Die wysheid en kennis wat die vechtkunsten bied, is iets wat in die moderne samelewing bewaar moet word. Die Asiatiese intellektuele erfenis omhels die hele siklus van die lewe wat die meeste Westerse sielkunde leerling vermy het. Die praktisyn wat sy opleiding as bloot 'n middel van selfverdediging beskou, sal uiteindelik besef dat sy pogings onopvallend is. Die martial Way is niks minder as selfverbouing en die bevordering van daadwerklike gedrag nie. Die belangrikste toets van 'n martial artist is altyd die moeilikste, en dit kom altyd voor op die mees onverbiddelike oomblik. Daarom word dit 'n "martial art" genoem.
As 'n mens bedreig of onder aanval is, is dit natuurlik om vrees en angs te voel. Maar vrees is nie skadelik vir die gees van die martial artist. Wat skadelik vir die gees is, is om nie te weet wat om te doen nie, of die naggende stem van 'n eksterne gesag. Gelukkig is die individu wat sy eie oordeel vertrou, genoeg om die werklikheid te onderskei van illusie en feit van nietigheid. Die Yaqui sjaman-towenaar Don Juan beveel aan:
"As 'n man besluit wat hy moet doen, moet hy heeltemal heen gaan, maar hy moet verantwoordelikheid neem vir wat hy doen. Maak nie saak wat hy doen nie, hy moet eers weet hoekom hy dit doen, en dan moet hy voortgaan met sy optrede. sonder twyfel of berou oor hulle. "
Die keuse van moontlikhede
Die hoogste vorm van vaardigheid in die vechtkunsten is om weg te veg van 'n geveg sonder om te veg. Veg dikwels net meer aanvalle; Alhoewel wanneer daar gekonfronteer word met 'n herhalende boosheid, kan daar geen ander keuse wees nie. Soos 'n dier wat in 'n hoek ingekap is, waar die toevlug nie meer moontlik is nie, word dit vir die finale uiteindelike konfrontasie homself.
Die ware krijgskunstenaar het genoeg innerlike krag en selfvertroue om te weet dat hy nooit sy vermoë ten toon gestel het nie, of selfs om sy eie ego-behoeftes te bevredig nie. Hy weet dat hy bereid is om op 'n onbevraagde aanval te reageer deur al die vermoëns binne homself te versamel. Selfs as hy verslaan word deur 'n meer formidabele teenstander, kan hy steeds met sy trots intact wees omdat hy weet dat hy alles gedoen het wat hy kon - om eers die stryd te vermy - dan alles in sy vermoë te doen om dit te wen. As hy sy absolute beste gedoen het, dan het hy die toets geslaag ongeag die uitslag van die strawwe.
In sekere opsigte moet individue in die moderne samelewing met lewens- en doodsituasies gekonfronteer word, al is dit net metafories. 'N Individu kan altyd verder gaan, meer doen as wat hy weet. Sy potensiaal oorskry altyd sy bereik. 'N Man se identiteit lê in die keuse van die moontlikhede wat vir hom oop is, en gee hom die krag om volgehoue ​​dade van keuse te maak.
'N Kryger moet besorg wees om die beste te doen wat hy kan doen, beperk slegs deur die omstandighede buite sy beheer. Die bereiking van hierdie ideaal oorskry maklik die parameters van spoed of sterkte. Van die meester salie na die rangbeginner, is daar altyd diegene bo en onder ons. Dit is nutteloos om jaloers te wees op ander se talente of prestasies. In die beoefening van die vechtkunsten kan die sifting groot word deur te streef na akkuraatheid; maar die middeljarige sakeman, die ernstige jongmoeder sowel as die afgeleide tiener, wat almal ook wys is, kan streef na presisie - en dink aan perfeksie. Die bereik om ons heldhaftigheid te ontwikkel, word uitgewerk in die gewone alledaagse besonderhede van ons daaglikse lewens, en die onderliggende passie is sentraal tot 'n persoon se individuele roeping.
Die grootste geskenk van selfvaardigheid is die ontspanne, selfversekerde gevoel wat dit in die lewe bring. Die gevoel van versekering kom uit die kennis wat mens behoorlik voorberei het en dat alles onder beheer is (in die mate waarin enige situasie binne jou beheer kan wees). Oopgesinde, gesonde verstand is die regte posisie vir enige konfrontasie: om vir jouself te dink; om 'n leier te wees, nie 'n volgeling nie; om nie net die een met die sterkste stem of die meeste gesag te naboots nie. Die oorweldigende meerderheid van diegene wat ywerig oplei in die vechtkunsten, bereik nooit selfs 'n teken van beroemdheid of rykdom nie, maar hulle behaal iets betekenisvol in hul eie lewens. 'N Duistere martial artiest is nog steeds 'n ware martial artiest, en dit is intrinsiek 'n groot prestasie omdat die betekenis in die moeilikheid van die poging self lê.
