Venter se werk kom soms oppervlakkig en selfs pedanties voor – ’n mens kan die skoolvossigheid nie miskyk nie in ”Growing organism”, waarin die menslike liggaam as metafoor vir die grootstad gebruik word. ”Darwin tob” (https://dwvphot.wordpress.com/afdeling-twee/, gedig 13), ’n wetenskapsgedig, probeer menslike moraliteit met die natuurwet kontrasteer, maar die gang van die gedig is prosaïes, die argument is slimpraterig, selfs vergesog: In woorde word die self gevind, maar die gees soek nog ‘n nuwe stem (92). Daar is ook die bekentenis van ‘n onvermoë met die skepping. Wat meganisties eintlik meer eie aan die ek is, is die handeling van verlies, die proses, die ervaring van. Daardie handeling staan teenoor die afwesigheid van die geliefde soos hitte staan teenoor die sigbaarheid van die vlam. En ek kan ook nie verstaan hoe jy dit regkry nie — jy’t ‘n voltydse werk en dan doen jy al hierdie ander goed ook!! Van den Berg, J. & Schoeman, K., 2011, ''n Waardering vir die positiewe!