Hierdie stelling bevestig dat die staat self met die volhoudbaarheidskwessie worstel. Dit is ook belangrik om vanuit 'n fiskale oogpunt daarop te let dat elke rand wat op een item bestee word, beteken dat dieselfde bedrag by besteding op 'n ander item "weggelaat" word. Dit kan ook beteken dat die staat meer geld moet leen, afhangende van die vlak van belastinginkomste. Die ekonomiese begrip geleentheidskoste weerspieël hierdie beginsel. Die ontleding toon egter duidelik dat die lewenstandaard van 'n groot aantal Suid-Afrikaners deur maatskaplike oordragbetalings bepaal word. So 'n toedrag van sake kan nouliks 'n langtermynbeleid vir armoedeverligting wees.
Hierdie afdeling lewer 'n blik op die Suid-Afrikaanse bevolking se ouderdomsprofiel en hul aftreevoorsiening. Die vernaamste probleem is 'n verouderende bevolking met onvoldoende aftreevoorsiening. Teen 'n inflasiekoers van net 5% per jaar, verdubbel pryse elke 15 jaar. Pensioenarisse lewe al langer, maar hul lewensgehalte daal vanweë onvoldoende aftreevoorsiening en omdat hul beleggingsinkomste nie met inflasie tred hou nie. Daar word ook klem gelê op Suid-Afrikaners se persepsie oor aftreevoorsiening.
Behalwe vir die tempo van aanwas is dit ook belangrik om te kyk na die ouderdomsprofiel van die populasie. Figuur 4 gebruik 'n keugel-verdeling om aan te toon hoe die populasie tans verdeel is. Let daarop dat hierdie 'n totale verdeling is en dat die onderlinge verdelings tussen ras en geslag wesenlike verskille aantoon.
Teen 2010 het daar reeds sowat 5,6%%6 van die Suid-Afrikaanse populasie in die kategorie van 65+jaar oud geval, wat Suid-Afrika dus gemaklik in die kategorie van "volwasse/intermediêr" plaas. Verdere projeksies deur die IFR toon aan dat teen 2020 daar 7,6% van Suid-Afrika se populasie ouer as 65 + jaar oud kan wees, wat dus 'n herklassifikasie na "oud" sal regverdig (sien Tabel 5) (SAIRR, 2011(b):11)
Lewensverwagting vir Suid-Afrikaners bly ietwat van 'n tameletjie wat voorspellings betref. Dit is veral weens die onsekere effek van MIV/VIGS en die mate wat anti-retrovirale middels wel effektief teen die siekte sal wees. Verder is betroubare statistieke ook moeilik bekombaar. Tabel 6 toon die verandering in lewensverwagting vir Suid-Afrikaners per geslag oor die laaste dekade. Merkbaar is die afname in lewensverwagting vir beide geslagte tussen 2001-2005 en dan weer die verbetering tussen 2006-2011. Volgens 'n nota by die vrystelling, meld Statistiek Suid-Afrika dat die verbetering tussen 2006-2011 gedeeltelik toegeskryf kan word aan die verspreiding ("rollout") van anti-retrovirale middels (StatsSA2011(b):5).
Projeksies van lewensverwagting oor die volgende 10 na 15 jaar (tot 2025) wissel wesenlik na gelang van die instelling wat die raming maak. Die Aktuariële Vereniging van Suid-Afrika (ASSA) en die IFR se lewensverwagtingskatting vir 2010 is onderskeidelik 58,2 en 50,8 jaar en hul projeksies toon beide 'n toename in lewensverwagting teen 2025 na onderskeidelik 59,1 en 51,3 jaar.
Daar is wesenlike verskille tussen die verwagtings vir die verskillende bevolkingsgroepe. Hou in gedagte dat veral die swart (Afrikane) bevolking 'n swaargewig in die totale mandjie is en enige verskille in dié kategorie dus 'n betekenisvolle effek op die totale syfer sal hè. Nog voor 'n analise van die aftreevoorsiening vir Suid-Afrikaners gemaak word, skets die verskille tussen lewensverwagting van die verskillende rassegroepe in Suid-Afrika reeds 'n kritieke vraagstuk sover dit voorsiening vir aftrede betref.