Die wenner van die Ingrid Jonker-prys vir 2017 is pas bekend gemaak. Dit is Hilda Smits se digbundel die bome reusagtig soos ons was. Die bundel word deur een van die beoordelaars bestempel as “’n boeiende debuut” wat die leser by die hoogs persoonlike betrek en wat tegelykertyd ook betekenis aan die universele belewenis gee. “Wat die digter hier vermag het, is enorm,” skryf ’n ander beoordelaar.
Die verse beskryf die belewenis en hunkering van die expat – dit is “poësie van die diaspora wat na die vaderland terugreik, na ’n verlede en tye toe dinge eenvoudiger was”. In die beoordelaars se verslae word sterk klem gelê op die rol van die geheue en herinneringe. Die titel berei die leser reeds voor op ’n onthouproses, “op hoe dinge met die verloop van tyd anders onthou of vertolk word”. Die bundel voel vir een van die beoordelaars “soos ’n intieme gesprek waarop die leser instap, maar dit is die digter in gesprek met haarself, asof sy die deur tot haar geheue oop vergeet het”.
Die beoordelaars loof die “geweldige visualiteit” van die verse, met die oog, die kamera, foto’s en waarneming wat sentraal staan. In die rekonstruksie van die verlede ontgin die digter die visuele deur die oormekaarskuif van beelde, plekke en tye. Die gedigte word meestal as bewussynstroom aangebied, met ’n besonder sterk assosiatiewe basis; by tye selfs surreël. Die gedagtespronge wat die digter maak – gepaardgaande met verbluffende sintaktiese ontginning – is “besonder indrukwekkend”. Tyd en ruimte word hier “so goed vasgevang, dat jy voel jy stap in die strate en ry in die busse van verlange langs Hilda Smits”.