Op die pragtige eiland Kauai hou ek van 'n magiese stroom wat deur 'n welige bergvallei vloei, te besoek. Ek betree die stroom by 'n vlak poel wat deur 'n klein woud gevorm word. Toe ek die eerste keer in hierdie swembad ingepak het, het ek 'n paar opgehoopte puin opgemerk. Ek het liefdevol 'n paar stokkies, blare en moerskulp skoongemaak. Toe ek gedink het ek het die swembadvloer herstel tot 'n gladde oppervlak, het ek 'n paar ander takkies en takke opgemerk. Dan 'n paar meer.
Soos ek onder die oppervlak geroer het om van al die puin ontslae te raak, het ek ontdek dat die swembadvloer van puin gemaak is. Die laag fyn siltbedekking was minder as 'n duim dik; alles onder dit was puin. As ek al die rommel weggevee het, sou ek die fondament van die swembad weggooi.
Dit het vir my gebeur dat die puin van ons lewe ons nie belemmer om dit te wees wat ons is nie - dit maak ons ​​wat ons is. Ons is geneig om onsself te oordeel vir ons foute en die probleme wat ons ervaar het, wanneer dit die probleme is wat ons karakter bou. Dan McKinnon het opgemerk: "Mense is soos teesakkies - ons weet nie ons regte krag totdat ons warm water kry nie."
Wys my waar God is ... Is God hier?
Elke situasie is 'n geleentheid om God te vind; Inderdaad, ons hele doel is om God in soveel verskillende vorme as moontlik te vind. 'N Digter het eenkeer verklaar: "God is 'n blom wat 'n neus geword het om self te ruik."
Wys my wie God is ... is dit jou?
Die verhaal word vertel van 'n klooster wat doodgaan omdat die halfdosyn monnike wat die plek bestuur het, geestelik droog geword het. Toe het een nag 'n geheimsinnige vreemdeling by die klooster aangekom. Soos die monnike hom verwelkom het, het hulle 'n ongewone gloed oor hom herken. Die volgende oggend het hulle by ontbyt by hul gaste gesit, gretig om sy woorde van wysheid te hoor. "Gisteraand het ek 'n droom gehad," het hy gesê. "Dit is vir my geopenbaar dat een van julle die Messias is."
Die monnike was verbaas en kyk na mekaar, verward. "Wie is dit?" een van hulle het vrymoedig gevra.
"Dit is iets wat ek nie aan jou kan openbaar nie," het die vreemdeling geantwoord. "Jy sal dit self moet ontdek." Toe, so geheimsinnig soos hy aangekom het, het die man vertrek.
Gedurende die weke en maande wat gevolg het, het die monnike liggies met mekaar getree en in mekaar se oë meer diep gekyk. Hulle het mekaar behandel asof een van hulle die Messias kon wees.
Dan het daar oor 'n tydperk iets wonderbaars gebeur. 'N Lekker vreugde en waardering het vir die eerste keer in 'n lang tyd die sale van die klooster begin vul. 'N gevoel van gretige afwagting het hul gebede, etes en gesprekke verlig.
Gevolglik het die mense wat die klooster besoek het, opgehef, en die aantal besoekers het toegeneem. Ná 'n tyd het die klooster teruggekom en hul orde is bevorder deur nuwe monnike wat verversing vir hul siele gevind het.
Uiteindelik het al die oorspronklike monnike geslaag, sonder dat een van hulle aangewys is as die messias. Hulle het almal die Messias geword.
Sal dit nie mooi wees as ons almal as die messias of die Boeddha of die Christus behandel het nie? Kan jy jou voorstel watter soort wêreld ons sou skep? Soos Joan Osborne in die lied gevra het, "Wat as God een van ons was?"
Wys my waar God is ... daar is jy!
Op 'n dag terwyl ek by Maui by 'n afgeleë huis op Maui bly, het twee gemeenskaps by die deur gekom. 'N Mens het my vertel dat hy die vorige week op die plek gebly het, en hy wou sy vriend die uitsig wys. Hy stel homself voor as John, en sy vriend as Tom. Ek het hulle gewys, hulle het tien minute lank rondgeloop, my bedank, en dan weg.
Later daardie dag het ek langs 'n nabygeleë landpad gewandel toe 'n Aerostar-bus opgetrek het en die bestuurder gevra het of ek 'n rit wou hê. 'John Denver hier, weer,' het hy my gegroet. 'Dankie dat jy vanoggend vir jou huis toe is.'
Ek kon nie glo ek het hom nie vroeër erken nie! Ek het John se hand geskud en vir hom vertel hoeveel sy musiek vir my beteken het. Hy het geglimlag en ons het 'n oomblik van ware hartverbinding gehad. 'N Jaar later het ek geleer dat John in 'n vliegtuigongeluk dood is. Nou is ek seker bly dat ek besef wie hy was.
"Happily Even After" wys ons hoe om verhouding te skei wat op 'n manier wat ons met krag en bemagtiging gee, eerder as pyn en hartseer. Die sleutel tot 'n beter verhouding met jou volgende maat is om die laaste te waardeer - vir beide die vreugdes wat jy gedeel het en wat jy geleer het deur die uitdagings. "As jy gereed is om van vrees en afsondering na wedersydse bemagtiging te beweeg, as jy is gereed om te groei buite twis, hierdie boek bied jou 'n nuwe visie en baie gereedskap om te lewe.