Ploeg Egiptiese Boer - Inligting
Ploeg Egiptiese Boer
Ploeg Egiptiese Boer - Geskiedenis
Ploeg, ook gespel ploeg, die belangrikste landbouwerktuig sedert die begin van die geskiedenis, wat gebruik is om grond op te draai en op te breek, oesreste te begrawe en onkruid te bekamp.
Die antesedent van die ploeg is die prehistoriese graafstok. Die vroegste ploeë was ongetwyfeld graafstokke met handvatsels vir trek of stoot. Teen die Romeinse tyd is ligte, wiellose ploeë met ysterblare (lemme) deur osse getrek; hierdie werktuie kon die bogrond van die Middellandse See -gebiede opbreek, maar kon nie die swaarder gronde van Noordwes -Europa hanteer nie. Die wielploeg, wat eers deur osse getrek is, maar later deur perde, het die noordelike verspreiding van die Europese landbou moontlik gemaak. Die byvoeging van die gietbord uit die 18de eeu, wat die sny van die ploegskaar laat draai het, was 'n belangrike vooruitgang. In die middel van die 19de eeu het die swart prairiegronde van die Amerikaanse Midde-Ooste die sterkte van die bestaande ploeg uitgedaag, en die Amerikaanse werktuigkundige John Deere het die geheel-staal-stuk en stukbord uitgevind. Die driewielige ploeg volg en met die bekendstelling van die petrolenjin die trekkerploeg.
In sy eenvoudigste vorm bestaan ​​die gietploeg uit die deel, die breë lem wat deur die grond sny, om die snyplank en die landkant te draai, 'n plaat aan die teenoorgestelde kant van die gietbord wat die sykant van die draai -aksie absorbeer . Paardeplooie wat nie meer algemeen gebruik word nie, het 'n enkele onderkant (deel en gietbord), terwyl ploegtrekkers van 1 tot 14 hidroulies opgetel en beheerde bodems in tandem gespat het. Listers en middelbusters is dubbelploegploeë wat 'n vore verlaat deur die vuil na beide kante te gooi.
Skyfploeë het gewoonlik drie of meer afsonderlik gemonteerde konkawe skywe wat agteroor skuins lê om maksimum diepte te verkry. Hulle is veral aangepas vir gebruik in harde, droë gronde, struikagtige of bosagtige grond, of op rotsagtige grond. Skyfbewerkers, ook genoem egploeë of eenrigting-skottelploeë, bestaan ​​gewoonlik uit 'n klomp skyfies wat op een as gemonteer is (kyk eg). Dit word gewoonlik na 'n graanoes gebruik, en dit laat gewoonlik 'n paar stoppels agter om die erosie te verminder en het dikwels saaidraagtoerusting. Tweerigting (omkeerbare) ploeë het skywe of vormborde wat teenoor mekaar kan staan, sodat die een die sloot wat die ander maak, vul, of die grond heeltemal regs of links moet gooi.
Rotasieploeë of -tolle (soms ook rototillers genoem) het geboë snymesse wat op 'n horisontale aangedrewe as gemonteer is. Die kronkelende skoffel, 'n ploeg wat hoofsaaklik vir saadbed en onkruidbestryding gebruik word, werk goed teen hoë spoed. Tuingroottes sny trappe van 1 tot 2,5 voet (ongeveer 0,33 tot 0,8 meter) wye trekkertipes, meer as 10 voet.
Diep grondbewerkingswerktuie, wat hoofsaaklik gebruik word om harde grond en verpakte gronde op te breek, sluit die ondergrond en die beitelploeg in. Die ondergrond moet deur 'n swaar trekker getrek word, want sy steelkantige steel kan die ondergrond tot 'n diepte van drie voet binnedring. Die beitelploeg, of skeerder, het verskeie stewige of veertandige skagte met dubbelpuntige skoppe wat met tussenposes van een tot drie voet op 'n dwarsstaaf gemonteer is. Ploegdieptes wissel van 'n paar duim tot 1,5 voet.
Die sleutel tot goeie boerdery
Hoekom hoegenaamd ploeg? Dit is wel so dat moderne nie-bewerkingsboerdery-tegnieke die behoefte aan roetine-lente- en herfsploeg verminder het, en die veldbewerkers het die ploegploeg in baie gevalle vervang. Verder laat die gebruik van chemiese onkruiddoders die velde relatief skoon van die vorige seisoen en reste van rsquos. Maar as 'n saadbed met 'n dik, natgemaakte stuk grond gemaak word, is die ploeg die hulpmiddel waarmee u kan begin.
Die ploeg se doel is om die grond te verpoeier (of op te breek) deur lug en lig toe te laat, twee noodsaaklikhede vir normale plantgroei. Die ploeg keer die sooi om en bedek vullis (soos mieliestronke) en mis en meng dit met die grond om te verval en plantvoedsel te verskaf.
Die geploegde grond moet goed in aanraking kom met die ondergrond om die opkoms van vog te vergemaklik. Leemtes en afvalstroke belemmer wortelgroei en verbreek kontak met die ondergrond. Soos in 'n brosjure van John Deere Power Farming uit die dertigerjare gesê word: Maak nie saak hoe versigtig u die daaropvolgende bewerkings doen nie, u kan die foute van swak ploegwerk regstel. Goeie ploeg en goeie boerdery gaan hand aan hand. & Rdquo
Eerstens is 'n paar terme en definisies in orde:
Ploeg Daar is baie toestelle wat ploeë (of ploeë) genoem word, insluitend sneeuploeë. Die onderwerp van hierdie artikel is die veldploeg van die gietbord. Die twee hooftipes is sleepwaentjieploeë en gemonteerde ploeë. Die belangrikste dele van albei is die bodems, kouters, verbinders, voorwiele (of rollende landkante) en balke. Die onderkant bestaan ​​uit die gietbord, deel, padda en landkant, en in sommige gevalle 'n vervangbare skeen.
Hierdie dele word in hierdie prent geïdentifiseer, behalwe vir die padda en skeen. Die padda is 'n staalstuk wat die landkant en gietbord bymekaar hou en ook die deel ondersteun. Ploë met veelvuldige onderdele gebruik slegs glyplate op die agterkant. Sekere soorte ysterploeë het 'n vervangbare skeen wat dien as die voorpunt van die gietbord. Hierdie oppervlak kry die moeilikste slytasie en kan vervang word as dit dof is.
Ploë is beskikbaar met een onderkant of soveel as 20. Die kleinste is oor die algemeen 'n bodem van 12 duim (wat die breedte van die snit aandui), maar ploeë van 14, 16 en 18 duim is algemeen. Met 'n 2-bodem, 14-duim-ploeg, word 'n gebied van 28 sentimeter breed op elke pas geploeg. Ploë rol die grond oor die algemeen na regs, alhoewel tweerigtingploeë afwisselende bodems het wat die grond regs of links draai.
Beide sleepwaens en gemonteerde ploeë kan meganies op- en neergesit word, of hidroulies bestuur word. Meganiese sleepwaens kom met 'n & ldquotrip -tou en rdquo wat die ploeë laat val om te begin ploeg, of die ploeë (deur krag van die ploegwiele) aan die einde van die vore laat lig.
Hidrolies gemonteerde ploeë is oor die algemeen gebaseer op 3-punt-haakpatente deur Harry Ferguson wat die eerste keer in die VSA op die Ford-Ferguson 9N-trekker in 1939 gebruik is. Hierdie het 'n outomatiese trekvergoeding, bekend as 'ldquodraft control'. & Rdquo Konsepbeheer verhoog die ploeg outomaties indien nodig wanneer dit hard gaan, en voorkom dat die trekker vasloop. Die stelsel keer dan die ploeg terug na sy oorspronklike diepte wanneer die harde grond verby is.
Suiging Sowel die landkant as die aandeel word gemaak met 'n effense konkawe kromming. Dit veroorsaak suiging wat die ploeg in die grond aftrek en die landkant styf teen die voorwand hou. Slytasie verminder uiteindelik die suiging, hierdie dele moet vervang word.
Land Die gedeelte van 'n veld wat geploeg moet word, word a genoem land. Die ente en sye van die land word die landtange. 'N Groot veld kan in verskillende lande verdeel word, wat om ekonomiese redes afsonderlik geploeg moet word.
Voor Die oop sloot wat die agterste agterkant verlaat terwyl die ploeg deur die land vorder, word a genoem vore. A dooie vore ontstaan ​​wanneer naburige vore in teenoorgestelde rigtings geploeg word, sodat die grond van mekaar weggegooi word (of die oop vore aan die rand van die veld). A agtervoor is die teenoorgestelde wanneer die teenoorgestelde vore saamvou.
Landbou in antieke Egipte, besproeiingsinstrumente en boerderytegnieke
Landbou in antieke Egipte was die belangrikste aspek van die lewe van antieke Egiptenare. Nou gaan ons praat oor die boerderytegnieke en gereedskap wat in die landbou gebruik is.
Die landbougrond is besproei deur die water van die Nylrivier en sy kanale. Boonop is sommige landbougrond deur die reën natgemaak, behalwe dat die ou Egiptenare 'n stroombesproeiingsstrategie gebruik het om die lande wat op dieselfde vlak van die Nyl geleë was, te besproei.
Die eertydse Egiptenare het verskillende gereedskap gebruik om die landbougrond te besproei, soos die hysbak "Alshadoof" en die waterwiele.
Nou gaan ons fokus op spesiale besproeiingsinstrumente wat die farao's gebruik het om hul landbougrond in die ou Egiptiese landbou te besproei.
Hierdie spesiale hulpmiddel is deur die ou Egiptenare uitgevind om hul landbougrond wat bo die hoë vlak van die Nylrivier, snelweë en spoorweë geleë is, te besproei, ook die klein landbougrond wat die moderne masjiene moeilik vind om dit te besproei.
Hulle het die trekker in die ou Egipte gebruik, en daar was bedrog op die mure van die graf van Maroka wat bevestig dat hulle die blaarslaai plant en dit deur die trekker natmaak.
Archimedes 287-212 vC "'n Romeinse argeoloog" het 'n ander instrument uitgevind om die ou Egiptenare te help om hul landerye te besproei.
Die antieke Egiptenaar het hierdie hulpmiddel gebruik om die hooglande wat bo die Nylrivier in die Ptolemaïese era geleë was, nat te maak, maar die argeoloë het geen bedrog op die mure van die grafte gevind nie. Boonop gebruik die Egiptiese boere nog steeds hierdie hulpmiddel.
Die argeoloë het geen voorstelling van die waterwiel op die mure van die grafte gevind nie, maar Darsi het bevestig dat hy 'n waterwiel uitgevind het tydens die skoonmaak van 'n gat in 'Al-Deir El-Bahari', Tebes. die oudste Egiptiese waterwiel.
In 1931 vC het Samy Gabra hierdie waterwiel uitgevind tydens die opgrawings van Tuna El-Gebel wat uit die Romeinse era dateer. Hierdie waterwiel is nog steeds daar in Tuna El-Gebel.
Hulle gebruik die waterwiel in die laaste periode van die faraoniese era en die vroeë tydperk van die Romeinse en Griekse era. Die gebruik hierdie gereedskap in die ou Egiptiese landbou.
Die ou Egiptenare het die gereedskap wat van klippe gemaak is, gebruik voordat hulle metale verskyn het, en daarom het hulle hul gereedskap gemaak van metale in plaas van die klippe.
Hulle het hierdie gereedskap (die Byl, die ploeg, Hatech, Al-Mazarah en die sekel) gebruik om die landbougrond te herstel en te bewerk.
Ons gaan u die gereedskap wys wat die ou Egiptiese boere gebruik het om die landerye te bewerk, behalwe die voordele en nadele daarvan.
Hierdie instrument word beskou as die oudste boerdery -gereedskap wat deur die ou Egiptenare uitgevind is.
Die Egiptenare het hierdie hulpmiddel in 'n prehistoriese era gebruik; die Egiptenare gebruik hierdie instrument nog steeds in plaas van die hand om die lande te besnoei, maar die gebruik van hierdie hulpmiddel het hierdie missie so moeilik gemaak.
Die ou Egiptenare het hierdie instrument "ska" genoem, en uiteindelik het hulle losgelaat as die bylstok langer word, hulle tussen die horings van die osse kan sit.
Die antieke Egiptenaar het 'n ander hulpmiddel "die sekel" uitgevind, wat hulle die idee van hierdie instrument aangeneem het toe hulle sien dat die osse die gras eet. Hierdie werktuig bestaan ​​uit 'n houtstuk en skerp, dun en zigzag lemme.
Hierdie werktuig bestaan ​​uit 'n houtstuk soos 'n handpalm, wat hulle help om die gewasse te versamel en die korrels van die gewasse te skei.
Hulle het dit in die Paleolitiese era "die ou steentydperk" gebruik om die land aan die begin skoon te maak van skadelike grasse. Hierdie gereedskap is gemaak van klippe, dan is dit gemaak van koper in die ou Egipte.
Die mes was van klip en sy stok was van hout en hulle vind verskillende soorte messe wat teruggaan na die vyfde dinastie.
Die ou Egiptenaar het nie hierdie werktuig gebruik om die sade te plant nie, maar hulle het die dier gebruik; boonop het hulle hierdie instrument gebruik, behalwe ander gereedskap soos (toue, houtskubbe en om die korrels van gewasse te skei) in die Romeinse en Griekse era.
Die oorsprong van die landbou in antieke Egipte:
Die ou Egiptiese landbou is deur die antieke Egiptenare ontdek in die Neolitiese era "die nuwe steentydperk". Voordat hy die boerdery ontdek het, het die ou Egiptenaar geleef op jag, visvang en die oes van die wilde kos.
Die ontdekking van boerdery was baie belangrik in die geskiedenis van die mens. Boonop het die mens se lewe heeltemal verander, die Homo sapiens het meer kreatiwiteit geword nadat dit deur die natuur beheer is.
Die ou Egiptiese landboumetodes:
Voorbereiding van die landbougrond vir bewerking:
Die ou Egiptiese kleinboere het die belangrikste stappe gevolg voordat hulle die landerye bewerk het, sodat hulle die grond baie gereed gemaak het deur die kanale en die grond van die skadelike insekte te suiwer nadat die oorstromingswater verminder het.
Die ou Egiptiese boere gebruik die koeie en osse om landbougrond op te ploeg. Daar was 'n paar inskripsies van die ploeglande op die mure van die "Bani Hassan se grafte" en "Nikht se graf " in Thebe.
Hulle het die dieremis gebruik om die landbougrond te bemes, sodat hierdie tipe bemesting baie goed was vir die gewasse omdat dit die goeie voedingstowwe voorsien.
Die ou Egiptiese kleinboere gebruik die byl om die landbougrond skerp te maak, maar in sommige gevalle, as die land nie heeltemal droog was nie, sou die boer die land nie skerp maak nie.
In hierdie stap het hulle die sade in hul hand gesit en die sade op die grond gestrooi, en daarna het hy die sade aan sy voet gedruk om dit baie goed in die landbougrond te plant.
Die opmeting van landbougrond:
Die ou Egiptenare het die toue gebruik om die werwe van die landbougrond te ken om die landbou -rykdom te bereken om die belasting op die landerye op te lê.
In hierdie stap het hulle die gewasse geoes en in die silo's geberg, sowel as die plante met die hand uitgetrek en verpak. Hulle het 'n toneel gevind in die graf van Al-Shiekh Said, wat uit die ou koninkryk dateer, bevestig dat hulle die plante trek en dit as voer aan die diere voer.
Dit is die belangrikste stappe wat die ou Egiptiese boere in die ou Egiptiese landbou gevolg het.
Philae -eiland, besoek die Isis -tempel in Philae
28 April 2018 30 Junie 2018
Tempel van Edfu, interessante feite voordat u die Edfu -tempel in Aswan besoek
21 April 2018 8 Junie 2018
Mausoleum van Aga Khan in Aswan, ongelooflike feite oor Aga Khan Mausoleum
18 April 2018 8 Junie 2018
Egipte feite oor god Ptah, en die eerste revolusie in die geskiedenis
20 Desember 2016 24 Februarie 2017
Antieke Egiptiese medisyne, feite oor medisyne in antieke Egipte
Antieke Egiptiese kuns, die Egiptiese tempel en sy komponente
23 Desember 2016 8 Junie 2018
Antieke Egiptiese kuns, feite oor die Egiptiese museum
Antieke Egipte feite oor militêre lewe
Philae -eiland is een van die aantreklikste plekke in Egipte en Aswan. Dit bevat 'n groot aantal tempels, maar & hellip
Ou Egiptiese feeste: Sham el Nessim -fees in antieke Egipte
Nou gaan ons praat oor een van die belangrikste antieke Egiptiese feeste, naamlik Sham el Nessim -fees en hellip
In ouer Engels, soos in ander Germaanse tale, was die ploeg tradisioneel onder ander name bekend, bv. Ou Engels sulh (moderne dialektaal sluk ), Oud -Hoogduits medela, geiza, huohilī (n), Oudnoors arðr (Sweeds jaarder), en Goties hōha, almal verwys vermoedelik na die ard (krasploeg). Die term ploeg, soos gebruik in die vroeë 21ste eeu, was eers in 1700 algemeen.
Die moderne woord kom van die Oudnoors plógr, en is dus Germaans, maar dit verskyn relatief laat (dit word nie in Goties getuig nie), en word vermoedelik as 'n lening van een van die Noord -Italiese tale. Die Duitse verwante is "Pflug", die Nederlandse "ploeg" en die Sweedse "plog". In baie Slawiese tale en in Roemeens is die woord 'prop'. Woorde met dieselfde wortel verskyn met verwante betekenisse: in Raetic plaumorati "swaar ploeg op wiele" (Plinius, Nat. Hist. 18, 172), en in Latyn plaustrum "plaaswa", plōstrum, plōstellum "wa", en plōxenum, plōximum "waentjie".   Die woord moes oorspronklik verwys het na die swaar ploeg met wiele, wat teen die 5de eeu nC in die Romeinse noordwestelike Europa voorkom. 
Baie sien ploeg as afgeleide van die werkwoord *plehan
*plegan 'om verantwoordelikheid te neem' (vgl. Duits pflegen 'om te sien, verpleegster'), wat byvoorbeeld Ou -Duits sou verduidelik pfluog met sy dubbele betekenis van 'ploeg' en 'lewensonderhoud'.    Guus Kroonen (2013)  stel a vṛddhi-afgelei van *plag/kkōn 'sooi' (vgl. Nederlands plaag 'sooi', Oudnoors plaag 'lap', Middel -Hoogduits pflacke 'lap, vlek, vlek'). Laastens heg Vladimir Orel (2003)  voorlopig aan ploeg na 'n PIE -stam * blōkó- , wat vermoedelik Old Armenian gegee het peɫem "om te grawe" en Wallies bwlch 'kraak', hoewel die woord nie van Indo-Europese oorsprong is nie.
Die basiese dele van die moderne ploeg is:
beam (Brits Engels: hake)
vertikale reguleerder (messekouter op die foto, maar skyfkouter algemeen)
beitel (voordeel) (hoofdeel)
Ander onderdele sluit in die padda (of raam), hardloper, landkant, skeen, asblik en stelte (handvatsels).
Op moderne ploeë en sommige ouer ploeë is die vormbord apart van die aandeel en die loper, sodat hierdie dele vervang kan word sonder om die vormbord te vervang. Skuur verslind uiteindelik alle dele van 'n ploeg wat met die grond in aanraking kom.
Toe die landbou die eerste keer ontwikkel is, is die grond omgedraai met behulp van eenvoudige handgrawe en stokke.  Dit is gebruik in hoogs vrugbare gebiede, soos die oewers van die Nyl, waar die jaarlikse vloed die grond verjong, om bore (vore) te skep om sade te plant. Daar is nie op een plek 'n graafstokkie, 'n hooi of 'n matte uitgevind nie, en die verbouing van skoffels moes algemeen voorgekom het oral in die landbou. Skoffelboerdery is die tradisionele bewerkingsmetode in tropiese of subtropiese streke, wat gekenmerk word deur klipperige gronde, steil hellings, oorheersende wortelgewasse en growwe korrels wat op groot afstande van mekaar gekweek word. Alhoewel die landbou die beste by hierdie streke pas, word dit oral op 'n manier gebruik. In plaas daarvan om te skoffel, gebruik sommige kulture varke om die grond te trap en die aarde te vryf.
'N Paar ou hoede, soos die Egiptenaar Mnr, was skerp en sterk genoeg om klipperige grond skoon te maak en saadoefeninge te maak, en daarom word hulle genoem hand-arde. Die makmaak van osse in Mesopotamië en die beskawing in die Indusvallei, miskien al in die 6de millennium v.C., het die mensdom egter die nodige trekkrag gebied om die groter, diergetekende ware te ontwikkel ard (of krapploeg). Die vroegste bewyse van ploeg is op 3500–3800 vC op 'n perseel in Bubeneč, Tsjeggië, gedateer. 'n Geploegde veld, van ongeveer 2800 v.C., is ook in Kalibangan, Indië, ontdek.  'n Terracottamodel van die vroeë baarde is gevind in Banawali, Indië, wat insig gee in die vorm van die gebruikte werktuig.  Die ard bly maklik om te vervang as dit beskadig raak en maklik kan herhaal word. 
Die vroegste was die boog, wat bestaan ​​uit 'n trekpaal (of balk) deurboor deur 'n dunner, vertikale puntige stokkie wat die kop (of lyf) genoem word, met die een punt die stel (handvatsel) en die ander een (snylem) ) deur die bogrond gesleep om 'n vlak voor te sny wat geskik is vir die meeste graangewasse. Die vee maak nie nuwe grond goed skoon nie, dus moes daar hoes of matte gebruik word om gras en ondergroei op te trek, en 'n handgemaakte, kouterige geweer kan gemaak word om dieper vore voor die aandeel te sny. Omdat die veld 'n strook ongestoorde aarde tussen die vore gelaat het, is die veld dikwels in lengte en breedte gekruis, wat geneig was om vierkantige Keltiese velde te vorm. : 42 Die boom is die beste geskik vir leemagtige of sanderige gronde wat natuurlik bemes word deur jaarlikse oorstromings, soos in die Nyldelta en vrugbare halfmaan, en in mindere mate enige ander graangroei-gebied met ligte of dun grond. Teen die laat ystertydperk was baarde in Europa algemeen toegerus met kouters.
