Politiek in die Verenigde State van Donald Trump          Rhoda Kadalie. Foto: Verskaf. Op uitnodiging van Maroela Media gaan ek maandeliks ’n rubriek oor die politiek in Amerika skryf – merendeels om die feite van wat régtig tans in Amerika aan die gang is, korrek weer te gee, om die leuens van die hoofstroommedia aan die kaak te stel en te verduidelik waarom die Amerikaanse politiek so plofbaar is. Die SA hoofstroommedia se obsessie met die swartsmeer van en haatdraendheid teenoor Trump spruit hoofsaaklik uit vals inligting wat hulle uit die CNN-nuuskanaal se daaglikse lawaai oor Trump opraap en Suid-Afrikaners vir soetkoek laat opeet. CNN het daarvoor berug geword dat hy daarop uit is om die Amerikaanse president te vernietig, eerder as om die nuus eerlik en objektief deur te gee – ’n uiters gevaarlike situasie. Weens CNN se snelle afname in geloofwaardigheid en gevolglik ook sy kykertal (vergeleke met ander kompeterende nuuskanale), is Amerikaanse burgers se vertroue in hierdie nuusnetwerk daarmee heen, en staan dit deesdae bekend as die Clinton News Network en selfs die Criminal News Network. Terloops, in Oktober 2018 alleen, het Fox News Network gemiddeld meer kykers gehad as CNN en MSNBC saam. My dogter is ’n onderoffisier in die Amerikaanse Vloot en gestasioneer by die Coronado-vlootbasis, San Diego waar sy ’n lugvaartwerktuigkundige is. Nadat sy haar graad in ekonomie en wiskunde aan die universiteit Harvard verwerf het, het sy besluit om by die vloot aan te sluit. Uit die aard van haar werk, het ek veel te wete gekom oor twee van die meer as 50 formidabele Amerikaanse vlootbasisse waar sy geplaas was, naamlik Pensacola in Florida en Coronado in San Diego. Nie slegs is die grootte van hierdie vlootbasisse ontsaglik indrukwekkend nie, maar ook die vloot se see- en lugvaart. Ek het werklik nog nooit sulke manjifieke helikopters, vliegtuie, vliegdekskepe, fregatte, torpedojaers, oorlogskepe en Osprey-vegvliegtuie (om maar ’n paar te noem) in my ganse lewe aanskou nie. Ek kon my verkyk daaraan, om nie eens te praat van die infrastruktuur om alles te akkommodeer nie. Daarbenewens is die vloot se wooneenhede, museums, vliegtuigloodse, opleidingsgeriewe en -sentrums, skietbane, laboratoriums, dokke, ensovoorts, van so ’n aard dat dit Simonstad se vlootbasis na ’n speelpark laat lyk. Dit is maar net ’n toonbeeld van die ontsagwekkende mag van die VSA. Met ’n bevolking van 320 miljoen mense, tref jy van die beste universiteite ter wêreld daar aan: uit ’n total van 5 300 universiteite en kolleges is 2 618 daarvan geakkrediteerde tersiêre opleidinginstansies wat 4 jaar-graadkursusse aanbied. Die land spog ook met die wêreld se beste museums, mees innoverende entrepreneurskultuur, ’n opbloeiende ekonomie met meer as 7 miljoen oop vakatures, ’n werkloosheidsyfer van slegs 3,7%, gevorderde tegnomaatskappye in Silicon Valley, asook Amazon, die grootste aanlynwinkel ter wêreld. Die lys van grootste en beste is veel langer as dit. Die demokrasie van Amerika dateer uit 1787 en vandag lê sy tweepartystelsel ingebed in sy kongres (parlement), federale- en staatsregering, en ’n onafhanklike regstelsel. Ten spyte hiervan, is die kern van Amerikaanse politiek gesetel in Washington DC, eintlik maar ’n groot deurmekaarspul. Dit wemel van stemwerwers, skenkers, spesiale belangegroepe en buitelandse agente wat dit niks meer as ’n vuilput van werkers maak nie – almal