Vryheid, gelykheid en broederskap in 2015
No one must lightly dismiss the question of race. It is the key to world history and it is precisely for this reason that written history so often lacks clarity - it is written by people who do not understand the race question and what belongs to it. Language and religion do not make a race, only blood does that. - Benjamin Disraeli
In 2015 begeef jy jou op gevaarlike terrein as jy in die openbare media oor ras en rasseverskille wil bespreking voer. Dieselfde liberaliste wat wyd en syd skreeu vir persvryheid, wil jou mond snoer as jy durf waag om iets oor die laer IK van sekere rasse kwyt te raak. Dit word as haatspraak beskou en kan kriminele vervolging tot gevolg hê. Dit is juis hierdie liberaliste (gefinansier deur die Sionistiese magte) wat wil verhoed dat die feitelike en waarneembare verskille tussen rasse, en veral die effek wat dit op samelewings het, geopenbaar word. Daarom die histeriese verbod op die bespreking daarvan.
Rasseverskille is nie net fisies waarneembaar nie, maar onomstootlik bewys. Dit is gewoon 'n saak van onmoontlikheid om 'n uitnemende kultuur voort te bring wat gebaseer is op lae intelligensie. Interessant egter dat ondanks die feit dat die Jode as 'n groep dalk 'n hoër intelligensie het as die (res van die) Blankes, is dit wat voortgebring en daargestel is in die wêreld en wat van waarde is, deur die (res van die) Blanke beskawing (die "Weste") daargestel. Die Jode het min daartoe bygedra, juis omdat hulle uitsluitlik toegespits was op die ekonomiese sektore, eerder as die (kulturele) opbou van samelewings.
Die Weste (verwysende na dit wat tot nou toe as die Christelike Blanke beskawing gereken kan word) was, en is tot 'n groot mate steeds, kultuurbouers. Om 'n kultuur te bou gaan met moeite en opoffering gepaard. Die Jode daaraanteen het hulle dikwels midde in hierdie (veral) Europese nasies bevind en slegs die vrugte geniet van dit wat daardie nasies deur moeite daargestel het. Die beginsel van individualisme (so kenmerkend van die Weste) met sy privaat eienaarskap as een van die boustene, was die grondslag waarop hierdie uitnemendheid gebou was. Uit hierdie poel van uitnemendheid was daar nog boonop die enkele individue wat deur hulle genialiteit (uitvindings, ensomeer) 'n verdere hupstoot aan die bou van die Westerse beskawing gegee het.
Die Jode was meer bedag op die ekonomiese motief - die maak van geld. Die ekonomiese motief het in die twintigste eeu die oorhand gekry en die gevolg daarvan is die agteruitgang en degenerasie van die Weste. Daarvoor het die Westerling homself tot 'n groot mate te blameer aangesien hy mede-aandadig hieraan geword het. So word die rykdom van 'n persoon vandag, eerder as sy innerlike kwaliteite, as die maatstaf van alles (veral sy aansien) gesien. Hierdie toedrag van sake het die internasionale Jood handig te pas gekom.
Die effek van hierdie verandering het die Westerling se moraal ondermyn. As geld die maatstaf van alles word, is daar geen vreugde meer te vind in ander aktiwiteite waarvan die verstand en verbeelding die basis moet wees nie. Die gevolg is kulturele en politieke distorsie en 'n gebrek aan rigting en doel - geen wonder dat almal vandag so begaan is oor missie en visie nie! Inderdaad skort daar iets; feit is net sonder 'n fondament sal hierdie doel en rigting van die lewe soekend bly. Dit is dan juis ook die teelaarde van die revolusie - hierdie doellose massas wat soek na 'n rede vir hulle bestaan.
Wat verstaan moet word is dat die mens 'n sosiale wese ("social animal") is wat sekuriteit vind in die gemeenskap waarin hy hom bevind. Daardie gemeenskap moet aan hom 'n tuiste bied ("a sense of belonging"); iets wat net te vinde is in gemeenskappe waar daar 'n hoë mate van homogeniteit is.
Die “winde van verandering” het baie duidelik oor die wêreld gewaai - soos Harold MacMillan, destydse Eerste Minister van Brittanje - voorspel het. En die gevolge daarvan - 'n toenemend ankerlose Weste wat nou in 'n bedreigde posisie verkeer, is immers netso deur dr Verwoerd voorspel. Met sukses is daarin geslaag om skeidslyne tussen blank en nie-blank – hetsy dit biologies, antropologies, sielkundig, polities, ekonomies of maatskaplik van aard is – feitlik volkome uit te wis. Dit kan tereg as 'n proses van gelykmaking beskou word, soos GD Scholtz dit jare terug reeds verwoord het.
