Die vroegste bekende vroulike geneesheer het waarskynlik nog nooit bestaan ​​nie - Inligting - 2022
Die vroegste bekende vroulike geneesheer het waarskynlik nog nooit bestaan ​​nie
Merit Ptah word dikwels die eerste vroulike dokter genoem. Nou noem 'n navorser dit 'n geval van verkeerde identiteit.
Vir dekades word 'n eertydse Egiptenaar, bekend as Merit Ptah, gevier as die eerste vroulike geneesheer en 'n rolmodel vir vroue wat medisyne betree. Tog sê 'n navorser van die University of Colorado Anschutz Medical Campus nou dat sy nooit bestaan ​​het nie en is 'n voorbeeld van hoe wanopvattings kan versprei.
'Byna soos 'n speurder, moes ek haar verhaal na elke leidraad terugvind om te ontdek hoe dit alles begin en wie Merit Ptah uitgevind het,' sê Jakub Kwiecinski, PhD, 'n instrukteur in die departement immunologie en mikrobiologie aan die CU Skool vir Geneeskunde en 'n mediese historikus.
Sy studie is verlede week in die Journal of the History of Medicine and Allied Sciences .
Die groei van verdienste Ptah
Kwiecinski se belangstelling in Merit Ptah ('geliefd by god Ptah') is opgewek nadat sy haar naam op soveel plekke gesien het.
"Merit Ptah was oral. In aanlynplasings oor vroue in STEM, in rekenaarspeletjies, in populêre geskiedenisboeke, is daar selfs 'n krater op Venus wat na haar vernoem is," het hy gesê. "En tog, met al hierdie vermeldings, was daar geen bewys dat sy werklik bestaan ​​nie. Dit het gou duidelik geword dat daar nie 'n ou Egiptiese vrouedokter was met die naam Merit Ptah nie."
Deur diep in die historiese geskiedenis te gaan, het Kwiecinski 'n geval van verkeerde identiteit ontdek wat 'n eie lewe gekry het, aangevuur deur diegene wat gretig was na 'n inspirerende verhaal.
Baie van die verslae waarsku dat 'n mens nie verwar moet word met die vrou van Ramose, die goewerneur van Thebe, wat die 18de dinastie van Egipte is , word hier getoon, maar dit lyk asof die naam van die begin af verwar is. ( CC BY-SA 3.0 )
Geboorte van 'n moderne legende
Volgens Kwiecinski, Merit Ptah, het die dokter haar oorsprong in die dertigerjare toe Kate Campbell Hurd-Mead, 'n mediese historikus, dokter en aktivis, 'n volledige geskiedenis van mediese vroue regoor die wêreld wou opstel. Haar boek is in 1938 gepubliseer.
Sy het gepraat oor die opgrawing van 'n graf in die Vallei van die Koning, waar daar 'n 'foto was van 'n vrouedokter genaamd Merit Ptah, die moeder van 'n hoëpriester, wat haar' die Hoofdokter 'noem.
Kwiecinski het gesê daar is geen rekord van so 'n persoon wat 'n dokter was nie.
'Verdienste Ptah as naam bestaan ​​in die ou koninkryk, maar verskyn nie in een van die versamelde lyste van antieke Egiptiese genesers nie - selfs nie as een van die' legendariese 'of' kontroversiële gevalle 'nie,' het hy gesê. "Sy is ook afwesig in die lys van vroulike administrateurs van die ou koninkryk. Daar is geen grafte in die ou koninkryk in die Vallei van die Konings nie, waar die verhaal Merit Ptah se seun plaas, en slegs 'n handjievol sulke grafte bestaan ​​in die groter gebied, Theban Nekropolis. "
Die ou koninkryk van Egipte het van 2575 tot 2150 vC geduur.
Canopiese potte van 'n 'Lady of the House' wat in die graf van die hoëpriester bewaar word
9 Ou dokters en legendariese genesers wat die medisyne vir ewig verander het
Maar daar was 'n ander vrou wat opvallend ooreenstem met Merit Ptah. In 1929-30 het 'n opgrawing in Giza 'n graf van Akhethetep, 'n hofdienaar van die Ou Koninkryk, ontbloot. Binne het 'n valse deur 'n vrou met die naam Peseshet uitgebeeld, vermoedelik die moeder van die grafheuse, beskryf as die 'Opsiener van Geneesvroue'. Peseshet en Merit Ptah kom uit dieselfde tydperke en word albei genoem in die grafte van hul seuns wat hoëpriesterlike amptenare was.
Graf van Akhethetep in Saqqarah
Hierdie ontdekking is in verskeie boeke beskryf en een daarvan het in Hurd-Mead se private biblioteek ingekom. Kwiecinski glo Hurd-Mead het Merit Ptah met Peseset verwar.
