Verwysing van die groep, die verwysingsbeginsel - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
verwysing - is die vermoë van die groep om die opkoms en vorming van menings, ideale, menslike gedrag indirek te beïnvloed. Hierdie interaksiefaktor het geen verband met emosionele bindings en reaksies nie (oordele van 'n emosionele betekenisvolle persoon kan minder gewig beskou word as die mening van 'n emosionele neutrale persoon waargeneem word). Die waardes inherent aan die persoonlikheid word nie gevorm uit die ideale van die groep waartoe 'n lid se lidmaatskap uitsluitlik formeel is nie, maar word gevorm deur 'n groep mense waar die individu innerlike betrokkenheid soek of voel.
Om 'n verwysing impak te gee, is dit nie nodig om direk te kontak nie, formeel sinvol en selfs realisties te wees. In die proses van opgroei verander die verwysingsgroepe van persoonlikheidsverandering hul vlak van betekenis, met betrekking tot die verplasing van simpatie. In die sielkunde verskyn die verwysingsmetodiek, waarvan die hoofaanwysers die waardes van simpatie en antipathie is. 'N Volwasse persoon is 'n persoon wat die vermoë het om minder op die samelewing te fokus, en meer op sy eie wêreldbeskouing en morele beginsels.
Kennis van verwysingsverhoudings as 'n stelsel en begrip van hul funksionering fasiliteer die konstruksie van groepklasse van sielkundige werk met die doel om beide die intragroepruimte en individuele individue reg te stel. Verwysing word, benewens sielkunde, in linguistiek, biologie, sosiologie, ens. Gebruik.
Wat is die verwysing?
Met die koms van die sosiale orde van die samelewing behoort 'n persoon wat gebore is, alreeds by verskillende groeperings. 'N Pasgebore baba het reeds sosiale groeperings (ouerlike familie, nasionale en geestelike omgewing). Hulle is almal verdeel volgens sosiale, geestelike en finansiële status. Verder, wanneer 'n persoon ontwikkel, groei die aantal groep bykomstighede, en bewustheid blyk, en nie die realiteit om by hulle aan te sluit nie.
Die definisie van verwysing is deur G. Haiman ingevoer en verwys as 'n soort verhouding waar 'n individu se mening oor die eienskappe van homself en die wêreld, waardes en doelwitte, die gevoel en definisie van vitale fondamente verband hou met watter groep hy self toegewys is, met wie korreleer homself Die doel van verwysingsverhoudings kan mense of 'n individu wees, regtig bestaande of nie.
Verwysing self het die vermoë om te manifesteer in die interaksie van die vak met belangrike voorwerpe in groepaktiwiteite. Voorwerpe kan verstaan ​​word as deelnemers van die aktiwiteit, asook hul emosionele reaksies, karaktereienskappe, probleme wat ontstaan. Hierdie tipe interaksie word bemiddel, en vind plaas deur die individu se appèl in die situasie van oriëntering van sy aanslae aan 'n beduidende verwysingsgroep. Volgens die werkingsmeganisme word verwysingsverhoudings verdeel in nie-geïnternaliseerde (wanneer gedrag van buite af gedikteer word) en geïnternaliseer (gekondisioneer nie deur eksterne invloede nie, maar bewustelik verwerkte faktore wat reeds interne menslike motiewe geword het).
In verwysing word 'n mate van die betekenis van 'n voorwerp of groepering vertoon, en hierdie betekenis bestaan ​​uitsluitlik in die persepsie van 'n bepaalde onderwerp relatief tot die voorwerpe. Die toebehore van 'n individu tot sekere groepe mense verander die persoonlikheid deur die internalisering van die norme inherent in hierdie verenigings.
Intergroepverwysing vind plaas wanneer 'n persoon streef om te bereik, verwys na 'n sekere eksterne verwysingsgroep wat basiese waardes en maatskaplik belangrike norme wat ooreenstem met hul wêreldbeskouing bepaal. Intergroepverwysing word bepaal deur die sosiale houdings van die groep, sy waardes en ontwikkelingsvektore.
Verwysing het 'n groot invloed op reaksies en die persoonlikheid van 'n persoon wat voortspruit uit die vereistes van die samelewing om aan sy norme te voldoen, om te voldoen aan die gedrag van inherente standaarde. Die dieper invloed is waarde-georiënteerd, wanneer 'n persoon die morele en etiese reëls van hierdie groepering absorbeer, is dit 'n interne aanvaardingsproses wat nie deur die eise van die buitekant ingeplant kan word nie. En die laaste invloedslag is informasioneel, aangesien die inligting wat uit 'n positief waarneembare verwysingsgroep kom, nie die korrekte vlak van kritiek verloop nie en as a priori as korrek, betroubaar en realiseerbaar beskou word.
Beginsel van verwysing
Van besondere belang vir die studie van persoonlikheid is die studie van nie net sy individuele eienskappe nie, maar ook intergroup tendense en verhoudings wat bydra tot die verloop van die vorming van menslike reaksies en houdings.
