Clifton C. Carter - Interessant - 2022
Clifton Crawford Carter is gebore in Bryan, Texas, in 1918. Hy het eers in 1937 by die politiek betrokke geraak toe hy 'n vrywilliger was in die Lyndon B. Johnson -verkiesingsveldtog. Volgens die historikus, Alfred Steinberg (Sam Johnson se seuntjie), Is Carter gebruik om politieke teenstanders soos Ralph Yarborough te smeer.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het Carter by die 36ste Infanteriedivisie aangesluit en onder kaptein Edward Clark gedien. Terwyl hy in Frankryk was, het hy die Croix de Guerre, die Bronze Star en die Legioen van Verdienste gewen. Hy het ook 'n brief van lof van generaal Dwight Eisenhower ontvang.
Na die oorlog het Carter 'n 7-up botteleringsaanleg bestuur. Hy was egter steeds naby aan Lyndon B. Johnson en het sy veldtog in 1948 gevoer om 'n setel in die senaat te wen. Sy belangrikste teenstander in die Demokratiese voorverkiesing (Texas was feitlik 'n eenpartystaat en die belangrikste verkiesings was diegene wat besluit het wie die kandidaat van die Demokratiese Party sou wees) was Coke Stevenson. Johnson is deur Stevenson gekritiseer omdat hy die Taft-Hartley-wet ondersteun het. Die Amerikaanse Federasie van Arbeid was ook kwaad vir Johnson omdat hy hierdie wetgewing ondersteun het en tydens sy byeenkoms in Junie het die AFL 'n 54 -jarige tradisie van neutraliteit verbreek en Stevenson onderskryf.
Lyndon B. Johnson het Tommy Corcoran gevra om agter die skerms te werk om vakbondleiers te oortuig dat hy meer arbeidskrag as Stevenson is. Dit het hy gedoen en op 11 Augustus 1948 het Corcoran aan Harold Ickes gesê dat hy 'n ontsettende tyd gehad het om arbeid in die Johnson -veldtog reg te stel, maar hy het geglo dat hy die probleem opgelos het.
Op 2 September het nie -amptelike uitslae Stevenson met 362 stemme gewen. Teen die tyd dat die uitslae amptelik geword het, is Johnson egter met 17 stemme as die wenner aangewys. Stevenson het dadelik beweer dat hy 'n slagoffer van verkiesingsbedrog was. Op 24 September het regter T. Whitfield Davidson die uitslag van die verkiesing ongeldig verklaar en 'n verhoordatum bepaal.
'N Vergadering is gehou deur Tommy Corcoran, Francis Biddle, Abe Fortas, Joe Rauh, Jim Rowe en Ben Cohen. Daar is besluit om die saak direk na die hooggeregshof te neem. 'N Mosie is opgestel en aan justisie Hugo Black gestuur. Op 28 September het Justice Black 'n bevel uitgereik waarin Johnson se naam weer op die stembrief geplaas is. Later word deur Rauh beweer dat Black die besluit geneem het na 'n ontmoeting met Corcoran.
Op 2 November 1948 verslaan Johnson maklik Jack Porter, sy kandidaat in die Republikeinse Party. Coke Stevenson het nou 'n beroep op die subkomitee oor verkiesings en voorregte van die Senaat se reëls en administrasiekomitee gedoen. Corcoran het 'n goeie verhouding met Senator Styles Bridges van New Hampshire geniet. Hy kon agter die skerms werk om seker te maak dat die uitspraak nie teen Johnson is nie. Corcoran het later aan Johnson gesê dat hy Bridges moet terugbetaal vir wat hy vir hom gedoen het rakende die verkiesing.
Carter is beloon deur in 1949 as die Amerikaanse Marshall vir die Suidelike Distrik aangestel te word. Hy is in Julie 1949 deur die Senaat bevestig en het vyf jaar gedien tot 1954. Hy het geen wetstoepassingservaring gehad voor sy aanstelling nie.
In Januarie 1957 word Carter hoof van Johnson se staatswye politieke organisasie. Volgens Ralph Yarborough was Carter Johnson se bagman: "Hy (Carter) was 'n baie skerp operateur, Lyndon kon hom vertrou om die geld op te tel en sy mond te hou."
Carter het 'n belangrike rol gespeel om geld by Washington se lobbyiste in te samel vir Johnson se verkiesingsveldtogte. Hy het ook lede van die Suite 8F Group behandel, soos George Brown en Herman Brown (Brown & Root), Jesse H. Jones (Reconstruction Finance Corporation), Gus Wortham (American General Insurance Company) en James Abercrombie (Cameron Iron Works).
In sy boek Lyndon B. Johnson: Master of the Senate beweer die historikus, Robert A. Caro dat kontant deur Carter, Bobby Baker, Edward A. Clark of Walter Jenkins in Texas ingesamel is en dan na Johnson in Washington gebring is. Caro haal Clark aan dat Johnson altyd bydraes buite die kantoor wou hê.
In 1960 is Henry Marshall deur die Agricultural Adjustment Administration gevra om die aktiwiteite van Billie Sol Estes te ondersoek. Marshall het ontdek dat Estes oor 'n tydperk van twee jaar 3200 hektaar katoenpersele by 116 verskillende boere gekoop het. Marshall skryf op 31 Augustus 1960 aan sy meerderes in Washington dat: "Die regulasies moet versterk word om ons afkeuring van elke saak (van toewysingsoordragte) te ondersteun".
Toe hy die nuus hoor, stuur Billie Sol Estes sy prokureur, John P. Dennison, om Marshall in Robertson County te ontmoet. Tydens die vergadering op 17 Januarie 1961 het Marshall aan Dennison gesê dat Estes duidelik betrokke was by 'n 'plan of 'n apparaat om lotte te koop, en dat dit nie goedgekeur sal word nie, en vervolging sal volg as hierdie operasie ooit gebruik word.'
Marshall was ontsteld dat as gevolg van die stuur van 'n verslag van sy vergadering na Washington 'n nuwe pos by die hoofkwartier aangebied is. Hy het aangeneem dat Billie Sol Estes vriende op hoë plekke het en dat hy hom uit die veldkantoor in Robertson County wil verwyder. Marshall het geweier wat hy as omkoopgeld beskou het.
Volgens Billie Sol Estes het hy 'n ontmoeting gehad met Carter en Lyndon B. Johnson oor Henry Marshall. Johnson het voorgestel dat Marshall uit Texas bevorder word. Estes stem in en antwoord: "Laat ons hom oorplaas, laat ons hom hiervandaan kry. Kry hom 'n beter werk, maak hom 'n assistent -sekretaris van landbou." Marshall verwerp egter die idee om bevorder te word om hom stil te hou.
Estes, Johnson en Carter het op 17 Januarie 1961 nog 'n vergadering gehou om te bespreek wat om te doen met Henry Marshall. By die vergadering was ook Mac Wallace. Nadat daarop gewys is dat Marshall die bevordering na Washington geweier het, het Johnson gesê: "Dit lyk asof ons net van hom ontslae moet raak." Wallace, wat Estes as 'n huurmoordenaar beskryf het, het die opdrag gekry.
Op 3 Junie 1961 word Marshall dood aangetref op sy plaas langs sy Chevy Fleetside -bakkie. Sy geweer lê langs hom. Hy is vyf keer met sy eie geweer geskiet. Kort nadat County Sheriff Howard Stegall aangekom het, het hy besluit dat Marshall selfmoord gepleeg het. Daar is geen foto's van die misdaadtoneel geneem nie, geen bloedmonsters is geneem van die vlekke op die vragmotor nie (die vragmotor was die volgende dag gewas en was), en daar is nie op die geweer of bakkie nagegaan of daar vingerafdrukke is nie.
Billie Sol Estes het later aan die groot jurie gesê dat hy Carter en Mac Wallace by sy huis in Pecos ontmoet het nadat Henry Marshall vermoor is. Wallace beskryf hoe hy vir Marshall op sy plaas gewag het. Hy was van plan om hom dood te maak en te laat lyk asof Marshall selfmoord gepleeg het deur koolstofmonoksiedvergiftiging. Marshall het egter teruggeveg en hy moes hom met sy eie geweer skiet. Hy het Carter aangehaal dat Wallace 'sekerlik 'n fout gemaak het'. Johnson was nou gedwing om sy invloed te gebruik om die owerhede in Texas te kry om die moord te verbloem.
Marshall se vrou (Sybil Marshall) en broer (Robert Marshall) het geweier om te glo dat hy selfmoord gepleeg het en het 'n beloning van $ 2 000 uitgereik vir inligting wat tot moord skuldig bevind is. Die begrafnisondernemer, Manley Jones, het ook berig: "Vir my het dit na moord gelyk. Ek glo net nie 'n man kan homself so skiet nie." Die seun van die begrafnisondernemer, Raymond Jones, het later in 1986 aan die joernalis, Bill Adler, gesê: "Pappa het gesê dat hy aan regter Farmer gesê het dat Marshall homself nie kon doodmaak nie. Pappa het al selfmoorde gesien. JP's is afhanklik van ons en ons oordeel oor sulke dinge. ons sien baie meer sterftes as wat hulle doen. Maar in hierdie geval, het pappa gesê, het regter Farmer vir hom gesê dat hy selfmoord op die sterfkennis gaan plaas omdat die balju hom aangesê het. " As gevolg hiervan het Lee Farmer 'n selfmoorduitspraak gelewer: "dood deur skiet, self toegedien."
Sybil Marshall het 'n prokureur, W. S. Barron, aangestel om die owerhede van Robertson County te oorreed om die uitspraak oor Marshall se doodsoorzaak te verander. Een man wat wel geglo het dat Marshall vermoor is, was Texas Ranger Clint Peoples. Hy het aan kolonel Homer Garrison, direkteur van die Texas Department of Public Safety, gerapporteer dat dit "heeltemal onmoontlik sou gewees het vir Marshall om sy eie lewe te neem."
Peoples het ook 'n onderhoud gevoer met Nolan Griffin, 'n gasstasiepersoon in Robertson County. Griffin beweer dat hy op die dag van Marshall se dood deur 'n vreemdeling gevra is vir aanwysings na Marshall se plaas. 'N Texas Ranger -kunstenaar, Thadd Johnson, het 'n gesigskets geteken op grond van 'n beskrywing van Griffin. Mense het uiteindelik tot die gevolgtrekking gekom dat hierdie man Mac Wallace was, die veroordeelde moordenaar van John Kinser.
In die lente van 1962 is Billie Sol Estes deur die Federale Buro vir Ondersoek gearresteer op aanklagte van bedrog en sameswering. Kort daarna is deur die minister van landbou, Orville L. Freeman, bekend gemaak dat Henry Marshall 'n sleutelfiguur was in die ondersoek na die onwettige aktiwiteite van Billie Sol Estes. As gevolg hiervan het die groot jurie van Robertson County beveel dat die lyk van Marshall opgegrawe moet word en 'n lykskouing uitgevoer moet word. Na agt uur se ondersoek bevestig dr. Joseph A. Jachimczyk dat Marshall nie selfmoord gepleeg het nie. Jachimczyk het ook 'n 15 persent koolstofmonoksiedkonsentrasie in Marshall se liggaam ontdek. Jachimczyk het bereken dat dit ten tyde van sy dood tot 30 persent kon wees.
