Kores die Grote (illustrasie) - Inligting - 2022
Wie was Kores in die Bybel?
Kores is 'n koning wat meer as 30 keer in die Bybel genoem word en word geïdentifiseer as Kores die Grote (ook Kores II of Kores die oudste) wat tussen 539 en mdash530 vC oor Persië geheers het. Hierdie heidense koning is belangrik in die Joodse geskiedenis, want dit was onder sy heerskappy dat Jode eers na 70 jaar van ballingskap na Israel kon terugkeer.
In een van die wonderlikste profesieë van die Bybel, openbaar die Here Kores se besluit om die Jode vir Jesaja te bevry. Honderd -en -vyftig jaar voor Kores se lewe, noem die profeet hom by die naam en gee besonderhede van Kores se welwillendheid aan die Jode: "Dit is wat die Here vir sy gesalfde sê, aan Kores, aan wie se regterhand ek vashou om nasies te onderwerp voor hom. . . 'Ek roep jou by jou naam en gun jou' n eretitel, al erken jy my nie '" (Jesaja 45: 1, 4, kyk ook 41: 2-25 42: 6). God bewys sy soewereiniteit oor alle nasies en sê oor Kores: "Hy is my herder en sal alles doen wat ek wil" (Jesaja 44:28).
Kores se bevel om die Joodse volk vry te stel, ter vervulling van profesie, is opgeteken in 2 Kronieke 36: 22 & ndash23: "Nou in die eerste jaar van Kores, die koning van Persië, sodat die woord van die HERE deur die mond van Jeremia vervul sou word, die HERE het die gees van Kores, die koning van Persië, opgewek, sodat hy in sy hele koninkryk verkondig het en dit ook op skrif gestel het: 'So sê Kores, die koning van Persië:' Die HERE, die God van die hemel, het my al die koninkryke gegee van die aarde, en hy het my beveel om vir hom 'n huis te bou in Jerusalem, wat in Juda is. Elkeen onder julle uit sy hele volk, mag die HERE sy God met hom wees. Laat hom opgaan. "' "Ander Ou -Testamentiese boeke wat Kores noem, sluit in Esra en Daniël.
Koning Kores het die Jode aktief bygestaan ​​by die heropbou van die tempel in Jerusalem onder Serubbabel en Josua, die hoëpriester. Kores het die tempelskatte in Jerusalem herstel en toegelaat dat boukoste uit die koninklike skatkis betaal word (Esra 1: 4 & ndash11 6: 4 & ndash5). Kores se welwillendheid het gehelp om die tempelaanbiddingspraktyke wat gedurende die 70 jaar van die Jode se ballingskap weggeval het, weer te begin. Sommige kommentators wys op Kores se besluit om Jerusalem as die amptelike begin van Judaïsme te herbou.
Onder die Jode wat uit Juda gedeporteer is en later onder die heerskappy van Kores geplaas is, is die profeet Daniël. Ons word eintlik vertel dat Daniel gedien het tot ten minste die derde jaar van koning Kores, ongeveer 536 vC (Daniël 10: 1). In hierdie geval het Daniel waarskynlik persoonlike betrokkenheid by die besluit wat ter ondersteuning van die Jode gemaak is. Die historikus Josephus sê dat Kores in kennis gestel is van die Bybelse profesieë wat oor hom geskryf is (Oudhede van die Jode, XI.1.2). Die natuurlike persoon wat vir Kores die boekrolle gewys het, was Daniël, 'n hooggeplaaste amptenaar in Persië (Daniël 6:28).
Behalwe sy omgang met die Jode, is Kores bekend vir sy bevordering van menseregte, sy briljante militêre strategie en sy oorbrugging van die Oosterse en Westerse kulture. Hy was 'n koning van groot invloed en 'n persoon wat God gebruik het om 'n belangrike Ou -Testamentiese profesie te vervul. God se gebruik van Kores as 'n "herder" vir sy volk illustreer die waarheid van Spreuke 21: 1, "Die hart van die koning is in die hand van die HERE, hy lei dit soos 'n waterloop waar hy wil."
Van veroweraar tot jeug -ikoon: wie was Kores die Grote?
