Capitec Bank groei dramaties | Die Vryburger
Capitec Bank het tot aan die einde van Februarie ’n styging van 19% aan inkomste gerealiseer wat R5,3 miljard beloop.
Benewens die groei in inkomste, spog die bank met ’n ’n groei in nuwe kliënte van 15%, wat die totale kliëntebasis op 11,4 miljoen kliente te staan bring.
’n Woordvoerder van die Bank sê die instelling het die uitdagings getrotseer wat minder gunstige finansiële klimaat is, maar dit met deeglike beplanning oorbrug tot die huidige sukses.
Capitec is sterk gefokus op die kliënt wat digitale bankdienste benut tesame met ’n netwerk van takke wat goeie kommunikasie bevorder.
Die Bank het intussen ook sy kredietkaart aan kliënte bekendgestel wat glo alom verwelkom is. Slag van Dien Bien Phu - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
Die Slag van Dien Bien Phu (Frans: Bataille de Diên Biên Phu; Viëtnamees: Chiến dịch Điện Biên Phủ) was die klimaktiese stryd van die Eerste Indochina-oorlog tussen die Franse Unie-magte van die Franse Expeditionary Corps in die Verre Ooste en die Viëtnamese kommunistiese rewolusie in Viët Minh. Die geveg het tussen Maart en Mei 1954 plaasgevind, en het uitgeloop op 'n massiewe Franse nederlaag wat die oorlog effektief beëindig het. Volgens Martin Windrow was Dien Bien Phu "die eerste keer dat 'n nie-Europese koloniale onafhanklikheidsbeweging deur al die fases ontwikkel het van guerrillabande tot 'n konvensioneel georganiseerde en toegeruste leër wat 'n moderne Westerse besetter in 'n slaggeveg kon verslaan."3
As gevolg van foute in die Franse besluitnemingsproses, het die Franse onderneem om 'n basis met lugversorging by Dien Bien Phu, diep in die heuwels van Vietnam, te skep. Die doel daarvan was om Viet Minh-toevoerlyne in die naburige Franse protektoraat van Laos af te sny, en terselfdertyd die Viet Minh in 'n stryd te trek wat hul straf sou wees. In plaas daarvan het die Viet Minh, onder generaal Vo Nguyen Giap, die Franse omring en beleër, wat onkundig was oor die Viet Minh se besit van swaar artillerie (insluitend vliegtuiggewere) en hul vermoë om sulke wapens te skuif na die berggebiede wat uitkyk oor die Franse kamp. Die Viet Minh het die hooglande rondom Dien Bien Phu beset en kon akkuraat op Franse posisies afvuur. Volhardende gevegte op die grond het ontstaan, wat herinner aan die slootoorlog tydens die Eerste Wêreldoorlog. Die Franse het Viet Minh herhaaldelik oorval op hul posisies. Voorrade en versterkings is per lug voorsien, hoewel die Franse posisies oorrompel is en die vuur teen vliegtuie sy tol geneem het, het al hoe minder van die voorrade hulle bereik. Na 'n beleg van twee maande is die garnisoen oorrompel en is die meeste Franse oorgegee. Ondanks die verlies van die meeste van hul beste soldate, het die Viët Minh hul oorblywende magte ingeneem en die Franse agtervolg wat wel in die woestyn gevlug het, hulle gelei en die geveg beëindig het.