Mould-board ploeg Edit
Om gereeld gewasse in minder vrugbare gebiede te verbou, is daar eens geglo dat die grond omgedraai moet word om voedingstowwe na die oppervlak te bring. 'N Groot vooruitgang vir hierdie tipe boerdery was die draaiploeg, ook bekend as die vormploeg (VK), vormploeg (VS) of raamploeg. 'N Kouter (of skeith) kan bygevoeg word om vertikaal in die grond te sny net voor die deel (voor die padda), 'n wigvormige snykant aan die onderkant van die vormbord met die landkant van die raam wat die onderaandeel (ondergrondse komponent). Die vormploeg wat in die 18de eeu bekendgestel is, was 'n groot vooruitgang in tegnologie. 
Chinese ploeë uit Han -tye voldoen aan al hierdie doeltreffendheidsvoorwaardes, wat waarskynlik die rede is waarom die standaard Han -ploegspan slegs uit twee diere bestaan ​​het, en later spanne gewoonlik uit 'n enkele dier, eerder as die vier, ses of agt trekdiere wat algemeen voorkom in Europa voor die bekendstelling van die geboë vormbord en ander nuwe ontwerpbeginsels in die + 18de eeu. Alhoewel die vormploeg eers in die vroeë Middeleeue, indien nie in die laat-Romeinse tye nie, in Europa verskyn het, was die vormplate van die pre-agtiende eeu gewoonlik hout en reguit (Fig. 59). Die enorme arbeid wat betrokke was by die trek van so 'n lomp konstruksie, het groot ploegspanne genoodsaak, en dit het beteken dat groot gebiede as weiding gereserveer moes word. In China, waar baie minder veekrag benodig is, was dit nie nodig om die gemengde akkerbou-ekonomie wat tipies is vir Europa te handhaaf nie: braakplekke kan verminder word en die bewerkbare gebied kan uitbrei, en 'n aansienlik groter bevolking kan ondersteun word as op dieselfde hoeveelheid grond in Europa. 
Die boonste dele van die raam dra (van voor) die koppeling vir die dryfkrag (perde), die kouter en die landraam. Afhangende van die grootte van die werktuig en die aantal vore wat dit tegelykertyd ontwerp is om te ploeg, kan 'n voorwa met 'n wiel of wiele (bekend as 'n voorwiel en 'n ondersteuningswiel) bygevoeg word om die raam (wiel) te ondersteun ploeg). In die geval van 'n enkelploeg is daar een wiel aan die voorkant en handvatsels agter sodat die ploegman dit kan bestuur en bestuur.
As dit deur 'n veld gesleep word, sny die kuit in die grond en die deel sny horisontaal van die vorige vore tot die vertikale snit. Hierdeur word 'n reghoekige strooi sooi vrygestel wat deur die deel opgehef moet word en deur die vormbord heen en weer gedra moet word, sodat die strooi sooi (sny van die bogrond) wat gesny word, lig en rol terwyl die ploeg vorentoe beweeg, en laat val terug onderstebo in die vore en op die omgekeerde grond van die vorige afloop in die veld. Elke gaping in die grond waar die grond opgehef en beweeg is (gewoonlik na regs) word 'n vore genoem. Die sooi wat daaruit gelig is, rus teen 'n hoek van ongeveer 45 grade in die aangrensende voor, op die agterkant van die sooi van die vorige ren.
'N Reeks ploegjies wat in 'n veld afloop, laat 'n ry sooi deels in die vore en gedeeltelik op die grond wat vroeër gelig is. Visueel, oor die rye, is daar die land aan die linkerkant, 'n vore (die helfte van die breedte van die verwyderde strook grond) en die verwyderde strook wat amper onderstebo lê op ongeveer die helfte van die vorige strook omgekeerde grond, ensovoorts oor die veld. Elke laag grond en die geut waaruit dit kom, vorm 'n klassieke vore.
Die ploeg van die vormbord het die tyd wat nodig was om 'n veld voor te berei aansienlik verminder, en 'n boer kon dus 'n groter stuk grond bewerk. Daarbenewens vorm die gevolglike patroon van lae (onder die vormbord) en hoë (daarby) rante in die grond waterkanale, sodat die grond kan dreineer. In gebiede waar sneeu opbou, veroorsaak dit dat boere die grond vroeër kan plant, aangesien die afloop van sneeu vinniger wegloop.
Daar is vyf groot dele van 'n ploegploeg:
Landside (kort of lank)
Padda (soms 'n standaard genoem)
Die aandeel, landkant en vormbord word vasgemaak aan die padda, 'n onreëlmatige stuk gietyster aan die voet van die ploegliggaam, waaraan die gronddraende dele vasgemaak is.
Die deel is die rand wat die horisontale snit maak om die sny van die vore van die grond daaronder te skei. Konvensionele stukke word gevorm om die grond doeltreffend binne te dring: die punt word afwaarts gerig om die deel tot 'n gereelde diepte in die grond te trek. Die speling, gewoonlik na verwys as suiging of afsuig, wissel met verskillende fabrikate en tipes ploeg. Die opsetkonfigurasie hou verband met die grondsoort, veral in die afwaartse suiging of holte van die onderste oppervlak. Oor die algemeen word drie grade klaring of afsug erken: gereeld vir ligte grond, diep vir gewone droë grond en dubbel-diep vir klei en gruisgrond.
Namate die deel wegraak, word dit stomp en sal die ploeg meer krag benodig om deur die grond te trek. 'N Ploegliggaam met 'n verslete deel sal nie genoeg' suig 'hê om te verseker dat dit die grond tot sy volle werkdiepte delf nie.
Boonop het die aandeel horisontale suiging wat verband hou met die hoeveelheid wat sy punt buite die lyn met die landkant gebuig is. Afsuig veroorsaak dat die ploeg na die regte diepte dring wanneer dit vorentoe getrek word, terwyl horisontale suiging veroorsaak dat die ploeg die gewenste voorbreedte skep. Die deel is 'n vlak deel met 'n trapeziumvorm. Dit sny die grond horisontaal en lig dit op. Algemene tipes is gereelde, gevleuelde, staafpunt, en deel met gemonteerde of gelaste punt. Die gewone aandeel behou 'n goeie snit, maar word aanbeveel op klipvrye gronde. Die gevleuelde vliegtuig word op swaar grond met 'n matige hoeveelheid klippe gebruik. Die staafpunt kan in uiterste toestande (harde en klipperige gronde) gebruik word. Die aandeel met 'n gemonteerde punt is iewers tussen die laaste twee tipes. Makers het dele van verskillende vorms (trapesium, diamant, ens.) Ontwerp met boutpunt en vlerke, dikwels afsonderlik hernubaar. Soms word die snykant goed voor die vormbord geplaas om die verpoeierende werking van die grond te verminder.
Die vormplank is die deel van die ploeg wat die sny van die voor van die deel ontvang.  Dit is verantwoordelik vir die opheffing en draai van die skyf en soms om dit te verpletter, afhangende van die tipe vormbord, ploegdiepte en grondtoestande. Die intensiteit hiervan hang af van die tipe vormbord. Om aan verskillende grondtoestande en gewasvereistes te voldoen, is vormborde in verskillende vorms ontwerp, wat elkeen sy eie voorprofiel en oppervlakafwerking lewer, maar in wese voldoen hulle steeds aan die oorspronklike ploegliggaamklassifikasie. Die verskillende tipes is tradisioneel geklassifiseer as algemene doeleindes, grawe en halfgrawers, soos hieronder beskryf.
Die algemene vormbord. Dit het 'n lae trekliggaam met 'n sagte, deursnee-konvekse kromme van bo na onder, wat 'n voor drie dele breed en twee dele diep draai, bv. g. 300 mm (12 in) breed by 200 mm (7,9 in) diep. Dit draai die skyf stadig stadig byna sonder om dit te breek, en word gewoonlik gebruik vir vlak ploeg (maksimum 200 mm (7,9 in) diepte). Dit is handig om grasveld te ploeg en stel die land in staat om te verweer deur ryp in die winter, wat die tyd wat dit neem om 'n saadbed vir die lente -gesaaide gewasse te berei, verminder.
Die graafplank is kort, skielik geboë met 'n konkawe deursnit van bo na onder sowel as van skeen tot stert. Dit draai die sny sny vinnig, en gee die maksimum verbrysel, dieper as die breedte. Dit word gewoonlik gebruik vir baie diep ploeg (300 mm (12 in) diep of meer). Dit het 'n hoër kragbehoefte en laat 'n baie gebroke oppervlak. Grawerploeë word hoofsaaklik gebruik vir grond vir aartappels en ander wortelgewasse.
Die halfgrawer vormbord is ietwat korter as die algemene vormbord, maar met 'n konkawe deursnit en 'n meer abrupte kromme. Aangesien dit tussen die twee vormplate hierbo beskryf is, het dit 'n prestasie van tussen (ongeveer 250 mm diep), met minder breek as die graafplank. Dit draai 'n byna vierkantige voor en laat 'n meer gebroke oppervlakafwerking. Halfgrawer vormborde kan op verskillende dieptes en snelhede gebruik word, wat hulle pas by die meeste algemene ploegwerk op 'n plaas.
Daarbenewens verkies sommige boere lattevormplate, hoewel dit 'n minder algemene tipe is. Dit bestaan ​​uit 'n aantal geboë staallatte wat langs die lengte van die vormbord aan die padda vasgemaak is, met gapings tussen die latte. Dit is geneig om die grond meer as 'n vol vormbord op te breek en die grondbeweging oor die vormbord te verbeter wanneer dit in klewerige gronde werk waar 'n vaste vormbord nie goed skuur nie.
Die landkant is die plat plaat wat teen die druk van die ploegbodem na die voorwand druk en dit oordra. Dit help om die sydruk te weerstaan ​​wat die skyf op die vormbord uitoefen. Dit help ook om die ploeg te stabiliseer terwyl dit in werking is. Die agterste onderkant van die grondverskuiwing, wat teen die voorvoetsool vryf, staan ​​bekend as die hak. 'N Hakyster word aan die einde van die agterkant van die land vasgemaak en help om die agterkant van die ploeg te ondersteun. Die landkant en die deel is so gerangskik dat dit 'n 'voorsprong' na die ongeploegde grond gee, wat help om die korrekte voorwydte te handhaaf. Die landkant is gewoonlik gemaak van soliede mediumkoolstofstaal en is baie kort, behalwe aan die agterkant van die ploeg. Die hak of agterkant van die agterkant van die land kan onderhewig wees aan oormatige slytasie as die agterwiel nie verstel is nie, en 'n ysterhakstuk word dan gereeld gebruik. Dit is goedkoop en kan maklik vervang word. Die landkant word met ploegboute aan die padda vasgemaak.
Die padda (standaard) is die sentrale deel van die ploegbodem waaraan die ander komponente van die bodem geheg is. Dit is 'n onreëlmatige stuk metaal wat gemaak kan word van gietyster vir gietysterploeë of gelaste staal vir staalploeë. Die padda is die fondament van die ploegbodem. Dit neem die skok as gevolg van klippe, en moet dus taai en sterk wees. Die padda word op sy beurt aan die ploegraam vasgemaak.
A hardloper wat van agter die deel na die agterkant van die ploeg strek, beheer die rigting van die ploeg, omdat dit teen die onderste hoek aan die landkant van die nuwe voor wat gehou word, gehou word. Die houkrag is die gewig van die sooi, terwyl dit verhoog en gedraai word, op die geboë oppervlak van die vormbord. As gevolg van hierdie hardloper is die ploeg van die vormbord moeiliker om om te draai as die krapploeg, en die bekendstelling daarvan het 'n verandering in die vorm van velde veroorsaak - van meestal vierkantige velde tot langer reghoekige "stroke" (vandaar die bekendstelling van die furlong) .
'N Vooruitgang in die basiese ontwerp was die ysterploeg, 'n vervangbare horisontale snyoppervlak wat op die punt van die deel aangebring is. Die vroegste ploeë met 'n afneembare en vervangbare aandeel dateer uit ongeveer 1000 v.C. in die Ou Nabye Ooste,  en die vroegste ysterploeg van ongeveer 500 v.C. in China.  Vroeë vormborde was wiggies wat binne -in die snit wat deur die kouter gevorm is, sit en die grond na die kant kantel. Die ploegskaar het die snit horisontaal onder die oppervlak versprei, sodat wanneer die vormbord dit oplig, 'n wyer grondgebied omgedraai word. Vormborde is vanaf die laat 6de eeu in Brittanje bekend. 
Die tipe ploegtipe word gewoonlik bepaal deur die metode waarmee die ploeg aan die trekker geheg word en die manier waarop dit opgelig en gedra word. Die basiese tipes is:
Driewiel -tipe sleep - vasgemaak aan die standaard trekker se trekstang en op sy eie drie wiele gedra
Gemonteer of integra-die meeste gebruik 'n driepuntstang en het slegs 'n agterwiel wanneer hulle ploeg. Sommige het ook 'n maatwiel om die maksimum diepte te reguleer.
Half gemonteer-hoofsaaklik gebruik vir groter ploeë. Dit het 'n agterwiel wat gewoonlik gewig en sywaartse stoot dra by die ploeg, en soms die gewig van die agterkant van die ploeg wanneer dit opgelig word. Die voorkant van die ploeg word op die trekker se onder- of trekskakels gedra.
Die maatwiel is 'n hulpwiel om eenvormige diepte van ploeg in verskillende grondtoestande te handhaaf. Dit word gewoonlik in 'n hangende posisie geplaas.
Die landwiel van die ploeg loop op die geploegde land.
Die voor- of agterste voorwiel van die ploeg loop in die vore.
Ploeg beskermende toestelle Redigeer
As 'n ploeg 'n rots of 'n ander soliede obstruksie tref, kan ernstige skade ontstaan ​​as die ploeg nie met 'n veiligheidsapparaat toegerus is nie. Die skade kan gebuig of gebroke dele wees, geboë standaarde, balke of draadjies.
Die drie basiese tipes veiligheidsapparate wat op ploegploeë gebruik word, is 'n veerontgrendelingstoestel in die ploegstang, 'n draaibalkkonstruksie op elke bodem en 'n outomatiese ontwerp op elke bodem.
Die veervrystelling is in die verlede byna universeel gebruik op sleepploeë met een tot drie of vier bodems. Dit is nie prakties op groter ploeë nie. As 'n obstruksie voorkom, laat die veerontgrendelingsmeganisme in die trekstang toe dat die ploeg loskom van die trekker. As 'n hidrouliese hysbak op die ploeg gebruik word, sal die hidrouliese slange gewoonlik ook outomaties ontkoppel as die ploeg ontkoppel. Die meeste ploegmakers bied 'n outomatiese herstelstelsel vir moeilike toestande of rotsagtige gronde. Met die herinstelmeganisme kan elke liggaam agteruit en opwaarts beweeg om sonder hindernisse, soos rotse wat onder die grondoppervlak versteek is, te beskadig. 'N Swaar blaar- of spoelveer-meganisme wat die liggaam in normale werkstoestande in sy werkposisie hou, herstel die ploeg nadat die obstruksie verby is.
'N Ander soort outomatiese herstelmeganisme gebruik 'n olie- (hidrouliese) en gasakkumulator. Skokladings veroorsaak dat die olie die gas saamgepers. As die gas weer uitbrei, keer die been terug na sy werkploegposisie nadat hy oor die hindernis gegaan het. Die eenvoudigste meganisme is 'n breekbout wat vervang moet word. Skerpboute wat breek as 'n ploegliggaam 'n obstruksie raak, is 'n goedkoper beskerming teen oorlading.
Trip-beam ploeë is gebou met 'n skarnierpunt in die balk. Dit is gewoonlik 'n entjie bo die bokant van die ploegbodem geleë. Die bodem word in 'n normale ploegposisie gehou deur 'n veergrendel. As 'n obstruksie teëkom, word die hele onderkant losgelaat en hang dit terug en omhoog om die obstruksie te verbygaan. Dit is nodig om die trekker te rugsteun en te ploeg om die onderkant te herstel. Hierdie konstruksie word gebruik om die individuele onderdele te beskerm. Die ontwerp vir outomatiese herstel het eers onlangs [ wanneer? ] op Amerikaanse ploeë bekendgestel, maar is wyd gebruik op Europese en Australiese ploeë. Hier is die balk vasgemaak op 'n punt byna bo die punt van die aandeel. Die bodem word in die normale posisie gehou deur 'n stel vere of 'n hidrouliese silinder op elke bodem.
As 'n obstruksie teëkom, hang die ploegbodem terug en opwaarts sodat dit oor die obstruksie kan gaan sonder om die trekker en die ploeg te stop. Die onderkant keer outomaties terug na die normale ploegposisie sodra die obstruksie verby is, sonder om die beweging vorentoe te onderbreek. Die ontwerp vir outomatiese herstel maak groter velddoeltreffendheid moontlik, aangesien stop vir klippe feitlik uitgeskakel word. Dit verminder ook die koste vir gebreekte aandele, balke en ander onderdele. Die vinnige terugstel help om die ploeg beter te bewerkstellig, aangesien groot dele ongeploegde grond nie oorbly nie, net soos wanneer 'n ploeg oor 'n klip gelig word.
Loy ploeg Edit
Handmatige loogploeg was 'n vorm wat op klein plase in Ierland gebruik is, waar boere nie meer kon bekostig nie, of op 'n heuwelagtige grond wat perde belet.  Dit is tot in die 1960's op armer grond gebruik.  Dit pas by die klam Ierse klimaat, aangesien die loopgrawe wat gevorm is deur die sooi in te gooi, voorsiening maak vir dreinering. Dit het toegelaat dat aartappels in moerasse (veenmoerasse) en op andersins onbedekte berghange gekweek word.  
Swaar ploeë Redigeer
In die basiese vormploeg word die snydiepte aangepas deur teen die loper in die voor op te lig, wat die gewig van die ploeg beperk het tot wat 'n ploegman maklik kon oplig. Dit het die konstruksie tot 'n klein hoeveelheid hout beperk (hoewel metaalrande moontlik was). Hierdie ploeë was redelik broos en ongeskik vir die swaarder gronde van Noord -Europa. Die bekendstelling van wiele om die hardloper te vervang, het die gewig van die ploeg laat toeneem, en die gebruik van 'n groter vormbord met metaal. Hierdie swaar ploeë het gelei tot 'n groter voedselproduksie en uiteindelik 'n aansienlike bevolkingsaanwas, wat ongeveer 1000 nC begin. 
Voor die Han -dinastie (202 vC - 220 nC) is Chinese ploeë amper heeltemal van hout gemaak, behalwe die ysterlem van die ploegskaar. Teen die Han -tydperk was die hele ploegskaar van gietyster. Dit is die vroegste swaar ysterploeë van gietvorm.  
Die Romeine het in die laat 3de en 4de eeu nC 'n swaar wielploegploeg behaal, waarvoor argeologiese bewyse byvoorbeeld in Romeinse Brittanje verskyn.  Die eerste onbetwisbare verskyning na die Romeinse tydperk is in 'n Noord -Italiaanse dokument van 643. : 50 Ou woorde wat verband hou met die swaar ploeg en die gebruik daarvan, verskyn in Slawies, wat dui op moontlike vroeë gebruik in die streek. : 49vv Algemene aanvaarding van die carruca-swaarploeg in Europa blyk te wees gepaard met die aanvaarding van die drieveldstelsel in die latere 8ste en vroeë 9de eeu, wat gelei het tot 'n verbeterde landbouproduktiwiteit per eenheid grond in Noord-Europa. : 69–78 Dit het gepaard gegaan met groter velde, bekend as karucate, ploeggebiede en ploeghekke.
Verbeterde ontwerpe Redigeer
Die basiese ploeg met kouter, ploegskaar en vormbord het 'n millennium lank in gebruik gebly. Groot veranderinge in ontwerp het wyd versprei in die tyd van die Verligting, toe daar vinnig vordering in die ontwerp was.Joseph Foljambe in Rotherham, Engeland, in 1730, gebruik nuwe vorms gebaseer op die Rotherham -ploeg, wat die vormbord met yster bedek het.  Anders as die swaar ploeg, het die Rotherham- of Rotherham -swaaiploeg geheel en al bestaan ​​uit die kouter, vormbord en handvatsels. Dit was baie ligter as vroeër ontwerpe en het algemeen in Engeland gekom. Dit was moontlik die eerste ploeg wat wyd in fabrieke gebou is en daar kommersieel suksesvol was. 
In 1789 het Robert Ransome, 'n yster -stigter in Ipswich, begin om ploegskare te gooi in 'n ongebruikte mout by St Margaret's Ditches. 'N Gebreekte vorm in sy gietery het veroorsaak dat gesmelte metaal met koue metaal in aanraking kom, wat die metaaloppervlak baie hard maak. Hierdie proses, verkoel giet, het gelei tot wat Ransome geadverteer het as 'self-slypende' ploeë. Hy het patente ontvang vir sy ontdekking.
James Small het die ontwerp verder gevorder. Met wiskundige metodes het hy uiteindelik 'n vorm gekry wat uit 'n enkele stuk yster gegiet is, 'n verbetering op die Skotte ploeg van James Anderson van Hermiston.  'n Enkele stuk gietysterploeg is ook ontwikkel en gepatenteer deur Charles Newbold in die Verenigde State. Dit is weer verbeter deur Jethro Wood, 'n smid van Scipio, New York, wat 'n driedelige Skotse ploeg gemaak het waarmee 'n stukkende stuk vervang kon word. In 1837 het John Deere die eerste staalploeg bekendgestel, dit was soveel sterker as ysterontwerpe dat dit grond kon verwerk in Amerikaanse gebiede wat voorheen ongeskik was vir boerdery.
Verbeterings hierop het gevolg op die ontwikkelings in die metallurgie: staalkouters en dele met sagter ystervormplate om breek te voorkom, die verkoue ploeg ('n vroeë voorbeeld van oppervlakverhard staal),  en uiteindelik vormplate met sterk vlakke wat sterk genoeg is om van die kouter.