Waarom het 'n eenvoudige klipgraf in die suide van Sentraal-Iran, wat deur outoritêre leiers gebruik is om hul mag te regverdig, nou 'n fokuspunt geword vir ontevrede jeugdiges? Lloyd Llewellyn-Jones ondersoek die veranderende openbare beeld van 'n ou Persiese keiser
Gepubliseer: 16 April 2020 om 12:25
Op 'n onbeskryflike plek ongeveer 50 kilometer noord-oos van die Iraanse stad Shiraz, styg 'n eensame, blokagtige struktuur uit 'n gruisvlakte. Ses trappe lei na 'n eenvoudige langwerpige boks, bedek met 'n skuins dak en gebou van heuningkleurige klip. Vir toevallige waarnemers is daar min wat daarop dui dat dit 'n plek van groot belang is. Tog, 23 eeue gelede, is Alexander die Grote gedryf om dit te soek na sy verowering van Persië - en vandag is die eensame, elegante graf van Kores die Grote, wat twee eeue voor Alexander se besoek by Pasargadae in sy stamland gebore is, die fokus van 'n ander soort aandag.
As professor in antieke geskiedenis het ek die afgelope 20 jaar die uitgebreide en uiteenlopende landskappe van Iran uitvoerig ondersoek, die ryk geskiedenis daarvan ontdek en sy gasvrye en gekultiveerde mense ontmoet. Gedurende die twee dekades was ek getuie van baie veranderinge in die Iraanse samelewing - sommige goed, sommige nie so welkom nie - maar ondanks die vele probleme en die vyandige beeld wat dit in westerse media uitbeeld, bly dit 'n plek waarheen ek kompulsief terugkeer. Daar is 'n paar plekke wat ek genoodsaak is om tydens elke reis te besoek: die glorieryke Naqsh-e Jahan ('Image of the World', bekend as 'Half the World') in Isfahan, die indrukwekkende 2500 jaar oue persepolis-perseel naby Shiraz , stad van rose en nagtegale en die opvallend eenvoudige graf in Pasargadae.
Selfs die vroeëre glans van sy godsdienstige omhulsel is ontneem, maar Cyrus se elegante begrafnismonument is 'n betowerende, atmosferiese plek. Aan die einde van die negentigerjare het ek daar heel alleen gestaan, af en toe onderbreek deur 'n handjievol inwoners wat 'n draai geneem het om 'n vinnige foto te neem voordat hulle net so haastig vertrek, of deur 'n bus toeriste wat na 20 minute van waansin die weer 'n plek om stil te word. Die afgelope ses jaar het die aantal besoekers egter toegeneem. Die busvragte toeriste het eksponensieel toegeneem, net soos die aantal Iraanse dagreisigers. Dit is deesdae selde om 'n oomblik se vrede in Pasargadae te vind.
Niks het my egter voorberei op die gebeure van 29 Oktober 2016 wat ek op sosiale media sien afspeel het nie. Op daardie dag het menigtes van 15 000–30 000 (presiese syfers moeilik bereikbaar) om die reghoekige platform van die graf gewemel, amper soos pelgrims wat die Kaaba in Mekka omring. En hierdie skare was hardop: "Iran is ons land!" brul hulle. "Kores is ons vader! Geestelike reël is tirannie! " Dit is gevaarlike woorde in die Islamitiese Republiek - maar woorde wat volgens my simptomaties van die tyd is.
Ver van die rewolusie af
'N Interessante feit: ongeveer 70% van die Iraniërs is jonger as 40 jaar. Iran het 'n besonder jong demografie, die gevolg van 'n regering-gesteunde vrugbaarheidsdrang na die uitgerekte en verwoestende oorlog tussen Iran en Irak van die 1980's. Baie van die jongmense in Iran voel al hoe meer verwyderd van die oorlog en van die Islamitiese Revolusie wat die DNA van Iran so drasties verander het. Die mullahs wat Iran regeer, verteenwoordig nie die lewenskragtigheid van Iran se jong opstaan-en-goers nie, en Islam het min of geen beroep op die meerderheid van die jeug in die stede en dorpe nie. Islam word eintlik verplaas deur 'n herlewing van die pre-Islamitiese Iraanse identiteit. Die neiging na nasionalisme word weerspieël in 'n styging in pre-Islamitiese Persiese name (Cyrus, Darius, Anahita) vir babas, in plaas van tipiese Moslemname soos Hussain, Ali en Fatemeh, en in die ewige teenwoordigheid faravahar, die Zoroastriese simbool wat op juweliersware, T-hemde, tatoeëermerke en bufferplakkers gedra word. Die pre-Islamitiese Persiese verlede is wakker gemaak in die hedendaagse Iraanse bewussyn, en Iraniërs word gegalvaniseer om die heersende regime te kritiseer.