Kort na die geveg het die oorlog geëindig met die Genève-akkoorde van 1954, waarvolgens Frankryk ingestem het om hul voormalige Indochinese kolonies te onttrek. Die akkoorde het die land in twee verdeel; gevegte is later in 1959 met die Vietnam-oorlog (Tweede Indochina-oorlog) onder die teenstanders in Viëtnamese magte hervat. Die wêreld was geskok toe 'n groep guerrilla-vegters die oorwinnaars na vore kom uit 'n geveg wat hulle teen 'n huidige wêreldmag opgerig het.4
Agtergrond en voorbereidings
Die Franse het in die 1890's in Vietnam volledig verstrengel geraak terwyl hulle probeer het om kolonies te smee om rykdom uit die land te onttrek. Voorheen was die land gekenmerk deur eeue van sporadiese oorlogvoering onder binnelandse faksies in die land en teen Chinese indringers. Na die Tweede Wêreldoorlog het die Viët Minh gepoog om hulself te regeer, maar die Franse het teruggekeer en weer beheer bewerkstellig. In 1949 word China kommunisties en begin die Viet Minh help.4
Teen 1953 het die Eerste Indogina-oorlog nie goed gevaar vir die Franse nie. 'N Opeenvolging van bevelvoerders - Philippe Leclerc de Hauteclocque, Jean-Étienne Valluy, Roger Blaizot, Marcel-Maurice Carpentier, Jean de Lattre de Tassigny en Raoul Salan - was onbevoeg om die opstand van die Viet Minh te onderdruk nadat die rebelle na die oerwoud teruggetrek het. nadat hy gevind het dat die stryd teen die Franse nie 'n logiese manier was om sukses op die slagveld te behaal nie.5 Tydens hul veldtog van 1952-53 het die Viet Minh groot streke van die Franse kolonie Laos, die westelike buurland van Vietnam, oorrompel. Die Franse kon die Viet Minh-vooruitgang nie vertraag nie, en die Viet Minh het eers teruggeval nadat hulle hul altyd deftige toevoerreëls verby was. In 1953 het die Franse begin om hul verdediging in die Hanoi-delta-streek te versterk om voor te berei op 'n reeks offensiewe teen Viet Minh-gebiede in Noord-Viëtnam. Hulle het versterkte stede en buiteposte in die omgewing opgerig, waaronder Lai Chau naby die Chinese grens in die noorde,6 Na San ten weste van Hanoi,7 en die Vlakte van Jars in die noorde van Laos.8
In Mei 1953 stel die Franse premier Rene Mayer Henri Navarre, 'n betroubare kollega, aan om die leiding te gee oor die Franse magte in Indochina. Mayer het Navarra 'n enkele bevel gegee om militêre toestande te skep wat sou lei tot 'n 'eerbare politieke oplossing'.9 Met sy aankoms was Navarre geskok oor wat hy gevind het.
Daar was nie 'n langafstandplan sedert De Lattre se vertrek nie. Alles is op 'n daaglikse, reaktiewe basis gedoen. Bestryding is slegs uitgevoer na aanleiding van vyandelike optredes of dreigemente. Daar was geen omvattende plan om die organisasie te ontwikkel en die toerusting van die Expeditionary Force op te bou nie. Uiteindelik was Navarre, die intellektuele, die koue en professionele soldaat, geskok oor die "skool se" houding van Salan en sy senior bevelvoerders en stafoffisiere. Hulle sou huis toe gaan, nie as oorwinnaars of helde nie, maar ook nie as duidelike verloorders nie. Vir hulle was die belangrike ding dat hulle uit Indochina moes gaan met hul reputasies wat verswak, maar ongeskonde. Hulle het weinig nadink oor of die probleme van hul opvolgers bekommerd geraak.9
Verdediging van Laos
Dien Bien Phu, in die provinsie Dien Bien (groen vertoon), was voldoende ver van Hanoi, die setel van die Franse militêre mag, dat die Franse lugvervoer dit nie maklik kon voorsien nie.
Die mees kontroversiële saak rondom die geveg was of Navarre ook verplig was om Laos, wat ver van die Franse setel vir militêre mag in Hanoi was, te verdedig. Alhoewel Navarre aanvaar het dat dit sy verantwoordelikheid is, sou dit deur sy leër verdedig word dat hy ver van sy tuisbasis moes opereer. Navarra het tydens vergaderings met die Frankryk se nasionale verdedigingskomitee op 17 en 24 Julie gevra of hy verantwoordelik is vir die verdediging van die noorde van Laos.10 Hierdie vergaderings het 'n misverstand opgelewer wat die betwiste feit geword het van die kontroversie rondom die geveg. Navarre het jare daarna daarop aangedring dat die