Eensydig ploeg Bewerk
Die eerste vormploegploeë kon die grond slegs in een rigting omdraai (konvensioneel na regs), soos bepaal deur die vorm van die vormbord, daarom moes 'n veld in lang repe geploeg word, of lande. Die ploeg is gewoonlik met die kloksgewys om elke land gewerk, die lang sye geploeg en oor die kort sye gesleep sonder om te ploeg. Die lengte van die strook is beperk deur die afstand wat osse (later perde) gemaklik sonder rus kon werk, en hul breedte deur die afstand wat die ploeg gemaklik kon sleep. Hierdie afstande het die tradisionele grootte van die stroke bepaal: 'n lengte, (of "lengte van die voor", 200 meter) deur 'n ketting (20 meter) - 'n oppervlakte van ongeveer 0,4 hektaar is die oorsprong van die akker. Die eensydige aksie het die grond geleidelik van die kante na die middellyn van die strook verskuif. As die strook elke jaar op dieselfde plek was, het die grond tot 'n rant opgebou, wat die top- en noktopografie van die ou gebiede veroorsaak het.
Turn-wrest ploeg Edit
Met die draaiploeg kan aan weerskante geploeg word. Die vormbord is afneembaar, draai vir een voor na regs en word dan na die ander kant van die ploeg verskuif om na links te draai. (Die kouter en ploegskerm is vasgemaak.) So kan aangrensende vore in teenoorgestelde rigtings geploeg word, sodat ploeg voortdurend langs die veld kan voortgaan en so die rantjie -vore -topografie vermy.
Omkeerbare ploeg Edit
Die omkeerbare (of omrol) ploeg het twee vormploegploeë wat van agter tot agter gemonteer is, een draai regs en die ander links. Terwyl die een die land bewerk, word die ander onderstebo in die lug gedra. Aan die einde van elke ry word die geploegde ploeë omgedraai sodat die ander langs die volgende vore gebruik kan word, terwyl die veld weer in 'n konsekwente rigting werk.
Hierdie ploeë dateer uit die dae van die stoomenjin en die perd. Byna universeel gebruik op plase, het hulle regs- en linkshandige vormborde, wat hulle in staat stel om op en af ​​in dieselfde vore te werk. Omkeerbare ploeë kan óf gemonteer as semi-gemonteer wees en is swaarder en duurder as regshandige modelle, maar het die groot voordeel dat dit 'n gelyk oppervlak laat wat saadbedvoorbereiding en oes vergemaklik. Dit is baie min om af te merk voordat ploeë op die landtong onaktief kan begin, in vergelyking met konvensionele ploeë.
Die bestuur van 'n trekker met wiele aan die voorkant bied die doeltreffendste treklyn tussen trekker en ploeg. Dit is ook makliker om die trekker met die voorwiel teen die voorwand te bestuur, sodat die voorste wiel op die regte breedte bly. Dit is minder bevredigend as u 'n trekker met wye voorbande gebruik. Alhoewel die trekkrag beter gebruik word, kan die bande 'n paar van die laaste skyfies wat die vorige lopie aangeskakel het, verdig. Die probleem word oorkom deur 'n voorbreër of langer vormbord op die agterkant te gebruik. Laasgenoemde beweeg die grond verder in die rigting van die geploegde land, en laat meer ruimte vir die trekkerwiele op die volgende lopie.
Om met al vier wiele op ongeploegde grond te ry, is nog 'n oplossing vir die probleem van wye bande. Halfgemonteerde ploeë kan op 'n manier vasgemaak word sodat die trekker op 'n ononderbroke land kan hardloop en die ploeg in die regte pas kan trek sonder om sywaarts te beweeg (krap).
Ry- en veelvouploeë Bewerk
Vroeë staalploeë was loopploeë, gelei deur 'n ploegman wat handvatsels aan weerskante van die ploeg gehou het. Staalploeë was soveel makliker om deur die grond te trek dat konstante aanpassing van die lem nie meer nodig was vir wortels of kluite nie, aangesien die ploeg maklik daardeur kon sny. Nie lank daarna verskyn die eerste ryploeë, wie se wiele die ploeg op 'n verstelbare vlak bo die grond gehou het, terwyl die ploegman op 'n sitplek sit in plaas van loop. Die rigting word nou meestal deur die konsepspan beheer, met hefbome wat fyn aanpassings moontlik maak. Dit het vinnig gelei tot ploeë met verskeie vormplate, wat die ploegprestasie dramaties verhoog het.
'N Enkele trekperd kan normaalweg 'n enkelploeg in skoon, ligte grond trek, maar in swaarder gronde is twee perde nodig, een wat op die land loop en een in die vore. Ploë met twee of meer vore vra vir meer as twee perde, en gewoonlik moet een of meer op die geploegde sooi loop, wat moeilik is vir hulle en beteken dat hulle nuut geploegde grond trap. Dit is normaal om hierdie perde ongeveer tien minute lank elke halfuur te rus.
Swaar vulkaniese leemgrond, soos in Nieu-Seeland, vereis dat vier swaar trekperde gebruik word om 'n dubbelvoorploeg te trek. Waar die paaie meer vierkantig as langwerpig is, is dit meer ekonomies om perde van vier wye as twee-twee vooruit te hê, sodat een perd altyd op die geploegde land is (die sooi). Die perke van sterkte en uithouvermoë by perde het groter as tweevoorploeë onekonomies gemaak om op 'n plaas te gebruik. [ aanhaling nodig ]
Amish -boere is geneig om 'n span van ongeveer sewe perde of muile te gebruik wanneer hulle in die lente ploeg. Aangesien boere van Amish gereeld saamwerk om te ploeg, word spanne soms om die middag verander. Met hierdie metode kan ongeveer 10 hektaar (4,0 ha) per dag in ligte gronde en ongeveer 2 hektaar (0,81 ha) in swaar gronde geploeg word. [ aanhaling nodig ]
Verbetering van metallurgie en ontwerp Redigeer
John Deere, 'n smid in Illinois, het opgemerk dat die ploeg van baie klewerige, nie-sanderige gronde kan baat by veranderinge in die ontwerp van die vormbord en die gebruikte metale. 'N Gepoleerde naald sal leer en stof met groter gemak binnedring en 'n gepoleerde vurkvork verg ook minder moeite. Op soek na 'n gepoleerde, gladder oppervlak vir 'n ploeg, eksperimenteer hy met gedeeltes saagblaaie en maak teen 1837 gepoleerde, gegote staalploeë. Die benodigde energie is verminder, wat die gebruik van groter ploeë en meer effektiewe gebruik van perdekrag moontlik gemaak het.
Met die koms van die mobiele stoomenjin kon stoom vanaf ongeveer 1850 op die ploeg toegepas word. In Europa was die grondtoestande dikwels te sag om die gewig van 'n trekkragmotor te dra. In plaas daarvan, teenwigte, wielploeë, bekend as balans ploeë, is met kabels oor die velde getrek deur pare ploegmotors aan die teenoorgestelde veldrande, of deur 'n enkele enjin wat direk aan die een kant daarnatoe trek en daarvan wegtrek via 'n katrol aan die ander kant. Die weegploeg het twee stelle plooie gehad sodat die ander in die grond gelig is. As hulle in een rigting trek, word die sleepploeë op die grond laat sak deur die spanning op die kabel. Toe die ploeg die rand van die veld bereik, trek die ander enjin aan die teenoorgestelde kabel, en die ploeg kantel (gebalanseerd) en plaas die ander stel aandele in die grond, en die ploeg werk terug oor die veld.
Een stel ploeë was regshandig en die ander linkshandig, wat deurlopende ploeg langs die veld moontlik gemaak het, soos met die draai-omkeer en omkeerbare ploeë. John Fowler, 'n Engelse landbou-ingenieur en uitvinder, was die man wat erkenning gekry het vir die uitvind van die ploegmotor en die gepaardgaande balansploeg in die middel van die 19de eeu.  Een noemenswaardige vervaardiger van stoomploeë was J.Kemna van Oos-Pruise, wat die "toonaangewende stoomploegmaatskappy op die Europese vasteland geword het en die monopolie van Engelse maatskappye op die wêreldmark binnegedring het  aan die begin van die 20ste eeu.
In Amerika het die vaste grond van die Vlaktes dit moontlik gemaak om met stoomtrekkers, soos die groot Case, Reeves of Sawyer-Massey-enjins, direk te trek. Bendeploeë tot 14 bodems is gebruik. Dikwels is dit in regimente van enjins gebruik, sodat daar in 'n enkele veld tien stoomtrekkers kan wees wat elk 'n ploeg trek. Op hierdie manier kon honderde hektaar in 'n dag omgeslaan word. Slegs stoommasjiene kon die groot eenhede trek. Toe binnebrandenjins verskyn, het hulle nie dieselfde sterkte en robuustheid gehad nie. Slegs deur die aantal aandele te verminder, kon die werk voltooi word.
Die stomp-springploeg, 'n Australiese uitvinding van die 1870's, is ontwerp om nuwe boerderygrond met boomstompe en rotse wat duur is om te verwyder, op te breek. Dit gebruik 'n beweegbare gewig om die ploegskêr in posisie te hou. As 'n boomstomp of rots teëgekom word, word die ploegskerm van die hindernis af weggegooi om te verhoed dat die tuig of die koppeling daarvan breek. Ploeg kan voortgaan as die gewig na die aarde terugbesorg word.
'N Eenvoudiger, later stelsel gebruik 'n konkawe skyf (of 'n paar daarvan) wat in 'n wye hoek teenoor die rigting van die vordering gestel is, met 'n konkawe vorm om die skyf in die grond te hou - tensy iets die omtrek van die skyf hard raak, wat dit veroorsaak om die obstruksie op en af ​​te rol. As dit vorentoe gesleep word, sny die skerp rand van die skyf die grond, en die konkawe oppervlak van die roterende skyf lig en gooi die grond na die kant toe. Dit werk nie so goed soos 'n vormploeg nie (maar dit word nie as 'n nadeel beskou nie, want dit help om erosie te beveg), maar dit lig en breek die grond op (kyk skotteleg).
Moderne ploeë Bewerk
Moderne ploeë is gewoonlik omkeerbaar, gemonteer op 'n trekker met 'n driepuntskakel.  Dit het gewoonlik van twee tot soveel as sewe vormborde-en halfgemonteerde ploeë (wie se opheffing deur 'n wiel ongeveer halfpad in hul lengte ondersteun word) kan tot 18. Die trekker se hidroulika word gebruik om op te hef en keer die werktuig om en pas die breedte en diepte van die vore in. Die ploegman moet nog die trekstang van die trekker af stel sodat die ploeg die regte hoek in die grond hou. Hierdie hoek en diepte kan outomaties deur moderne trekkers beheer word. As 'n aanvulling op die agterploeg kan 'n twee of drie vormploeg aan die voorkant van die trekker gemonteer word as dit met 'n voorste driepuntskakelaar toegerus is.
Die beitelploeg is 'n algemene hulpmiddel vir diepbewerking (voorbereide grond) met beperkte grondontwrigting. Die belangrikste funksie is om die grond los te maak en te belug, terwyl oesreste bo -op gelaat word. Hierdie ploeg kan gebruik word om die gevolge van grondverdigting te verminder en om ploegpan en hardepan te breek. Anders as baie ander ploeë, sal die beitel nie die grond omdraai of draai nie. Hierdie funksie het dit 'n nuttige toevoeging tot geenbewerking en lae-bewerking van boerderypraktyke gemaak wat poog om die erosie-voorkomende voordele van die behoud van organiese materiaal en boerderyreste gedurende die jaar te maksimeer. Die beitelploeg word dus deur sommige [ who? ] om meer volhoubaar te wees as ander soorte ploeg, soos die vormploeg.
Beitelploeë word al hoe gewilder as 'n primêre bewerkingsinstrument in gebiede met 'n ry-gewas. Die beitelploeg is basies 'n swaar veldbewerker wat bedoel is om op 'n diepte van 15 cm (5,9 in) tot 46 cm (18 in) te werk. Sommige modelle loop egter baie dieper. [ verduideliking nodig ] Elke individuele ploeg of skenkel is tipies van 230 mm (9 in) tot 360 mm (14 in) uitmekaar geplaas. So 'n ploeg kan 'n beduidende grondverlies ondergaan: 'n trekker met voldoende krag en trekkrag is nodig. Wanneer met 'n beitelploeg geploeg word, word 10–20 perdekrag (7,5–14,9 kW) per steel benodig, afhangende van diepte. [ aanhaling nodig ]
Beitelploeë van die tipe trek word gemaak in werkwydtes van ongeveer 2,5 meter tot 13,7 meter (45 voet). Hulle is op die trekker gemonteer en die werkdiepte word hidroulies beheer. Diegene wat meer as ongeveer 4 meter breed is, kan toegerus wees met vouvlerke om die transportwydte te verminder. Breër masjiene kan die vlerke ondersteun deur individuele wiele en skarnierverbindings om die masjien oor ongelyke grond te laat buig. Die breër modelle het gewoonlik 'n wiel aan elke kant om die werkdiepte te beheer. Drie-punt gekoppelde eenhede word gemaak in breedtes van ongeveer 1,5 tot 9 meter (4 ft 11 in tot 29 ft 6 in).
Kultivars is dikwels soortgelyk aan beitelploeë, maar hul doelwitte is anders. Kultortande werk naby die oppervlak, gewoonlik vir onkruidbestryding, terwyl beitelploegskenke diep onder die oppervlak werk, dus verbouing verg baie minder krag per steel as beitelploeg.
Die landploeg is 'n skuins ploeg.  Die mees algemene ploeg in Indië,  word dit aanbeveel vir gewasse soos grondboon na die gebruik van 'n trekker. 
'N Ruimploeg word gebruik vir gewasse soos aartappels of uie wat in begrawe rande begrawe word, met 'n tegniek genaamd riwwe of heuwel. 'N Ruimploeg het twee rug-tot-rug vormborde wat 'n diep voor op elke pas sny met hoë rante aan weerskante. Dieselfde ploeg kan gebruik word om die rante te verdeel om die gewas te oes.
Skotte handploeg Edit
Hierdie verskeidenheid rifploeg is opvallend omdat 'n lem na die operateur wys. Dit word uitsluitlik deur menslike inspanning gebruik, eerder as deur diere- of masjienhulp, en agteruit getrek deur die operateur, wat groot fisieke inspanning verg. Dit word veral gebruik vir tweede grondbreek en vir aartappelaanplanting. Dit word aangetref in Shetland, 'n paar westelike tuine, en meer selde in Sentraal -Skotland, gewoonlik op kleinhoewe wat te klein of arm is om diere te gebruik.
Met die molploeg kan onderdreinering sonder loopgrawe geïnstalleer word, of breek die diep ondeurdringbare grondlae wat dit belemmer, op. Dit is 'n diep ploeg met 'n torpedo of wigvormige punt en 'n smal lem wat dit met die liggaam verbind. As dit oor die grond gesleep word, laat dit 'n kanaal diep onder dit wat as 'n drein dien. Moderne molploeë kan ook 'n buigsame geperforeerde plastiekafvoerpyp begrawe terwyl dit gaan, wat 'n meer permanente drein maak - of kan gebruik word om pype te lê vir watertoevoer of ander doeleindes. Soortgelyke masjiene, sogenaamde pyp-en-kabel-lêploeë, word selfs onder die see gebruik om kabels te lê of om die aarde voor te berei vir sy-skandering sonar in 'n proses wat gebruik word in olie-eksplorasie.
Om 'n monster van 'n tennisbal met die hand saam te druk en dan 'n potlood deur te druk, is 'n eenvoudige toets om vas te stel of die ondergrond in die regte toestand is om mol te ploeg. As die gat ongeskonde bly sonder om die bal te skeur, is die grond in 'n ideale toestand vir die molploeg.
Swaar grond vereis dreinering om die waterinhoud tot 'n doeltreffende vlak vir plantgroei te verminder. Swaar gronde het gewoonlik 'n stelsel van permanente dreine, met behulp van geperforeerde plastiek- of kleipype wat in 'n sloot vloei. Die klein tonnels (moldrains) wat molploeë vorm, lê tot 950 mm (37 in) op 'n hoek met die pypafvoer. Water uit die moldreine dring in die pype in en loop daarlangs in 'n sloot.
Molleploeë word gewoonlik deur 'n kruiptrekker getrek en getrek, maar ligter modelle word ook gebruik vir die driepunt-koppeling van kragtige vierwielaangedrewe trekkers. 'N Molploeg het 'n sterk raam wat langs die grond gly terwyl die masjien werk. 'N Swaar been, soortgelyk aan 'n ondergrondse been, word aan die raam geheg en 'n sirkelvormige gedeelte met 'n groter deursnee-uitbreider op 'n buigsame skakel word aan die been vasgebout. Die koeëlvormige deel vorm 'n tonnel in die grond met 'n deursnee van ongeveer 75 mm (3,0 in) en die uitbreiding druk die grond na buite om 'n langdurige dreineringskanaal te vorm.
Die paraploeg, of paraploeg, maak gekompakteerde grondlae 3 tot 4 dm (12 tot 16 duim) diep los terwyl hoë oppervlaktesreste behou word.  Dit is die primêre bewerkingswerktuig vir diep ploeg sonder omkering.
Die graafploeg is ontwerp om die grond te sny en op sy sy te draai, om skade aan erdwurms, grondmikro -organismes en swamme te verminder. Dit verhoog die volhoubaarheid en langtermyn vrugbaarheid van die grond.
Skakel ploeg Edit
Met 'n staaf met vierkantige dele wat loodreg gemonteer is en 'n spilpunt om die staaf se hoek te verander, kan die skakelaarploeg in beide rigtings ploeg. Dit is die beste in voorheen bewerkte gronde, aangesien die ploegskare meer ontwerp is om die grond om te draai as vir diepbewerking. By die landtang draai die operateur die staaf (en dus die ploegskare) om die grond na die teenoorgestelde kant van die rigting te draai. Skakelploeë is gewoonlik ligter as omrolploeë, wat minder perdekrag benodig om te werk.
Mould-board ploeg in koue en gematigde klimate, tot 20 cm (7,9 in), belug die grond deur dit los te maak. Dit bevat oesreste, vaste mis, kalksteen en kommersiële bemesting saam met [ spelling? ] suurstof, wat stikstofverliese verminder deur denitrifikasie, versnelling van mineralisering en verhoging van korttermyn beskikbaarheid van stikstof om organiese materiaal in humus te verander. Dit vee wielbane en spore uit oestoerusting uit. Dit beheer baie meerjarige onkruide en vertraag die groei van ander tot die lente. Dit versnel die opwarming van die lentegrond en verdamping van water as gevolg van laer reste op die grondoppervlak. Dit vergemaklik die saai met 'n ligter saad, beheer baie gewasvyande (slakke, kraanvlieë, saadmielies, boontjiesaadvlieë, boorders) en verhoog die aantal "grondvretende" erdwurms (endogies), maar weerhou erdwurms wat vertikaal woon ( anekies).
As daar geploeg word, word daar min oesreste op die oppervlak gelaat wat andersins wind- en watererosie kan verminder.Oorploeg kan lei tot die vorming van hardpan. Boere breek dit gewoonlik op met 'n ondergrond, wat dien as 'n lang, skerp mes wat deur die geharde grondlaag diep onder die oppervlak sny. Gronderosie as gevolg van onbehoorlike grond- en ploegbenutting is moontlik. Kontoerploeg versag gronderosie deur oor 'n helling langs hoogtelyne te ploeg. Alternatiewe vir ploeg, soos 'n geenbewerkingsmetode, het die potensiaal om grondvlakke en humus op te bou. Dit kan geskik wees vir kleiner, intensief bewerkte erwe en vir boerdery op arm, vlak of verswakte gronde wat ploeg verder sou versleg.
Landbou in antieke Egipte
Die tweede lei die bulle, en na die voorbereiding van die veld begin die saaiproses. In die tonele sien ons die 'veldskrywer' voor die stapels wat vir saad bestem is. As dit gedoen word, word dit in die veld versprei. Elkeen dra sy mandjie en versprei dit in die veld, óf deur dit aan sy tou te hang of aan sy hande te dra
Na afloop van hierdie proses begin die proses om die graan op die grond te land, en word deur skape en varke uitgevoer. Na hierdie fase begin 'n ander fase, naamlik
Hy het die korrels gedors, dan die oes geoes en dit in bondels vasgemaak. Nadat hierdie proses voltooi is, het dit begin
Die proses om die gewas te verskuif na die plek waar u gaan studeer. Hierdie proses is om die strooi met 'n tandvleis in 'n hoë stapel te versamel en dan die korrels te atomiseer, wat 'n poging is om die hooi en ander materiaal te skei
Ver van liefde en word dikwels uitgevoer deur vroue met effens geboë houtpanele
Daarna word die korrels met 'n vierkantige sif gesif totdat dit uiteindelik van onsuiwerhede verwyder is, en die laaste van die oeswerk is die voorkoms van twee werknemers van die plaas, waarvan die een as bediende vir silo's werk en die ander om hope op te weeg koring voordat dit in silo's gestoor word, wat kegelvormige geboue van klei is. In die boonste gedeelte is daar 'n klein opening
Die onderste deel daarvan is 'n gat om die koring daaruit te haal
Daar was ook 'n werknemer in die ou Egipte wat as bediende vir silo's gewerk het en 'n ander om koringstapels te weeg voordat hy dit in silo's, wat van klei, koniese geboue gemaak is, gestoor het. In die boonste gedeelte is daar 'n klein opening
Benewens die korrels wat in die ou Egipte verbou is, was daar verskillende soorte groente (soos uie, komkommers en spanspekke) en ander soorte wat die ou Egiptenare graag in die tuin van hul huis wou plant, en dit word getoon in die inskripsies van hul grafte, wat meer as 100 soorte bome bevat
(Sycamore, dum en vye) Koning Ramses III het in die stad Thebe uitgebreide tuine gevestig wat in
Begraafplase van die Nuwe Koninkryk. Die Egiptenaar ken ook die veeteelt, wat duidelik in die skerms verskyn het, en osse was die belangrikste en geliefde huisdiere van die ou Egiptenare
Toneel van veeteelt in antieke Egipte het op baie begraafplase verskyn, en ons sien 'n beeswagter met
Sy vee kruis die water of terwyl hulle eet, en sommige boere melk die koeie, en die herder het die kos van die beeste versorg en daaraan gewerk om sy beeste vet te maak deur hulle brooddeeg te voer. Beeste is gemelk en vee wei in alfalfa -bewerkte landerye in die land
Die Nyl was 'n groot deel van die menslike geskiedenis die reddingsboei van sy streek.  Die vrugbare vloedvlakte van die Nyl het mense die geleentheid gebied om 'n gevestigde landbou -ekonomie te ontwikkel en 'n meer gesofistikeerde, gesentraliseerde samelewing wat 'n hoeksteen in die geskiedenis van die menslike beskawing geword het.  Nomadiese moderne menslike jagter-versamelaars het ongeveer 120 000 jaar gelede in die Nylvallei begin woon aan die einde van die Midde-Pleistoseen. Teen die laat paleolitiese tydperk het die dorre klimaat van Noord -Afrika toenemend warm en droog geword, wat die bevolkings van die gebied gedwing het om langs die riviergebied te konsentreer.
