PressReader - Oudtshoorn Courant: 2017-09-01 - Klein va­kan­sie­tjies
Oudtshoorn Courant - 2017-09-01 - NEWS -
Ek staan in ‘n tou by die bank se kli­ën­te­dien­stoon­bank. ‘n Lang tou, en ek wag al veer­tig mi­nu­te. My ge­dag­tes dwaal na die tal­le plek­ke waar ‘n mens in toue wag. By die su­per­mark waar jy die kort­ste ry ge­soek het, net om ag­ter vier vol­ge­laai­de trol­lies te be­land, en om te aan­skou dat die kaart­ma­sjien vir die klant voor jou ‘n nu­we rol­le­tjie pa­pier be­no­dig. By die pos­kan­toor, waar die as­sis­tent van die ry waar­in jy staan ag­ter­toe ver­dwyn om ‘n pak­kie of ge­re­gis­treer­de stuk vir ‘n kli­ënt te gaan haal... en uit­ein­de­lik vyf mi­nu­te weg­bly.
In die mo­tor by ‘n pe­trol­pomp, waar jy ont­dek dat die mo­tor voor jou se be­stuur­der in die Quick S­hop is om koel­drank vir die pad te koop, en dat hy ook in ‘n tou staan en wag om te be­taal.
By die STOP/GO pad­te­ken - wag­tyd on­ge­veer twin­tig mi­nu­te - waar die STOP-kant na jou ge­draai word net so twee­hon­derd me­ter voor jou.
In die dok­ter se spreek­ka­mer met ‘n Huis­ge­noot wat twee jaar oud is in die hand, en jy ver­moed die ar­me oor­werk­te dok­ter is deur nog ‘n nood­ge­val op­ge­hou.
Uit­ein­de­lik be­weeg ons ‘n me­ter vo­ren­toe in die ry, en my aan­dag is te­rug by die bank, by die werk­lik­heid van die lang tou waar­in ek my be­vind. Ter­wyl my oë dwaal na die ewe lang tou wat staan en wag om deur een van die vyf kas­sie­re ge­help te word, raak ek skie­lik be­wus van men­se se op­tre­de. Een staan en kyk na die TV skerm waar­op die vo­ri­ge dag se krie­ket wed­stryd tus­sen SuidA­fri­ka en Sri Lan­ka oor en oor uit­ge­saai word. Twee vroue staan heer­lik en ge­sels - dit klink of hul­le ‘n poe­ding­re­sep be­spreek. Twee mans praat ver­by die ou oom wat tus­sen hul­le staan oor ver­le­de Sa­ter­dag se wed­stryd tus­sen die Bulls en die S­tor­mers - hard en dui­de­lik, so­dat al­mal kan hoor dat hul­le wa­re rug­by­ken­ners is. ‘n Jong man ge­sels skelm-skelm oor sy sel­foon - voel hy skul­dig om­dat hy weet hy mag dit nie in die bank doen nie?
Dit ter­wyl ‘n mid­del­ja­ri­ge vrou son­der e­ni­ge in­hi­bi­sie luid­rug­tig oor haar sel­foon haar tie­ner­dog­ter se nuut­ste gei­te en gril­le met ‘n vrien­din be­spreek. En so skuins ag­ter my staan ‘n man - sy kle­re­drag sê vir my dat hy ‘n sa­ke­man is. Hy kyk om­trent el­ke mi­nuut op sy hor­lo­sie. Hy sug. Ver­beel ek my, of sien ek hoe sy bloed­druk styg? Hy’s kwaad. Ge­frus­treerd. Op­ge­werk. Hy is be­sig om som­me te maak oor wat dit hom kos om so­veel van sy kos­ba­re tyd te mors.
Dis juis toe dat ek dink aan vriend S­chalk se woor­de. Sy wy­se woor­de. Ons was op ‘n dag aan die ge­sels oor die baie ure wat mens in toue wag, toe hy vir my die les ge­leer het. Hy het ‘n be­sluit ge­neem - hy gaan die lang wag in toue nie meer as tyd­mors sien nie. Hy gaan nie lan­ger toe­laat dat dit hom kwaad maak of frus­treer nie. Hy gaan dit eer­der po­si­tief be­nut - as klein va­kan­sie­tjies. Hy gaan dit ge­bruik om vrien­de­li­ke ge­sel­sies aan te knoop, om ‘n goeie of be­moe­di­gen­de woord vir ie­mand voor of ag­ter hom te sê, of om vir ie­mand te bid, of om som­mer net te droom, of te ont­span, of dit te ge­niet as ‘n klein va­kan­sie­tjie. ‘n Pa­sel­la va­kan­sie­tjie. ‘n Toe­gif wat son­der e­ni­ge be­plan­ning oor jou pad kom.
Mis­kien is die vol­gen­de lang tou die klein va­kan­sie­tjie wat ek no­dig het om die vol­gen­de paar ure te oor­leef.
Die trus­tees van die Be­wen­de Be­ne Ou­e­te­huis daag ein­de­lik by Ho­tel La Lu­na op. Voor, van links is: Let­tie V­rey, Nie­kie Ek­steen, La­nie-Ma­rié Roets en Ly­dia El­stadt. Ag­ter: Mar­nus Bar­nard, Ber­nard Del­port, Pie­ter S­choe­man, An­dries Fou­rie en Ben P­re­to­ri­us.