op soek na hul plekkie in die politieke son. Donald Trump het dit tereg gedurende sy verkiesingstyd ’n moeras genoem. Hierdie “moeras” is nog nooit voorheen so blootgestel soos toe Trump aan die bewind gekom het nie. Trump, ’n miljardêr uit eie reg, se doel was eenvoudig, naamlik om Washington en die regering te hervorm met sy visie, “Make America Great Again”. In die lig van bogenoemde, was hy onafhanklik van enige finansiële steun – nie eens van sy eie party nie. As voormalige en suksesvolle sakeman was sy oplossings radikaal in hul eenvoud in ’n kultuur waar die implementering van beleide meestal met ompaaie geskied het, die burokrasie omslagtig was en die dienslewering stadig. Die Washington-establishment, wat tot dusver heel tevrede was met sy status qou, het geweet dat Trump dinge sal verander, dus het die Hillary- en Obama-trawante ’n plan georkestreer om Trump se presidentskap ongeldig te verklaar nog voordat hy president was. Die rede? Hulle het gevrees dat Trump die verval en agteruitgang van die politieke establishment in die algemeen, en die demokratiese party in die besonder, aan die kaak sou stel. Trump se filosofie was om rompslomp uit te skakel en resultate in rekordtyd te behaal. Reg aan die begin van sy termyn het leiers van sy party gekla dat hy te hard werk. Maar vir hom was een van sy hoofdoelwitte om verkwistende uitgawes te verminder en dit was ook die beweegrede agter baie van sy beleidsbesluite – sowel binnelands as buitelands. Hy het gou aangedui dat ’n paaibeleid hom nie aanstaan nie en tot die verlede behoort – hy het verkies om vrede na te jaag deur eerder ’n sterk hand na Amerika se vyande uit te steek en hulle te probeer betrek – lande soos Noord-Korea, Rusland en Sirië. Maar ook sy vriende, soos Israel, Frankryk, Duitsland, die Europese Unie en natuurlik Nato (North Atlantic Treaty Organization). Maar, hoe meer Trump teen die establishment gedraai het, hoe meer het sy politieke opposisie sy agenda probeer dwarsboom. Oud-Clintoniete, onder andere, Lawrence Summers, Obama se ekonomiese adviseur en emerituspresident van die Universiteit Harvard en die Nobelprys-ekonoom, Paul Krugman, was van mening dat Trump alles wat Obama vermag het, in rekordtyd sal omkeer en ’n resessie veroorsaak. In The Washington Post van 6 Junie 2016 het Summers die volgende kwytgeraak: “Indien (Donald Trump) verkies word, voorspel ek ’n uitgerekte resessie wat binne 18 maande sal begin. Die skade sal na alle waarskynlikheid baie wyer as die VSA gevoel word.” In The New York Times van November 2016 het Krugman op sy beurt verklaar: “Hier kom die moeder van alle negatiewe invloede – en daarmee saam ’n regime wat onkundig is ten opsigte van die ekonomiese beleid, en vyandiggesind is teenoor enige poging om dit te maak werk. Dus kyk ons heel waarskynlik na ’n wêreldresessie met geen einde in sig nie. Dalk is ons gelukkig, maar wat die ekonomie betref, soos eintlik met alles, het ’n verskriklike ding pas gebeur.” Nodeloos om te sê, The Wall Street Journal het onlangs beweer dat die VSA – vir die eerste keer in ’n dekade – tans die wêreld se mees kompeterende ekonomie het en steeds met 5% per jaar groei. Op die politieke front het die Clinton-veldtog ’n allemintige maneuver van stapel gestuur om Donald Trump se presidentskap ongeldig te laat verklaar as aanloop om hom te ontsetel. My volgende rubriek beloof ’n spyskaart met vuilspel as hoofgereg.