Top Mopey '80s Songs of Self Absorption
Soos John Cusack se karakter herhaaldelik vir ons vertel in die Amerikaanse filmaanpassing van Nick Hornby se musiektema-roman, High Fidelity , is popmusiek altyd een van die grootste verskonings van die lewe om in die diepste resesse van 'n mens te kom. Of met die doel om elke moontlike stukkie drama uit 'n mislukte liefdesverhouding te wring of ons probleme op te los buite enige ooreenkoms met die werklikheid, het self-opname deur musiek 'n lang en groot geskiedenis. Dus, laat ons onsself in ons figuurkamers lok en die bederfde brat ontbloot, en ons het nie alle perspektief in ons almal nie. In geen spesifieke volgorde nie, is daar 10 fyn 80's liedjies wat nie bekommerd is oor die afskeid van onbeskaamde wandelaars nie.
Gewelddadige Femmes - "Kiss Off"
Gordon Gano (l) en Brian Ritchie van die Geweldige Femmes-onstage in 1985. Clayton Call / Redferns / Getty Images
Gee dit aan die spetterende, briljante glans van die een-of-a-kind Amerikaanse kollege rock trailblazers Gewelddadige Femmes om iets besonders gevaarlik te spuit in self-betrokkenheid. Gewoonlik kan popmusiek 'n bietjie voorspelbaar wees, maar hierdie band het 'n poging om die luisteraars heeltemal onbalans te verlaat oor wat sy karakters tot die volgende kan wees. Met hul gewone versnelling van paranoia en gebottelde woede, maak die Femmes beslag op 'n crescendo wat die afwaartse spiraal van iemand weerspieël wat nie net selfmoord bedreig nie, maar dit is reg om deur te gaan. Die klassieke aftelling bestuur die voorman Gordon Gano se oënskynlike lot lyk veel erger as enigiemand anders. "Alles, alles!"
Moving Pictures - "Wat oor my"
Album Cover Image Courtesy van Epic Records
Begin met sy perfek reguit en universeel wee-my-titel. Hierdie liedjie tref 'n koord liriese bombast wat perfek pas by die oorweldigende emosies wat ons voel wanneer ons perspektief verloor in ons eie situasies. Die een blink oomblik van die Australiese band se kort loopbaan, "What About Me", is 'n klomp vol herinneringe, wat wissel van die opvallende en hoogs identifiseerbare koor tot die lied se uiteindelike skuif na 'n mate van perspektief: "Ek dink ek is gelukkig, ek Ek het baie geglimlag / Maar soms wens ek vir meer ... as wat ek het. " Dit is 'n spookagtige klavierkragbalade wat nie heeltemal inpas by die tipiese nuwe golf- of arena- klankklanke van die vroeë 80's nie, en dit vertaal daardie tydloosheid in 'n hoogs emosionele klassieke.
Gino Vannelli - "Bly in Myself"
Album Cover Image Courtesy van Hip-O
Hierdie flamboyante georkestreerde sagte rockliedjie is so 'n vuisknoop dat dit regtig net geregtigheid kan word deur 'n sanger met vier hande. In vergelyking met die verlies van liefde met 'n persoonlike gevangenis wat deur homself geskep is, het Vannelli 'n portret gevorm wat gelyktydig bekend en prettig belaglik is as dit vanaf 'n afstand waargeneem word. Maar as jy jouself toelaat om binne-in die wêreld te stap, kan jy maklik deurdrenk word deur 'n eksistensiële vloed van self-twyfel en desperate verwarring. En jy weet hoe vinnig lag in trane kan oplos. Ten spyte van die gevaarlike en delikate balans wat dit tref, rus hierdie spoor uiteindelik sy beduidende meriete op 'n permanente melodie. Daar is nie veel wat oor Vannelli se Euro crooning steek nie, maar dit is beslis emosies.
Die polisie - kan nie ophou om jou te verloor nie
Album Cover Image Courtesy van A & M
Behalwe dat dit een van die polisie se mees kriminele onderskatte singles is, sluit hierdie lied 'n taamlike uiterste fantasie in wat die meeste van ons waarskynlik op een of ander tyd gehad het. Jy ken die een wanneer jy jou geliefde in 'n hoogs openbare omgewing nader, sodat die wêreld jou seremonieel van jouself kan sien weens die seer en verwerping wat hy of sy jou veroorsaak het. O, dis net ek? O ja, in elk geval, die staccato-lurch van hierdie liedjie is 'n perfekte manier van aanbieding vir die liriek: "Jy sal jammer wees as ek dood is, en al hierdie skuld sal op jou kop wees." Alhoewel dit aanvanklik verskyn het op 1978 se toepaslike titel Outlandos D'Amour , het hierdie baan 'n somer 1979-herlezing geniet wat my 'n verskoning gee om dit op hierdie lys te druk.
Rod Stewart - "Sommige ouens het al die geluk"
Album Cover Image Courtesy van Rhino / Warner Bros.