Iran het 'n ryk geskiedenis wat meer as 2500 jaar lank strek tot by die Achaemenidiese dinastie (559–330 vC). Kores die Grote en Achaemenidiese opvolgerkonings word eeue lank deur Iraniërs as heldhaftige figure beskou - mans wat 'n ryk geskep het wat gebou is op (of so glo die Iraniërs) verdraagsaamheid en respek vir almal. Hierdie 'geskiedenis' bied 'n volop kanon van verhale waarop die Iraanse nasionale trots gegrond is. Die verhale en legendes van Islam het 'n minder vaste houvas op die Iraanse psige, want dit was natuurlik buitelandse invoer.
Die historiese Kores II (gebore omstreeks 590–580 v.C.) was die heerser van die klein suidwestelike Persiese koninkryk Anshan, 'n vrugbare land wat te perde grootmaak aan die voetheuwels van die Zagros-berge in Iran. Ondersteun deur 'n koalisie van Persiese stamme, marsjeer Kores na die noorde van Iran om die Mede aan te val, 'n stam wat die noorde van Persië beset het. Daarna het hy sy aandag gevestig op die lande wat aan Media grens, insluitend die magtige koninkryk Lydia in Klein -Asië (Anatolië). Daar het Kores se sak van die Griekssprekende stad Sardis die Persiese leier in staat gestel om ander belangrike stede langs die Ioniese kus te neem. Teen 540 vC was Kores gereed om die ou deelstaat Babilonië aan te val en het sy leër na Mesopotamië verplaas. Hy het Babilon binnegegaan op 29 Oktober 539 v.C., nadat hy sy koning, Nabonidus, reeds verslaan het. Kores het sy seun, Cambyses, as die stad se regent aangestel, alhoewel hy die status quo behou het deurdat Babiloniese amptenare in hul regerings- en godsdienstige ampte kon voortgaan.
Baie van ons kennis van die val van Babilon kom van die sogenaamde Cyrus-silinder, 'n klei-artefak wat in Akkadies geskryf is en in die fondamente van die stadsmuur van Babilon geplaas is. Dit is in 1879 in die suide van Irak ontdek naby die heiligdom van Marduk, hoofgod van die Babiloniese panteon, en is sedertdien in die British Museum gehuisves. Op teks van Kores, is die teks uit 'n Babiloniese oogpunt geskryf, maar as 'n werk van keiserlike propaganda: die silinder poog om Kores se verowering van Babilon te legitimeer deur die koning as die kampioen van Marduk voor te stel. Dit is 'n skitterende stuk van self-ontspanning, waarin Cyrus die verowering van Mesopotamië met vrymoedigheid voorstel as 'n soort 'Operation Babylonian Freedom'. Die silinder beklemtoon hoe die Babiloniërs baat gevind het by Kores se 'bevryding' van hul stad en stel voor dat hulle hom moet eer. Dit is belangrik om daarop te let dat ander stede nie so goed gevaar het onder Kores nie. Die burgers van Opis ('n ander ou Babiloniese stad naby die moderne Bagdad) is vermoor, terwyl die verslane bevolking van Sardis later massaal gedeporteer is.
In die jare na sy verowering van Babilonië, bou Kores 'n groot internasionale ryk wat strek van die weskus van Turkye tot Afghanistan. En by Pasargadae het hy 'n imperium-in-miniatuur gebou in die vorm van 'n weelderige formele tuin-a pairidaêza (uit die Grieks paradeisos), 'n aardse paradys beplant met flora uit sy verowerde lande as 'n fisiese verklaring van die steeds groeiende keiserlike mag van Persië. Die kompleks het paleise en die vat-gewelfde mausoleum ingesluit, waarin Cyrus in die dood omstreeks 530 vC teen die oostelike Massagetae ('n stam uit Bactria, nou in Afghanistan) gesterf het.
Die pre-Islamitiese Persiese geskiedenis word slegs oppervlakkig by skole geleer, dus, verbasend genoeg, is die Iraniërs relatief naïef oor die realiteite van die bou van die ryk van Kores (bloedvergieting en al), maar dit is nietemin duidelik dat hulle baie trots is op hul ou erfenis. Opeenvolgende leiers van Iran het hierdie trots benut en die figuur van Kores die Grote gebruik om hul eie agendas te bevorder.