Die Franse Revolusie het hierdie proses van gelykmaking ingelei met die slagspreuk “vryheid, gelykheid en broederskap”. Daar is reeds vroeër daarop gewys wie agter die Franse Revolusie gesit het. Wat vandag as “demokrasie” bekendstaan - een mens, een stem - is eintlik ‘n proses van gelykmaking. Sommiges vereenselwig vryheid en die demokrasie met mekaar. Volgens hierdie siening kan daar vir die individu alleen vryheid in ‘n demokrasie bestaan. Tog is dit geensins die geval nie. In wat destyds as die aristokrasie bekendgestaan het, het ‘n groter mate van vryheid geheers as wat vandag in sekere lande aangetref word wat as demokrasieë beskou word.
So is daar ook ‘n neiging om gelykheid met die demokrasie te vereenselwig. Ook dit is ‘n foutiewe opvatting. Gelykheid word ook in diktature aangetref. Vryheid en gelykheid in ‘n demokrasie kan mekaar in sekere opsigte volkome uitsluit. Vryheid kan nie volkome naas gelykheid bestaan nie. Netso tas die toepassing van gelykheid op belangrike gebiede die beginsels van die vryheid aan. Wie derhalwe na ware vryheid streef, kan kwalik ‘n voorstander van gelykheid wees. Wie weer na gelykheid streef, kan nouliks ‘n voorstander van vryheid wees. So gesien is die leuse van die Franse Revolusie 'n leuen - 'n kontradiksie.
Vryheid beteken om vry te wees om te woeker met my talente en sou ek meer talente as my buurman het, dat ek inderdaad meer sukses as hy sal kan behaal. Daar is dus geen beperkinge nie, juis omdat vryheid dit veronderstel. Dit is anders gesteld met gelykheid. As gelykheid sou impliseer gelyke geleenthede vir almal, sal die resultaat juis ongelykheid wees omdat mense verskil. Vir die aanhangers van die kommunisme, die sosialisme en die liberalisme is hierdie gelykheid nie voldoende nie. Vir hulle beteken dit “gelykmaking”. Dit veronderstel ongelyke behandeling ten einde ‘n gelyke resultaat (uitkoms) te verkry.
Indien gelykheid “gelykmaking” impliseer, tas dit vryheid aan. En dit is presies wat gebeur het. In hierdie “stryd” tussen vryheid en gelykheid, het gelykheid (met sy nuwe betekenis) telkens as oorwinnaar uit die stryd getree. Elke keer wanneer gelykheid die oorwinning behaal het, het dit ten koste van vryheid geskied. Die proses van regstellende aksie in Suid-Afrika is 'n uitstekende voorbeeld van hoe gelykheid as uitkoms bevorder word ten koste van vryheid.
In die verlede is dikwels gewaarsku teen hierdie tendens. Die tweede president van Amerika, John Adams skryf:
That all men are born to equal rights is clear. ... But to teach that all men are born with equal powers and faculties to equal influence in society, to equal property and advantages through life, is as gross a fraud, as glaring an imposition on the credulity of the people as ever was practised... for honor’s sake..., for truth and virtue’s sake, let American philosophers and politicians despise it.
Alexis de Tocqueville het geglo dat gelykheid onvermydelik sal lei tot die verwerping van die beginsel van privaatbesit. Daarom is dit geen verrassing dat die kommunisme juis in gelykheid glo, eerder as vryheid nie. Die aandrang op onteiening is 'n resultaat van die aandrang op gelyke uitkomste (gelykmaking).
Lord Acton het geskryf:
The deepest cause which made the French Revolution so disastrous to liberty was its theory of equality. Liberty was the watchword of the middle class, equality of the lower.
FA Hayek het weer aangevoer:
... the only way to place [people] in an equal position would be to treat them differently. Equality before the law and material equality are therefore not only difficult but are in conflict with each other, and we can achieve the one or the other, but not both at the same time. The equality before the law which freedom requires leads to material inequality.
Vandag gaan dit nie om vryheid nie, ten spyte van al die mooipraatjies daaroor - dit gaan eenvoudig om gelykheid. Daar moet volkome gelykheid binne ‘n staat heers tussen alle mense wat daar woonagtig is. Om dit te verkry, moet daar nie geskroom word om dit met wetgewing deur te voer nie. En dit beteken benadeling van diegene wat inherent beter, intelligenter en vlytiger is. Dit het tot gevolg dat vryheid in die slag bly.
Dit is hierdie wanpersepsie oor vyheid wat die massamens na vore laat tree het. Die massamens het die proses van gelykmaking aangehelp. Een van die vernaamste kenmerke van die massa is immers eenvormigheid. Verskille of andersheid word nie geduld nie. Wie anders optree as die massa, haal hom eenvoudig haat en verguising op die hals. Die massamens is by uitstek onverdraagsaam. Dit druis eenvoudig teen sy opvattings in dat daar ander denkbeelde of ander opvattings gehuldig kan word as dié wat hy besit en voorstaan. So sal iemand wat afwykende beskouings huldig of selfs verkondig, homself blootstel aan geestelike verguising en selfs liggaamlike leed. Wat die massamens vir homself eis, weier hy om ook aan ‘n ander te gun.
