Petrus sê toe vir Hom: “Kyk, óns het alles verlaat en ons volg U.” Jesus antwoord: “Dit verseker Ek julle: Daar is niemand wat ter wille van My en ter wille van die evangelie afgesien het van sy huis of broers of susters of moeder of vader of kinders of eiendom nie, of hy kry nou in hierdie tyd honderd keer soveel: huise en broers en susters en moeders en kinders en eiendom, saam met baie vervolging, en in die bedeling wat kom, die ewige lewe. - Markus 10:28-30.
Die beginsels van hierdie wêreld en dié van die Here Jesus verskil hemelsbreed. Die wêreld is ingestel op selfverryking en 'n sug na roem en gewildheid. “Ek eerste” is die eenvoudigste manier om hierdie lewensbeginsel uit te druk! Maar die uiteinde daarvan is 'n gevoel van onvoldaanheid en teleurstelling. Dié mens wat homself as die middelpunt van sy bestaan (en dalk die heelal) beskou, sal vroeër of later tot die besef kom dat hy meer verloor as wat hy wen, dat hy meer bitterheid het as vreugde, dat daar meer donkerheid as lig in sy lewe is. Dit is 'n betekenislose lewe.
Christus se lewensbeginsel daarenteen is om te gee, om te glo en te vertrou, en om te seën; om goed te doen en vrug te dra (Hand 9:36); om ander mense te behandel soos jyself behandel wil word (Luk 6:31). “Die genade van God wat verlossing bring, het immers aan alle mense verskyn. Dit voed ons op om die goddelose leefwyse en wêreldse begeerlikhede te laat vaar en met selfbeheersing, opregtheid en godsvrug in die teenswoordige wêreld te lewe” (Tit 2:11-12).
Deur die eeue was daar duisende wat dit blymoedig as hulle lewensreël aanvaar het. Petrus en die ander apostels was die voorgangers van 'n skare wat alles agtergelaat het om Jesus te volg. Húlle het tussen hul medemense rondgegaan en gesê: “Silwer en goud het ons nie; maar wat ons het, dit gee ons vir julle.” (Hand 3:6). Hoe groot was hulle loon nie! Voordat ons regtig kan begryp wat Christus vir ons doen, moet ons self ook eers bereid wees om die aardse dinge los te laat eerder as om daarna te gryp. Om Hom daadwerklik te volg moet ons die wêreldse dinge agterlaat en uit die skuit klim (Mat 4:18-20).
Nou kan ons verstaan wat Paulus in 2 Kor 4 sê: “God wat gesê het: 'Laat daar lig skyn uit die duisternis,' het ook in ons harte 'n lig laat skyn om ons te verlig met die kennis van die heerlikheid van God, wat van Jesus Christus uitstraal. Ons wat hierdie skat in ons het, is maar kleipotte wat maklik breek; die krag wat alles oortref, kom dus van God, nie van ons nie.
“In alles word ons verdruk, maar ons is nie terneergedruk nie; ons is oor raad verleë, maar nie radeloos nie; ons word vervolg, maar nie deur God verlaat nie, op die grond neergegooi, maar nie vernietig nie. Die sterwe van Jesus dra ons altyd saam in ons liggaam, sodat ook die lewe van Jesus sigbaar kan word in ons liggaam.... Ons doen dit alles om julle ontwil, sodat die genade van God steeds meer mense kan bereik. Dan word die dankgebede ook meer, en God ontvang die eer.
“Om hierdie rede word ons nie moedeloos nie. Al is ons uiterlik besig om te vergaan, innerlik word ons van dag tot dag vernuwe.... Ons swaarkry in hierdie lewe is maar gering en gaan verby, maar dit loop vir ons uit op 'n heerlikheid wat alles verreweg oortref en wat ewig bly. Ons oog is nie op die sigbare dinge gerig nie, maar op die onsigbare; want die sigbare dinge is tydelik, maar die onsigbare ewig.” (2 Kor 4:4-18).
Die Here beloof die ewige lewe as die kroon op alles. Wanneer ons Jesus Christus as ons Saligmaker aanvaar, hét ons die ewige lewe. Maar ons kan dit nie ten volle ervaar voordat hierdie sterflikheid nie deur die lewe verteer is nie (2 Kor 5:4).
Gebed: U het ons geroep om te dien en te getuig; om die Woord van genesing te bring vir die nasies. Laat ons nie ongehoorsaam wees aan hierdie hemelse roeping nie! Amen.