Op 4 April 1962 word George Krutilek, hoofrekenmeester van Estes, dood aangetref. Ondanks 'n ernstige kneusplek op Krutilek se kop, besluit die lykskouer dat hy ook selfmoord gepleeg het. Die volgende dag is Estes en drie sakevennote deur 'n federale jurie aangekla op 57 aanklagte van bedrog. Twee van hierdie mans, Harold Orr en Coleman Wade, is later in verdagte omstandighede dood. Daar is destyds gesê dat hulle selfmoord gepleeg het, maar later sou Estes beweer dat beide mans deur Mac Wallace vermoor is om die politieke loopbaan van Lyndon B. Johnson te beskerm.
Die permanente subkomitee van die senaat vir ondersoeke het ook na die saak van Billie Sol Estes begin kyk. Leonard C. Williams, 'n voormalige assistent van Henry Marshall, getuig oor die bewyse wat die departement teen Estes bekom het. Orville L. Freeman het ook erken dat Marshall 'n man was "wat hierdie wêreld onder bevraagtekende omstandighede verlaat het." Op 27 Julie het een getuie getuig dat Lyndon B. Johnson 'n afslag kry van die federale landbousubsidies wat Estes gekry het.
Uiteindelik is ontdek dat drie amptenare van die Agricultural Adjustment Administration in Washington omkoopgeld van Billie Sol Estes ontvang het. Red Jacobs, Jim Ralph en Bill Morris is uiteindelik uit hul werk verwyder. Verdere onthullings dui egter daarop dat die minister van landbou moontlik by die bedrogspul betrokke is. In September 1961 is Billie Sol Estes 'n boete van $ 42 000 opgelê weens onwettige toewysing van katoen. Twee maande later het Freeman Estes in die National Cotton Advisory Board aangestel.
Dit is ook aan die lig gebring dat Billie Sol Estes op 1 Augustus 1961 aan Wilson C. Tucker, adjunk -direkteur van die departement van landbou se katoen, gesê het dat hy dreig om die Kennedy -administrasie in die verleentheid te stel as die ondersoek nie gestaak word nie. Tucker het getuig: "Estes verklaar dat hierdie saamgevoegde katoenaandeel die dood van een persoon veroorsaak het en vra my toe of ek Henry Marshall ken". Soos Tucker uitgewys het, was dit ses maande voordat vrae oor Marshall se dood in die openbaar geopper is.
Die toesmeer het egter voortgegaan. Tommy G. McWilliams, die FBI -agent in beheer van die Henry Marshall -ondersoek, het tot die gevolgtrekking gekom dat Marshall inderdaad selfmoord gepleeg het. Hy het geskryf: "My teorie was dat hy homself geskiet het en toe besef het dat hy nie dood is nie." Hy beweer toe dat hy homself probeer doodmaak het deur koolstofmonoksied uit die uitlaatpyp van sy vragmotor in te asem. McWilliams beweer dat Marshall sy hemp gebruik het om 'n kappie oor die uitlaatpyp te maak. Selfs J. Edgar Hoover was nie beïndruk met hierdie teorie nie. Hy skryf op 21 Mei 1962: "Ek kan net nie verstaan ​​hoe 'n mens vyf skote op homself kan afvuur nie."
Joseph A. Jachimczyk het ook nie saamgestem met die FBI -verslag nie. Hy het geglo dat die kneusplek op Marshall se voorkop veroorsaak is deur 'n "ernstige kopskoot". Jachimczyk verwerp ook die idee dat Marshall sy hemp as 'n kappie gebruik het. Hy het daarop gewys dat "as dit gedoen is, roet noodwendig op die hemp gevind moes word; dit is nie gevind nie."
Die groot jurie van Robertson County het voortgegaan om die dood van Henry Marshall te ondersoek. Sommige waarnemers is egter ontsteld oor die nuus dat die groot jurielid, Pryse Metcalfe, die verrigtinge oorheers. Metcalfe was die skoonseun van die graafskap Howard Stegall.
Op 1 Junie 1962 het die Dallas Morning News berig dat president John F. Kennedy 'persoonlike belangstelling in die geheimsinnige dood van Henry Marshall gehad het'. As gevolg hiervan, het die verhaal gesê, het Robert Kennedy "die FBI beveel om sy ondersoek na die saak te verskerp."
In Junie 1962 verskyn Billie Sol Estes voor die groot jurie. Hy was vergesel van John Cofer, 'n prokureur wat Lyndon B. Johnson verteenwoordig het toe hy beskuldig is van stembriewe toe hy in 1948 tot die Senaat verkies is en Mac Wallace toe hy aangekla is van die moord op John Kinser. Billie Sol Estes het byna twee uur voor die groot jurie deurgebring, maar hy het die Texas -weergawe van die vyfde wysiging aangewend en geweier om die meeste vrae te beantwoord op grond daarvan dat hy homself kan inkrimineer.
Tommy G. McWilliams van die FBI verskyn ook voor die groot jurie en voer die teorie aan dat Henry Wallace selfmoord gepleeg het. Dr Jachimczyk het ook getuig dat "as dit eintlik 'n selfmoord is, dit die ongewoonste is wat ek tydens die ondersoek van ongeveer 15 000 oorlede persone gesien het."
McWilliams het wel toegegee dat dit 'moeilik was om jouself dood te maak met 'n bout-aksie 22'. Hierdie siening is gedeel deur John McClellan, lid van die Senaat se permanente subkomitee vir ondersoeke. Hy het vir foto's geplaas met 'n .22 -geweer wat soortgelyk is aan die van Marshall. McClellan het daarop gewys: "Dit verg nie veel afleidings om tot die onherroeplike gevolgtrekking te kom dat niemand selfmoord gepleeg het deur die geweer in die ongemaklike posisie te plaas en dit dan vier keer meer te hak nie."
Ondanks die getuienis van Jachimczyk, het die groot jurie met McWilliams saamgestem. Dit het beslis dat die jurie, na oorweging van al die bekende bewyse, dit as "onoortuigend is om 'n besliste besluit op die oomblik te staaf of om enige besluit wat tot dusver geneem is, te herroep." Later is bekend gemaak dat sommige jurielede meen dat Marshall vermoor is. Ralph McKinney blameer Pryse Metcalfe vir hierdie besluit. 'Pryse was so sterk om die selfmoorduitspraak te ondersteun as enigiemand wat ek ooit in my lewe gesien het, en ek dink dat hy elke moontlike invloed op die lede van die groot jurie gebruik het om seker te maak dat dit met 'n selfmoorduitspraak gekom het. "
Billie Sol Estes -verhoor begin in Oktober 1962. John Cofer, wat ook Lyndon Johnson se prokureur was, het geweier om Estes op die getuiebank te plaas. Estes is skuldig bevind aan bedrog en tot agt jaar gevangenisstraf gevonnis. Federale verrigtinge teen Estes het in Maart 1963 begin. Hy is uiteindelik aangekla van bedrog oor verbande van meer as $ 24 miljoen. Estes is skuldig bevind en tot vyftien jaar gevangenisstraf gevonnis.
In 1964 publiseer J. Evetts Haley 'N Texaan kyk na Lyndon. In die boek het Haley gepoog om Johnson se korrupte politieke aktiwiteite bloot te lê. Dit bevat 'n gedetailleerde kyk na die verhouding tussen Estes en Johnson. Haley het daarop gewys dat drie mans wat in die hof bewys kon lewer teen Estes, George Krutilek, Harold Orr en Howard Pratt, almal dood is aan koolstofmonoksiedvergiftiging deur motorenjins.
Die saak is deur die joernalis Joachim Joesten opgeneem. In sy boeke, Die donker kant van Lyndon Baines Johnson (1968) en Hoe Kennedy vermoor is: Die volledige afskuwelike verhaal (1968), voer Joesten aan dat Lyndon B. Johnson betrokke was by die sluipmoord op John F. Kennedy en was 'n direkte gevolg van die skandale waarin Billie Sol Estes en Bobby Baker betrokke was.
Na die moord op John F. Kennedy, word Carter Johnson se hoofinsameling. Hy was amptelik uitvoerende direkteur van die Demokratiese Nasionale Komitee. Johnson verkoop $ 1.000 lidmaatskap aan die Johnson Club met die toonhoogte: "Lede is verseker van 'n direkte verhouding met president Johnson".
In 1966 word Carter gedwing om as uitvoerende direkteur van die Demokratiese Nasionale Komitee te bedank nadat vrae oor sy geldinsamelingstegnieke ontstaan ​​het.
Clifton Carter is op 22 September 1971 oorlede.
Die motor waarin ek gery het, is deur 'n polisieman in Dallas bestuur. Ek het in die middel van die voorste sitplek gesit en radio -toerusting op my skoot gehou. Die spesiale agent Jerry D. Kivett het aan my regterkant gesit en die spesiale agent Len Johns en iemand anders was op die agtersitplek. Dit was 'n ongemerkte Dallas -polisiemotor.
Niks ongewoons het op die motorroete van Love Field na die sentrum van Dallas plaasgevind nie. Die skare was baie groot en baie vriendelik, behalwe twee of drie tekens wat neerhalende opmerkings oor president Kennedy bevat het. Ek sou skat dat die skare twee keer so groot was as in September 1960 toe Kennedy 'n veldtog in Dallas gevoer het. Die motorfiets het soms stadiger geraak, maar ek glo nie dat dit gestop het nie.
Die motorfiets ry weswaarts in Main Street, draai regs na Houston en draai dan links na Elm, en beweeg stadig teen ongeveer 5 tot 10 myl per uur. Omstreeks 12:30 het ons motor net links van Houston af in Elmstraat afgedraai en was langs die Texas School Book Depository -gebou toe ek 'n geluid hoor wat soos 'n vuurwerk klink. Spesiale agent Youngblood, wat aan die regterkant van die voorste sitplek van die motor van vise -president Johnson sit, draai onmiddellik om en stoot vise -president Johnson neer en spring in dieselfde beweging oor die sitplek en bedek die vise -president met sy liggaam. Op daardie oomblik buk mevrou Johnson en senator Yarborough, wat saam met die vise -president op die agtersitplek gery het. Die optrede van spesiale agent Youngblood kom onmiddellik na die eerste skoot en voor die daaropvolgende skote.
Ek onthou duidelik drie skote. Daar was 'n interval van ongeveer 5 tot 6 sekondes van die eerste tot die laaste skoot, en die drie skote was eweredig oor mekaar. Die motorwa het vinnig versnel en met 'n hoë snelheid van 75 tot 80 myl per uur na die Parkland Memorial -hospitaal gery. Die motor van die president, die opvolgmotor van die president, die motor van die visepresident en die opvolgmotor van die visepresident het by die noodingang in Parkland ingetrek. Betogers uit die hospitaal met twee draagbaars het president Kennedy en goewerneur Connally na die hospitaal geneem. Op 'n stadium het ek kortliks gehelp om goewerneur Connally uit die motor op die draagbaar te verwyder. Nadat president Kennedy en goewerneur Connally in die hospitaal opgeneem is, het vise -president Johnson, mev.Johnson, ek en spesiale agent Youngblood het die noodgebied binnegekom en is na 'n klein kamer geneem waar ons gewag het. Ek het 'n paar keer uitgegaan om koffie te bekom. Die kongreslede Henry Gonzalez, Jack Brooks, Homer Thornberry en Albert Thomas het my na die kamer gebring waar vise -president Johnson gewag het. Omstreeks 1 uur verlaat mev. Johnson die kamer en verklaar dat sy saam met mev. Kennedy en mev. Connally wil kuier.