In die sewentigerjare het Mohammad Reza Pahlavi, die laaste Sjah van Iran, homself openlik en entoesiasties met Kores die Grote vergelyk. Hy verklaar 1971 as die jaar van Kores en vier die nalatenskap van die keiserbouer met weelderige, ietwat hubristiese feeste in Persepolis en Pasargadae, waar hy die spook van Kores in die leë graf spreek: "Kores, groot koning, Shahanshah, Achaemenidiese koning, koning van die land Iran, van my af, Shahanshah van Iran en uit my volk, ek stuur groete ... u, die ewige held van die Iraanse geskiedenis, die stigter van die oudste monargie ter wêreld, die groot vryheidsgewer van die wêreld, die waardige seun van die mensdom, ons stuur groete! Cyrus, ons het vandag hier by u ewige graf vergader om vir u te sê: slaap in vrede, want ons is wakker en ons sal altyd wakker wees om na ons trotse erfenis om te sien. "
Die sjah het Cyrus ook geprys omdat hy die eerste menseregtewet ooit gemaak het. Dit is 'n langdurige en gedeelde misverstand van die teks van die Cyrus-silinder, waarin 'n enkele reël praat oor die indringer se behandeling van die inwoners van die stad: "Ek het hul vermoeidheid verlig en hulle van hul diens bevry." Dit is skaars 'n kreet vir vryheid. Dat Kores die Jode daarna uit hul Babiloniese ballingskap bevry het (en die profeet Jesaja met die titel 'messias' geskenk het) en toegelaat het dat sommige, hoewel nie almal nie, na hul vaderland terugkeer, het sy reputasie versterk 'n voorstander van menseregte. Verre daarvan: Kores was so brutaal soos enige ander heerser in die Nabye Ooste.
Tog het die reputasie van Kores as die skepper van die eerste menseregtewet gebly. Die laaste shah wou in dieselfde trant bewonder en onthou word, en hy gebruik die Cyrus -silinder as die amptelike ikoon van sy vieringe in 1971, en plak dit op banknote en muntstukke, en hy hervorm selfs die Iraanse kalender sodat dit in ooreenstemming was met die bewind van Kores die Grote 2 500 jaar vroeër. Om aan die wêreld te wys dat hy Cyrus wedergebore is, het Mohammad Reza Pahlavi tot vandag toe 'n faks van die silinder aan die Verenigde Nasies geskenk, wat in 'n glaskas in 'n voorportaal in die VN se hoofkwartier in New York City verskyn.
Meer onlangs, in die nasleep van die betwiste presidentsverkiesing in 2009, het die destydse president van Mahmoud Ahmadinejad, Iran, in die hoop om 'n mate van legitimiteit terug te kry, homself heroorweeg as 'n nasionalis wat 'n stryd teen buitelandse vyande lei. Hy het iets van 'n diplomatieke triomf behaal toe die British Museum ingestem het om die oorspronklike silinder aan die National Museum of Iran te leen vir 'n spesiale uitstalling oor Kores en sy nalatenskap. Duisende Iraniërs het na Teheran gestroom vir die kans om dit een keer in 'n leeftyd te sien, ondanks die feit dat dit 'n Babiloniese dokument is wat in Akkadies geskryf is en na 'n Mesopotamiese gehoor gerig is, maar hulle beskou dit tog as 'n ikoon van Iraniërs.
"Om oor Iran te praat, praat nie van 'n geografiese entiteit of ras nie," verklaar president Ahmadinejad, terwyl hy 'n erepenning op die bors van 'n akteur geklee in 'n kleurvolle Kores die Grote -kostuum tydens 'n seremonie in Teheran vasgepen het. "Om oor Iran te praat, is gelykstaande aan praat oor kultuur, menswaardes, geregtigheid, liefde en opoffering."
Die Cyrus -gier
Iraniërs is moontlik swak ingelig oor die werklikhede van die antieke Persiese bou van ryke en inderdaad die inhoud van die teks van die Cyrus-silinder, maar dit het nie verhinder dat die Cyrus-rage versprei het nie. Azadeh Moaveni, 'n Iraans-Amerikaanse joernalis, weerspieël die gevoelens van baie toe sy inskryf Tyd tydskrif in 2007: "Die Achaemenidiese konings [insluitend Kores], wat hul majestueuse hoofstad in Persepolis gebou het, was buitengewoon wonderlik vir hul tyd. Hulle het die vroegste aangetekende menseregteverklaring ter wêreld geskryf en was gekant teen slawerny. "
Baie van hierdie valse begrip van die dokument spruit uit 'n magdom valse vertalings wat oor die jare op die internet verskyn het. Een van die gewildste slagoffers van die silinderbedrog was dat die Iraanse prokureur Shirin Ebadi, die Nobelprys vir vrede, die toekenning in 2003 aanvaar het. van die nasies van my ryk en laat nooit een van my goewerneurs en ondergeskiktes op hulle neersien of beledig nie, solank ek nog lewe. Van nou af ... sal ek my nasie nie opdwing nie. Dit staan ​​elkeen vry om dit te aanvaar, en as een van hulle dit verwerp, sal ek nooit besluit om oorlog te heers nie. " Sy is vermoedelik doodgemaak toe sy haar gaffe ontdek.
