Image deur Monfocus
'BEGIN VAN WAAR U IS' is oor die algemeen goeie advies in enige onderneming. Maar soos baie reisigers op die snelweg, weet ons soms nie eens dat ons nie weet waar ons is nie, en tog is ons nie bereid om dit te erken nie. In plaas daarvan, verlore soos ons mag, hou ons aan ry, skaam om aanwysings te vra, onwillig om die feit van ons eie onoplettendheid of onkunde te vermaak. Ons blameer die omgewing, die kaarte, alles behalwe ons eie onnoselheid.
Ons bly aanhou en hoop dat ons vroeër of later op die een of ander padteken sal kom, met 'n paar bekende merke. En dit doen ons gereeld. Maar dikwels doen ons dit nie. Ons onoplettendheid of hardkoppigheid kan ons baie ure op die pad kos.
Begin van nêrens
In gebed kan 'begin van waar u is' ook voordelig wees, hoewel baie van ons nie weet waar ons is nie. Aan die een kant kan ons ons eie vermoëns maklik beoordeel deur te dink dat ons deur al die fases moet gaan waaroor ander geskryf het, en die unieke werking van die gees in ons siel wantrou. Aan die ander kant word ons sterk beïnvloed deur ons vooruitskattings oor waar ons wil wees, veral as ons een of meer boeke oor gebed gelees het.
Verbeelding is kragtig, en dit is so maklik om die ervarings van die mistieke te simuleer, lank voordat ons gereed is om dit waaroor hulle geskryf het, te beliggaam. Ons kyk so vinnig na die toekoms dat ons nie net teenwoordig is teen die hede nie, wat 'n voorvereiste is om te begin van waar u is.
Ek wil eerder voorstel dat, waar gebed aangaan, ons van nêrens af begin nie. Vanaf nêrens kan enigiets gebeur nie. Sonder 'n verlede, sonder 'n toekoms, met niks, is daar minder waarskynlikheid dat ons deur selfbedrog mislei sal word. (Of dalk nie. Daar is waarskynlik geen manier om selfbedrog te heeltemal nie.) Die vooraanstaande Zen-onderwyser, Suzuki Roshi, het hierdie benadering "beginner's mind" genoem.
Op die weg van gebed impliseer die beginner se gedagtes vir my dat ons die teenwoordigheid van misterie betree en neerbuig, omdat ons ontsag het vir ons eie onkunde en ons eie onvermoë om dinge reg te kry. Ons laat ons aanpas by die feit dat ons nooit volmaakte 'gebede' of heilige mans of vroue sal wees nie.
Ons sal altyd vierkantig wees. In 'n sekere sin sal ons altyd wag vir ons kleuteronderwyser om te vertel wat ons op die eerste dag van die skool gaan doen. Ons het geen 'waar ons is' nie, ons het geen ervaring in hierdie wonderlike Mystery School nie. Ons weet niks. En as ons iets weet, los ons dit graag, sodat die raaisel kan oorheers.
Hierdie beginner se verstand is 'n voordelige houding, nie net in gebed nie, maar in alle verhoudings. "Nie weet nie" en "niks weet nie" is 'n goeie manier om na dertig jaar 'n huweliksmaat te benader. As ek niks weet en dit wil omhels nie, is ek sag, ek kan gerig word en gehelp word, ek kan geliefd wees. As ek nader aan 'n notaboek van tegnieke benader, mag ek myself die wonderlike manier ontdek waarop die minnaar vanoggend homself oopmaak.
Wie is ek besig om te grap?
My leraar het aan sy toegewydes 'n vorm van selfondersoek gegee wat uiters geskik is vir die moderne verstand en waardevol is vir iemand wat die volgende stap in die gebed verlang. Terwyl Ramana Maharshi, die beroemde Indiese salie in die vroeë deel van die twintigste eeu, verligting verkry het met die deurskynende vraag "Wie is ek?" my onderwyser moedig ons aan om te vra: "Wie maak ek?" Tipies Amerikaans ken hy die sielkunde van diegene wat met die vals beloftes van moderne advertering gebore en grootgemaak is.
Daar word gedurig vir ons gelieg, en ons lieg gedurig vir onsself. Mense maak ons ​​lus. Ons maak 'n grap vir onsself. Die proses van geestelike lewe gaan dus oor die onthulling van die veelvuldige lae van die leuen, die maniere waarop ons mislei is en die misleiding aanvaar en voortduur.