Om 13:12. Spesiale agent Emery Roberts het die nuus gebring dat president Kennedy dood is. Op die oomblik was die enigste mense wat teenwoordig was, vise -president Johnson, kongreslid Thornberry, spesiale agent Len Johns en ek. Spesiale agent Roberts het vise -president Johnson aangeraai om onmiddellik na die Withuis terug te keer vanweë die kommer van die geheime diens dat daar moontlik 'n 'n wydverspreide komplot om visepresident Johnson sowel as president Kennedy te vermoor.
Ondervoorsitter Johnson vra toe dat Kenny (O'Donnell) en Larry (O'Brien) geraadpleeg moet word om vas te stel wat hul mening is oor die onmiddellike terugkeer na Washington. Kenny en Larry het afgekom en vir vise -president Johnson gesê dat hulle saamstem dat hy onmiddellik na Washington moet terugkeer. Ondervoorsitter Johnson het my toe gevra om 'n paar van sy personeellede te probeer waarsku om na die lughawe te gaan vir die terugreis na Washington. Ek het daarna die personeellede gaan soek, en ek is later deur 'n jong polisieman in Dallas na Love Field gery. Teen die tyd dat ek teruggekeer het na die presidensiële vliegtuig (AF-1), was vise-president en mev. Johnson reeds aan boord van die vliegtuig en was daar reeds reëlings getref om vise-president Johnson as president te beëdig. Ek het geen persoonlike kennis van die gesprek van vise-president Johnson met prokureur-generaal Kennedy oor die raadsaamheid van 'n vinnige aflegging of van die reëlings om regter Sara Hughes aan die seremonie te laat deelneem nie. Ek was teenwoordig by die aflegging en kort daarna het die president se vliegtuig na die Washington-gebied gestyg.
Die oorspronklike gesprekke oor president Kennedy se reis na Texas het op 5 Junie 1963 in die Cortez Hotel in El Paso, Texas, plaasgevind. President Kennedy het vroeër die dag by die Air Force Academy gepraat en vise -president Johnson het in Annapolis gepraat. Die president en vise -president het met goewerneur Connally in die Cortez Hotel vergader om 'n aantal sake te bespreek, waaronder 'n reis deur die president na Texas. Ek en Fred Korth was teenwoordig toe die drie manne bymekaarkom, maar ek en Fred Korth is weg tydens hul bespreking van die voorgestelde reis van die president. Die eerste voorlopige datum was dat die reis saamval met visepresident Johnson se verjaardag op 27 Augustus, maar dit is verwerp omdat dit te naby was aan Labor Day. President Kennedy se ander verpligtinge het hom verhinder om vroeër as 21 November na Texas te kom, wat uiteindelik die datum was.
Wie was hierdie manne wat Billie Sol genoem is as mede-samesweerders? Van sy begin af as 'n koeldrankbottelaar in Bryan. Clifton Crawford Carter het opgestaan ​​om die belangrikste politieke aktrise te word, wat Lyndon Johnson se senatoriale veldtog van 1948 in die sesde kongresdistrik bestuur het en weer vir Johnson se herverkiesing in 1954 gewerk het. In Januarie 1957 word Carter hoof van Johnson se staatswye politieke organisasie, 'n pos wat hy gehou tot Januarie 1961 toe die vise-president hom na Washington ontbied het. Carter het 'n magdom kontakte opgebou deur die staat vir Johnson op te spoor, name wat hy te alle tye in 'n klein adresboek gedra het wat in sy jas se sak gestop is. Carter se lojaliteit aan Johnson was onbetwisbaar. 'Hy was 'n baie skerp operateur,' het Ralph Yarborough gesê. 'Lyndon kon hom vertrou om die geld op te tel en sy mond te hou.'
'Die optel van die geld' het 'n belangrike deel van Carter se werk geword, en sy kontakte het al hoe hoër geraak. Tydens die Johnson -presidentskap was Carter uitvoerende direkteur van die Demokratiese Nasionale Komitee en die hoofinsameling vir die President's Club, 'n DNC -uitloper. Carter het $ 1000 lidmaatskap aan die klub verkoop met 'n eenvoudige en kragtige toonhoogte: "Lede is verseker van 'n direkte verhouding met president Johnson."
Carter het in 1966 uit die DNC bedank nadat etiese vrae oor sy geldinsamelingstegnieke geopper is. Hy sterf in 1971 op 53-jarige ouderdom. Edna Moelhman, Carter se jare lange sekretaris in Bryan, het gesê: "Hy het homself net vir Lyndon Johnson doodgemaak."
Cliff Carter was in die vroeë 1960's net so verbonde aan Johnson se politieke welvaart as enigiemand anders. Dat hy Billie Sol Estes geken het - en van sy wiele en handelinge geweet het - is 'n saak van rekord. Maar wie behalwe Billie Sol Estes kan sê wat Carter geweet het oor die dood van Henry Marshall?
As daar egter armdraaie was, was dit om nuwe lede van die presidentsklub te werf. Eintlik het hul lidmaatskapgeld van $ 1.000 hulle iets gemeen - toegang tot die presidensiële kas. Soos Cliff Carter dit eens in 'n gloeiende verkope toon, is lede 'verseker van 'n direkte verhouding met president Johnson'. Sommige nuusmanne en kongreslede was steeds skepties oor die motiewe agter die bydraers. Om een ​​of ander rede het hulle nie geglo dat die bestuurders van die elektroniese korporasie Ling -Temco- Vought in Dallas - 'n korporasie wat sedert Lyndon president geword het - uitstekend met regeringskontrakte werk nie, wat $ 25 000 bygedra het tot die President's Club onder die naam Citizens for Good Government. regtig, net vir goeie regering.
Jenkins het Warren Woodward op 11 Januarie geskryf, "Ed Clark vertel my dat hy hulp van HE Butt gekry het. Ek wonder of jy dit kon gaan haal en dit saam met die ander (ons) weggesit het voordat ek Texas Clark verlaat het. sê dat Brown se geld was vir die presidensiële verkiesing waarvoor Johnson daardie Januarie voorberei het, en dat Butt vir Johnson moes bydra tot die veldtogte van ander senatore, maar dat hy en die ander mans dikwels nie genoeg geld aan Johnson verskaf het nie Vir watter van hierdie twee doeleindes was die befondsing bedoel? "Hoe kon u dit weet?" sou Ed Clark sê. "As Johnson 'n senator se geld vir 'n veldtog wou gee, sou Johnson die woord gee om geld aan my of Jesse Kellam of Cliff Carter, en dit sou sy weg in Johnson se hande vind. En dit sou dieselfde wees as hy geld vir sy eie veldtog wou hê. En baie van die geld wat aan Johnson gegee is, sowel vir ander kandidate as vir homself, was kontant. "" Al wat ons geweet het, was dat Lyndon daarvoor gevra het, en ons het dit gegee, "sou Tommy Corcoran sê.
Hierdie atmosfeer sou die geldinsameling van Lyndon Johnson deurdring gedurende sy jare in die senaat. Hy sou "die woord deurgee" - dikwels deur te bel, soms deur Jenkins te hê - na Brown of donker of Connally, en die kontant word in Texas afgehaal en na Washington gevlieg, of, as 'n Johnson in Austin was, afgelewer vir hom daar. Toe die boodskap ontvang word dat sommige beskikbaar is, onthou John Connally, gaan hy op 'n vliegtuig in Fort Worth of Dallas, en "ek sal dit gaan haal. Of Walter sal dit kry. Woody sal dit gaan haal. Ons het baie mense wat dit gaan haal en aflewer. Die idee dat Walter of Woody of Wilton Woods 'n paar sou afskud, is belaglik. Ons het koeriers gehad. " Of, donker sê: "As George of ek in elk geval opkom, sou ons dit self geneem het." En Tommy Corcoran bring Johnson gereeld kontant van vakbonde in New York, meestal as bydraes tot liberale senatore wat die vakbonde wou ondersteun. Op die vraag hoe hy weet dat die geld in Johnson se hande 'gevind' het, het Clark gelag en gesê: 'Omdat ek dit soms vir hom gegee het. Dit sou in 'n koevert wees.' Beide Clark en Wild het gesê dat Johnson die bydraes buite die kantoor wou hê aan Jenkins of Bobby Baker, of aan 'n ander Johnson -assistent. Cliff Carter, maar nie Wild of Clark vertrou Baker of Carter nie.
Hy het sy ou weermagmaat en jarelange vriend, Clifton "Beau" Carter, gebel en uitgevra oor die geheime diens. In die loop van die gesprek het hy ook gereël om kentekens te kry. Carter het hom meegedeel dat die lede lapelpenne gedra het met 'n sekere kleurkodering wat elke dag verander het. Die stelsel het onmiddellike identifikasie verskaf wat moeilik sou wees om te dupliseer. Die kentekens is aan Clark beloof. Hy sou hulle kry. Hy het ook besluit dat 'pocket credentials' die taak sou verrig tydens die skrik ná die skietery. Hulle sou sonder die lapelpenne klaarkom.
Op hierdie en ander subtiele maniere is die geheime diens in die plan ingespuit en sou dit 'n sleutelrol speel in die sluipmoord. Die vals geloofsbriewe sou die nodige beskerming bied voor en na die skietery. In een van die vreemde wendinge van die noodlot het die geheime diens nie hul werk vir president Kennedy gedoen nie, maar hul bedrieërs het wel die dekking verskaf wat nodig is vir vise -president Johnson om president te word.
Drie maande nadat Mac Wallace uit die hof van Travis County gestap het. Hy het by Temco, Inc., in die elektronika- en missielaanleg in Garland gaan werk. Behalwe vir 'n kort tydperk, het hy by die maatskappy gebly tot Februarie 1961. Dit was in Januarie daardie jaar, beweer Billie Sol Estes, dat Wallace, Billie Sol, Cliff Carter en Lyndon Johnson by Johnson se huis in Washington vergader het om die moord op Henry te bespreek Marshall. Min is bekend oor die verblyfplek van Wallace daardie maand, behalwe dat hy op 'n stadium in Dallas gearresteer is weens openbare dronkenskap; dit kan nie bevestig word dat Wallace in die tyd van die inhuldiging in Washington was nie - toe die vergadering vermoedelik plaasgevind het.
