Dit reën op pad Clanwilliam toe. So ry ons in 'n gordyn van grys. | SARIE
Dit reën op pad Clanwilliam toe. So ry ons in ‘n gordyn van grys.	deur Michélle van Breda
Op Hermanus was reëntyd die beste badtyd. Die badwater sou dan verkleur na ’n donker heuningbruin – als van die gesonde minerale wat die reën saam met hom uit die berge en klowe bring, het my ouma sonder meer gesê! Ons sou ook gaan kyk hoe die reënwater in strome en watervalle uit die berg tuimel, en van die ys-yskoue water skep om te drink.
In Gauteng het ek ’n ander reën leer ken. Daar verdor die landskap in die winter en die aarde (en ons!) wag byna angstig vir die eerste somerreën. Dan kom die verlossing – in kragtige donderstorms en die hemele wat sy sluise ooptrek. Jy luister nie net nie; jy ruik. En almal wat dít al ervaar het, weet daar’s niks beter as die soet reuk van reën op daardie stofdroë grond nie.
Die reën laat háár verlang, sê die sangeres Lize Beekman. Dít inspireer haar. Op Clanwilliam sing sy toe juis haar nuwe liedjie wat mý geïnspireer het om hier oor reën te skryf. Sy’t verdwaal in die Karoo, vertel sy, maar daar was ’n doel. Want toe reën dit… en sy sing:
Ek het ’n boer sien dans in die Karoo, met sy hoed in die hand, dakloos, en die water van Bo Ek het ’n boer sien dans in die Karoo. Hy sê ons noem dit genadewater, meisiekindHierdie reën, hierdie water, dit bly ’n seën