Die rol van die kerke in die verraad teen Suid-Afrika | Boerebib
Die rol van die kerke in die verraad teen Suid-Afrika
"Nooit word die kwade deur mense met minder bekommernis en meer deeglikheid gedoen nie as wanneer dit uit godsdienstige oortuiging gebeur". - B. Pascal (1623-1662), Franse teoloog en filosoof
Vandat die Illuminaat, Mordechai Marx Levy, alias Karl Marx, in opdrag en met finansiële hulp van die huis Rothschild met sy boeke "Das Kapital" en "Kommunistisches Manifest" van die sosialisme 'n ideologie gemaak het, het veral die Christelike godsdiens onder die aanvalle geraak van diaboliese magte wat probeer om dit te vernietig.
Getrou aan die aanwysings van Weishaupt het die aanhangers van Karl Marx, en na hom, van Lenin, die plan toegepas om die wêreldgodsdienste so brutaal to beveg dat hulle volkome uit die harsings van die mense sou verdwyn. Dit was makliker gesê as gedoen. Die gelowiges, veral die Christene, het bewys dat hulle 'n groter hindernis was op pad na 'n ateïstiese wêreldrewolusie as wat Marx en Lenin ooit kon droom.
Almal van ons ken die tragiese begin van die Kommunistiese heerskappy. Die kerke is gesluit of selfs verwoes. In 1941 was daar van die 46 000 kerke in Rusland net nog 4 000 oor en in die eerste 30 jaar van Bolsjewistiese heerskappy is 48 miljoen mense gelikwideer waarvan 40 000 priesters en leidende Jode van godsdienstige groepe was. Ten spyte van die allerwreedste vervolgings, wat deur Stalin, Chroestjow en hulle opvolgers tot op die huidige dag voortgesit is, moes almal dit ervaar dat die Christelike geloof nie uitgeroei kon word nie; - inteendeel, die getal ondergrondse gelowiges het toegeneem. Die belofte van Christus (Matt.16,18) dat "die poorte van die hel sy kerk nie sal oorweldig nie", het geblyk sterker to wees.
As gevolg daarvan het die Kommuniste hulle taktiek verander. As aanvulling by die direkte aanval van buite het hulle die kerke en teologiese kweekskole geïnfiltreer met studente, wat in werklikheid KGB-agente was. Hulle het die geestelikes gekorrupeer of het self hulle rol oorgeneem. Onbuigsame priesters is geterroriseer, in krank sinnigegestigte opgesluit, onder valse beskuldigings tot lang termyne tronkstraf veroordeel of aan openbare skande prysgegee. Ouers wat hulle kinders laat doop het, is daarvan beskuldig dat hulle die geestelike gesondheid van hulle kinders bedreig. Vaders het hulle betrekking verloor en kinders is nie tot hoër opleiding toegelaat nie.
'n Paar kerke is egter met rus gelaat om hulle as vertoonvensters vir propagandadoeleindes te gebruik. Omdat daar so min oop kerke is, is hulle altyd vol. Toeriste en Westerse kerkleiers (bv. Billy Graham) versprei dan die stories van vol kerke en godsdiensvryheid, wat hulle met hulle eie oë gesien het.
In die Weste gebruik die Kommuniste 'n ander taktiek. Daar hulle geen direkte aanval op die kerke daar kan maak nie, gebruik hulle die beproefde metode van infiltrasie. Hulle weet dat hulle 'n reusepotensiaal van ongelowiges, louwarm Christene en liberales binne en buite die kerke tot hulle beskikking het.
Georgii Dimitroff, die Bulgaarse Kommunisteleier, het dit in 1938 so geformuleer: "Laat ons vriende die werk doen. Ons moet altyd daaraan dink dat een simpatiseerder meer werd is as 'n dosyn Kommuniste. Een universiteitsprofessor wat geen partylid is nie, maar die belange van die Sowjetunie verdedig, is meer werd as honderd partygenote. Een bekende skrywer of gepensioeneerde generaal is meer werd as 500 arm sotte wat so dom is dat hulle hulle deur die polisie laat slaan. Die skry w er wat geen partylid is nie, maar die Sowjetunie verdedig, en die vakbondleier wat nie tot ons behoort nie, maar die Sowjet se internasionale politiek verdedig, is meer werd as 1 000 partymedewerkers. Hulle wat geen partylede of gesiene Kommuniste is nie, het m eer vryheid van optrede. Ons vriende moet die teëstander vir ons verwar. Hulle moet ons hoofaanwysings uitvoer en kampanjes in ons guns aan die gang kry teenoor mense wat nie so dink soos ons nie en wat ons nooit sou kan bereik nie. Veral moet ons die eergierige politici gebruik wat ondersteuning nodig het - manne wat besef dat ons Kommuniste vir hulle die pad kan oopmaak en aan hulle publisiteit kan verskaf, en dat ons in 'n posisie is om aan hulle hulp te verleen. Sulke manne sal hulle siele aan die duiwel verkoop, en ons koop siele".
