40. Dis ok om uit die huis uit te gaan…belowe. | lisa28weekliefie
Ek weet nie of dit vir ‘normale’ mammas ook so is nie, maar vir my was dit regtig moeilik om te besluit wanneer dit ok is om uit te gaan met Lisa. Nie uit… soos in hospitaal toe of uit…soos in om geweeg te word nie, maar uit…soos in allerdaagse, normale uitgaan. Ek en my man het besluit dat ons gaan wag totdat sy 2kg is en dan gaan ons haar aan die realiteite van die ‘regte’ wêreld blootstel. Wie weet hoekom ons op 2kg besluit het, maar ek dink ons moes net een of ander merker hê wat ons idee van ‘norm’ bepaal.
Ons eerste UITstappie was regtig eenvoudig. Ons het met die honde in die berg gaan stap. Dit was ‘n mooi dag en ek het Lisa in ‘n wrap op my bors vasgemaak. En ek het ‘n fleeze top bo-oor haar toe-gezip en het seker gemaak sy is nie koud nie. Sy was so klein dat mens haar amper nie kon sien nie. Dit het net gelyk of ek regtig groot borste het (bonus!). Ons het ‘n plek gekies waar daar min mense sal wees en ons het die honde in die bakkie gelaai. Dit was heerlik en dit het so normaal gevoel. So asof dit net reg is…ons ou klein familietjie. Die honde was mal daaroor en het nooit verder as 5 meter voor ons uitgehardloop nie…en dan net gou kom seker maak ons is ok voordat hulle weer hol. Lisa het die hele tyd geslaap en dit was makliker as wat ek gedink het dit gaan wees.
Stadig maar seker het ek agtergekom dat dit ok is om met ‘n baie klein babatjie in die baie groot wêreld uit te gaan. Ek het in ‘n mate gevoel asof die samelewing wou hê dat ons moes wag totdat sy die grootte van ‘n “normale” baba is. Maar wat is “normaal”? Is dit 2.5kg? of 3.5kg? Is dit ‘normaal’ om dan jou baba vir die eerste 6 maande van haar lewe by die huis te hou?
Ek het geweet dat daar kieme ‘daar buite’ is en dat mense (met kieme) aan haar gaan wil vat. Ek was bewus dat die temperatuur van die huis en die temperatuur van die kar en die temperatuur van die winkel verskil en dat sy moontlik kan siek raak. Ek het verstaan dat as sy siek raak, gaan ons dalk weer in die hospitaal opeindig. Ek het geweet dat mense (familie, vriende sowel as vreemdelinge) my gaan oordeel oor my besluit en ek was self nie seker of ek bereid was om daardie kans te vat nie.
Maar aan die ander kant het ek geweet dat Lisa sterk is. Ek het gesien hoe sy in die hospitaal baklei…baklei teen pype, baklei om asem te haal, baklei teen die incubator, baklei met die verpleegsters elke keer wat hulle haar seermaak, baklei om te lewe. Hoe sy ‘n wil vir die lewe het wat ek nie aan enige iemand kan beskryf nie. Ek het geweet dat God Sy hand oor haar hou en ek het geweet Hy beskerm haar. Ek het ook geweet dat ek haar nie vir altyd in watte kan toedraai nie. Ek het verstaan dat ek haar uiteindelik moet toelaat om haar immuunstelsel op te bou en maar daardie gevreesde kieme in die gesig moet staar. Ek het myself oortuig (en dit was nie so maklik nie) dat dit ok is….en ek bedoel werklik OK is om met haar uit te gaan.
So is ons dus op ons eerste uitstappie MALL toe. Ek en my baie goeie vriendin het in Cavendish ontmoet. Ek het so gesukkel om vir Lisa ‘uitgaan’-klere aan te trek, want so min van haar klere het gepas. Teen al my ANTI-pienk pogings, was haar pienkgoed van die eerste klere wat gepas het. Haar pienk (ja…ja) hospitaal mussie en booties het nog gepas en verder het ek haar die kleinste broekie en hempie in haar kas aangetrek.
Ek het alles haarfyn beplan. Wanneer sy gaan moet drink, wanneer sy moet slaap, hoe lank ek kan bly, wat sy als gaan nodig hê. Ek het nog nooit so lank gevat om ‘n sak te pak nie. En ek dink ek het moontlik 3 of 4 keer seker gemaak of ek alles het wat ek moontlik nodig gaan hê. Ek het gestres oor hoe sy gaan wees. Gaan die mense en die ligte haar oorstimuleer? Gaan sy heeltyd skree? Gaan sy geslaap kry? Gaan ek kan ‘cope’?
Dit was heerlik om te probeer om net ‘n normale mamma te wees wat saam met haar normale vriendin op ‘n normale koffie-date gaan. En als was ok totdat sy in haar karstoeltjie wakker geraak het en ek haar voor mense moes uittel…en skielik was dit SO nie normaal nie. Ek dink nie ons kon twee tree stap sonder om gestop te raak nie. Mense kon nie glo dat sy so klein kan wees nie. Hulle wou weet hoekom? en hoe? en hoe lank? en hoeveel? Die mense wat nie vrymoedigheid gehad het om te vra nie, het gestaar…en saggies vir mekaar gefluister…en met hulle vingers gewys…en hulle nekke afgedraai om vir ons te kyk.
Ek het so hard probeer om dit nie te sien nie. Om net aan te gaan. Om nie moeg te lyk nie. Om te fokus op die feit dat my beste vriendin besig is om my te vertel dat sy swanger is. Om bly te lyk. Om te glimlag asof als ok is. Om opgewonde te lyk (en nie my eie vrese oor swanger wees aan haar oor te dra nie). Om te maak asof ek nie bang is dat Lisa enige oomblik gaan breek nie. Om te maak asof ek ‘n ‘cool’ ma is wat heeltemal ontspanne is om met ‘n 2kg baba in Woolies se restaurant te sit. Om te doen wat ek op skool op die verhoog so goed gedoen het…om te ACT.
Ek onthou hoe ek heeltyd gedink het: “Fake it till you make it” en ek het presies dit gedoen. Alhoewel ek in my hart wou weghardloop en my dogtertjie in ‘n spesiale bubble wrap boksie wou sit en haar net veilig hou. Maar ek het dit ook gemaak. Ek het dit oorleef (net net, maar ja) en Lisa het dit oorleef. Sy het nie gebreek nie en sy het nie siek geraak nie. Sy het dit werklik eintlik geniet. Sy het daarvan gehou om uit te gaan en het beter geslaap en minder gehuil as by die huis. En met die tyd het ek geleer om my eie instinkte te vertrou en te doen wat ek voel reg is. En wat die res van die samelewing betref? Wel…wie gee om?
« 39. Gebede word beantwoord
41. Die “perfekte” kraamverlof »
2 thoughts on “40. Dis ok om uit die huis uit te gaan…belowe.”
Augustus 6, 2015 at 12:50 nm
Charme ek lees elke dag jou en jou man se rys met klein Lisa. Ek is een besonderse mamma. Hou aan met skryf dit voel of ek die pad saam met julle gestap het.
Augustus 6, 2015 at 12:51 nm
jammer reis lol