In die predinastiese en vroeë dinastiese tye was die Egiptiese klimaat baie minder dor as vandag. Groot streke van Egipte was bedek met boomryke savanne en deur troppe wei hoefdiere. Blare en fauna was in alle omgewings baie vrugbaarder en die Nyl -gebied het groot bevolkings watervoëls ondersteun. Jag sou gereeld by Egiptenare gewees het, en dit is ook die tydperk waarin baie diere vir die eerste keer mak gemaak is. 
Teen ongeveer 5500 vC het klein stamme wat in die Nylvallei woon, ontwikkel tot 'n reeks kulture wat 'n stewige beheer van die landbou en veeteelt toon, en dit kan identifiseer word deur hul erdewerk en persoonlike items, soos kamme, armbande en krale. Die grootste van hierdie vroeë kulture in die boonste (Suidelike) Egipte was die Badarian-kultuur, wat waarskynlik in die Westelike Woestyn ontstaan ​​het, dit was bekend vir sy keramiek, klipgereedskap en die gebruik van koper. 
Die Badari is gevolg deur die Naqada -kultuur: die Amratian (Naqada I), die Gerzeh (Naqada II) en Semainean (Naqada III).  [ bladsy benodig ] Dit het 'n aantal tegnologiese verbeterings meegebring. Reeds in die Naqada I -periode het predinastiese Egiptenare obsidiaan uit Ethiopië ingevoer, wat lemme en ander voorwerpe van vlokkies gevorm het.  In Naqada II -tye bestaan ​​daar vroeë bewyse van kontak met die Nabye Ooste, veral Kanaän en die kus van Byblos.  Oor 'n tydperk van ongeveer 1 000 jaar het die Naqada -kultuur ontwikkel uit 'n paar klein boerderygemeenskappe tot 'n kragtige beskawing wie se leiers die volkome beheer oor die mense en hulpbronne van die Nylvallei gehad het.  Die vestiging van 'n magsentrum in Nekhen (in Grieks, Hierakonpolis), en later in Abydos, het die leiers van Naqada III hul beheer oor Egipte noordwaarts langs die Nyl uitgebrei.  Hulle het ook handel gedryf met Nubië in die suide, die oases van die westelike woestyn in die weste en die kulture van die oostelike Middellandse See en die Nabye Ooste in die ooste, wat 'n periode begin het tussen Egipte en Mesopotamië.  [ wanneer? ]
Die Naqada-kultuur vervaardig 'n uiteenlopende verskeidenheid materiaalgoedere, wat weerspieël die toenemende mag en rykdom van die elite, sowel as maatreëls vir persoonlike gebruik, insluitend kamme, klein beeldjies, geverfde erdewerk, dekoratiewe klipvase van hoë gehalte, kosmetiese palette, en juweliersware gemaak van goud, lapis en ivoor. Hulle het ook 'n keramiekglasuur ontwikkel wat bekend staan ​​as faience, wat tot in die Romeinse tydperk gebruik is om bekers, amulette en beeldjies te versier.  Gedurende die laaste predinastiese fase het die Naqada -kultuur geskrewe simbole begin gebruik wat uiteindelik ontwikkel is tot 'n volledige stelsel van hiërogliewe vir die skryf van die ou Egiptiese taal. 
Vroeë dinastiese periode (ongeveer 3150–2686 v.C.)
Die vroeë dinastiese tydperk was ongeveer eietyds van die vroeë Sumeries-Akkadiese beskawing van Mesopotamië en van die ou Elam. Die Egiptiese priester Manetho van die derde eeu v.C. het die lang koningslyn van Menes tot sy eie tyd in 30 dinastieë gegroepeer, 'n stelsel wat vandag nog steeds gebruik word. Hy begin sy amptelike geskiedenis met die koning met die naam "Meni" (of Menes in Grieks), wat vermoedelik die twee koninkryke van Bo- en Neder -Egipte verenig het. 
Die oorgang na 'n verenigde staat het geleidelik gebeur as wat ou Egiptiese skrywers voorgestel het, en daar is geen hedendaagse rekord van Menes nie. Sommige geleerdes meen egter nou dat die mitiese Menes moontlik die koning Narmer was, wat op die seremonie afgebeeld is met koninklike geskenke Narmer Palet, in 'n simboliese eenwording.  In die vroeë dinastiese tydperk, wat ongeveer 3000 vC begin het, versterk die eerste van die dinastiese konings beheer oor laer Egipte deur 'n hoofstad in Memphis te vestig, waaruit hy die arbeidsmag en landbou van die vrugbare delta -gebied kon beheer, soos sowel as die winsgewende en kritiese handelsroetes na die Levant. Die toenemende mag en rykdom van die konings gedurende die vroeë dinastiese periode word weerspieël in hul uitgebreide mastaba -grafte en lykshuisstrukture by Abydos, wat gebruik is om die vergoddelikte koning na sy dood te vier.  Die sterk koningsinstelling wat deur die konings ontwikkel is, het die staatsbeheer oor die grond, arbeid en hulpbronne wat noodsaaklik was vir die voortbestaan ​​en groei van die antieke Egiptiese beskawing, gelegitimeer. 
Ou Koninkryk (2686–2181 v.C.)
Groot vooruitgang in argitektuur, kuns en tegnologie is gedurende die Ou Koninkryk gemaak, aangevuur deur die verhoogde landbouproduktiwiteit en die gevolglike bevolking, moontlik gemaak deur 'n goed ontwikkelde sentrale administrasie.  Sommige van die ou prestasies van antieke Egipte, die Giza -piramides en die Groot Sfinx, is tydens die Ou Koninkryk gebou. Onder leiding van die vizier het staatsamptenare belasting ingevorder, besproeiingsprojekte gekoördineer om oesopbrengs te verbeter, boere opgestel om aan bouprojekte te werk en 'n regstelsel ingestel om vrede en orde te handhaaf. 
Met die toenemende belangrikheid van die sentrale administrasie in Egipte, het 'n nuwe klas geleerde skrifgeleerdes en amptenare ontstaan ​​wat deur die koning boedels toegestaan ​​is vir hul dienste. Konings het ook grondtoelaes aan hul lykshuise en plaaslike tempels gemaak om te verseker dat hierdie instellings die hulpbronne het om die koning na sy dood te aanbid. Geleerdes meen dat vyf eeue van hierdie praktyke die ekonomiese lewenskragtigheid van Egipte stadig uitgewis het, en dat die ekonomie dit nie meer kon bekostig om 'n groot gesentraliseerde administrasie te ondersteun nie.  Namate die mag van die konings verminder het, het streeksgoewerneurs genaamd nomarge begin om die oppergesag van die amp van koning uit te daag. Dit, tesame met ernstige droogtes tussen 2200 en 2150 vC,  het vermoedelik veroorsaak dat die land die 140-jarige periode van hongersnood en twis, bekend as die eerste tussenperiode, betree het. 
Eerste Tussenperiode (2181–2055 vC)
Nadat die sentrale regering van Egipte aan die einde van die ou koninkryk in duie gestort het, kon die administrasie nie meer die land se ekonomie ondersteun of stabiliseer nie. Streekbestuurders kon nie op die koning staatmaak vir hulp in krisistye nie, en die gevolglike voedseltekorte en politieke geskille het tot hongersnood en kleinskaalse burgeroorloë toegeneem. Ondanks moeilike probleme het die plaaslike leiers, sonder om hulde te bring aan die koning, hul nuutgevonde onafhanklikheid gebruik om 'n bloeiende kultuur in die provinsies te vestig. Sodra hulle hul eie hulpbronne in beheer gehad het, het die provinsies ekonomies ryker geword - wat blyk uit groter en beter begrafnisse onder alle sosiale klasse.  In uitbarstings van kreatiwiteit het provinsiale ambagsmanne kulturele motiewe aangeneem en aangepas wat voorheen beperk was tot die koninklikes van die Ou Koninkryk, en skrifgeleerdes het literêre style ontwikkel wat die optimisme en oorspronklikheid van die tydperk uitdruk. 
Vry van hul lojaliteit aan die koning, het plaaslike heersers met mekaar begin meeding om territoriale beheer en politieke mag. Teen 2160 vC het die heersers in Herakleopolis die laer Egipte in die noorde beheer, terwyl 'n mededingende geslag in Thebe, die Intef -familie, beheer oor Bo -Egipte in die suide geneem het. Namate die Intefs aan bewind toegeneem het en hul beheer noordwaarts uitgebrei het, het 'n botsing tussen die twee mededingende dinastieë onvermydelik geword. Omstreeks 2055 vC het die noordelike Thebaanse magte onder Nebhepetre Mentuhotep II uiteindelik die Herakleopolitiese heersers verslaan en die twee lande herenig. Hulle het 'n periode van ekonomiese en kulturele renaissance ingehuldig, bekend as die Middelryk. 
Middelryk (2134–1690 v.C.)
Die konings van die Middelryk het die land se stabiliteit en voorspoed herstel en sodoende 'n herlewing van kuns, letterkunde en monumentale bouprojekte gestimuleer.  Mentuhotep II en sy opvolgers van die elfde dinastie regeer vanuit Thebe, maar die vizier Amenemhat I, nadat hy die koningskap aangeneem het aan die begin van die twaalfde dinastie omstreeks 1985 v.C., het die hoofstad van die koninkryk verskuif na die stad Itjtawy, geleë in Faiyum.  Vanaf Itjtawy het die konings van die Twaalfde Dinastie 'n versiende landherwinnings- en besproeiingskema onderneem om die landbouproduksie in die streek te verhoog. Boonop het die weermag grondgebied in Nubië herwin wat ryk was aan steengroewe en goudmyne, terwyl arbeiders 'n verdedigende struktuur in die Oos -delta gebou het, die "Mure van die Heerser" genoem, om te verdedig teen buitelandse aanvalle. 
Met die konings wat die land militêr en polities verseker het en met groot landbou- en minerale rykdom tot hul beskikking was, het die land se bevolking, kunste en godsdiens floreer. In teenstelling met die elitistiese houdings van die ou koninkryk teenoor die gode, toon die Middelryk 'n toename in uitdrukking van persoonlike vroomheid.  Middelrykse literatuur bevat gesofistikeerde temas en karakters wat in 'n selfversekerde, welsprekende styl geskryf is.  Die reliëf en portretbeeld van die tydperk het subtiele, individuele besonderhede vasgevang wat nuwe hoogtes van tegniese gesofistikeerdheid bereik het. 
Die laaste groot heerser van die Middelryk, Amenemhat III, het Semities-sprekende Kanaänitiese setlaars uit die Nabye Ooste in die Delta-streek toegelaat om voldoende arbeidsmag te voorsien vir sy veral aktiewe mynbou- en bouveldtogte. Hierdie ambisieuse bou- en mynbedrywighede, gekombineer met ernstige Nyl -oorstromings later in sy bewind, het die ekonomie egter gespanne gemaak en die stadige agteruitgang in die Tweede Tussentydperk gedurende die latere Dertiende en Veertiende dinastieë tot gevolg gehad. Tydens hierdie agteruitgang het die Kanaänitiese setlaars groter beheer oor die Deltastreek begin neem en uiteindelik as die Hyksos aan die bewind gekom in Egipte. 
Tweede Tussenperiode (1674–1549 v.C.) en die Hyksos
Omstreeks 1785 vC, namate die mag van die konings van die Midde -Koninkryk verswak het, het 'n Wes -Asiatiese volk die Hyksos genoem, wat hulle reeds in die Delta gevestig het, beheer oor Egipte oorgeneem en hul hoofstad in Avaris gevestig, wat die voormalige sentrale regering genoop het om terug te keer na Thebe . Die koning is as 'n vasaal behandel en van hom verwag om hulde te bring.  Die Hyksos ("buitelandse heersers") het Egiptiese regeringsmodelle behou en as konings geïdentifiseer, waardeur Egiptiese elemente in hul kultuur geïntegreer is. Hulle en ander indringers het nuwe gereedskap vir oorlogvoering in Egipte ingebring, veral die saamgestelde boog en die perdewa. 
Nadat hulle in die suide teruggetrek het, het die inheemse Thebaanse konings vasgevang geraak tussen die Kanaänitiese Hyksos in die noorde en die Hyksos se Nubiese bondgenote, die Kushiete, in die suide. Na jare van vasalage het Thebe genoeg krag bymekaargemaak om die Hyksos uit te daag in 'n konflik wat meer as 30 jaar geduur het, tot 1555 vC.  Die konings Seqenenre Tao II en Kamose kon uiteindelik die Nubiërs in die suide van Egipte verslaan, maar kon nie die Hyksos verslaan nie. Die taak was die opvolger van Kamose, Ahmose I, wat suksesvol 'n reeks veldtogte gevoer het wat die teenwoordigheid van Hyksos in Egipte permanent uitgeroei het. Hy stig 'n nuwe dinastie, en in die daaropvolgende nuwe koninkryk het die weermag 'n sentrale prioriteit geword vir die konings wat probeer het om die grense van Egipte uit te brei en probeer het om die Nabye Ooste te bemeester. 
Nuwe koninkryk (1549–1069 v.C.)
Die farao's van die New Kingdom het 'n periode van ongekende voorspoed gevestig deur hul grense te beveilig en diplomatieke bande met hul bure te versterk, waaronder die Mitanni -ryk, Assirië en Kanaän. Militêre veldtogte onder Tuthmosis I en sy kleinseun Tuthmosis III het die invloed van die farao's uitgebrei tot die grootste ryk wat Egipte nog ooit gesien het. Vanaf Merneptah het die heersers van Egipte die farao aangeneem.
Tussen hul bewind het Hatshepsut, 'n koningin wat haar as farao gevestig het, baie bouprojekte begin, waaronder die herstel van tempels wat deur die Hyksos beskadig is, en handelsekspedisies na Punt en die Sinai gestuur.  Toe Tuthmosis III in 1425 v.C. sterf, het Egipte 'n ryk gehad wat strek van Niya in die noordweste van Sirië tot by die vierde katarak van die Nyl in Nubië, wat lojaliteit bevestig en toegang tot kritieke invoer soos brons en hout oopmaak. 
Die farao's van die New Kingdom het 'n grootskaalse bouveldtog begin om die god Amun te bevorder, wie se groeiende kultus in Karnak gebaseer was. Hulle het ook monumente gebou om hul eie prestasies te verheerlik, beide werklik en verbeeld. Die Karnak -tempel is die grootste Egiptiese tempel wat ooit gebou is. 
Omstreeks 1350 vC was die stabiliteit van die Nuwe Koninkryk bedreig toe Amenhotep IV die troon bestyg en 'n reeks radikale en chaotiese hervormings ingestel het. Deur sy naam na Akhenaten te verander, het hy die voorheen obskure songod Aten as die oppergod beskou, die aanbidding van die meeste ander gode onderdruk en die hoofstad na die nuwe stad Akhetaten (hedendaagse Amarna) verhuis.  Hy was toegewy aan sy nuwe godsdiens en artistieke styl. Na sy dood is die kultus van die Aten vinnig laat vaar en die tradisionele godsdienstige orde herstel. Die daaropvolgende farao's, Tutankhamun, Ay en Horemheb, het gewerk om alle vermelding van die kettery van Akhenaten, nou bekend as die Amarna -tydperk, uit te wis. 
Omstreeks 1279 vC bestyg Ramses II, ook bekend as Ramses die Grote, die troon en bou aan meer tempels, bou meer standbeelde en obeliskes en verwek meer kinders as enige ander farao in die geskiedenis. [a] Ramesses II, 'n gewaagde militêre leier, het sy leër teen die Hetiete gelei in die Slag van Kadesh (in die huidige Sirië) en, nadat hy tot 'n dooiepunt geveg het, uiteindelik ingestem tot die eerste aangetekende vredesverdrag, omstreeks 1258 v.C. 
Egipte se rykdom het dit egter 'n aanloklike teiken gemaak vir inval, veral deur die Libiese Berbers in die weste en die Seevolke, 'n veronderstelde konfederasie van seevaarders uit die Egeïese See. [b] Aanvanklik kon die weermag hierdie invalle afweer, maar Egipte het uiteindelik beheer oor sy oorblywende gebiede in die suide van Kanaän verloor, waarvan 'n groot deel aan die Assiriërs geval het. Die gevolge van eksterne bedreigings is vererger deur interne probleme soos korrupsie, grafroof en burgerlike onrus. Nadat hulle hul mag teruggekry het, het die hoëpriesters in die tempel van Amun in Thebe groot stukke grond en rykdom opgebou, en hul uitgebreide mag het die land tydens die Derde Tussenperiode versplinter. 
Derde intermediêre tydperk (1069-653 vC)
Na die dood van Ramses XI in 1078 vC, het Smendes outoriteit oor die noordelike deel van Egipte aanvaar, uit die stad Tanis. Die suide is effektief beheer deur die hoëpriesters van Amun in Thebe, wat Smendes slegs in naam herken het.  Gedurende hierdie tyd het Libiërs hulle in die westelike delta gevestig, en hoofmanne van hierdie setlaars het hul outonomie begin toeneem. Libiese vorste het in 945 vC beheer oor die delta onder Shoshenq I geneem en die sogenaamde Libiese of Bubastite-dinastie gestig wat ongeveer 200 jaar lank sou heers. Shoshenq het ook beheer oor die suide van Egipte verkry deur sy familielede in belangrike priesterlike poste te plaas. Libiese beheer begin erodeer namate 'n mededingende dinastie in die delta in Leontopolis ontstaan ​​het, en Kushiete dreig uit die suide.
Omstreeks 727 vC val die Koesjitiese koning Piye noordwaarts binne, en neem beheer oor Thebe en uiteindelik die Delta, wat die 25ste dinastie tot stand gebring het. Tydens die 25ste dinastie het Farao Taharqa 'n ryk gemaak wat amper so groot was as die van die Nuwe Koninkryk. Vyf-en-twintig Dynasty-farao's het tempels en monumente in die Nylvallei gebou, of herstel, insluitend in Memphis, Karnak, Kawa en Jebel Barkal.  Gedurende hierdie tydperk het die Nylvallei die eerste wydverspreide konstruksie van piramides (baie in die moderne Soedan) sedert die Middelryk gevind.   
Egipte se verreikende aansien het aan die einde van die Derde Tussenperiode aansienlik afgeneem. Sy buitelandse bondgenote het onder die Assiriese invloedsfeer geval, en teen 700 vC het oorlog tussen die twee state onvermydelik geword. Tussen 671 en 667 vC het die Assiriërs die Assiriese verowering van Egipte begin. Die bewind van beide Taharqa en sy opvolger, Tanutamun, was gevul met konstante konflik met die Assiriërs, teen wie Egipte verskeie oorwinnings behaal het. Uiteindelik het die Assiriërs die Kushiete teruggestoot in Nubië, Memphis beset en die tempels van Thebe afgedank. 
Laat periode (653-332 v.C.)
Die Assiriërs het beheer oor Egipte oorgelaat aan 'n reeks vasale wat bekend geword het as die Saïtiese konings van die ses en twintigste dinastie. Teen 653 vC kon die Saïtiese koning Psamtik I die Assiriërs verdryf met die hulp van Griekse huursoldate wat gewerf is om die eerste vloot van Egipte te vorm. Die Griekse invloed het baie uitgebrei namate die stadstaat Naukratis die tuiste van Grieke in die Nyl-delta geword het. Die Saïtiese konings in die nuwe Sais -hoofstad was getuie van 'n kort, maar lewendige herlewing in die ekonomie en kultuur, maar in 525 vC begin die magtige Perse, onder leiding van Cambyses II, met hul verowering van Egipte, en uiteindelik neem die farao Psamtik III by die Slag van Pelusium. Cambyses II neem toe die formele titel van farao aan, maar regeer Egipte uit Iran en laat Egipte onder die beheer van 'n satrapie. 'N Paar suksesvolle opstande teen die Perse was die 5de eeu vC, maar Egipte kon nooit die Perse permanent omverwerp nie. 
Na die anneksasie daarvan deur Persië, is Egipte saam met Ciprus en Fenisië aangesluit in die sesde satrapie van die Achaemenidiese Persiese Ryk. Hierdie eerste periode van Persiese heerskappy oor Egipte, ook bekend as die Sewentwintigste Dinastie, eindig in 402 vC, toe Egipte onafhanklikheid herwin het onder 'n reeks inheemse dinastieë. Die laaste van hierdie dinastieë, die dertigste, was die laaste inheemse koningshuis van antieke Egipte, wat eindig met die koningskap van Nectanebo II. 'N Kort herstel van die Persiese bewind, soms bekend as die Een-en-Dertigste Dinastie, het in 343 vC begin, maar kort daarna, in 332 vC, het die Persiese heerser Mazaces Egipte sonder 'n geveg aan Alexander die Grote oorgegee. 