Glo in die betekenis en belangrikheid van ons aksies
Die lewe is 'n stryd tussen positiewe en negatiewe kragte. Dit weerspieël die oudste en mees basiese konflik wat die mens sedert die begin van die tyd in die gesig gestaar het - die konflik van goed teenoor kwaad. Die krijgskunstenaar en die vegter moet in die betekenisvolheid en belangrikheid van sy optrede glo. Hy glo in die krag van goedheid en deug en sy vermoë om uiteindelik oor die magte van boosheid en duisternis te oorwin. Hy het die oortuiging dat iewers langs die lyn wat hy is en doen, 'n verskil in sy werklike ervaring sal maak. Die stryder verwek in die opwinding van die stryd om 'n goeie saak, geniet die vreugde van die oorwinning en volhard in die gesig van die nederlaag. Hy handhaaf 'n geloof dat sy opofferings selfs die uiteindelike prys werd sal wees.
Terselfdertyd is daar 'n ander stryd wat intern in sy gedagtes dreig. Die martial Way kan behels om met ander te veg, maar die stryd teen jouself is die moeiliker uitdaging. Gedurende 'n leeftyd sal 'n individu baie geleenthede hê om sy onvolkomenhede en amorale tendense te oorkom. Sy menslike natuur sal by tye hom tot gedagtes van begeerte, roem en wins maak. Hierdie magte dreig om hom in 'n siklus van hebsug, wellus en dwaling te hou.
Die gemiddelde persoon is te veel besig met sy drange vir plesier, rykdom en ander wêreldse genot. Die groot oorweging van sy denke draai om sy wense, probleme en hoop. Sulke neigings is 'n aangebore deel van die mens se wese en is nie sondig nie; maar as hulle ongemerk bly, lei dit tot gierigheid, vrees en vervreemding. As 'n mens 'n deugnike pad volg, kan wêreldse sukses 'n uitslag of byproduk wees. Dit is egter alles wat hulle verteenwoordig en niks meer nie.
Om 'n blywende innerlike vrede te bewerkstellig
Sonder 'n morele en geestelike konteks kan mens nie 'n blywende innerlike vrede bereik nie. Dit is omdat geluk nie ten volle omskryf kan word in terme van rykdom, mag, roem of selfs nageslag nie. As jy dit weet, kan 'n individu sy besorgdheid oor besittings en status terugdruk en sy lot in die lewe verhoog deur bewustelik direkte keuses te maak oor wie hy is, wat hy het en wat hy doen.
Die martial kunstenaar wat met dissipline leer en leef met deug, verkry 'n aura van energie, fokus en oorheersing. Hy voel dit in elke vesel van sy liggaam, en hierdie soort krag word vanselfsprekend selfs vir sy teenstander. Wanneer hierdie oplewing van krag plaasvind, sal hy sy teenstander oorweldig. Hierdie soort persoonlike krag gaan verder as fisiese krag en tegniese vermoë. Dit is die krag van 'n kalm, vasberade gedagte wat nie vrees of mislukking sal aanvaar nie. Don Juan maak dit so op as hy beskryf hoe 'n vegter, as 'n onberispelike jagter wat mag dryf, 'n man van kennis word:
"Vir my is die wêreld vreemd omdat dit wonderlik is, ongelooflik, geheimsinnig, onbegryplik, ... jy moet verantwoordelikheid neem vir die feit dat jy hier is. Jy moet leer om elke daad te tel, aangesien jy net vir 'n kort rukkie hier sal wees. "
Dit is hoe die vegter "die wêreld stop" en kan "sien" wat rondom hom is. So word hy 'n "ligte" wese.
Vir elke persoon beteken geluk om sy rykdom verstandig te gebruik, omdat hy weet dat sy bates en prestasies opgehoop het sonder om ander te benadeel en dat hy aan niemand skuldelik is nie. Om te weet dat die lewe eindig is, is die enigste lewensvatbare keuse om dit dag vir dag, oomblik vir oomblik, te geniet. Andersins kan 'n man by die deur se dood te laat besef dat hy nie goed gebruik gemaak het van wat hy gehad het nie.
