Gryskat | Leon von Moltke se blog
Bloeisels in Julie! »
22/07/2011 deur leonvonmoltke
Gryskat se storie het begin op Okanakasewa, die plaas (so 40km van Grootfontein af) wat ons gehuur het voordat my pa self plaas gekoop het.
Een dag stap ek in die veld naby die huis rond met die windbuks, besig om fisante te jag, toe ek hoor ietsie miaau-miaau so iewers in die bos. Loop diekant toe om, daaikant toe om, maar kry niks nie. Na ‘n lang gesukkel sien ek toe uiteindelik so ‘n klein ou katjie wat in die bos aan ‘n tak hang. Soos enige barmhartige samaritaan seker maar sal doen, steek ek my hand uit om die dingetjie af te haak. Sjoep! “Eina, magtig!” krap daai klein kietertjie vir my met haar agterpote uit pure beneukgeit. Na nog ‘n paar probeerslae wikkel ek maar terug huis toe om pa en boeties se hulp in te roep.
Met ‘n groot gesukkel, en klomp rooi hale oor die hande, kry ons uiteindelik die katjie uit die bos uit en vat haar huis toe. Sy was brandmaer, maar ons het behoorlik gesukkel om haar te oortuig om te begin drink en eet. Gelukkig het dit ook oorgegaan en sy het begin deel word van die gesin.
Een dag ry ek en my ma (en ek dink my jongste broer het op die agterste sitplek lê en slaap) en natuurlik die grys kat plaas toe. Net so ‘n paar kilometer voor ons plaas het dit verskriklik baie gereën die vorige dag, so die grondpad is net een groot modderplas. Die hele tyd gly die ou kar heen en weer oor die pad, maar alles gaan darem vorentoe so teen ‘n slakkepassie. Ek en my ma sit en gesels nog so oor hoe baie dit gereën het en hoeveel goggas teen die ruit vasvlieg, toe tol die kar net so WOEP, reg in die rondte, in die veld in, tot binne ‘n pan vol water.
Daar sit ons toe, vrou en kinders (en die kat waarvan ons in die opgewondenheid heel vergeet het). Na ‘n groot gespook kry ons darem die kar uit die water uit en het net weggetrek toe ons agterkom die kat is weg! O genade, wat nou?
Soek, soek, orals, maar min te sien van die kat.
Uiteindelik kry ons die kat – nooit my pa vertel van óf die advance driving course oefening óf van die kat wat weggeraak het en waarna ons so lank gesoek het nie. Maar ek het darem heelwat beter geweet wat om te doen toe dit die eerste keer my beurt was om beheer oor ‘n voertuig te verloor op ‘n modderpad!
Later van tyd het die kat my pa op sy skoot geselskap gehou as hy alleen in die aande voor die TV gesit het, nou nie dat jy dit sou kon dink as jy hoor wat dink hy van katte nie! Jy kon nie ‘n pakkie chips enigiets nader as 500m van haar af oopmaak nie, dan was sy binne sekondes daar om te kom deel.
En soos plaaskatte maar maak, het sy elke liewe jaar ‘n werpsel wildekatjies gekry – geniepsige klein goedjies!
Maar die kat het, ten spyte van al haar wedervaringe nooit ooit ‘n ander naam as KAT gehad nie… Wonder nou nog hoekom?
NS: Ek het ‘n sterk vermoede dat ek meer as een kat in hierdie storie ingesplits het, maar dit maak ten minste vir ‘n beter storie!
op 22/07/2011 at 8:40 vm | Antwoord Cindy
op 22/07/2011 at 10:40 vm | Antwoord kerneels
Ons kat se naam is ook “Kat” omdat hy nie veronderstel was om ons kat te wees nie, en ons dus nie vir hom ‘n naam wou gee nie. Maar, twee jaar later en hy is nogsteeds met ons. Sonder naam.
Lekker gelees vandag.
op 23/07/2011 at 11:07 nm | Antwoord Toortsie
Ag hoe lekker gly ek toe saam op die gladde grondpad! En dit sonder om eens naby aan n rem te kom! My pa hdt altyd gese: trap die petrol! te kom! My pa hdt altyd gese: trap die petrol!
op 24/07/2011 at 1:05 nm | Antwoord Prinses
Ja, sekere goed moet die baas van die plaas liewer nie weet nie 😉
op 30/07/2011 at 8:31 vm | Antwoord karen
Katte het darem maar ‘n manier om mens te charm 🙂
My suster was self die grootste katvyand tot haar man een aand ‘n klein, maer vuil katjie huistoe bring wat in die strate van Johannesburg vir haarself moes veg. Nou is sy die oulikste prinses en bederfste kat suid van die ewenaar en my suster kan nie onthou hoekom sy nou nie weer van katte gehou het nie …