Hierdie artikel handel oor die planeet, Saturnus. Vir die artikel oor die Romeinse god, sien gerus Saturnus (mitologie).
Saturnus Saturnus, soos waargeneem deur die Voyager 2-wenteltuig op 4 Augustus 1981.
60 268 ± 4 km</ref>
Saturnus het 'n kenmerkende ringstelsel wat hoofsaaklik bestaan uit ysdeeltjies, klipperige afval en stof. Die planeet het ten minste 60 mane, waarvan Titan die grootste is.
Saturnus se redelik eentonige atmosfeer vertoon soms langdurige ovale en ander verskynsels wat algemeen op Jupiter is. In 1990 het die Hubble-ruimteteleskoop 'n enorme wit wolk naby Saturnus se ewenaar waargeneem wat nie daar was met Voyager se besoeke nie en in 1994 was 'n ander, kleiner storm waargeneem. Die 1990 storm was 'n voorbeeld van 'n Groot Wit Vlek, 'n unieke, maar kort Saturniese gebeurtenis wat ongeveer elke 30 jaar tevoorskyn kom. Vorige vlekke was waargeneem in 1876, 1903, 1933, 1960, en 1990: die 1933-storm is die bekendste. As die storm aanhou om die patroon te volg behoort die volgende vlek in ongeveer 2020 verskyn.
'n Skynbaar permanente heksagoniese golfpatroon is om die Noordelike poolse maalstroom in die atmosfeer by ongeveer 78°N is vir die eerste keer in die Voyager-beelde waargeneem en deur Cassini bevestig. Beelde van die Hubble-ruimteteleskoop dui op die teenwoordigheid van 'n straalstroom aan, maar geen sterk Suidelike poolse maalstroom of enige heksagoniese golfpatroon nie. NASA het egter in November van 2006 gerapporteer dat die Cassini-ruimtetuig 'n 'orkaanagtige' storm by die Suidpool waargeneem het en wat 'n duidelik gedefinieërde oog in die wolke gehad het. Die waarneming is van belang omdat sulke oë in stormwolke nog op geen ander planeet behalwe die aarde opgemerk is nie. (Die Galileo-ruimtetuig het geen oog in Jupiter se Groot Rooi Vlek kon waarneem nie.)
Saturnus se ringe[wysig]