In die bundel kan woorde en gedigte geïnterpreteer word, maar die betekenis ontglip jou steeds. Saam met Derrida wil ek oopstaan vir elke moontlike verklaring, aan elke perspektief gasvryheid bied en so ruimte skep vir nuwe maniere van lees en verstaan. Geruime tyd hoor en sien ons ’n revolusie uitspeel op die planke van universiteite. #feesmustfall, #openstellenbosch, et al. ’n Hashtag-generasie. Ek besluit toe sy moer(verskoon my taal!) en stuur die artikel onveranderd in vir publikasie. (En dit is juis hier dat ek daaraan dink dat “diskoers” tog die beste woord is. Studente kan gerus ook maar ’n paar nuwe woorde byleer, sou ek dink.) As Barry Luthwaite se redaksionele voorskrifte van die eerste 6 van vanjaar se BRL-weeklikse nuusbriewe alles te doen het, is bestellings vir nuwe skepe 'op-en-up', met Korea en China besonder goed en dinge uit sy oogpunt is baie positief. . Dié aanvangsgedig bepaal in ‘n groot mate die toonaard van die bundel en stel ‘n aantal elemente aan die orde wat meermale in die loop van die bundel gaan voorkom. Die vergelyking van die vroegoggend-lig met “bloed [wat] deur die tuin spoel dat voëls opvlieg nes oorlewendes / na ‘n ramp van onherstelbare verwoesting” suggereer dat die nag skrikwekkend was en slegs met moeite oorleef is. Dit wys vooruit na herhaalde verwysings na nag-ervarings waarin die spreker slaaploos is, wakker lê of in die middel van die nag wakker word. Op sulke tye is die huis ‘n unheimliche omgewing waarin daarin sprake is van “donker diere[ wat] beweeg deur die gang / hul voete in ‘n giftige sloof”, soos in die gedig In die gedig “(balk)“.