'Ongelukkig het Hurd-Mead in haar eie boek per ongeluk die naam van die antieke geneser, sowel as die datum waarop sy geleef het, en die plek van die graf, vermeng,' het hy gesê. "En so, uit 'n misverstaande geval van 'n egte Egiptiese vrouegeneesheer, Peseshet, 'n oënskynlik vroeë Merit Ptah, is 'die eerste vroulike geneesheer' gebore."
Die Merit Ptah -verhaal het wyd en syd versprei, gedryf deur 'n verskeidenheid kragte. Kwiecinski het gesê dat 'n faktor die gewilde opvatting van antieke Egipte as 'n byna sprokiesagtige land is "buite tyd en ruimte" wat perfek geskik is vir die skep van legendariese verhale.
Die verhaal het versprei deur amateurhistorikuskringe en 'n soort eggokamer geskep, anders as hoe valse nuusberigte vandag versprei word.
'Uiteindelik hou dit verband met 'n uiters emosionele, partydige - maar ook diep persoonlike - kwessie van gelyke regte,' het hy gesê. 'Dit het altesaam 'n perfekte storm veroorsaak wat die verhaal van Merit Ptah keer op keer laat vertel het.'
Tog sê Kwiecinski dat die opvallendste deel van die verhaal nie die fout is nie, maar die vasberadenheid van geslagte vroulike historici om die vergete geskiedenis van vroulike genesers te herstel, wat bewys dat wetenskap en medisyne nog nooit uitsluitlik manlik was nie.
'Alhoewel Merit Ptah nie 'n outentieke ou Egiptiese vrouegeneesheer is nie,' het hy gesê. "Sy is 'n baie ware simbool van die 20ste eeuse feministiese stryd om vroue terug te skryf in die geskiedenisboeke, en om medisyne en STEM vir vroue oop te maak."
Die vroegste bekende vroulike geneesheer het waarskynlik nog nooit bestaan ​​nie - geskiedenis
As versorgers van kinders, familie en gemeenskap was dit natuurlik dat vroue die verpleegsters, die versorgers was, namate die menslike samelewing ontwikkel het. Verpleegkunde is moontlik die oudste beroep, aangesien sommige verpleegsters van die begin af vir hul dienste betaal is. Dit was veral die geval met nat verpleegsters wat 'n baba verpleeg het toe die ma gesterf het of haar kind nie kon versorg nie. 'N Vrou wie se baba nie die geboorte oorleef het nie, of wat gereed was om haar kind te speen, of wat meer as een baba kon verpleeg, sou 'n nat verpleegster aanvaar, wat gewoonlik in die huis van haar werkgewer sou woon.
Die huis was eintlik die middelpunt van gesondheidsorg, en gedurende die eerste twee eeue na die Europese verkenning van Noord -Amerika was alle verpleegkunde tuisverpleegkunde. Selfs toe die eerste hospitaal van die land in 1751 in Philadelphia begin het, was dit in die eerste plek beskou as 'n asiel of armhuis wat nog 'n eeu of meer sou verbygaan voordat die publiek hospitale as betroubaar en veilig beskou het.
Die burgeroorlog het 'n enorme impuls gegee aan die bou van hospitale en die ontwikkeling van verpleegkunde as 'n geloofsberoep. Aanvanklike vrywilligers uit die oorlog was egter dikwels nie anders as 'kampvolgers' nie, die vroue (soms minnares en soms vroue) wat hul soldate gevolg het. Dit was 'n era van skerp klasomskrywings, en veral in die suide kon 'agbare' vroue nie in 'n militêre hospitaal gesien word nie.
Sommige vroue het die moed en gesonde verstand gehad om dekor te trotseer, veral in die noorde, waar die Amerikaanse sanitêre kommissie die voorloper van die Rooi Kruis geword het. Die bekendste van hierdie vroue is natuurlik Clara Barton - maar haar genie was in die verspreiding van voorraad en in die ontwikkeling van stelsels vir vermistes en dooies, nie in verpleegkunde nie. Barton self het erken dat sy eintlik net ongeveer ses maande van die vierjarige oorlog verpleeg het en dat ander vroue baie meer gedoen het.
Miskien was die bekendste verpleegster destyds Mary Ann Bickerdyke van Illinois. Haar toevallige loopbaan, 'n weduwee van middeljarige ouderdom, het begin toe sy geld wat deur plaaslike liefdadigheidsorganisasies ingesamel is, afgelewer het by die reuse, indien tydelike, hospitale wat die Unie op die kruising van die Mississippi- en Ohio-riviere gebou het. Nadat sy getuig van lydende soldate wat letterlik niemand gehad het om vir hulle te sorg nie, was sy die enigste vrou wat generaal William T. Sherman met sy leër toegelaat het. By die Tennessee -stryd van Lookout Mountain was sy die enigste verpleegster vir ongeveer tweeduisend mans.
