Gesig van die Sfinx - Inligting
Gesig van die Sfinx
10 feite, aansprake en teorieë oor die groot sfinks van Giza
Soms word die Groot Sfinx van Giza as die agtste wonder van die antieke wêreld beskou, net so ikonies as 'n simbool van antieke Egipte. Die struktuur bied ons 'n onskatbare blik op die verlede. Baie hoop dat dit ons eendag ook 'n insig kan gee in die ware doel van die piramides waarby dit sit.
Ten spyte van alles wat ons weet en mdashor dink dat ons weet van die Sfinx, is daar nog 'n magdom vrae wat beantwoord moet word. En soos ons sal sien terwyl ons op ons lys afklim, wil dit voorkom asof daar sommige is wat verkies dat die geheime van die Sfinx presies dit is.
Wat was die Sfinx?
Die oorspronklike doel van die Sfinx is onbekend. Dit is moontlik gebou om simbolies oor die Giza -plato te waak, en dit was moontlik 'n portret van Farao Khafre. Sy gesig lyk baie soos Khafre, en die koninklike hooftooisel wat dit dra, is veral vir farao's.
Teenoor die ooste is die Sfinx elke oggend in lyn met die opkomende son, en later aanbid Egiptiese heersers dit as 'n aspek van die songod en noem dit Hor-Em-Akhet (wat beteken "Horus van die horison"). 'N Klein kapel tussen die uitgestrekte pote bevat tientalle ingeskrewe stele wat die Farao's geplaas het om die god te eer. Een hiervan vertel 'n droom wat Thutmose IV gehad het toe hy 'n dutjie geneem het in die skaduwee van die monument, waarin die Sfinx na hom toe gekom het en hom die kroon van Egipte belowe het as hy dit net uit die sand sou grawe wat dit verswelg.
Die Sfinx is waarskynlik met kliphamers en koperbeitels uit die rots gesny, en terwyl dit gevorm is, is 'n groot gebrek in die rots naby sy agterkwart gevind. Die bouers het die liggaam uitgebrei met groot blokke Tura-kalksteen van hoë gehalte, dieselfde klip wat die piramides omhul, om die fout te bedek, en gevolglik is die kop van die Sfinx te klein vir sy liggaam van 236 voet. Volgens die legende was daar geheime gedeeltes onder hierdie verlengde liggaam, en argeoloë het in werklikheid drie tonnels daaronder gevind. Dit dateer asof hulle uit die faraoniese tye dateer, maar die doel daarvan bly 'n raaisel.
Voor die piramides is die Sfinx, wat miskien nog meer te bewonder is as hulle. Dit beïndruk een op sy eie stilte en stilte, en is die plaaslike goddelikheid van die inwoners van die omliggende distrik. & quot
—Pliny the Elder, Romeinse skrywer en staatsman, 1ste eeu nC
Die raaisel van die Groot Sfinx
Die gesig van die Sfinx is vermoedelik volgens Farao Khafra (Chephren) geskoei.
U vreeslike vorm is die werk van die dodelose gode. Om die plat en vrugbare lande te spaar, het hulle jou in jou depressie geplaas. 'N Rotsagtige eiland waaruit hulle die sand verdryf het. Hulle het jou as 'n buurman van die piramides geplaas. Wie waaksaam kyk na die geseënde Osiris.-Inskrywing uit die tweede eeu n.C..
Na 25 eeue was die geskiedenis van die groot Sfinx in Giza so vergete dat baie geglo het dat dit deur die gode in sy posisie geplaas is, as bewaker van die piramides. Die Sfinx is inderdaad so 'n indrukwekkende werk wat selfs vandag nog maklik sou kon glo dat dit op bonatuurlike maniere geskep moes word. Die standbeeld, met 'n man se kop en 'n leeu se liggaam, is 20 meter hoog en 73 meter lank. Die kop is 19 meter (18 voet) van die voorkop tot die ken. Elke poot strek 56 voet voor die liggaam uit. Die gesig is meer as 6 meter breed.
Die leeu was 'n kragtige simbool in antieke Egipte, aangesien dit sterkte en moed verteenwoordig. Die groot kat word ook beskou as die opperhoof en leeue wat getem is, het soms konings in die stryd vergesel. Nie net as 'n gelukbringer nie, maar as die fisiese teenwoordigheid van 'n god wat bedoel was om troepe te beskerm. Die Sfinx was die kombinasie van twee simbole, 'n leeugod, en die koningsfarao/god, tot een ikoon. Trouens, die Groot Sfinx in Giza dra waarskynlik die gesig van die heersende farao ten tyde van die konstruksie: Khafra (ook bekend as Chephren).
