Plunderwoestyn deur Christiaan Bakkes: omgewingskwessies oopgevlek in aangrypende verhaal | LitNet
“Genoeg is genoeg. Ek staan in diens van die natuur. Die lyn is in die sand getrek. As ek teen mense moet draai, dan is dit maar so.”
Plunderwoestyn fokus op die vergrype onder Namibië se natuurskatte en die moeilike omstandighede waaronder diegene wat dit probeer verdedig, werk en leef. Die hoofkarakter se rustige lewe in die Kaokoveld het drasties verander met die stroop van die eerste renosterkoei en die dood van haar kalf. Soos gewoonlik is korrupsie, mag en geld die groot dryfvere. Hierteenoor staan die hoofkarakter wat gedryf word deur regverdigheid, die voortbestaan van die wildernis en ’n nuwe liefde.
Christiaan Bakkes is bekend as ’n groter as lewensgroot karakter, safarigids extraordinaire, veldwagter, skrywer en reisiger. Uit sommige van sy vorige boeke, waarin hy die karakter van Stoffel Mathysen aangeneem het, het ons ontdek dat hy vreesloos en meestal ’n buitestander is, al geniet hy die geselskap van sy drinkebroers en die veldwagters en medegidse saam met wie hy tyd in die veld deurbring. Hy was voorheen ’n rustelose reisiger en avonturier. In Plunderwoestyn is daar duidelik groei en rustigheid by Bakkes te bespeur, ten spyte van die gruwels waarteen hy en sy nuwe spanmaat baklei. Daar heers vrede tussen al die hartseer van plundery, afsterwe van ouers, vriende en hond, en ongeregtighede. Is dit dalk sy Veertjie wat die verskil maak?
Bakkes vervleg hier ’n verhaal wat tiekiedraai tussen fiksie en niefiksie (die boek is amptelik fiksie, maar daar word tog aangedui dat sommige karakters se name verander is om hulle te beskerm). Dán is dit ’n liefdesverhaal, dán ’n familiedrama, dán ’n aksiebelaaide speurverhaal, en ook ’n reisgids. Die resultaat is ’n lekker eenstryk-deur-leesboek.
Die storie vat jou van Damaraland se kliprante, skeure en gewere na Suid-Afrika se Ooskus en dan oor die groot water na Noord-Amerika. Soos altyd word die agtergrondgeskiedenis mooi geskets. Die skryfstyl is boeiend en die onderwerp is aktueel.
Die stories is wonderlik verweef. Die swartrenoster (en haar kalf) staan strykdeur as die fokus van die plundery. Dan is daar die liefdesverhaal, die reis om afskeid van ouers te neem, diereliefde, die ontdekking van Noord-Amerika en sy oorspronklike inwoners.
Die probleme is universeel. Oral word burgerlike aksies geloods om aandag te trek – in Walvisbaai, Namibië en Suid-Dakota in die VSA – maar is dit genoeg? En maak dit ’n verskil wanneer geld die hardste praat?
Die boek sal aanklank vind by lesers van Bakkes se vorige boeke. Natuurlik ook by diegene wat lief is vir ons vasteland en ons natuurskatte, hou van reis, en die intriges tussen bewaring, toerisme en sluikhandel waardeer.
Die toekoms van die mensdom op hierdie aarde is in die weegskaal. Nou, soos nog nooit tevore nie, moet ons optree en die verwoesting stopsit. Sonder die natuur aan ons kant kan ons vergeet van die olieprys, die Zondo-kommissie of Aphiwe Dyanti in die linkerhoek. Bakkes inspireer my om meer te doen in hierdie stryd teen plundery, selfs om gedigte uit my kop te leer sodat ek dit langs die kampvuur kan opsê. Soos met die karakters se opvoedingswerk in afgeleë skole in die noorde van Namibië leer hy my baie meer as wat hy moontlik wou.
Plunderwoestyn dryf my tot denke. Die aksie en spanning in die boek ... dit dryf my ook tot dade. Ek wil ’n verskil maak. Ons almal moet ’n verskil maak. Die stryd tussen goed en kwaad gaan nie deur individue gewen word nie. Ons moet saamstaan en ons plig teenoor ons nageslagte nakom.
Niks keer ons egter om intussen lekker te lees en saam te reis nie.