In die Konfederasie was kaptein Sally Tompkins en Phoebe Pember die vernaamste verpleegsters. Tompkins is as 'n offisier in die Konfederale weermag aangestel, sodat sy die mag het om voorraad te bestel. Sy het haar Richmond -herehuis in die Robertson -hospitaal omskep en 'n reputasie gevestig vir buitengewone kwaliteit: Tompkins -hospitaal het verreweg die laagste sterftesyfer van enige fasiliteit in die noorde of suide, alhoewel dokters die ergste gevalle na haar gestuur het. Haar personeel van ses - waarvan vier swart vroue wat nog in slawerny was - het meer as 1.600 pasiënte behandel en slegs 73 verloor, 'n buitengewoon lae getal in 'n era voordat kiemteorie verstaan ​​is.
Phoebe Levy Pember het ietwat meer bekend geword sedert die poskantoor haar onlangs op 'n reeks seëls van die burgeroorlog ingesluit het. 'N Jong weduwee uit 'n welgestelde, Joodse gesin in Charleston en Atlanta, het sy noordwaarts na die Konfederale hoofstad Richmond gegaan en uiteindelik die grootste hospitaal ter wêreld bestuur. Op 'n gemiddelde dag het Pember toesig gehou oor die behandeling van 15 000 pasiënte, waarvan die meeste deur byna 300 slavinne versorg is.
Die oorlog het dus tot groter respek vir verpleegsters gelei, iets wat die kongres in 1892 erken het, toe dit 'n wetsontwerp wat pensioene aan verpleegsters in die burgeroorlog gegee het, te laat aanvaar is. Belangriker nog, die oorlog was die begin van die verskuiwing van die beroep van die huis na die hospitaal en kliniek. Die gevolg was 'n ontploffing van verpleegskole in die laat negentiende eeu. Gewoonlik was hierdie skole nou verbonde aan 'n hospitaal, en verpleegsters - waarvan almal vermoedelik vroulik was - het in die hospitaal gewoon en gewerk.
Hulle word dikwels 'susters' genoem (soos die Britse verpleegsters nog steeds is), maar hul lewens was inderdaad soortgelyk aan dié van nonne. Hulle is verbied om te trou, en hulle is in 'n "verpleegstershuis" op hospitaalterrein geklou, waar elke aspek van die lewe streng gedissiplineer is. Studente -verpleegsters is glad nie betaal nie, en omdat te veel hospitale hierdie gratis arbeid na klas- en laboratoriumtyd waardeer het, het baie mense hul dae deurgebring om vloere te skrop, wasgoed te doen en ander take. Leergange het egter deels verbeter as gevolg van die ontwikkeling van 'n tradisie met pette: elke verpleegskool het 'n kenmerkende pet wat vroue na die gradeplegtigheid gedra het, en omdat haar opvoedkundige agtergrond letterlik elke dag sigbaar was, het skole gou standaarde verhoog sodat hul gegradueerdes bevestig hul kwaliteit.
Daar was meer vroulike dokters (en hospitaalbestuurders) gedurende die 19de eeu as wat die meeste mense vandag besef - en sommige van hierdie vroulike dokters het die behoefte aan verpleegsters erken en gewerk om die beroep te professionaliseer. Dr. Marie Zakrewska het 'n mediese skool vir vroue in Boston gestig wat tydens die Burgeroorlog in 1862 verbonde was aan haar New England -hospitaal vir vroue en kinders - en 'n dekade later, in 1872, begin sy 'n geassosieerde verpleegskool wat die land was eerste.
Linda Richards was die eerste gegradueerde en staan ​​dus bekend as Amerika se eerste professioneel opgeleide verpleegster. Richards het haar eie programme vir presedente opgestel as superintendent van verpleegkunde in die Bellevue-hospitaal in New York, en in Massachusetts General Hospital het sy ook die eerste verpleegskool in Japan op die been gebring.
Soos die meeste destydse onderwysinstellings, het hierdie skole nie Afro -Amerikaners toegelaat nie, en die informeel opgeleide swart vroue wat tydens die Burgeroorlog verpleeg het, kon selde geloofsbriewe verkry. Die eerste swart verpleegster met die erkenning was Mary Mahoney, wat in 1879 aan die doktor Zakrewska se verpleegskool in Boston studeer het. Aangesien segregasie tot in die 20ste eeu die reël bly, het Mahoney gelei by die National Association of Colored Graduate Nurses, wat in 1908 begin het.