Ptolemaïese tydperk (332-30 vC)
In 332 vC verower Alexander die Grote Egipte met min weerstand van die Perse en word deur die Egiptenare verwelkom as 'n bevryder. Die administrasie wat deur Alexander se opvolgers gestig is, die Masedoniese Ptolemaïese Koninkryk, was gebaseer op 'n Egiptiese model en gebaseer in die nuwe hoofstad Alexandrië. Die stad het die krag en aansien van die Hellenistiese bewind ten toon gestel en 'n setel van leer en kultuur geword, gesentreer in die beroemde biblioteek van Alexandrië.  Die Vuurtoring van Alexandrië het die weg gebaan vir die vele skepe wat die handel deur die stad laat vloei het-aangesien die Ptolemeërs handels- en inkomstegenererende ondernemings, soos die vervaardiging van papirus, hul topprioriteit gemaak het. 
Die hellenistiese kultuur het die inheemse Egiptiese kultuur nie verdring nie, aangesien die Ptolemeërs hulde aan tradisies ondersteun het in 'n poging om die lojaliteit van die bevolking te verseker. Hulle het nuwe tempels in Egiptiese styl gebou, tradisionele kultusse ondersteun en hulself as farao's uitgebeeld. Sommige tradisies het saamgesmelt, aangesien Griekse en Egiptiese gode saamgevoeg is in saamgestelde gode, soos Serapis, en klassieke Griekse vorms van beeldhoukuns die tradisionele Egiptiese motiewe beïnvloed het. Ondanks hul pogings om die Egiptenare te paai, is die Ptolemeërs uitgedaag deur inheemse opstand, bittere gesinswedstryde en die magtige skare van Alexandrië wat ontstaan ​​het na die dood van Ptolemeus IV.  Boonop het die Romeine, namate Rome sterker staatgemaak het op die invoer van graan uit Egipte, groot belangstelling in die politieke situasie in die land. Voortgesette Egiptiese opstande, ambisieuse politici en magtige teenstanders uit die Nabye Ooste het hierdie situasie onstabiel gemaak, wat daartoe gelei het dat Rome magte gestuur het om die land as 'n provinsie van sy ryk te beveilig. 
Romeinse tydperk (30 vC - 641 nC)
Egipte het 'n provinsie van die Romeinse Ryk geword in 30 vC, na die nederlaag van Marc Antony en die Ptolemaïese koningin Cleopatra VII deur Octavianus (later keiser Augustus) in die Slag van Actium. Die Romeine het grootliks staatgemaak op graanvervoer uit Egipte, en die Romeinse leër, onder die beheer van 'n prefek wat deur die keiser aangestel is, het rebellies gedwing, streng heffings toegepas en aanvalle deur bandiete verhoed, wat 'n berugte probleem geword het tydens Die tydperk.  Alexandrië word 'n toenemend belangrike sentrum op die handelsroete met die Ooste, aangesien eksotiese luukshede in Rome groot aanvraag was. 
Alhoewel die Romeine 'n meer vyandige houding teenoor die Egiptenare as die Grieke gehad het, het sommige tradisies soos mummifikasie en aanbidding van die tradisionele gode voortgegaan.  Die kuns van mummieportret het floreer, en sommige Romeinse keisers het hulself as farao's uitgebeeld, hoewel nie in die mate wat die Ptolemeërs gehad het nie. Eersgenoemde het buite Egipte gewoon en het nie die seremoniële funksies van Egiptiese koningskap vervul nie. Plaaslike administrasie het 'n Romeinse styl geword en gesluit vir inheemse Egiptenare. 
Vanaf die middel van die eerste eeu nC het die Christendom in Egipte wortel geskiet en dit word oorspronklik beskou as 'n ander kultus wat aanvaar kan word. Dit was egter 'n kompromislose godsdiens wat bekeerlinge van Egiptiese godsdiens en Grieks-Romeinse godsdiens wou wen en populêre godsdienstige tradisies bedreig het. Dit het gelei tot die vervolging van bekeerlinge tot die Christendom, wat uitgeloop het op die groot reinigings van Diocletianus wat in 303 begin het, maar uiteindelik het die Christendom gewen.  In 391 het die Christelike keiser Theodosius wetgewing ingestel wat heidense rituele verbied en tempels sluit.  Alexandrië het die toneel geword van groot anti-heidense onluste met openbare en private godsdienstige beelde wat vernietig is.  Die gevolg was dat die inheemse godsdienstige kultuur van Egipte voortdurend agteruitgaan. Terwyl die inheemse bevolking aanhou om hul taal te praat, het die vermoë om hiërogliewe skrif te lees stadig verdwyn namate die rol van die Egiptiese tempelpriesters en priesteresse verminder het. Die tempels self is soms tot kerke omskep of in die woestyn oorgelaat. 
In die vierde eeu, soos die Romeinse Ryk verdeel het, bevind Egipte hom in die Oostelike Ryk met sy hoofstad in Konstantinopel. In die afnemende jare van die Ryk het Egipte in die Sasaniese verowering van Egipte in die Sasaniese Persiese leër geval (618–628). Dit is daarna herower deur die Romeinse keiser Heraclius (629–639), en is uiteindelik in 639–641 deur die Moslem -Rashidun -leër gevange geneem, wat die Romeinse bewind beëindig het.
Administrasie en handel
Die farao was die absolute monarg van die land en het ten minste in teorie volledige beheer oor die land en sy hulpbronne gehad. Die koning was die opperste militêre bevelvoerder en hoof van die regering, wat staatgemaak het op 'n burokrasie van amptenare om sy sake te bestuur. In beheer van die administrasie was sy tweede in bevel, die vizier, wat as die verteenwoordiger van die koning opgetree het en landopmetings, die tesourie, bouprojekte, die regstelsel en die argiewe gekoördineer het.  Op streeksvlak is die land verdeel in maar liefst 42 administratiewe streke genaamd nomes, elk bestuur deur 'n nomarg, wat verantwoording doen aan die vizier vir sy jurisdiksie. Die tempels vorm die ruggraat van die ekonomie. Dit was nie net aanbiddingsplekke nie, maar was ook verantwoordelik vir die insameling en berging van die rykdom van die koninkryk in 'n stelsel van voorraadkaste en skatkamers wat deur opsieners bestuur word, wat graan en goedere herverdeel het. 
Die Egiptiese samelewing was hoogs gestratifiseer, en sosiale status is uitdruklik getoon. Boere het die grootste deel van die bevolking uitgemaak, maar landbouprodukte was direk in besit van die staat, tempel of adellike familie wat die grond besit het.  Boere was ook onderhewig aan 'n arbeidsbelasting en moes aan besproeiings- of bouprojekte in 'n corvée -stelsel werk.  Kunstenaars en vakmanne was van hoër status as boere, maar hulle was ook onder staatsbeheer, werk in die winkels wat aan die tempels geheg is en word direk uit die staatskas betaal. Skrifgeleerdes en amptenare vorm die hoër klas in antieke Egipte, bekend as die "wit kiltklas" met verwysing na die gebleikte linneklere wat as 'n kenmerk van hul rang gedien het.  Die hoër klas het hul sosiale status in kuns en letterkunde prominent vertoon. Onder die adel was die priesters, dokters en ingenieurs met gespesialiseerde opleiding op hul gebied. Dit is onduidelik of slawerny soos vandag verstaan ​​in die ou Egipte bestaan; daar is meningsverskil tussen skrywers. 
Die ou Egiptenare het mans en vroue, insluitend mense uit alle sosiale klasse, as wettig gelyk aan die wet beskou, en selfs die laagste boer kon die vizier en sy hof om vergoeding versoek.  Alhoewel slawe meestal as bediendes gebruik is, kon hulle hul diensbaarheid koop en verkoop, tot vryheid of adel werk, en word gewoonlik deur dokters in die werkplek behandel.  Beide mans en vroue het die reg gehad om eiendom te besit en te verkoop, kontrakte te sluit, te trou en te skei, erfenis te ontvang en regsgeskille in die hof te voer. Getroude paartjies kon gesamentlik eiendom besit en hulself beskerm teen egskeiding deur in te stem tot huwelikskontrakte, wat die finansiële verpligtinge van die man teenoor sy vrou en kinders bepaal sou die huwelik eindig. In vergelyking met hul eweknieë in antieke Griekeland, Rome en selfs meer moderne plekke regoor die wêreld, het antieke Egiptiese vroue 'n groter verskeidenheid persoonlike keuses, wettige regte en geleenthede om te bereik. Vroue soos Hatshepsut en Cleopatra VII het selfs farao's geword, terwyl ander die mag gehad het as Divine Wives of Amun. Ondanks hierdie vryhede het antieke Egiptiese vroue nie gereeld aan amptelike rolle in die administrasie deelgeneem nie, afgesien van die koninklike hoëpriesteresse, het hulle blykbaar slegs sekondêre rolle in die tempels vervul (nie veel gegewens vir baie dinastieë nie), en was dit nie so waarskynlik nie so opgelei as mans. 
Die hoof van die regstelsel was amptelik die farao, wat verantwoordelik was vir die uitvaardiging van wette, geregtigheid en die handhawing van wet en orde, 'n konsep waarna die ou Egiptenare Ma'at verwys het.  Alhoewel daar geen regskodes uit die ou Egipte bestaan ​​nie, toon hofstukke dat die Egiptiese reg gebaseer is op 'n gesonde verstandhouding van reg en verkeerd, wat die nadruk op die bereiking van ooreenkomste en die oplossing van konflikte beklemtoon eerder as om streng te hou by 'n ingewikkelde stel statute.  Plaaslike rade van ouderlinge, bekend as Kenbet in die New Kingdom, was verantwoordelik vir die uitspraak in hofsake wat klein eise en geringe geskille behels.  Ernstiger sake met betrekking tot moord, groot grondtransaksies en grafroof is na die verwys Groot Kenbet, waaroor die vizier of farao gelei het. Daar word van eisers en verweerders verwag om hulself te verteenwoordig en moes 'n eed aflê dat hulle die waarheid gesê het. In sommige gevalle het die staat beide die rol van aanklaer en regter aangeneem, en dit kan die beskuldigde met slae martel om 'n bekentenis en die name van mede-samesweerders te verkry. Of die aanklagte onbeduidend of ernstig was, die hofgeleerdes het die klagte, getuienis en uitspraak van die saak gedokumenteer vir toekomstige verwysing. 
Straf vir geringe misdade behels die oplegging van boetes, slae, verminking van die gesig of ballingskap, afhangende van die erns van die oortreding. Ernstige misdade soos moord en grafroof is gestraf deur teregstelling, uitgevoer deur onthoofding, verdrinking of deur die misdadiger op 'n paal te belas. Straf kan ook uitgebrei word na die familie van die misdadiger.  Orakels het in die Nuwe Koninkryk 'n groot rol gespeel in die regstelsel, en het geregtigheid in siviele en strafsake geskied. Die prosedure was om die god 'n 'ja' of 'nee' vraag te stel rakende die reg of verkeerd van 'n saak. Die god, gedra deur 'n aantal priesters, het oordeel gelewer deur die een of die ander te kies, vorentoe of agtertoe te beweeg of na een van die antwoorde te wys wat op 'n stuk papirus of 'n ostracon geskryf is. 
'N Kombinasie van gunstige geografiese kenmerke het bygedra tot die sukses van die ou Egiptiese kultuur, waarvan die belangrikste die ryk vrugbare grond was as gevolg van jaarlikse oorstromings van die Nyl. Die ou Egiptenare kon dus 'n oorvloed voedsel produseer, sodat die bevolking meer tyd en hulpbronne kon bestee aan kulturele, tegnologiese en artistieke aktiwiteite. Grondbestuur was van kardinale belang in antieke Egipte omdat belasting beoordeel is op grond van die hoeveelheid grond wat 'n persoon besit. 
Boerdery in Egipte was afhanklik van die siklus van die Nyl. Die Egiptenare het drie seisoene herken: Akhet (oorstromings), Peret (plant), en Shemu (oes). Die oorstromingsseisoen het van Junie tot September geduur en 'n laag mineraalryke slik op die oewer van die rivier neergelê, ideaal vir die verbouing van gewasse. Nadat die vloedwater teruggesak het, het die groeiseisoen van Oktober tot Februarie geduur. Boere het saad in die lande geploeg en geplant, wat met slote en kanale besproei is. Egipte het min reën gekry, sodat boere op die Nyl staatgemaak het om hul gewasse nat te maak.  Van Maart tot Mei het boere sekels gebruik om hul oeste te oes, wat dan met 'n klei gedors is om die strooi van die graan te skei. Winnowing verwyder die kaf uit die graan, en die graan word dan in meel gemaal, gebrou om bier te maak, of gestoor vir latere gebruik. 
Die ou Egiptenare het emmer en gars verbou, en verskeie ander graankorrels, wat almal gebruik is om die twee hoofvoedsel van brood en bier te maak.  Vlasplante, ontwortel voordat hulle begin blom het, is verbou vir die vesels van hul stamme. Hierdie vesels is in hul lengte verdeel en in gare gespin, wat gebruik is om linne te weef en klere te maak. Papirus wat op die oewer van die Nyl gegroei het, is gebruik om papier te maak. Groente en vrugte is verbou in tuine, naby woonplekke en op hoër grond, en moes met die hand natgemaak word. Groente sluit prei, knoffel, spanspekke, stampmielies, peulgewasse, blaarslaai en ander gewasse in, benewens druiwe wat in wyn gemaak is. 
Die Egiptenare het geglo dat 'n gebalanseerde verhouding tussen mense en diere 'n noodsaaklike element van die kosmiese orde is, dus word geglo dat mense, diere en plante lede van 'n enkele geheel is.  Diere, beide gematig en wild, was dus 'n kritieke bron van spiritualiteit, geselskap en lewensonderhoud vir die ou Egiptenare. Beeste was die belangrikste vee wat die administrasie by gewone tellings belasting op vee ingevorder het, en die grootte van 'n kudde weerspieël die aansien en belangrikheid van die landgoed of tempel wat hulle besit het. Benewens beeste, het die ou Egiptenare skape, bokke en varke aangehou. Pluimvee, soos eende, ganse en duiwe, is in nette gevang en op plase geteel, waar hulle met deeg gevoer is om dit vet te maak.  Die Nyl bied 'n oorvloedige bron van vis. Bye is ook van ten minste die ou koninkryk afgemaak en het heuning en was voorsien. 
Die eertydse Egiptenare het esels en osse as lasdiere gebruik, en hulle was verantwoordelik daarvoor om die lande te ploeg en saad in die grond te trap. Die slag van 'n vetgemaakte os was ook 'n sentrale deel van 'n offerritueel. Perde is in die Tweede Tussentydperk deur die Hyksos bekendgestel. Kamele, hoewel dit uit die Nuwe Koninkryk bekend was, is eers in die Laat Tydperk as lasdiere gebruik. Daar is ook bewyse wat daarop dui dat olifante in die laat periode kortliks gebruik is, maar grootliks verlate was weens 'n gebrek aan weiveld.  Katte, honde en ape was algemene familie troeteldiere, terwyl meer eksotiese troeteldiere wat uit die hart van Afrika ingevoer is, soos leeus suid van die Sahara,  vir koninklikes gereserveer was. Herodotus het opgemerk dat die Egiptenare die enigste mense was wat hul diere by hulle in hul huise gehou het.  Gedurende die laat tydperk was die aanbidding van die gode in hul diervorm uiters gewild, soos die katgodin Bastet en die ibis -god Thoth, en hierdie diere is in groot getalle gehou vir rituele opoffering. 
Egipte is ryk aan bou- en siersteen, koper- en looderts, goud en halfedelstene. Hierdie natuurlike hulpbronne het die ou Egiptenare in staat gestel om monumente te bou, beelde te beeldhou, gereedskap te maak en mode -juweliersware te maak.  Embalmers gebruik soute uit die Wadi Natrun vir mummifikasie, wat ook die gips verskaf wat nodig is om gips te maak.  Ertsdraende rotsformasies is gevind in verre, onherbergsame wadis in die Oostelike Woestyn en die Sinai, wat groot staatsbeheerde ekspedisies vereis om natuurlike hulpbronne daar te bekom. Daar was uitgebreide goudmyne in Nubië, en een van die eerste kaarte wat bekend is, is van 'n goudmyn in hierdie streek. Die Wadi Hammamat was 'n noemenswaardige bron van graniet, gryswit en goud. Vuursteen was die eerste mineraal wat versamel en gebruik is om gereedskap te maak, en handasse van vuursteen is die vroegste bewys van bewoning in die Nylvallei. Die nodules van die mineraal is versigtig gevlek om lemme en pylpunte van matige hardheid en duursaamheid te maak, selfs nadat koper vir hierdie doel aangeneem is.  Ou Egiptenare was onder die eerstes wat minerale soos swael as kosmetiese stowwe gebruik het. 
Die Egiptenare het afsettings van die looderts galena by Gebel Rosas bewerk om nette, loodgieters en klein beeldjies te maak. Koper was die belangrikste metaal vir gereedskap in antieke Egipte en is gesmelt in oonde van malachieterts wat in die Sinai ontgin is.  Werkers het goud versamel deur die nuggets uit sediment in alluviale afsettings te was, of deur die meer arbeidsintensiewe proses om gouddraende kwartsiet te maal en te was. Ysterafsettings wat in bo -Egipte gevind is, is in die laat periode gebruik.  Bouklippe van hoë gehalte was volop in Egipte, die ou Egiptenare het kalk langs die Nylvallei, graniet uit Aswan, en basalt en sandsteen uit die wadis van die Oostelike Woestyn ontgin. Deposito's van sierstene soos porfier, gryswit, albaster en karneool het die oostelike woestyn gestrooi en is nog voor die Eerste Dinastie versamel. In die Ptolemaïese en Romeinse tydperke het myners afsettings van smaragde in Wadi Sikait en ametis in Wadi el-Hudi gewerk. 
Die ou Egiptenare het met hul buitelandse bure handel gedryf om skaars, eksotiese goedere te bekom wat nie in Egipte gevind is nie. In die predynastiese tydperk het hulle handel dryf met Nubië om goud en wierook te bekom.Hulle het ook handel met Palestina gevestig, soos blyk uit oliekanne in die Palestynse styl wat in die begrafnisse van die farao's van die Eerste Dinastie gevind is.  'n Egiptiese kolonie wat in die suide van Kanaän gestasioneer was, dateer effens voor die Eerste Dinastie.  Narmer het Egiptiese aardewerk in Kanaän laat vervaardig en na Egipte teruggevoer.  
Uiteindelik tydens die Tweede Dinastie het die ou Egiptiese handel met Byblos 'n kritieke bron van kwaliteit hout opgelewer wat nie in Egipte gevind is nie. Teen die vyfde dinastie het handel met Punt goud, aromatiese harse, ebbehout, ivoor en wilde diere, soos ape en bobbejane, verskaf.  Egipte maak staat op die handel met Anatolië vir noodsaaklike hoeveelhede tin sowel as aanvullende kopervoorrade, beide metale was nodig vir die vervaardiging van brons. Die ou Egiptenare het die blou klip lapis lazuli waardeer, wat uit die verre Afghanistan ingevoer moes word. Egipte se handelsvennote in die Middellandse See het ook Griekeland en Kreta ingesluit, wat onder meer olyfolie verskaf het. 
Die Egiptiese taal is 'n noordelike Afro-Asiatiese taal wat nou verwant is aan die Berber en Semitiese tale.  Dit het die tweede langste geskiedenis van enige taal (na Sumeries), geskryf uit c. 3200 vC tot die Middeleeue en langer as spreektaal bly. Die fases van die ou Egiptenaar is Ou -Egipties, Midde -Egipties (Klassiek Egipties), Laat -Egipties, Demoties en Kopties.  Egiptiese geskrifte toon nie dialekverskille voor Kopties nie, maar dit is waarskynlik in streeksdialekte rondom Memphis en later Thebe gepraat. 
Antieke Egipties was 'n sintetiese taal, maar dit het later meer analities geword. Laat -Egipties het voorvoegsel definitiewe en onbepaalde artikels ontwikkel, wat die ouer buigings -agtervoegsels vervang het. Daar was 'n verandering van die ouer werkwoord -onderwerp -voorwerp woordorde na onderwerp -werkwoord -voorwerp.  Die Egiptiese hiërogliewe, hiëratiese en demotiese skrifte is uiteindelik vervang deur die meer fonetiese Koptiese alfabet. Kopties word steeds in die liturgie van die Egipties -Ortodokse Kerk gebruik, en spore daarvan word in moderne Egiptiese Arabies gevind. 
Klanke en grammatika
Die antieke Egiptenaar het 25 medeklinkers soortgelyk aan dié van ander Afro-Asiatiese tale. Dit sluit in keel- en keerkonsonante, stem- en stemlose stilhouplekke, stemlose frikatiewe en stem- en stemlose affrikate. Dit het drie lang en drie kort klinkers, wat in laat -Egipties uitgebrei het tot ongeveer nege.  Die basiese woord in Egipties, soortgelyk aan Semities en Berber, is 'n triliterale of biliterale wortel van medeklinkers en halfkommonante. Byvoegsels word bygevoeg om woorde te vorm. Die werkwoordvervoeging stem ooreen met die persoon. Byvoorbeeld, die trikonsonantale skelet S-Ḏ-M is die semantiese kern van die woord 'hoor', die basiese vervoeging daarvan is sḏm, 'hoor hy'. As die onderwerp 'n selfstandige naamwoord is, word agtervoegsels nie by die werkwoord gevoeg nie:  sḏm ḥmt, 'hoor die vrou'.
Hiërogliewe skrif dateer uit c. 3000 vC, en bestaan ​​uit honderde simbole. 'N Hiëroglief kan 'n woord, 'n klank of 'n stille determinatief voorstel, en dieselfde simbool kan verskillende doeleindes in verskillende kontekste dien. Hiërogliewe was 'n formele skrif wat op klipmonumente en in grafkelders gebruik is, wat so gedetailleerd kan wees as individuele kunswerke. In die daaglikse skryfwerk gebruik skrifgeleerdes 'n lopende skryfvorm, hiëraties, wat vinniger en makliker was. Terwyl formele hiërogliewe in rye of kolomme in beide rigtings gelees kan word (hoewel dit gewoonlik van regs na links geskryf word), is hiëratiese altyd van regs na links geskryf, gewoonlik in horisontale rye. 'N Nuwe skryfvorm, Demotic, het die algemeenste skryfstyl geword, en dit is hierdie skryfvorm - saam met formele hiërogliewe - wat die Griekse teks op die Rosetta -steen vergesel. 