Maar Wallace ken Cliff Carter. Die twee was die vorige somer saam in Washington, toe Johnson besig was om die presidensiële nominasie van 1960 te haal. Volgens Lucianne Goldberg, wat in die veldtogperskantoor gewerk het, is Wallace minstens drie keer by veldtogfunksies gesien, altyd vergesel deur Cliff Carter. Goldberg onthou dat Carter haar aan Wallace voorgestel het in 'n hospitality suite in die Mayflower Hotel. 'Ek het hom net geken en onthou, want dit was presies waaroor ons gedink het om almal wat u ontmoet te onthou, want u het nooit geweet waar hulle sou beland nie,' sê Goldberg, wat 23 was en destyds bekend was as Lucy Cummings. 'Ons was almal op die been, soos jongmense rondom politici is.'
Goldberg, nou 'n literêre agent in New York, het aan die Observer gesê sy het Wallace ''n paar keer' 'opgemerk by Johnson se veldtoghoofkwartier in die Ambassador Hotel. 'Ek sou by my lessenaar sit en daar was baie mense wat ronddwaal en ek sou hom met sy duime in sy gordel sien vashaak soos die ouens in Texas doen.' Goldberg kon haar geen gesprek onthou nie met Wallace gehad het, "behalwe: 'wil 'n drankie drink', die soort ding wat ek nooit gedoen het nie."
Sensusrekords kan u baie min feite oor u Clifton Carter -voorouers vertel, soos beroep. Beroep kan u vertel van die sosiale en ekonomiese status van u voorouer.
Daar is 3 000 sensusrekords beskikbaar vir die van Clifton Carter. Soos 'n venster in hul daaglikse lewe, kan die tellingsrekords van Clifton Carter u vertel waar en hoe u voorouers gewerk het, hul opvoedingsvlak, veteraanstatus en meer.
Daar is 642 immigrasierekords beskikbaar vir die van Clifton Carter. Passasierslyste is u kaartjie om te weet wanneer u voorouers in die VSA aangekom het, en hoe hulle die reis onderneem het - van die skeepsnaam tot die hawens van aankoms en vertrek.
Daar is 1 000 militêre rekords beskikbaar vir die van Clifton Carter. Vir die veterane onder u Clifton Carter -voorouers, bied militêre versamelings insigte oor waar en wanneer hulle gedien het, en selfs fisiese beskrywings.
Daar is 642 immigrasierekords beskikbaar vir die van Clifton Carter. Passasierslyste is u kaartjie om te weet wanneer u voorouers in die VSA aangekom het en hoe hulle die reis onderneem het - van die skeepsnaam tot die aankoms- en vertrekhawe.
"Enjin Drie-en-veertig"is 'n ballade in die tradisie van vroeë Amerikaanse treinwrakliedere, gebaseer op die ware verhaal van die wrak van die Chesapeake en Ohio Railway's Fast Flying Virginian (FFV) naby Hinton, Wes -Virginië op 23 Oktober 1890. Die trein was op pad na Clifton Forge, Virginia, toe dit 'n rots gly tref. Vroeë rekeninge toon aan dat die ingenieur, George Alley, op die trein gebly het om dit te probeer vertraag en die lewens van sy passasiers te red. Alley is op die toneel dood, sy brandweerman, Lewis Withrow, is erg verbrand. Robert Foster, 'n brandweerman wat by Withrow plaasgevind het en op pad was huis toe, spring na veiligheid.  Die ballade brei die verhaal uit, insluitend 'n ma (nie lewendig ten tyde van die wrak nie), oormatige spoed ('n gewilde tema in treinwrakliedere) en 'n motief ('n voorafgaande vertraging, en die ingenieur se wens om op te maak tyd op 'n trein met 'n reputasie vir vinnigheid). 
Soos baie Anglo-Amerikaanse ballades, is daar talle weergawes van hierdie liedjie. Byvoorbeeld, in 'n aantal weergawes loop die trein weswaarts, van Clifton Forge af, na Hinton ten tyde van die ongeluk. Die ingenieur, George Alley, word in verskeie weergawes herdoop tot John Alley, of George Allen, of George Hinton. Die liedjie begin in Sewell Yard, of in sommige weergawes Sou'ville, of Sevilla. Die oorsaak van die ongeluk kan gegee word as 'n grondverskuiwing wat die spore versper, 'n spoorafdeling of 'n ander trein in die teenoorgestelde rigting. In verskeie weergawes neem Alley afskeid van sy vrou, in plaas van sy ma, soms by Sewell Yard, soms by Clifton Forge, soms in Covington. 'N Soektog na die lied in 'n kaartkatalogus kan selfs lastig wees, aangesien die ballade onder verskillende titels aangebied is, soos' Wreck on the C & amp O ',' Wreck of the Old Number Five 'of' Wreck of the FFV . " 
Die skrywer van die liedjie is onbekend, maar word onder meer toegeskryf aan 'n werker by die Hinton -spoorwerf en 'n C & ampO -ingenieur.
Die bekendste weergawe van die liedjie is in 1927 deur AP Carter neergeskryf en deur die Carter Family  opgeneem (of albei) (vrygestel op Victor 40089B (Smithsonian Collection of American Folk Music - Folkways) en/of 15 Februarie , 1929, vrygestel in 2009 op JSP Records 2001, JSPCD7701B. Dit kan egter dieselfde opname wees. Dit is ook beskikbaar op die 1993 Rounder -samestelling My Clinch Mountain Home: hul volledige Victor -opnames (1928–1929). Volgens sy seun, John Carter Cash, is dit ook die laaste liedjie wat deur die country -musieksanger Johnny Cash opgeneem is.   Cash het die lied vir die huldigingsalbum uitgevoer The Unbroken Circle - Die musikale erfenis van die Carter -familie, vrygestel in 2004.  Cash het die liedjie op 21 Augustus 2003 opgeneem, slegs twee weke voor sy dood. 
Joan Baez het die liedjie op haar tweede solo -album, Joan Baez, Vol. 2, vrygestel in 1961. Die agterblad gee dit die titel Enjin 143 (The Wreck on the C. & amp O.). 
Townes Van Zandt het 'n weergawe getiteld "FFV" op sy album Delta Momma Blues uitgevoer
Die televisieprogram Shining Time Station lewer 'n weergawe van die liedjie in die episode Bad Luck Day At Shining Time Station.
^Lyle 1985, bl. 44.
Cohen, Norm Cohen, David (2000-04-17). Lang staalrail: die spoorlyn in Amerikaanse volkslied. ISBN978-0-252-06881-2.
"Oorsprong: enjin 143/wrak op die C & ampO". Gearchiveer van die oorspronklike op 2016-09-13.
"Carter Family - 'n omvattende diskografie". Hulle blywende nalatenskap was honderd wonderlike liedjies, 'n standaard vir duetsang en 'n kitaarstyl wat gehelp het om country -musiek te definieer
Flippo, Chet (19 Augustus 2004), Nashville Skyline: Carter Family Riches onthou in The Unbroken Circle, Country Music Television (CMT), ironies genoeg het John Carter Cash die laaste sessies gelewer wat sy ouers opgeneem het. 'Engine One-Three-Forty', die laaste liedjie wat Cash opgeneem het, verskyn hier en was een van die eerste wat die Carter-familie geleer het. Toe AP ​​verlief raak op die 16-jarige Sara Dougherty, sing sy vermoedelik 'Engine One-Three-Forty', en hy hoor haar toevallig en word betower deur haar stem.
John Carter Cash se snitlys, Apple-iTunes, 14 Mei 2006, geargiveer uit die oorspronklike op 2012-07-22
^ Robert Hilburn, Johnny Cash: The Life. (New York: Little, Brown & amp Co., 2013), p. 624
"Joan Baez - Joan Baez, Vol. 2 (Vinyl, LP, Album)". Discogs . Besoek op 5 Mei 2017.
Hierdie artikel oor die country-liedjie uit die 1920's is 'n stomp. U kan Wikipedia help deur dit uit te brei.
Deel herinneringe aan u Carter -gesin
Laat kommentaar en stel vrae oor die Carter -familie.
. die volgende brief is in 1910 geskryf en bevat baie vanne uit die omgewing van Stockdale, Texas. Ek sluit dit hier in vir almal wat dalk sou belangstel, aangesien die brief baie oud en verweerd was, en ek dit so goed as moontlik geïnterpreteer het.
. die ander vanne in hierdie brief bevat die volgende:
PRITCHIT of PRITCHET
29 Mei 1910
Mevrou Mintie Cooper
Ek sal probeer om vir jou 'n paar reëls te skryf hierdie warm aand. Almal is verdraagsaam, wel behalwe die baba. Sy ingewande is deurgaans sleg. Ek wens net jy kon hom hoor praat. Hy kan byna alles sê wat hy wil, en net so eenvoudig as wat hy kan. Hy het beslis lang, krullerige hare. Ek krul dit in ses krulle, en hy is seker mooi. Hy het 'n vreeslike seer toon. Hy het moontlik die spyker amper af. Tonite beëindig ons skool vir hierdie kwartaal, en 'n groot tyd word verwag.
Oh Mintie, hoe vinnig maai die grimmige maaier van dood in en om Stockdale in minder as drie maande. Ek sal 'n paar noem wat in die doodsstad in Stockdale weggelê is. Hier is hulle. Dr. Johnson, ou Ouma King, mnr. Moffit, mev. Carter, Lottie Pritchit (of Pritchet), mev. Dock Rice, Hodge Bishop, Cathline Park, en twee van meneer Culpepper se kleinkinders, 'n baba van meneer Stevenson, en dit lyk asof daar iemand anders is, maar ek kan nie dink wie nie. O, ek sê vir julle hulle gaan vinnig, maar die Here weet die beste. Ag, wie sal volgende wees. Dit kan 'n paar van ons eie wees.
Ek het 'n paar dae gelede gehoor dat Morris (of Norris) Miller baie laag was en dat hy nie sou verwag om te lewe nie. Mintie, hulle sê die biskoppe het die dood van Hodges vreeslik hard geneem, en sy arme vrou is amper mal. Hulle was slegs ses maande getroud, en sy was in 'n baie delikate toestand. Sy was Alma (Ma - maar kan nie die res van die letters uitmaak nie). Hodge het verlede somer by die kerk aangesluit, so ek hoop dat hy gereed was vir die dagvaarding wanneer dit kom. Dit sou nie half so hartseer wees as almal gereed kon wees nie, maar dink net aan ou broer Carter se vrou. Sy het selfmoord gepleeg.Sy het haar kop verloor, en die kerk het genoeg geld gemaak om haar na die asiel te stuur, en hulle moes haar die dag neem toe sy begrawe word. Sy sny haar keel van oor tot oor. Arme ou broer Carter. Ek kry hom beslis jammer. Hy is 70 jaar oud, en sy was (óf 38 óf 48). Broer Carter is 'n ou verslete prediker. Hy is die vader van ons predikant. Sy het vier kinders agtergelaat. Ek veronderstel die oudste is ongeveer 8, en die baba is 2. Twee dogtertjies en twee seuntjies. Sy het verskeie stiefkinders gehad.