Gedurende die vier dekades tussen die burgeroorlog en die begin van die twintigste eeu het die beeld van verpleegsters oorgegaan van 'n ietwat minder as eerbare beskouing na 'n gerespekteerde beroep. Die volgende eeu sou nog meer veranderings meebring, en verpleegsters van die 19de eeu sou die beroep amper nie herken soos in die 21ste eeu nie. Hulle sou egter saamstem dat 'n wêreld van verskil in die versorging van pasiënte plaasgevind het, en dat dit 'n onvermydelike voordeel was - wat hoofsaaklik deur vroue bereik is.
Die geskiedenis van dokters / dokters
Selfs in die ergste tye is dit redelik veilig om met medisyne te gaan. Goed, want die beroep bestaan ​​al meer as 25 000 jaar in die een of ander vorm.
Kyk na die geskiedenis van dokterswees, van die Steentydperk tot die Inligtingsera.
Prehistoriese " dokters ": 25,000 BC +
Die eerste "healers " is in grotskilderye in die huidige Frankryk beskryf. Die skilderye is tot 27 000 jaar gelede met radiokoolstof gedateer en het mense uitgebeeld wat plante vir medisinale doeleindes gebruik. Dit is die eerste aangetekende voorbeeld van wat uiteindelik ontwikkel het tot die eerste mediese kennisbasis wat deur stamme oorgedra is. Trepanasie en#8211 wat die skedel deurboor om pyn te verlig, is duisende jare gelede met vlekke sukses gedoen
Behandel soos 'n Egiptenaar: Chirurgie 5 000 jaar gelede
Die antieke Egiptenare was nie net een van die gesondste mense op aarde nie (Homerus – van Odyssey -roem, nie die in die ou Egipte nie Simpsons episode – erken hul openbare gesondheidsorgstelsel, sowel as die droë klimaat), maar Egiptenare het ook 'n paar van die eerste aangetekende operasies uitgevoer: wortelkanaal (sommige bewyse dui daarop dat tande al 9 000 jaar gelede in Indië geboor is.) Destyds was doktersbeoefening die bemeestering van bonatuurlike tekste, asook later opleiding in anatomie en diagnose.
" Neem twee paddas en bel my in die oggend "
Sowat 3 000 jaar gelede was die eertydse Babiloniërs moontlik die eerste wat voorskrifte aangebied het. Babyloniese gesondheid " experts " het ook 'n diagnostiese teks gehad met 'n aantal simptome en behandelings wat voorheen gewerk het.
Griekeland en die geboorteplek van mediese etiek
Onder die invloed van Egiptiese en Babiloniese medisyne het die beroemde Griekse "physician " Hippokrates die Hippocratic Corpus geskryf, 'n versameling van ongeveer sewentig vroeë mediese werke uit antieke Griekeland wat sterk verband hou met Hippokrates en sy studente. Die bekendste is dat Hippokrates die Hippokratiese eed vir dokters uitgevind het, wat vandag nog steeds relevant en in gebruik is.
Dit sal u waarskynlik nie doodmaak nie#8230
Teen die tyd dat medisyne in die Midde -Ooste in die 9de eeu beoefen word, het dokters begin oefen in wat u hospitale kan noem. Rondom hierdie tyd het dokters oor die algemeen geweet hoe om katgut en tang, gips, ligatuur, chirurgiese naald, saag, kopvelle en die steeds kalmerende, chirurgiese lepel te gebruik. Op hierdie stadium was geneeskunde meer geneig om u te help as om u te benadeel.
Middeleeuse Europa en die eerste mediese skole
In die 12de eeu het daar universiteite en die eerste mediese skole ontstaan. Op hierdie stadium was die dokter-wees minder afhanklik van die "-evangelie " van reeds bestaande mediese tekste en meer van die toepassing van die tekste en ander op die individuele ervarings van 'n dokter in die veld. Die vermoë om die gesondheid van 'n pasiënt betroubaar te beïnvloed, is steeds getref.
19de eeu en die ontploffing van die wetenskap
Gedurende die afgelope paar honderd jaar het dokters baat gevind by die gebruik van ontwikkelende wetenskappe soos chemie. Dokters het toegang tot ander dissiplines gekry om pasiënte te help genees. Hulle het ook begin gebruik maak van verskeie fasette van medisyne om siektes te genees. Onder die goedjies wat tot die beskikking van dokters uit die 19de eeu bestaan: kennis van evolusie, psigiatrie, die begin van genetika en immunologie.
Sê net ja vir dwelms: Moderne medisyne begin
Na 1920 hoef dokters nie meer toestemming van die kerk te vra voordat hulle begin oefen of chirurgies doen nie. Uiteindelik het betroubare voorskrifmedisyne en penisillien die siekte begin bekamp voordat 'n operasie of ander laaste oorde nodig was. Moderne chirurgie het mondig geword. Die laaste lobotomie om skisofrenie te behandel, is in 1970 gedoen.
