Koffiebessies, wat die koffiesade, of "bone", bevat, word deur verskeie spesies van die klein, immergroen bos van die genus Coffea geproduseer. Die twee algemeenste spesies is Coffea canephora (ook bekend as Coffea robusta) en Coffea arabica, wat in Latyns-Amerika, Suidoos-Asië en Afrika verbou word. Wanneer hulle ryp is, word die bessies gepluk, geprosesseer en laat droog. Die sade word dan gerooster, waardeur dit 'n aantal fisiese en chemiese veranderinge ondergaan. Die mate, waartoe dit gerooster word, hang af van die smaak wat verlang word. Hulle word dan dikwels gemaal en gebrou, met koffie as die eindresultaat. In 1877 het die Oostenrykse entrepreneur Julius Meinl II 'n omwenteling in die koffiebedryf teweeggebring deur sy eie roostermetode te ontwikkel waarby koffiebone nie meer regstreeks aan verhittingsgasse blootgestel is nie wat die koffie 'n onaangename bysmaak gegee het. Koffie kan voorberei en bedien word op 'n verskeidenheid maniere.
Omdat die vrugte van dieselfde oes nie almal op dieselfde tyd ryp word nie, word koffie in 3 reekse gepluk. Die koffie wat van die eerste oes verkry word, is van die beste gehalte. Koffievrugte is rooi, langwerpig en lyk soos 'n bessie. Die vrug se vleis word onmiddellik verwyder nadat dit gepluk is.
Dit kan op 2 maniere geskied. Die oudste metode is die droogmetode, wat in veral Brasilië en Afrika toegepas word. Met die metode word die koffievrugte in die son gedroog, wat veroorsaak dat die vleis en die horingskil aan mekaar vaskleef. Deur middel van 'n meganiese proses (die uitdop) word die droë vrughulsel, die vleis en die horingskil verwyder. Die silwervlies rondom die koffiepit bly merendeels agter. Die nat metode of Wes-Indiese metode word veral in Sentraal-Amerika toegepas.
Die metode is baie duurder en is lonend net vir koffiesoorte van 'n beter gehalte omdat die soorte se eindproduk beter is. Die koffievrugte word eers gewas om die groen en slegte vrugte weg te spoel. Die vleis van die vrug word dan deur 'n masjien verwyder. Dit word gevolg deur ŉ gistingsproses waardeur die oorblyfsels van die vleis rondom die horingskil verwyder word. Hierna word die vrugte vir 'n tweede maal gewas en dan gedroog totdat die bone net 10% vog bevat. Deur die hele proses bly die horingskil in posisie om die pitte teen beskadiging, uitdroging en verlies van geur te beskerm. Vroeër was dit baie belangrik dat die koffiebone beskerm moes word omdat vervoer per skip baie lank geduur het. Die laaste bewerking by albei metodes is om die horingskil en die silwervlies te verwyder. Soms word die pitte gepoleer om die silwervlies behoorlik te verwyder.
Papiersakke wat met tinfoelie uitgevoer is, bewaar die geur langer. Koffie in papierverpakking hoort dus by ŉ handelaar met 'n groot omset gekoop te word sodat 'n mens seker kan wees dat die koffie nie reeds te lank gelede verpak is nie. Gemaalde koffie verloor sy geur vinniger as ongemaalde koffie. Albei moet egter in digte houers op 'n koel plek bewaar word. Die beste plek om koffie te bewaar is in 'n koelkas.
Koffie is, indien die waarde in berekening gebring word, die belangrikste handelsproduk ter wêreld. Die meeste produksiegebiede is in Latyns-Amerika en Suidoos-Asië geleë. Sowat 38 % van die totale koffieproduksie word na die VSA uitgevoer, 35 % na lande van die Europese Ekonomiese Gemeenskap en 27% na die res van die wêreld.
Swede is die wêreld se grootste verbruiker van koffie: 8,5 kg per kop per jaar. Die verbruik van koffie in die wêreld bly min of meer konstant omdat, terwyl die verbruik van koffie in sommige lande afneem, ander lande se koffieverbruik toeneem.
Die voortdurende oorproduksie van koffie het in die vyftigerjare tot 'n verswakking in die prys op die wêreldmark gelei. Daar was steeds 'n groter aanbod van as vraag na koffie. Om die situasie te verbeter, het die koffieproduserende lande ooreengekom om ŉ uitvoerkwota in te stel. Die ooreenkoms het egter nie geslaag nie omdat sekere lande hulle nie daarby gehou het nie. Samewerking met die invoerlande het na 'n beter uitweg gelyk en in 1963 is 'n internasionale koffie-ooreenkoms by die Verenigde Volke tussen 41 uitvoer en 24 invoerlande gesluit.
Die ooreenkoms sou 5 jaar duur, Dit sou dien om die koffieprys te stabiliseer deur aan elke land ŉ uitvoerkwota beskikbaar te stet wat deur invoerlande gekontroleer sou word. Die kwota is volgens skommelinge in die internasionale koffieprys vergroot of verklein. Die stelsel het aanvanklik goed gewerk. Toe die ooreenkoms in 1968 verstryk, is dit gewysig en 'n verdere 5 jaar toegepas. In 1972 het daar 'n einde gekom aan die oorproduksie van koffie en 'n redelike ewewig tussen vraag en aanbod het ontstaan.