komitee geen konsensus bereik het nie; Die Franse premier Joseph Laniel het daarop aangedring dat die komitee op daardie vergadering Navarre opdrag gegee het om Laos, indien nodig, te laat vaar. "Oor hierdie sleutelkwessie, ondersteun die getuienis Navarre se bewering dat hy op 24 Julie geen duidelike beslissing oor sy verantwoordelikheid vir Laos gekry het nie. Oor die jare, toe Navarre uitgedaag het, kon Laniel nog nooit enige geskrewe getuienis voorlê nie. ondersteun sy bewering dat Navarre opdrag gegee is om Laos, indien nodig, te laat vaar. '10 Die komitee was huiwerig om Navarre 'n definitiewe antwoord te gee omdat die verrigtinge voortdurend aan die pers uitgelek is, en die politici in die komitee wou nie 'n polities skadelike standpunt oor die kwessie inneem nie.10
Na San en die reier-konsep
Navarre het terselfdertyd gesoek na 'n manier om die Viet Minh-bedreiging vir Laos te keer. Kolonel Louis Berteil, bevelvoerder van Mobile Group 7 en die hoofbeplanner van Navarre,11 het die konsep "hierisson" (egel) geformuleer. Die Franse leër sou 'n versterkte lugkop vestig deur soldate wat aan die lug oplig, aangrensend aan 'n belangrike Viet Minh-toevoerlyn na Laos.12 Dit sou effektief Viet Minh-soldate wat in Laos geveg het, afsny en hulle dwing om terug te trek. "Dit was 'n poging om die agtergebied van die vyand te interdik, om die vloei van voorrade en versterkings te stop, om 'n twyfel aan die agterkant van die vyand te vestig en sy lyne te ontwrig."13
Die reierkonsep was gebaseer op Franse ervarings tydens die Slag van Na San. Aan die einde van November en begin Desember 1952 val Giap die Franse buitepos by Na San aan. Na San was in wese 'n 'lug-landbasis', 'n versterkte kamp wat slegs deur die lug voorsien is.14 Giap se magte is herhaaldelik teruggeslaan met baie swaar verliese. Die Franse het gehoop dat hulle, deur die opstelling op groter skaal te herhaal, Giap sou kon aas om die grootste deel van sy magte in 'n massiewe aanval te pleeg. Dit sou beter Franse artillerie, wapenrusting en lugondersteuning moontlik maak om die blootgestelde Viet Minh-magte uit te wis. Die ervaring by Na San het Navarre oortuig van die lewensvatbaarheid van die versterkte lugkop-konsep.
Franse personeellede het egter nie daarin geslaag om verskeie belangrike verskille tussen Dien Bien Phu en Na San in ag te neem nie. Eers, by Na San, het die Franse die grootste deel van die hoë grond met 'n oorweldigende artillerie-ondersteuning beveel.15 By Dien Bien Phu het die Viet Minh egter 'n groot deel van die hoë grond rondom die vallei beheer en hul artillerie het die Franse verwagtinge ver oortref, en hulle het die Franse met 'n verhouding van vier-tot-een oortref.1 Giap vergelyk Dien Bien Phu met 'n 'rysbak', waar sy troepe die rand beset het en die Franse die onderkant. Tweedens het Giap 'n fout in Na San gemaak deur sy magte in roekelose frontaanvalle te pleeg voordat voorbereidings getref kon word. By Dien Bien Phu sou Giap maande spandeer om ammunisie op te stel en swaar artillerie en vliegtuigwapens te plaas voordat hy sy skuif gemaak het. Spanne van Viet Minh-vrywilligers is na die Franse kamp gestuur om kennis te neem van die Franse artillerie. Houtartillerie-stukke is as lokkies gebou en die regte gewere is elke paar salvo's geroteer om die Franse teenbattery-vuur te verwar. As gevolg hiervan, toe die geveg begin het, het die Viet Minh presies geweet waar die Franse artillerie was, terwyl die Franse nie eens bewus was van hoeveel gewere Giap besit nie. Baie mense het van mening dat die rebelle geen swaar artillerie besit nie, hoewel hulle die Franse ook doen, was hulle seker dat dit onmoontlik was om in die digte oerwoude wat die Viet Minh beset het, te vermag. Giap het die wapens uitmekaar geskeur en stukkend op die berg gedra om weer aan die bokant te herbou.16Derdens is die lugtoevoerlyne by Na San nooit afgesny ondanks Viet Minh-vliegtuigvuur nie. By Dien Bien Phu het Giap vliegtuigbatterye bymekaargemaak wat vinnig die aanloopbaan gesluit het en dit baie moeilik en duur vir die Franse gemaak het om versterkings in te bring.