Die definisie van verwysing word gebruik in die konstruksie van eksperimentele psigodiagnostiese studies, wat gebaseer is op sekere beginsels. Dit is die beginsel van toereikendheid (nakoming van die navorsingsmetode met die verskynsel wat bestudeer word), parallelisme (registrasie van aanwysers parallel met die proses wat bestudeer word), ekstremiteit (skep van so 'n kritiese situasie wanneer die bestudeerde eienskappe die sterkste is), gradiëntregistrasie (registrasie van parameters in uiteenlopende situasies) verduidelikings van slegs die volgende twee vlakke van veralgemening), psigologiese opportuniteit (nie alle prosesse is van 'n sielkundige aard nie) en die beginsel van verwysings entnosti.
Die verwysingsbeginsel word gebruik om die navorsingsproses te vereenvoudig en te rationaliseer in situasies waar die hele stelsel onder studie op een plek, soos in fokus, vertoon word. In hierdie geval is daar nie 'n groot aantal registrasiedata nodig nie, wat die navorsingsproses versnel en sy akkuraatheid en doeltreffendheid verhoog. Hierdie beginsel geld ook vir ander wetenskaplike areas waar soortgelyke kartering wette van toepassing is.
Wanneer jy die houding van 'n persoon na verskillende groepe mense bestudeer, kan jy sy persoonlike portret maak, 'n motiveringsoriëntering en professionele oriëntasie identifiseer. Die studie van die stelsel van hierdie verhoudings is nie net 'n veelsydige metode van psigodiagnostiek nie, maar ook 'n metode om 'n persoonlikheid, sy leidende oriëntasies en motiewe te vorm en te ontwikkel.
Die verwysingsbeginsel in sake van pedagogiese aktiwiteit is belangrik. Identifisering van kind se verwysingsgroepe, sinvolle idees en mense help om die nodige persoonlikheidseienskappe te vorm. Met behoorlike gebruik van hierdie data en deur gebruik te maak van die verwysingsbeginsel, is dit moontlik om 'n persoon na sekere oordele en optrede te stoot. Watter karakter of rigting sal hulle afhang van sinvolle groepering, aangesien die kind nie veral kritiek sal wees op die inligting wat deur die verwysingsgroep of sy verteenwoordiger verskaf word nie.
Die verwysingsgroep dien as 'n riglyn vir die persoon en die bron van gedragstyle, buitegronasionaliseerde of belangstellende norme en bestellings wat hulle later gebruik om die eienskappe van hulself, die gebeure wat plaasvind, die gedrag van die mense rondom hulle te vergelyk. kan werklik of voorwaardelik wees.
Daar is normatief (wanneer die bron kom as 'n opbou) en vergelykende (wanneer die bron die standaard is vir die beoordeling en vergelyking van jouself en die samelewing) verwysingsgroepe; positief (wie se sienings, beginsels en reëls is 'n voorbeeld en 'n gids waar die individu wil aansluit) en negatief (die teenoorgestelde van die waardes van hierdie groep is die waardes van die individu, wat verwerping veroorsaak). Ken informasie-, waarde-, utilitaristiese en selfidentifiseringsgroepe toe.
Informasionele - 'n Groep waar 'n persoon uitgaande inligting vertrou, sonder om dit veral aan kritiek en verifikasie van betroubaarheids- en betroubaarheidsparameters te onderwerp.
'N Waardegroep is 'n groep wat die waardes en idees waaraan 'n persoon voldoen (werklik of denkbeeldig) bevorder.
Utilitair - 'n groep wat in staat is en beskik oor die nodige vermoëns en gereedskap om te beloon of te straf.
'N self-identifikasie groep is 'n ware groep van behoort wat dwing 'n persoon om die norme en gedragstyle te volg wat deur haar goedgekeur is.
Verwysingsgroepe is verwysingsgroepe, waaraan deelnemers behoort en wat intern geevalueer word as 'n gunstige ontwikkeling van gebeurtenisse. Onder die teenwoordigheid in die verwysingsgroep beteken nie soseer die werklike toestand nie, as die gevoel van die sielkundige nabyheid van sy ideale. Die aantal verwysingsgroepe in 'n persoon is nie beperk tot een groep nie (primêre familie, vriende, kollegas, sekondêre - openbare en godsdienstige organisasies), maar die begeerte om daarin te wees, is nie altyd beskikbaar nie weens lewensomstandighede, sodat hulle ware en denkbeeldige verwysingsgroepe onderskei.
Die funksies van verwysingsgroepe met betrekking tot die regulering van menslike lewensmanifestasies is soos volg: die bron van inligting en ervaring, die standaard van morele en gedrags norme, 'n weerspieëling van die persoonlikheid en sy manifestasies.
Oor-oriëntering van 'n persoon tot die groep wat hy gekies het, kan lei tot geestelike wanorde en uitputting van die liggaam se fisiese kragte. Dit gebeur wanneer daar nie genoeg vermoë, opvoeding, 'n hulpbron, ensovoorts is vir die persoon om die aksies en rolle wat in hierdie groep aangeneem word, uit te voer nie.
Wanneer 'n persoon die verwysingsgroepe kies, kan konflikte ontstaan, wat veroorsaak word deur die teenwoordigheid van teenstrydighede. Die ontstaan ​​van sulke konflikte is te danke aan situasies waarin die norme van 'n werklike groep waar 'n mens saamgestel is en 'n ideale verwysingsgroep nie ooreenstem nie, of wanneer 'n persoon twee referentiegroepe met teenstrydige idees kies.