Die beste inligting wat ek ooit gehoor het oor die onderwerp van rou en wat gebeur as ons dit nie doen nie, kom van 'n afgetrede polisieman, het openbare spreker en terapeut vir polisiebeamptes, Bobby Smith, PhD. Bobby weet meer van hartseer as miskien iemand, wat intieme daaroor geleer het, baie gouer as wat jy moet.
As 'n kleuter het Bobby gekyk hoe sy ma 'n verskriklike siekte ly wat uiteindelik haar lewe op sy tiende verjaardag geneem het. As 'n Louisiana-staatsroker - 'n werk wat hy elf jaar lank aanbid het - is hy in die gesig geskiet en in albei oë verblind deur 'n dwelmhoop wat op 'n snelweg-kontrolepunt was. In die hospitaal, verblind vir die lewe en oorweldig met depressie, het hy geleer dat sy vrou 'n verhouding gehad het en die meeste van sy besittings geneem het. Later, terwyl hy alleen was en in vroeë aftrede gedwing het (wat terselfdertyd nie al sy rekeninge gedek het nie en hom gedwing het om te beweeg), het Bobby geleer dat sy enigste kind destyds, sy pragtige tienerdogter, dood is. in 'n motorongeluk.
Ek kan van daar af voortgaan, maar dit is nie my bedoeling om jou te laat stres nie. Dit is egter interessant om daarop te let dat dit so maklik is om in die slagoffer af te kom en jouself jammer te voel. As jy dink jy het dit sleg, het iemand anders dit nog erger.
Jy kan oorverlies kry
Ek gaan Bobby se filosofie deel oor die verlies van verlies aan jou as gevolg van hoe goed dit werk. Die bewys, soos hulle sê, is in die pudding.
Bobby lag meer as enigiemand wat jy ooit sal ontmoet - die soort aansteeklike lag wat van diep af in sy kern kom. Hy het 'n pragtige vrou ontmoet en getroud en het 'n baie suksesvolle lewe ten spyte van die swaarkry wat hy verduur het.
As die gewildste wetstoepassingsspreker ter wêreld beweeg sy stories elke jaar ontelbare mense. Bobby neem 'n kamer vol honderde groot, sterk polisiebeamptes en in die span van negentig minute het hulle soos babas gesukkel en dan gelag, dikwels met gelukkige trane wat hul gesigte afrol. Die ervaring moet nie gemis word nie.
'N Goeie Cry: Jy kan nie genees totdat jy voel nie
Ek weet nie waar ons so 'n baan het as 'n samelewing as ons emosies uitdruk nie. In die boek Huil: Die natuurlike en kulturele geskiedenis van trane, deur Tom Lutz, skryf die skrywer dat dit algemeen was dat beide mans en vroue openlik voor die Industriële Revolusie moes huil. (Dit maak sin, dis nie so nie - dat ons almal die dag van werk soos honde deurgaans moet werk in fabrieke, myl weg van ons gesinne. Ek erken dat ek ook nie veel op die kantoor huil nie. )
Lutz skryf: "Heroïese eposse uit die Griekse tye deur middel van die Middeleeue is soggy met allerhande huil." Hy sê dat toe Roland, die beroemdste strijder van die Middeleeuse Frankryk, gesterf het, het twintigduisend ridders so erg geween dat hulle flou geword het en van hul perde afgeval het.
Leer om te huil voordat jy terugkom om gelukkig te wees
Bobby Smith is lief vir 'n goeie huil, soos ek, en glo dit tree op as goeie medisyne. In sy bestsellersboek, Die Wil om te oorleef: 'n Geestelike en emosionele handleiding vir wetstoepassingspersoneel en die mense wat hulle liefhet, vertel hy 'n storie oor die sit in 'n hotelkamer en voorberei vir 'n agt-en-dertig uur lesing. Nadat hy die TV aangeskakel het om sy gedagtes te besin voordat hy gaan praat, het hy besef hy het gedraai na 'n skou wat hy baie keer voor sy skietery gesien het - 'n vertoning oor familie, karakter, integriteit en die belangrikheid van lojaliteit.
Dit was Klein Huis op die Prairie. Miskien sal jy onthou dat Michael Landon se karakter, Charles Ingalls, of Pa, die lieflike man en pa, maar jy kan nie sy sidekick, mnr. Edwards, onthou nie. Mnr Edwards was 'n rowwe bergman - hard, onaangenaam, en Charles se beste vriend. Die dialoog tussen die twee karakters het Bobby se aandag gevang terwyl hy heen en weer geklee het, en hy het op die rand van die bed gaan sit. Hy luister aandagtig terwyl Laura Ingalls liefdevol met mnr Edwards gesels het oor hoekom hy sy verhouding met 'n vrou baie jare lank sy junior gehad het, met wie hy baie verlief was. Hul gesprek het so iets gegaan:
"Meneer Edwards, hoekom het jy jou verloofing uitgeroep as jy so baie van haar is en sy is so verlief op jou?" Vra Laura.
'Wel, ek is net 'n ou man, en dit is nie regverdig vir haar nie, want sy is so jonk en mooi. Ek sal waarskynlik dood wees voordat sy selfs die eerste van haar lewe bereik, so dit sal nie regverdig wees nie . "
"Meneer Edwards, is jy hartseer?"
"Ja, ek is baie hartseer," het hy gesê.
"Wil jy huil?" sy het gevra.
"Nee, ek wil nie huil nie," het hy gesê. "Ek wil lag. Maar ek weet voordat ek ooit weer kan lag, ek moet eers leer om te huil."
Jy kan nie genees totdat jy voel nie
"Ek het opgestaan," skryf Bobby, "wys na die TV met my regterhand, damn naby my koffie." Meneer Edwards, "het ek geskree," dis wat ek probeer het om hulle vir tien jaar te vertel. Dit is waaroor ek nou gaan lees na 'n kamer vol polisiebeamptes! Dis wat ek is altyd probeer om te sê! '"
Iewers op 'n ateljee baie dekades gelede, het 'n skrywer die perfekte ding vir mnr. Edwards geweet om Laura te vertel en Bobby laat sien dat die skrywer iets of twee verstaan ​​het oor die hantering van verlies.
"Jy kan nie genees totdat jy voel nie," sê Bobby nou. "Niemand kan nie."
Ek kon dit nie beter gesê het nie. Ek stel voor om Bobby se kwotasie op 'n Post-it-nota te skryf en dit op jou spieël te steek, dit in jou beursie te plaas, of dit die skermskoot op jou iPhone te maak. As jy dit êrens handig plaas, het jy 'n visuele herinnering aan die krag om jou emosies uit te laat - een van die belangrikste bestanddele vir 'n gesonde lewe.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Dood & Dying > Die yoda van verdriet: As jy dit voel, sal dit jou genees