Vanoggend skiet ek gou na die plaaslike supermark toe om katkos te gaan koop. Lourens, die rondloperkat wat ons (en etlike ander mense in die woonstelblok) as sy mense aangeneem het, was van 07:00 aan’t gil en skreeu vir sy snacks. Nie asof daar nie in enige van die ander woonstelle ook vir hom iets sou wees om te eet nie. Nee, ék moes Checkers toe draf. Terwyl ek die mandjie uitpak vra ek of ek sommer sigarette ook kan koop en die vriendelike meisietjie roep vir die knaap agter die kiosk te toonbank om dit aan te gee. Niks nie. Sy roep weer, hy antwoord iets wat ek nie kon uitmaak nie en stap weg. Nodeloos om te sê is ek toe daar weg sonder my smokes. En die knaap wat so ongeërg was, sit nou met ‘n suisende geluid in sy ore van die “As jy jou fokken werk haat is dit nie my skuld nie, nool!” wat ek oor sy skouer gaan ‘fluister’ het waar hy toe gaan staan en kyk het hoe die kondensasie op die blaarslaai vorm.
Dit sou maklik gewees het om oor hierdie mense ‘n komedie te maak, want let’s face it – die tekste sou hulleself skryf. Maar “Superstore” gaan nie oor die kopers nie. Dit gaan oor die spannetjie agter die skerms wat die winkel aan die gang hou. En hoe hulle dit regkry, is net ‘n wonderwerk. Superstore is ensemble-komedie op sy heel beste. Die karakters is nie net quirky en off-the-wall nie, maar werklik uitgebrei, volledig en met diepte. Hóé diep is seker debatteerbaar, maar ten minste diep-erig.