Lei op na Castor
In Junie het majoor-generaal René Cogny, bevelvoerder van die Tonkin-delta, Dien Bien Phu, wat 'n ou vliegstrook tydens die Tweede Wêreldoorlog deur die Japannese gebou het, as 'n 'ligplaats' laat voorstel.17 In 'n ander misverstand het Cogny 'n ligte verdedigde punt in die vooruitsig gestel om aanvalle te loods; vir Navarra beteken dit egter 'n sterk versterkte basis wat 'n beleg sou kon weerstaan. Navarre het Dien Bien Phu gekies vir die plek van Bertiel se "reier". Toe die plan aan die plan voorgehou word, protesteer elke groot ondergeskikte offisier - kolonel Jean-Louis Nicot, (bevelvoerder van die Franse lugvloot), Cogny en generaals Jean Gilles en Jean Dechaux (die grond- en lugbevelvoerders vir Operasie Castor, die aanvanklike aanval op Dien Bien Phu). Cogny het oplettend daarop gewys dat "ons onder slegter omstandighede die risiko loop van 'n nuwe Na San."18 Navarre het die kritiek op sy voorstel van die hand gewys, en 'n konferensie op 17 November afgesluit deur te verklaar dat die operasie drie dae later, op 20 November 1953, sou begin.1920
Navarre het besluit om voort te gaan met die operasie, ondanks bedryfsprobleme wat later vanselfsprekend sou word (maar destyds miskien minder sigbaar gewees het)21 omdat hy deur sy intelligensiebeamptes herhaaldelik verseker is dat die operasie baie min gevaar het om deur 'n sterk vyandelike mag betrokke te raak.22 Navarre wou die rebelle op 'n geïsoleerde punt uittrek, en daarom kies hy 'n plek wat slegs per vliegtuig voorsien kon word.16Navarre het vroeër drie ander maniere oorweeg om Laos te verdedig: mobiele oorlogvoering, wat onmoontlik was in die land in Viëtnam; 'n statiese verdedigingslinie wat tot by Laos strek, wat weens die aantal troepe tot die beskikking van Navarre onuitvoerbaar was; of om troepe in die Laotiese hoofstede te plaas en hulle per lug te voorsien, wat onuitvoerbaar was vanweë die afstand van Hanoi na Luang Prabang en Vientiane.23 Die enigste opsie wat aan Navarra oorgebly het, was die reieropsie, wat hy gekenmerk het as ''n middelmatige oplossing'.24
Die Franse nasionale verdedigingskomitee het uiteindelik saamgestem dat Navarre se verantwoordelikheid nie die verdediging van Laos insluit nie. Hul besluit (wat op 13 November opgestel is) is egter eers op 4 Desember, twee weke nadat die Dien Bien Phu-operasie begin het, aan hom afgelewer.10
Instelling van die lugkop
Die bedrywighede by Dien Bien Phu het die oggend van 20 November 1953 om 10:35 begin Operasie Castor, die Franse het oor drie dae 9.000 troepe na die gebied laat val of gevlieg. Hulle is in drie drupsones geland: Natasha, noordwes van Dien Bien Phu; Octavie, suidwes van Dien Bien Phu; en Simone, suidoos van Dien Bien Phu.25
Die 148ste onafhanklike infanteriregiment van die Viet Minh-elite, met sy hoofkwartier by Dien Bien Phu, het "onmiddellik en effektief gereageer". drie van hul vier bataljons was egter daardie dag afwesig.26 Die Franse het aanvanklik goed gevaar. Aan die einde van November is ses valskermbataljons aangeland en het die Franse hul posisies gekonsolideer.
Dit was in hierdie tyd dat Giap sy teenaanval begin het. Giap het 'n aanval verwag, maar kon nie voorsien wanneer of waar dit sou plaasvind nie. Giap het besef dat die Franse, indien daar ingedruk word, die Lai Chau-provinsie sou laat vaar en 'n veldslag by Dien Bien Phu sou voer.27 Op 24 November het Giap die 148ste Infanterieregiment en die 316ste afdeling beveel om in Lai Chau aan te val, en die afdeling 308, 312 en 351 om vanaf Viet Bac in Dien Bien Phu aan te val.28
Die Franse, onder bevel van kolonel Christian de Castries, het in Desember begin om hul ankerpunt in 'n fort te omskep deur sewe posisies in te stel, wat na bewering na 'n voormalige minnares van de Castries vernoem is, hoewel die bewering waarskynlik onwaar is, aangesien die name begin eenvoudig met die eerste sewe letters van die alfabet. Die versterkte hoofkwartier was sentraal geleë, met posisies "Huguette" in die weste, "Claudine" in die suide en "Dominique" in die noordooste. Ander posisies was "Anne-Marie" in die noordweste, "Beatrice" in die noordooste, "Gabrielle" in die noorde en "Isabelle" vier myl na die suide, wat die reservaat-lugstrook dek. Die keuse van de Castries as die bevelvoerder op die toneel by Dien Bien Phu was, in retrospek, 'n slegte een. Navarre het De Castries, 'n kavaller in die agtiende-eeuse tradisie, gekies,29 omdat Navarre Dien Bien Phu in die vooruitsig gestel het as 'n mobiele stryd. In werklikheid het Dien Bien Phu vereis dat iemand vaardig is in die loopgraafoorlog van die Eerste Wêreldoorlog, iets waarvoor de Castries nie geskik was nie.30
Die koms van die 316ste Viet Minh-afdeling het Cogny aangespoor om die ontruiming van die Lai Chau-garnisoen na Dien Bien Phu te beveel, presies soos Giap voorspel het. Op pad is hulle feitlik deur die Viët Minh vernietig. 'Van die 2.100 mans wat op 9 Desember uit Lai Chau vertrek het, het slegs 185 dit op 22 Desember na Dien Bien Phu gebring. Die res is doodgemaak of gevange geneem of verlate.'31 Die Viet Minh-troepe kon nou by Dien Bien Phu saamtrek.
