Blogs verhit | Martech Zone
Saterdag, Oktober 29, 2005 Saterdag, Oktober 18, 2014 Douglas Karr
Hierdie week was 'n moeilike week. My werk is fantasties en ek word waardeer deur my eweknieë en my kliënte. Vir die eerste keer glo ek egter dat my blog my professionele verhoudings ingemeng het. Nadat ek lank met hulle gepraat het, glo ek nie dat daar 'n kommer by my werkgewer is nie. My leiers glo absoluut in blog as 'n gesonde uitdrukking. Natuurlik kan hulle nie verantwoordelikheid aanvaar vir my kommentaar nie, aangesien dit myne en niemand anders s'n is nie. As gevolg hiervan, sal u sien dat ek nie meer 'n skakel na my werkgewer het nie. Dit is jammer, want ek hou daarvan om hulle as 'n leier in die databasis- en digitale bemarkingsbedryf te bevorder.
'N Kwessie is geopper deur 'n kliënt wat ook 'n vorige werkgewer van my was. Alhoewel ek nie direk vir een van die ondernemings gewerk het toe hulle hul verhouding verstewig het nie ... en ek nie die een vir die ander gelaat het nie, het die kliënt vrae gevra oor my diens en my verantwoordelikhede in hul verhouding met my huidige werkgewer.
Ek glo dat die kwessie opgeduik het as gevolg van 'n paar bloginskrywings wat ek gemaak het, wat sommige van die bemarkingspogings van my vorige werkgewer gekritiseer het. Verbasend genoeg, met die handjievol mense wat my blog gelees het, was my vorige werkgewer een van hulle. Ek is gevlei daaroor dat ek deur die hele onderneming die gesprek was ... baie van my vriende het my ingevul. My woorde het so hard geslaan dat ek glo dat dit gepraat het van die afdeling waarvoor ek gewerk het, deur die korporasie, deur my huidige werkgewer en terug na my toe! Ek het geweet dat dit sou kom en het daarop voorberei - maar dit was steeds 'n ongemaklike situasie.
Die bevraagtekening van die status quo is altyd gesond. Terwyl hy by die maatskappy werksaam was, was die baas wat my aangestel het, 'n erkende korporasie vir die rigting wat hy ons ingeslaan het. Alhoewel ons 'n klein afdeling was, het ons uitstekend as 'n span gewerk en kon ons weer en weer lewer. Vriende het met my gedeel dat hulle nie glo dat die nuwe span die sukses behaal wat ons gehad het nie. Ek veronderstel dit is waarom Lil Ol 'Doug se blog so 'n stink geopper het.
Ek gaan niemand die geleentheid bied om na my blog te verwys as 'n bron vir hul geluk of ongeluk nie. Ek het die inskrywings in my blog verwyder wat die herrie veroorsaak het uit respek vir my huidige werkgewer. Ek hou steeds baie belang by die korporasie waarvoor ek gewerk het. Die professionele persone met wie ek gewerk het, was ook ongeëwenaard. Ek dink steeds goed aan die leier wat my aangestel het en my sukses soontoe gedryf het. En ek is selfs dankbaar dat ek deur die nuwe bestuur by die deur uitgelei is. My vertrek lei my immers na die fantastiese onderneming, bedryf en posisie wat ek nou het!
Ek sou nie kommentaar gelewer het as ek nie omgegee het nie. Ek het selfs nog 'n paar aandele in die korporasie waarvoor ek gewerk het. Kan 'n aandeelhouer nie die maatskappy waarin hy besit, kritiseer nie?
Forbes het 'n wonderlike artikel gehad, Aanval van die blogs, praat met die aanslag van blogs wat reputasie beseer en maatskappye benadeel. Dit is vir my interessant dat 'n publikasie standpunt inneem teen spraakvryheid. As die bedoeling van 'n bloginskrywing is om 'n maatskappy seer te maak met leuens of bedrog, glo ek dit is laster. Maar as die bloginskrywing eerlike kritiek lewer op die onderneming wat in die verkeerde rigting op pad is ... Is dit lasterlik? Ek dink nie so nie.
Ek glo dat dit skynheilig, pompagtig en pretensieus is van die grondwetlik beskermde 'Free Press' in hierdie maatskappy om bloggevegte te beveg. Blogging stel my stem so hard soos die volgende en gee my 'n manier om my mening vrylik te kan uitspreek. Stel jou voor hoe blogging ons land kon help in die stryd vir gelyke regte van vroue en minderhede! Hulle stemme kon gehoor en beskerm word sonder vrees vir vergelding. Ek begin glo dat niks ironies is nie, aangesien Rosa Parks hierdie week in die staat lê.