Die strewe na eenvoud teenoor oorskot
Wanneer 'n krijgskunstenaar met omsigtigheid 'n kata praktiseer, weet almal rondom hom dit; en wanneer hy dit onverskillig doen, word dit ook erken, alhoewel niks gesê kan word nie. Wanneer 'n mens gaan sit om 'n ete te eet, is 'n koppie tee so goed soos 'n glas wyn, alhoewel laasgenoemde baie meer duur en skaars kan lyk. In die memoires van Gichin Funakoshi, die stigter van moderne karate, volg hy daaglikse gewoontes in sy volwasse lewe. Byvoorbeeld, hy het vroeg in die oggend wakker geword, geklee en gekam, sy hare, 'n proses wat soms 'n uur duur. Hy het geglo dat 'n samurai altyd 'n onberispelike voorkoms moet hê. Daarna sal hy in die rigting van die Imperial Palace draai en na die keiser buig. Eers nadat hierdie ritueel afgehandel is, sou hy sy oggendee sap.
Die strewe na eenvoud, van selfbeheersing oor oortollige, maak 'n man meer aandag aan die skoonheid van die alledaagse. In die lewe se duisend en een daaglikse besonderhede kom die waarde van een of ander ding na 'n saak van keuse. Of 'n krijgskunstenaar vir sy lewe veg of homself versorg, daar is geen gewone oomblikke nie. As hy alles verander wat hy doen in 'n daad van opleiding, dan word alles wat hy doen, belangrik. Enigiets wat belangrik is, is sy gedagtes, moeite en aandag. Om die verskil te verstaan ​​tussen weet en nie weet nie, laat hom met 'n vreedsame hart in die pad loop. Dan kan hy vind dat al die krag, genade en skoonheid wat hy soek, reeds binne sy bereik is. Maar hy moet sy oë en sy verstand oopmaak om hulle te sien.
Dit was Sokrates in die Weste wat ons eers geleer het dat die belangrikste konvergensie binne ons self voorkom. Hierdie soort opvoeding het baie byprodukte - 'n paar goeie, 'n paar slegte - almal is ontstellend. Eers later weet die student dat die sintratiese ironie se splinter sy gees betree het, 'n gebeurtenis waarvoor hy altyd dankbaar sal wees. Vir die maniere waarop 'n mens verstaan ​​die realiteit van ons wêreld is deur sy verstand, liggaam en gees. Totdat al drie aspekte geïntegreer is, is 'n persoon nog nie heeltemal en dus nie heeltemal in staat om die hele wêreld te sien nie. In die besonder bepaal die konvergerende vermoëns van die verstand nie net wat jy weet nie, maar ook hoe jy 'n mens evalueer. Dit brei die verbeelding uit en maak duidelikheid van gedagtes en aksie.
Die doelwit is nie minder nie as die Sokratiese ideaal van 'n individu wat vir homself dink, onafhanklike oordeel gebruik en optree met doelbewuste keuse. Kan 'n krijgskunstenaar deeglik wees as hy tevredenheid voel om iemand anders te benadeel? Wat goed is kennis van iets as daardie kennis nie met 'n deugdige gevoel toegedien word nie? Kan 'n immorele persoon die waarheid regtig verstaan? Kan die werklikheid deur 'n onregverdige verstand gesien word? Laastens en miskien belangriker, kan 'n mens werklik weet en glo in iets en dan versuim om dit te implementeer? 'N Persoon kan slegs die ideale menslike karakter oorweeg vanuit die perspektief van persoonlike transendensie.
Daar is 'n diep verwantskap tussen persoonlike transformasie en die eksterne wêreld. Moderne Westerse filosofie het lank die konsep voorgestel dat die opkoms van rede en orde homself geleidelik deur die lang dialektiek van historiese gebeurtenisse openbaar. In die besonder het die Duitse filosoof Hegel in sy seminale werk, The Phenomenology of Mind gepubliseer in 1806, beskryf hoe die aanvaarding van intellek en organisasie beide individue en samelewings lei tot progressief hoër vorme van spiritualiteit of gees. Die oortuiging dat die mens egter onverbiddelik beweeg, as dit egter lukraak is, na hoër vorme van bewussyn, is ernstig uitgedaag deur die gebeure van die afgelope honderd jaar.
