Mei | 2012 | Bileam se Donkie
Posted in Dominee se werk	Tagged NG Kerk
Elia en die Besembos…
Elia het in 1 Konings 18 'n groot geestelike hoogtepunt beleef. Hy het gebid en die Here het vuur uit die hemel gestuur om sy altaar aan die brand te steek, nadat die Baälprofete heel dag gekla en gekerm het, en hulle altaar morsdood gebly het. Elia het daarna gebid, en 'n 3 1/2 jaar lange droogte is gebreek deur reën. Soms beleef mens lekker hoogtepunte in 'n mens se lewe.
So hoekom is dit dat daar anderkant die kruin altyd 'n afgrond lê? In 1 Konings 19 besluit die koningin sy hou nie van Elia nie, en wil hom doodmaak. Hy vlug drie dae in die woestyn in, gaan lê onder 'n besembos, en wens om dood te gaan. Van een baie groot hoogtepunt na een baie diep laagtepunt in 4 dae…
Verlede week was so 'n besige week in my lewe. Ek self het vier keer gepreek, en agt dienste bygewoon. Gister was daar drie eredienste in ons gemeente- die Pinksterdiens, wat ek gepreek het. Daar was die Global Day of Prayer, gelei deur die AGS Pastoor in ons dorp, in ons kerkgebou. En daar was 'n heerlike lofprysingsdiens gelei deur Franna Benadé. Dit was besig, maar baie goed. En Vrydagaand was 'n droom gewees!
Vanoggend voel ek amper net soos Elia. Ek het my dood gesukkel om uit die bed uit te klim. Ek het net glad nie lus vir werk vandag nie, al is daar 'n paar hartseer en siek mense by wie ek moet uitkom.
Ek sit nou maar eers en kyk 'n heruitending van Bachelor, terwyl Vroulief nou 'n "timer" daarvoor gestel het. Ek is so bly ek hoef nie op daardie manier my lewensmaat te gevind het nie- vry met almal en los 'n lang string hartseer meisies agter, terwyl die wêreld saam asem ophou anderkant die kamera oor die diep lewenswyshede wat ek oor verhoudings besig…
Elfuur gaan ek myself bymekaar skraap, en probeer werk. Vandag is een van daai tipiese Maandae…
So: waar is die engel?
Le sommeil d'Elie – Elijah asleep. Oil on canvas
Ouers langs die rugbyveld…
Posted on Mei 19, 2012 by Ewald Schmidt
Ons Hoërskool het teen die beroemde Kopstamperskool rugby gespeel gisteraand, en al is hulle bekend as 'n uitstekende sportskool,, met 'n sportakademie, het ons eerste span hulle 19-18 in 'n epiese wedstryd gewen. Dit was eintlik baie mooi rugby aan weerskante. Maar wat ek eintlik gewoonlik geniet, en soms baie geïrriteerd mee raak, is die ouers se optrede langs die veld. Daarom het ek hierdie goue oue uit my ou Blogspot gaan opdiep om met julle te deel…
Moet hierdie een maar op die anonieme blog sit, anders gaan ek geblissem word in onse dorpie…
Het jy al ooit gesien hoe emosionele saak is skolerugby? Dit begin daar voorskools met die bulletjierugby, waar daar spesiale dae is waar die jong mannetjies rugby kan pleeg. Een rugbyveld word in vier opgedeel- die kantlyn word wenstrepe, en die kwartlyne en middellyn word nuwe kantlyne. Dan draf daar 'n klomp seuntjies met dieselfde trui op van die een kant, en 'n klomp seuntjies met ander truie van die anderkant. Die fluitjie blaas, en skielik sit jy met 'n groot losskrum in die middel van die veld. Dit gryp en los, skop en slaan, huil en spoeg. Sulke woorde het jy nooit daar verwag nie! En dis net die mammies langs die veld. Op die veld gaan dit amper net so erg.
En so vorder Boetie in sy rugbyloopbaan, daar vanaf sy roemryke begin in die bulletjiefase (noem hulle dit in die Kaap windjie- fase en in Natal die guppy-fase? Is dit die katjies in die Vrystaat- ek was so lanklaas hier weg ek weet nie, kan iemand help?) Ek onthou toe my oudste nog in daardie fase was, het een van die ouens in die huidige o-19 Bloubulle as standerd 5 seun die skoolhoof gehelp om af te rig. Hy het die seuntjies voor 'n wedstryd herinner om te "fokus" en "die oog op die bal te hou." My laaitie het nie geweet wat "fokus" beteken nie. Dit het vir hom soos verskriklike vloek geklink. Maar toe hy drie was, het ek ook eendag vir hom gesê hy moet sy oog op die bal hou. En dadelik het hy die tennisbal in sy hand teen sy oog geplaas- gehoorsame seun! Ek wens die Bloubulle wil daardie lessie leer!
Deur die Laerskool heen is die mammies die hele tyd langs die veld. En daar tree hulle heeltemal anders op as in die kerk. 'n Mens gaan hulle nie more herken as dieselfde dames as vandag nie. Nie waar hulle bloedjies bloei nie!
