Duitse Arbeidsfront - Inligting
Adolf Hitler het 1 Mei 1933 as 'n nasionale vakansiedag uitgeroep en gereël om dit te vier soos dit nog nooit voorheen gevier is nie. Vakbondleiers is uit alle dele van Duitsland na Berlyn gevlieg. Joseph Goebbels het die grootste massademonstrasie gehou wat Duitsland nog ooit gesien het. Hitler het aan die afgevaardigdes van die werkers gesê: 'U sal sien hoe onwaar en onregverdig die stelling is dat die rewolusie teen die Duitse werkers gerig is.' Later die dag het Hitler aan 'n vergadering van meer as 100,000 werkers gesê dat 'binnekort weer 'n herstel van sosiale vrede in die wêreld van arbeid' sou begin. (1)
Die volgende dag beveel Hitler die Sturm Abteilung (SA) om die vakbondbeweging te vernietig. Hul hoofkwartier in die hele land is beset, vakbondfondse is gekonfiskeer, die vakbonde is ontbind en die leiers is gearresteer. Groot getalle is na konsentrasiekampe gestuur. Binne 'n paar dae was 169 verskillende vakbonde onder Nazi -beheer. (2)
Hitler het Robert Ley die taak gegee om die Duitse Arbeidsfront (DAF) te vorm. Ley het in sy eerste proklamasie gesê: "Werkers! Julle instellings is heilig vir ons Nasionaal -Sosialiste. Ek is self 'n arm boerseun en verstaan ​​armoede ... ek ken die uitbuiting van anonieme kapitalisme. Werkers! Ek sweer julle, ons sal nie net alles wat bestaan, behou nie, maar ons sal die beskerming en die regte van die werkers nog verder opbou. " (3)
Drie weke later besluit Hitler 'n wet wat 'n einde maak aan kollektiewe bedinging en bepaal dat voortaan 'arbeidstrustees', wat deur hom aangestel is, 'arbeidskontrakte' sal reguleer en 'arbeidsvrede' sal handhaaf. Aangesien die besluite van die trustees wetlik bindend sou wees, het die wet in werklikheid 'n verbod op stakings gemaak. Ley belowe "om absolute leierskap te herstel aan die natuurlike leier van 'n fabriek - dit wil sê die werkgewer ... Slegs die werkgewer kan besluit." (4)
Die Duitse Arbeidsfront was die enigste vakbondorganisasie wat in die Derde Ryk toegelaat is en het meer as 20 miljoen lede gehad. Ley het twaalf staatsamptenare aangestel wie se taak dit was om lone, arbeidsvoorwaardes en arbeidskontrakte in elk van hul onderskeie distrikte te reguleer en om vrede tussen werkers en werkgewers te handhaaf. (5) Die DAF was "volhardend en werkers het nie meer 'n stem in die bestuur nie". (6)
Die uitslag van die verkiesing tot werksrade dui daarop dat die verteenwoordigers van die Arbeidsfront nie gewild was onder die Duitse arbeidsmag nie. Gevolglik is geen verdere verkiesings na 1935 gehou nie. Sommige werkers het die fascisme weerstaan ​​en in sommige sektore, soos metaal- en houtwerkers, het spoorwegmanne en seevaarders indrukwekkende onwettige netwerke onderhou. (7)
Die Duitse Arbeidsfront het die werkers van enige bedingingsmeganisme ontneem. Die werkgewer kon, met die steun van die Arbeidsfront, besluit oor die bedrag wat die arbeidsmag betaal is. 'N Loonstop is in 1933 uitgevaardig en is deur die Arbeidsfront toegepas gedurende die tydperk wat die Nazi's aan bewind was, ondanks stygende lewenskoste. "Die Arbeidsfront het 'n reuse -staatsgevangenis geword waaruit werkers geen uitweg kon kry nie." (8)
Daar was min weerstand teen die beleid van die Arbeidsfront. In Junie 1936 was daar 'n stilstand van sewentien minute by Rüsselsheim Opel Works deur 262 werkers wat protesteer teen 'n loonverlaging wat veroorsaak word deur 'n tekort aan grondstowwe. Die leiers is onmiddellik in hegtenis geneem en meer as 40 van die mans is op die swartlys geplaas. (9) Dit blyk dat hierdie taktiek werk. In 1928 is 'n totaal van 20 339 000 dae verlore weens stakings. Na die stigting van die Arbeidsfront was daar geen aanvalle in Nazi -Duitsland nie.
In 1935 beweer Robert Ley dat Duitsland die eerste land in Europa was wat die klassestryd kon oorkom. (10) Alhoewel miljoene meer werk het, het die aandeel van alle Duitse werkers in die nasionale inkomste gedaal van 56,9% in die depressiejaar van 1932 tot 53,6% in die bloeityd van 1938. Terselfdertyd het die inkomste uit kapitaal en besigheid gestyg vanaf 17,4% van die nasionale inkomste vir 26,6%.