Die skeptici wys op die lae rassisme, dogmatisme en materiële ontneming wat nog baie van die wêreld omsluit. Die slagoffers van herhalende oorloë, volksmoord, siekte en onkunde in die twintigste eeu het erkenning gegee aan die pessimistiese diktum dat die donker kant van die menslike natuur in die laaste 40,000 jaar baie min verander het. Kan ons hulle laat blameer omdat hulle die siening het dat die lewe 'n sikliese of statiese bestaan ​​bied, waartydens baie min verskaf wat nuut is? Vir diegene wat omgee vir sulke vrae, watter wêreldbeskouing - volgehoue ​​vordering of herhalende siklisiteit - word 'n mens omhels?
Martial Arts praktyk leer studente om 'n groter lewensbeskouing te neem. Die samesmelting van kognisie en aksie is die uiteindelike toets vir die martial artist. Vir die individu is die uiteindelike konvergensie die huwelik van 'n gedissiplineerde, fisiese krag en 'n geestelike, morele krag. Om 'n ware martial kunstenaar te wees, moet jy hard oefen. Maar 'n mens moet ook 'n goeie burger wees, wees 'n goeie ouer, doen goeie dade en dink goeie gedagtes. Dit is belangrik en nuttig om 'n kragtige stoot en 'n vinnige skop te hê, maar die waarde van die lewe van 'n deugdige lewe is die belangrikste aspek van opleiding. Eers dan kan 'n martial artist die Way of Goodness in praktyk bring en sodoende die weg van geweld en aggressie weggooi. In Heidegger se terme kan die vechtkunsten ons mag oor jouself en ander vermeerder, maar dit is niks as 'n mens nie 'n direkte verband met die mensdom behou nie, tot sy verwantskap met ander. Maak nie saak hoe briljant en kragtig, 'n individu is maar 'n skakel in die ketting van die mensdom en kan nie as 'n geïsoleerde punt in tyd en ruimte bestaan ​​nie. 'N Individu kan 'n bemeestering oor ander wesens bereik, maar verloor die sin om self te wees.
Hoe breek die intelligente individu vry van sy geïsoleerde denke? Hoe hou hy 'n verband met sy fisiese teenwoordigheid en sy emosionele diepte? Hy kan begin deur na homself te kyk soos hy werklik is, en sy sterkpunte en swakhede, sy hoop en illusies ondersoek, deur die Sokratiese maksime te omhels dat wysheid begin van 'n bewustheid van sy eie onkunde. Hy moet sy oë oopmaak, sy sterk punte herken en sy doelwitte definieer. Die beginner martial arts student kyk instinktief na sy sifting vir antwoorde. Hy neem aan dat die onderwyser se kennis en insigte met die verloop van tyd en moeite aan die student oorgedra kan word, sodat hy (beter of slegter) meer soos die onderwyser kan wees. Hierdie refleksiewe gravitasie teenoor kundiges wat oplossings kan lewer, weerspieël die mens se mites oor sekerheid en volledigheid.
Uiteindelik gaan die reis deur die vechtkunsten nie oor die ontbrekende stukke van 'n komplekse legkaart. Daar is kosbare paar geheime of toorkuns. Vir die gevorderde student is die dele van die wêreld waarin hy nou reis, meestal leë ruimtes, plekke sonder meesters, spasies wat hy net kan vul. Mans vrees meestal die vryheid van die onbekende, vrees om alleen te wees. Uiteindelik is hy alleen omdat niemand anders die dinge kan verstaan ​​wat elkeen in sy eie hart voel nie. Hierdie hoër vlak van wese dikteer dat elke individu vir homself sy eie onbetwiste lot in ooreenstemming met sy begeertes vind. Die vryheid van nuwe begin - die trek van wat moet wees - transformeer wat vir ander mense as alleenheid en onsekerheid kan voorkom in 'n daaglikse geskenk van die lewe. Soos Sisyphus in die mite, vind hy sy heelal nie steriel of nutteloos nie; Ten spyte van sy laste, weet hy homself as sy meester van sy dae.
So daar is daar leë ruimte en onsekerheid wag vir ons! Die Taoïstiese klassieke Chuang Tzu beskryf dit wonderlik as "in die koninkryk van niks wees nie." En die enigste manier waarop hierdie ruimtes (of die dinge wat ons in hierdie ruimtes plaas) enige werklike betekenis sal hê, is die idees en vaardighede wat elke persoon vir homself uitwerk. Al wat 'n individu het, is die vryheid om uit te probeer wat hy kan doen in die gesig van die "absolute", die "oneindige leemte." Terwyl hy verder langs die pad van sy reis uitstap, vind hy homself weer. Hy het nou baie verder gereis as die outomatiese reaksies en goeie verloop van sy roetine wêreld. Dit is moeilik om te doen omdat vrees uit onsekerheid ontstaan. Die ervaring van Niks herinner aan die ongerepte reinheid van wanneer hy eers begin met sy lang lewensreis.