Ons sien dus dat die Kommuniste "liberales" gebruik, "nuttige idiote", soos Lenin hulle genoem het, om die saak van Kommunisme in die Weste aan te help. Universiteite en die pers is van hulle vernaamste mikpunte om die ideologiese gif te versprei. Hulle maklikste buit is egter die moderne liberale predikante en teoloë - manne wat hulle geloof en hulle roeping verloor het, vir wie God dood en die Bybel nie onfeilbaar is nie. Hulle is die maklikste slagoffers van 'n nuwe boodskap wat die Marxiste vir hulle influister.
'n Mens kry hulle vandag oral in die wêreld. Wetend of onwetend werk hulle saam aan die vernietiging van die Christendom omdat hulle verlei is deur die utopie van 'n ideologie wat aan die mens die ryk van God op aarde belowe. Dit is hierdie liberale teoloë wat vandag die hefbome van mag in feitlik alle groot kerkorganisasies in hulle hande het en die geld van kerklidmate spandeer. Hulle word aangehelp deur vrygewige geheime magte en kry daardeur aansien en beland in die hoogste posisies. Hulle beskou 'n liberalisering en sagmaking van dogmatiese strukture binne die kerke as hulle hooftaak. Deur veral linkse predikante te beroep, slaag hulle daarin om die Christelike boodskap te verwater en "nuut" uit te lê. Die beklemtoning word verskuif van die vertikale (op-God-gerigte) vlak na die horisontale (medemenslik-homanistiese) vlak. Deur die verdraaiing en verloëning van wesenlike uitsprake van die Bybel en 'n oorbeklemtoning van sosiaal-etiese kwessies ontstaan 'n geleidelike verwatering en vervalsing van die Christelike geloofsleer waarvan die gevolg verwarde gelowiges en leeglopende kerke is.
Die Kommuniste weet maar alte goed dat afvalligheid van geloof in die kerke nooit van onder na bo nie, maar altyd net van bo na onder bewerkstellig kan word. Teoloë wat in samewerking met Marxiste die "ryk van God op aarde" wil bou, moet onvermydelik hulle godsdiensverkondiging inklee in Marxistiese terminologie. Die fundamentele onverenigbare teëstelling tussen Marxisme en Christengeloof word daardeur verdoesel.
Die oorbeklemtoning van die sosiale en politieke aspekte lei onvermydelik tot 'n skeeftrekking van Bybelse uitsprake; die Bybel word verlaag tot "rewolusionêre handboek". So word Jesus se sendingbevel (uitdra van die evangelie) uitgelê as opdrag tot dialoog met Kommuniste; die geestelike "heil" van die mens beteken nou skielik "politieke bevryding", en "geregtigheid voor God" is nou "versoening met mense". Die "blye boodskap" word so heel geleidelik omgetower tot 'n sosiaal-homanistiese ideologie sodat ook ateïstiese Kommuniste, heidense kulte en alle wêreldgodsdienste dit kan aanvaar.
Dit stem ook ooreen met die universeelheidstrewe van die Wêreldraad van Kerke (WRK) in Genève. Hierdie meer wêreldlike as kerklike raad eis al lankal gemeenskaplike sittings en gebedsbyeenkomste met Boeddhiste, Moslems, Jode, Animiste, Hindoes, Taoiste en ander sektes en gemeenskappe.
In die VSA was dit die ledekerke van die WRK wat die Kommuniste gehelp het om Amerika uit Suid-Viëtnam te verdryf, waardeur die hele Viëtnam in Kommunistiese hande geval het. Vandag gebruik liberale teoloë en kerke dieselfde taktiek in Afrika; en die WRK gebruik die geld van Westerse belastingbetalers, nie om die reddende boodskap van die Evangelie te vesprei nie, maar om daarmee Marxistiese moordbendes in Suidelike Afrika en oral in die wêreld te ondersteun en so baan dit die weg vir die antichris.
Indirek het die kerklike aanvalle op die "Blanke" stellings in Afrika in die jaar 1961 begin. In daardie jaar is die Ortodokse Kerk van die Sowjetunie (die amptelike kerk) aangeneem as lid van die Ekumeniese Raad van Kerke (ook Wêreldkerkeraad genoem). Dit was origens, asof toevallig, ook die jaar waarin die VSA-president Kennedy die "koue oorlog" beëindig het en die "vreedsame naasbestaan" met die Sowjetunie begin het.
Dit het beteken dat die Weste van toe af die Kommunistiese diktature as "demokratiese sisteme" erken het en vervolgens as gelykwaardig met die Westerse parlementêre sisteme beskou het.
Die Russies-Ortodokse Kerk was nog geen 10 jaar lid van die WRK, toe die groot politisering in Genève ingetree het nie. Spoedig het dit ook vir die domstes duidelik geword dat die "Christelike" broers uit die Ooste minder belanggestel het in die uitbreiding van die Evangelie maar daarvoor des te meer in die uitbreiding van Sowjetheerskappy.
Toe hulle in die jaar 1970 die aanvaarding van die omstrede "antirassismeprogram" bewerkstellig het en met Christelike wierook lekker laat ruik het, kon die KGB-offisiere wat in die Geneefse kerksentrum saamgewerk het hulle eerste beslissende sukses aanteken. Dit was lankal die mikpunt van die Sowjetiese beplanners om die antikommunistiese bastions van Suidelike Afrika te vervang met Sowjetonderdanige regimes om so die kontrole oor die strategiese Kaaproete en oor die ryk bodemskatte van die subkontinent te verkry.