Die nuutste wending in die verhaal is die massiewe aanneming van die beeld van Kores deur aktiviste, 'n situasie wat by sy graf in 2016 tot 'n punt gekom het. Die datum van die betoging, 29 Oktober, word nou deur Iraniërs gevier as Kores die Grote Dag , maar dit is 'n nie -amptelike vakansie wat nie deur die regering erken word nie. Trouens, die Islamitiese regime is verward, verbysterd en kwaad oor sy gewildheid. Een eerbiedwaardige mulla, Grand Ayatollah Noori-Hamedani, woed teen die Pasargadae-vieringe. 'Die sjah het altyd gesê:' O Kores, slaap in vrede terwyl ons wakker is ',' het hy gesê. 'Nou het 'n groep mense byeengekom rondom die graf van Kores, en hulle omseil dit en het hul sakdoeke uitgehaal en gehuil [soos vir die Sjiïtiese Imam Hussein] ... Hierdie [mense] is kontra-revolusionêr. Ek is verbaas dat hierdie mense bymekaar kom rondom die graf van Kores. Wie aan bewind was so nalatig om toe te laat dat hierdie mense bymekaarkom? Ons is in 'n revolusionêre en Islamitiese land, en hierdie revolusie is die voortsetting van die optrede van die profeet en die imams. " Sy gevoel van vrees is byna tasbaar. Waarheen sal hierdie beweging lei? Wie weet - maar dit lyk asof dit hier is om te bly.
In die afgelope 60 jaar is Kores die Grote deur twee regimes gebruik om hul magsterkte te versterk. Die sjah het die standpunt van die Pahlavi -monargie geskilder as 'n natuurlike voortsetting van Kores se beleid van verdraagsaamheid, hoewel Pahlavi -bewind in werklikheid alles behalwe verdraagsaam was. Ahmadinejad was bereid om die feit oor die hoof te sien dat Kores 'n heiden was om 'n broodnodige nasionalisme te aktiveer, om die aandag van sy betwiste verkiesing af te lei, en hy het Kores 'n soort Shia-heilige gemaak.
Nou het die jongmense van Iran beweer Cyrus as hul eie, wat hom van sja's en mullahs skei, en hulle neem hom die strate in met hul slimfone en tablette. Die mite van Kores is besig om te swel en sy kultus groei. Die feit word verplaas deur die behoefte om Cyrus as 'n nuwe bevryder te werp. Die Iraanse gebruik van die Persiese verlede is 'n diepgaande bewys dat die antieke geskiedenis nie dood is nie: die oudheid is lewendig en is vandag nog steeds lewensbelangrik.
Lloyd Llewellyn-Jones is professor in antieke geskiedenis aan die Universiteit van Cardiff
Droomvisies en botsende kronieke
Die Neo-Babiloniese koning Nabonidus, in sy eerste jaar as heerser (ongeveer 556 of 555 vC), verklaar in sy kroniek dat hy 'n droom gehad het wat die god Marduk aan hom gegee het:
Aan die begin van my blywende koningskap het hulle (die groot gode) my 'n visioen in 'n droom gewys ... Marduk het vir my gesê: 'Die Umman-manda van wie jy praat, hy, sy land en die konings wat langs hom gaan, sal nie meer lank bestaan ​​nie. Aan die begin van die derde jaar sal Kores, die koning van Anshan, sy jeugdige dienskneg, na vore kom. Met sy paar magte sal hy die talle magte van die Umman-manda verwoes. Hy sal Astyages, die koning van die Umman-manda, vang en hom gevange neem na sy land.
Nabonidus het duidelik intelligensieverslae ontvang dat Kores bedoel was om in opstand te kom en onafhanklikheid van Astyages te verklaar. Let op dat Nabonidus in die inskripsie praat van die Umman-manda as 'n las vir sy eie koninkryk. Aan die ander kant was sy drome egter hoop en vrees vir die onbekende. Nabonidus was bekend met Astyages, maar Kores was nog steeds 'n raaisel.
In die sewende jaar van Nabonidus het hy dit te sê gehad oor die konflik tussen Kores en Astyages:
[Astyages] mobiliseer [sy leër] en hy marsjeer teen Kores, die koning van Anshan, om te verower ... die leër het in opstand gekom teen Astyages en hy is gevange geneem. Hulle het hom aan Kores […] oorhandig. Kores het opgeruk na Ecbatana, die koninklike stad. Silwer, goud, goedere, eiendom, […] wat hy as buit van Ecbatana aangegryp het, het hy aan Ansan oorgedra. Die goedere [en] eiendom van die leër van […].
