Oorspronklike prent deur Richard Reid (gekleur deur InnerSelf)
Voordat ek my beroerte gehad het, was die enigste soort boeke wat ek gelees het handboeke. Nou lees ek allerhande boeke: raaisels, biografieë, geskiedenis, fiksie en selfverbetering. Ek besef die beroerte het 'n direkte invloed op my kommunikasie (spraak, skryf en algemene begrip) gehad, maar dit het teruggekom. . . nie alles nie, maar ek is ver van waar ek in die eerste jare na die beroerte was.
Ek kan 'n keer onthou, nie te lank na my beroerte nie, en ek het saam met Kelly op my bed gesit. Ek het gelees oor neurobiese oefeninge uit die boek Hou u brein lewendig deur Lawrence Katz. Dit het soveel bladsye gehad wat ek nie kon verstaan ​​nie. Ek het nie die woorde geken nie. Ek het nie geweet wat hulle bedoel nie. Ek weet dit nou, maar daardie oomblik leef nog by my. Ek is nie 'n geek in die woordeboek nie, maar ek is altyd besig om woorde en idiome na te gaan; ek moet altyd my woordeskat herbou en uitbrei en my vlotheid verbeter.
Vier of vyf maande later het ek probeer om die boek 'n tweede keer te lees. Ek kon 40 tot 50 persent verstaan, maar ek moes baie stadig gaan. Na twee jaar het ek daarna teruggekeer, en ek het baie meer verstaan.
Die belangrikste strategie: bly positief
Toe ek die eerste strategieverslag vir The Rehabilitation Institute of Chicago (RIC) saamgestel het, moes ek 'n paar aanbiedings doen met 'n klein groepie mense. Hulle het tot die einde gewag en dan vrae gevra. Die eerste vraag was: 'Van al die rehabilitasie-aktiwiteite wat u gedoen het, het Ted, insluitend spraakterapeute, fisiese afrigters, dokters, neuroloë, alternatiewe medisyne, sielkundiges, akupunkture, ensovoorts, watter een die beste vir u was om terug te keer samelewing? "
Ek kon nie antwoord nie. Daar was nie een ding nie, geen enkele primêre fokus nie. Ek het vir hulle gesê: 'Dit is soos osmose — dit gebeur net geleidelik. U kan dit voel. U sal weet wanneer u vermoëns terugkom. Ek het voor my beroerte vermoëns ontdek wat ek nie geweet het nie. Ek het soveel dinge gedoen. Mense het my op verskillende tye aangesê om dit net te doen of daarop te fokus. Maar ek moes die rasionaal ken voordat ek op 'n spesifieke taak sou fokus. Toe die verduideliking nie verskaf is nie, kies ek 'n ander manier. Ek het strategieë en opsies altyd gehad, en het dit nog steeds. Ek het soveel dinge gehad wat ek kon doen, en ek het soveel van hulle gedoen as wat ek kon. Daar was altyd 'n doel en 'n gewenste resultaat vir elkeen. Ek het altyd aangehou om aan te sluit. Dus, miskien was die volharding en veerkragtigheid die beste.
En nie te vergeet nie, ek het 'n ongelooflike gesin en ondersteuningstelsel agter my gehad. Kelly was altyd daar en het my ondersteun. My familie en vriende het my gebel en gaan kyk hoe my vordering vorder. Hulle het nooit opgehou met my herstel nie, en hulle het my ook nooit behandel asof ek verlore gegaan het nie, en daarom nooit fout verloor.
Ek kan u nie die belangrikste komponent vertel nie, maar niks daarvan sou sonder positiewe gesindheid gewerk het nie. U moet positief bly.
Bepaling. Motivering. Volharding. Deursettingsvermoë. Volharding. Om meedoënloos te wees. Moenie jouself afkry as dinge nie op jou pad gaan nie. Probeer om aan te hou om jou benadering te herwin; vind u 'n manier om 'n probleem op te los en die frustrasies en verwerpings wat u gehad het, verbysteek. Besef dat dit waardevolle geleenthede bied om vir die volgende keer te leer.
Van Ted se broer, Tom
Voor die beroerte was Ted almal sake. Baie ernstig. Sedert hy herstel het, het hy so 'n sin vir humor. Hy het nou byna 180 grade gekom. Hy is soveel snaakser, en al sy humor - sy droë humor - het uitgekom. Dit het nooit voor die beroerte uitgekom nie. Hy is nou 'n ander persoon. Ek weet nie dat dit soveel ten goede is nie, maar dit lyk asof 'n groot las van sy rug af opgehef is. Hy het nou 'n regte persoon geword. Hy is nie 'n robot wat gedoem is om elke dag meedoënloos te werk nie. Hy is net snaaks. Hy is snaaks om mee te wees. En ons is net so naby soos voor die beroerte - waarskynlik nader.
Ek is nie skaam om dit te sê nie: die meerderheid jonger broers sal na hul ouer broer kyk, of hoe? Ted sal altyd na my opkyk. Maar nou, al is ek elf jaar ouer as hy, kyk ek op na hom. Hy het net hierdie mag. As ons uitgaan, neem hy al die besluite, en ek het geen probleme daarmee nie. Ek sal hom om elfuur op 'n Vrydagaand om 11 uur in Las Vegas ontmoet; dit is regtig twee uur om my tyd, en hy sal sê: "Kom, laat ons gaan eet." Ek is so moeg om heeldag te reis, maar ek dink niks daarvan om saam met hom te gaan eet nie, want hy het my gevra om hom te ontmoet.
Ek sal enigiets in die wêreld vir hom doen. Ek sou regtig. Ek is die oudste van vyf seuns en 'n meisie, en ons verhoudinge is goed tussen almal. Maar tussen my en Teddy is dit net iets. . . spesiaal.
