Op pad werk toe: Mumbai - Interessant
Op pad werk toe: Mumbai
Op pad werk toe neem ek 'n bus, 'n trein en 'n taxi. Op pad terug neem ek 'n bus, 'n trein en 'n riksja. Tussenin kry ek baie leeswerk.
Die hoek chaiwala skink melkterte in 'n glas. Die glas word net half gevul - die gedeelte word sny genoem. Agter die wa is 'n jonger seun, hy lyk nie meer as 11 nie, en gebruik 'n bril uit. Langs hulle is 'n tabakstalletjie. Twee yuppies, geklee in formele klere, bande gevou in hul voorste sakke, staan ​​met vars verligte sigarette. Aangesien enkele sigarette beskikbaar is vir 'n roepie, of minder, afhangend van die handelsmerk, is hoekrokers 'n algemene gesig. Ek stap verby hulle en kruis die pad na die bushalte.
"Tikeett?'Die geleier blaf half. Die staalboks wat kaartjieskoepons hou, is oor sy bruin uniform gegord. Hy klik met die regterhand - 'ticktickticktick' - op die kaartjie-stroper en wag dat ek my R5-busbus na die treinstasie oorhandig. Hy skop skaars as die bus beweeg.
Ons ry verby residensiële kolonies; sakke met georganiseerde, meerverdieping voorstedelike drome. Ons ry verby 'n groot krotbuurt; inwoners en klein ondernemings (vada-stalletjies, 'n vismark, winkelsentrums vir riksja's) mors na die straat toe, vragmotors, busse, motors en fietse sit in 'n konfyt. Ons ry verby nuutbeplande residensiële kolonies wat gebou is oor afgebreekte krotbuurte; konstruksie duur die hele dag en die hele nag.
Die 7:50-traag het pas ingetrek. Die meeste mense spring in voordat die trein stop. Ek het nooit geleun hoe ek dit sou doen nie, en gevolglik kon ek net 'n hoekstoel vind.
Dit is die Ladies First Class. Dit het sagter sitplekke. Ek herken die meeste van my medereisigers. Dit is gewone mense - meestal bankiers en studente - en ek het hul verhale saamgestel uit gesprekke wat gehoor is. Hulle is 'treinvriende'. 'N Kliek het gevorm tydens ons daaglikse pendel. Hulle bespreek huweliksprobleme, handel oor vuil grappe en hou potjiekos-ontbytpartytjies. As hulle Prasad, voedselaanbiedinge wat na die spesiale gebede en gedurende die feestyd aan die gode gebring word, deel dit ook met die res van die kompartement.
Omdat dit die oggendspitsuur is, is daar geen verkopers wat knik-snacks of vrugte peuter nie. Hulle sal later met hul groot mandjies kom en aanhou tot by die laaste trein. Vanaf die vensterversperring van die rooster kan ek die Algemene Eersteklas-kompartement sien. Sommige mans loer na die vrouens. Ander vroetel met selfone.
Met elke stop word die vensters effens meer toegemaak. Soms is dit so druk dat dit moeilik is om te lees. Soms is dit so oorvol dat ek my sitplek opgee en by die deur gaan staan ​​waar ek kan asemhaal. Soms is dit so druk dat die trein beweeg voordat ek kan klim.
Die taxi-ry onder die Dadar Flyover is die enigste element van orde op 'n pad vol kantoorgangers en verkopers wat vrugte verkoop, gajras (blomme wat deur vroue in hul hare vasgemaak is) en ander beknopte hare. As die munisipale motor kom, gebruik hulle 'n reeks gekodeerde oproepe om binne enkele minute in te pak en leeg te maak; dit was tydens een sulke aanval / hardloop dat ek besef dat die straat eintlik wyd genoeg is.
Daar kom 'n ou agter my aan. "Deel taxi, nè?" hy vra. 'N Gedeelde taxi ry tussen 'n voorafbepaalde roete en het 4 passasiers, elk betaal Rs.10 vir die rit, ongeag waar hulle langs die roete klim. Dit is gemakliker as 'n bus en dit is goedkoper as om alleen 'n taxi te neem.
Ek deel die kajuit met 'n broeksak met 'n spierstrook, 'n oranje salwar-kameez en 'n groen tee-hemp. Die kajuit is oud en sy binnekant voel moeg. Die venster is bevlek en maak net halfpad oop. Toe ons by die verkeerslig stop, kom 'n kind my nader met 'n stapel seerower boeke. Sy klere pas nie goed nie. Sy glimlag is breed; hy het die oop boek op my skoot gesien.
"Didi, beste boeke vir halfprys. Didi!'Skree hy as die lig verander.
Ons kruis twee wêrelde op 'n afstand van twee verkeersligte. Aan die een kant is gemeenskapsbehuisingsprojekte, openbare skole en fronte winkels. Aan die ander kant is MNC's, vertoonlokale en winkelsentrums; Mumbai se tekstielfabrieke het eens hier gestaan. Ek het die verhale van my pa gehoor - van die goeie jare, van die staking en hoe die meeste meulens in die jare daarna stilgesit het. Ek kry die emosie voordat hy skouers trek en sê: 'in elk geval ...'
Aan die einde van die straat kom die taxi tot stilstand, twee minute van my kantoor af. Ek haal my tas, my baadjie en sagteband bymekaar, betaal die koekie en klim af. Vandag het ek 'n brosjure om af te handel en blogs om te lees. Ek slaan my sleutelkaart in en gaan terug tee.