Hierdie inskripsie skets 'n heel ander verhaal as dié van Herodotus. Die verskil is dat Astyages die een was wat Anshan binnegeval het om die opstand te beëindig, maar op sy beurt het sy leër in opstand gekom en hom aan Kores oorgegee. Dit wil egter nie sê dat Herodotus verkeerd is nie. Dit is net die teenoorgestelde van wat gebeur het, aangesien Herodotus sê dat Kores die media binnegedring het wat gedeeltelik reg is - maar slegs daarna die stryd en gevangenisstraf van Astyages het Cyrus op Media opgeruk om die hoofstad van Umman-Manda, Ecbatana, in te neem.
Marduk en die draak Marduk, hoofgod van Babilon, vernietig met sy donderstorms Tiamat, die draak van die oorspronklike chaos. Uit verligting getrek ( Publieke domein )
U moet nie vergeet dat dit nie die einde van die oorlog was nie. Alhoewel Astyages nou 'n gevangene was, was daar nog drie jaar se bloedvergieting wat eers ongeveer 550 vC sou eindig.
BYBELGESKIEDENIS: Kores die Grote, die stigter van die Persiese Ryk en die veroweraar van Babilon
Die seun van die vroeëre Cambyses, van die koninklike ras van die Achemeniërs. Sy geslagsregister, soos deur homself gegee, is soos volg: "Ek is Kores, die koning van die leër, die groot koning, die magtige koning, die koning van Tindir (Babilon), die koning van die land Sumeru en Akkadu, die koning van die vier streke, seun van Cambyses, die groot koning, koning van die stad Ansan, kleinseun van Kores, die groot koning, koning van die stad Ansan, agterkleinseun van Sispis (Teispes), die groot koning, koning van die stad Ansan, die ewige koninklike saad wie se soewereiniteit Bel en Nebo liefhet, " ens. (WAI, V, meervoud 35, 20-22).
Soos in die Babiloniese inskripsies verduidelik word dat Assan (Ansan, Anzan) verduidelik word dat Elam die stad in werklikheid die hoofstad van die land was, en dit is waarskynlik dat die naam van Kores Elamiet was, maar die betekenis daarvan twyfelagtig is. Die Griekse etimologie wat dit verbind met khor, "the sun " in Persies, kan dus verwerp word. Volgens Strabo is hy eers Agradates genoem, die naam waarmee hy algemeen bekend was, afkomstig van dié van die rivier die Kores. Dit is egter meer waarskynlik die rede waarom sy oupa (na wie hy waarskynlik vernoem is) Kores genoem is.
Verskeie weergawes van sy geboorte en opgang tot mag word opgeteken. Herodotus (i.95) noem drie. In dit wat hy aanhaal (i.107 ev), word gesê dat Mandane die dogter was van die Median -koning Astyages, wat, as gevolg van 'n droom wat hy gehad het, die uiteindelike triomf van haar seun oor sy dinastie voorspel het haar getroud met 'n Perse met die naam Cambyses, wat nie een van sy eweknieë was nie. 'N Tweede droom het hom laat kyk na haar verwagte nageslag, en toe Cyrus in die wêreld kom, het Astyages die kind by sy familielid, Harpagus, afgelewer met bevele om dit te vernietig. Omdat hy nie bereid was om dit te doen nie, het hy die baba oorgegee aan 'n herder met die naam Mitradates, wat, nadat sy vrou 'n gebore kind gebaar het, ingestem het om die lewe van die baba Kores te spaar. Later, as gevolg van sy keiserlike dade, word Kores herken deur Astyages, wat die hele verhaal leer leer het, en het hom gespaar omdat die Magiërs eenmaal koning geword het deur sy metgeselle in die spel, die voorspellings oor sy uiteindelike koninklike staat gehou het vervul is. Die wraak wat Astyages op Harpagus geneem het vir sy skynbare ongehoorsaamheid aan bevele, is welbekend: sy seun is doodgemaak, en 'n gedeelte, vermom, het hom gegee om te eet. Alhoewel Harpagus bedroef was, verberg hy sy gevoelens en vertrek hy met die oorskot van sy seun se liggaam, en Cyrus word mettertyd gestuur om by sy ouers, Cambyses en Mandane, te bly. Later het Harpagus Kores oorreed om die Perse tot opstand te dwing, en Astyages het Harpagus blindelings die opperbevelhebber van die mediane leër aangestel, en die laasgenoemde het na die kant van Kores gegaan. Die gevolg was 'n maklike oorwinning vir laasgenoemde, maar Astyages het die Magiërs wat hom aangeraai het om sy kleinseun te spaar, versorg. Nadat hy 'n ander, maar kleiner weermag bymekaargemaak het, het hy die veld persoonlik aangeneem, maar is verslaan en gevange geneem. Cyrus, wat koning van Media sowel as van Persië geword het, het hom eerbaar en goed behandel.
