Die teologiese ontvouing van die begrip sending en sy oordragtelike gebruik sou eers relatief lank na die sestiende eeu volg. Hiervolgens is die Latynse begrip missio (Mission, mission, sending of zending - afhangende van die taal) vir die verkondiging van die evangelie aan nie-Christene gebruik, sodat hulle tot geloof in die God van die Skrifte kan kom.12 Hierdie gebruik laat wel ruimte vir die algemene sin waarin Gustav Warneck die begrip heidensending gebruik, wat dit egter nie daartoe beperk nie, maar as sodanig 'n breër veld dek.
Voordat daar egter by Calvyn se siening van sending stilgestaan kan word, moet in gedagte gehou word dat die begrip sending, spesifiek in sy Latynse oorsprong missio, as teologiese begrip 'n bepaalde ontwikkeling deurgemaak het. Dogmaties word hierdie Latynse konsep in die klassieke teologie oor die Drie-eenheid gebruik om die binne-trinitariese sending van die Seun en die Gees onderskeidelik tot uitdrukking te bring. Missio Dei is hiervolgens die aanduiding van die goddelike 'Selfsending van die Seun en die Heilige Gees in die wêreld' (Barth 1932:204) - 'n begrip wat uit die Vroeë Kerk se leer oor die Drie-eenheid voortspruit. Daarom is missio Dei 'n sleutelbegrip in die teologie (Wentsel 1981:348, 349).13
Binne die hedendaagse teologiese denke oor sending word vanuit hierdie klassieke teologiese gebruik van missio Dei 'n begronding vir die sending aangevoer (Bosch 1979:78 e.v.; vgl. ook Wierda 2001:8 e.v.).
Aanvullend by die klassieke gebruik van die begrip missio was daar in die twintigste eeu in die dogmatiek sowel as in die sendingwetenskap 'n algemene besinning oor die verhouding tussen sending en teologie. Hierdie besinning en nadenke was veral 'n uitvloeisel van die ontwikkeling van die sendingwetenskap as teologiese wetenskap sedert die negentiende eeu (Vorgrimler 2000:419).
Daar is addisioneel tot hierdie vrae ook verdere Nuwe-Testamentiese temas, byvoorbeeld die vraag oor die verhouding tussen Paulus as teoloog en as sendeling, of tussen Paulus en Petrus met verwysing na hulle sendingwerksaamheid. 'n Katalogussoektog toon aan hoe gereeld 'n onderwerp soos 'Paulus as teoloog en sendeling' (vgl. Barrett 1991) in die teologiese vakliteratuur oor die Nuwe Testament voorkom.
Die verwysings na sending by Calvyn, volgens die huidige stand van internasionale navorsing in die Calvyn Handboek, laat dus iets van 'n anomalie deurskemer. Aan die een kant is daar deurentyd die implisiete lyn van sending wat veronderstel word en direk met Calvyn se siening oor die uitbreiding van God se koninkryk en met die sentrale rol van Genève as opleidingsentrum vir sendelinge verband hou -ook min of meer die belangrikste lyne van argumentasie in resente artikels oor Calvyn en die sending. Aan die ander kant is dit egter opvallend dat die gedagte of die tema van sending, met die aantal uitsonderings wat spesiale studies betref, as sodanig nie 'n primêre plek in die algemene teologiese en historiese beeld wat oor die Geneefse Hervormer en sy teologiese nalatenskap bestaan, inneem nie en ook nie as afsonderlike onderwerp in die Handboek behandel word nie.
Dat die sendingbegrip in sy huidige betekenis nie in die sestiende eeu gebruik is nie, is bekend. Hierby sluit die kritiese vrae wat Gensichen (1960) sowat 'n halwe eeu gelede al gestel het, op 'n insiggewende wyse aan:19