Die kop van die Groot Sfinx is 19 voet hoog. (CC BY-SA 3.0 Ad Meskens)
Die simbool is nie net tot Egipte beperk nie, maar is ook gevind in antieke Fenisiese, Siriese en Griekse samelewings. In die Griekse legende het die Sfinx alle reisigers verslind wat nie die raaisel kon beantwoord nie: "Wat is die skepsel wat soggens op vier bene loop, twee bene die middag en drie in die aand?" Die held Oedipus gee die antwoord: "Man", wat die Sfinx se dood veroorsaak.
Die Groot Sfinx by Giza het begin as 'n natuurlike uitsteek van rots. Die antieke Egiptenare het die reuse -beeld ongeveer 2500 v.C. in die kalksteen gesny. Om dit nog groter te maak as die hoogte van die uitslag, het hulle 'n verdieping rondom die voetstuk van die standbeeld afgesny. Die pote is gemaak van klipblokke. Die hele standbeeld is in die ou tyd geverf: rooi vir die gesig en lyf, geel met blou strepe op die hoofbedekking. Uiteindelik is 'n tempel voor die standbeeld gebou as 'n plek waar besoekers geskenke kon gee aan die 'lewende beeld' van die wese wat die Egiptenare soms na verwys as 'Horus-in-die-horison'.
Die Sfinx: Ouer as wat ons dink?
Volgens konvensionele wetenskap is die Sfinx tydens die bewind van koning Khafre omstreeks 2500 v.C. uit 'n ontwrigting gesny. In 1979 het 'n amateur -argeoloog met die naam John Anthony West egter 'n boek geskryf in 1979 Slang in die lug. In die boek stel West voor dat die Sfinx baie ouer was as die piramides en dat die ernstige erosie daarvan die gevolg was van reën en nie sand waai nie. Daarom, volgens West, moes die Sfinx duisend jaar vroeër gebou gewees het toe die land baie natter was.
Niemand het West se teorie veel aandag gegee nie, totdat West 'n opgeleide geoloog van die Universiteit van Boston met die naam Robert Schoch ingebring het. Schoch het die Sfinx ondersoek en dink dat sommige van die splete in die rots inderdaad deur lopende water of reën ontstaan ​​het. Sy gevolgtrekking is dat die voor- en sykant van die Sfinx van 5000 tot 7000 vC gedateer is en tydens Khafre se era herbou is om die gelykenis van die farao te gee. Ander egiptoloë voer aan dat die oorspronklike skatting steeds reg is en dat die skeure wat Schoch gevind het, die gevolg was van nat sand wat uit die Nyl opgeblaas is, nie reën nie.
Geskiedkundiges glo dat Thutmose IV die droom bedink het om moord te verbloem. Thutmose het sy broer laat doodmaak sodat hy die kroon kon wen. Hoewel die Egiptiese volk Thutmose moontlik nie die doodslag vir eie gewin kon vergewe nie, kon hulle dit oor die hoof sien as dit sou lyk of dit die wil van die gode was.
Teen die 19de eeu, toe Europese argeoloë Egiptiese monumente van nader begin bekyk het, was die standbeeld weer tot sy nek in sand bedek. Pogings om die standbeeld te ontbloot en te herstel, is vroeg in die 20ste eeu aangepak. Bewaringswerk duur selfs vandag nog voort.
Daar was gerugte oor gange en geheime kamers rondom die Sfinx en tydens onlangse herstelwerk is verskeie tonnels herontdek. Een, naby die agterkant van die standbeeld, strek ongeveer nege meter lank daarin. 'N Ander een agter die kop is 'n kort doodloopskag. Die derde, halfpad tussen die stert en die pote, is blykbaar tydens herstelwerk in die 1920's oopgemaak en toe weer verseël. Dit is onbekend of hierdie tonnels deur die oorspronklike Egiptiese ontwerpers gebou is, of dat dit later in die standbeeld gesny is. Baie wetenskaplikes spekuleer dat dit die gevolg is van antieke skattejagpogings.
Verskeie pogings is aangewend om nie-indringende verkenningstegnieke te gebruik om vas te stel of daar ander verborge kamers of tonnels oor die Sfinx is. Dit sluit in elektromagnetiese klank, seismiese breking, seismiese weerkaatsing, brekingstomografie, elektriese weerstand en akoestiese opname toetse.
