[Foto’s] BMW R nine T: Retro is vuurwarmDie BMW R nine T (Foto: Brian Cheyne) Soms, as die geraas van die stad en die geraas in my kop ewe veel is, dan is dit tyd om weg te kom. Tyd alleen. Tyd, êrens in die bos waar ek vir die stilte kan sit en staar sodat my siel net weer kan opvang. Ek moet weg. En toe lewer BMW ŉ R nine T by my huis af. Net wat ek nodig het. Stilte en eenvoud. Die R nine T is gestroop van die onnodige. Net die essensie van motorfiets ry. Die R nine T is al in 2013 bekendgestel en die 2017-weergawe is ŉ geleidelike opgradering eerder as ŉ totaal nuwe model. Die onderstebo vurke is nou ten volle verstelbaar. Daar is ook verander aan die hoek van die voorvurke en dit beloof om die fiets meer stabiel te maak. Of so lees ek. Voorlopig is my aandag gevestig op die detail, en die hoeveelheid daarvan. Hierdie fiets is ordentlik aanmekaar gesit. Ek voel aan alles. Die R nine T is vir ouens soos ek wat baie graag ŉ projekfiets wil bou, maar nie die tyd, ruimte of talent het vir so iets nie. In my geval, al die bogenoemde. So jy gaan koop jou fiets, en dan kan jy rondspeel met verskeie opsies om die fiets jou eie te maak. Die sukses van die R nine T-konsep het nog drie modelle laat bykom. Die Pure, die Racer en die Scrambler. Die raam is modulêr en onderdele kan maklik bygesit word vir daardie tikke uniekheid. My oë dwaal nog oor die fiets maar dan onthou ek ek wil êrens heen ry. Die saal is meesterlik afgewerk en die petroltenk is ŉ kunswerk. Dit is die opsionele aluminiumtenk met ŉ perfek gesweisde naat wat in die middel van die tenk loop. Ek onthou met afgryse my eie sweispogings op skool. Ek onthou ook die skouspelagtige onploffing in ons elektriese werkswinkel toe ek ŉ grassnyer moes herbedraad. Ek was nog nooit prakties aangelê nie. Ek sukkel om my aandag terug te kry by die hede. Die BMW R nine T (Foto: Brian Cheyne) Die nuwe R nine T se saal is hoër as die vorige model, en voor my sit twee ronde wysers. Die een wys hoe vinnig tol die enjin, en die ander wys hoe ver ek per uur kan wegkom van die geraas. Waar die vorige model ŉ konsole tussen die wysers gehad het, is dit nou verplaas na twee vloeikristaleenhede binne die twee wysers. Dit het die minimalistiese R nine T nog verder vereenvoudig. Die kontroles is net so skraps. Geen komplekse skakelaars waarvoor jy ŉ ingenieursgraad nodig het nie. Jy sit ook so effe vooroor, en die enigste elektroniese hulp wat BMW jou bied, is sluitwering. As jy al ŉ bokser-enjin aangesit het, sal jy daardie wikkel herken. Die hele fiets gee so rilling, en dan loop dinge glad. Die R nine T het nog die ou enjin sonder waterverkoeling. Ek dink dit was ŉ wyse besluit, want anders moes hulle ŉ verkoeler êrens op die R nine T inpas en dit sou net die hele prentjie versteur. Die BMW R nine T (Foto: Brian Cheyne) My roete vir die dag word bepaal soos ek gaan. Ek wil nie met ŉ plan of program ry nie. Die R nine T wag geduldig vir insette. Ek ry tussen dieseldampe en stadsliggies uit op die N4. Ratskakeling is seepglad. Trouens die hele ry-aksie verloop glad. Die wind, die reuke en die gedempte klank van die Akropovic-uitlaatpyp is al wat my vergesel. Op spoed raak die wind lastig, dan ry ek maar net weer stadiger. Ek besef hierdie BMW is nie ŉ langpad fiets nie. Hy soek kort stukkies met draaie en ŉ lekker koffieplekkie by die bestemming. Ver van die rumoer draai ek van die pad af, ŉ denneplantasie binne. Ek raak stil en daar tussen die dennenaalde los ek my bagasie. My siel haal my weer in en ek saal weer die BMW op. Ek kon ontvlug. Ek kon herlaai. Ek is weer reg vir die week. Dankie BMW. Vir meer inligting, besoek die produkblad. In ’n neutedop: Opsionele brandstoftenk R5 500