William L. Shirer, die skrywer van Die opkoms en ondergang van Nazi -Duitsland (1959) verklaar: "Al die propagandiste in die Derde Ryk, van Hitler af, was gewoond om in hul openbare toesprake teen die bourgeois en die kapitalis te kla en hul solidariteit met die werker te verkondig. Maar ... die amptelike statistieke ... onthul dat die baie kwaadwillige kapitaliste, nie die werkers nie, die meeste baat gevind het by die Nazi -beleid. " (11)
Robert Ley het aan die werkers by die Siemens -fabriek in Berlyn gesê: "Ons is almal arbeidersoldate, onder wie sommige bevele en die ander gehoorsaam. Gehoorsaamheid en verantwoordelikheid moet weer onder ons tel ... Ons kan nie almal op die kaptein wees nie brug, want dan is daar niemand om die seile op te lig en aan die toue te trek nie. Nee, ons kan dit nie almal doen nie, ons moet die feit begryp. " (12)
Een historikus het beweer dat die Arbeidsfront 'die korrupste van al die belangrikste instellings van die Derde Ryk' was. (13) In die vroeë maande van 1935 het Duitse koerante berig oor meer as honderd gevalle van wanbesteding van fondse waarby amptenare van die Winterhulp betrokke was, een van die skemas wat deur die Arbeidsfront bedryf is. Dit het tot soveel gerugte en bespiegelinge gelei dat die Arbeidsfront besluit het om deur-tot-deur-insameling van intekeninge te staak ten gunste van aftrekkings van lone. (14)
Die Arbeidsfront het uiteindelik 25,3 miljoen lede gehad. Elke werker het 1,5 persent van hul lone afgetrek om die koste te dek. (15) Teen 1937 beloop die jaarlikse inkomste uit ledegeld aan die Arbeidsfront $ 160,000,000. Hoe hierdie geld bestee is, het 'n geheim gebly, aangesien Ley nooit die rekeninge van die organisasie gepubliseer het nie. Daar word geglo dat die instelling oop is vir korrupsie. Daar word ook beweer dat Ley geld gesteel het wat by voormalige vakbonde gekonfiskeer is.
Ley is goed beloon vir sy rol in die beweging. As hoof van die Arbeidsfront het hy 'n salaris van 4 000 Reichsmarks gekry. Sy inkomste is verhoog met 2,000 Reichsmarks as Reich Organization Leader van die Party, 700 Reichsmarks as Reichstag -adjunk en 400 Reichsmarks as 'n Pruisiese staatsraadslid. Hy het ook tantieme ontvang van boeke en pamflette wat amptenare van die Arbeidsfront aangemoedig is om in grootmaat te koop vir verspreiding aan die lede.
Volgens Richard Evans, die skrywer van Die Derde Ryk aan bewind (2005), "Ley ... het 'n hele reeks groot villa's gekoop in die mees modieuse distrikte van die Duitse dorpe en stede. Die bedryfskoste, wat in sy villa in die Grunewald van Berlyn 'n kok, twee kindermeisies, 'n bediende, 'n tuinier ingesluit het en 'n huishoudster, is tot 1938 deur die Arbeidsfront ontmoet, en selfs daarna betaal hy alle vermaaklikheidskoste van Ley. Hy was dol oor duur motors en gee twee vir sy tweede vrou as geskenke. vir persoonlike gebruik. Hy het skilderye en meubels vir sy huise versamel. " (16)
Terwyl hy in die tronk in Adolf was, het Hitler baie boeke gelees. Die meeste hiervan handel oor die Duitse geskiedenis en politieke filosofie. Later sou hy sy betowering in die gevangenis beskryf as '' gratis onderwys op die staat se koste '. Een skrywer wat Hitler tydens die gevangenis beïnvloed het, was Henry Ford se outobiografie, My lewe en werk (1922). Dit is deur Curt en Marguerite Thesing in Duits vertaal. Dit was een van 'n klein versameling boeke wat ná sy dood in die Nazi -hoofkwartier in sy kantoor gevind is. (17)
Hitler lees ook 'n artikel getiteld die Motorisering van Duitsland. Dit was gedurende hierdie tyd dat Hitler die idee ontwikkel het dat hy verantwoordelik sou wees vir die Duitse model T. Volgens Richard Evans, die skrywer van Die Derde Ryk aan bewind (2005), "aan die begin van die dertigerjare het hy ruwe sketse geteken van 'n klein gesinsvoertuig wat vir minder as 'n duisend Reichsmarks sou verkoop en dus binne bereik van die oorgrote meerderheid van die bevolking sou wees". (18)
Kort nadat hy in 1933 aan die bewind gekom het, kondig Adolf Hitler aan dat die "redding van die Duitse werker in 'n enorme en allesomvattende aanval op werkloosheid". (19) Destyds was ses miljoen mense as werkloos geregistreer en drie miljoen meer het heeltemal uit die werkstatistieke verdwyn, baie van hulle vroue. In 1929 was meer as 20 miljoen aan die werk, teen die tyd dat Hitler die amp aangeneem het, het dit tot 11,5 miljoen gedaal. (20)
Hitler was bewus daarvan dat dit noodsaaklik is om die aantal werkloses te verminder om die mag te behou. Een van sy eerste besluite was om die bou van nuwe snelweë onder leiding van Fritz Todt te beveel. Sy doel was 'n netwerk van 7 300 myl snelweë met vier bane. Todt het bereken dat die bou van die snelweë 600 000 werkgeleenthede sal bied. Teen Junie 1935 werk meer as 125 000 mans aan die bou van die snelweg. Hitler het aangekondig dat hierdie padbou -prestasie ''n overture tot vrede' was, maar ook onderneem is om die vinnige beweging van troepe in oorlog toe te laat. Hitler was veral geïnteresseerd in oos-wes snelweë om te voldoen aan die eise van 'n tweefrontoorlog. (21)