Hulle direkte aanvalle deur ondersteuning vir terroristekaders met wapens en ideologiese propaganda het nie die gewenste sukses opgelewer nie. Met behulp van die "anti-rassismeprogram" van die WRK het hulle pogings nou die seën van die kerke gekry. Daardeur het die terroriste, wat gewerk het vir die val van die Blanke regerings, nie net 'n onverwagte morele ondersteuning en hoër aansien vir hulle bloeddorstige dade gekry nie, maar kon spoedig ook die vreugde smaak van 'n toestroming van Westerse kerkgeld, wat aan hulle as "humanitêre hulp" deur die WRK beskikbaar gestel is.
Waar daar so 'n hoë morele inset was van die kant van 'n wêreldkerkorganisasie wou baie "liberale" Westerse regerings en natuurlik ook die VVO nie agterbly nie en het nou ook op hulle beurt hulle sakke geskud om hulle bydrae vir die "edele saak" te lewer. Die Sweedse regering, wat vantevore reeds 'n jaarlikse som van ongeveer 'n kwart miljoen Rand bygedra het, het dit nou vol geesdrif verhoog tot 7 miljoen Rand. Ook die Lutherse Wêreldbond wou nie swak vertoon in sy ondersteuning van die besluit van die Wêreldraad van Kerke nie en het in die daaropvolgende jaar, 1971, 'n som van R65 000 aan die Kommunistiese "vryheidsvegters" van FRELIMO in Mosambiek oorgedra. In dieselfde jaar het ook die Britse Raad van Kerke ingeval agter die WRK vir ondersteuning van die terroristiese "vryheidstryd" in Suidelike Afrika en dieselfde geld vir die Presbiteriaanse Kerk van Amerika, die Nasionale Kerkeraad van Amerika, die Gereformeerde Kerke van die Nederlande, die "All Africa Church Conference" en die Christelike Vredeskonferensie.
Watter hoë waardering ook die Evangeliese Kerk van Duitsland (EKD) vir die werk van die WRK het, blyk uit die feit dat hierdie kerk die hoogste bydrae van al die lidkerke betaal, nl, verskeie miljoen Mark. Dit is begryplik waar die president van die EKD se Buitelandse Afdeling, dr. Heinz-Joachim Held, terselfdertyd mos ook die voorsitter is van die WRK se Sentrale Komitee.
Norbert Homuth skryf in "Diagnosen" (Oktober 1984, b1.42): "Die "Evangelische Kirche Deutschlands" (EKD) betaal met 2,2 miljoen Duitse Mark die hoogste bydrae van alle lede van die WRK. Jarelank het die kerk hom altyd losgepraat van beskuldigings deur te beweer dat geen kerkbelastingsgeld vir die ondersteuning van terroriste in Suid-Afrika gebruik word nie en op die vergadering van die Sentrale Komitee in Januarie 1972 is daar bepaal dat die ondersteuning van terroriste nie uit kerkbelastingsgeld geneem mag word nie, maar slegs geld moes wees wat spesiaal vir die doel geskenk is. Hiervoor het die EKD se president van die Buitelandse Afdeling, dr. Held, sy erewoord gegee. Jare lank is die publiek daardeur mislei tot dit in November 1982 uitgelek het dat die Ekumeniese Raad, in elk geval vir die jaar 1982, aan die terroriste geld gegee het wat gekom het van die "Evangeliese Sendingorganisasie" en bedoel was vir wêreldsending en -evangelisasie, d.w.s. kerkbelastingsgeld en geld van die Vrye Kerke".
Om die droewige prentjie te voltooi, moet daar nog bygevoeg word dat daar baie ruimhartig te werk gegaan is met die keuse van die organisasies wat met kerkbelastingsgeld verbly is: blykbaar is daar voorkeur gegee aan groepe met 'n anti-Westerse instelling wat gekant teen die vrye-mark-stelsel en bevorderaars van die ateïsme is. Om dit kort saam te vat: ondersteuningswaardig was en is tot vandag toe veral organisasies wat vir die belange van Moskou en die Sowjetiese Kommunisme dienlik is.
Hoe "suksesvol" die bemoeienis van die Sowjetunie en die WRK in Rhodesië, Angola en Mosambiek was, blyk uit die feit dat al drie lande vandag onder Marxistiese heerskapy is. As ons nou terugkyk, dan word 'n paar aspekte van hierdie ontwikkeling vir ons duideliker. Homuth skryf hieroor: "Slegs van 1970 tot 1979 het die WRK 3 063 545 VSA-dollar weggegee. Hiervan het 65% uitsluitlik na Marxistiese terroriste van Suidelike Afrika gegaan. In 1978 het die 'Patriotic Front' in Rhodesië, wat die regering daar wou omverwerp, 'n bedrag van 85 000 dollar gekry. Hierdie 'Patriotic Front' word terselfdertyd deur Kuba en die Sowjetunie gefinansier. Nog voordat die WRK sy betalings vir humanitêre hulp' aangekondig het, het die 'Patriotic Front' 207 Blanke en 1712 Swart burgerlikes gedood sonder om die 296 burgerlikes by te reken wat deur terroristemyne vermink is.