Studies wat deur die Florida State University, Waseda University (Japan) en Boston University gedoen is, het "afwykings" rondom die Sfinx gevind. Dit kan geïnterpreteer word as kamers of gange, maar dit kan ook natuurlike kenmerke wees soos foute of veranderinge in die digtheid van die rots. Egiptiese argeoloë, wat aangekla word van die bewaring van die standbeeld, is bekommerd oor die gevaar om in die natuurlike rots naby die Sfinx te grawe of te boor om uit te vind of daar werklik holtes is.
Ten spyte van noukeurige studie is baie oor die Groot Sfinx nog onbekend. Daar is geen opskrifte daaroor in die Ou Koninkryk nie, en daar is nêrens inskripsies wat die konstruksie of die oorspronklike doel daarvan beskryf nie. Trouens, ons weet nie eens wat die bouers van die Sfinx eintlik hul skepping genoem het nie. So bly die raaisel van die Sfinx, selfs vandag nog.
Baie keer in die geskiedenis het die woestynwind sand om die Sfinx gewaai, wat dit soms tot by sy nek bedek het.
Terugflits: Bofbal aan die voete van die Sfinx? 'N Wereldtoer 1888-89 het die Chicago White Stockings op 'n baie lang padreis gestuur
Op 9 Februarie 1889 speel die Chicago White Stockings die All-America-span op 'n diamant wat in die sand gekrap is aan die voete van die Sfinx. Die enigste toeskouers was bedoeïenaars en 'n paar buitelanders wat deur Egipte gereis het.
"Alhoewel slegs vyf beurte gespeel is weens die laat laat van die uur, is die wedstryd hewig bestry, maar elke span was angstig om 'n unieke wedstryd in die annale van die basbal in die lys van oorwinnings te plaas," het John Montgomery Ward geskryf.
Ward, kortstop en kaptein van die All-America-span, het via die kabel aan die Tribune berigte gestuur oor wat die langste padrit in die bofbalgeskiedenis moes wees.
Van Oktober 1888 tot April 1889 het die twee spanne deur die Verenigde State, Australië, Suidoos -Asië, die Midde -Ooste en Europa getoer, per trein, seevaart - en pakdiere. Kamele en donkies het hulle van 'n hotel in Kaïro gekoop na die wedstryd in Egipte wat die spelers van Chicago 10 tot 6 verloor het.
"Om op 'n spoor te ry, moet 'n sagte sitplek wees as om in twee op 'n kameel se rug gesaag te word," het Ward in sy Tribune -korrespondensie opgemerk.
Die sand het die spel uitdagend gemaak. Adrian C. "Cap" Anson, die speler-bestuurder van Chicago, het sy balans in die sand verloor terwyl hy die eerste honk afskop en is uitgeteken toe hy terugkruip.
Die World Tour of Baseball, soos dit ballyhooed was, was die geesteskind van AG Spalding, president van die White Stockings, die span wat die Chicago Cubs sou word. Spalding was self 'n kruik en het 'n sportonderneming gehad wat bekend was vir die ontwikkeling van die amptelike bofbal van die National League.
As meer lande bofbal speel, het Spalding geredeneer, sou hy meer handskoene, vlermuise en balle verkoop. Dus maak hy sy span sendelinge van die Amerikaanse tydverdryf. Sy teenstanders is uit die rooster van ander National League -spanne geskrap.
Om hul toer te begin, het die spelers deur die strate van Chicago, gelei deur 'n blaasorkes, gestapel na 'n afskeidswedstryd op 20 Oktober 1888 in die West Side Park in Chicago. Spalding het 'n wenwedstryd gelewer wat 1500 ondersteuners sou geniet het as dit nie die weer was nie. '' N Noordwind het oor die terrein gewaai en die meeste toeskouers na die bleikplanke aan die noordekant van die terrein gedryf, 'het die Tribune berig.
Spalding was bewus van die winter se benadering in die noordelike halfrond en het die baseball -apostels beplan om voor die einde van November in die Heartland en buite die weste wedstryde te speel terwyl hulle na die ewenaar kom. Hulle het in Hawaii gestop, maar het nie daar gebly nie; hulle moes twee wedstryde krap as gevolg van plaaslike blou wette, wat bofbal Sondag verbied het.
"Ek het nooit geweet dat daar soveel water en so min land was nie," het Ward opgemerk na hul reis van byna 'n maand na Sydney, Australië. Toe hulle die hawe binnevaar, het die toneel "eers vreugde en toe trane gebring", skryf hy in 'n versending van 16 Desember 1888 wat die Tribune laat in Januarie 1889 gepubliseer het.
'The Stars and Stripes was oral verweef met die Engelse' jack ',' het hy geskryf.