Vandag was Hoërskoolrugby in ons ou dorpie. Die aartsvyande het kom kuier. En hulle is vanjaar weer baie sterker as ons op die rugbyveld. Behalwe nou die onder 16 span, waar ons skool gewen het toe die wedstryd weens geweldadige spel gestop is. Ek vermoed dit was 'n tegniese uitklophou. Dit gebeur mos maar in 'n seun se lewe. Op 16 bruis die testosteroon deur 'n man se are, en dit wat jy nie kan vry nie, wil jy slaan. Laat nou dertig van hulle op dieselfde stukkie aarde los op mekaar, en gooi 'n ovaalvormige stuk leer tussen hulle in. En plaas so paar honderd baie aantreklike jong dames met sulke kort netbalrompies daar langs die veld. Hoe verwag hulle dat daar nie moeilikheid gaan wees nie?
Maar goed- terug by die ouers. Met hierdie groot industriële dorp se ouers soek ons nie skoor nie. Doodgewoon omdat daar BAIE meer van hulle is as ons. Iemand by ons gaan dalk net seerkry. Gewoonlik sit die verskillende skole se ouers weerskante van die veld, so 'n mens hoor nie so mooi as iemand anders iets skree van ruk af jou kind se kop, en moenie dat hy ly nie.
Met een van ons ander buurdorpe, baie naby, en net so groot soos ons (dorp en skool) is dit 'n ander storie, veral by hulle. Daar het verskeie ouers al in die koerante beland. Selfs 'n gesiende dokter van daardie dorp is al uitgewys vir vuilspel langs die veld. Dominees en dokters slaan nie aan ander ouers nie. Maar soms vergeet ons- seker ook maar mens, né Dok…
Die opmerkings langs die veld bly egter altyd baie interessant. Van Melkbosstrand tot by Messina skree ouers seker maar dieselfde dinge vir hulle toekomstige Springbokke op die veld:
"Die bal- die bal"- ja, ons almal vermoed daar was een, voor daai dik stut van die buurdorp hom ingesluk het…
"Clean, clean"- dit gebeur in 'n losskrum wanneer jou neus per ongeluk teen die opposisie se slot se foefenjols vasgedruk word, en jy vermoed dat hy dalk 'n ander onderbroek nodig het.
"Pass die bal!"- dit kom gewoonlik Noord van die Jukskeirivier voor, van ouers wat gereeld op Loftus kom, en Mnr Bostick Olivier in aksie sien. Hy, en talle ander, moet gewoonlik deur 'n pappie herinner word dat die bal nie nou al saam met hom huis toe kan gaan nie. Erens in die verte is 'n langverlore ou met 'n nommer 14, en dié se mammie, wat dit so pas geskree het, wil darem een keer ook haar kind in aksie sien voor die Grim Reaper opdaag om haar te kom vat.
"Knock! Knock" Hierdie is gewoonlik om vir die ref 'n grappie te vertel, gewoonlik omdat hy so ernstig lyk as hy daar met sy dun wit beentjies op die veld ronddraf, so ver weg van sy geliefde Engelse letterkunde klas af.
"Ref"– dis gewoonlik die onnoselste ou in die gemeenskap, wat nog nooit 'n rugby reëlboek in sy lewe gesien het nie. Hy is gewoonlik erg bysiende, en baie bevooroordeeld teen die span wat die meeste ouers op die pawiljoen het. Hy is of 'n jong onderwysertjie wat nog nat agter die ore is, of iemand anders wat niks beter met sy Saterdagoggende kan doen nie . Hy is gewoonlik skaars fiks genoeg om sewentig minute rond te hardloop, en vang ook ander onnoselhede aan op die veld.
"Maak oop jou oë, ref!" 'n hele paar van hierdie manne is berugte slaapwandelaars. Dit is soms nodig om hulle te help ontwaak, sodat hulle nie dalk seerkry as hulle skielik in die middel van 'n rugbyveld wakker skrik nie. Dit is gewoonlik 'n baie bedagsame ding om te sê langs onse rugbyveld.
"Tackle"– dit kan verskeie dinge beteken. Die eerste en sterkste moontlikheid is dat die skreeuer na sy visvangtoerusting verwys. In ons provinsie het al die toeskouers gewoonlik 'n Hiluxbakkie met blou knaters aan, en visvanggoeters op die dak. Visvang is dalk so bietjie gewilder nog as rugby, want daar is meer tyd vir drink, en gewoonlik gebeur daar minder dinge rondom jou om die drank te laat mors. Jou "Fishing Tackle" is gewoonlik 'n redelike fris persentasie van jou maandelikse inkomste, en daarom baie belangrik om langs die rugbyveld te noem, net om seker te maak die ander ouens weet jy het ook.
"Tackle" kan ook in dieselfde sin gebruik word as "Block & …" en is daardie apparaat waarmee die ou Ford se enjin uitgehys word, om daai drieliterenjin weer reg te maak. As jy hulp nodig het met die uithys van 'n enjin, en jy het nie die regte gereedskap nie, dan is dit wat jy skree. Gewoonlik is die kans goed met al die manne daar by die rugby dat iemand se kans sien om jou te help na die game. Dit gaan gewoonlik 'n sixpack kos.