Die Franse het 10.800 troepe, met meer versterkings van nagenoeg 16.000 man, verbind tot die verdediging van 'n vallei wat deur die monsoon geraak is, omring deur sterk beboste heuwels wat nie beveilig was nie. Artillerie sowel as tien M24 Chaffee-ligtenks en talle vliegtuie is vir die garnisoen gepleeg. Die garnisoen bestaan ​​uit Franse gereelde troepe (veral elite-valskermsoldate-eenhede plus artillerie), buitelandse legioene, Algerynse en Marokkaanse tirailleurs, en plaaslik gewerfde Indochinese infanterie.
Die Viet Minh het, volgens alles, 50.000 gereelde troepe na die heuwels rondom die vallei verskuif, in totaal vyf afdelings, waaronder die 351ste swaar afdeling wat geheel en al uit swaar artillerie bestaan.2 Artillerie en AA-gewere, wat die Franse artillerie met ongeveer vier tot een oortref het,2 is in gekamoefleerde posisies oor die vallei verskuif. Die Franse het op 31 Januarie 1954 vir die eerste keer onder sporadiese Viet Minh-artillerievuur beland, en patrollies het die Viet Minh in alle rigtings teëgekom. Die geveg is aangesluit, en die Franse was nou omring.
Die Franse ingesteldheid op Dien Bien Phu, vanaf Maart 1954. Die Franse het posisies ingeneem op 'n reeks versterkte heuwels. Die mees suidelike, Isabelle, was gevaarlik geïsoleer. Die Viet Minh het hul 5 afdelings (die 304ste, 308ste, 312ste, 316ste en 351ste) in die omliggende gebiede in die noorde en ooste geposisioneer. Vanuit hierdie gebiede het die Viet Minh 'n duidelike streep oor die Franse vestings en kon artillerie op die Franse posisies presies neergereën word.
Die gevegte het om 17:00 begin. op 13 Maart, toe die Viet Minh 'n massiewe verrassingsartillerie-spervuur ​​van stapel gestuur het. Die tyd en datum is noukeurig gekies - die uur het die artillerie in die daglig laat vuur, en die datum is gekies omdat dit 'n nuwemaan was, wat 'n infanterie-aanval in die nag moontlik gemaak het.32 Die aanval het op Beatrice posisioneer, verdedig deur die 3de bataljon van die 13de Foreign Legion Demi-Brigade.
Die Viet Minh was onbekend aan die Franse, het 'n baie gedetailleerde studie van Beatrice gedoen en dit met behulp van modelle geoefen. Volgens een majoor van Viet Minh: "Elke aand het ons opgedaag en die geleentheid aangegryp om doringdraad te sny en myne te verwyder. Ons wegspringpunt is slegs tweehonderd meter van die pieke van Beatrice af verplaas en tot ons verbasing Frans artillerie het nie geweet waar ons was nie. '33
Die Franse opdrag oor Beatrice is om 06:15 desimale afgemaak. toe 'n dop die Franse kommandopos getref het, het Legionnaire-bevelvoerder, majoor Paul Pegot en sy hele staf doodgemaak. 'N Paar minute later is kolonel Jules Gaucher, bevelvoerder van die hele noordelike sektor, deur Viet Minh-artillerie dood.
Franse verset teen Beatrice stort kort na middernag ineen na 'n hewige geveg. Ongeveer 500 legioene is dood en 600 Viet Minh gedood en 1200 gewond uit die 312ste afdeling.34 Die Franse het die volgende oggend 'n teenaanval geloods teen Beatrice, maar dit is vinnig deur Viet Minh-artillerie teruggeslaan. Ondanks hul verliese, het die sege by Beatrice die moraal van die Viet Minh-troepe 'gegalvaniseer'.34
Viet Minh het tot Franse ongeloof direkte artillerievuur gebruik, waarin elke geweerbemanning sy eie artilleriebesparing doen (in teenstelling met indirekte vuur, waarin gewere verder weg van die doelwit af gemasseer word, buite direkte sig, en vertrou op 'n voorwaartse artillerie spotter). Indirekte artillerie, wat meestal baie beter as direkte vuur beskou word, vereis ervare, goed opgeleide spanne en goeie kommunikasie wat die Viet Minh nie het nie.35 Navarre het geskryf dat "onder die invloed van Chinese adviseurs, die Viet Minh-bevelvoerders prosesse gebruik het wat heeltemal anders as die klassieke metodes was. Die artillerie is deur enkelstukke ingegrawe ... Hulle is geïnstalleer in dopvaste grawe en 'n vuurwapen van portholes ... Hierdie manier om artillerie- en AA-gewere te gebruik, was slegs moontlik met die uitgestrekte miergate tot die beskikking van die Vietminh en was om al die beramings van ons eie artilleriemanne te beskadig. '36 Die Franse artilleriebevelvoerder, kolonel Charles Piroth, het hom ontstoke oor sy onvermoë om teenvuur op die goed gekamoefleerde Viet Minh-batterye te bring, in sy dugout ingegaan en homself met 'n handgranaat doodgemaak.37 Hy is daar in groot geheimhouding begrawe om die morele verlies onder die Franse troepe te voorkom.