Nou, Mintie, ek is beslis lief vir Leroy se vrou. Sy is beslis 'n lieflike meisie, en is so vrolik as wat dit kan wees. Ek het haar gesoek om af te kom en 'n paar dae by my te bly, maar sy het nie gekom nie. Ek het verlede week 'n kaart van haar gehad, en sy het gesê sy sal hier wees sodra Henry uit die hof kom, so ek het haar seker Saterdag en gister gesoek. Mintie, hoeveel klein kuikens het jy. Ek het net 26. Die vlooie maak myne dood. Ek het 12 omtrent braaikuikens en 14 ongeveer 2 ½ weke oud. Almal groei vinnig. Ek het 'n paar dae gelede 'n brief van ma gekry. Pa was maar baie swak, en Willie kon net regop sit. Hy het twee of drie bloeding gehad, en Ma het gesê hy lyk baie sleg.
Marshal Leigh het stadige koors gehad. Ek het 'n paar dae lank nie van daar gehoor nie, so ek weet nie of een van die res dit al geneem het nie. Wel, ek moet sluit. Skryf wanneer jy kan. Ek was baie besig met naaldwerk. Ek is egter amper klaar. Sê vir die kinders om te skryf. Hallo Buddy John. Hoe bedien die warm weer jou vet? Dit en my vet stem nie saam nie. O, hoe wens ek tog dat ek 'n rukkie kon inloer en gesels. Ek hoop dat julle almal hierdie somer kan afkom. My Hub werk nou vir 25,00 per maand, maar sal meer kry na Junie. Totsiens. Liefde vir almal van almal.
Naatlose ervaring, grenslose geleentheid
Clifton C. Carter - Geskiedenis
Die Chesapeake & amp Ohio -spoorweg spoor sy oorsprong na die Louisa -spoorweg van Louisa County, Virginia, begin in 1836, en die James River & amp; Kanawha Canal Company begin 1785, ook in Virginia. Die C & ampO van die 1950's en 1960's op sy hoogtepunt voor die eerste moderne samesmelting, was die produk van ongeveer 150 kleiner lyne wat mettertyd in die stelsel opgeneem is.
Teen 1850 is die Louisa -spoorlyn oos na Richmond en wes na Charlottesville gebou, en in ooreenstemming met sy nuwe en groter visie, is dit Virginia Central hernoem. Die Statebond van Virginia, wat altyd graag wou help met interne verbeterings, het nie net 'n deel van Virginia Central -aandele besit nie, maar het die Blue Ridge Railroad opgeneem en gefinansier om die moeilike en duur taak om die eerste bergversperring in die weste oor te steek, te verrig . Onder leiding van die groot vroeë siviele ingenieur Claudius Crozet het die Blue Ridge Railroad oor die berg gebou, met behulp van vier tonnels, waaronder die 4,263 voet Blue Ridge Tunnel op die top van die berg, toe een van die langste tonnels ter wêreld.
Terwyl die Blue Ridge Railroad die berge aangeval het, bou Virginia Central weswaarts vanaf die westelike voet van die berge. Dit steek die Great Valley of Virginia, The Shenandoah en die Shenandoah -reeks Great North Mountain oor en bereik 'n punt wat bekend staan ​​as Jackson 's River Station aan die voet van Alleghany Mountain in 1856. Dit is die plek wat later Clifton Forge genoem sou word.
Om sy lyn oor die bergagtige gebied van die Alleghany-plato te voltooi, in die ou Virginia bekend as die "Transmountaine ", het die Statebond weer 'n staatsgesubsidieerde spoorweg gehuur, genaamd die Covington en Ohio. Hierdie onderneming het belangrike graderingswerk op die Alleghany -graad voltooi en aansienlike werk verrig op talle tonnels oor die berg en weswaarts. Dit het ook baie werk aan die pad rondom Charleston aan die Kanawha -rivier gedoen. Toe het die oorlog tussen die state ingegryp en die werk aan die uitbreiding na die weste gestaak.
Tydens die Burgeroorlog was die Virginia Central een van die belangrikste lyne van die Konfederasie, wat kos uit die Shenandoah -streek na Richmond vervoer het, en troepe en voorrade heen en weer vervoer, terwyl die veldtogte gereeld sy spore omring. By meer as een geleentheid is dit gebruik in werklike taktiese operasies, en het troepe direk na die slagveld vervoer. Maar dit was 'n uitstekende doelwit vir die federale leërs, en teen die einde van die oorlog was daar nog net ongeveer vyf kilometer se baan, en $ 40 in goud in sy skatkamer.
Na die oorlog het amptenare van Virginia Central besef dat hulle kapitaal sou moes kry om van buite die ekonomies verwoeste Suide te herbou, en het probeer om Britse belange te lok, sonder sukses. Uiteindelik het hulle daarin geslaag om Collis P. Huntington van New York in die reeks te laat belangstel. Hy is natuurlik dieselfde Huntington wat een van die groot vier " was wat betrokke was by die bou van die sentrale Stille Oseaan -gedeelte van die transkontinentale spoorweg, wat op die oomblik net voltooi was. Huntington het 'n visie van 'n ware transkontinentaal wat onder een bedryfsbestuur van see tot see sou gaan, en besluit dat die Virginia Central die oostelike skakel na hierdie stelsel kan wees.
Huntington het die geld vir die Virginians voorsien om die lyn na die Ohio -rivier te voltooi, deur wat nou die nuwe deelstaat Wes -Virginië was. Die ou eiendomme van Covington en Ohio is oorgedra na die Chesapeake & Ohio Railroad in ooreenstemming met sy nuwe missie om die Tidewater -kus van Virginia te verbind met die " Western Waters " van die Ohio -rivier. Dit was die ou droom van die "Great Connection " wat sedert koloniale tye in Virginia aktueel was.
Op 1 Julie 1867 is die C & ampO nege myl voltooi van Jackson's River Station tot by die stad Covington, setel van Alleghany County, Virginia. Teen 1869 het dit Alleghany Mountain oorgesteek, met behulp van baie van die tonnel- en rywerk wat die Covington en Ohio voor die oorlog gedoen het, en het dit na die groot mineral Springs -oord in White Sulphur Springs, nou in Greenbrier County, West Virginia, gehardloop. Hier is stapkoetsverbindings gemaak vir Charleston en die navigasie op die Kanawha -rivier en dus watervervoer oor die hele Ohio/Mississippi -stelsel.
Gedurende 1869-1873 is die harde werk om deur Wes-Virginia te bou, gedoen met groot spanne wat werk uit die nuwe stad Huntington aan die Ohio-rivier en White Sulphur, net soos die UP en CP in die transkontinentale werk gedoen het, en die lyn is aangesluit by Hawks Nest, WV op 28 Januarie 1873.
Collis Huntington was van plan om die C & ampO met sy Westerse en Midde-Westerse besittings te verbind, maar het nog baie ander spoorwegkonstruksies om te finansier en hy stop die lyn by die Ohio-rivier. In die volgende paar jaar het hy min gedoen om die rowwe konstruksie daarvan te verbeter of om verkeer te ontwikkel. Die enigste verbinding met die Weste was met pakkiebote wat aan die rivier die Ohio ry. Omdat die groot minerale hulpbronne van die streek nog nie ten volle verwesenlik is nie, het die C & ampO gely onder die slegte tye van die finansiële paniek depressie van 1873, en het dit in 1878 in ontvangs geneem. Maatskappy.
Gedurende die tien jaar 1878-1888 het C & amp ''s steenkoolhulpbronne ontwikkel en ooswaarts gestuur. In 1881 is die Skiereiland-onderverdeling voltooi van Richmond na die nuwe stad Newport News, geleë op Hampton Roads, die grootste ysvrye hawe in die ooste. Vervoer van steenkool na Newport News, waar dit op kusvaart gelaai en na die noordooste vervoer is, het in hierdie tyd 'n belangrike rol in die C & ampO's -onderneming geword.
In 1888 verloor Huntington beheer oor die C & ampO. 'N Herorganisasie sonder afskerming het daartoe gelei dat hy sy meerderheidsbelang verloor het by die Morgan- en Vanderbilt -belange, wat Melville E. Ingalls as president aangestel het. Ingalls was destyds president van die Vanderbilt, Chicago, Cleveland, Cincinnati en Louisville, The "Big Four System ", en het beide presidente gelyktydig vir die volgende dekade beklee. Ingalls het George W. Stevens as hoofbestuurder en effektiewe hoof van die C & ampO aangestel.
In 1889 is die Richmond & amp Alleghany Railroad, wat langs die sleeppad van die afgedankte James River & Kanawha-kanaal gebou is, saamgevoeg in die C & ampO, wat dit 'n laer graad- en#8220-watervlaklyn#8221-lyn van Clifton Forge na Richmond gegee het, vermy die swaar grade van North Mountain en die Blue Ridge op die oorspronklike Virginia Central -roete. Hierdie James River Line bly die belangrikste slagaar van steenkoolvervoer tot vandag toe.
Ingalls en Stevens het die C & ampO volledig herbou tot "moderne " standaarde met gebalanseerde padbed, vergrote en uitgevoerde tonnels, staalbrue en swaarder staalrails, asook nuwe, groter motors en lokomotiewe.
In 1888 bou die C & ampO die Cincinnati -afdeling van Huntington af langs die suidelike oewer van die Ohio -rivier en oorkant die rivier by Cincinnati, wat aansluit by die "Big Four " en ander Midwestern Railroads.
Van 1900 tot 1920 is die grootste deel van die C & ampO 's -lyn wat op die ryk bitumineuse steenkoolvelde in die suide van Wes -Virginia en in die ooste van Kentucky gebou is, gebou, en die C & ampO soos dit in die res van die 20ste eeu bekend was, was in wese in plek.
In 1910 het C & ampO die Chicago, Cincinnati en Louisville Railroad saamgevoeg in sy stelsel. Hierdie lyn is in die voorafgaande dekade skuins oor die staat Indiana van Cincinnati tot Hammond gebou. Dit het die C & ampO 'n direkte lyn van Cincinnati na die groot spoorweghub van Chicago gegee.
In 1910 het C & ampO -belange ook beheer oor die Kanawha- en Michigan- en Hocking -vallei in Ohio gekoop, met die oog op die verbinding met die Great Lakes deur Columbus. Uiteindelik het antitrustwette C & ampO gedwing om sy K & ampM-belange te laat vaar, maar dit is toegelaat om die Hocking-vallei te behou, wat ongeveer 350 myl in Ohio opereer, insluitend 'n direkte lyn van Columbus na die hawe van Toledo, en talle takke suidoos van Columbus in die Hocking Coal Fields. Maar daar was geen direkte verband met die hooflyn van C & ampO ' nie, en haal nou voorheen ongedroomde hoeveelhede steenkool. Om sy steenkool tot by Toledo en in die aflewering van Great Lakes te kry, het C & ampO met sy mededinger Norfolk & amp Western gekontrakteer om treine van Kenova, WV na Columbus te vervoer. N & ampW het hierdie besigheid egter beperk en die reëling was nooit bevredigend nie.
C & ampO het toegang tot die Hocking Valley verkry deur 'n nuwe lyn te bou direk vanaf 'n punt 'n paar kilometer van sy groot en groeiende terminale in Russell, KY na Columbus tussen 1917 en 1926. Dit steek die Ohio -rivier oor by Limeville, KY. na Sciotoville, Ohio, op die groot Limeville- of Sciotoville -brug, wat vandag nog steeds die magtigste brug is wat gebou is vanuit die oogpunt van sy lasvermoë. Voorwaar 'n monument vir ingenieurswese, maar het selde kommentaar gelewer op ingenieurswese van buite vanweë die relatief afgeleë ligging daarvan.