Rond die eerste eeu nC het die Koptiese alfabet saam met die Demotiese skrif begin gebruik word. Kopties is 'n aangepaste Griekse alfabet met die toevoeging van 'n paar demotiese tekens.  Hoewel formele hiërogliewe tot in die vierde eeu in 'n seremoniële rol gebruik is, kon slegs 'n klein handjievol priesters teen die einde dit nog lees. Namate die tradisionele godsdienstige instellings ontbind is, het kennis van hiërogliewe skrif meestal verlore gegaan. Pogings om dit te ontsyfer dateer uit die Bisantynse  en Islamitiese tydperke in Egipte, , maar eers in die 1820's, na die ontdekking van die Rosetta Stone en jare lange navorsing deur Thomas Young en Jean-François Champollion, is hiërogliewe aansienlik ontsyfer . 
Die skryf verskyn eers in samewerking met die koningskap op etikette en etikette vir items wat in koninklike grafte gevind is. Dit was hoofsaaklik 'n beroep van die skrifgeleerdes wat uit die Per Ankh instelling of die Huis van die Lewe. Laasgenoemde bestaan ​​uit kantore, biblioteke (House of Books), laboratoriums en sterrewagte.  Sommige van die bekendste stukke uit die ou Egiptiese literatuur, soos die Piramide en Kistekste, is in Klassieke Egipties geskryf, wat tot ongeveer 1300 v.C. Laat -Egipties is vanaf die Nuwe Koninkryk gepraat en word verteenwoordig in administratiewe dokumente van Ramesside, liefdespoësie en verhale, sowel as in Demotiese en Koptiese tekste. Gedurende hierdie tydperk het die skryftradisie ontwikkel tot die outobiografie van die graf, soos dié van Harkhuf en Weni. Die genre bekend as Sebayt ('instruksies') is ontwikkel om leerstellings en leiding van beroemde edeles, die Ipuwer papyrus, 'n gedig van klaagliedere wat natuurrampe en sosiale omwenteling beskryf, oor te dra, is 'n bekende voorbeeld.
Die verhaal van Sinuhe, geskryf in die Midde -Egiptiese, is moontlik die klassieke van die Egiptiese literatuur.  Op hierdie tydstip is ook die Westcar Papyrus geskryf, 'n stel verhale wat deur sy seuns aan Khufu vertel is oor die wonderwerke wat deur priesters verrig is.  The Instruction of Amenemope word beskou as 'n meesterstuk in die Nabye Oosterse literatuur.  Teen die einde van die Nuwe Koninkryk word die volkstaal meer gereeld gebruik om gewilde stukke soos die verhaal van Wenamun en die instruksie van enige te skryf. Eersgenoemde vertel die verhaal van 'n edelman wat beroof is op pad ceder uit Libanon te koop en van sy stryd om terug te keer na Egipte. Vanaf ongeveer 700 v.C. is verhalende verhale en instruksies, soos die gewilde instruksies van Onchsheshonqy, sowel as persoonlike en besigheidsdokumente in die demotiese skrif en fase van Egipte geskryf. Baie verhale wat in die Grieks-Romeinse tydperk in demotiese geskiedenis geskryf is, is afspeel in vorige historiese tydperke, toe Egipte 'n onafhanklike nasie was wat deur groot farao's beheer is, soos Ramses II. 
Die meeste ou Egiptenare was boere wat aan die land vasgemaak was. Hulle wonings was beperk tot onmiddellike familielede en is gemaak van moddersteen wat ontwerp is om koel te bly in die hitte van die dag. Elke huis het 'n kombuis met 'n oop dak wat 'n maalsteen bevat vir die maal van graan en 'n klein oond om die brood te bak.  Keramiek dien as huishoudelike ware vir die berging, bereiding, vervoer en verbruik van voedsel, drank en grondstowwe. Mure is wit geverf en kan bedek wees met gekleurde linne muurbehangsels. Die vloere was bedek met rietmatte, terwyl houtstoeltjies, beddens van die vloer af en individuele tafels uit die meubels bestaan ​​het. 
Die ou Egiptenare het higiëne en voorkoms baie waarde geheg. Die meeste het in die Nyl gebad en 'n pasta met seep van dierlike vet en kryt gebruik. Mans het hul hele liggaam geskeer vir parfuum van netheid en aromatiese salf bedek slegte reuke en besmette vel.  Kleredrag is gemaak van eenvoudige linne wat wit gebleik is, en mans en vroue van die hoër klasse het pruike, juweliersware en skoonheidsmiddels gedra. Kinders het sonder klere gegaan tot volwassenheid, op ongeveer 12 -jarige ouderdom, en op hierdie ouderdom is mans besny en hul koppe geskeer. Moeders was verantwoordelik vir die versorging van die kinders, terwyl die pa die gesin se inkomste voorsien het. 
Musiek en dans was gewilde vermaak vir diegene wat dit kon bekostig. Vroeë instrumente het fluite en harpe ingesluit, terwyl instrumente soortgelyk aan basuine, hobo's en pype later ontwikkel het en gewild geword het. In die Nuwe Koninkryk speel die Egiptenare op klokke, simbale, tamboeryne, tromme en ingevoerde luitjies en liere uit Asië.  Die sistrum was 'n ratelagtige musiekinstrument wat veral belangrik was tydens godsdienstige seremonies.
Die ou Egiptenare het 'n verskeidenheid ontspanningsaktiwiteite geniet, waaronder speletjies en musiek. Senet, 'n bordspel waar stukke volgens willekeurige toevlug beweeg het, was van die vroegste tye af veral gewild, 'n ander soortgelyke spel was mehen, met 'n sirkelvormige speelbord. 'Hounds and Jackals', ook bekend as 58 gate, is nog 'n voorbeeld van bordspeletjies wat in antieke Egipte gespeel is. Die eerste volledige stel van hierdie speletjie is ontdek uit 'n Thebaanse graf van die Egiptiese farao Amenemhat IV wat dateer uit die 13de dinastie.  Jongleren en balspeletjies was gewild onder kinders, en worstel word ook in 'n graf by Beni Hasan gedokumenteer.  Die welgestelde lede van die antieke Egiptiese samelewing het ook geniet om te jag, te hengel en te vaar.
Die opgrawing van die arbeidersdorp Deir el-Medina het gelei tot een van die mees gedokumenteerde verslae van die gemeenskapslewe in die antieke wêreld, wat byna vierhonderd jaar strek. Daar is geen vergelykbare webwerf waarin die organisasie, sosiale interaksies en werks- en lewensomstandighede van 'n gemeenskap in so 'n detail bestudeer is nie. 
Die Egiptiese kookkuns het inderdaad in die loop van die tyd merkwaardig stabiel gebly; die kombuis van die moderne Egipte behou egter opvallende ooreenkomste met die kookkuns van die ou mense. Die stapelvoedsel bestaan ​​uit brood en bier, aangevul met groente soos uie en knoffel, en vrugte soos dadels en vye. Almal het op feesdae wyn en vleis geniet, terwyl die hoër klasse meer gereeld gesmul het. Vis, vleis en hoenders kan gesout of gedroog word, of in stowe of op 'n rooster gebraai word. 
Die argitektuur van antieke Egipte bevat enkele van die bekendste strukture ter wêreld: die Groot Piramides van Giza en die tempels by Thebe. Bouprojekte is deur die staat gereël en gefinansier vir godsdienstige en herdenkingsdoeleindes, maar ook om die wydverspreide mag van die farao te versterk. Die ou Egiptenare was vaardige bouers wat slegs eenvoudige, maar effektiewe gereedskap en siginstrumente gebruik het; argitekte kon groot klipstrukture bou met groot akkuraatheid en presisie wat vandag nog beny word. 
Die huise van elite en gewone Egiptenare is gemaak van bederfbare materiale, soos modderstene en hout, en het nie bestaan ​​nie. Boere het in eenvoudige huise gewoon, terwyl die paleise van die elite en die farao meer uitgebreide strukture was. 'N Paar oorlewende paleise van die New Kingdom, soos dié in Malkata en Amarna, toon ryklik versierde mure en vloere met tonele van mense, voëls, waterpoele, gode en geometriese ontwerpe.  Belangrike strukture soos tempels en grafte wat vir ewig bedoel was, is van klip in plaas van modderstene gebou. Die argitektoniese elemente wat gebruik word in die eerste grootskaalse klipgebou ter wêreld, Djoser se lykhuiskompleks, bevat post- en latei-stutte in die papirus- en lotusmotief.
Die vroegste bewaarde antieke Egiptiese tempels, soos dié in Giza, bestaan ​​uit enkele, omheinde sale met dakplate wat deur kolomme ondersteun word. In die Nuwe Koninkryk het argitekte die pylon, die oop binnehof en die ingeslote hypostyle-saal by die voorkant van die tempel se heiligdom gevoeg, 'n styl wat tot die Grieks-Romeinse tydperk standaard was.  Die vroegste en gewildste grafargitektuur in die Ou Ryk was die mastaba, 'n reghoekige struktuur van moddersteen of klip met 'n plat dak wat oor 'n ondergrondse grafkamer gebou is. Die stappiramide van Djoser is 'n reeks klipmastabas wat op mekaar gestapel is. Piramides is tydens die ou en middelste koninkryke gebou, maar die meeste latere heersers het dit laat vaar ten gunste van minder opvallende rotsgrawe.  Die gebruik van die piramidevorm het voortgegaan in privaat grafkapelle van die Nuwe Koninkryk en in die koninklike piramides van Nubië. 
Model van 'n huishoudelike stoep en tuin, c. 1981–1975 v.C.
Die Tempel van Dendur, voltooi om 10 vC, gemaak van eoliese sandsteen, regte tempel: hoogte: 6,4 m, breedte: 6,4 m lengte: 12,5 m, in die Metropolitan Museum of Art (New York City)
Die goed bewaarde Tempel van Isis uit Philae is 'n voorbeeld van Egiptiese argitektuur en argitektoniese beeldhouwerk
Illustrasie van verskillende tipes hoofstede, geteken deur die egiptoloog Karl Richard Lepsius
Die ou Egiptenare het kuns vervaardig om funksionele doeleindes te dien. Vir meer as 3500 jaar het kunstenaars die kunsvorme en ikonografie wat gedurende die Ou Koninkryk ontwikkel is, gevolg deur 'n streng stel beginsels wat buitelandse invloed en interne verandering teëgestaan ​​het.  Hierdie artistieke standaarde - eenvoudige lyne, vorms en plat kleurgebiede gekombineer met die kenmerkende plat projeksie van figure sonder aanduiding van ruimtelike diepte - het 'n gevoel van orde en balans in 'n komposisie geskep. Beelde en teks was intiem verweef op graf- en tempelmure, kiste, stele en selfs standbeelde. Die Narmer -palet vertoon byvoorbeeld figure wat ook as hiërogliewe gelees kan word.  Vanweë die rigiede reëls wat die sterk gestileerde en simboliese voorkoms daarvan beheer het, het antieke Egiptiese kuns sy politieke en godsdienstige doeleindes met akkuraatheid en duidelikheid gedien. 
Ou Egiptiese ambagsmanne gebruik klip as 'n medium om beelde en fyn reliëfs te sny, maar gebruik hout as 'n goedkoop en maklik gekerfde plaasvervanger. Verf is verkry uit minerale soos ysterertse (rooi en geel oker), koperertse (blou en groen), roet of houtskool (swart) en kalksteen (wit). Verf kan as 'n bindmiddel met Arabiese gom gemeng word en in koeke gedruk word, wat indien nodig met water bevochtig kan word. 
Farao's het reliëf gebruik om oorwinnings in gevegte, koninklike verordeninge en godsdienstige tonele op te teken. Algemene burgers het toegang tot stukke begrafniskuns, soos sjabti -standbeelde en boeke van die dooies, wat volgens hulle sou beskerm in die hiernamaals.  Gedurende die Middelryk het hout- of kleimodelle wat tonele uit die alledaagse lewe uitbeeld, gewilde toevoegings tot die graf geword. In 'n poging om die aktiwiteite van die lewendes in die hiernamaals te dupliseer, toon hierdie modelle arbeiders, huise, bote en selfs militêre formasies wat skaalvoorstellings is van die ideale ou Egiptiese hiernamaals. 
Ondanks die homogeniteit van antieke Egiptiese kuns, weerspieël die style van spesifieke tye en plekke soms veranderende kulturele of politieke houdings. Na die inval van die Hyksos in die Tweede Tussenperiode, is fresco's in Minoïese styl in Avaris gevind.  Die opvallendste voorbeeld van 'n polities gedrewe verandering in artistieke vorme kom uit die Amarna -tydperk, waar figure radikaal verander is om aan te pas by die revolusionêre idees van Akhenaten.  Hierdie styl, bekend as Amarna -kuns, word vinnig na die dood van Akhenaten laat vaar en vervang deur die tradisionele vorms. 
Egiptiese grafmodelle as begrafnisgoedere. Egiptiese museum in Kaïro
Knielende portretbeeld van Amenemhat met 'n stele met 'n opskrif c. 1500 Egiptiese kalksteen Egiptiese Museum van Berlyn (Duitsland)
Fresco wat Nebamun jagvoëls 1350 vC verf op gips 98 × 83 cm British Museum (Londen)
Portrethoof van die farao Hatshepsut of Thutmose III 1480–1425 v.C. waarskynlik graniethoogte: 16,5 cm Egiptiese Museum van Berlyn
Falcon box met toegedraaide inhoud 332–30 vC geverfde en vergulde hout, linne, hars en vere 58,5 × 24,9 cm Metropolitan Museum of Art (New York City)
Gelowe in die goddelike en in die hiernamaals was van die begin af in die ou Egiptiese beskawing ingeburger, en die faraoniese bewind was gebaseer op die goddelike reg van konings. Die Egiptiese panteon is bevolk deur gode met bonatuurlike magte en is om hulp of beskerming versoek. Die gode word egter nie altyd as welwillend beskou nie, en die Egiptenare het geglo dat hulle met offers en gebede versoen moes word. Die struktuur van hierdie panteon het voortdurend verander namate nuwe gode in die hiërargie bevorder is, maar priesters het geen moeite gedoen om die uiteenlopende en soms teenstrydige mites en verhale in 'n samehangende stelsel te organiseer nie.  Hierdie verskillende opvattings oor goddelikheid word nie as teenstrydig beskou nie, maar eerder in die veelvoudige fasette van die werklikheid. 
God is in kultus tempels aanbid deur priesters wat namens die koning optree. In die middel van die tempel was die kultusbeeld in 'n heiligdom. Tempels was nie plekke van openbare aanbidding of gemeente nie, en slegs op uitgesoekte feesdae en vieringe was 'n heiligdom met die beeld van die god wat vir openbare aanbidding uitgebring is. Gewoonlik was die god se domein afgesluit van die buitewêreld en was dit slegs toeganklik vir tempelamptenare. Gewone burgers kon privaat standbeelde in hul huise aanbid, en amulette bied beskerming teen die chaos.  Na die Nuwe Koninkryk word die rol van die farao as 'n geestelike tussenganger minder beklemtoon namate godsdienstige gebruike oorgegaan het na direkte aanbidding van die gode. Gevolglik het priesters 'n stelsel van orakels ontwikkel om die wil van die gode direk aan die mense oor te dra. 
Die Egiptenare het geglo dat elke mens bestaan ​​uit fisiese en geestelike dele of aspekte. Benewens die liggaam, het elke persoon 'n šwt (skaduwee), a BA (persoonlikheid of siel), a ka (lewenskrag), en a naam.  Die hart, eerder as die brein, word beskou as die setel van gedagtes en emosies. Na die dood is die geestelike aspekte uit die liggaam vrygestel en kon hulle na willekeur beweeg, maar hulle het die fisiese oorskot (of 'n plaasvervanger, soos 'n standbeeld) as 'n permanente tuiste vereis. Die uiteindelike doel van die oorledene was om weer by syne aan te sluit ka en BA en word een van die "geseënde dooies", wat as 'n akh, of "effektiewe een". Om dit te kan gebeur, moes die oorledene waardig geag word tydens 'n verhoor waarin die hart teen 'n 'veer van waarheid' geweeg is. As dit waardig geag word, kan die oorledene hul bestaan ​​op aarde in geestelike vorm voortsit.  As hulle nie waardig geag word nie, is hulle hart deur Ammit die Verslinder geëet en is hulle uit die heelal uitgevee.
Die ou Egiptenare handhaaf 'n uitgebreide stel begrafnisgebruike wat volgens hulle nodig was om onsterflikheid na die dood te verseker. Hierdie gebruike behels die behoud van die liggaam deur mummifikasie, begrafnisplegtighede en inmenging met die liggaamsgoed wat die oorledene in die hiernamaals sou gebruik.  Voor die Ou Koninkryk is liggame wat in woestynputte begrawe is, natuurlik behou deur uitdroging. Die dorre, woestynomstandighede was 'n seën in die geskiedenis van antieke Egipte vir die begrafnisse van die armes, wat nie die uitgebreide begrafnisvoorbereidings vir die elite kon bekostig nie.Rykere Egiptenare het hul dooies in klipgrafte begin begrawe en kunsmatige mummifikasie gebruik, wat die verwydering van die inwendige organe insluit, die liggaam in linne toegedraai en dit in 'n reghoekige sarkofaag of houtkis begrawe. Vanaf die Vierde Dinastie is sommige dele afsonderlik in blikkiesblikke bewaar. 
Deur die Nuwe Koninkryk het die ou Egiptenare die kuns van mummifikasie vervolmaak; die beste tegniek het 70 dae geneem, wat die verwydering van die interne organe, die verwydering van die brein deur die neus en die uitdroging van die liggaam in 'n mengsel van soute genaamd natron genoem het. Die lyk is toe in linne toegedraai met beskermende amulette wat tussen die lae geplaas is en in 'n versierde antropoïde kis geplaas is. Mummies van die laat tydperk is ook in geverfde kartonmummiekaste geplaas. Werklike bewaringspraktyke het tydens die Ptolemaïese en Romeinse tydperke afgeneem, terwyl groter klem gelê is op die uiterlike voorkoms van die mummie, wat versier is. 
Ryk Egiptenare is begrawe met groter hoeveelhede luukse items, maar alle begrafnisse, ongeag die sosiale status, bevat goedere vir die oorledene. Begrafnistekste is dikwels in die graf opgeneem, en begin in die Nuwe Koninkryk, so ook shabti -beelde wat vermoedelik handearbeid vir hulle in die hiernamaals verrig het.  Rituele waarin die oorledene op 'n magiese manier weer begrafnisse vergesel het. Na die begrafnis word daar van lewende familielede verwag om af en toe kos na die graf te bring en namens die oorledene gebede op te sê. 
Die ou Egiptiese weermag was verantwoordelik vir die verdediging van Egipte teen buitelandse inval en om die oorheersing van Egipte in die ou Nabye Ooste te behou. Die weermag het mynbou -ekspedisies na die Sinai tydens die Ou Koninkryk beskerm en burgeroorloë tydens die Eerste en Tweede Tussentydperk gevoer. Die weermag was verantwoordelik vir die instandhouding van versterkings langs belangrike handelsroetes, soos dié wat in die stad Buhen op pad na Nubia gevind is. Forte is ook gebou om as militêre basisse te dien, soos die vesting by Sile, wat 'n basis was vir operasies vir ekspedisies na die Levant. In die Nuwe Koninkryk het 'n reeks farao's die staande Egiptiese leër gebruik om Kush en dele van die Levant aan te val en te verower. 
Tipiese militêre toerusting sluit in pyle en pyle, spiese en ronde skilde wat gemaak is deur die vel van die dier oor 'n houtraam te rek. In die Nuwe Koninkryk het die weermag begin met strydwaens wat vroeër deur die Hyksos -indringers ingevoer is. Wapens en wapens het steeds verbeter na die aanvaarding van brons: skilde is nou gemaak van soliede hout met 'n bronsgesp, spiese is met 'n bronspunt omgeslaan en die khopesh is van Asiatiese soldate aangeneem.  Die farao word gewoonlik uitgebeeld in kuns en letterkunde wat aan die hoof van die leër ry, en dit word voorgestel dat ten minste 'n paar farao's, soos Seqenenre Tao II en sy seuns, dit gedoen het.  Daar word egter ook aangevoer dat "konings van hierdie tydperk nie persoonlik opgetree het as oorlogsleiers in die front nie, en saam met hul troepe geveg het."  Soldate is gewerf uit die algemene bevolking, maar tydens, en veral daarna, die nuwe koninkryk, is huursoldate uit Nubië, Kush en Libië aangestel om vir Egipte te veg. 
In tegnologie, medisyne en wiskunde het antieke Egipte 'n relatief hoë standaard van produktiwiteit en gesofistikeerdheid behaal. Tradisionele empirisme, soos blyk uit die Edwin Smith en Ebers papyri (ongeveer 1600 v.C.), word die eerste keer aan Egipte toegeskryf. Die Egiptenare het hul eie alfabet en desimale stelsel geskep.
Selfs voor die ou koninkryk het die ou Egiptenare 'n glasagtige materiaal, bekend as faience, ontwikkel, wat hulle as 'n soort kunsmatige halfedelsteen beskou het. Faience is 'n keramiek van nie-klei gemaak van silika, klein hoeveelhede kalk en soda, en 'n kleurstof, gewoonlik koper.  Die materiaal is gebruik om krale, teëls, beeldjies en klein ware te maak. Verskeie metodes kan gebruik word om faience te skep, maar die produksie behels tipies die toediening van die poeiermateriaal in die vorm van 'n pasta oor 'n kleikern, wat dan afgevuur is. Deur 'n verwante tegniek produseer die ou Egiptenare 'n pigment wat bekend staan ​​as Egiptiese blou, ook bekend as blou frit, wat geproduseer word deur smelt (of sinter) silika, koper, kalk en 'n alkali soos natron. Die produk kan gemaal word en as 'n pigment gebruik word. 