"Die WRK het die storm van kritiek, wat na alle kante losgebaars het, verwerp en blykbaar uitdagend dadelik weer 'n skenking ten bedrae van 125 000 dollar aan die Marxistiese SWAPO aangekondig. In totaal het SWAPO tot 1982 van die WRK 823 000 dollar ontvang.
"Die Sowjetondersteunde MPLA in Angola het 78 000 dollar, die Marxistiese FRELIMO in Mosambiek 120 000 dollar gekry. In die jaar 1978 het die terroriste, wat deur die WRK gefinansier is, in Rhodesië 35 buitelandse sendelinge met hulle kinders vermoor.
"Kort daarna het hulle 'n ongewapende burgerlike vliegtuig afgeskiet en almal doodgemaak wat die neerstorting oorleef het; ook twee lede van die Heilsleër is deur hierdie terroriste gedood. Om hierdie rede het die Heilsleër uit die WRK uitgetree". 11f '
Die laaste en sterkste bastion van anti -kommunistiese heerskappy in Suidelike Afrika en die hoofmikpunt van die Sowjetunie is die Republiek van Suid-Afrika en Suidwes-Afrika wat deur die RSA bestuur word. Op hierdie lande is die gesamentlike aanval gekonsentreer van al daardie magte wat die Swart kontinent "neokolonialiseer" en as springplank wil gebruik vir hulle "nuwe wêreldorde".
Hierdie ooreenstemming tussen die doelstellings van die internasionale Kommunisme, die VVO en die Wêreldraad van Kerke behoort 'n mens nie te verras nie as 'n mens die uitsprake ken van manne soos prof. Jürgen Moltmann, een van die mees vooraanstaande teoloë van die EKD en die WRK, wat soos volg verklaar: "... daarom behoort die kerke hulle veral daarvoor te beywer om nasionale soewereiniteit af te skaf en die opbou van die Verenigde Volkere en 'n wêreldregering te bevorder".
'n Berig van die WRK erken ook heeltemal openlik dat hulle ondersteuning van die terroriste in Suid-Afrika bedoel is om dit vir die WRK moontlik te maak "om bo en behalwe die barmhartigheid in te meng in die herverdeling van mag".
Aan wie die mag "herverdeel" moet word, as dit volgens die wense van die WRK gebeur, sien 'n mens aan die skenkings wat hierdie wêreldkerkorganisasie maak. Vanaf 1970 het "bevrydingsbewegings", wat in hoofsaak Marxisties is, 7,5 miljoen VSA-dollar in jaarlikse bydraes ontvang - "vir die stryd teen rasseongeregtigheid" en om aan "rassisties onderdruktes" bystand te verleen. Die uitbetalings van die WRK se spesiale fonds vir sy "Program ter Bekamping van Rassisme" (PCR) vir 1987 is soos volg:
Skenkings van die WRK aan "Bevrydingsbewegings: (in VSA-dollar)
"African National Congress" (ANC)
"Pan African Congress of Azania" (PAC)
"South West African Peoples Organisation" (SWAPO)
"South African Congress of Trade Unions" (SACTU)
Skenkings aan "Ondersteuningsgroepe": (ook in VSA-dollar)
"The New Zealand Hart Aotearoa"
"Duitse Anti -Apartheidsbeweging"
"Wes-Europese Parlementariërs vir Maatreëls teen Apartheid"
"VSA-Suidelike Afrika-Program, Amer. Friends Service Committee"
"VSA-Koalisie vir 'n nuwe Buitelandse Politiek (Hulp staak aan UNITA)
(Ekumeniese Persdiens, 1-7 Nov. 87)
Die ontvangers se mikpunte "mag nie van die algemene mikpunte van die Wêreldraad van Kerke afwyk nie", so bepaal die WRK. Dit beteken dus dat die praktyk van die Marxiste om hulle mag met moord en terreur te vestig, ooreenkom met die mikpunte en bedoelings van die WRK. Daar die skenkings gemaak word "sonder kontrole oor die wyse waarop dit gebruik word", kan niemand dit verhinder dat die gelde uitgegee word "vir wapens, bomme, vuurhoutjies en motorbande vir die halsbandmoorde" nie.
Die eienaardige bedrywighede van die Ekumeniese Raad van Kerke word verstaanbaarder as 'n mens weet wie belanggestel het in sy stigting en ook rigtinggewend daarby betrokke was. As model vir die WRK het die Nasionale Kerkeraad (NCC) van die VSA gedien. Hierdie organisasie het deur die groot finansiële bydraes, veral van die Rockefellers en die Carnegie-stigting, so vas in die kloue van die VSA Illuminati geraak, dat dit reeds in 1936 deur die geheime diens van die Amerikaanse vloot geklassifiseer is as een van die gevaarlikste organisasies van die land, bedag op omwenteling. Die Amerikaanse maandblad "Reader's Digest" skryf dat die Nasionale Kerkeraad in die VSA ook vandag nog deur ondersoekkommissies van die staat eenparig beskuldig word dat dit deur Marxiste oorgeneem is.