'N Bofbalwedstryd wat op die krieketveld van Sydney gespeel is, het gemengde resensies gekry. Toeskouers hou nie van die voordeel in bofbal wat 'n kruik bo die beslag het nie.
"Tog was hulle blykbaar baie tevrede, veral oor die buiteveld en die vinnige terugkeer van die bal, deur die basis wat hardloop en gly, en veral as 'n hardloper tussen die basisse vasgevang word," het Ward gesê.
Deur na Melbourne te gaan, trek die Amerikaners duisende toeskouers na twee wedstryde. In 'n ligte oomblik het 'n paar spelers, in opdrag van 'n weddenskap, meegeding om te sien wie 'n krieketbal die verste kan gooi. Edward Crane, 'n kruik vir die All-America-span, wen met 'n gooi van net meer as 128 meter, wat blykbaar 'n rekord breek.
Die opinie-afdeling van die Chicago Tribune publiseer opmerkings van lesers en kundiges oor spesifieke kwessies van die dag. Op-eds weerspieël die sienings van die skrywer en nie noodwendig die nie Chicago Tribune.
Spalding verlaat Melbourne tevrede met die verdienste van $ 15,000, omdat daar 'n skraler vooruitsig op wins in Sri Lanka was.
Na Sri Lanka en die wedstryd in Egipte, het hulle na Italië gegaan. Op hul treinrit na Napels het 'n buiteveldster vir die White Stockings 'n kinderlike toertrek getrek. '' N Paar kilometer daarvandaan (Sillivan) het Sullivan die trompet van die wag skertsend weggeneem deur te laat hoor dat hy die ingenieur te kenne gee wanneer hy moet begin, en toe ons by die stasie in Napels kom, was daar 'n groep polisiemanne en 'n klein afdeling van die leër van die koning. wag om ons te ontvang, "het Ward in 'n versending van 20 Februarie geskryf.
Die spel het ook soos slapstick -komedie gelyk. Die Chicagoans het 8 teen 2 verloor en was gretig om dit af te handel. 'En toe 'n oortreding in die laaste helfte van die vyfde 'n omstander in die gesig tref, het hulle voordeel getrek uit die opwinding om die skare op die terrein te lok, terwyl (Cap) Anson gesien word hoe hy die tuisbord optel en loop van die veld af. "
In die argument wat daarop gevolg het, het die All-Amerikaners daarop aangedring dat hulle gewen het, en "het dit ontkom aan die vervanging van 'n leë eer-'n verbeurde wedstryd-vir 'n welverdiende oorwinning."
In Rome was Spalding ontsteld oor die ontkenning van die gebruik van die Colosseum. Maar Ward storm oor die toneel in die tuine van die Villa Borghese, waar Chicago met 3 teen 2 gewen het.
'Nog nooit in my ervaring op die diamant het ek soveel vooraanstaande persone gesien onder 'n skare baseball-toeskouers as wat vanmiddag hier bygewoon het nie,' het hy geskryf. "Die adel was in al sy glorie uit."
In Parys het Crane, die krieketbal-gooi-kampioen, 'n tweeslaanhouer wat die Witkouse met 6 tot 2 geklop het, voor 500 toeskouers gewerp. Die Franse het besluit dat bofbal afstam van 'Jehque', 'n ou Normandiese sport.
Toe die spanne in Londen speel, het 'n nuwe korrespondent die verlies van die White Stockings op 13 Maart aangemeld, alhoewel die Chicagoans die All-Amerikaners op twee ander wedstryde in die hoofstad verslaan het. Ward het 'n aantekening bygevoeg dat hy na die Verenigde State terugkeer om na 'n geskil oor die vakbond te kyk.
Die toer het om Engeland, Skotland en Ierland gegaan. Die spanne het einde Maart aan boord van 'n stoomskip na New York gegaan, en met hul aankoms het die skare hulle as helde verower, met 'n blaasorkes wat 'When Johnny Comes Marching Home' speel.
Tydens 'n burgerlike banket in die deftige Delmonico -restaurant, bied die letterkundige reus Mark Twain 'n heildronk: "Ek drink 'n lang lewe aan die seuns wat 'n nuwe ewenaar oor die hele aarde geploeg het en basies op hul buik gesteel het."
Hulle is kortliks in die Withuis deur president Benjamin Harrison ontvang. By 'n wedstryd in Washington, DC, het Chicago met 18 tot 6 geseëvier.