Die ou Egiptenare kon met groot vaardigheid 'n wye verskeidenheid voorwerpe uit glas vervaardig, maar dit is nie duidelik of hulle die proses onafhanklik ontwikkel het nie.  Dit is ook onduidelik of hulle hul eie rou glas gemaak het of bloot ingevoerde blokke ingevoer het, wat hulle gesmelt en klaargemaak het. Hulle het egter tegniese kundigheid in die maak van voorwerpe, sowel as die toevoeging van spoorelemente om die kleur van die afgewerkte glas te beheer. 'N Verskeidenheid kleure kan vervaardig word, insluitend geel, rooi, groen, blou, pers en wit, en die glas kan deursigtig of ondeursigtig wees. 
Die mediese probleme van die ou Egiptenare spruit direk uit hul omgewing. Om naby die Nyl te woon en te werk, het gevare met malaria en verswakkende parasiete van skistosomose veroorsaak, wat lewer- en dermskade veroorsaak het. Gevaarlike wild soos krokodille en seekoeie was ook 'n algemene bedreiging. Die lewenslange arbeid van boerdery en bou het spanning op die ruggraat en gewrigte geplaas, en traumatiese beserings as gevolg van konstruksie en oorlogvoering het die liggaam aansienlik geëis. Die korrel en sand van meel wat met klip gemaal is, het tande geslyp, wat dit vatbaar vir absesse gelaat het (alhoewel karies skaars was). 
Die dieet van die rykes was ryk aan suikers, wat periodontale siektes bevorder het.  Ten spyte van die vleiende liggaamsbou wat op grafmure verskyn, toon die oorgewig mummies van baie van die hoër klas die gevolge van 'n lewe van oorgawe.  Die lewensverwagting vir volwassenes was ongeveer 35 vir mans en 30 vir vroue, maar volwassenheid was moeilik, aangesien ongeveer 'n derde van die bevolking as kind sterf. [c]
Ou Egiptiese dokters was bekend in die ou Nabye Ooste vir hul genesingsvaardighede, en sommige, soos Imhotep, het lank ná hul dood beroemd gebly.  Herodotus het opgemerk dat daar 'n hoë mate van spesialisasie onder Egiptiese dokters was, terwyl sommige slegs die kop of die maag behandel het, terwyl ander oogartse en tandartse was.  Opleiding van dokters het plaasgevind by die Per Ankh of "Huis van die Lewe" -instelling, veral dié met die hoofkwartier in Per-Bastet gedurende die Nuwe Koninkryk en by Abydos en Saïs in die Laat tydperk. Mediese papiere toon empiriese kennis van anatomie, beserings en praktiese behandelings. 
Wonde is behandel deur rou vleis, wit linne, hegtings, nette, deksels en deppers wat met heuning geweek is te verbind,  terwyl opium, tiemie en belladona gebruik is om pyn te verlig. Die vroegste rekords van brandbehandeling beskryf brandverbande wat die melk van moeders van manlike babas gebruik. Daar is gebid tot die godin Isis. Besmette brood, heuning en kopersoute is ook gebruik om infeksie deur vuil in brandwonde te voorkom.  Knoffel en uie word gereeld gebruik om 'n goeie gesondheid te bevorder en word vermoed dat dit asmasimptome verlig. Ou Egiptiese chirurge het wonde gestik, gebreekte bene gesit en siek ledemate geamputeer, maar hulle het besef dat sommige beserings so ernstig was dat hulle die pasiënt net gemaklik kon maak totdat die dood plaasgevind het. 
Vroeë Egiptenare het geweet hoe om houtplanke in 'n skeepsromp te monteer en het al 3000 vC die gevorderde vorms van skeepsbou bemeester. Die Argeologiese Instituut van Amerika berig dat die oudste plankskepe wat bekend is, die Abydos -bote is.  'n Groep van 14 ontdekte skepe in Abydos is gemaak van houtplanke wat aanmekaar "vasgewerk" is. Ontdek deur die egyptoloog David O'Connor van die New York Universiteit,  is gevind dat geweefde bande gebruik is om die planke aanmekaar te span,  en riete of gras wat tussen die planke gestop is, het gehelp om die nate te verseël.  Omdat die skepe almal saam begrawe is en naby 'n lykhuis van Farao Khasekhemwy, het hulle oorspronklik almal aan hom behoort, maar een van die 14 skepe dateer uit 3000 vC, en die gepaardgaande potte wat saam met die vate begrawe is, begrawe stel ook 'n vroeëre afspraak voor. Die skip wat uit 3000 v.C. was, was 23 meter lank en het nou vermoedelik aan 'n vroeëre farao behoort, miskien nog so vroeg as Hor-Aha. 
Vroeë Egiptenare het ook geweet hoe om houtplanke met stertstertjies aanmekaar te sit om dit aan mekaar vas te maak, met behulp van toonhoogte om die nate te bedek. Die "Khufu-skip", 'n vaartuig van 43,6 meter (143 voet) wat omstreeks 2500 vC in 'n put in die Giza-piramide-kompleks aan die voet van die Groot Piramide van Giza in die Vierde Dinastie verseël is, is 'n volledige voorbeeld wat het die simboliese funksie van 'n sonkrag vervul. Vroeë Egiptenare het ook geweet hoe om die planke van hierdie skip vas te maak, tesame met gatsels en touverbindings. 
Dit is bekend dat groot seevaartuie baie gebruik is deur die Egiptenare in hul handel met die stadstate van die oostelike Middellandse See, veral Byblos (aan die kus van die huidige Libanon), en in verskeie ekspedisies langs die Rooi See na die land van Punt. Trouens, een van die vroegste Egiptiese woorde vir 'n seeskip is 'n 'Byblos -skip', wat oorspronklik 'n klas Egiptiese seeskepe gedefinieer het wat op die Byblos -skip gebruik is, maar teen die einde van die ou koninkryk het die term groot geword seeskepe, ongeag hul bestemming. 
In 2011 het argeoloë uit Italië, die Verenigde State en Egipte wat 'n opgedroogde strandmeer, Mersa Gawasis, opgegrawe het, spore van 'n ou hawe opgegrawe wat vroeë reise soos Hatshepsut se Punt-ekspedisie op die oop see geloods het. Sommige van die mees bewyse van die webwerf vir die seevaartvaardigheid van die ou Egiptenare, is houtskepe en honderde voet toue, gemaak van papirus, wat in groot bondels gewikkel is.  In 2013 het 'n span Frans-Egiptiese argeoloë ontdek wat vermoedelik die oudste hawe ter wêreld is, wat ongeveer 4500 jaar oud is, uit die tyd van koning Cheops aan die Rooiseekus naby Wadi el-Jarf (ongeveer 110 myl suid van Suez). 
In 1977 is 'n ou noord -suid kanaal wat dateer uit die Middelryk van Egipte ontdek wat strek van die Timsah -meer tot by die Ballah -mere.  Dit is uit die Middelryk van Egipte gedateer deur datums van antieke terreine wat langs die loop daarvan gebou is, te ekstrapoleer.  [d]
Die vroegste voorbeelde van wiskundige berekeninge dateer uit die predinastiese Naqada -tydperk en toon 'n volledig ontwikkelde syfersisteem. [e] Die belangrikheid van wiskunde vir 'n opgevoede Egiptenaar word voorgestel deur 'n fiktiewe brief uit die New Kingdom waarin die skrywer 'n wetenskaplike kompetisie tussen hom en 'n ander skriba voorstel oor daaglikse berekeningstake, soos die berekening van grond, arbeid en graan.  Tekste soos die Rhind Mathematical Papyrus en die Moscow Mathematical Papyrus toon aan dat die antieke Egiptenare die vier basiese wiskundige bewerkings - optelling, aftrekking, vermenigvuldiging en deling - kan gebruik om breuke te gebruik, die oppervlaktes van reghoeke, driehoeke en sirkels te bereken en bereken die volumes bokse, kolomme en piramides. Hulle het basiese konsepte van algebra en meetkunde verstaan, en kon eenvoudige stelle gelyktydige vergelykings oplos. 
Wiskundige notasie was desimaal en gebaseer op hiërogliewe tekens vir elke krag van tien tot een miljoen. Elkeen hiervan kan soveel keer as nodig geskryf word om die gewenste getal op te tel, om die getal tagtig of agt honderd te skryf, die simbool van tien of honderd is onderskeidelik agt keer geskryf.  Omdat hul berekeningsmetodes nie die meeste breuke met 'n teller groter as een kon hanteer nie, moes hulle breuke as die som van verskeie breuke skryf. Hulle het byvoorbeeld die breuk opgelos twee vyfdes in die som van een derde + een-vyftiende. Standaard waardetabelle het dit vergemaklik.  'n Paar algemene breuke is egter met 'n spesiale glyf geskryf-die ekwivalent van die moderne tweederdes word regs getoon. 
Ou Egiptiese wiskundiges het die stelling van Pythagoras geken as 'n empiriese formule. Hulle was byvoorbeeld bewus daarvan dat 'n driehoek 'n regte hoek teenoor die skuinssy het as die sye in 'n verhouding van 3-4 stuks was.  Hulle kon die oppervlakte van 'n sirkel skat deur 'n negende van sy deursnee af te trek en die resultaat te kwadraat:
'n redelike benadering van die formule πr 2 . 
Dit lyk asof die goue snit weerspieël word in baie Egiptiese konstruksies, insluitend die piramides, maar die gebruik daarvan was moontlik 'n onbedoelde gevolg van die ou Egiptiese praktyk om die gebruik van geknoopte toue te kombineer met 'n intuïtiewe gevoel van proporsie en harmonie. 
Skattings van die omvang van die bevolking wissel van 1-1,5 miljoen in die 3de millennium vC tot moontlik 2-3 miljoen teen die 1ste millennium vC, voordat dit aansienlik groei teen die einde van die millennium. 
'N Span onder leiding van Johannes Krause het die eerste betroubare opeenvolging van die genome van 90 gemummifiseerde individue in 2017 uit die noorde van Egipte bestuur (begrawe naby die hedendaagse Kaïro), wat' die eerste betroubare datastel was wat van antieke Egiptenare verkry is met behulp van hoë-deurset-DNA-volgorde ' metodes. " Alhoewel dit nie afdoende was nie, het hulle studie vanweë die nie-uitputtende tydsraamwerk (die nuwe koninkryk tot die Romeinse tyd) en die beperkte ligging wat die mummies verteenwoordig, tog getoon dat hierdie ou Egiptenare baie na die ou en moderne Nabye-Oosterse bevolking lyk, veral dié in die Levant. , en het byna geen DNA uit Afrika suid van die Sahara gehad nie. Wat meer is, die genetika van die mummies het opmerklik konsekwent gebly, selfs al het verskillende magte-waaronder Nubiërs, Grieke en Romeine-die ryk verower. " Later het iets egter die genome van Egiptenare verander. Sowat 15% tot 20% van die moderne Egiptenare se DNA weerspieël die afkoms suid van die Sahara, maar die ou mummies het slegs 6-15% DNA suid van die Sahara.  Hulle het gevra dat verdere navorsing gedoen moet word. Ander genetiese studies toon baie groter vlakke van Afrika-afkoms suid van die Sahara in die huidige bevolking van die suide, in teenstelling met Noord-Egipte,  en verwag dat mummies uit die suide van Egipte groter vlakke van Afrika-afkoms suid van die Sahara sou bevat as Neder-Egiptiese mammies.
Die kultuur en monumente van antieke Egipte het 'n blywende nalatenskap aan die wêreld gelaat. Die Egiptiese beskawing het die koninkryk Kush en Meroë aansienlik beïnvloed deur beide Egiptiese godsdienstige en argitektoniese norme aan te neem (honderde piramides (6–30 meter hoog) is in Egipte/Soedan gebou), asook die gebruik van Egiptiese skrif as die basis van die Meroïtiese skrif .  Meroïties is die oudste geskrewe taal in Afrika, behalwe Egipties, en is gebruik vanaf die 2de eeu vC tot vroeg in die 5de eeu nC. : 62–65 Die kultus van die godin Isis, byvoorbeeld, het in die Romeinse Ryk gewild geraak namate obeliske en ander oorblyfsels na Rome teruggevoer is.  Die Romeine het ook boumateriaal uit Egipte ingevoer om strukture in Egiptiese styl op te rig. Vroeë historici soos Herodotus, Strabo en Diodorus Siculus bestudeer en skryf oor die land wat Romeine as 'n plek van misterie beskou het. 
Gedurende die Middeleeue en die Renaissance was die Egiptiese heidense kultuur aan die agteruitgang na die opkoms van die Christendom en later Islam, maar die belangstelling in die Egiptiese oudheid het voortgegaan in die geskrifte van Middeleeuse geleerdes soos Dhul-Nun al-Misri en al-Maqrizi.  In die sewentiende en agtiende eeu het Europese reisigers en toeriste oudhede teruggebring en verhale oor hul reise geskryf, wat gelei het tot 'n golf Egiptomanie in Europa. Hierdie hernieude belangstelling het versamelaars na Egipte gestuur, wat baie belangrike oudhede geneem, gekoop of aan hulle gegee het.  Napoleon het die eerste studies in Egiptologie gereël toe hy ongeveer 150 wetenskaplikes en kunstenaars gebring het om die natuurgeskiedenis van Egipte te bestudeer en te dokumenteer, wat in die Description de l'Égypte. 
In die 20ste eeu erken die Egiptiese regering sowel as argeoloë die belangrikheid van kulturele respek en integriteit by opgrawings. Die Ministerie van Toerisme en Oudhede (voorheen Hoogste Raad van Oudhede) keur en hou nou toesig oor alle opgrawings, wat daarop gemik is om inligting eerder as skat te vind. Die raad hou ook toesig oor museums en heropbouprogramme vir monumente wat ontwerp is om die historiese nalatenskap van Egipte te bewaar.
Voorblad van Description de l'Égypte, gepubliseer in 38 volumes tussen 1809 en 1829.
'N Studie van die antieke Egiptiese geskiedenis beklemtoon die oorsprong van die ontwikkeling van landbou en tuinbou. Die moderne wêreld is skuldig aan hierdie groot Nylvallei -beskawing vir sy bydrae tot baie van ons basiese landbouinnovasies: verbouingstegnieke en besproeiingstegnologie en die tuinboukuns. Natuurlike rivierbesproeiing en vrugbare grond het die vroeë landskap van die ou Egiptiese landbou gevorm.
Die ou Egiptenare het koringkorrels, lensies, gars, boontjies, ertjies, kekerertjies verbou, en die arena is om die groente, balletjies, uie, knoffel en Agathe -kaster op te som, vlas was die verdeling van die velde in damme en Breha Bahadov. Dit het die werk oor die verbouing van baie soorte vrugtebome en hout en onder ingesluit. Die vrugte van allerhande beroemde Sycamore, vye, olywe, druiwe, granate is verbou en die verskillende bome uit Asië en Afrika na Egipte oorgeplaas.
Tuinbou in die ou Egipte
Tuinmaak in antieke Egipte was baie meer arbeidsintensief as landbou. Tuine, boorde en wingerde was dikwels op hoë terreine geleë. Hulle was redelik ver van die Nylrivier af. Hulle moes met die hand besproei word met die water uit putte of die rivier. As gevolg van hierdie hoë gronde, was dreinering nie nodig om leefbaar te word nie.
In die ou Egipte was die meeste dorpenaars boere. Maar daar was boere wat ook in dorpe gewoon het, saam met ambagswerkers, ambagsmanne, handelaars en ander werkers en hul gesinne. Die farao het die ryk boere laat werk as boere op die ryk lande.
Landbou gereedskap en tegnieke
Die belangrikste boerdery seisoene in die ou Egipte was die groeiseisoen en die oestyd. Omdat die Nylrivier baie vrugbaar was, was dit ideaal om baie gesonde gewasse te verbou. In die meeste lande moet swaar ploeë gebruik word om die grond om te draai om genoeg voedingstowwe vir die groeiende plante te kry. Maar in Egipte het die Nyl -vloed die voedingstowwe op die bokant neergelê, en die ploeg wat dien, was net om die boonste grond op te breek voordat die saad daarna gesaai of bedek word. In die spesiale oesdae het nie net mans in die veld gewerk nie, maar vroue het ook langs hul mans en lede van die gesin deelgeneem. Seuns en meisies het ook aan die oes deelgeneem.
Die vrugbare grond was maklik om met u gereedskap te grawe.Boere in antieke Egipte gebruik dieselfde grond vir elke veld. Hulle het ook die grond hergebruik. Elke jaar het oorstromings die grond laat versadig deur die water wat oor die veld gegaan het. En nadat die vloede afgegaan het, was die vars bos modder die uitstekende grond om sade in te plant nadat dit deur die boere geploeg is.
Die eenvoudige boerderyhulpmiddels, soos bolletjies, Mattocks, vuursteenblare en ploeë, is in die ou Egiptiese landboupraktyke gebruik. Daar was 'n klein lem op die Egiptiese ploeg, en omdat die grond vrugbaar was, het dit nie baie diep gesny nie, wat goed was.
Landbou en die ontwikkeling daarvan het ook 'n rol gespeel in die vorming van etiek vir die ou Egiptenare. Die oortreding van hierdie etiek is een van die grootste sondes in die ou Egipte. Landbou het dus 'n sleutelrol gespeel in die totstandkoming van hierdie groot Egiptiese beskawing en die stabiliteit van sy mense.
In antieke Egipte het landbou -uitbuiting blykbaar nie toegeneem totdat mak diere uit Suidwes -Asië bekendgestel is nie. Teen die eerste kwart van die 7de millennium bp in Al-Fayyūm het sommige dorpe skape, bokke en varke aangehou en kweekbome, gars, katoen en vlas verbou wat in linne geweef is. In hierdie droë klimaat het dorpsilo's bestaan ​​uit kuile ​​wat bedek is met opgerolde mandjie -oeste, geoes met maai -messe met skerp vuurstene. Elders, in Al-Badarī in Bo-Egipte, is diere ook bewaar omdat dooie mak diere in linne toegedraai is en dan naby dorpe begrawe is, kan daarop dui dat landbou nou verband hou met 'n vorm van godsdienstige oortuiging.
Teen die tyd van die predinastiese Amratiese kultuur, ongeveer 5550 bp, lyk dit asof die landbou begin het in die vallei -alluviums van die Nyl. Teen laat predinastiese tye, ongeveer 5050 bp, is daar bewyse van 'n aansienlike groei in welvaart wat voortspruit uit landbou -ontwikkeling en gepaard gaan met 'n meer hiërargiese sosiale stelsel.
Uitbeeldings van grafte en artefakte uit die dinastiese tydperke dui aan dat, behalwe die huidige huisdiere, diere soos die gazelle, takbokke (Cervidae spesie), hiëna (Hyaenidae spesies), en aoudad, of Barbary skape (Ammotragus lervia), hetsy in gevangenskap of onder een of ander vorm van beheer gehou. Of dit as makmaak beskou kan word, is onduidelik, maar sekere aspekte van veeteelt is beslis met hierdie ongewone diere beoefen. Sommige vroeë dorpe in Egipte het sterk staatgemaak op gaselle as voedselbron. Sommige geleerdes het voorgestel dat aanvang van gaselle -domestisering moontlik gedurende die predinastiese tydperk aan die gang was, maar hierdie hipotese is deur ander navorsers uitgedaag. Daar word ook voorgestel dat gierst 'n stapelgewas in die ou Egipte was.
Aan die begin van Egipte se 4de dinastie, ongeveer 4525 bp, het landbou 'n gesofistikeerde onderneming geword. In teenstelling met Mesopotamië, waar die neiging was om verstedelikte gemeenskappe te ontwikkel, het Egipte stede wat gewoonlik nie meer as markdorpe was om die omliggende platteland te bedien nie. 'N Hele burokrasie handel oor landbou. Die groot vizier, net die tweede van die farao, staan ​​op sy kop, en die ministerie van landbou staan ​​onder hom. Daar was 'n opperhoof en 'n meester in grootheid wat na die vee omsien. Daar was koninklike domeine en tempelgoedere. Tussen verhuurder en huurder was daar 'n patriargale verhouding, wat, hoewel despoties, onderstreep is deur 'n sterk verantwoordelikheidsgevoel teenoor die grond. Die huur was drie en 'n half skepels graan per hektaar.
Besproeiing en die waters van die Nyl is noukeurig beheer. Rekords toon dat King Menes, wat ongeveer 4875 bp geleef het, 'n groot messeldam laat bou het om die Nylrivier te beheer en water vir besproeiing te voorsien. 'N Millennium later is die Nyl by vloed deur 'n kanaal wat 19 myl lank in die Moerismeer gelei is, sodat water na die vloed vir besproeiing vrygelaat kon word. Saadkorrel is aan huurders geleen, en spanne osse is aan hulle geleen of gehuur. Die land is bewerk met 'n houtploeg wat deur 'n os of 'n esel getrek is. Die land is twee keer geploeg, een keer om die grond te breek, waarna die kluite deur swaar hoes opgebreek is en 'n tweede keer om die saad te bedek. Ses-ry gars en emmer koring was die belangrikste gewasse. Die saad is deur 'n tregter op die ploeg gesaai of as alternatief deur skape ingetrap. Die gewasse is met sekels gesny, wat verbeter is deur die inbring van 'n geboë lem. Die oes het 11 keer die saai gelewer, maar dit is nie bekend of twee gewasse binne die jaar verbou is nie. Die graan is gedors deur esels of beeste wat daarop op die dorsvloer trap. Dit word oorval deur die wind in te gooi, wat veroorsaak het dat die kaf wegwaai en die graan in die mandjie terugval, en dan in groot silo's geberg word. Lensies, bone, vlas en uie (Allium spesies) was ander belangrike Egiptiese veldgewasse.
Die produksie van diere vir voedsel was ook belangrik, en rekords dui aan dat mense beeste (swart, kaalblou en wit), skape met kempy (growwe) jasse, bokke, varke en mak eende en ganse grootgemaak het. Een welgestelde eienaar in die 6de dinastie het 1 000 beeste, 760 esels, 2 200 bokke en 1 000 skape besit. Diereteelt vir gespesialiseerde doeleindes is ook ontwikkel: een beesras is gehou vir vleis en 'n ander vir melk, 'n Saluki-agtige jaghond is geteel en 'n tipe vetstertskape is ontwikkel vir vleis en melk.