Hitler wou hierdie snelweë ook vul met Duitse motorvoertuie. Destyds was daar slegs een motor vir elke vyftig persone (vergeleke met een vir elke vyf in Amerika). Duitse mense moes 'n fiets of openbare vervoer gebruik om daaroor te kom. Hitler het leiers in die private industrie genader en geëis dat hulle 'n motor vir ongeveer $ 396 vervaardig (dit was die soort prys wat betaal word vir goedkoop motors in Amerika). Hulle het gesê dit is onmoontlik en daarom besluit Hitler dat hulle deur die staat vervaardig moet word. (22)
In 1935 kondig Adolf Hitler aan dat die regering planne het om 'n "People's Car" (Volkswagen) te vervaardig. Hitler het sy tekeninge van sy 'kewermotor' aan Ferdinand Porsche gegee, 'n man wat bekend geword het vir die ontwerp van renmotors. Porsche se prototipe -ontwerp was egter eers aan die einde van 1937 gereed. (23)
Op aandrang van Hitler is die motor se produksie befonds deur die Duitse Arbeidsfront as deel van die Strength Through Joy -skema. Robert Ley, die leier van die beweging, moes 50 miljoen mark aan kapitaal voorsien om die motor te vervaardig. Op 2 Augustus 1938 kondig Ley aan dat: "'n Volkswagen vir elke Duitser - laat dit ons doel wees. Dit is wat ons wil bereik." Hy het ook besonderhede gegee oor hoe werkers hierdie nuwe motor kan bekom. "Ek verklaar hiermee die voorwaardes waaronder elke werkende persoon 'n motor kan bekom. (I) Elke Duitser kan, sonder onderskeid tussen klas, beroep of eiendom, die koper van 'n Volkswagen word. (Ii) Die minimum weeklikse betaling, versekering ingesluit , sal 5 punte wees. Gereelde betaling van hierdie bedrag sal na 'n tydperk wat nog bepaal moet word, die verkryging van 'n Volkswagen waarborg. Die presiese tydperk sal by die aanvang van die produksie bepaal word. " (24)
In teenstelling met die algemene huurkooppraktyk, was die skema slegs beskikbaar vir aflewering na betaling van die laaste paaiement. William L. Shirer, die skrywer van Die opkoms en ondergang van Nazi -Duitsland (1959) skryf: 'Die vindingryke plan van dr Ley was dat die werkers self die kapitaal moet voorsien deur 'n' betaal-voor-kry-dit-afbetalingsplan '-vyf punte per week, of as 'n werker het gedink hy kan dit bekostig, tien of vyftien punte per week. Toe 750 punte inbetaal is, het die koper 'n bestelnommer ontvang wat hom op 'n motor geregtig maak. " (25)
'N Groot advertensieveldtog is van stapel gestuur om werkers te oorreed om 'n deel van hul lone opsy te sit om vir een te spaar, met die slagspreuk "'n motor vir almal". Dit was 'n groot sukses en meer as 330 000 werkers het aansoek gedoen om 'n Volkswagen -motor te koop. In 1938 is 'n fabriek by Fallersleben gebou om dit te vervaardig. (26)
Een Duitser het gesê: "Vir 'n groot aantal Duitsers is die aankondiging van die People's Car 'n groot en blye verrassing .... Die motor was lankal 'n gespreksonderwerp in alle dele van die bevolking in Duitsland. Almal ander dringende probleme, hetsy binne die binnelandse of buitelandse beleid, word 'n rukkie op die agtergrond geskuif. Die grys Duitse alledaagse sak onder die indruk onder die indruk van hierdie musiek van die toekoms. word gesien in Duitsland, kom menigtes rondom hulle bymekaar. Die politikus wat 'n motor vir almal beloof, is die man van die massa as die massas sy beloftes glo. En wat die Strength-Through-Joy-motor betref, glo die Duitse volk wel in Hitler se beloftes. " (27)
Die eerste voltooide Volkswagen -motors is op die hoogtepunt van die Sudetenland -krisis in Oktober 1938 in München en Wene uitgestal. (28) 'n Ander een is op 17 Februarie 1939 op die Internasionale Motorskou in Berlyn aan Adolf Hitler aangebied. Hitler het dit aan sy vriendin gegee Eva Braun as verjaarsdaggeskenk. Dit het bekend geword as die 'kewer' van die afgeronde vorm wat Hitler dit in sy oorspronklike ontwerp gegee het. (29)
Kort daarna het die Volkswagen -fabriek by Fallersleben opgehou om motors te vervaardig. In plaas daarvan het dit gegaan oor die vervaardiging van goedere wat deur die weermag benodig sou word in die binnekort van die Tweede Wêreldoorlog. Nie een motor is vervaardig vir die 330 000 werkers wat hul geld aan die Duitse Arbeidsfront inbetaal het nie. (30)
Tydens die oorlog het die Volkswagen -fabriek die Kübelwagen en die amfibiese Schwimmwagen vervaardig. Sommige van die arbeidsmag kom uit die Arbeitsdorf -kamp. Die maatskappy het later erken dat dit tydens die oorlogspoging 15 000 slawe gebruik het. Duitse historici het beraam dat 80% van Volkswagen se arbeidsmag in oorlogstyd deur konsentrasiekampe voorsien is. (31)
Ten spyte van sy geteisterde lewe, het die sakeman goeie winste behaal. Die sakeman is ook opgewonde oor die manier waarop die werkers onder Hitler op hul plek gesit is. Daar was nie meer onredelike looneise nie. Lone is eintlik 'n bietjie verlaag ondanks 'n styging in lewenskoste met 25 persent. En bowenal was daar geen duur stakings nie. Trouens, daar was glad nie stakings nie. Die Wet op regulering van nasionale arbeid van 20 Januarie 1934, bekend as die Handves van Arbeid, het die werker in sy plek geplaas en die werkgewer tot sy ou posisie van absolute meester verhef - natuurlik onderhewig aan inmenging deur die almagtige Staat .