Van daar af speel die White Stockings die All-Amerikaners op verskillende stoppe onderweg na Chicago, waar 'n banket in die Palmer House op hulle wag. Was hul reis 'n sukses? Spalding het gewonder dat hy $ 8 in Monaco verloor het. En die White Stockings is deur die All-America-span in 28 van 50 wedstryde bestempel, met drie bykomende wedstryde wat gelykop eindig.
Sfinx 'het moontlik die gesig van 'n leeu gehad'
Die Sfinx het oorspronklik die gesig van 'n leeu gehad, volgens 'n Britse span wat beweer dat hy een van die mees raaiselagtige raaisels in die geskiedenis opgelos het.
Egiptoloë het lank geglo dat die groot standbeeld op die oewer van die Nyl 'n ou farao se kop op die liggaam van 'n leeu uitbeeld.
Daar word vermoed dat die 65ft hoë, 260ft lange kalksteenbeeld ongeveer 4500 jaar gelede na die beeld van 'n groot heerser, waarskynlik koning Khafra, gebou is.
Maar die geoloog Colin Reader, wat die erosiepatrone rondom die Sfinx in Giza bestudeer het, beweer nou dat dit eintlik 'n paar honderd vroeër gebou is, ver voor die nabygeleë Groot Piramide.
Hy is van mening dat die styl van die Sfinx die siening ondersteun dat dit ouer is as die ander grafte op die terrein, wat die moontlikheid verhoog dat die standbeeld deur latere geslagte aangepas en versier is.
Dr Jonathan Foyle, 'n historiese argitek wat saam met mnr. Reader aan sy navorsing gewerk het, het gesuggereer dat die standbeeld oorspronklik 'n ander gesig gehad het - waarskynlik die van 'n leeu, soos dit by die res van die standbeeld sou pas.
Dit kan verklaar waarom die huidige kop buite verhouding is met die liggaam, terwyl die gesig later weer gemodelleer word om 'n meer menslike vorm aan te neem.
Rekenaarkundiges het 'n beeld geskep van hoe die leeu Sfinx kan lyk, wat verskyn in 'n Channel 5 -dokumentêr The Secrets of Egypt wat Donderdag om 20:00 vertoon word.
Interessante feite oor die Groot Sfinx van Giza
Die Groot Sfinx van Giza algemeen na verwys as die Sfinx van Giza of net die Sfinx, is 'n ontsaglike klipbeeld van 'n wese met die liggaam van 'n leeu en die kop van 'n mens.
dit is die grootste en bekendste Sfinx, geleë op die Giza -plato aangrensend aan die Groot Piramides van Giza op die westelike oewer van die Nylrivier.
Dit is die grootste monolietbeeld in die wêreld, wat 73,5 meter lank, 24,3 meter breed en 20,22 meter hoog is.
Dit is die oudste monumentale beeldhouwerk en word algemeen geglo dat dit deur die ou Egiptenare van die Ou Koninkryk tydens die bewind van die farao Khafra (ongeveer 2558–2532 v.C.) gebou is. Sommige onlangse studies het egter voorgestel dat die Sfinx so lank gelede as 7000 v.C.
Daar word algemeen geglo dat die gesig van die Sfinx die gesig van die farao Khafra verteenwoordig.
Die rotslaag waaruit die Sfinx gemaak is, wissel van 'n sagte geel tot 'n harde grys kalksteen. Die massiewe liggaam is gemaak van die sagter klip wat maklik erodeer, terwyl die kop uit die harder klip gevorm word.
Die een meter wye neus op die gesig word vermis Ten spyte van die harde kwaliteit van die steen van die kop, is die gesig erg beskadig, en nie net deur natuurlike erosie nie. vernietig die neus uit woede toe hy sien hoe mense afgodediens aan die sfinks beoefen.
Benewens die verlore neus, a seremoniële faraoniese baard word vermoedelik aangeheg, hoewel dit moontlik in latere periodes na die oorspronklike konstruksie bygevoeg is. Egiptoloog Vassil Dobrev het voorgestel dat as die baard 'n oorspronklike deel van die Sfinx was, dit die ken van die standbeeld sou beskadig as dit geval het. Die gebrek aan sigbare skade ondersteun sy teorie dat die baard 'n latere toevoeging was. Stukke van die Sfinx se massiewe baard wat deur opgrawings gevind is, versier die British Museum in Londen en die Kaïro -museum.
Die Sfinx het 'n stert wat om die regter agterpoot vou.
Alhoewel dit nou onduidelik is van die vaalbruin van die sanderige omgewing, is die Sfinx was moontlik heeltemal bedek met helder verf.
Alhoewel die kop van die Sfinx swaar getref is deur duisende jare van erosie, spore van die oorspronklike verf kan nog steeds naby die een oor gesien word.