Meer as twee millennia gelede het die antieke Sjinese wyses reeds verwag dat die reis van die menslike gees op soek na vryheid en sekuriteit 'n lang en moeilike een was. Oor die uitspansel van baie eeue en uiteenlopende kulture het 'n klein aantal wyse en dapper siele hierdie pad, selfs in die gesig van vervolging, stamme, gangsterisme en brutaliteit, deurlopend gevolg. Daar is 'n wonderlike eenvormigheid van ervaring van diegene wat luister na die oproep van die mitiese filosoof-vegter-koning. In sy meesterstuk The Open Society en sy Vyande het die filosoof Karl Popper probeer om ons die bronne van die mens se proclivity bekend te maak aan die magte van demagogeery, stamme, rassisme en gewelddadige geweld. Eerst gepubliseer in 1943-oorloggeteisterde Europa in die middel van die mens se enkele grootste aksie van katastrofiese selfvernietiging, was sy afsluitende sentimente dit:
Daar is geen terugkeer na 'n harmonieuse toestand van die natuur nie. As ons terugkom, moet ons heeltemal heengaan - ons moet terugkeer na die diere - as ons krimp uit die taak om ons menswaardigheid, rede, verantwoordelikheid te dra, as ons moed verloor en van die spanning wankel , dan moet ons probeer om ons te versterk met 'n duidelike begrip van die eenvoudige besluit voor ons .... Ons moet die onbekende, die onseker en onseker, voortgaan met die gebruik van die rede wat ons dalk moet beplan, sowel as wat ons vir beide kan doen sekuriteit en vryheid.
Dit is onwaarskynlik dat Popper, geskei deur die groot hoeveelheid tyd en ruimte, ooit geïnspireer is deur of selfs bekend was met Chuang Tzu. Maar in hierdie konteks resoneer beide die stof en styl van hierdie twee besondere denkers in 'n merkwaardige mate. Want selfs die waarste kryger vind dit skrikwekkend om alleen en sonder geselskap te wees. Die ontoereikendheid van sy kennis en die teenstrydigheid van sy opset dreig voortdurend om hom van die gekose pad af te keer. Iemand wat die martial Way omhels het, het opgelei om die moontlikheid van rampe te aanvaar. Hy het stoïeties geweet dat pyn en pyn, teleurstelling en pyniging 'n integrale deel van die lewe is, wat nie altyd deur middel van poging aangewend kan word nie. Deur voortdurend die bronne van sy eie motivering te soek, sal hy betyds die sereniteit waarna hy wil, bereik. Kierkegaard het hierdie soort kryger beskryf as "die ridder van die geloof," iemand wat sy lot sonder klagtes aanvaar, sy verantwoordelikhede as plig beskou en sy moed met sy dood in die gesig staar. Die ridder van die geloof leef ten volle in sy onmiddellike wêreld en op sy eie terme, maar plaas sy vertroue in 'n hoër geestelike dimensie.
YMAA publikasie Center, Inc. www.ymaa.com
Die Martial Way En Its Virtues:: Tao De Gung
deur FJ Chu.
Terwyl die vechtkunsten rond die weg van persoonlike gevegte draai, vereis dit ook dat sy aanhangers leef in ooreenstemming met 'n sekere vegterskode van gedrag en eer. Die Martial Way beloof 'n lang en moeilike reis. Dit is 'n uitnodiging vir die ondergeskiktheid van die self, die uithouvermoë van volgehoue ​​praktyk en die kweek van die liggaam en gees, sonder enige verdraagsaamheid vir selfvertroue van enige aard. Gevegskuns sonder medelye en eer beloof slegs geweld. Verbode van sy spiritualiteit, dit bedreig besering en lyding vir beide sy slagoffers en sy praktisyns. Uiteindelik is hierdie hoër ideaal wat die krijger van die roofdier skei. Die Martial Way is niks minder as selfverbouing en die bevordering van deeglike gedrag nie.
FJ Chu, gebore in Taiwan, ROC, is 'n gesertifiseerde swart bandinstrukteur in Kenpo Karate. Oor die afgelope vyf en twintig jaar het hy ook opgelei in Fu Jow Pai Kung Fu, Aikido en Tai Chi Chuan. Hy is die skrywer van twee boeke oor belegging, President van Sage Capital Group, Inc, en Rektor van die Chinese Skool van Suidwes-Westchester (Scarsdale NY). Besoek sy webwerf by www.franklinchu.com