Die moderne dokter
Moderne medisyne is natuurlik alles wat mense verwag as hulle 'n hospitaal besoek, maar 'n moderne dokter in die ontwikkelde wêreld is net so 'n superheld of 'n wetenskapfiksiekarakter as vriendelike saagbene. Die gebruiksgordel en die gereedskap wat 'n moderne dokter beskikbaar het, bevat chirurgiese lasers en robotte, magnetiese beeldmotors met groot krag en datastrome in netwerk.
Die toekoms: robotte, pasiënte op afstand, draadlose data -voer ..
Tussen tegnologie en skaarsheid aan werklike dokters, is dit waarskynlik dat toekomstige dokters pasiënte op enige manier sal sien: dit kan op afstand beteken (vanaf die ander kant van 'n skerm of robot) of as deel van 'n monteerlynproses (robotassistente doen dit eintlik die meeste werk, met dokters wat by die laaste stap kom om die diagnose te bevestig of die moeilikste deel van die operasie uit te voer.) Die medisyne sal ook aangepas word vir elke pasiënt se individuele genoom, toegedien deur nano-skaal en sportstadion. grootte apparate, oor tydsones en selfs in ander wêrelde.
Is dit nie 'n dosyn jaar skool werd nie? As u ook geskiedenis wil maak, kyk vandag na ons doktersposte via die onderstaande knoppie!
Neolitiese Britte het 6 000 jaar gelede suiwel geëet, wys fossielsteen
Beenvlek: Vroeë mense in Israel het 400 000 jaar gelede voedselberging uitgevind, vind wetenskaplikes
Wat het gebeur met die unieke Yslandse walrus? Die Vikings het dit geëet
Die kern manlike lede van elke gesin was verwant en kom hoofsaaklik voort uit die vermenging tussen Neolitiese boere in die streek met migrante uit die steppe, soos verwag is van vorige genetiese werk oor die oorsprong van Europeërs. Die individuele huishoudings kan ook vir 'n paar generasies bestaan, het hulle gevind.
Maar die vroue wat op die begraafplase gevind is, was heeltemal iets anders. Sommige kom uit die voor-alpiene laaglande en sommige tot 350 kilometer daarvandaan, volgens die data.
In byna al die huishoudings was die wyfies nie verwant aan die mannetjies nie, omdat hulle hul huise verder verlaat het om te trou, en die navorsers skryf.
Speld, vroulike begrafnis, Königsbrunn. K. Massy
Trou? Dit lyk so. Grafgoed wat saam met die vroue begrawe is, dui daarop dat hulle ook lede van die gesin met 'n hoë status was, berig die span.
In styl begrawe
Die mans het nie veel beweeg nie en is tuis begrawe, dit lyk asof drie van die mannetjies in hul adolessensie ver van die huis afgedwaal het, gebaseer op isotoopanalise van hul tande. Hulle het egter teruggekom.
Vroue, aan die ander kant, het blykbaar hierdie boerderye verlaat en verdwyn. Byna al die eerste- en tweedegraadse genetiese verwantskappe is gevind tussen mense wat op dieselfde plek begrawe is, maar nie op verskillende plekke en mdash nie en van die tien ouer-nageslagpare wat gevind is, was nie een vrou nie. Let daarop dat nege van hierdie tien manlike nakomelinge volwasse was. Die afleiding is dat die meisies weg is om êrens anders met vreemdelinge te trou.
Dolk, manlike begrafnis, Kleinaitingen. K. Massy
Die grafgoed van mans en vroue verskil. Mans is hoofsaaklik met wapens begrawe: die skrywers noem dolke, byle, beitels en pylkoppe. Die vroue is begrawe met versierings, insluitend groot hoofrokke en 'n groot ringe, 'skryf die span.
Soos gewoonlik in die geval van mense wat duisende jare lank weg is, is dit alles wat interpreteer kan word, maar die konsensus in argeologiese kringe is dat ryk begraafgoed daarop dui dat die dooie individu belangrik was.
Beide mans en vroue het hierdie grafgoed gehad, maar die argeoloë het opgemerk dat dit interessant is dat wapens baie meer gereeld in grafte van mans met familielede gevind is as in grafte van mans sonder naasbestaandes. En dit dui aan wat? Erfenis, moontlik. Op een plek was slegs drie van die 16 begrafnisse toegerus, en hulle skryf & ndash en die drie was 'n ma en haar twee seuns. Die argeoloë vermoed dit dui daarop dat status in die Bronstydperk in Duitsland geërf is. Die teorie dat status geërf is, word verder ondersteun deur die ontdekking van kinders wat met grafgoed begrawe is.