Met die verbintenis by Columbus, het C & ampO binnekort meer van sy hoë kwaliteit metaal- en stoomkool na die weste gestuur as in die ooste, en in 1930 het dit die Hocking -vallei in sy stelsel saamgesmelt.
Die volgende groot verandering vir C & ampO kom in 1923 toe die groot Cleveland -finansiers, die broer 0. P. en M. J. Van Sweringen, beherende belang in die lyn koop as deel van hul uitbreiding van die Nickel Plate Road NKP -stelsel. Uiteindelik het hulle die NKP, C & ampO, Pere Marquette Railway in Michigan en Ontario en Erie Railroads beheer. Hulle het dit reggekry om hierdie reuse -stelsel te beheer deur 'n doolhof van beheermaatskappye en ineengeslote direkteure. Hierdie kaartehuis het getuimel toe die Groot Depressie begin en die Van Sweringen -maatskappye in duie stort. Maar die C & ampO was 'n sterk lyn, en ondanks die feit dat meer as 50% van die Amerikaanse spoorweë in die vroeë 1930's bankrot geraak het, het dit nie net bankrotskap vermy nie, maar het dit ook goedkoop arbeid en materiaal gebruik om weer heeltemal weer op te bou.
Gedurende die vroeë dertigerjare, toe dit lyk asof die hele land besig is om af te lê, was C & ampO vervelig met nuwe tonnels, wat dubbelspoor byvoeg, brûe herbou, die gewig van sy spoor opgradeer en die padbedekking herbou, alles met geld uit die vernaamste goed van vervoer: Steenkool. Selfs in die moeilike jare van die depressie was steenkool iets wat oral gebruik moes word, en C & ampO sit langs die beste bitumineuse nate in die land.
As gevolg van hierdie wonderlike opgraderings- en bouprogram, was C & ampO in 'n uitstekende toestand om die monumentale vragte wat tydens die Tweede Wêreldoorlog benodig is, te dra. Tydens die oorlog het dit mense en materiaal in onvoorstelbare hoeveelhede vervoer, aangesien die Verenigde State die Hampton Roads Port of Embarkation as die belangrikste vertrekpunt vir die Europese teater gebruik het. Die inval in Noord -Afrika is hier gelaai. Natuurlik was steenkool in toenemende hoeveelhede nodig deur oorlogsindustrieë, en C & ampO was gereed met 'n kragtige, goed georganiseerde, goed onderhoude spoor wat deur die grootste en modernste lokomotiewe aangedryf word.
Teen die einde van die oorlog was C & ampO gereed om Amerika te help tydens sy groot groei gedurende die daaropvolgende dekades, en teen die middel van die eeu was dit werklik 'n lyn van nasionale belang. Dit het meer so geword, ten minste in die publieke oog deur Robert R. Young, sy kwikvoorsitter.
Young het in 1942 beheer oor die C & ampO gekry deur die oorblyfsels van die Van Sweringen -ondernemings, en vir die volgende dekade het hy die spoorweg geword, terwyl hy ou metodes vir die finansiering en bestuur van spoorweë uitgedaag het en baie vorentoe ingehuldig het kyk na vooruitgang in tegnologie wat gevolge vir die hede het. Hy het die voorblad of logo van C & ampO 's verander na "C & ampO for Progress " om sy idees te beliggaam dat C & ampO die bedryf na 'n nuwe dag sou lei. Hy het 'n goed bemande navorsings- en ontwikkelingsafdeling geïnstalleer met idees vir passasiersdiens wat selfs nou futuristies beskou word, en vir vragdienste wat die groei van vragmotors kan uitdaag. Young het uiteindelik sy C & ampO -posisie prysgegee om voorsitter van die New York -sentraal te word voor sy ontydige dood in 1958.
Gedurende die jong era en daarna het C & ampO gelei deur Walter J. Tuohy, onder wie se beheer die tema "For Progress " voortduur, alhoewel op 'n meer gedempte manier na die vertrek van Young. Gedurende hierdie tyd het C & ampO die eerste groot rekenaarstelsel in die spoorweg geïnstalleer, groter en beter vragmotors van alle soorte ontwikkel, onwillig van stoom na dieselmotor oorgeskakel en sy verkeer gediversifiseer, wat reeds in 1947 plaasgevind het toe dit by die stelsel aangesluit het. ou Pere Marquette Railway van Michigan en Ontario wat sedert Van Sweringen -dae beheer is. Die groot verkeer van die motorbedryf in die PM, wat grondstowwe in en klaar voertuie wegneem, het C & ampO 'n mate van beskerming teen die swaai in die steenkoolhandel verleen en die handelsverkeer op 50% van die vervoer van die onderneming gebring.
C & ampO was steeds een van die winsgewendste en finansieel gesondste spoorweë in Amerika, en het in 1963 die moderne samesmeltydperk begin deur 'n aansluiting te vind by die antieke spoorwegmoderne, die hewige Baltimore en Ohio. Deur 'n fout te vermy wat endemies sou wees vir latere samesmeltings, is geleidelike samesmelting van die twee dienste, personeel, dryfkrag en rolmateriaal en fasiliteite 'n nuwe en sterker stelsel wat gereed was vir 'n nuwe naam in 1972. Onder leiding van die visioenêre Hays T. Watkins het die C & ampO, B & ampO en Western Maryland Chessie System geword en die naam amptelik aangeneem wat al so lank in die omgang met C & ampO gebruik is, nadat die gelukbringer katjie sedert 1934 in advertensies gebruik is .
Onder Watkins ' sorgvuldige en visioenêre leierskap het Chessie System daarna saamgesmelt met Seaboard System, self 'n kombinasie van uitstekende spoorweë in die Suidoos, waaronder Seaboard Air Line Railway, Atlantic Coast Line, Louisville en amp Nashville, Clinchfield, en ander, om 'n nuwe mega- spoorweg: CSX.
Vandag is CSX, nadat dit 43% van Conrail aangeneem het, een van die vier groot spoorwegstelsels in die land. Dit is steeds 'n innoverende leier, getrou aan sy wortels in Robert Young en "For Progress, " die Van Sweringens en hul soeke na doeltreffendheid en standaardisering, aan George Stevens en sy toewyding aan doeltreffendheid en veiligheidbewustheid, terug na Collis Huntington en sy drome van 'n vervoerryk, en selfs terug na die lank vergete Virginiërs wat alles begin het om hul boerderyprodukte in die 1830's in 'n ander wêreld, die wêreld voor die Spoorweg, op die mark te bring.
Sleep persoonlikheid, aktivis
Josie Carter was 'n vroeë Milwaukee LGBTQ -dragpresteerder en 'n onbesonge held vir meer as vyf dekades.
Josie, gebore as 'n man, het altyd gesê dat sy 'meer 'n persoonlikheid as 'n kunstenaar was'. Sy het haar nie met die woord transgender geïdentifiseer nie, alhoewel sy (volgens vandag se standaarde) 'n byna volledige transgenderlewe as vrou sou lyk.
'N Onderhoud met Josie in die UWM -argiewe wat in 2011 vir die Milwaukee Transgender Oral History Project in 2011 gevoer is, begin met Josie wat sê:' Ek het net agtien geword, maar eintlik vroeër as dit, buite bars, jy weet, by die huis en op straat saam met my vriende. Ja, ons het uitgegaan en ons was net mal daaroor om mense te mislei. Eintlik was dit op daardie ouderdom die White Horse -kroeg wat dit die White Horse genoem word. En dit was, o god, daardie tyd was die gay lewe soos taboe, tydperk. Al die tralies was soos donker. Hulle het nie Moenie ligte aansteek of so iets nie. "
Die onderhoud onthul ook net een van Josie se kleurrykste 'avonture', wat 'n belangrike gebeurtenis in die LGBT -geskiedenis van Milwaukee sou word. (Terwyl die transkripsie van bogenoemde onderhoud die ligging as die 'Black Knight' beskryf, is die balk waar die voorval plaasgevind het eintlik die 'Black Nite' genoem.) Hierdie avontuur word deur die LGBT -historikus Michail Takach uiteengesit in sy artikel in OnMilwaukee. Hoogtepunte uit die artikel:
Bydraer Jamie Taylor het die volgende biografie van Josie se lewenservaring geskryf:
Dit is Saterdagaand in 'n kelder aan die noordekant van Milwaukee. Dit is 'n klein spasie, maar dit het goed gewerk vir diegene wat 'n paar dollar saamgebring het, op soek was na 'n gesprek en 'n slukkie of twee. of agt. Die pryse van drank en 'n paar eetgoed word op die muur agter 'n geïmproviseerde kroeg aangebring. Die verkoop van die drank is onwettig; dit word nie deur die staat goedgekeur nie. Dit belemmer nie die klante om die beste te benut van wat andersins 'n duur, duur nag op die stad sou wees nie. Dit was 'n plek waar u veilig en die belangrikste gevoel het, welkom. (Gee nie om aan die vuilbek papegaai nie; dit is net sy persoonlikheid, dit is niks persoonliks nie. Ja, Josie het 'n papegaai.) Die stroom cocktails duur totdat die drank opraak, of die oggendlig deur die vensters van die kelder en die klante was uitmekaar. As u 'n slaapplek nodig het, was daar 'n slaapkamer met 'n waterbed waarin u u dronk gat kon sit. Pret vir 'n nag sonder om die bank te breek. Dit het die eienaar van die speakeasy geensins ryk gemaak nie. Dit het die plek net oopgemaak vir besigheid. Die tyd was nie die 1920's nie. Ag nee. Dit was die brullende dekades van die 1960's, tot in die 21ste eeu. Die matriarg was Josie Carter.
Josie (Joseph) Carter is gebore met al die toerusting wat u op 'n manlike baba sou verwag. Van alle uiterlike voorkoms was alles op sy plek. Tien tone, tien vingers en natuurlik. wel, jy ken die res. Rondom die sagte ouderdom van 5 jaar het 'Joseph' anders gevoel. Iets was net nie reg nie. Die tipiese kenmerke van 'n seuntjie van daardie ouderdom het Josef net nie interesseer nie. Nee, daar was beslis iets 'af'.
Net toe Joseph deur die mynveld, bekend as puberteit, begin navigeer het, het dit gebeur. Hy is deur 'n ouer wit man verkrag. Dit het die weg gebaan vir wantroue teenoor mans. Veral wit mans. 'Skittig' sou 'n akkurate emosie wees vir die jong Josef. Dit was egter in daardie tyd dat Joseph begin ondersoek het wie hy werklik is. Is ek in die verkeerde liggaam gebore? Was dit die verkragting? Nee, dit kan nie die verkragting wees nie, ek voel anders sedert ek vyf was. Dit was seker die gedagtes wat Josef se gedagtes oorstroom het. Joseph het toegelaat dat sy maniere weerspieël wie hy voel dat hy binne was. Sy ma het 'nie daarvan gedink nie', miskien was dit net 'n fase. Dit maak nie saak nie, sy was lief vir haar kind. "Josie" is in elk geval ongeveer 15 jaar oud gebore.