Wie skat ek dat ek weet wat gebed is? Miskien weet ek iets, of miskien het ek iets geweet die laaste keer dat ek myself aan hierdie verborgenheid aangespreek het, maar nou is ek naak. Ek is pas gebore. Ek weet nog nie hoe om asem te haal in die seldsame atmosfeer van hierdie heilige gees nie.
As ek nie weet of niks weet nie, is ek skielik vry van verwagtinge. Ek wag. Ek weet nie eens wat ek wag nie. My hart is vars. My hart is reg. Kom wat wil.
Niks om op te staan ​​nie
Ons gebed voel riskant as ons nie weet nie. Om 'n leeftyd in gebed deur te bring sonder om ooit 'n sertifikaat te kry ... geen Ph.D. in gebed ... nie eens die versekering van die dekaan dat ons goed gaan nie ... wel, dit is dikwels 'n bietjie irriterend. Dit is natuurlik om gerusstelling te wil hê; is dit natuurlik om gesag te soek wat ons benadering kan bevestig.
Ons kan aanneem dat ons gebed bedoel was om iets solieds te bou, soos 'n platform waarop ons kan staan, 'n plek om 'n rukkie huis in te rig, 'n wegspringplek vir verdere verkenning of 'n uitstekende plek om na God uit te roep. En miskien is dit ook so. Maar ons moet daarvan bewus wees dat ons platform op sy beste 'n roterende ruimtesatelliet sal wees - die allerbeste vlekkie in die oneindigheid - en dat dit in niks sal hang nie.
Hoe weet ons dat ons gebed op die regte plek kom? Is daar êrens 'n kosmiese oor daar, of draai 'n reuse-gebedsontvanger in ons rigting? (Ek sê nie daar is nie!) Of is die gebed op die een of ander manier gerig? Wie kan ons verseker dat ons liefde, ons passie, ons begeerte na samesmelting, ons begeerte na diens regtig nie net figure van ons verbeelding is nie?
En selfs as ons geestelike gids of leraar vir ons sê dat ons op die regte pad is, sal ons hom of haar glo? Uiteindelik, as dit gaan oor gebed, kan ons niemand anders binnekant inneem nie, net soos ons nie 'n interne getuie van ons liefde kan hê nie. Toegegee, baie vrae kan opduik as u nêrens begin nie. En waardevolle vrae daarby.
As ons ons bekommernisse of vrae oor gebed waarneem, sonder om dadelik te probeer om die antwoorde in te vul, of sonder om gevolgtrekkings te maak, moet ons enkele basiese elemente van ons huidige kosmologie van gebed ontbloot. Om te leef met ons vrae, sonder om hulle te beantwoord, voel gevaarlik - meer onseker as ooit.
Uit nêrens stel ek voor dat ons ons nie weet nie, ons staan ​​op niks, ons onvolmaakte gebed, ons onsekerheid oor ons gebed en maak dit ons gebed in die oomblik, herwin ons onsekerheid in ons gebede, ons vrae in gebed, ons gebrek duidelikheid in ons gebed. "Here, ek glo," het 'n blinde man in die evangelie van Jesus uitgeroep, "help my ongeloof?"
Poging tot 'n soort beheer?
Kan ons toelaat dat ons nie ons gebed inhou nie? Die resultate of die doeltreffendheid van ons gebed is miskien nie ons saak as ons diegene glo wat hierdie gebedspad voor ons geloop het nie. As ons probeer vasstel hoe effektief ons gebed is, of waar presies ons gebed gaan, is dit waarskynlik ons ​​poging tot 'n soort beheer.
Ons kan nie soveel beheer hê as ons wil hê in ons verhouding met God nie. Gaan ons God toelaat om God te wees, of gaan ons, soos in byna elke ander aspek van ons lewens, probeer om ons beperkte oortuigings en verwagtinge oor die heilige ander te oortrek? Lyk nogal dwaas as jy my vra.
Ek stel voor dat ons ons aanspraak op 'n plek op die fakulteit van die Universiteit van Gebed vrywillig opgee en met dank uitspreek dat ons altyd 'n "knipper in opleiding" is. Etty Hillesum noem haarself.
Daar is beslis baie waardevolle benaderings tot gebedsspesifieke woorde, voorkeurposisies, sentreringstegnieke soos asem of visualisering. Hierdie metodes sal ons soms dien, veral as dit deur ons geestelike leermeester of gids gegee word. Hou egter in gedagte dat metodes ook kan rus in die konteks van nie-weet en behoort te wees.
Wanneer die gebruik van enige metode my in 'n konteks van 'Nou kry ek êrens' of 'Nou wen ek' verskuif, loop ek die gevaar van geestelike trots en 'geestelike materialisme', so goed beskryf deur die Tibetaanse meester Chogyam Trungpa Rinpoche. En daarmee het ek verlore gegaan.
