In so ’n toksiese konteks is dit nie verbasend dat studente nie in staat is om te erken, of eens te besef, dat iets skort nie. Die norm is skeefgetrek in so ’n mate dat talle studente tevrede is om, soos Sisufos, dag ná dag die opdraande uit te stap – sommige kry dit reg, terwyl daar vir baie ander ’n tyd kom waar die klip oor hulle rol. Hierdie kwessies kom wel tydelik in die soeklig as ’n student of dosent sy of haar eie lewe neem. So iets stuur skokgolwe deur ’n kampus, maar ontwaak nie in almal ’n bewustheid van die moontlike gevolge wat hul eie aksies kan hê nie. Selfs vir iemand wat ’n simpatieke hart het, is so ’n gebeurtenis ’n paar maande later so te sê vergete terwyl daar geskinder word oor die HK-lid wat nie die HEMIS-vereistes gehaal het vir hertoelating tot die koshuis nie.
Die oplossing begin waarskynlik by ingeligtheid – om te weet watter tipe gedrag skadelik is en om vertroud te wees met die simptome van ’n geestesiekte sodat jy dit in jouself en in ander kan raaksien.