'Josie' sou nie rondgestoot word nie. Nie as sy dit kon help nie. As jy aggressief teenoor haar was, het sy jou op jou plek geplaas. Sy sou die aggressor wees as sy naby jou wou kom. Tog kon die hoërskool nie maklik gewees het vir 'n jong, swart transgender in Milwaukee in die 1950's nie. Meer 'gedwonge seks' sou deur die jare versprei word. Josie sou leer om hierdie ervarings te oorkom en vir haar 'n lewe te maak. En sy het.
Joseph/Josie het 'n tydperk in die vloot gedoen as 'Stewards Maid'. Sy het die wêreld gesien terwyl sy haar land bedien. Nieu -Seeland, Fidji, Japan, Hawaii. jy noem dit. Om in die vloot te wees, het haar 'soos 'n stuk vleis' laat voel. Al die manne. "Hulle sal jou bene spring" [lag]. Na 'n eerbare ontslag het Josie die arbeidsmag betree. Sy het dit op haar eie voorwaardes gedoen. Werk was aanvanklik moeilik. Veral vir 'n vroulike 'I will be me' swart 'man' in die 60's. Sy het die werk aangeneem wat die rekeninge sou betaal. Hierdie werkgeleenthede het gelei tot 'n pos as seëloperateur by Capitol Stamping, waar Josie uiteindelik die voorman geword het. Sy het daardie werk gehad totdat sy afgetree het.
Haar 'familie' het begin toe Josie by 'n vriendin van Duits geslaap het. Dit was nie beplan nie. Dit was nie eers 'n afspraak nie. Dit was 'net 'n keer om te sien hoe dit lyk'. Wat sê moeders en vaders vir hul jong dogters? "Al wat nodig is, is net een keer". Dus, dit is waar. Net een keer, en Josie het pa geword. Of ma, afhangende van hoe u daarna kyk. Nege maande na die ontmoeting is Larry gebore. Larry het die eerste paar jaar by sy biologiese ma deurgebring. Sy was nie die mees verantwoordelike juffrou ter wêreld nie en sou beslis geen toekennings vir die "Moeder van die Jaar" wen nie. Sy was dwelms en leef van welsyn. Josie het genoeg gesien. Toe Larry net meer as 3 jaar oud was, het Josie hof toe gegaan om toesig oor Larry te kry. Die regter stem toe en gee volle toesig aan Josie (en Wayne)
Ons glo dat Josie in die vroeë sewentigerjare opgehou het met 'sleep' vir shows '. Daar word in die Oral History by UWM melding gemaak van hoe haar man wou hê dat sy moes ophou optree. Daarna het sy steeds sosiaal in vroulike identiteit verskyn, maar het nie vertonings gedoen nie.
Josie het 'n magdom herinneringe en inligting bygedra om leemtes in te vul en onbekende voorvalle soos die bogenoemde te onthul wat ons op hierdie webwerf kan dokumenteer. Sy het 'n groot aantal foto's bygedra van die vroeë bars wat op hierdie webwerf versprei is.
Josie was baie skaam en beskeie oor haar bydraes. Sy vermy die kollig en weerstaan ​​die gedagte om die 50ste herdenking van die Black Nite -voorval in 2011 te vier. Na haar dood is sy op PrideFest 2018 erken vir haar bydraes tot die gemeenskap.
Juffrou Capri (links) en Josie Carter,
by The Phoenix, Milwaukee, Wis
Krediete: webwerf -konsep, ontwerp en inhoud deur Don Schwamb.
Inligting en foto's van UWM Interview en historikus Michail Takach
Laaste opgedateer: Mei-2021.
Hierdie werk is gelisensieer onder a
Creative Commons-toekenning-nie-kommersieel-deel-like 4.0 internasionale lisensie.
Kit Carson begin sy veldtog teen inheemse Amerikaners
Op 7 Julie 1863 verlaat die Unie -Lt.kolonel Christopher "Kit " Carson Santa Fe met sy troepe en begin sy veldtog teen die Indiane van New Mexico en Arizona. Kit Carson, 'n beroemde bergman voor die burgeroorlog, was verantwoordelik vir 'n vernietigende oorlog teen die Navajo wat gelei het tot die verwydering van die Four Corners -gebied na die suidooste van New Mexico.
Carson was miskien die bekendste trapper en gids in die Weste. Hy het saam met die ekspedisies van John C. Fremont in die 1840's gereis en Fremont deur die Great Basin gelei. Die vleiende vertolking van Carson in Fremont het die bergman 'n held gemaak toe die verslae gepubliseer en wyd gelees is in die ooste. Later het Carson Stephen Watts Kearney na die Mexiko-Amerikaanse oorlog na New Mexico gelei. In die 1850's word hy die Indiese agent vir New Mexico, 'n pos wat hy in 1861 verlaat om 'n kommissie as luitenant -kolonel in die eerste vrywilligers van New Mexico te aanvaar.
Alhoewel die eenheid van Carson opgetree het in die gevegte van New Mexico van 1862, was hy veral bekend vir sy veldtog teen die Indiane. Ondanks sy reputasie dat hy simpatiek en tegemoetkomend was aan stamme soos die Mescaleros, Kiowas en Navajo, voer Carson in 1863 'n wrede veldtog teen die Navajo. dorpe te vernietig en vee te slag. Carson het sowat 8 000 Navajo bymekaargemaak en hulle deur New Mexico opgeruk vir gevangenskap in die Bosque Redondo -reservaat, meer as 300 kilometer van hul huise af, waar hulle gedurende die oorlog gebly het.
'Twee dramaties verskillende weergawes van gebeure'
Wat het na die skietery ontvou
Wat daarna aan die lig gekom het, is 'n verhaal met twee uiteenlopende erwe of soos die Amerikaanse distrikshofregter H. Lee Sarokin gesê het in sy besondere 1985 -besluit om Carter en Artis se oortuigings omver te werp, "twee dramaties verskillende weergawes van gebeure" met bewyse wat "dikwels teenstrydig is" en soms troebel. "
Wat bekend is, is dat binne enkele minute nadat die Paterson -polisie op die grusame toneel by die Lafayette Grill aangekom het, hulle deur getuies meegedeel is dat die moordenaars in 'n wit sedan met blou en goue nommerplate ontsnap het.
'N Radiooproep het na die polisiekruisers van Paterson gegaan om op die uitkyk te wees vir 'n wit motor. Maar soos met ander bewysstukke, is hierdie radiooproep omring deur 'n eenvoudige probleem: Hoe laat het die oproep afgegaan?
Selfs vandag nog is niemand heeltemal seker nie.
Die polisie sê net na die oproep van 02:34 na die hoofkwartier oor 'n skietery, het 'n polisiekruiser op pad na die Lafayette Grill 'n wit motor met 'n kenteken in New York opgemerk, gevolg deur 'n swart motor wat in 12de Laan gery het in 'n rigting wat moontlik is op pad na Roete 4.
In plaas daarvan om die hoek te draai en die motors te jaag, het die kruiser 'n rotonde langs die Passaicrivier geneem, wat die polisie later verduidelik het, was 'n poging om die wit motor naby die grens van Paterson-Elmwood Park af te sny. Toe die polisiekruiser by die grens aankom, was geen motor in sig nie.
Hy ry stadig langs Broadway terug in die middel van Paterson, die kruiser, bestuur deur Sgt. Theodore Captor, sien weer 'n wit sedan met New York -borde en Carter se motor, met Artis aan die stuur. 'N Ander man, John Royster, wat in die verhoorrekords beskryf is as iets van 'n plaaslike vlieg, was in die passasiersitplek. Carter was agter en lê op die sitplek.
Captor, wat Carter herken het, het beleefd aan die drie mans gesê dat daar 'n skietery was, en toe laat Artis wegry. Captor het daarna na die Lafayette Grill gegaan, waar getuies vertel het van 'n wegkommotor met blou en goue nommerplate en 'n kenmerkende vlinderontwerp vir die agterligte.
Captor sê hierdie beskrywing pas by Carter se motor. Hy en sy maat keer terug na die strate om dit te probeer vind.
Omstreeks 03:00 het Captor hierdie keer die motor en mdash gevind, met slegs Artis en Carter binne en mdash in Broadway en 18de straat. Ander polisiemotors het getrek, en Carter en Artis is beveel om 'n polisiekonvooi terug te volg na die Lafayette Grill, ongeveer 10 blokke verder.
Hier is weer die verhale deur die vervolging en verdediging wat verdeel is in kenmerkende feite.
Getuies, waaronder die skietoffer Willie Marins, beskryf die gewapende mans as ligte, dun, swart mans, albei ongeveer 6 voet lank, met donker klere aan, en met een met 'n potlood dun snor.
Carter is 5-voet-7, Artis 6-voet-1. Carter was stewig en gespierd, hoekig Artis, maar nie dun nie. Albei het 'n donker vel. Nie een het 'n potlood dun snor nie, maar Carter het 'n dik bokbaard.
En albei was geklee in ligkleurige klere.
Maar op die toneel het die polisie onderhoude gevoer met twee ander getuies wat 'n integrale rol in die saak sou speel.
Patricia Graham Valentine, toe 23, en 'n kelnerin in 'n lekkernywinkel oorkant die stad naby die hof, woon in 'n woonstel op 'n verdieping bo die Lafayette Grill. Valentine sê toe sy geweerskote en 'n vrou se stem hoor skree 'nee', kyk sy by die venster uit en sien hoe twee swart mans in 'n wit motor ontsnap. Die ander getuie, Alfred Bello, ook 23, het aan die polisie gesê hy was op die sypaadjie buite die kroeg toe twee swart mans die Lafayette verlaat en in 'n wit motor weggejaag het.
Dit lyk asof Carter se motor ooreenstem met die beskrywings van Valentine en Bello van die wegkommotor tot by die kenmerkende vlinderbeskrywing van die agterligchroom wat beide na bewering aan die polisie gegee het. Maar weereens was daar een belangrike verskil.
Valentine en Bello het gesê die agterligte het agter in die wegkommotor aangesteek. Die agterligte op Carter's Dodge Polara het 'n skoenlapper -chroom, maar hulle het net op die rande aangesteek, nie aan die agterkant nie. 'N Ander tipe Dodge & mdash, die Monaco en mdash, het vlinderligte agteroor.
Hierdie onderskeid en 'n latere verwysing in die groot jurie se getuienis deur Valentine na 'n Monaco en mdash het later speurder Richard Caruso laat wonder of die polisie moontlik getuies op die toneel afgerig het om Carter te laat opdaag. Caruso het selfs kennis geneem van sy kommer in 'n geheime lêer en mdash het later 'The Caruso File' genoem, en mdash was 'n onderwerp van 'n bitter regsgeveg nadat Carter en Artis weer in 1976 skuldig bevind is aan die moord op Lafayette Grill.
Die lêer is nooit openbaar gemaak nie, omdat regter Sarokin ingetree het en Carter en Artis vrygelaat het. Maar Caruso het ingestem om oor die inhoud daarvan te praat, en The Record het beëdigde verklarings gekry wat sy bevindings bevestig.