Ek haat die behandeling van die Jode. Ek dink dit is 'n slegte kant van die beweging, en ek sal niks daarmee te doen hê nie. Ek het nie by die party aangesluit om sulke dinge te doen nie. Ek het by die party aangesluit omdat ek gedink het en nog steeds dink dat Hitler die grootste Christelike werk vir vyf en twintig jaar gedoen het. Ek het sewe miljoen mans in die strate sien vrot - dikwels was ek ook daar, en dit lyk asof niemand, selfs nie die Kerke nie, omgee dat dit 'n goddelose ding is dat kinders van God so moet vrot. Toe kom Hitler en hy haal al die mans van die strate af en gee hulle ten minste vir eers gesondheid en veiligheid en werk. Was dit nie 'n Christelike daad nie?
Drie jaar gelede het Hitler sy vooraanstaande motoringenieurs beveel om 'n klein goedkoop motor te ontwerp wat geskik is vir lede van die Arbeidsfront.
Die hoofrol in die vervaardiging van 'n besonder veeleisende ontwerp is gespeel deur Herr Porsche, wat verantwoordelik was vir 'n paar van die beste renmotors wat in Duitsland gebou is. 'N Enorme fabriek word met die hoogste spoed deur duisende werkers opgerig, en die vervaardiging sal hierdie jaar begin, hoewel dit selfs onseker is of daar 'n groot aantal motors binne twaalf maande afgelewer sal word.
Aangesien die reële lone in Duitsland nog steeds laag is, is 'n plan om privaat motors aan alle lede van die Arbeidsfront te voorsien beslis, maar as die Duitse persberigte betroubaar is, is die plan ten minste uitvoerbaar, want daar word gesê dat meer as 200 000 motors is reeds bestel. Die finansies van die totalitêre state is steeds besig om ekonome te verwar, en geen Britse owerheid het daarin geslaag om die £ s op te los nie. d. van hierdie ambisieuse onderneming. Dit is natuurlik voor die hand liggend dat as 'n diktator wat gereeld of voortdurend groot opofferings van sy onderdane eis, hulle tevrede wil stel, hy nie meer belowend kan wees as om 'n motor vir elke gesin te voorsien nie, selfs al sou die plan dit doen het 'n boemerang -effek tydens oorlog, wanneer alle brandstof deur die lugmag en 'n gemeganiseerde weermag opgeneem sou word.
Om ontevredenheid te vermy, het Hitler 'n nuwe idee bedink. Elke Duitser sal sy motor besit. Hy het die bedryf gevra om 'n gewilde motormodel op te stel wat teen so 'n lae prys gebou moet word dat miljoene dit kan koop. Daar is die afgelope vyf jaar oor die Volkswagen (People's Car) gepraat en nog nooit op die mark gesien nie. 'Hierdie motors sal vir die nuwe snelweë gebou word', het die party -propagandiste gesê; ''n Hele gesin kan 100 kilometer per uur in een daarvan ry.' Die partyleiers sê dat die snelweë vir die People's Car gebou is. Maar die People's Car is een van die bisarste idees wat die Nazi's ooit gehad het. Duitsland is nie die Verenigde State nie. Lone is laag. Petrol is duur. Duitse werkers het nooit daarvan gedroom om 'n motor te koop nie. Hulle kan nie die onderhoud bekostig nie; vir hulle is dit 'n luukse.
Dr Ley, die stotterende dronkaard wat die hoof van die Duitse Arbeidsfront is. Hy beheer die vier tot vyfhonderd miljoen mark wat die Duitse werkers elke jaar inbetaal as bedrae aan die Arbeidsfront. Ek sê nie dat hy al hierdie geld in sy eie sak steek nie. Maar die figuur draai beslis sy kop.