Argeoloë meen dat die gesig en liggaam van die groot Sfinx rooi geverf is, dat die baard blou geverf is en dat die hoofbedekking meestal geel geverf is.
A klein tempel tussen sy pote bevat tientalle ingeskrewe stele wat die Farao's ter ere van die songod geplaas het.
Tussen die pote van die Sfinx is ook 'n stela, nou die " genoemDroom Stela", wat met 'n verhaal ingeskryf is. Die 18de Dinastie -verhaal vertel van die tyd toe Thutmosis IV aan die slaap geraak het onder die Sfinx wat met sand tot in die nek bedek was. Thutmosis het 'n droom gehad dat die Sfinx met hom gepraat het en belowe dat as hy die Sfinx uit die sand sou bevry, Thutmosis bestem was om koning van Egipte te word.
Die Sfinx kyk ooswaarts na waar die son opkom die oggend van die lente -ewening.
Die Groot Sfinx van Giza is een van die min konstruksies van antieke Egipte het geen inskripsies op die oppervlak nie, tot vandag toe is daar nie 'n enkele simbool op die Sfinx gevind nie.
As gevolg van die veranderende woestynterrein, is die liggaam van die Sfinx die afgelope paar duisend jaar verskeie kere begrawe. Die mees onlangse in 1905 is die sand skoongemaak om die grootte en skoonheid van die hele Sfinx bloot te stel.
In Egipte is daar talle sfinkse, gewoonlik met die kop van 'n koning wat sy hooftooisel dra en die liggaam van 'n leeu.
Die Egiptenare het sfinksbeelde gebou om belangrike gebiede soos grafte en tempels te bewaak.
Die woord "sphinx ", wat beteken 'wurgman', is die eerste keer deur die Grieke gegee aan 'n wonderlike wese met die kop van 'n vrou, die liggaam van 'n leeu en die vlerke van 'n voël.
In die teks oor die Dream Stela van ongeveer 1400 v.C., word daarna verwys as 'n "standbeeld van die baie groot Khepri."
Volgens sommige tekste het die ou Egiptenare na die Sfinx verwys as balhib en bilhaw. Omstreeks 1500 v.C. daarna is verwys as Hor-em-akht-Horus in die horison, Bw-How-plek van Horus en ook as Ra-horakhty Ra van twee horisonne.
Teorieë wat deur akademiese Egiptoloë gehou word rakende die bouer van die Sfinx en die datum van die konstruksie daarvan, word nie algemeen aanvaar nie, en verskillende persone het verskillende alternatiewe hipoteses oor die bouer en die datering voorgestel.
Die Sfinx het eeue lank die verbeelding van kunstenaars, digters, avonturiers, geleerdes en reisigers geïnspireer.
Die Sfinx is 'n simbool van Egipte van antieke tye tot vandag.
Die Sfinx verskyn gereeld op seëls, munte en amptelike dokumente van Egipte.
12 feite oor die Death's-Head Hawkmoth
Vier National Moth Week met 'n paar feite oor een van die opvallendste insekte in die diereryk: The Death's-Head Hawkmoth.
1. Die Death's-Head Hawkmoth kry sy naam van die skedelagtige merk op sy borskas.
2. Gegewe die ongewone merke, is dit waarskynlik nie verbasend dat mense dit eens as 'n slegte teken beskou het nie. In 1840 het die entomoloog Moses Harris geskryf dat 'dit nie as die skepping van 'n welwillende wese beskou word nie, maar die apparaat van bose geeste - geeste van vyande vir die mens - wat in die donker bedink en vervaardig is, en daar word gedink dat die glans van sy oë Dit verteenwoordig die vurige element waaruit dit veronderstel was om te gebeur. Deur in die aand in hul woonstelle te vlieg, blus dit soms die lig wat oorlog voorspel, pes, honger, dood vir mens en dier. "
3. Daar is eintlik drie spesies in die genus Acherontia, wat sy naam ontleen aan die Acheron, die rivier van pyn in die onderwêreld: A. styx, gevind in Asië, is vernoem na die grensrivier van Hades A. lachesis, gevind in Indië en ander dele van Asië, is vernoem na die lot wat die lewensdraad en die bekendste van die klomp meet, A. atropos, wat van Groot -Brittanje (ten minste in die warmer maande) na Suid -Afrika gevind is, kry sy naam van die lot wat die lewensdraad sny.