Let weer daarop dat die vroue van ver gekom het met 'n isotopiese ontleding van hul tande, maar byna almal is in styl begrawe.
Dolk, manlike begrafnis, Haunstetten. (c) K. Massy
Nou, saam met hierdie plaaslike mans en buitelandse vroue met 'n hoë status, het die navorsers mense gevind wat, as gevolg van die afwesigheid van grafartikels, plaaslik en laag in status was. Hoe hul status gedefinieer kan word en personeel, bediendes, slawe en slawe - sal 'n raaisel moet bly. Maar hulle was nie die arme familielede nie. Hulle was nie plaaslik nie.
Ons het nooit gedink iets so ingewikkeld as wat dit destyds kon bestaan ​​nie, & rdquo Stockhammer sê & ndash betekenis op die vlak van die individuele huishouding. Die gedagte was dat sosiale strukture baie eenvoudiger was. Dit blyk egter dat ldquolife in die vroeë bronstydperk in Sentraal -Europa baie meer kompleks was as wat ons gedink het. & Rdquo
Om duidelik te wees, niemand het gedink dat die mense van die vroeë bronsperiode demokratiese, blomsnuffende egalitêre peaceniks was nie. Vanuit die kontinentale perspektief (in teenstelling met die plaaslike), vind 'n toename in die aantal grafte in die vroeë bronstydperk plaas. Verhale van konings en koninginne en hul nageslag gaan terug na die begin van die skryf van 'n paar sprokies wat gebaseer is op sosiale stratifikasie en twis, en dit lyk asof dit tot 6000 jaar teruggaan, voor die opgetekende geskiedenis self.
Die veronderstelling was dat Duitsland in die Bronstydperk 'n groot aantal kleinboere en 'n klein groepie elite gehad het. Die onverwagte element, soos gesê, is die sosiale stratifikasie nie tussen huishoudings nie, maar binne hulle.
Koperskyf, vroulike begrafnis (oorspronklike en rekonstruksie.) K. Massy
Die gewoonte om ver te reis om te trou, is nie 'n skok in die sin dat 'n mens voortdurend 'n eksogame huweliksnetwerk in prehistoriese Europa vind nie. Om die een of ander rede, al dan nie bewus van die gevare wat bloedskande inhou, probeer die ou mense dit blykbaar vermy.
Sommige van die bruide in die Lech -vallei het hul oorsprong in 'n groep wat bekend staan ​​as die Unitice -kultuur, en moes minstens 350 kilometer daarvandaan afkomstig wees en moontlik in die huidige Tsjeggiese Republiek, Pole of Slowakye, meen die navorsers. Dit is waar dat die perd teen die tyd van hierdie prehistoriese bewegings getem is: dit het ongeveer 5 500 jaar gelede ver oos van hierdie vallei gebeur. Maar ons weet nie hoe hierdie vroue vervoer is as hulle geloop het of iets anders nie.
Hierdie nuwe studie verander in elk geval ons persepsie van menslike sosiale kompleksiteit in die prehistoriese tyd. So ook die ontdekking van 'n oorlogsgebied van meer as 13 000 jaar oud in Soedan. Die gedagte was dat jagter-versamelaars waarskynlik nie oorlog toe gegaan het nie omdat hulle groepe klein was, hoogstens 'n paar dosyne, en as een groep 'n vleis by 'n ander groep het, kan dit vreedsaam voortgaan. Blykbaar het hulle dit nie noodwendig gedoen nie.
Teen 1975 was die sterftes van servikale kanker by swart vroue 16 uit 100,000 - 'n derde van wat hulle in die 1930's was
Haar tegnieke het gewerk. In 1965 het sy 'n skare van 250 vroue na die St Charles Borromeo Hall Parish in Suid -Philadelphia gelok om papsmere te ontvang. Teen 1975 was die sterftes van servikale kanker by swart vroue 16 uit 100,000 - 'n derde van wat hulle in die 1930's was.
Tog was die getal twee keer meer as vir wit vroue.
Hierdie ongelykheid bestaan ​​vandag nog. Swart en Spaanse vroue kry steeds servikale kanker meer as die ander groep, "moontlik as gevolg van verminderde toegang tot Pap-toetsing of opvolgbehandeling", volgens die Centers for Disease Control. As hulle dit wel kry, is swart vroue minstens 1,5 keer meer geneig om aan die siekte te sterf.
In haar mediese opleiding was Dickens ook getuie van 'n ander verskynsel wat verwoestende vroue was, swart en wit: wette wat aborsie straf. In die Harlem -hospitaal het sy in 'n septiese aborsie -afdeling gewerk vir vroue wat aborsies gehad het - of hulself gegee het. Die ervaring het haar diep gepyn.