Die Nasionale Kerkeraad van die VSA het 'n paar jaar gelede opslae gemaak toe hy as medeklaer in die Pawtucket-Rhode-Island -hofsaak 'n klag aanhangig gemaak het teen die publieke opvoering van die Kersgeskiedenis. Ja, u het reg gelees: die Kerkeraad van die VSA het 'n hofsaak gevoer teen 'n opvoering deur kinders wat die geboorte van Jesus Christus voorgestel het.
Norbert Homuth skryf in sy boek "Vorsicht! Ökumene". (Pas op! Ekumene.): "Soos die Illuminate eers die Nasionale Kerkeraad van die VSA aan hulle diensbaar gemaak het, so het dit toe op wêreldvlak weer gebeur deur die stigting van die Ekumeniese Raad in Genève. Dit is 'n taktiek van die Vrymesselaars om eers iets op regionale vlak uit te toets voor hulle dit wêreldwyd doen. Een van die magtigste toutjietrekkers in hierdie besigheid is Rockefeller. Hy is 'n hoë-graad Vrymesselaar. Hy het die VVO-gebou in New-York geskenk (eintlik die terrein - Skrywer), hy het ook die oprigting van die Wêreldraad van Kerke in Genève gefinansier.
"Op navraag in Genève in hoeverre die Ekumeniese Raad met Rockefeller se 'Council on Foreign Relations' verbonde is, het die antwoord uit Genève gekom: 'Die Rockefeller-stigting het groot somme bygedra wat die oprigting van ons Ekumeniese Instituut moontlik gemaak het. Vir die bou van die Ekumeniese Sentrum het vier stigtings gesamentlik 1,2 miljoen dollar bygedra'".
In 1954 het daar nogeens geld van Rockefeller gekom ten bedrae van 125 000 dollar en in 1958 het hy 2 miljoen dollar geskenk vir die stigting van 'n opleidingsfonds vir teoloë in Genève.
Homuth skryf: "Dieselfde Rockefeller wat in New-York 'n aborsiesentrum vir meer as 10 000 aborsies per jaar gefinansier het, finansier ook die Sex-Guru Bhagwan, die Klub van Rome en die Wêreldraad van Kerke in Genève. Dit alles het dieselfde doel".
Dit is seker geen toeval nie dat sowel die VVO asook die Wêreldraad van Kerke kort na die einde van die Tweede Wêreldoorlog gestig is en deur dieselfde bronne gefinansier is. Dit was die regsraadgewer van die familie Rockefeller en latere VSA-Buitelandse Minister John Foster Dulles wat as President in die Geneefse "Kommissie vir internasionale betrekkings" van die WRK beroep is. Sy taak daar was om die werk van die WRK met die VVO te verbind.
"Dulles het ook daarvoor gesorg dat die WRK 'n kantoor in New-York gekry het. Deur hierdie kantoor loop tans die verbindings tot UNESCO, tot die VSA-Illuminate en veral tot die 'Union Theological Seminary' waar reekse van teoloë opgelei word in die god-is-dood teologie en in Kommunistiese gesindheid. Hierdie kweekskool staan onder die beskermheerskap van Rockefeller en onder sy okkulte invloed", skryf Homuth in sy genoemde boek.
Toe 'n paar jaar gelede juis mev. dr. Dorothee Sölle as enigste Duitse teoloog uitgenooi is om 'n referaat te lewer op die WRK se konferensie in Vancouver, het daar 'n kreet van verontwaardiging in die kerklike pers in Duitsland opgeklink. Die verklaring daarvoor? Mev. dr. Sölle is sedert 1975 professor aan Rockefeller se "Union Theological Seminary.'
Oor die 2-miljoen-skenking van Rockefeller vir die "opleidingsfonds vir teoloë" skryf E. Fey in sy "Geskiedenis van die Ekumeniese Beweging": "Die finansiële middele van hierdie fonds en die dienste van die medewerkers is so slim georganiseer, dat dit tot 'n radikale verandering in teologiese opleiding gelei het".
Volgens Homuth is hierdie voorbeeld in 1964 opgevolg deur die stigting van 'n fonds vir Christelike literatuur en musiek. Dit word gesê dat miljoenebedrae van Illuminategeld geskenk is vir die skepping van "Christelike" rockmusiek.
Die leiersgroep van die Ekumeniese Beweging is volledig beset deur hoëgraadse Vrymesselaars, skryf Homuth. Dieselfde geld vir die VVO en alle ander groot wêreldorganisasies. Die Katolieke Kerk, wat altyd beskou was as vyandiggesind teen Vrymesselary, het deur sy nuwe Codex Juris Canonici van 1983 die organisasie goedgekeur. "Pous Johannes XXIII het die ekumenies-charismatiese Vrymesselaarsproses in die Katolieke Kerk ingelei met die gevolg dat 'n hele leër van Vrymesselaars vandag die poste in die Vatikaan beman", skryf Norbert Homuth in "Diagnosen" 10/84.