Na 'n vier uur lange skietstilstand op die oggend van 14 Maart, het Viet Minh-artillerie hervat met Franse posisies. Die lugstrook is buite werking gestel, wat die Franse gedwing het om alle voorrade per valskerm te lewer.38 Die aand het die Viet Minh 'n aanval op Gabrielle geloods, wat deur 'n elite-bataljon in Algerië gehou is. Die aanval het begin met 'n gekonsentreerde artillerievuur om 17:00 vm. Twee regimente van die kraak 308ste afdeling aangeval begin om 08:00 p.m. Die volgende oggend omstreeks 04:00 het 'n Viet Minh-artillerie-dop die bataljon se hoofkwartier getref en die bataljonekommandant en die meeste van sy personeel ernstig gewond.38
De Castries het 'n teenaanval beveel om Gabrielle te verlig. Kolonel Pierre Langlais het egter tydens die vorming van die teenaanval verkies om op die 5de Vietnamese valskermbataljon te vertrou, wat die vorige dag opgespring het en uitgeput was.39 Alhoewel sommige elemente van die teenaanval Gabrielle bereik het, is die meeste deur die Viet Minh-artillerie verlam en het hy groot verliese gely. Die volgende dag het die Algerynse bataljon om 08:00 die middag teruggeval en Gabrielle aan die Viët Minh laat vaar. Die Franse het ongeveer 1000 man verloor wat Gabrielle verdedig het, en die Viet Minh tussen 1.000 en 2.000.39
Anne-Marie is verdedig deur T'ai-troepe, lede van 'n Viëtnamese etniese minderheid wat lojaal teenoor die Franse was. Giap het vir weke ondermynende propaganda-pamflette versprei en die T'ais gesê dat dit nie hul stryd was nie. Die val van Beatrice en Gabrielle het hulle erg gedemoraliseer. Op die oggend van 17 Maart, onder 'n mis, het die grootste deel van die T'ais verlaat of gebewe. Die Franse en die min oorblywende T'ais op Anne-Marie is toe gedwing om hulle te onttrek.40
Op 17 Maart tot 30 Maart was daar 'n stil stryery. Die Viet Minh het die Franse sentrale gebied omring (gevorm deur die sterkpunte Hugette, Dominique, Claudine en Eliane), wat Isabelle en sy 1 809 personeel effektief afgesny het.41 Tydens hierdie stilstand het die Franse onder 'n ernstige bevelkrisis gely. "Dit het vir die senior offisiere in die omringde garnisoen en selfs vir Cogny in Hanoi pynlik duidelik geword dat de Castries onbevoeg was om die verdediging van Dien Bien Phu te behartig. Nog meer krities, na die val van die noordelike buiteposte, het hy homself in sy bunker sodat hy in werklikheid van sy bevel gesag afstand gedoen het. '42 Op 17 Maart het Cogny probeer om in Dien Bien Phu in te vlieg en bevel te neem, maar sy vliegtuig is deur vliegtuigvuur verdryf. Cogny oorweeg dit om in die omsingelde garnisoen te valskermspring, maar sy personeel praat hom daaruit.42
De Castries se afsondering in sy bunker, gekombineer met die onvermoë van sy meerderes om hom te vervang, het 'n leierskapsvakuum geskep binne die Franse bevel. Op 24 Maart het kolonel Langlais en sy mede-valskermbevelvoerders, almal ten volle gewapen, die Castries gekonfronteer. Hulle het aan de Castries gesê dat hy die voorkoms van bevel sou behou, maar dat Langlais dit sou uitoefen.43 De Castries het die reëling sonder protes aanvaar, hoewel hy daarna enkele opdragfunksies uitgevoer het.44
Die Franse lugtoevoer het swaar verliese aangerig van Viet Minh-masjiengewere naby die landingstrook. Op 27 Maart het die bevelvoerder van die Hanoi-lugvervoer, Nicot, beveel dat alle lewerings vanaf 6 500 voet of hoër geskied; Daar word verwag dat verliese swaar gaan bly.45 De Castries het 'n aanval op die Viet Minh-masjiengewere twee myl wes van Dien Bien Phu beveel. Opvallend was dat die aanval 'n volledige sukses was, met 350 soldate in Viët Minh wat dood is en sewentien AA-masjiengewere vernietig is. Die Franse verliese was slegs twintig soldate.46
30 Maart - 5 April aanrandings
Die sentraal-Franse posisies by Dien Bien Phu aan die einde van Maart 1954. Die posisies in Eliane was van die intensste gevegte van die hele geveg.