Caruso was onder meer van mening dat Valentine haar getuienis na die polisie verander het en mdash 'verhard' het in die polisie se lingo en mdash om haar beskrywing van die wegkomkar aan te pas by Carter se gehuurde Dodge. Wat Caruso ook besonder vreemd gevind het, was dat die polisie nooit die moeite gedoen het om bandmerke te fotografeer nie, alhoewel Valentine en 'n ander getuie die polisie meegedeel het dat die wegkommotor skreeuend wegry. As die polisie foto's van bandbane kon bekom, kon hulle dit met Carter se motor vergelyk het, het Caruso gesê.
Daarbenewens het Caruso ontdek dat hulle nie die mat op moontlike bloedvlekke van die moordtoneel getoets het nie, alhoewel die polisie gesê het dat hulle Carter's Dodge deursoek het. Caruso het ook opgemerk dat die slagoffer Willie Marins, wat Carter & mdash nie geïdentifiseer het nie, selfs nadat Carter na die hospitaal gebring is waar hy behandel is, en mdash in werklikheid bekend was met Carter se gesig en hom moes herken het.
En laastens, het Caruso gesê, toe hy en ander vir Valentine en ander getuies probeer ondervra het, het hulle ontdek dat 'n speurder van Passaic County, luitenant Vincent DeSimone, hulle moontlik afgerig het op 'n manier wat Carter sou impliseer.
'Daar was selfs 'n kodewoord wat ons moes gebruik wat daarop dui dat 'n getuie vry met ons kan praat,' het Caruso gesê. 'Die kode het beteken dat ons deur DeSimone skoongemaak is.'
DeSimone sterf in 1979. Maar sy seun en ander twyfel of hy sulke taktiek beoefen het. "Die mense wat by die vervolging betrokke is, is mense met die grootste integriteit," het Ronald Fava, huidige aanklaer, gesê. 'Hulle sou nooit iets oneties doen nie, nog minder om aan 'n raamwerk deel te neem.'
Die vrae oor polisietaktiek sou binnekort oorheers byna elke lettergreep van getuienis deur die ander getuie wat die polisie buite die misdaadtoneel, Alfred Bello & mdash, teëgekom het, deels as gevolg van wat hy om 02:30 in Lafayettestraat gedoen het toe hy 'n paar kilometer gelewe het weg in Clifton.
Bello het aan die polisie gesê dat hy in Lafayettestraat gestap het om 'n pak sigarette te koop toe hy skote hoor en twee swart mans met gewere die kroeg sien verlaat en in die wit wegkommotor spring met blou en goue borde en skoenlapper -agterligte.
Eintlik het Bello later erken dat hy met 'n vennoot, Arthur Bradley, in 'n nabygeleë pakhuis wou inbreek toe hy vir sigarette gaan soek en die gewapende mans en die wegkommotor sien. Sy optrede en mdash aan die verdedigers van Carter en Artis stel in elk geval hierdie vraag: Waarom sou iemand 'n inbraak onderbreek om sigarette te koop?
Gevra in 'n onlangse onderhoud, het die voormalige adjunkhoof van Paterson, Robert Mohl, 'n antwoord: 'Is u 'n roker?
Daarbenewens lyk Bello se optrede vreemd.
Ook vreemd & mdash of morbied & mdash is wat Bello gedoen het voordat die polisie by die Lafayette aangekom het. Bello stap oor die bloedende liggame en haal $ 62 uit die kas. Toe die polisie van hierdie diefstal verneem, sou hulle Bello onder druk plaas om meer te vertel oor wat hy van die gewapende mans weet en terselfdertyd belofte aan hom gee.
In die minute na die skietery het Bello net aan die polisie gesê dat die gewapende mans swart was. Bello het twee maande later gekla oor dreigemente deur vriende van Carter, en toe het sersant Mohl gesê dat die man met die haelgeweer Carter was. Bello het ook aan Mohl erken dat hy en Bradley later na die moorde op Lafayette teruggekeer het en ingebreek het.
'My pa het geen nut vir Alfred Bello nie,' het James DeSimone van Wyckoff gesê, die seun van die speurder wat Bello genade belowe het in ruil vir sy getuienis wat Carter en Artis as die gewapende mans identifiseer. "Alfred Bello was op die verkeerde tyd op die verkeerde plek."
Maar daardie aand, met Carter en Artis op die toneel van die moorde, het Bello niks meer geïdentifiseer as 'n wegkommotor wat soos Carter's Dodge lyk nie. Carter se wit baadjie het geen bewyse gehad van bloed wat moontlik van die skietoffers gespruit het nie. Ook nie Artis se klere nie. 'N Polisie -soektog in die Dodge op die toneel het geen gewere, geen bloedvlekke gevind nie, en niks het aangedui dat Carter en Artis met die moorde verbind is nie. Die polisie het nooit die wapens gevind nie.
Nietemin het die polisie Carter en Artis beveel om ondervra te word by die hoofkwartier, hierdie keer deur destydse luitenant DeSimone.
As ek nou terugkyk, is albei partye in die saak steeds diep verdeeld oor die vraag of die polisie enige rede het om agterdogtig te wees oor Carter en Artis.
Cal Deal, 'n voormalige verslaggewer van The Herald-News of Passaic en Clifton, wat die verhoor van 1976 behandel en met die polisie en die slagoffers se gesinne bevriend is, bestuur nou 'n anti-Carter-webwerf vanaf sy kantoor in Fort Lauderdale, waar hy as grafiese konsultant werk. vir verhoorprokureurs.
Deal sê hy het die bewegings van Carter se motor op die aand van die skietery opgespoor en kom tot die gevolgtrekking dat Carter en Artis die moordenaars was. 'As u die bewyse bestudeer, maak dit net sin,' sê Deal.
Aan die ander kant sê die biograaf van Carter, James Hirsch, dat Carter en Artis se bewegings eintlik hul onskuld bewys. "Rubin se gedrag daardie aand is in stryd met skuldgevoelens," sê Hirsch, 'n voormalige verslaggewer van Wall Street Journal wat tantieme deel met Carter uit sy biografie, "Hurricane." 'As u glo dat Carter dit gedoen het, moet u glo dat hy en Artis dit sou regkry om van die wapens en hul bloedige klere ontslae te raak, en terloops deur die strate van Paterson te ry totdat die polisie dit opneem.'
Hirsch beweer dat die verwagte gedrag van moordenaars sou wees om so vinnig as moontlik uit Paterson te ontsnap, en dus die teorie dat die polisie die regte wegkommotor misgeloop het toe hulle 'n rotonde geneem het om te jaag.
Nonsens, sê Deal. "Wat is die waarskynlikheid dat daar twee wit motors met blou en goue nommerplate in daardie deel van Paterson op daardie uur sou wees?"
Die vraag is vandag nog so lewendig soos 34 jaar gelede.
Wie was Carter G. Woodson? 7 dinge om te weet oor die 'Vader van die swart geskiedenis'
Om die Black History Month in 2018 af te skop, het Google 'n illustrasie van Carter G. Woodson, wat gereeld as die "Father of Black History" op die Google -tuisblad aangewys word, gedebuteer.
In 2020 begin die Swart Geskiedenismaand Saterdag 1 Februarie.
Die doodle is geskep deur kunstenaar Shannon Wright in samewerking met die Black Googlers Network.
"As 'n swart vrou van 'n onderbediende, onderpresterende openbare skool in Richmond, Kalifornië, het baie in my gemeenskap nie verwag dat ek veel bo die vier hoeke van my woonbuurt sou bereik nie," het Sherice Torres, direkteur van handelsmerkbemarking by Google en Black Googlers, gesê. Netwerklid, het in die Google Doodle -blog geskryf. "Toe ek my ambisie uitspreek om na Harvard te gaan, het onderwysers, beraders en selfs 'n paar familielede vir my gesê dat 'mense soos ek' nie so na skole gaan nie. Gelukkig het my ouers in my geglo en ambisies ondersteun buite hul visie en ervaring.Die ondersteuning, tesame met die inspirasie van groot Amerikaanse leiers soos Woodson, het my die selfvertroue gegee om my drome te volg en meer te bereik as wat ek ooit kon dink. "
Hier is sewe dinge wat u moet weet oor Carter G. Woodson:
Hy is gebore uit voormalige slawe.
Woodson is op 19 Desember 1875 in New Canton, Virginia, gebore aan Anna Eliza Riddle Woodson en James Woodson.
Hy was die vierde van sewe kinders.
Hy het op 20 -jarige ouderdom met hoërskool begin.
Volgens Biography.com het Woodson as mynwerker en veehouer gewerk om sy gesin as 'n jong kind te help, maar toe hy op hoërskool was, het hy die studie van vier jaar in minder as twee jaar voltooi.
Hy was die tweede Afro-Amerikaner wat 'n doktorsgraad aan Harvard verwerf het.
In 1912 word Woodson slegs die tweede swart persoon wat die gesogte graad verwerf het, in die voetspore van W.E.B. DuBois. Hy studeer geskiedenis aan die universiteit.
Voor Harvard het Woodson die Berea College in Kentucky bygewoon en sy baccalaureus- en meestersgrade aan die Universiteit van Chicago behaal.
Dit is bekend dat hy gedurende Februarie die blywende viering en herinnering aan die swart geskiedenis begin het.
In 1926 wend Woodson hom eers tot sy voormalige broederskap, Omega Psi Phi, wat die Negro History and Literature Week in 1924 geskep het, om die boodskap uit te dra. Maar volgens History.com wou Woodson ''n groter viering' hê en het hy besluit dat die Association for the Study of Negro Life and History, wat hy gehelp het om in Chicago te stig, 'die taak self moet aanvaar'.
Woodson het Februarie gekies om die geboortemaande van die afskaffer Frederick Douglass en president Abraham Lincoln te eer. Die program sou later uitgebrei word tot Swart Geskiedenismaand.
Hy het verskeie boeke oor Afro-Amerikaanse geskiedenis geskryf.
Woodson het gevoel dat Afro-Amerikaanse geskiedenis in die akademie verwaarloos en wanvoorgestel is, en hy het gedurende sy loopbaan verskeie boeke oor Afro-Amerikaanse onderwerpe geskryf. 'Die opvoeding van die neger voor 1861', geskryf deur Woodson en sy kollega Alexander L. Jackson, was 'n belangrike taak.
Hy het geglo dat rassisme deur opvoeding oorkom kan word.
In sy beroemde boek uit 1933, getiteld "The Mis-Education of the Negro," skryf Woodson, "Die 'opgevoede negers' het die houding van minagting teenoor hul eie mense, want in hul eie sowel as in hul gemengde skole word negers onderrig om die Hebreeus, die Grieks, die Latyn en die Teuton te bewonder en die Afrikaan te verag. "
"Rassevooroordeel," het hy tot die gevolgtrekking gekom, "is bloot die logiese gevolg van tradisie, die onvermydelike uitkoms van deeglike onderrig dat die neger nooit iets bygedra het tot die vooruitgang van die mensdom nie. Diegene wat geen rekord het van wat hul voorvaders bereik het nie verloor die inspirasie wat uit die onderrig van biografie en geskiedenis kom. "