'Ek het net gevoel dat hierdie vroue verdien om versorg te word, net soos almal wat iets inkom,' sou sy onthou. 'En ek wou die komplikasies beslis nie weer sien nie.'
Nadat hy by die fakulteit van Penn's Medical School aangesluit het, het Dickens 'n verloskundige kliniek geopen om tieners te bedien (Krediet: Universiteit van Pennsylvania)
In die 1960's was dit in baie lande nog steeds onwettig om die voorbehoedpil aan ongetroude vroue te gee. Maar in 1967, nadat hy by die fakulteit van die Penn's Medical School aangesluit het, het Dickens 'n tiener -verloskundige kliniek geopen om tieners te leer hoe voorbehoeding werk en baie aangemoedig om dit te doen. Teen 1970 het 40 uit 50 tienermeisies wat sy raad gegee en opgespoor het, voorbehoedmiddels begin gebruik.
Dickens het jong toekomstige moeders omring met 'n groep van hul maats en hulle ondersteun met 'n maatskaplike werker, 'n gesinsbeplanningsberader, 'n verpleegster en 'n 'manlike uitreikwerker' wat vaders en nuwe mans aangemoedig het om deel te neem. Sy het klas gegee oor kinderopvoeding en het toekomstige moeders deur die hospitaal se geboorte-afdeling gereis om hul vrese oor die geboorteproses te versag. Daar was teaterproduksies, dansklasse en besoeke van 'n skoonheidskundige.
Die dokter wat die hande was en 'n kort lewe gered het
Ignaz Semmelweis was sy hande in gechloreerde kalkwater voordat hy werk.
Dit is die verhaal van 'n man wie se idees baie lewens kon red en ontelbare getalle vroue en pasgeborenes se koorsagtige en pynlike sterftes gespaar het.
U sal agterkom dat ek gesê het "kon hê."
Die jaar was 1846, en ons toekomstige held was 'n Hongaarse dokter met die naam Ignaz Semmelweis.
Semmelweis was 'n man van sy tyd, volgens Justin Lessler, 'n assistent -professor aan die Johns Hopkins School of Public Health.
Semmelweis beskou wetenskaplike ondersoek as deel van sy missie as dokter. De Agostini Picture Library/Getty Images steek onderskrif weg
Semmelweis beskou wetenskaplike ondersoek as deel van sy missie as dokter.
Dit was 'n tyd wat Lessler beskryf as 'die begin van die goue era van die doktorwetenskaplike', toe dokters van hulle verwag het om wetenskaplike opleiding te kry.
Dokters soos Semmelweis dink dus nie meer aan siekte as 'n wanbalans wat veroorsaak word deur slegte lug of bose geeste nie. Hulle kyk eerder na anatomie. Lykskouings word meer algemeen, en dokters stel belang in getalle en die versameling van data.
Die jong dokter Semmelweis was geen uitsondering nie. Toe hy opdaag vir sy nuwe werk in die kraamkliniek in die Algemene Hospitaal in Wene, het hy sy eie data begin versamel. Semmelweis wou uitvind hoekom soveel vroue in kraamsale sterf as gevolg van kraamkoors - algemeen bekend as kinderbedkoors.
Hy het twee kraamsale in die hospitaal bestudeer. Die een is deur alle manlike dokters en mediese studente beman, en die ander is deur vroulike vroedvroue beman. En hy het die aantal sterftes op elke saal getel.
Toe Semmelweis die getalle skerp maak, ontdek hy dat vroue in die kliniek wat deur dokters en mediese studente beman word, amper vyf keer hoër is as vroue in die vroedvrouekliniek.
In die Wene Algemene Hospitaal het vroue 'n groter kans om te sterf na die bevalling as 'n manlike dokter dit bywoon, vergeleke met 'n vroedvrou. Josef en Peter Schafer/Wikipedia steek onderskrif weg
In die Wene Algemene Hospitaal het vroue 'n groter kans om te sterf na die bevalling as 'n manlike dokter dit bywoon, in vergelyking met 'n vroedvrou.
Josef en Peter Schafer/Wikipedia
Semmelweis het die verskille tussen die twee wyke deurgemaak en idees begin uitsluit.
Hy het dadelik 'n groot verskil tussen die twee klinieke ontdek.
In die vroedvroue se kliniek het vroue aan hul sye geboorte geskenk. In die dokterskliniek het vroue op hul rug geboorte gegee. Dus laat hy vroue in die dokterskliniek aan hul kante kraam. Die resultaat, volgens Lessler, was "geen effek nie."