In die volgende fase van die geveg het meer massiewe aanvalle op Viet Minh teen Franse posisies in die sentrale Dien Bien Phu-gebied, veral by Eliane en Dominique, plaasgevind. Die twee gebiede word deur vyf ondersterkte-bataljons gehou, wat bestaan ​​uit 'n mengsel van Franse, Legionnaires, Viëtnamese, Afrikane en T'ais.47 Giap beplan om die taktiek van die skermutseling Beatrice en Gabrielle te gebruik.
Om 7:00 p.m. Op 30 Maart het die Viet Minh 312ste afdeling Dominique 1 en 2 ingeneem, wat Dominique 3 tot die laaste buitepos tussen die Viet Minh en die Franse hoofkwartier gemaak het, sowel as die hele posisie oos van die rivier uitoorlê.48 Maar op hierdie punt het die Franse vierde koloniale artillerie-regiment die stryd betree en sy 105 mm-howitzers tot nul verhef en direk op die Viet Minh-aanvallers geskiet en groot gate in hul geledere geblaas. 'N Ander groep Franse, naby die vliegveld, het op die Viet Minh met vuurwapens masjiengewere geopen en die Viet Minh gedwing om terug te trek.48
Die Viet Minh was meer suksesvol in hul gelyktydige aanvalle elders. Die 316ste afdeling het Eliane 1 van sy Marokkaanse verdedigers gevang, en die helfte van Eliane 2 teen middernag.49 Aan die ander kant van Dien Bien Phu het die 308de Huguette 7 aangeval en amper daarin geslaag om deur te breek, maar 'n Franse sersant het die verdedigers aangekeer en die oortreding verseël.49
Net na middernag op 31 Maart het die Franse 'n heftige teenaanval teen Eliane 2 geloods en die helfte daarvan weer teruggekry. Langlais het die volgende middag weer 'n teenaanval beveel teen Dominique 2 en Eliane 1, en gebruik feitlik "almal wat in die garnisoen agterbly wat vertrou kan word om te veg."49 Die teenaanvalle het die Franse die kans gegee om Dominique 2 en Eliane 1 weer in te neem, maar die Viet Minh het hul eie hernude aanranding geloods. Die Franse, wat uitgeput en sonder reserwes was, het laatmiddag van beide posisies af teruggeval.50 Versterkings is noord van Isabelle gestuur, maar is onderweg aangeval en teruggeval na Isabelle.
Kort na donker op 31 Maart het Langlais vir majoor Marcel Bigeard, wat die verdediging by Eliane gelei het, gesê om terug oor die rivier te val. Bigeard het geweier en gesê: "Solank ek een man in die lewe het, sal ek Eliane nie laat vaar nie. Anders is Dien Bien Phu klaar."51 Die 31ste aand, het die 316ste afdeling Eliane 2 aangeval. Net soos dit gelyk het of die Franse op die punt gestaan ​​het, het 'n paar Franse tenks opgedaag om die Viet Minh terug te stoot. Kleiner aanvalle op Eliane 4 is ook teruggestoot. Die Viet Minh het Huguette 7 vlugtig gevange geneem om eers op 1 April deur 'n Franse teenaanval terug te keer.52
Die gevegte het die volgende paar aande op hierdie manier voortgeduur. Die Viet Minh het Eliane 2 herhaaldelik aangeval, net om telkens weer teruggeslaan te word. Daar is herhaalde pogings aangewend om die Franse garnisoen te versterk deur valskermdruppels, maar moes op onreëlmatige tye deur enkelvliegtuie uitgevoer word om oormatige ongevalle weens Viet Minh-vliegtuigvuur te vermy.52 Sommige versterkings het wel opgedaag, maar nie naastenby genoeg om Franse ongevalle te vervang nie.