Hy het 'n motorfabriek laat bou vir die vervaardiging van die People's Car. By hierdie geleentheid het hy 'n splinternuwe vorm van dapperheid uitgevind. Die toekomstige kopers van die People's Car is uitgenooi om dit vooraf te koop deur vooraf aflewering te betaal. Dit is die omgekeerde van die kredietpaaiementstelsel. Die stelsel toon genialiteit. Ley het ongeveer honderd miljoen punte in die sak gesteek toe die oorlog gekom het omdat die People's Car -fabriek nou tenks en motorfietse vir die weermag moes vervaardig.
Ons eis van onsself diens tot die einde toe,
Selfs as daar geen oë op ons is nie. Ons weet dat ons ons vaderland moet liefhê
Meer as ons eie lewe.
Dat ons lewe 'n groot diens vir Duitsland sal wees.
Dus bid ons in hierdie plegtige uur om seën oor die eed wat ons aflê,
Ons dank u, Führer, dat ons u nou gesien het,
Beskou u ons as u eie skepping?
Mag ons harte ooit klop met u hart se polse,
Ons lewens vind inspirasie in u liefde,
Kyk hier na ons! U Duitsland is ons!
(Bron 6) Dae verloor in stakings en werkloosheid in Duitsland
Dae verlore in stakings (in duisende)
% van die werkers wat as werkloos geregistreer is
Ek haat die behandeling van die Jode. Ek het sewe miljoen mans in die strate sien vrot - dikwels was ek ook daar, en dit lyk asof niemand, selfs nie die Kerke nie, omgee dat dit 'n goddelose ding is dat kinders van God so moet laat vrot. .. Was dit nie 'n Christelike daad nie? Omdat ek 'n Katoliek is, het ek gesê: 'Ek sal by die party aansluit en ek sal alles in my vermoë doen om 'n beweging te help wat weier om die jongmens van hierdie nasie te laat mors.'
(1) William L. Shirer, Die opkoms en ondergang van Nazi -Duitsland (1959) bladsy 252
(2) Louis L. Snyder, Ensiklopedie van die Derde Ryk (1998) bladsy 64
(3) Robert Ley, proklamasie (Mei 1933)
(4) William L. Shirer, Die opkoms en ondergang van Nazi -Duitsland (1959) bladsye 253-254
(5) Richard Evans, Die Derde Ryk aan bewind (2005) bladsye 460
(6) Martin Kitchen, Die Derde Ryk (2004) bladsy 138
(7) Michael Burleigh, Die Derde Ryk: 'n Nuwe Geskiedenis (2001) bladsy 675
(8) Louis L. Snyder, Ensiklopedie van die Derde Ryk (1998) bladsy 209
(9) Richard Grunberger, 'N Sosiale geskiedenis van die Derde Ryk (1971) bladsy 257
(10) Robert Ley, toespraak in Berlyn (1 November 1933)
(11) William L. Shirer, Die opkoms en ondergang van Nazi -Duitsland (1959) bladsye 329
(12) Richard Evans, Die Derde Ryk aan bewind (2005) bladsye 462
(13) Richard Grunberger, 'N Sosiale geskiedenis van die Derde Ryk (1971) bladsye 132-133
(14) William L. Shirer, Die opkoms en ondergang van Nazi -Duitsland (1959) bladsy 331
(15) Martin Kitchen, Die Derde Ryk (2004) bladsy 138
(16) Richard Evans, Die Derde Ryk aan bewind (2005) bladsye 463
(17) Neil Baldwin, Henry Ford en die Jode (2001) bladsy 182
(18) Richard Evans, Die Derde Ryk aan bewind (2005) bladsye 327
(19) Adolf Hitler, radio -uitsending (1 Februarie 1933)
(21) Louis L. Snyder, Ensiklopedie van die Derde Ryk (1998) bladsy 284
(22) William L. Shirer, Die opkoms en ondergang van Nazi -Duitsland (1959) bladsye 330-331
(23) James Taylor en Warren Shaw, Woordeboek van die Derde Ryk (1987) bladsy 297
(24) Robert Ley, verklaring (2 Augustus 1938)
(25) William L. Shirer, Die opkoms en ondergang van Nazi -Duitsland (1959) bladsy 332
(26) James Taylor en Warren Shaw, Woordeboek van die Derde Ryk (1987) bladsy 297
(27) 'n Verslag deur 'n geheime agent wat vir die Sosiaal -Demokrate Party werk (April 1939)
(28) Richard Grunberger, 'N Sosiale geskiedenis van die Derde Ryk (1971) bladsy 48
(29) Richard Evans, Die Derde Ryk aan bewind (2005) bladsye 327
(30) William L. Shirer, Die opkoms en ondergang van Nazi -Duitsland (1959) bladsye 330-331
(31) Die New York Times (13 Junie 1998)
Hierdie plakkaat adverteer die voordele van besparing vir 'u eie KdF -motor'. 'KdF' verwys na die Kraft durch Freude ('Strength through Joy') organisasie, en die motor is die Volkswagen.