4. Die ruspes kom in drie kleure - heldergeel, heldergroen of bruin - en het 'n sterthoring wat van kleur verander en krommes verander namate die larwes volwasse word. Hulle voed op meer as 100 plante, insluitend nagskerm, en word tot 5 sentimeter lank. U wil nie met hulle mors nie: as hulle bedreig word, klik hulle op hul onderlyf en probeer hulle aanvaller byt!
5. Die ruspes smelt vier keer voordat dit tyd is om te pap, en dan bedek hulle hulself met 'n speekselagtige afskeiding en gaan grond toe. As hulle 'n geskikte plek kry, grawe hulle 5 tot 15 sentimeter onder die oppervlak weg en gooi hul velle af.
6. Die motte is groot: die kleinste, A. styx, het 'n vlerkspan tussen 3 en 5,11 duim A. lachesis, die grootste, het 'n vlerkspan van 4 tot 5,19 duim en A. atropos het 'n vlerkspan van 3,5 tot 5,11 duim.
7. As hulle versteur word, piep die motte. Die klank word geproduseer deur 'n interne flap, genaamd die epifarynx, wat aan die onderkant van die proboscis sit.
8. Die Acherontia motte val op die korwe van heuningbye. In die boek van 1836 Die natuurgeskiedenis van Britse motte, sfinxe en meer, Het James Duncan gewonder hoe hulle dit gedoen het, en skryf: 'Hierdie insek het die gewoonte om in die korwe van die gewone huisby te kom, waar dit 'n tyd lank sy woonplek inneem en op die heuning terugkom. ... Dit is nie maklik om te verstaan ​​hoe 'n wese sonder aanvallende wapens, en onbeskermd deur harde bedekking, die aanvalle van soveel gewapende aanvallers kan weerstaan ​​of kan oorleef nie. "
Sommige wetenskaplikes het geglo dat dit moontlik die mot se geknars was - wat klink soos die geluide wat 'n koninginby maak - terwyl ander gedink het dat die merk op die toraks lyk soos 'n werkerby se gesig. Onlangs het navorsing getoon dat die motte 'n reuk uitskei wat dieselfde verbindings bevat as die reuk van heuningbye, wat die teenwoordigheid van die bye kan verdoesel.
9. A. atropos is die vinnigste mot ter wêreld en kan teen 30 km / h vlieg! Die insekte kan ook soos kolibries sweef terwyl hulle nektar uit blomme drink.
10. Die mot het opgeduik in die letterkunde: In Bram Stoker's Dracula, stuur die titulêre vampier die motte na sy tral, Renfeld. Thomas Hardy het oor hulle geskryf in Die terugkeer van die inboorling, en John Keats noem dit in sy gedig "Ode aan melancholie." En in Thomas Harris se boek Stilte van die lammers, plaas die moordenaar die papies van die Acherontia styx in sy slagoffers se kele. (In die filmaanpassing het die filmmakers óf die papies van die tabakhoringwurm gebruik óf A. atropos.)
11. Twee groot motte is in die bedkamer van koning George III in 1801 tydens sy tweede groot insident van waansin ontdek. Een van die motte, versamel deur die dokter van die monarg, Robert Darling Willis, is aan die Universiteit van Cambridge. Daar is geen bewyse dat die koning die motte werklik gesien het nie.
12. Wil u dit nie 'n doodskop noem nie? In Nederlands heet hulle Doodshoofdvlinder in Frans, le sphinx à tête de mort in Duits, Totenkopfschwärmer in Spaans, cabeza de muerto en in Sweeds, Dödskallesvärmare.
Argeologiese ontwikkelings in Giza, Egipte
Die amptelike rede wat deur die Egiptiese oudhede -owerhede (bekend as die Supreme Council of Antiquities - SCA) aangevoer is, was dat Gantenbrink die nuus van die ontdekking in April 1993 aan die British Press gelei het en dus blykbaar 'n 'reël' vir argeologie oortree het. Die direkteur van die Duitse Argeologiese Instituut in Kaïro, dr Rainer Stadelmann, het hom by die Egiptenare geskaar en Gantenbrink veroordeel vir sy persaksie. Dr Stadelmann was vasbeslote oor die belangrikheid van die vonds. 'Dit is nie 'n deur nie, daar is niks daaragter nie.' Die president van die Hoogste Raad vir Oudhede, dr. Muhamad Bakr, het so ver gegaan as 'n 'hoax'. "Die opening van die as is te klein vir die robot om deur te gaan" en beskuldig die "Duitse wetenskaplike" dat hy nie die korrekte 'goedkeurings' van die SCA het om die ondersoek te doen nie.
