In ŉ krisis, skryf Van Wyk Louw, het die kultuurmens ŉ “vreemde taak”. “Hy moet in die krisis wees, maar nie van die krisis nie. Hy is nie die man wat blind saamspoel met die stroom van gebeurtenisse nie, maar effens afsydig die stroom bestudeer en peil en miskien help beheer. Wat vir die onnadenkende mens die volle lewe is, verward, donker, gespanne, is dit vir die kultuurmens die grondstowwe waarmee hy moet werk om in die verwarring orde te bring en in daardie donkerte lig te laat straal.”
Hy verstaan ook nie die geskiedenis as ŉ klassestryd tussen ryk en arm, waar rykes arm slagoffers se geleenthede en grond steel nie.
Steyn beskou, soos Giliomee, geskiedenis as “die stryd tussen gemeenskappe, elkeen met ŉ eie geskiedenis en waardestelsel, wat nie soseer ander gemeenskappe wou oorheers nie maar ŉ belangrike mate van selfbeskikking oor wesenlike sake, soos onderwys, wil hê.” Geskiedenis is die verhaal van diverse kultuurgemeenskappe wat deur die eeue na lewensruimte vir hulle en hul kinders soek.
Geskiedenis word geskryf deur die dinamiese spanning tussen die mag van vernedering en die krag van vryheid.
Rochelle se ouers was nie in staat om na haar en haar twee broers en drie sussies om te sien nie. “Toe my ma die keuse gehad het om ons kinderhuis toe te stuur, het sy besluit dit sou die beste vir ons wees – en dit was. Ons het baie meer geleenthede gekry as wat ons andersins sou,” vertel sy.
Die kinderhuis het vir Rochelle die stabiliteit en koestering gebied wat sy as agtjarige dogtertjie nodig gehad het. Haar 13 huismaats het soos sussies gevoel en sy het ŉ sagte plekkie in haar hart vir hulle, asook die maatskaplike werker en die huistannies wat haar oor die jare versorg het, totdat sy ná matriek haar vlerke kon sprei.
Die pad na sukses is die meeste van die tyd moeilik, maar Rochelle glo waar daar ŉ wil is, is daar ŉ weg. “As jy hard genoeg werk is enige iets moontlik. Hoe harder jy werk, hoe meer gaan jy die eindresultate waardeer.”