In Mei 1933 is die meeste vakbonde vervang deur die Deutsche Arbeitsfront ('Duitse Arbeidsfront'), oftewel DAF, en stakings is verbied. Om die steun van die werkersklas te wen, het die Arbeidsfront twee nuwe organisasies gestig: Schönheit der Arbeit ('Beauty of Labor') en Kraft durch Freude ('Krag deur vreugde'), of KdF. Beide kan gesien word as 'n poging om die status van werkers en hul werksomstandighede te verbeter, as 'n plaasvervanger vir loonverhogings.
Die amptelike filosofie van die Arbeidsfront was om ontspanning te beperk tot slegs hulpverlening, alhoewel hy verkies om te konsentreer op die prestasies van organisasies soos KdF, en werkers die vooruitsig te gee om een ​​van die nuwe 'mense se motors' op die plakkaat te besit.
Soortgelyke plakkate het werkers aangespoor om: 'Spaar vyf punte per week en kry jou eie motor.' Werkers het entoesiasties gereageer en miljoene punte aan die spaarplan betaal, maar hulle het geen motors gekry nie.
Die Duitse Arbeidsfront (Deutsche Arbeitsfront, DAF) onder leiding van Reichsleiter, dr. Robert Ley, is onmiddellik gestig nadat die Nazi -party in 1933 aan die bewind gekom het. Lidmaatskap is verbied en besittings en geld is gekonfiskeer. Werkers was verplig om by die nuwe DAF aan te sluit onder 'n nuwe stel reëls en ongeveer 1,5% van hul maandelikse lone as vergoeding te betaal. Onder Nasionaal -Sosialisme kan werkgewers meer van hul werkers eis. In ruil daarvoor het die werkers groter werksekerheid en verskeie programme vir sosiale sekerheid gekry. Die DAF het daarna gestreef om kapitalisme, liberalisme, arbeidsonrus en stakings te beheer wat die nasionale sosialistiese staat kan beskadig.
Teoreties bestaan ​​die DAF om op te tree as 'n medium waardeur werkers en eienaars hul belange wedersyds kan verteenwoordig. In werklikheid was dit egter 'n manier waarop werkers beheer word, wat verseker dat loonvereistes nie te gereeld gestel word nie. Lone is deur twaalf DAF -trustees bepaal. Die Arbeitsfront het die werkers 'n sosiale en ontspanningsprogram aangebied, soos die KdF, kantines, gereelde werkspouses en gereelde werktye. Oor die algemeen was die Duitse werkers baie tevrede met wat die DAF aan hulle gegee het in ruil vir hul absolute lojaliteit.
DAF -lidmaatskap was teoreties vrywillig, maar enige werkers in enige gebied van die Duitse handel of nywerheid sou dit moeilik gevind het om werk te kry sonder om lid te wees. Lidmaatskap vereis 'n fooi van tussen 15 pfennig en 3 reichsmark, afhangende van die kategorie waarin 'n lid in 'n groot skaal van 20 lidmaatskapsgroepe val. 'N Beduidende groot inkomste is deur middel van gelde ingesamel. (In 1934 was die totale inname 300 000 000 rykmerke.)
Verskeie ander suborganisasies is gestig:
Die struktuur van die DAF het gepaardgaande met die struktuur van die NSDAP. Sy organisasie bereik van die Zentralb & uumlro wat deur die Leiter der Deutschen Arbeitsfront Dr Ley beheer word, tot by die kleinste fabriekshandelsel (Betriebszellen) onder leiding van 'n Betriebsfiihrer of leier van die eenheidseenheid. Die doel van die DAF was om politieke stabiliteit en die staking van die Duitse nywerheid en handel te verseker. Die Werksscharen het 'n uiterlike voorkoms van 'n raadslid gehad, maar hulle was regtig die waghonde van die NSDAP wat die werkers by die bron beheer het.
In November 1933 het die DAF donkerblou uniforms uitgereik wat deur die vakbondlede betaal is. Rang is aangedui deur 'n reeks armskakels, silwer vir die lae rang en goud vir die hoër leiers. Vier kleure dui die verskillende staatsvlakke aan: geel vir OberstWerksscharf en uumlhrer rooi vir Gau-Werksscharf en uumlhrer swart vir Kreis-Werksscharf & uumlhrer, en ligblou vir Haupt-Werksscharf & uumlhrer en Werksscharf & uumlhrer. Hierdie vier kleure is gebruik as buise aan die skouerbande en vir die gekleurde koordjies wat op die uniform gedra is.
RAD Truppenführer musikant, RAD Unterfeldmeister instrukteur, RAD Arbeitsführer beampte, RAD Obervormann wag, RADwJ Arbeitsmaid werker
Hierdie voorbeelde is 'n voorbeeld van die vele variasies en style van uniforms wat lede van die RAD gedra het, voor en tydens die Tweede Wêreldoorlog. Daar word gewys dat hulle 'n indruk gee van die sentrale uniform wat die RAD dra. Illustrasies kopiereg Pierre Turner.