Dat dieselfde toestand gevind word in Protestantse kerke, kan afgelei word van 'n geskrif van die Evangeliese Kerk van Duitsland (EKD), wat deur Homuth aangehaal word. Die betrokke referent van die Evangeliese Kerk, wat vir sektevraagstukke verantwoordelik is, het daarin aan Homuth geskryf: "Daar bestaan geen algemene beswaar daarteen dat Evangeliese Christene Vrymesselaars is of word nie. Die gerug dat 'n Vrymesselaar geen Christen en 'n Christen geen Vrymesselaar kan wees nie, is vir die Christelike kerk 'n oortreding van die negende gebod".
So pas een baksteen op en langs die ander in die Illuminatipiramide van die "Nuwe Wêreldorde". Terwyl die VVO die komende wêreldstaat voorafskadu, sien ons in die Ekumeniese Raad in Genève nou reeds die anti-Christelike wêreldkerk wat besig is om te ontstaan. Die betekenisvolle titel van hulle tydskrif "One World" laat geen ruimte vir twyfel dat die belange van die WRK in Genève met die VVO se Novus Ordo Seclorum (nuwe orde van die wêreld) identies is nie. Albei organisasies is die politieke instrumente van invloedryke magte, wat die wêreld wil verander en aan die mensdom 'n totalitêre Marxistiese wêreldregering en 'n pseudo-wêreldkerk wil opdwing. Die WRK het lankal laat blyk dat sy belangstelling verder gaan as net 'n ekumene van die Christelike kerke alleen. Op sy laatste met die wêreldkerkkonferensie van 1966 in Genève het dit duidelik geword dat sy strewe verder as dit gaan, naamlik na 'n ekumene van alle wêreldgodsdienste, sektes en kultusse.
So skryf Vader Michael Worsnip, 'n Anglikaanse dosent aan die "Federal Theological Seminary", in die Katolieke biskoppe van Suid-Afrika se blad "New Nation" van 18 Feb. 1988 byvoorbeeld die volgende: "Maar daar is 'n ander kerk, die direkte teenoorgestelde van die institusionele/strukturele kerk. Dit is saamgestel uit mense binne en buite die institusionele kerk. Hulle mag Christene wees, maar daar is baie, baie lidmate wat dit nie is nie. Party is Moslems, ander Jode en ander niks hoegenaamd nie". Hieroor skryf Eerw. Edward Cain in "Signposts" Vol.7 Nr.2, 1988: "Ongelooflik! 'n Kerk met baie, baie lidmate wat nie Christene is nie! Wat botsende geloofsoortuigings het! Of selfs glad geen geloof nie!" Ja, dit gaan nie meer slegs om die eenheid van die Christene nie, maar om die eenheid van alle mense volgens liberale Vrymesselaarsgedagtegang.
Op die vierde volle vergadering van die WRK in Uppsala/Swede in 1968 het hulle reeds openlik gepraat van verbreding van die eenheidsgedagte: "Die kerk waag dit om van homself as teken van die toekomstige eenheid van die ganse mensdom te praat".
'n Paar verdere voorbeelde sal dit verduidelik. In Maart 1970 het daar in Holiday Beach 'n ekumeniese kongres plaasgevind waaraan nie net verteenwoordigers van Christelike kerke dëelgeneem het nie, maar ook verteenwoordigers van die Islam, die Boeddhisme en die Hindoeisme. Sameroeper en gasheer was die WRK in Genève.
In 1974 was die Katolieke kardinaal Suenens die gasheer van 'n "Wêreldkonferensie van Gelowe" in Leuwen, België. Hy het daarvoor die prys van die Templeton-stigting ontvang. Dit is 'n Vrymesselaarsliggaam wat bestaan uit verteenwoordigers van 6 wêreldgodsdienste.
'n Islamities-Christelike dialoogontmoeting het in die lente van 1982 in Colombo, Sri Lanka plaasgevind. Die resultaat was die besluit van die Islamitiese wêreldkongres en van die WRK om 'n "staande gesamentlike raad" te stig.
Die eertydse Marxistiese algemene sekretaris van die WRK, Philip Potter, het op 'n byeenkoms in Kasteel Bossey in Maart 1980 die openingstoespraak gehou en toe gesê: "Die charismatiese beweging is 'n verbindingskakel. Dit kan die Wêreldraad van Kerke help om die doel te bereik wat hy nastreef, naamlik die samesluiting van alle mense van die hele aarde".
Die doel wat die WRK in die oog het, is dus duidelik. Gebind aan die ou Vrymesselaars-wêreldverbroederingsgedagte, strewe dit na 'n verenigde wêreld met 'n verenigde wêreldkerk, waarin ateïste, Kommuniste, Christene, Boeddhiste, Hindoes en Okkultiste van alle skakerings hulle vryelik oor mekaar kan verbly. As 'n mens dan die godgegewe behoefte aan godsdiens wat aan alle mense eie is (al word _ dit soms verdring) nie kan uitroei nie, dan (dit skyn die plan te wees) gebruik 'n mens dit maar in 'n pseudo -wêreldkêrk vir magspolitieke doeleindes.
Dr. Beat C. Bäschlin skryf in_sy boek "Die protestantischen Kirchen im Sog des Kommunismus" (Die Protestantse Kerke in die kielwaters van die Kommunisme) op bl. 27: "Die vernietigende elemente, wat tot 'n groot mate daarin geslaag het om oor die Protestantisme beheer te kry, wend 'n tweeledige strategie aan. In die "Naam van Jesus Christus" word absurde eise gestel.
