Mes deur Jo Nesbø. Harry Hole en sy mees persoonlike saak | Huidige literatuur
Op Oktober 17 dit is gepubliseer Mes, die nuutste roman van Jof Nesbø, twaalfde deel van die reeks deur die kurator Harry Hole. Maar vir daardie dag het ek dit al vir my gelees, die een ding is die bekendstellingsdatum van 'n boek en die ander wat voorheen in boekwinkels was. Ook as dit Jo Nesbø en Harry Hole is prioriteit is absoluut en ek neem gewoonlik gemiddeld twee of drie dae. Dit is wat gebeur as u ongelukkig of gelukkig meer tyd het om te lees.
Dit is my baie persoonlike resensie de Mes. Uiteraard Ek sal die oomblikke van die huis Nesbø toemaak, maar dit is onontbeerlike die vorige titels gelees het of ken die reeks redelik goed. En natuurlik onthou onheilspellende en maagde in Hells Hole. Waarvandaan hy nou begin het, sal ons sien of hy kan uitkom.
1.2 Altyd 'n plesier
1.3 Draaie, ou bekendes en daardie einde ...
1.4 Geen kompromieë nie
Dit het gelyk asof alles kan min of meer goed gaan, as so iets in die Gat-heelal kan bestaan ​​as ons klaar is Dors. Maar dit blyk dat ons hiermee begin het Mes met Harry alleen woon daarna Rakel, die enigste vrou vir wie hy ooit werklik lief was uit die huis geskop. En ons weet nie hoekom nie. Wat meer is, het teruggekeer om te drink en werke verplaas na die laaste hoek van die Oslo-polisie. Sorg vir sake wat hom nie interesseer nie en vra weer hoekom het hy dit weer opgeskroef alles in sy persoonlike lewe. Maar geluk en Harry Hole is twee begrippe wat nooit bestem is nie.
Terselfdertyd is hy los Svein Finn, een daarvan verkragters reeks wat Harry in die tronk sit en wat hy nou weer wil vang. Toe word Harry een oggend wakker en onthou niks nie van die vorige nag, maar het die bloedbevlekte hande en klere. Dit is die begin van die ergste nagmerrie wat waar word, wat u sal moet trotseer. Of gooi die handdoek in en verdwyn.
Diegene van ons wat die Harry Hole-plot in ons harte het, is al meer as afgeraai teen verwagtinge, kritiek of lof na 'n nuwe aflewering wat in die reeks gepubliseer word. Dit is altyd dieselfde. En met laasgenoemde ook: die beste plot, onoortreflike, Nesbø op sy beste, onverbeterlik, Harry meer selfmoord en vasbeslote as ooit om die waarheid te ontdek.
Ek weet nie. Dit is opinies van die kritiese kritici spesialiseer in die genre. Ek loop van die huis af rond. En nou ken ek ook die truuks van mnr. Nesbø. So Ek sit met die nuwe absolute genot en 'n paar woorde: dié van Nesbø op die skeppingsproses, opgedra aan 'n handjievol van sy lesers waarmee ons 'n paar dae gelede kon praat.
Sy verfynde manipulasie, al legendaries omdat jy jou na die situasie geneem het wat jy jou miskien voorgestel het (al dan nie), maar altyd sonder om dit te besef. Of, eerder, as u dit kan waarsku. En daar is sy bemeestering, want ook altyd jy laat jouself gaan en jy val in die strik. Ah ja, dit was dit, maar ... hoe wonderlik het u gedoen om my te vertel. En hier doen hy dit weer.
Draaie, ou bekendes en daardie einde ...
Van ellipsis, want dat Nesbø altyd laat ons meer gehang as 'n Paraguaan, met 'n swaar hart en 'n vuis in die mond van die slag wat ons al voorheen gegee het. En dat ons dit geruik het, omdat met Harry nie kul nie. Hy gee u altyd besonderhede en redes: in gesprekke tussen die karakters, in die intrige, in die lot van almal volgens hul konstruksie. En in die implisiete van hom basiese uitgangspunt: die klassiekste tragedie, met sy verliese, sy verraad en veral die gevoel wat altyd gepaard gaan met: hou langer as geluk.
sodat lesers wat in Policia o Dors Hulle was ietwat ongelukkig oor die vermeende geluk en kalmte in Harry se persoonlike lewe hulle hoef nie te kla nie meer. Die onsin is verby en daar is dit die slegste treffer wat jy kan dra. Meer wat eindig wat ons eintlik verwag in een van die onthullende gesprekke. Eers wil hy ons 'n bietjie verwar. Wat as hy ons terugbring na Kaja Solness (Die luiperd) na die toneel, dat as hy 'n ander verdagte daar buite stel. Niks, die einde kom en ons herhaal: ag, ja, natuurlik, maar bewonder.
Geen kompromieë nie
Geen lojaliteit teenoor die leser nie. Slegs vir Harry, in sy wese as die toonbeeld van die antiheld en ook van een van die karakters meer romanties en epies wat in die hedendaagse literatuur geskep is, ongeag die genre. En nou hy het in sy mees unieke hel verval. Maar daar is dit. Staande. Miskien sal ek dit eendag kan afskakel. Kom ons kyk wat sy almagtige vader besluit. En daardie een sal nooit na ons luister nie.
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » goedere » Swart roman » Mes deur Jo Nesbø. Harry Hole en sy mees persoonlike hel