Oprigting van die onderneming en integrasie in die oorlogsekonomie
Hierdie impasse is in Januarie 1937 verbreek, aangesien die Deutsche Arbeitsfront (DAF), of die Duitse Arbeidsfront, 'n verenigde organisasie wat werkgewers en werknemers insluit, verantwoordelik was vir die projek, wat op soek was na 'n prestige -projek om sy beeld te verbeter. In dieselfde tydperk, vroeg in April 1937, is begin met die toets van die W30-reeks met 30 voertuie, wat meer as twee miljoen kilometer proewe behels. Op 28 Mei 1937 stig die DAF in Berlyn die "Gesellschaft zur Vorbereitung des Deutschen Volkswagens", of "Korporasie om die weg voor te berei vir die Duitse volksmotor", wat op 16 September 1938 die naam Volkswagenwerk GmbH gekry het. In Februarie 1938 is begin met 'n werf oos van Fallersleben aan die Mittelland -kanaal om die hoofaanleg te bou, wat ontwerp is om as 'n vertikaal gestruktureerde en grotendeels outonome modelfabriek te funksioneer. Die doelwit was om 150 000 eenhede te produseer in die eerste jaar na die geskeduleerde opening van die fabriek in die herfs van 1939, en 300 000 in die tweede jaar, met die kapasiteit wat tot 450 000 eenhede sal toeneem in die jaar daarna. Die doel op mediumtermyn was om 1,5 miljoen "People's Cars" te bou. Die arbeidsmag was van plan om te groei van 7.500 tot 14.500 en uiteindelik tot 21.000 mense. Daar was geen finansiering vir die beraamde belegging van ongeveer 172 miljoen Reichsmarks in die perseel en 76 miljoen Reichsmarks vir die masjienaanleg nie. Die inkomste uit die verkoop van eiendom wat gekonfiskeer is by die nou ontbinde onafhanklike vakbonde, was bestem om te help betaal vir die belegging.
Die grootte, tegniese toerusting en vervaardigingsdiepte van die fasiliteit was gerig op dié van Ford se River Rouge -aanleg in Detroit, wat as die mees gevorderde motorfabriek ter wêreld beskou is en twee keer deur Ferdinand Porsche en die beplanningspan besoek is. Parallel met die bou van die hoofaanleg in die huidige Wolfsburg, is 'n fasiliteit in Braunschweig (Brunswick) gebou, bekend as die 'Vorwerk' (outworks), om gereedskap en sterfstowwe te voorsien en as opleidingsentrum vir vaardige persone te dien. arbeidsmag benodig. Tekort aan arbeid en grondstowwe het die vordering van beide bouprojekte vertraag.
By die op propaganda belaaide fondamentlegging op 26 Mei 1938 het Hitler Ferdinand Porsche se voertuig die "KdF-Wagen" gedoop (gebaseer op die Nazi-slagspreuk "Kraft durch Freude", of Strength through Joy). Gepaardgaande met 'n massiewe reklameveldtog het die DAF op 1 Augustus 1938 'n paaiementbesparingskema geloods vir kopers van die KdF-Wagen. Die motor kan gekoop word deur 'n minimum betaling van slegs vyf Reichsmarks per week aan die DAF. Maar die ambisieuse planne is in die wiele gery deur 'n gebrek aan koopkrag - 'n Volkswagen was steeds realisties onbekostigbaar vir 'n nywerheidswerker. Sowat 336 000 mense het uiteindelik by die paaiementbesparingsskema aangesluit - baie minder as die mikpunt wat die reusagtige vervaardigingsplan in die vooruitsig gestel het.
Terwyl die Vorwerk in 1938 begin het met die opleiding van vakleerlinge en die vervaardiging van gereedskap en sterf, is die inrigting van die hoofaanleg voortdurend uitgestel, aangesien wapens voorrang geniet. Teen die tyd dat die oorlog op 1 September 1939 begin het, was daar nie 'n enkele motor vervaardig nie. In plaas daarvan het die herinstelling van die aanleg vir die vervaardiging van wapens beteken dat die hele onderneming se bedrywighede heraangepas is. Aan die einde van 1939 begin Volkswagenwerk GmbH herstelwerk aan die Duitse Lugmag aan die Junkers Ju 88 -gevegsvliegtuie, asook die verskaffing van vlerke en houttenks. Namate die weermag in 1940 meer gemotoriseer was, het die onderneming motors begin vervaardig. Massaproduksie van militêre nutsvoertuie (Kübelwagen), en daarna vanaf 1942 amfibiese personeeldraers, het 'n tweede deel van die onderneming tot stand gebring. Teen die einde van die oorlog het die fabriek 'n totaal van 66 285 voertuie gebou. Tussen 1940 en 1944 het die omset van 31 tot 297 miljoen Reichsmarks gestyg.