Enersyds is die doel daarmee om die kerk in diskrediet te bring en die geloofsgetroues in die kerk onseker te maak of uit te dryf;
aan die ander kant is dit die doel om die kerklike apparaat en sy finansiële middele in te span vir die doeleindes van die Kommunistiese politiek en hulle opmars na 'n wêreld sonder God.
"Hierdie twee strategieë vul mekaar aan. Hoe meer die Protestantse kerke hulle laat inspan teen ware Christelikheid, deste ongeloofwaardiger word hulle; en hoe ongeloofwaardiger hulle word, deste suksesvoller is die pogings om die Christelike godsdiens ook in die Weste te verswak en tot afsterwe te bring".
Die vernietiging van die kerke se aansien en geloofwaardigheid is dan ook een van die langtermynmikpunte van die Sowjets se politiek in Westerse lande. Die stroom van verontwaardigde lidmate wat uittree uit hulle kerke weens die kerklike ondersteuning van Kommunistiese terreurgroepe en weens 'n algemene politisering van kerklike bedrywighede, word met genoegdoening aangeteken deur die KGB-offisiere wat in Genève werksaam is. Dit beteken vir hulle sukses in hulle stryd teen godsdiens in die algemeen en teen die kerke van die Weste in die besonder.
Ten spyte van die ongeveer twee miljoen kerkverlatings uit die Evangeliese Staatskerke in Wes-Duitsland sedert 1965 het die hoogste leiers van die EKD asook die meeste van die WRK se nagenoeg 300 ledekerke geen aanleiding daarin gesien om die ateïstiese moraliteit en die Sowjetiese politiek van die Ekumeniese Kerkeraad te veroordeel of selfs lidmaatskap te beëindig nie. "Inteendel ..". het die destydse Raadsvoorsitter van die EKD, Biskop Lohse, op 'n perskonferensie op 1 November 1983 in Worms verklaar. "Daar is geen alternatiewe ekumeniese organisasie wat die WRK kan vervang nie; nee, die EKD gaan sy solidariteit met die WRK handhaaf".
Die Duitstalige Christene van Suid- en Suidwes-Afrika wat deur hulle kerkbesture met die EKD 'n vaste "vennootskapsverhouding" gehad het, (tans vervang met 'n oorgangsreëling) het met hierdie solidariteit deeglik kennis gemaak. Deur middel van finansiële bydraes en die voorsiening van hoofsaaklik linkse predikante aan Suidwes- en Suid-Afrika het die EKD 'n beslissende houvas gekry op die kerkpolitiek van die Duitse kerke in hierdie lande.
Boonop dra die EKD saam met die Lutherse Wêreldbond (LWB) 'n wesenlike deel van die onderhoudskoste van 'n teologiese opleidingsdepartement aan die Natalse Universiteit in Pietermaritzburg. Daardeur het hulle beslissende seggenskap oor die keuse van dosente wat die jong teologiestudente, natuurlik in die gees van die EKD, oplei. So bly alles mooi een gesin met die leisels in Pa EKD se hande en die Duitse gemeentes wat gehoop het dat jong predikante uit eie geledere, wat gebonde voel aan Skrif en belydenis, die "ingevoerde" EKD predikante sou vervang, het te vroeg bly geword.
Die feit dat die Duitse leier van die teologiese opleiding in Pietermaritzburg 'n mede-ondertekenaar is van die berugte Kairos-Dokument, wat in die gees van Marxisme oproep tot gewelddadige omverwerping van die Suid-Afrikaanse regering, het nie juis daartoe bygedra om die bruisende golwe van ontevredenheid by Duitssprekende Suid-Afrikaanse Christene tot bedaring te bring nie.
Die kerkgetroue Lutherane van Suid-Afrika vind dat hierdie "vennootskapsverhouding" met die EKD hulle blootstel aan 'n al-sterkerwordende politieke druk van die kant van hulle kerkleiding wat van hulle, met totale miskenning van hulle regte, nie net die veroordeling van hulle vaderland se politiek eis nie, maar boonop nog voortdurend by hulle aandring op "groter Christelike eenheid" met hulle Swart geloofsgenote deur die stigting van 'n eenheidskerk waarin die Blankes minder as 5% sal uitmaak van die totale lidmaatskap.
Dat die eenheid waarvan die Bybel praat 'n suiwer geestelike eenheid is en dat dit al lankal bestaan tussen Blanke en Swart Lutherane in Suid-Afrika steur diegene wat druk uitoefen, nie in die minste nie. Vir hierdie kerkpolitici gaan dit om iets heeltemal anders naamlik om 'n organisatoriese eenheid wat mag kan uitoefen.
Alhoewel die Evangeliese Kerk in Duitsland (EKD) nie in staat is om haar 17 outonome staatskerke in die Bondsrepubliek tot 'n enkele kerk saam te smelt nie, eis hulle die organisatoriese samesmelting van alle Blanke en Swart Lutherse Kerke in Suidelike Afrika. In Duitsland kan hulle dit nie regkry nie alhoewel Suid- en Suidwes-Afrika se verskeidenheid van ras, volk, moedertaal, velkleur en beskawingspeil sake daar glad nie bemoeilik nie.