Word ons regtig ooit êrens verlief? Goeie kommunikasie (en heilige gemeenskap) beteken dat ons elkeen op niks staan, geen verlede of toekoms het nie, alles verloor, en sodoende ons verlief raak.
'N GEBED VAN NIE WEET NIE
O God, ek weet nie hoe om te bid nie. Omdat ek nie weet wat dit beteken om behoorlik te bid nie, om op so 'n manier te bid of te aanbid, moet ek bied wat ek het en kan doen, as die gebed. En hier is dit.
Laat hierdie postuur die gebed wees
Laat hierdie bedoeling die gebed wees
Laat hierdie baie nie-wetende die gebed wees
Laat hierdie asem die gebed wees
Laat hierdie weerstand en ongemak die gebed wees
Laat hierdie afleiding die gebed wees
Laat hierdie drink van tee die gebed wees
Laat hierdie eet van ontbyt die gebed wees
Laat hierdie gejaagde skedule die gebed wees
Laat hierdie poging tot Herinnering die gebed wees
Laat die stappe in stilte oor die parkeerplek loop, wees die gebed
Laat die voëlsong opgemerk word die gebed
Laat hierdie arme joernaalskrif die gebed wees
Laat die grootheid van die naghemel die gebed wees
Laat bekommerd wees, en laat die bekommernis wees, wees die gebed
Laat sang en dans en lees die gebed wees
Laat die kleed en uitklere die gebed wees
Laat slaap en opstaan ​​en slaap en opstaan ​​is die gebed
Laat iemand ontbreek, wees die gebed
Laat herinneringe en gefluisterde oproepe vir hulp vir ander die gebed wees
Laat die deur oop en maak skoene uit en wees die gebed
Laat die aanhouding van eenvoudige orde die gebed wees
Laat die viering van lig en duisternis die gebed wees
Laat warmte en koue die gebed wees
Laat dit alles, nie sleg nie, nie goed nie, net soos dit is en wonderbaarlik ...
wees die gebed.
O God, in my hulpeloosheid, van nêrens, met niks, laat hierdie arme gebede, soos blomme, U na die tuin trek waaruit hulle geur ontstaan. Amen.
Herdruk met toestemming van die uitgewer, Hohm Press.
Deur gebed te leer, gee ons opdrag dat ons geestelik kan opgroei en 'n kinderlike verhouding met gebed agterlaat as 'n bygelowige ritueel of bloot pleidooi vir gunste. Dit moedig lesers aan om die verskil tussen gebed wat slegs om gerusstelling vra, te erken en gebed wat vir God vra en vir transformasie staan. Die skrywer nooi ons uit om 'n groter verantwoordelikheid vir ons innerlike lewens te aanvaar deur die 'nie-weet', die onsekerheid, die moeilike omstandighede as moontlike seëninge en middele van suiwering en inspirasie te kies. Ons kan ophou om 'slagoffers' van God se wil te wees, terwyl ons terselfdertyd omhelsing van ware oorgawe en vertroue op die onweerlegbare krag van liefde. Hierdie tiende bestaansjaaruitgawe is volledig hersien, met 'n hele aantal nuwe hoofstukke, insluitend: "Die hoë koste van vergifnis" - 'n onderwerp wat almal uitdaag, en "Bid op die metro," oor hoe ons reis en ander aktiwiteite op openbare plekke kan voorsien. ons met 'n konstante stukrag om ander te seën.
Info / Bestel hierdie boek (nuwer 10de bestaansjaaruitgawe)
Regina Sara Ryan het al meer as dertig jaar lank besinning en mistiek bestudeer. Nadat sy die klooster verlaat het, waar sy as 'n Rooms-Katolieke non in die 1960s en vroeë 70's gewoon het, het Regina haar verkenning van ander godsdienstige tradisies begin. Sy was veral geïnspireer deur die lewens van die groot vroue van Hindoeïsme, Judaïsme, Boeddhisme, Christendom en Sufisme wat in hul toewyding aan God en ander geglo het. Haar boek, Die Vrou Ontwaak, vertel die verhale van vier en twintig van hierdie merkwaardige vroue. Regina het sedert haar ontmoeting met haar eie geestelike leraar, die Westerse Baul-meester Lee Lozowick, in 1984 voortgegaan om te volg wat sy noem 'n pad van 'onbeskaamde toewyding' waarin sy werk om haar lewe van kontemplasie in aksie te bring.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Godsdienste & Oortuigings > Vanaf nêrens met beginnersgesind