In toestande soos hierdie is 'n dualistiese benadering van aantrek en wegstoot, uiters noodsaaklik vir ons eie oorlewing. Dit word natuurlik, (onder die dekmantel van "rassisme"), verbied. Feit is, vir enige wese om te oorleef moet hy diskrimineer. Hy vind aansluiting en gee voorkeur aan sy eie en hy het 'n afkeur en staan afwysend teenoor vreemdes. Wanneer vreemdes boonop geforseer word om te vermeng en 'n belange botsing ontstaan (wat onafwendbaar is), dan kan hierdie afkeur dramaties en vinnig verander in openlike vyandigheid met alles wat dit inhou. Daar is nie 'n enkele voorbeeld van geïntegreerde samelewings waar dit anders gesteld is nie.
Die individu wat in 'n samelewing bly wat hom koester en aan hom die geleentheid gee om sy talente te ontwikkel tot voordeel van daardie samelewing, voel geborge in daardie samelewing. Hy is nie verward nie en beleef nie verwerping nie. Tussen sy mense ontstaan 'n vertroue en is daar sekuriteit. In so 'n samelewing is die gesamentlike doel helder en die gesamentlike poging groter - tot uitbou en verwesenliking van daardie doel. Gedeelde lojaliteit, belange, doelwitte, gevoelens en ideale verhef daardie persoon se aktiwiteit - tot voordeel van elkeen in die gemeenskap.
Die teendeel daarvan - afsydigheid, vyandskap, uitsluiting en wantroue - soos ons vandag beleef in Suid-Afrika, kan net een gevolg hê, naamlik wanorde en uiteindelik, anargie. Indien teen jou gediskrimineer word omdat jy Blank is, "voorheen bevoordeel" is, of watter belaglike rede dan ookal uitgedink word, voel jy uitgesluit, word jy afsydig en verloor jy belangstelling. In so 'n gemeenskap van onderlinge wantroue en onreg, is daar geen gemeenskaplike binding en ideaal nie. Die doelwit sal altyd ontbreek juis omdat die uitgangspunt verskil. Die gevolglike frustrasie, afsydigheid en vyandigheid is die basis van wanordelikheid en die resultaat feitlik deurentyd - anargie.
Deur fisies waarneembare verskille te minag, waarvan ras die duidelikste is, is die sekerste resep vir konflik. Voeg daarby die ontneming van die taal, kultuur en tradisies van die groep wat hom in 'n getalleminderheid bevind en die saad is gesaai vir 'n mislukte staat. Hoe polities korrek 'n Blanke vandag ookal mag wees, in sy onderbewussyn hunker hy (nog) na die homogeniteit van sy eie groep.
Hoe moet die gedisoriënteerde Blanke dan nou in hierdie heterogene samelewing met sy vreemde instellings en geforseerde integrasie en gedikteer deur 'n vyandige ekonomies ordening daarvan, onderskei tussen "ons" en "hulle"? Wel, die resultaat van hierdie geforseerde samelewing verskaf die antwoord, al is dit moeilik om dit somtyds raak te sien. Hierdie resultaat is 'n verwarde individu met 'n misplaaste skuldgevoel en 'n afgetakelde moraal. Daardie individu is in homself verdeeld en sy kreatiewe en intellektuele potensiaal grootliks afgebreek. So 'n individu kan kwalik 'n sinvolle bydrae tot die gesamentlike welsyn van die staat maak. Dit is in hierdie posisie wat die Afrikaner hom vandag bevind.
Voormelde het ook tot gevolg dat die Blanke (Afrikaner) as 'n groep (volk) 'n verdeeldheid begin beleef wat, hoe langer hoe meer, kan aanleiding gee tot 'n onverenigbare vervreemding van mekaar - 'n onherstelbare verbrokkeling. In sulke omstandighede, (deur die Jodedom op ons afgedwing), ontstaan die tragiese gevolg dat die behoudende element (die nasionaliste) die ander (wat met vreemdes wil gemeensaak maak), self as part en deel van die vyand begin sien.
Dr DF Malan het op 16 Desember 1949 die Afrikaner opgeroep om terug te draai na die pand wat aan hom toevertrou is om te bewaar. Hierdie oproep kan vandag herhaal word. Ons sal moet terugkeer na die Afrikanerlaer. Ja, ons kan dalk nie fisies laer trek vandag nie, maar deur aanvanklik net geestelik kragte saam te snoer en opnuut uit innerlike oortuiging ons gemeenskaplike ideale duidelik uit te spel, al moet ons tydelik in hierdie onaanvaarbare toestande oorleef, kan die grondslag lê vir die nuwe gemeenskap (staat) wat ons uit, en op die die puin van hierdie verbrokkelende een sal moet bou.
Ironies genoeg, is die Jode hierin vir ons hier 'n voorbeeld. Deur al hulle omswerwinge het hulle juis met hulle dualistiese kode oorleef. 'n Sterk rassebewustheid, die grondslag van 'n groepsidentiteit en daaruit voortvloeiende opbouende nasionalisme kan, ten spyte van die aanslae op ons voortbestaan, aan ons 'n immuniteit gee wat die toets van die "nuwe Suid-Afrika" - een wat gedoem is tot vernietiging - sal deurstaan.