Teen kommunisme was jy paraat maar wat van sekulêre humanisme?Foto: Nikko Tan/Pexels.com Deur ds. Frikkie Mulder Ek dink daar is min mense uit die pre-1994-era wat nie sal saamstem nie dat al wat ’n Afrikanerhuis was, gerat en gestaal was teen die gevaarlike en dreigende invloed van die Marxisme en die kommunistiese ideologie. Ek onthou nog hoe ek op ’n keer saam met my pa na die saal van die NG kerk Monumentpark in Pretoria gery het, om na een so ’n praatjie te gaan luister. Ja, dit was nog so êrens in die tagtigerjare. Fyn en in detail is daar verduidelik hoe absoluut strategies Suid-Afrika geleë is hier aan die onderkant van Afrika, en oor al ons land se minerale en kosbaarhede wat die aanhangers, lesers en aktiviste van Lenin en Marx se gedagtes, hier by ons wil kom oorneem en opsuig vir hul eie selfsugtige aptyte en redes. Ek onthou, Potch het ook pakke en pakke kleinerige pamfletjies en boekies die lig laat sien waarin die idees van daardie Duits-Joodse boskop-filosoof, oorweeg, aangevat, en weerlê is. Ons was geestelik weerbaar en paraat om enige prater met ’n totalitêre asem, tjoef-tjaf ’n stewige bloedneus op sy wêreldbeeld toe te dien. Maar o, wee! Met die verskyning van die Marxisme se tweelingboetie in die vroeë negentigs – die Humanisme – was daar vir menige, menige boere wat nog gereed gestaan het met hul sannas in die hand, geen, maar geen ammunisie in hul bandeliere om die aanstormende en skreeuende T-Rex met sy roggelende kreet: “Liberté, égalité, fraternité! (Vryheid, gelykheid en broederskap) enigsins aan te durf nie. En wat was die rede vir hul skok en magteloosheid voor hierdie soliede stuk sekulêre dier? Antwoord: Die boere se patrone, strategieë, en planne het hulle oënskynlik net voorberei en geleer om te mik op wat rooi lyk – en die nuwe boetie was ongelukkig nou blou. Gelowige Afrikaners se radars was dodelik akkuraat en sensitief om enige iets wat maar net na ’n sekel en hamer gelyk het, op te tel op die skerm, en met presisie oombliklik te verpoeier. Kom die geestelike gas van die nuwe era toe ingesyfer deur die ruite, en een na die ander persoon word gezombifiseerd deur ’n familielid of predikant gevind, in ’n donker hoek iewers. Die ideologie van Humanisme wat die mens self, en sý uitgangspunte, begeertes, oriëntasies, drome, oortuigings, uitgangspunte, voorkeure, wette, en ideologieë vooropstel, het uiteindelik uit die blink kar se agterdeur uitgeklim, en Christen Afrikaners het soos histeriese Michael Jackson-aanhangers (destyds) op die plek flou neergeval, terwyl daar bietjie spoegies uit die hoek van die mond op die bruin teëls gedrup het. Christen Afrikaners kon voor die koms van die nuwe bestel hulle sê sê teenoor die vorige ideologiese bedreiging, maar was absoluut pasifisties-verlam in die aangesig van die vertrapper van die Westerse beskawing van vandag. Vroeër kon ons met kragtige oortuiging verklaar: “God en sy gebod!” Maar hoe moet ons antwoord wanneer ons nou moet hoor: “Ek en my menseregte! Ek is die bepaler van my eie lot!” Iemand fluister hier links dat Christen Afrikaners eintlik wel die regte wapens gehad het om ook die sekulêre humanisme vol gate te skiet, maar in die oorgang na 1994 het hy eintlik maar net sy vuurwapen laat sak. Hy het gemeen dat die brullende Darwin-gedrewe dinosourus eintlik maar net die geaardheid van ’n oulike foksterriër het wat, nadat hy aan jou gewoond geraak het, rustig en met ’n sagte glimlag op jou gesig, sonder vrees gevryf kan word: “Daar’s hy oubaas, ek ken jou mos!” En tog is dit hierdie einste sekulêre gedrog wat bloedkolle trap onder talle en talle kerkgaande Afrikaners vandag. Die sekulêre mens wil nie graag ’n gesag buite homself aanvaar nie, veral nie as dit by aansprake kom oor wat waar is, of oor wat God drie-enig inderdaad van die mens in sy Woord verwag nie. Die vraag is, of ons weer die geestelike wapens, patrone, missiele, en grofgeskut in die Woord van die Here sal vind om, soos miljoene helde van ouds die draak dapper en sonder vrees terug te stoot. Dat sy Naam verheerlik mag word, en ook dat ons gesinne, woonbuurte, provinsies, land, kontinent en wêreld, weer met rustige gewetens vrugte van die bome in God se tuin kan pluk. Mag die Here dit skenk. “…want die wapens van ons stryd is nie vleeslik nie, maar kragtig deur God om vestings neer te werp, terwyl ons planne verbreek en elke skans wat opgewerp word teen die kennis van God, en elke gedagte gevange neem tot die gehoorsaamheid aan Christus…” 2 Korinthiërs 10:4 en 5.