Hierdie Rod Stewart '80s pop-klassieker, wat deur 'n eenvoudige melodie gehul word, is niks minder as sublieme nie, maar die "wee-my-my" -filosofie is perfek vir die sake van die hart. "Al in 'n skare," voel hulle nooit so eensaam soos wanneer hartseer ingekom het nie en elke paartjie lyk een of ander manier soos die gelukkigste gelukkige romantiese paar op die aarde. Stewart neem die alledaagse gebeure van elke dag en embues hulle met 'n intense verlange wat kom net van interne bronne. Nou sê ek nie daar is niks cheesy oor hierdie snit nie, veral die herhalende "whoa-oh" -element wat soms kan voel soos 'n skerp instrument wat by die luisteraar se brein skraap. Nog een of ander manier is daar iets klassiek en elegant oor hierdie prestasie.
Die Smiths - "die hemel weet ek is nou miserabel"
Miskien is daar nie 'n 80's-band wat beter pas met 'n angstige estetiese slot as die Smiths nie, maar die hoofsanger Morrissey, bygestaan ​​deur sy klagkreet, plaas dinge bo-op met 'n aflewering wat dreig om die luisteraar in 'n gesmelting te draai. kombers van geïnternaliseerde kwaadwilligheid. Gooi bo-op die slacker lirieke soos "Ek was op soek na 'n werk en dan het ek 'n werk gekry, en die hemel weet ek is nou miserabel", en jy het 'n potensieel oogrolinducerende maar tegelykertyd die portret van geaktiveerde wanhoop. Dit is fascinerende alternatiewe musiek deurdrenkt in die unieke post-punk somberheid, wat 'n beskrywing is wat in elk geval die musiek van The Smiths pas. Die akkuraatheid van Johnny Marr se kitaar op hierdie baan lê egter baie dik.
Husker Du - "Te ver onder"
Meer van 'n Bob Mold solo akoestiese aanbieding as 'n volle bandspoor, hierdie tune pak tog 'n kragtige emosionele punch. Liries is dit waarskynlik die mees welsprekende verhandeling oor selfmoordwanhoop in die annale van rockgeskiedenis. Toegestaan, daar mag nie soveel musiekinstrumente wees nie, maar kyk na hierdie lyne: "As ek sit en dink, wens ek dat ek net kan sterf of iemand anders gelukkig kan wees deur my eie self vry te stel." Net 'n diep, donker toevlug in die self kan lei tot die perspektief, en Mold se liedjies vir Husker Du het op hierdie stadium baie keer gedemonstreer in 'n volgehoue ​​loopbaan wat die band nooit gevrees het om na onontginde emosionele dieptes te gaan nie.
Die oproep - "Ek wil nie hê nie"
Moenie my verkeerd verstaan ​​nie, ek is 'n groot fan van Michael Been en die een-of-a-kind-anthemic rock wat hy gemaak het met sy onderwaardeerde Amerikaanse kollege rock band. Maar ek moet sê ek het nooit 'n meer ekstreme gebruik van die eerste persoon enkelvoud in 'n stuk musiek gesien as wat ons in hierdie melodie kry nie. Lyries saamgestel uit 'n lang reeks verklarende sinne oor hoe die sanger voel, wat hy wil en nie wil hê nie, en wat hy eenvoudig nie bereid is om te doen nie, is hierdie opwindende liedjie 'n viering van die self, selfs Walt Whitman dink dalk is buitensporig. Sy skitterende melodiese sin en The Call se gebalanseerde indiensneming van sint- en kitaarhulp maak hierdie stem baie meer as 'n oefening in selfobsessie.
Glass Tiger - "vergeet my nie as ek weg is nie"
Album Cover Image Courtesy van EMI
In die span van die eerste vers van hierdie Kanadese band se juweel van 'n popliedjie gaan die bui van toewyding om insolensie te verlig, en daardie soort bipolêre swaai is waaroor selfabsorptie gaan. Nog meer aanduidend van hierdie soort insulaire wêreldbeskouing is die swaar kontras tussen die verteller se ernstige versoek om sy geliefde om hom nie te vergeet nie, in die lig van alle bewyse dat sy dit alreeds gedoen het. Die sanger berig hoofsaaklik om van 'n ou standaard te leen dat "niemand die probleme ken wat ek gesien het nie" en dan kla hy dat hy nie net wakker word nie en sy geliefde nie daar is nie, maar dat sy ook nie omgee nie . Die rym is gratis, maar trane is nie ingesluit nie.
Kultuurklub - "Wil jy my werklik kwaad maak?"
Album Cover Image Courtesy van Virgin Records
Boy George lewer 'n onvergeetlike jammerlike puppy pleidooi in hierdie bekende 80's-treffer van die Engelse band Culture Club . Uiteindelik verdrink die liedjie in die meisie se dagboek sentiment, maar op die een of ander manier, in die konteks van hierdie stuk musiek, is dit nie eens 'n belediging nie. Die duim winkel poësie werk eintlik. Uitstalling A: "In my hart brand die vuur, kies my kleur, vind 'n ster." Tentoonstelling B: "Verpakt in verdriet, Woorde is teken, Kom binne en vang my trane." Die uitspraak? Skuldig aan selfbetrokken briljantheid, u eer.