Waar is die basiese bestanddeel – voeding?Chris de Beer beskou voeding as een van die belangrikste elemente in ‘n sportpersoon se roetine. Foto: Verskaf. Chris de Beer Die internasionale rugbykonferensie op 23 Julie in Pretoria was ŉ skitterende idee van Tuks Rugby en TROK (Tuks Rugby Ondersteunersklub). Henry Windell was soos altyd ŉ goeie en interessante voorsitter. Naas Botha se bekendstelling van sy nuwe boek, Kreatiewe Rugby, wat hy as openingstema gebruik het, was vir my ŉ eye opener – dit lyk of die rugbymense in Suid-Afrika eindelik ook begin belangstel in sportmanne se breinfunksie! John Mitchell – voormalige All Black-speler en -afrigter (ook van die Leeus in ŉ stadium) – se praatjie oor spandinamika het stof tot nadenke verskaf. Neil Powell, self ŉ Springbok en afrigter van die sewesrugbyspan, se bydrae het my laat besef dat die kultuur anders is as dié van 15-man-spanne. Johan Ackerman (Akkies) se aanbieding was baie prakties en basies. Maar hier is my probleem: Niemand noem eens in hul ontledings dat voeding enige rol speel nie. Ek het gehoop dat die belangrike rol van voeding wel later in die program aandag sal geniet. Maar Ivan van Rooyen, die kondisioneringsman van die Leeus, het ook niks gesê oor hoe, wat en wanneer die Leeus eet en drink nie. Net voor hom het dr. Costa Kapnias gepraat oor die “Ready Room” – maar weereens, geen verwysing na voeding nie. Dit waarvoor ek as spesialis in genetiese voedingkundige gekom het, sou Niki de Villiers van die HPC Tuks darem seker aanspreek! Maar soos baie ander “sport-dieetkundiges” van Suid-Afrika mis sy toe ook die bus. Vraag: Hoe kan elke speler in ŉ span dieselfde genetiese metaboliese samestelling hê? Rugbyspelers is nie robotte nie. ŉ Speler wat isotoniese hiperintoleransie (allergieë) het, kan onmoontlik eet soos wat sy “gebalanseerd” noem. Die verskil tussen wen en verloor is in baie gevalle net dit: Spelers hardloop letterlik uit energie uit. Hoe, dink enige van daardie sprekers, funksioneer enigiemand maksimaal? Ek het al talle sportseminare in Suid-Afrika bygewoon; en elke keer is dit net weer dieselfde storie. Die heel belangrikste aspek word nie eens aangeraak nie: Altesaam 20% van spelers se beserings kan volgens my navorsing vir my doktorale tesis toegeskryf word aan voedingstekorte, asook 30% van swak resultate. Die ontwikkeling van enige sportman of -vrou kan in geen omstandighede optimaal geskied sonder korrekte individuele diëte nie. Net soos wat daar ŉ spelplan opgestel en ŉ tegniese ontleding van die spel gedoen word, moet daar ŉ plan wees vir elke individuele speler se eetpatroon. Wat vir die een werk, werk nie noodwendig vir ŉ ander nie. Suid-Afrika is die enigste land ter wêreld wat nog veralgemeen as dit kom by sportdiëte. Geen twee mense of spelers is geneties dieselfde nie. Die vleuel wat 80 kg weeg met die geweldig vinnig-trekkende wit spiervesel-samestelling kan logies nie dieselfde eet as die stut van 110 kg wat dalk 10% minder wit spiervesel het en daarby nog allerhande kosallergieë nie. ŉ Speler van die A-bloedgroep se bloed bevat baie swakker verteringsensieme as dié van een in die bloedgroep O-negatief, wat baie sterk verteringsensieme bevat. Die speler uit die A-bloedgroep sal 60/40 sy energie uit koolhidrate verkry, en stoor energie 8-12 uur vooraf. Die speler uit die bloedgroep O-negatief moet aminosure of proteïen inneem net 2-4 uur voor ŉ wedstryd om optimale energie te verkry. My stellings is nie slegs gegrond op my eie navorsing oor die afgelope 20 jaar nie, maar word reeds vir dekades in ander lande toegepas. Waarom stel ons dit nie onverwyld in werking nie – en wen in die proses (saam met al die wonderlike dinge wat op die konferensie bespreek is) die Wêreldbeker nie?