"Los my kind!" In ons gemeenskap kan dit nogal gereeld gehoor word, en dit is baie belangrik om dit te sê. Die meeste is neefs, maak nie saak van watter dorp af hulle kom nie. Daar is selfs heelwat wat halfbroers kan wees. En daarom, voordat dit te liefdevol op die veld begin lyk, is dit goeie raad om mekaar eerder uit te los. Dit word soms ook gehoor as een van die slotte met sy toks se skerp studs besig is om trampolien te spring op jou kind se kop. Die rede waarom die staking van aktiwiteite aangevra word, is al is dit waar dat "chicks digs scars" is die dokter op die dorp se naweektariewe redelik hoog om oop wonde toe te werk. Daardie geld kon eerder 'n hele paar bottels Klippies gekoop het, wat baie meer sinvolle aanwending van jou staatstoelae behels.
"Vlagman jou dief!" Die vlagman is amper soos die ref, hy hol net langs die veld en nie op die veld nie. Sy misdaadgeskiedenis is gewoonlik erg onder verdenking, maar dit kan ook verwys na 'n episode toe hy ses jaar oud was in 'n winkel soos Jan Twak s'n. Op die platteland het die mense lang geheues. Dit word nog steeds teen een familie in ons dorp gehou dat hulle mense "Joiners" in die Boere-oorlog was- al is dit al vyf geslagte terug.
"Jou ma…!" gewoonlik maak dit die mense in ons gemeenskap baie kwaad. Die rede daarvoor is omdat die moeder onder bespreking 'n baie gerespekteerde stut in die dorpspan is, en niemand mors met ons rugbyhelde nie!
Julle kan gerus maar help om te sê wat die ouers daar in julle omgewing langs die veld aanvang. Ek kan nie op die oomblik nog onthou nie, want gewoonlik as ek so vir die mammas begin giggel, dan dink die manne ek lê by hulle vrouens aan. Dan moet ek gewoonlik eers rou steak op my oë gaan sit om wel my gemeente die volgende oggend te kan raaksien as ek oor die sonde van die mensdom vir hulle moet preek.
Posted in Nonsens...	Tagged Hitchhikers Guide Universe
'n Goeie vrou het groot waarde…
Posted on Mei 14, 2012 by Ewald Schmidt
Ekskuus, ek stuur nou nie eintlik normaalweg eposse aan op my blog nie. Maar hierdie een was vir my baie kosbaar so net na moedersdag!
balance and stability to your Life!
Die Psigiater sê…
Posted on Mei 10, 2012 by Ewald Schmidt
Vanoggend by die Kreatiewe Verouderingkursus het ons aan die voete van 'n Psigiater gesit. Ons het geleer oor die Psigiatriese wêreld waarin die ouer wordende persoon hom of haarself bevind.
Ek kan vir julle sê: ek is 'n diep bekommerde man. Bekommerd, oor die pad na oudword met soveel rotse besaai is. En nou wil ek julle ook opsaal met die bekommernis oor JOU oudag.
1. Daar is net 350 Psigiaters in ons land. Daar kort 10 000. En die gemiddelde afspraak kos R1400. Die meeste van ons is dadelik in ons moer as ons 'n Psigiater nodig het.
2. As 'n mens meer as drie keer per week alkohol gebruik, is jy 'n alkoholis. As dit meer as drie doppe per sessie is, is dit nogal ernstig. Die twee aande van die kursus het my en kollega klaar op die rand van GROOT moeilikheid!
3. Die simptome van depressie is:
* moeilikheid om te slaap
* gevoelens van skuld en hopeloosheid
* onvermoë om te konsentreer
*moegheid en energieloos
* herhalende gedagtes van dood of selfmoord
(O liewe hemel…) En dan die enigste teken dat ek nie depressie het nie:
* verminderde aptyt en gewigsverlies…
4. Die een ding wat Alzheimers teenwerk is om hardop te lees (geen Ds het dus Alzheimers nie…)
5. Ouderdom onder natuurlike omstandighede gaan nie met geheueverlies gepaard nie. ek wou nog iets hieroor gesê het… Wat was dit nou weer?
Die Psigiater het nog 'n hele paar dinge gesê, maar toe pass ek uit as gevolg van traumatiese breinoorlading. Die vlakke van breinoordragstowwe te wete serotonien, dopamien en noradrenalien is glo normaal, maar ek het nie genoeg reseptore nie.
Die faktore en reseptore en professore maak die ouer word proses al hoe moeiliker vir my jong onskuldige gemoed. En ek het omtrent al die simptome in die DSM- IV, maar met die koste van 1 uur se Psigiatriese hulp kan ek en ou Huisbesoek die Kaap haal- baie goeie terapie om die lewe van die motorfiets se begrypende rug af te beleef- soveel deernis en empatie wat my Aprilia altyd na my toe uitstraal!
Daarom onderneem ek vanoggend om hierdie groot waarheid aan te gryp en uit te leef: " It is never too late to have a happy childhood…"