Dit was daarom vooruit te sien dat die meeste Duitstalige Lutherane sou weier om hierdie "vroom" verwagting na te kom, wat dan ook tot nou toe die geval is. Hulle begryp baie goed watse politieke planne daaragter skuil en ook die feit dat hulle dan as klein minderheid hulle selfbeskikkingsreg sal inboet en dat hulle kultuureie Duitse geloofsgemeenskap in gedrang sal kom, wat hulle in die verloop van meer as honderd jaar opgebou en liefdevol vertroetel het.
Die nakomelinge van baie Duitse sendelinge, wat met groot opofferings en ontberings aan die Swartes die Evangelie gebring het en hulle hele lewe aan hierdie taak gewy het, moet vandag daarmee genoeë neem dat hulle as "rassiste" uitgeskel word omdat hulle nie bereid is om toe te laat dat die EKD die politieke program van die WRK aan hulle opdring nie. Met godsdienstig ingeklede verklarings aangevul met finansiële hulp word daar blykbaar gepoog om Duitstalige gemeentes langs die weg van hulle sinodale afgevaardigdes daartoe te verlei om so te sê as "vyfde kolonne van die EKD" in hulle land aan die "verandering van die strukture op private sowel as publieke gebied mee te doen.
Dit kan maar net beteken dat hulle hulle moet verbind met die radikale magte van die binne- en buiteland wat werk vir die omverwerping van die huidige regeringsisteem. Gesien die openlike ondersteuning van die Kommunistiese terreurgroepe deur die WRK, tot wie se bedryfskoste die EKD elke jaar ongeveer een derde bydra, moet die uiteinde van 'n suksesvolle "struktuurverandering" in Suid-Afrika tog seker vir elkeen glashelder wees.
Aan wie se kant die kerklike struktuurveranderaars staan, daarvan is 'n oorblufte Duitse gemeente in Pretoria kort gelede ten volle bewus gemaak toe die besoekende Suid-Afrika-referent van die EKD se Buitelandse Afdeling in sy preek aan die gemeente meegedeel het dat die EKD baie vriende in Suid-Afrika het, "maar ongelukkig sit die meeste van hulle in die tronk". Op sy laatste moes ook die domste toe besef het wat aan die gang is.
Met die nare gevoel dat 'n opportunistiese kerkbestuur hulle in die steek laat en hulle opsaal met EKD-predikante wie se opgelegde taak vir baie as polities verdag voorkom, veg baie gemeentelidmate al jare lank vir die algehele beëindiging van enige verdragsverhouding met daardie kerkorganisasie in Duitsland.
Onder die ouer Duitsers is daar baie wat diep geraak voel oor die treurige rol wat juis die kerke van Duitsland voor en veral na die ineenstorting van 1945 gespeel het. Menigeen sal nooit die Evangeliese (Protestantse) kerk se skuldbelydenis van Stuttgart van 18/19 Oktober 1945 vergeet nie. Dit is sonder opdrag en magtiging van die gemeentes en tot skade van die Duitse volk onderteken. Hierdie skuldbelydenis het Duitsland alleen skuldig verklaar vir die Tweede Wêreldoorlog en dit is plegtig en met die hoogste sakrale waardigheid "voor die aangesig van God", soos dit destyds gestel is, afgelê.
Nie net hierdie verraad teenoor die Duitse volk en die lompe flikflooiery van die oorwinnaarsmagte het baie vaderlandsliewende Duitsers in die buiteland afstootlik gevind nie, maar hulle sien ook hoe die kerke saamwerk tot die vernietiging van die Duitse bewyssyn, die onderdrukking van die Duitse identiteit en die vervalsing van die Duitse geskiedenis, veral by die jeug. Sedert 1945 het die kerke hulle hele vertrouenskapitaal en hulle wye beïnvloedingspotensiaal in die oorwinnaarsmagte se diens gestel.
Hierdie Duitsers gee aan die kerke - die Katolieke sowel as die Protestantse kerke - die grootste skuld vir die agteruitgang van die moraliteit en regsbegrip, die verwoesting van die gesin, die ontsettende getal aborsies en al die ander tekens van verval wat tans orals in Duitsland daagliks te siene is.
Baie van die ongeveer 120 000 Duitse immigrante in Suid-Afrika en van die nog veel groter getal Duitssprekende Suid-Afrikaners het gevolglik 'n gesonde wantroue ontwikkel vir die bedrywighede en bedoelings van Duitse kerkorganisasies, wat, onder die voorwendsel dat hulle wil help, inmeng in Suid-Afrikaanse belange, terwyl hulle hulle "eie stal" nie kan skoon kry nie.
Hulle homoseksuele predikante wat geduld word, hulle ondersteuning vir Marxistiese terreurbewegings en die baie anti-Suid-Afrikaanse agitators op Duitse preekstoele laat baie Duitstalige Suid-Afrikaners twyfel of die kerklike invloed uit Duitsland strek tot welsyn van hulle gemeentes en van hulle Swart geloofsgenote en of dit kan bydra tot 'n vreedsame ontwikkeling in Suid-Afrika.