Dit het my in elk geval ver terug geneem na die “hometown in die vroeg 1990″s. Ons het een Vrydag ‘n kabaal by die hek gehoor en uitgegaan om te gaan ondersoek instel. Daar het die groot man met sy klein fyn vroutjie gestaan. Toe hy praat was dit duidelik hy het nog nooit in sy lewe ‘n luidspreker nodig gehad nie. “Ek is oom Nico, Nico” knik die groot kop na die buurhuis “se pa.” Ons het onsself voorgestel en toe bulder hy “Waar is Nico?” Ons het gesê dat ons geen idee gehad het nie. “Wat? Bure wie nie weet waar hulle bure is nie? Dis mos gruwelik.” Ons het ‘n uittrap gekry soos julle nie sal glo nie. Ons het nog ses jaar langs mekaar gewoon. Glo my, nie hulle of ons het ooit weer beweeg sonder dat die bure geweet het waar die bure was nie.