Volgens Xenophon het Cyropedia i. afdeling 2, Cambyses, die vader van Kores, was koning van Persië. (OPMERKING: Hy het moontlik Persië by sy heerskappy gevoeg, maar volgens Kores self was hy koning van Ansan of Elam.) Tot sy 12de jaar is Kores opgevoed in Persië, toe hy saam met sy ma deur Astyages gestuur is , aan wie hy tegelyk baie liefde betoon het. Astyages word opgevolg deur sy seun Cyaxares, en Cyrus word toe sy opperbevelhebber, onder andere onder die Lydiërs. Hy het die Assiriërs (= Babiloniërs) twee keer verslaan, sy laaste verowering van die land was terwyl die Mediane koning nog gelewe het. Aangesien die Cyropedia egter 'n romanse is, is die historiese besonderhede nie van groot waarde nie.
Nicolaus van Damaskus beskryf Kores as die seun van 'n Mardiese bandiet met die naam Atradates, sy moeder se naam is Argoste. Terwyl hy in die paleis van Astyages diens gedoen het, is hy aangeneem deur Artembarks, skinkers, en het hy dus prominent geword. Cyrus het nou sy bandiet-vader satrap van Persië gemaak, en met basiese ondankbaarheid bedink hy sy koning en weldoener. Nadat hy en sy generaal Oibaras voorberei het op 'n opstand, het hy op Hyrba seëvier, maar is hy verslaan in Parsagadae, waar sy vader Atradates gevange geneem en later gesterf het. Kores het nou sy toevlug geneem in sy berghuis, maar die bespotting van die vroue het hom en sy helpers weer uitgestuur, hierdie keer na oorwinning en heerskappy.
Ctesias verklaar ook dat daar geen verhouding was tussen Cyrus en Astyages (Astyigas), wat, toe Cyrus Media verower het, na Ecbatana gevlug het en daar verborge was deur sy dogter Amytis, en haar man Spitamas. As Astyages nie toegegee het nie, sou Cyrus hulle, saam met hul kinders, gemartel het. Kores bevry daarna Astyages en trou met sy dogter Amytis, wie se man hy doodgemaak het omdat hy 'n leuen vertel het. Daar word gesê dat die Bactrians so tevrede was met die versoening van Kores met Astyages en sy dogter, dat hulle vrywillig ingedien het. Volgens Ctesias word Kores deur die Sacae gevange geneem, maar hy is losgekoop. Hy sterf aan 'n wond wat hy in die stryd met die Derbices gekry het, bygestaan ​​deur die Indiërs.
Te midde van soveel onsekerheid, is dit 'n verligting om na die hedendaagse dokumente van die Babiloniërs te kyk, wat, hoewel hulle nie in detail van Cyrus ' praat nie, slegs verwys na ander tydperke van sy loopbaan waarin hulle meer was onmiddellik geïnteresseerd is, mag dit egter steeds eiesoortig wees, maar het 'n heeltemal spesiale gesag. Volgens die inskripsies het die konflik met Astyages in 549 vC plaasgevind. Uit die silinder van Nabonidus leer ons dat die Mede baie suksesvol was in hul oorlogsgetroue operasies en selfs so ver gegaan het as Haran, wat hulle beleër het. Die Babiloniese koning Nabonidus wou die instruksies van Merodach, wat in 'n droom geopenbaar is, uitvoer om die tempel van Sin, die maangod, in daardie stad te herstel. Dit kon hy egter nie as gevolg van die beleg doen nie, en in 'n droom is dit aan hom geopenbaar dat die mag van Astyages aan die einde van drie jaar omvergewerp sou word, wat gebeur het soos voorspel. Hulle (die gode Sin en Merodach) het toe veroorsaak dat Kores, die koning van Anzan, sy jong dienskneg (Merodach 's) met sy klein leër opstaan ​​teen hom (die mediaan), en hy vernietig die uitgebreide Umman-manda (Medes) ), Istuwegu (Astyages), koning van die Mede, het hy gevange geneem en (gevange) na sy (eie) land geneem. ), is soos volg: .