Hy het my ook nie betaal om dit te sê nie.
Die begin van 'n nuwe hoofstuk van my lewe
In Julie 2012, twee en 'n half jaar nadat ek na Kalifornië verhuis het, het ek 'n kort PowerPoint-aanbieding by die Chapman-universiteit in Orange, Kalifornië gedoen. Ek het 'n bondige opsomming van wat met my in Chicago gebeur het, groot pouses vir my om te dink, en hoe ek my eie rehabilitasie versterk het, sodat ek altyd gemaklik gevoel het en in beheer van my herstel was. Dit was 'n groot oomblik vir my, maar dit is nie die einde van my verhaal nie. Dit is slegs die begin van 'n nuwe hoofstuk in my lewe.
Oor die paar jaar na my beroerte het ek soms gewonder wat sou gebeur het as ek nie 'n beroerte gehad het nie. Sou ek nog steeds in die finansiële bedryf werk? Ek het dit baie geniet, maar ek het ontelbare ure deurgebring in my loopbaan, ten koste van 'n aangename pret en dieper verhoudings met my familie, my vriende, my vrou. Ek kon voortgaan om my finansiële en mensevaardighede te verbeter, my doelwit te bereik om finansiële hoof van een van die voorste verskansingsfondse in die wêreld te wees, 'n groep mense bestuur, bygedra tot die grootste wêreldinstellings en saam met die wêreldbekende finansiële gewerk kenners.
Maar nou help ek mense wat meer ondersteuning nodig het. Ek voel so bevredigend om terug te gee aan die samelewing. Dit gee my plesier om te weet dat ek mense kan motiveer en hoop gee, selfs as hulle 'n lewensveranderende gesondheidskrisis beleef het.
Ek leer myself altyd en leer my oor die mediese aspekte van beroertes en afasie. Ek geniet dit om my familie en vriende meer te sien as wat ek ooit tevore gedoen het. Ek probeer verskillende dinge wat ek nooit die kans sou gehad het om te doen nie. Ek het geleer om gholf te speel en te geniet, het by boekklubs aangesluit, my in die wêreld van kuns gedompel, 'n paar goeie vriende gemaak en ek ontmoet steeds nuwe gesigte.
Ek is meer bewus van dinge rondom my. Ek ken myself en my identiteit beter as voorheen. Tydens my herstel het ek daarop gefokus om te hoor wat ander te sê het, veral as my praatjies slaap. Ek het 'n uitstekende luisteraar geword, veral as ek angs en spanning ervaar, as my toespraak nie so vlot is nie.
Die skep van 'n nuwe, beter bloudruk vir u lewe
Ja — ek het meer pret as voor my beroerte. En dit doen 'n wêreld van goed vir my. Ek het 'n nuwe, beter bloudruk vir my lewe geskep. Ek is geseënd om die kans te kry om weer te begin.
In 'n sekere sin word my verhaal nog geskryf. Ek praat op meer plekke om die woord te versprei oor my ervarings, die krag van vasberadenheid en die moontlikheid om die patrone in ons lewens te verander. Ek het 'n totaal ander perspektief op die lewe, 'n heeltemal ander manier om deur my dae, weke, maande en jare te gaan. Ek is verloof lewe, in plaas van in die werk.
Die lewe is nie 'n sprint nie, maar 'n reis wat bedoel is om ten volle te geniet. Die probleem om deur die moeilikste tye in die lewe te kom, is om te onthou dat daar baie padversperrings op die pad is, maar as u daardie hindernisse oorwin, wag daar anderkant groter geluk.
© 2018 deur Ted W. Baxter. Alle regte voorbehou.
Uitgewer: Greenleaf Boekgroep Pers.
Onverbiddelik: Hoe 'n groot beroerte my lewe ten goede verander het
deur Ted W. Baxter
In 2005 was Ted W. Baxter aan die spits van sy spel. Hy was 'n suksesvolle sakeman wat wêreldwyd vertrap het met 'n CV wat die beste van die beste sou beïndruk. In 'n fisieke toestand was Ted byna elke dag van die week. En dan, op April 21, 2005, het alles tot 'n einde gekom. Hy het 'n massiewe iskemiese beroerte gehad. Dokters het gevrees dat hy dit nie sou regkry nie, of as hy dit regkry, sou hy vir die res van sy lewe in 'n vegetatiewe toestand in 'n hospitaalbed wees. Maar wonderbaarlik is dit nie wat gebeur het nie. . . Relentless is 'n wonderlike hulpbron vir beroerteoorlewendes, versorgers en hul geliefdes, maar dit is ook 'n inspirerende en motiverende leesstof vir almal wat in hul eie lewe sukkel. (Ook beskikbaar as 'n Kindle-uitgawe en 'n Audioboek.)
Nadat hy 22 jaar in die finansiële sektor deurgebring het, word Ted Baxter afgetree as 'n wêreldwye finansiële hoof van 'n groot verskansingsbeleggingsfirma in Chicago. Voorheen was Ted 'n besturende direkteur van 'n wêreldwye beleggingsbank en was hy 'n vennoot van Price Waterhouse en 'n konsultant wat op banke en sekuriteite, risikobestuur, finansiële produkte en strategiese beplanning gekonsentreer het. Internasionaal het hy 8 jaar in Tokio en Hong Kong gewerk en gewoon. Ted is nou vrywilligers by 2-hospitale in Orange County, lei groepe in 'n beroerteverwante program vir kommunikasieherstel, en is lid van die raad van direkteure van die American Heart and Stroke Association.
Video / onderhoud met Ted Baxter
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Siektes en voorwaardes > Die lewe is nie 'n naelloop nie, maar 'n reis om ten volle te geniet