Starlight Classics | Leon von Moltke se blog
« Slaai uit ons tuin
Skiep oor die skrywes (met die beginsel van stof) »
07/03/2011 deur leonvonmoltke
In meer as 'n dekade van Starlight Classics tussen die reuse kamfer- en eikebome van Vergelegen was dit die erste maal (wat ek kan onthou) dat die gehoor soos een na 'n kunstenaar se optrede opgestaan en met hulle hande hoog geklap het. James Bhemgee het blykbaar eens op 'n tyd strate gevee, voor hy laasjaar SA's got Talent gewen het. Nie eers die pragtige Katherine Jenkins het dit reggekry nie!
As ek Nessun Dorma hoor, dink ek onwillekeurig aan die Spreetzhoogepas wat die Khomas Hochland van die dorre Namibwoestyn skei. Met my ou bakkie wat teen die grondpad uitsukkel en José Carrera (en ek natuurlik!) wat dit en Caruso sing; die wind wind wat die stof opwaai tot my stofie met koffiewater van die piekniektafel waai en ek my kamera se driepoot heeltyd moet vashou, die majestieuse ongelooflike gesig van 'n hele woestyn wat voor jou lê, waar jy tot byna die see kan sien. Dis 'n gesig wat jy nie kan beskryf nie, nie eers as jy op 'n hemelbed met spierwit lakens onder die skadu van 'n kameeldoringboom sit nie.
op 07/03/2011 at 10:26 vm | Antwoord Prinses
Ek het grootgeword met Caruso. My pa was 'n groot fan van hom en dikwels vir my sy Nessun Dorma op die grammofoon gespeel op die plaas. Meeste mense het so gefikseer geraak op Pavarotti en kie dat die ware grotes, soos Caruso, vergete geraak het.