Die onderneming se betrokkenheid by die Duitse wapenbedryf het vanaf 1941 gelei tot die verkryging van filiale, onder meer in Luckenwalde en Ustron. In 1943/44 het Volkswagenwerk GmbH sy produksievermoë uitgebrei deur uitkontraktering na Frankryk en deur ystererts en asfaltdryfmyne hergebruik om ondergrondse vervaardigingsfasiliteite te skep. Na 'n aantal bomaanvalle op die kompleks op die Mittelland -kanaal, is die onderneming in 1944/45 toenemend gedesentraliseer namate produksie -afdelings na tydelike persele verskuif is. Die produktiwiteitsbehoeftes van die groeiende wapenoperasie is vanaf die somer 1940 bevredig deur die toenemende gebruik van dwangarbeid. Die eerste groep van sulke slawe -arbeiders was Poolse vroue wat by die hoofaanleg van die onderneming ontplooi is. Later is krygsgevangenes en konsentrasiekampgevangenes aangewys om daar te werk - 'n geskatte 20 000 mense in totaal. Hulle kom uit Europese lande wat deur die Duitse Ryk beset was, of onder beheer was, en het in 1944 twee derdes van die arbeidsmag uitgemaak. In Nazi -Duitsland het dwangarbeiders geen regte gehad nie en was hulle onderhewig aan verskillende vlakke van rassediskriminasie. Onvoldoende voedsel, fisiese geweld en uitbuiting het hul gesondheid ondermyn en hul lewens in gevaar gestel.
Die Amerikaanse troepe wat op 11 April 1945 aangekom het, het die wapenproduksie van die fabriek gestaak en die slawe -arbeidsmag bevry. Die verlangde einde van die Nazi-diktatuur was ook die begin van 'n nuwe era vir Volkswagen.
Die fascistiese skrif: die vele betekenisse van die Italiaanse sjabloon en die gevolge daarvan
Die koloniale ryk van Italië het verskillende betekenisse vir die Duitsers gekry. Eerstens, aangesien Mussolini se veroweringsbeleid 'n belangrike motor van koloniale aspirasies in Duitsland was, het Hitler besef dat Italië gebruik kan word om sy eie visioene van imperiale verowering in Oos -Europa te adverteer. Met ander woorde, die Nazi -leierskap het probeer om koloniale entoesiasme in Duitsland te benut deur parallelle tussen Italiaanse kolonialisme in Afrika en Duitse bewind in Oos -Europa te trek. Essentially, the regime sought to harness existing colonial aspirations within society in the pursuit of its objectives. In this endeavour, the Italian empire served as an extremely useful tool: it helped to translate Nazi ideas into the language of colonialism, an idiom that was still widely understood in Germany. It thus functioned as a crucial link between the 'old colonial world' and the new Nazi empire.
In their stories on Libya, journalists stressed that the country had ceased to be a traditional colony. In 1938 its coastal region had been 'integrated into the Italian homeland' and now formed 'Italy's fourth shore'. Footnote 53 Libya was 'Italian soil' the settlers did not 'migrate' to a colony, but had simply resettled. In this context, German journalists used the word 'umgesiedelt' ('resettled') to refer to their own relocation of people to the east. Drawing on his personal experiences when accompanying Italian settlers to their new homes, one journalist explained that the new territories were simply an extension of Italy into Africa. 'N Artikel in die Voelkischer Beobachter, the official Nazi party newspaper, made it very clear: in Libya the Fascists had created 'four new provinces for Italy'. Footnote 54
However, Fascist colonialism was not only a means of social activation. It also provided a blueprint for emulation when the Nazi regime began developing plans for a future German empire in Africa en eastern Europe. Indeed, settlement experts were particularly interested in the racist dimension of Fascist rule in Africa. More specifically, German planning staff were intrigued by the Italian policies of racial segregation and their guidelines regarding the racial improvement of future settlers. On the basis of previously unearthed material, there is indication that German experts emulated Italian apartheid laws when they drafted the Kolonialblutschutzgesetz, a law to protect the 'purity of the German blood' in Germany's future African possessions. They were also inspired by Italian directives regarding the selection of settlers for the newly conquered territories in eastern Europe. Voetnota 69
Like Hans Frank before him, Himmler and his staff began gathering information on the Fascist empire in more systematic ways. A good example is provided by Helmut Müller-Westing's work. A junior officer of the SS and a law student in Prague, Müller-Westing was encouraged to travel to Libya and write his PhD thesis on the legal and technical aspects of the Italian settlements, with the main focus being the contract that settlers signed with the state. Footnote 88 His mentors were the agrarian expert Wilhelm Saure, who at the time worked for the Race and Settlement Office of the SS, and Oswald Pohl, one of Himmler's closest collaborators. Both were particularly interested in the Italian authorities' practical experiences since the nation had begun 'venturing off to new shores' of Africa. Footnote 89 Thus, the guiding question that Westing examined was hoe settlements should best be organized. As the author's introduction explained, now that the Nazi regime had entered a 'space without people' in eastern Europe and was about to design proper contracts with its future settlers, his thesis was meant to provide the necessary information for German experts to learn from an advanced system. Footnote 90
Die German Labour Front (Deutsche Arbeitsfront) was the labour organisation of National Socialist Germany, which replaced the various independent trade unions. Its leader was Robert Ley.
Bronne: Yad Vashem W. Michalka (Hg.), "Das Dritte Reich," Vol. 1 Muenchen, 1985, pp. 79-80.
23 Augustus 1939 signed Non-Aggression pact with Russia , for Russia not to attack Germany to protect Poland . As a result, Russia would get half of the Polish conquer.