Op 5 April, na 'n lang nag van die geveg, het Franse vegvliegtuie en artillerie veral verwoestende verliese toegedien op een Viet Minh-regiment wat op die oop grond vasgevang is. Op daardie stadium het Giap besluit om taktiek te verander. Alhoewel Giap nog steeds dieselfde doelwit gehad het: om Franse verdediging oos van die rivier te oorkom, het hy besluit om verskansing en sapping te gebruik om dit te probeer bereik.53
Die Franse poging om Eliane 1 te herwin, het op 10 April plaasgevind. Die verlies van Eliane, elf dae vroeër, het 'n groot bedreiging vir Eliane 4 inhou, en die Franse wou die bedreiging uitskakel. Die dagbreekaanval, wat Bigeard bedink het, is voorafgegaan deur 'n kort, massiewe artillerievuur, gevolg deur klein eenheidsinfiltrasie-aanvalle, gevolg deur samesmeltingsoperasies. Sonder om dit te besef, het Bigeard die infiltrasietaktieke herontdek wat met groot sukses deur Oskar von Hutier in die Eerste Wêreldoorlog gebruik is. Eliane 1 het die dag 'n paar keer van hande verwissel, maar die volgende oggend het die Franse beheer oor die sterkpunt gehad. Die Viet Minh het die aand van 12 April probeer om dit weer in te neem, maar is teruggestoot.54
"Op hierdie punt het die moraal van die Viet Minh-soldate gebreek. Die Franse het radioboodskappe onderskep wat vertel het van eenhede wat die bevele weier, en die kommunistiese gevangenes het gesê dat hulle aangesê word om vooruit te gaan of om geskiet te word deur die offisiere en offisiere wat agter hulle staan."55 Die uiterste ongevalle wat hulle gely het (6,000 gedood, 8 000 tot 10 000 gewond en 2,500 gevange geneem) het 'n tol opgelê; erger, die Viët Minh het 'n totale gebrek aan mediese fasiliteite gehad. 'Niks tref 'n stryd teen die moreel soos die wete dat as hy gewond is, die soldaat onversorgbaar sal wees nie.'56 Om die krisis te voorkom, het Giap nuwe versterkings van Laos ingeroep.
Tydens die gevegte by Eliane 1, aan die ander kant van die kamp, ​​het die Viet Minh-verskansings byna geheel en al Huguette 1 en 6 omsingel. Op 11 April val die Franse garnisoen van Huguette 1 aan, en word deur artillerie uit die garnisoen van Claudine aangesluit. Die doel was om Huguette 6 weer met water en ammunisie te voorsien. Die aanvalle is herhaal in die nag van die 14-15 en 16-17. Terwyl hulle daarin slaag om 'n paar voorrade te bekom, het die swaar slagoffers Langlais oortuig om Huguette 6 te laat vaar. Na 'n mislukte poging om aan te sluit, het die verdedigers by Huguette 6 op 18 April 'n waaghalsige uitbraak gemaak, maar slegs 'n paar het dit teruggekry na Franse lyne.5758 Die Viet Minh het die isolasie- en ondersoekaanvalle teen Huguette 1 herhaal en die posisie op die oggend van 22 April oorskry. Met die val van Huguette 1 het die Viet Minh beheer oor meer as 90 persent van die vliegveld gemaak, wat akkurate valskermdruppels onmoontlik gemaak het .59 Dit het daartoe gelei dat die landingszone gevaarlik klein geword het en effektief die nodige benodigdhede verstik het.60 'N Franse aanval teen Huguette 1 later die dag is afgestel.
Isabelle het tot 30 Maart slegs welslae opgetree, toe die Viet Minh daarin geslaag het om dit te isoleer en die poging om versterkings na die noorde te stuur, verslaan. Na 'n massiewe artillerievuur teen Isabelle op 30 Maart, het die Viet Minh begin om dieselfde slootoorlogstaktieke teen Isabelle toe te pas as wat hulle teen die sentrale kamp gebruik het. Einde April het Isabelle die watertoevoer uitgeput en was amper ammunisie.61
Die Viet Minh het die aand van 1 Mei 'n massiewe aanval teen die uitgeputte verdedigers geloods en Eliane 1, Dominique 3 en Huguette 5 oorrompel, hoewel die Franse daarin geslaag het om aanvalle op Eliane 2 terug te slaan. Op 6 Mei het die Viet Minh weer 'n massiewe aanval teen Eliane 2. Die aanval was onder meer vir die fi
Copyright 2020 \ Aanlyn tydskrif ek wil alles weet \ Slag van Dien Bien Phu