’n Kunsgalery is ’n skatkamer waarin kunswerke bewaar en uitgestal word. Dit bevat net die beste werke en getuig van ure, dae en maande se moeite en nougesetheid. Elke kunswerk vertel die kunstenaar se storie. Elke skildery wat in ’n kunsgalery ’n plek vind, getuig van gehalte en kwaliteit. Dit is net die beste van die beste wat in kunsgalerye hang.
Hoe lyk jou skildery? Is jou skildery ’n skildery van geloof wat getuig van ’n vaste vertroue in die voorsienigheid van God? Sal jou skildery in die kunsgalery van geloofshelde ’n plekkie vind? Jesus het die dood oorwin sodat ons kan lewe. Geloof is ’n gawe van die Heilige Gees wat ons in staat stel om met oorgawe te lewe. Somtyds vergeet ons van dié besondere gawe. Dit is ’n genadegawe wat van ons elkeen ’n geloofsheld maak wat op die water kan loop indien ons net ons oog op Christus hou. Wanneer ons God wat onsienlik is vertrou, dan is ons tot alles in staat. In die kunsgalery van geloofshelde sien ons wat moontlik is wanneer ons op God vertrou.
O Heer, skenk ons ’n vaste geloof wat ons in staat sal stel om te volhard sodat ons die beproewinge van die lewe kan deurstaan. Amen.
Ek wil graag vir julle vanaand my lewensverhaal vertel: My naam is Nicolaas en ek is gebore in die jaar 280 nC in 'n klein dorpie met die naam Patara in Klein-Asië. My ouers was baie goed vir my — hulle was vername en welgestelde mense en het altyd gesorg dat ek nooit gebrek ly nie.
In daardie dae was daar nog nie boeke soos julle vandag het nie. Hier en daar was daar ‘n paar perkament- en papirusrolle waarop die Bybelboeke met die hand oorgeskryf is. Dokumente soos hierdie was baie skaars, en daarom het ons die meeste van die Bybel en van Jesus geleer deur dit wat mense, veral ons ouers, aan ons oorvertel het. Een van my gunstelingverhale was die verhaal van Jesus se geboorte. Dit is een van die min dinge wat ek van my ouers kan onthou: elke jaar met die herdenking van Jesus se geboortedag het my pa ons vertel van Jesus wat in 'n stal gebore is, van die wyse manne wat kom eer betoon het, die skaapwagters en die engelekoor wat gesing het : Eer aan God in die hoogste hemel, en vrede op aarde vir die mense in wie Hy 'n welbehae het.
Hierdie verhaal het telkens 'n baie diep indruk op my gemaak. Om te dink dat Jesus dit vir my gedoen het; dat God my so liefgehad het dat Hy as' t ware neergebuig het na die aarde toe deur sy Seun te stuur om vir my gebore te word, vir my te sterwe, om so vir my en al die ander mense wat glo die ewige lewe te gee. Ek het daarom my bes probeer om in my lewe iets van die liefde van God sigbaar te laat word om so te help dat die vrede op aarde waarvan die engele gesing het, 'n werklikheid sou word.
Ek is na my ouers se dood weg uit Patara en het by familie in die dorpie met die naam Myra gaan bly. Daar het ek groot geword en elke dag probeer uitleef wat ek by my oorlede ouers geleer het. Op 'n dag het die mense van die plaaslike kerk my kom vra of ek nie kans sien om die leiding te neem in die gemeente nie, want die vorige leier is oorlede. Daardie tyd het hulle die leiers van 'n gemeente ‘biskop’ genoem. So het dit dan gebeur dat ek biskop Nicolaas geword het.
In daardie tye was dit maar moeilike tye vir die Christelike kerk. Die Romeinse keisers het niks van die Christene gehou nie. Een van hulle, keiser Diocletianus, het my laat arresteer en my in die tronk gegooi, net omdat ek 'n Christen was, veral omdat ek biskop was. Maar die Here sorg darem vir 'n mens: Hy het 'n volgende keiser, keiser Konstantyn, 'n gelowige laat word en keiser Konstantyn het my vrygelaat uit die tronk. Ek is terug na Myra toe en het weer aangegaan met my werk as biskop.
Vir my was dit die heel lekkerste om mense te kan help. Ek het my bes probeer om te sorg dat die armes altyd ietsie het om te eet, al het dit beteken dat ek die boere en die winkeleienaars moes gaan soebat vir kos. Baie mense het na my toe gekom om hulp te vra — en as ek kon help, het ek graag. Met my erfgeldjies en die geldjie wat ek as biskop gekry het, het ek selfs vir die dogters van die dorp 'n bedraggie gegee sodat hulle 'n bruidskat kon hê as hulle die dag trou.
Nou wil ek julle 'n geheim vertel. Elke Kersfees het ek, op die aand voor Kersdag, 'n vermomming aangetrek en dan het ek skelmpies na die huise van die arm mense in die dorp gegaan en stilletjies vir die kinders in daardie huise 'n geskenkie neergesit sodat hulle ook iets kon hê om oor bly te wees met Kersfees. Ek het dit so geniet om die volgende dag te hoor hoe verras, bly en opgewonde die kindertjies oor hulle geskenkies was.
Ek is oorlede in die jaar 314 nC. Na my dood het die kerk my verhef tot 'n heilige en het hulle my Sint Nicolaas begin noem. Hulle het ook my oorskot na Italië toe gevat en daar gaan begrawe. Dit is tot vandag toe nog daar. Hulle vertel vir my dat die storie van my lewe, veral van die geskenkies wat ek so in die geheim uitgedeel het, oor die hele wêreld versprei het. Ek hoor tot dat meer kerke na Sint Nicolaas vernoem is as na enige ander persoon op aarde — en dit alles net omdat ek probeer het om in my lewe die lied van die engelekoor werklikheid te laat word!