo.
Geskiedenis oor kalligrafie
Kalligrafie (uit Grieks κάλλος kallos "beauty " + γραφή graphẽ "writing ") is die skryfkuns (Mediavilla 1996: 17). 'N Hedendaagse definisie van kalligrafiese praktyk is die kuns om tekens op 'n ekspressiewe, harmonieuse en vaardige manier vorm te gee " (Mediavilla 1996: 18). Die verhaal van skryf is 'n estetiese evolusie wat ingebou is binne die tegniese vaardighede, transmissiesnelheid (s) en materiaalbeperkings van 'n persoon, tyd en plek (Diringer 1968: 441). 'N Skryfstyl word beskryf as 'n skrif, hand of alfabet (Fraser & Kwiatkowski 2006 Johnston 1909: Plaat 6).
Moderne kalligrafie wissel van funksionele handskrifte en ontwerpe tot kunswerke waar die abstrakte uitdrukking van die handgeskrewe merk al dan nie die leesbaarheid van die letters kan vervang (Mediavilla 1996). Klassieke kalligrafie verskil van tipografie en nie-klassieke handletter, alhoewel 'n kalligraaf al hierdie karakters histories gedissiplineerd en tog vloeibaar en spontaan kan skep, geïmproviseer op die oomblik van skryf (Pott 2006 & 2005 Zapf 2007 & 2006) . Kalligrafie floreer steeds in die vorme van trou- en geleentheidsuitnodigings, lettertipe-ontwerp/ tipografie, oorspronklike handgetekende logo-ontwerp, godsdienstige kuns, verskillende aankondigings/ grafiese ontwerp/ kalligrafiese kuns in opdrag, gesnyde klipopskrifte en gedenkdokumente. Ook rekwisiete en bewegende beelde vir film en televisie, getuigskrifte, geboorte- en sterftesertifikate/kaarte en ander werke met betrekking tot skryf (sien byvoorbeeld Letter Arts Review Propfe 2005 Geddes & Dion 2004).
Heilige Westerse kalligrafie het 'n paar spesiale eienskappe, soos die verligting van die eerste letter van elke boek of hoofstuk in die Middeleeue. 'N Dekoratiewe " tapytbladsy " kan voorafgaan, gevul met geometriese, dierlike en kleurvolle voorstellings. Die Lindisfarne-evangelies (715-720 nC) is 'n vroeë voorbeeld (Brown 2004).
Wat Chinese of Arabiese kalligrafieë betref, het die Westerse kalligrafiese skrif streng reëls en vorms gehad. Goeie skryfwerk het 'n ritme en gereeldheid by die letters, met 'n goeie volgorde van die reëls op die bladsye. Elke karakter het, en het nog steeds, 'n presiese volgorde.
Anders as 'n lettertipe, gee onreëlmatigheid in die karakters ' grootte, styl en kleure betekenis aan die Griekse vertaling "mooi letters ". Die inhoud kan heeltemal onleesbaar wees, maar nie minder betekenisvol vir 'n kyker met 'n mate van empatie vir die werk wat aangebied word nie. Many of the themes and variations of today's contemporary Western calligraphy are found in the pages of the Saint John's Bible.
Latin was the lingua franca of the churches of Europe in the Middle Ages and the monks (and a smattering of nobility) constituted the only literate members of society. The monks started to write ancient text in books. Since paper was costly at that time, so the monks discovered a new style of Calligraphy which can accommodate more words in a single line. This new style was known as Goties and lasted as a popular scribing technique throughout much of the Middle Ages.
Based on the Gothic style of the monks, in 15 century, Johannes Gutenberg discovered the drukpers. This allowed a faster printing of books. Although the use of printing press was high, the handwriting skill was in demand. Italians during this time invented the italic script, which became popular throughout most of Europe.