Dr Bakr het die hoofinspekteur van die Giza -piramidesplato, dr. Zahi Hawass, afgedank, hoewel die amptelike rede daarvoor was dat 'n waardevolle antieke 'standbeeld' onder die toesig van Hawass uit Giza gesteel is. Drie maande later, in Junie 1993, is dr Bakr self afgedank en vervang deur dr. Nur El Din. Te midde van beskuldigings van wanpraktyk en bedrog, het dr Bakr gepraat van 'n 'Mafia' wat die afgelope 'twintig jaar' by die Piramides betrokke was. Dr Bakr het geweier om name te gee en gesê: 'Ek wou hê dat die hele saak deur die vervolgingsgesag ondersoek word, maar my versoek is geweier.'
Intussen het dr Hawass, wat na die VSA gegaan het, beweer dat die ontdekking van die 'deur' 'DIE ontdekking in Egipte' was, en bespiegel dat daar belangrike artefakte daaragter is. Vroeg in 1994 is dr Hawass weer op sy pos by die Giza -piramides geïnstalleer. Intussen het Gantenbrink sy robot aan die Egiptenare aangebied en ook 'n Egiptiese tegnikus opgelei om die toerusting te beman en die deur oop te maak. Die Egiptenare het die aanbod van die hand gewys "Ons is tans baie besig," antwoord dr. Nur El Din. Ongeveer dieselfde tyd sou dr Hawass verklaar dat "ek dink nie dit is 'n 'deur' nie en daar is niks daaragter nie."
In Maart 1996 het dr. Hawass egter weer van plan verander en verklaar dat Gantenbrink se vonds 'n groot belang is en dat die 'deur' in September 1996 deur 'n Kanadese 'missie' geopen sou word, maar Rudolf Gantenbrink of sy robot nie ingesluit nie . Die Kanadese 'missie' is die eiendom van Amtex Corporation of Canada, 'n multi-media CD-ROM-onderneming, wat na bewering die enorme bedrag van $ 10 miljoen insamel om 'n verhoogde opening van die deur op televisienetwerke te bevorder. "Ek werk saam met 'n privaat ou wat 'n persoonlike vriend van Hawass is, en ons gaan hierdie ding absoluut doodmaak. Wat ook al die gebeurtenis wat ons gaan opvoer, dit word regstreeks op televisie uitgesaai," het Amtex Corporation se president, mnr. Peter Zuuring.
2. Tunnels en kamers onder die Groot Sfinx
(II) Die gevolgtrekkings van die span was soos volg:
A. Geologie, die patroon van erosie op die Sfinx dui aan dat dit aan die einde van die laaste ystydperk gesny is, toe swaar reën in die oostelike Sahara geval het - miskien meer as 12 000 jaar gelede. Dit kontrasteer sterk met die 'ortodokse' Egiptologiese datering vir die Sfinx van ongeveer 4 500 jaar gelede.
B. Seismografie. Die seismiese opname dui op die bestaan ​​van verskeie onontginde tonnels en holtes in die grond onder die Sfinx, waaronder 'n groot reghoekige kamer op 'n diepte van ongeveer 25 voet onder die voorpote van die monument.
(III) In 1993 is John West en sy span fisies van die perseel verwyder deur dr. Zahi Hawass, destyds (en nou) die hoofinspekteur van die Egiptiese regering vir die piramides en sfinks. Hy blyk boos te wees oor die suggestie dat die Sfinx baie ouer kan wees as die beskawing van Egipte self - en dus die werk van 'n verlore beskawing - en was veral ontstoke deur 'n NBC -televisiefilm wat oor die span se werk gemaak is. Hierdie film verbind die Sfinx met Atlantis en stel voor dat die kamer onder die pootjies die legendariese 'Hall of Records' van Atlantis kan bevat. Hawass noem hierdie aansprake 'Amerikaanse hallusinasies'. Daar is geen wetenskaplike basis hiervoor nie. Ons het ouer monumente in dieselfde omgewing. Hulle is beslis nie deur mans van Atlantis gebou nie. Dit is onsin en ons sal nie toelaat dat ons monumente vir persoonlike verryking ontgin word nie. Die Sfinx is die siel van Egipte. "
(IV) In 'n artikel in die Egiptiese pers wat op die NBC -film reageer, word dr Hawass aangehaal oor sy verdere redes om John West en sy span uit die Sphinx -omhulsel te verdryf: "Ek het gevind dat hul werk uitgevoer word deur endoskope in die Sfinx te installeer liggaam en opnamefilm vir alle fases van die werk op 'n propagandistiese, maar nie wetenskaplike manier nie.