Toe het Semmelweis opgemerk dat elke keer as iemand in die saal aan kinderbedkoors sterf, 'n priester stadig deur die dokterskliniek stap, verby die vrouebeddens met 'n bediende wat lui. Hierdie keer het Semmelweis die teorie aangegee dat die priester en die lui die vroue na die geboorte so verskrik het dat hulle koors kry, siek word en sterf.
Out, Out, Damned Ebola: Liberië is versot op handewas
Dus laat Semmelweis die priester sy roete verander en die klok gooi. Lessler sê: "Dit het geen effek gehad nie."
Teen hierdie tyd was Semmelweis gefrustreerd. Hy neem verlof van sy hospitaalpligte en reis na Venesië. Hy hoop die breek en 'n goeie dosis kuns sal sy kop skoonmaak.
Toe Semmelweis terugkeer na die hospitaal, wag 'n paar hartseer, maar belangrike nuus op hom. Een van sy kollegas, 'n patoloog, het siek geword en gesterf. Volgens Jacalyn Duffin, wat die geskiedenis van medisyne aan die Queen's University in Kingston, Ontario, onderrig het, was dit 'n algemene verskynsel.
Dit was 'n openbaring - kinderbedkoors was nie iets wat net vroue tydens die bevalling siek geword het nie. Dit was iets waaruit ander mense in die hospitaal ook siek kon word.
'Dit gebeur dikwels met die patoloë,' sê Duffin. "Daar was niks nuuts aan die manier waarop hy gesterf het nie. Hy het met sy vinger gepik terwyl hy 'n lykskouing gedoen het op iemand wat aan koors gesterf het." En toe word hy self baie siek en sterf.
Semmelweis het die patoloog se simptome bestudeer en besef die patoloog is dood aan dieselfde ding as die vroue wat hy laat lyk het. Dit was 'n openbaring: kinderbedkoors was nie iets wat net vroue tydens die bevalling siek geword het nie. Dit was iets waaruit ander mense in die hospitaal ook siek kon word.
Maar dit het nog steeds nie die oorspronklike vraag van Semmelweis beantwoord nie: "Waarom sterf meer vroue aan kinderbedkoors in die dokterskliniek as in die vroedvroukliniek?"
Duffin sê die dood van die patoloog het hom 'n idee gegee.
'Die groot verskil tussen die doktersafdeling en die vroedvroue -afdeling is dat die dokters lykskouings gedoen het en die vroedvroue nie,' sê sy.
Semmelweis veronderstel dus dat daar kadaweragtige deeltjies, klein stukkies lyk is, wat studente in die hande kry van die kadavers wat hulle ontleed het. En toe hulle die babas gebaar het, kom hierdie deeltjies binne -in die vroue wat die siekte sou ontwikkel en sterf.
Skoolkinders wat handreiniger by wasgoed voeg, word steeds siek
As Semmelweis se hipotese korrek was, moet die sterftesyfer as gevolg van kinderbedkoors verminder word om van die kadaweragtige deeltjies ontslae te raak.
Daarom het hy sy mediese personeel beveel om hul hande en instrumente nie net met seep nie, maar met 'n chlooroplossing te begin skoonmaak. Chloor, soos ons vandag ken, is omtrent die beste ontsmettingsmiddel wat daar is. Semmelweis het niks van kieme geweet nie. Hy het die chloor gekies omdat hy gedink het dat dit die beste manier sou wees om ontslae te raak van die reuk wat die klein stukkies lyk agterlaat.
Semmelweis het niks van kieme geweet nie. Hy het die chloor gekies omdat hy gedink het dat dit die beste manier sou wees om ontslae te raak van die reuk wat die klein stukkies lyk agterlaat.
En toe hy dit oplê, het die koers van kinderbedkoors dramaties gedaal.
The world's first novel, Die verhaal van Genji, was published in Japan around A.D. 1000 by female author Murasaki Shikibu. It is still revered today for its masterful observations about court life and has been translated into dozens of languages.
As one example, the earliest "biography" of Muhammad has left no surviving copies and even so is dated to at least 100 years after his supposed death. Very suspicious, to say the least, and the question has to arise, if this was such an important character as islam states, why did people wait 100 years to document his life and achievements? Also, considering the fact Muhammad had already been dead 100 years at the time, the biography could not have been written by anyone who knew him personally, and therefore the accuracy would have been extremely questionable. This biography is known only because it is mentioned in much later texts, and no copies or anything of the sort have ever been found to prove its existence. Hoekom? Because it never existed in the first place.
Kyk die video: DIE SKOENE VAN N SEUN REEKS: SEUNS NIE SLAWE NIE (Januarie 2022).
Copyright 2022 \ Die vroegste bekende vroulike geneesheer het waarskynlik nog nooit bestaan ​​nie...