Kores het na die land Ecbatana, sy koninklike stad, gegaan. Hy het silwer, goud, meubels, handelsware van Ecbatana afgevoer en die meubels en handelsware wat hy gevang het, na Ansan geneem. "
Bogenoemde is die inskrywing vir die 6de jaar van Nabonidus, wat ooreenstem met 549 vC, en dit sal opgemerk word dat hy hier genoem word "king of Ansan. #8217 9de jaar (546 vC), waar daar gesê word dat " Cyrus, die koning van die land Parsu (Persië) sy leër versamel het, en die Tigris onder Arbela oorgesteek het, en#8221 en in die daaropvolgende maand (Iyyar) binnegekom die land Is- …., waar dit lyk asof iemand omkoopgeld geneem het, die plek beset en daarna het 'n koning daar regeer. Die gedeelte is egter onvolmaak en daarom onduidelik, maar ons kan miskien 'n voorbereidende stap van Kores sien om besit te kry van die traktaat waaroor Nabonidus heerskappy opgeëis het. Die volgende jaar (545 vC) blyk daar 'n ander beweging van die Perse af te gewees het, want daar word na die Elamitiese goewerneur (?) Verwys en blykbaar 'n paar onderhandelinge met die goewerneur van Ereg gehad. Dit lyk asof die hele tyd dieselfde was in Babilonië, die seun van die koning (hy word nie genoem nie, maar blykbaar word Belsasar bedoel) en die soldate wat in Akkad oorgebly het (moontlik in die ou sin van die woord gebruik) om aan te dui distrik rondom Sippar), waar daar skynbaar verwag is dat die hoofaanval gelewer sou word. Die verwysing na die goewerneur van Erech kan impliseer dat 'n sameswering te voet meer na die suide was, waarvan die inheemse owerhede moontlik in onkunde gebly het.
Na 'n gaping wat vier jaar onaangeraak gelaat is, het ons spore van vier reëls wat die godin Ishtar van Erech en die gode van die land Par … noem. (? Persië) word verwys. Hierna kom die lang inskrywing, wat, hoewel die datum weggebreek is, moet verwys na die 17de jaar van Nabonidus. Daar word verwys na 'n koninklike besoek aan 'n tempel, en daar word melding gemaak van 'n opstand. Sekere godsdienstige seremonies is toe uitgevoer, en ander is weggelaat. In die maand Tammuz blyk dit dat Cyrus 'n geveg in Opis gevoer het en daarin geslaag het om die leër van Akkad aan die Tigris aan te val. Op die 14de van die maand is Sippar geneem sonder om te veg, en Nabonidus het gevlug. Op die 16de Ugbaru (Gobryas) goewerneur van Media, het hy Babilon binnegekom met die leër van Kores, sonder om te veg, en daar is Nabonidus saam met sy volgelinge gevange geneem. Op die oomblik blyk dit dat E-saggil en die tempels van die land gesluit is, moontlik om te verhoed dat die volgelinge van Nabonidus daar heiligdom inneem, of om te voorkom dat plotters uitkom en op die 3de Marcheswan (Oktober) kom Cyrus binne Babilon. Skare wat voor hom versamel is en vrede voorstel vir die stad Kores, beveel alles oor die vrede van Babilon. , is na hul heiligdomme teruggegee. Die nag van die 11de Marcheswan het Ugbaru teen ('n deel van Babilon) gekant gegaan, en die seun van die koning is dood en daar was rou oor hom van die 27ste van Adar tot die 3de van Nisan (ses dae). Daar bestaan ​​'n twyfel of die teks van die koning of die seun van die koning praat, maar aangesien daar 'n verslag is dat Nabonidus na Karmania verban is, lyk dit waarskynlik dat die dood van Belsasar in die nag " is here referred to. The day after the completion of the mourning (the 4th of Nisan), Cambyses, son of Cyrus, performed ceremonies in the temple E-nig-had-kalamma, probably in connection with the new year's festival, for which Cyrus had probably timed his arrival at Babylon. According to Herodotus (i.191), Babylon' was taken during a festival, agreeing with Dan. 5:1 ff.
 Robert B. Chisholm, "The Major Prophets," in Holman Concise Bible Commentary, red. David S. Dockery (Nashville, TN: Broadman & Holman Publishers, 1998), 284–285.
Syne magi interpreted it as a sign that Cyrus would eventually usurp him. Astyages wasted no time in telling his steward to murder the boy, but instead of following orders, the steward asked a herdsman to do it. The herdsman decided to hide the boy and raise him as his own son. After ten years, Cyrus&rsquo behavior was clearly not like that of an ordinary boy, so the suspicious king questioned the herdsman and found out the truth. He tricked the unfortunate man into eating his own son&rsquos flesh but allowed Cyrus to return to his parents.
Hierdie Achaemenid Empire, as it is called, was the largest single empire the world had seen to this point, and the Dynasty lasted for 200 years until Alexander the Great conquered it.