Landbou in Rome
Rome was 'n belangrike verwysing nie net vir hul regeringsvorm, sosiale en ekonomiese struktuur en die toepassing van die reg nie, maar ook vir hul begrip van die landbousake en die toepassing van argitektuur op die aktiwiteite. Na raming het die Romeinse Ryk presies begin met 'n plattelandse samelewing van boere as basis sonder samewerkingsverhoudinge. Dit het tydens die Christelike era sy maksimum ontwikkeling bereik om van 'n plattelandse samelewing na 'n fundamenteel stedelike samelewing oor te skakel. Romeinse norme en wetgewing, baie presies wat landelike boedels, grense, watergemeenskappe, ensovoorts betref, was op alle burgers van toepassing en sou baie mense bereik wat 'n ryk uitgemaak het oor die hele Weste.
Die Romeinse landbou het ook sy godsdienstige referent gehad. Daar was 'n aantal beskermende gode wat gesorg het dat die lande vrugbaar was en die oeste volop was. Sommige klein gode het spesifieke missies gehad, soos die versorging van plant, saad, spykers, ens.
Die sosiale organisasie van Rome was gebaseer op ekonomiese mag en in klasse ingedeel. Die eerste groot afdeling bestaan ​​uit twee groepe: die slawe en die vrymanne.
Die slawe was mense sonder regte in Rome. Dit is gebruik vir die seerste werk, soos landbouwerk of in myne en steengroewe. Hulle kon verkoop, afgestaan ​​of as erfenis nagelaat word, en kon slegs vryheid verkry met toestemming van hul eienaars. Met die Christendom is hierdie situasie verlig deur wette wat barbaarse dade verbied, soos om na wilde diere gegooi te word sonder om 'n regter op te los.
Die vrymanne was die burgers, wat self in twee klasse verdeel is, die patrisiërs en die plebeiërs. Die patrisiërs was die eerstes wat alle regte geniet en 'n openbare amp beklee het. Tot hierdie klas was die edele en welgestelde grondeienaars, wat die belangrikste posisies van die weermag en die administrasie en die ridders of gelyk maak, wat handelaars van fortuin of finansiers was, beklee ook posisies in die administrasie of die weermag, maar diegene met minder verantwoordelikheid.
Die plebeiërs was van hulle kant aristokrate wat van die vroegste tye af die patrisiërs gekonfronteer het vir wettige en politieke gelykheid. Dit is nie in sy geheel bereik nie, maar met 'n paar belangrike triomfe, soos die reg om tussen beide klasse te trou of 'n openbare amp te beklee, en wat later plek sou gee vir 'n vorm van samewerking tussen die patrisiërs en die ryker plebeiërs vir die verspreiding van die krag.
Ander arm mense, die proletariërs, het hul kinders as hul enigste rykdom gehad (vandaar die nageslag). Tussen die 2de en 1ste eeu v.C. vorm hierdie proletariërs 'n belangrike bevolking, gemotiveer deur die groei van groot boedels en die verarming van die boere wat nie grond besit het as eiendom wat hulle oorleef het deur die verkoop van die stem waarop hulle geregtig was en gratis voedseltoelaes.
Die ekonomie van Rome was gebaseer op die ontginning van die natuurlike hulpbronne en die werk van die slawe, wat gesentreer was in die landbou en die veeboerdery.
Die Romeine was innoverend in die ontwikkeling van tegnieke wat op die landbou toegepas word, soos besproeiing, gronddreinering, kunsmis, braak, wisselbou, ens. Die belangrikste gewasse was korrels soos koring, olyfbome, en een van die mees gewaardeerde, die wingerdstok.
Die bewerkbare grond, woude en weidings wat aan die staat behoort het, is aanvanklik deur slawe, krygsgevangenes uitgebuit en onder toesig van voormanne. Aangesien die gebrek aan arbeid skaars was, is die gronde aan private boere verhuur, wat die eienaars 'n deel van die produksie betaal het. Hierdie feodale stelsel was reeds teen 400 nC reeds in die Romeinse villa gevestig. Die ekonomiese model is in Rome gesentraliseer, en daarvandaan is dit op die hele ryk afgedwing.
Die praktyk om grond te huur het groot boedels gevestig en die verarming van klein eienaars (nie slawe nie). Die meeste van die lande was ongeveer 218 vC deur senatore besit. Lex Claudia het hulle verbied om ander aktiwiteite as die ontginning van hul grond te beoefen.
Die inkomste van die staat het verskeie bronne: belasting van die provinsies wat die tollenaars verkoop of verhuur het aan individue van grond wat tydens die verowerings geannekseer is (ager publicus) En privaat verhuring van mynboubedrywighede met sekere hulpbronne, soos sout. Die hele boedel is bestuur deur die Senaat, wat 'n begroting gemaak het, en wie se inkomste en verspreiding die censors en kwestors beheer.
Die Romeine het hulle ook onderskei deur hul openbare werke Causeways, brûe, amfiteaters, termiese baddens, akwadukte, ens., Wat in Rome en oor die algemeen deur al die stede van die ryk versprei het.
Daar moet op gelet word dat sommige brûe en paaie vandag nog staan ​​en selfs veilig gebruik kan word. Wat die landbou betref, het hulle robuuste argitektoniese werke gemaak. Een van die belangrikste voorbeelde is die akwadukt van Segovia, Spanje, wat nou onder die besoedeling voorkom, en paradoksaal genoeg deur allerhande eeue heen allerhande soorte ondergaan het.
Aulus Terentius Varro (116-27 v.C.)
Nadat hy uit die openbare lewe teruggetrek het, het Caesar saam met hom die opdrag gestuur om openbare biblioteke te hervorm. Hy het die res van sy dae aan letterkunde gewy. Vier-en-sewentig kunswerke word bewaar, wat 'n ware ensiklopedie is van die kennis van sy tyd, waaronder die werk De re rustica, toegewy aan landbouvakke.
Die beroemdste van die Latynse digters.
Virgil is die skrywer van die Bucolic (waar navolging van Theocritus verskillende aspekte van die pastorale lewe ontwikkel), en die Georgicas (saamgestel uit vier boeke wat oor landboukwessies handel). Virgil het geglo in 'n landbou -Italië en was mal oor die boerelewe.
Latynse skrywer gebore in Cadiz. Sy belangrikste werk is die Landbouverdrag wat handel oor die verbouing van boorde, die oes van vrugte en die bewaring daarvan. Hy het ook 'n verhandeling oor bome geskryf.
Die belangrikheid van Rome in terme van landboukennis was merkwaardig, en die belangrike literatuur oor landboukwessies is deur verskillende skrywers bevestig.
Marcus Portius Cato (234-149 v.C.)
Politikus en Romeinse redenaar, genoem die ou of die sensor. Hy het onder meer die Treatise Of Agriculture geskryf, 'n versameling advies wat aan die boere gerig is.
Landbou in Mesopotamië
Mesopotamië, wat vir die Grieke tussen die riviere bedoel was, was 'n gebied tussen die riviere Tigris en Eufraat. Die rivierlande van die vallei, omring deur berge en woestyne, het vrugbaarheid en eienskappe geniet wat onverbeterlik is vir die ontwikkeling van 'n ryk landbou. Dit was presies die basis van die Mesopotamiese ekonomie, begunstig deur die aanleg van permanente besproeiingskanale wat hoofsaaklik in die Eufraatrivier ontstaan ​​het, met 'n vindingryke geaardheid wat ook oorstromings kon vermy.
Mesopotamië bestaan ​​uit beskawings wat in stadstate georganiseer is, sommige van hulle outentieke ryke wat vir die hegemonie oor die ander geveg het, waar invalle, verowerings, vernietigings of vervalle manifesteer, en later die stigting van nuwe ryke.
In Bo -Mesopotamië of Assirië (in die noorde) het die Assiriërs gewoon, 'n bevolking van krygers wat stede soos Nineve en Assur gestig het. In Laer Mesopotamië of Caldea (in die suide, in wat nou Irak is), het die Akkadiërs en Sumeriërs gewoon. Dit was vreedsame groepe boere wat dorpe soos Ur, Lagash, Larsa, Uruk, Eridú en Babilon gestig het, ongeveer tussen 5 000 en 2 000 v.C. .
Sommige van hierdie stede was wonderlike sentrums van die Sumer -kultuur. Die Sumeriërs het besproeiing en landbou ontwikkel, sowel as ander kulturele manifestasies soos beeldhouwerk, metaalkunste en die uitvinding van spykerskrif. Daar moet op gelet word dat die Sumeriese geskrewe taal die oudste van almal is.
Die belangrikste gewasse in Mesopotamië was graan, hoofsaaklik koring en gars, 'n groot verskeidenheid vrugte en groente (boontjies en lensies), asook die palm- en olyfbome.
Om die grond voor te berei, is die boere eers deur die boere self gebruik, maar ongeveer 3000 vC. (Ook in Egipte) is diere se trekkrag deur osse ingebring, wat die kondisionering en bewerking van groot uitbreidings moontlik maak. Terselfdertyd is ook metaalsikels begin gebruik. Hulle het die growwe klei sekels vervang.
Baie huisdiere het deel geword van die Mesopotamiese plase, veral in die boonste gebied. vir die gebruik daarvan in landboutake en die gebruik daarvan as voedselbron.
'N Belangrike punt in die bloeiende Mesopotamiese handel was landbou -oorskotte, soos graan en olie, die vrug van die rykdom van hul landbougrond wat meer produseer as wat nodig was vir basiese voedsel.
Stedelike markte was altyd goed voorsien, en oortollige oeste kon met ander mense uitgeruil word vir goedere of materiaal wat skaars was of wat hulle nie self kon produseer nie, soos metale. Hulle het almal baat gevind by die kommunikasie roetes van woonwaens uit die ooste en die weste wat ander dorpe soos die Indus of Egipte verenig het.
Landbou in Egipte
Egipte was 'n groot ryk vanaf die jaar 3 100 v.C., toe Farao Menes die gebied van die twee groot koninkryke van Neder- en Bo -Egipte verenig het, die hoofstad in Tinis gevestig het en die dinastie van die farao's (tot dertig dinastieë) gestig het, verby die dekadensieperiode wat begin het met die verdwyning van koning Ramses III in 1616 vC, totdat dit uiteindelik deur die koning van Masedonië, Alexander die Grote, in 332 vC verower is. Hy was 'n briljante strateeg en politikus wat die grootste ryk van die oudheid gewen het.
Egipte was 'n vallei wat van noord na suid geloop het, begrens deur die woestyn in die ooste en weste, en waar die vloed van die Nyl elke jaar besproei en in ryk en vrugbare lande verander het. Hulle is geredelik gered van oormatige oorstromings deur middel van belangrike damme en kanale. Koning Menes lei hul konstruksie tydens sy dinastiese tydperk.
Egipte beskik oor waardevolle natuurlike hulpbronne, soos steengroewe en myne van goud, koper en edelgesteentes, maar as gevolg van die moeilikheid om dit te onttrek, het die belangrikste tasbare rykdom by hul landbou gelê. Die gewasse wat die voorkeur geniet, was koring en gars, maar olyf, wingerdstok en vlas was ook algemeen.
Die grond het aan die farao behoort, en die kleinboere, wat net soos die vakmanne as hul dienaars beskou is (nie as slawe nie), het die land bewerk en die meeste gewasse aan hul koning gegee. Die kleinboere het hul eie huise gehad, maar hulle het aan die grond behoort, dit beteken dat as die grond van eienaarskap verander het, hulle ook.
Die belasting wat die boere (soos die vakmanne) gehad het om die farao, die priesters of amptenare met 'n hoë ekonomiese mag te bevredig, was baie ernstig, en hulle moes selfs vir sekere dae per jaar sonder vergoeding vir hulle werk.
Dit is vreemd dat Egipte tydens 'n groot deel van die dinastieë (tot die XVII -dinastie) nie 'n leër as sodanig laat ontstaan ​​het nie, aangesien die grootste deel van die bevolking aan die landbou toegewy was. na die oes. Uit die XVIII -dinastie het 'n permanente maar geïntegreerde leër gevorm wat Asiërs en blondines insluit.
Die welvaart van Egipte, net soos met Mesopotamië, was te danke aan 'n florerende landbougebaseerde ekonomie, wat landbou-oorskotte in staat gestel het om handel te dryf met ander mense, soos graan, olie, wyn, vrugte, ens. Die farao's het 'n kragtige ekonomiese struktuur geskep die hele land voorsien. Die handel met die ander mense van die Middellandse See was baie aktief, sowel oor land as oor see.
Die artikels wat die meeste na Egipte ingevoer is, was veral die nodige vir die bou van skepe, soos sekere hardehout, en ook alles wat met die kultus verband hou (silwer, ivoor, wierook en#8230). Die slawemark was ook baie belangrik, maar met min ekonomiese waarde, aangesien die gevangenes aan die farao behoort het en selde in besit van individue was. Hulle is verskaf deur Nubia, tussen die Rooi See en die woestyn van Libië.
Landbou in Indië
Soos die geval was met Mesopotamië, in Egipte en ander streke van die Midde -Ooste, in die jaar 3000 vC. 'N Beskawing is geskep rondom die Indusvallei, met die voorkoms en ontwikkeling van groot stede, baie heterogeen, omdat hulle verskillende kulture, klimate en geografiese vorme onderskei.
Landbou in antieke tye
Kaste of klasse
Een kenmerk van hierdie beskawing, waarvan die belangrikste godsdienste Boeddhisme en Brahmanisme was, bestaan ​​uit die sterk verdeling van die bevolking in kaste of klasse wat deur die Brahmane opgelê is, wat vandag nog bestaan. Die belangrikste is:
Brahmane is die besitters van Brahman of heilige kennis. Dit is die eerste van die kaste waarin die bevolking van Indië verdeel is. Hulle is die priesters en dokters, wat volgens die heilige boeke of Vedas uit die mond van Brahma gekom het. Die heersende klasse het tot hierdie kaste en die Shatrias behoort.
Shatrias is edele krygers. Volgens die Vedas kom hulle uit die arms van Brahma. Die heersende klasse het tot hierdie kaste en dié van die brahmane behoort.
Die Vaisias is gratis boere, handelaars en ambagsmanne.Volgens die Vedas kom hulle van die dye van Brahma.
Die sudras is kleinboere, werkers, jagters of vissers in semi-slawerny, en vorm die minderwaardige kaste. Volgens die Vedas kom hulle uit die voete van Brahma.
Pariahs vorm nie 'n kaste as sodanig nie, maar vorm 'n groep wesens wat as onrein beskou word, uit kaste " of " onaantasbaar, aangesien dit verbied was om hulle te nader en natuurlik aan 'n onreine te raak, want dit sou wees besmet. Die abhicastras of vloeke is onderskei Vratyas of uitgesluit en in die tronk of klein klas, verwerp omdat dit die gevolg was van onwettige of kriminele vakbonde.
Alle paria's is uitgesluit van die samelewing, en hul lewenswyse was beperk tot die uitoefening van ambagte wat as onbehoorlik beskou word.
By die dood van die keiser Asoka (Maurya -dinastie) in 236 vC, wat Indië verenig het, het verskeie periodes plaasgevind:
Kultuur van die Indus
Tussen 3 000 en 1 400 v.C.: verskeie landboustamme uit Persië (Iran) vestig hulle in die Indusvallei, wat 'n stedelike kultuur (die Dravidiërs) geskep het deur te meng met die inwoners van die Bo -Indusvallei en die Ganges. Die belangrikste stede was Harappa en Mohenjo-Daro.
Tussen 1400 en 500 vC, met demonstrasies van invalle in die gebied van die Indus en Ganges deur Indo-Ariese stamme (Arya of Ariërs), wat die verdeling van die kaste wat vandag nog bestaan, ingeplant het. Die Ariërs het brons landbou-werktuie en perdekarre ingebring.
Die Vediese tydperk is vernoem na die Vedas, godsdienstige gesange wat die Brahmaanse priesters in Sanskrit geskryf het. Die belangrikheid van plantaanbidding in hierdie tydperk is beduidend; die Vedas -geskrifte is vol verwysings na rituele en godhede wat daarmee verband hou.
Tyd van Boeddha
Tussen 500 en 185 nC: in hierdie tydperk het Boeddhisme soos godsdiens uitgebrei, en is talle koninkryke gevorm wat deur die hegemonie op die Ganges geveg is. Alexander die Grote het hierdie fase van glans kortliks beëindig; dit sou in 321 nC hervat word. Met die eenwording deur prins Chandragupta, stigter van die Maurya -dinastie.
Die Indiese landbou was in die hande van die kleinboere self, wat die grond besit het, maar sommige grond, soos weidings, was die hele gemeenskap. In staatsplase, sowel as in myne, was slawe meestal in diens. Die mees gewasse was koring, rys, gars, groente, klappers, suikerriet en speserye. Perde was belangrik, ingevoer deur die Ariërs, en ook olifante, dit is gebruik soos skiet- en vragdiere. Oor die algemeen was die veeboerdery in diens van die landbou.
Die landbou en handel in Indië was belangrik, maar die uitvoer (wat groter was as die invoer) was nie gebaseer op landbouprodukte nie, maar op vervaardigde materiale soos sy- en katoenstowwe, parfuum en juweliersware. Hulle het ook olifante uitgevoer. Die belangrikheid van handel word bewys deur die streng wetgewing wat in die tyd van Asoka ingestel is, met die oprigting van 'n ekonomiese ministerie en die instelling van doeaneregte, wat belangrike inkomste vir die staat was.
Die lede van die koninklike familie, die Brahmane, en die edele krygers of shatrias, was vrygestel van die betaling van belasting, wat bestaan ​​uit die sestiende deel van die oeste, verdienste of 'n persentasie van hul verkope. Die sudras (kleinboere, jagters of semi-clan vissers) en die (onsuiwer) paria's het hulle nie betaal vir gebrek aan goedere nie, en dan die hele belastinglas op die Vaisias (gratis boere, handelaars en vakmanne) val.
Landbou in China
Die beskawings wat in China ontwikkel is, was van die begin af min van buite beïnvloed, gegewe die geografiese isolasie deur kragtige natuurongelukke wat die kommunikasie belemmer het. Die min kontak met die buitekant kom uit Indië, vanwaar hulle Boeddhisme ontvang het.
Hulle is herhaaldelik deur die Mongole uit die noorde binnegeval, daarom is die Groot Muur gebou. Die eerste samelewings het ontstaan ​​rondom die Yellow River (Hoang-ho) en Blue (Yangtze), waarvan die vrugbare vlaktes 'n welvarende landbou bevoordeel het.
In die geskiedenis van China, van die begin tot die begin van ons era, het verskeie dinastieë gebeur. Die eerste bekende, die Hsia, dateer uit 2 200 v.C. Prins Yu was blykbaar die stigter daarvan en het 'n spesiale prominensie in die verdediging van die land gehad teen 'n ernstige vloed danksy hul begrip van hidroulika.
Gedurende die Shang -dinastie (1700-1050 vC), die hoofstad van die koninkryk, Anyang, het op 'n baie vrugbare vlakte gerus met 'n ryk landbou, wat groente, vrugte en plante produseer vir die vervaardiging van tekstiele, soos hennep. Teen daardie tyd word die sywurm reeds geteel.
Gedurende die Cheu -dinastie (1050-221 vC) is 'n uitbreiding van die koninkryk geopenbaar met koning Wu. In hierdie tydperk is 'n feodale stelsel wat baie soortgelyk is aan die wat in Europa gedurende die gemiddelde ouderdom bestaan ​​het, geskep. Baie state of heerskappye is beheer deur vorste wat eksklusiewe eienaars van die gebiede was, en wat 'n verbintenis met die koning onderneem het in militêre, politieke en sytak.
Dit is die tyd van groot denkers en filosowe, soos Confucius en Lao Tzu, en ook belangrike vooruitgang, soos die bekendstelling van yster wat brons vervang en landbou en besproeiing.
Met die Ts 'in dinastie (231 vC) na die gevegsperiode wat die Cheu -dinastie beëindig het, is die ware Chinese ryk gebore. Die naam van "China " is in hierdie dinastie gebore. Die bou van die Groot Muur duur voort, 'n indrukwekkende konstruksie wat 2500 km bereik. in lengte Gewigte, maatreëls en valuta word gereguleer, skryfwerk word vereenvoudig en handels- en politieke uitbreidingsroetes word na die suide en weste gesoek.
Op hierdie tydstip het die despoot Shi Huang-ti, die eerste keiser van China, die hele gebied verenig, maar alle manifestasies wreed bestry in stryd met sy absolutistiese filosofie, deur die filosowe en veral die volgelinge van Confucius te vervolg. Hy het beveel dat alle boeke verbrand moet word, behalwe dié wat handel oor landbou, medisyne en astrologie.
Huang-ti het die ontwerp van die Groot Muur, wat voor sy bewind gebou is, verbeter en die konstruksie langs die noordelike grens uitgebrei om hulself te beskerm teen die sogenaamde barbaarse volke. "
Uiteindelik het China voorspoedig geword en gemoderniseer vanaf die jaar 206 met die Han -dinastie, en 'n groot staat geword. .
Voormalige Chinese samelewings was basies landelik, grootliks afhanklik van landbou. Die meerderheid van die bevolking bestaan ​​uit kleinboere. Kunsmis en gewasdiversifikasie is in 500 vC gebruik. Die lande het reeds kanale gehad om te besproei en die vloede te vermy. Al hierdie tegnieke het hulle in staat gestel om 'n baie belangrike landbou -opbrengs vir die voer te kry, aangevul met die vissery en mariene vissery, en die veeboerdery, wat reeds skape en perde insluit.
Die sukses van die landbou was gedurende die eerste millennium vC nie genoeg nie. Om die vinnige toename in bevolking te dek, dwing om ander hulpbronne, soos koper-, yster- en soutmyne, te soek en te benut.
Dit is vreemd dat een van die eerste munte wat die Chinese in hul kommersiële transaksies na die caurí -skulpe gebruik het, landbougereedskap van brons of koper was. Later is hierdie stukke verminder en met inskripsies geskep, en in die jaar 500 nC. Was reeds omskep in muntstukke vir algemene gebruik.
Die Chinese was die skrywers van talle uitvindings, waaronder die papier en die weef en spin van die sy. Dit was, net soos dié van porselein, 'n geheimsinnige geheim.