September 4, 2011 in Sonder kategorie
Stilbaai is verdomp nie stil in Desember nie. Daarom dat ek op Die Dekke sit en bier drink, weg van die gedruk en gedruis van die strand af. Die jongman wat ongenooid by my kom sit is duidelik 'n boerseun, mooi skoon oop eerlike gesig, maar goed gemoer. Die blou sakke onder sy oe het al 'n groen kleur en sy neus is duidelik gebreek. Steek sy hand uit en stel homself voor.
"Oom" begin hy onseker.
"Ek sien oom se kar het 'n Gauteng registrasienommer. Ek is in die nood oom. Ek soek 'n saamry geleentheid terug Wes-Transvaal toe, oom."
My nuuskierigheid was geprikkel, hy lyk nie na die baklei tipe nie, vra dus wie vir hom so verniel het?
Hy het lank stil gebly, weg gekyk strand se kant toe. Ek was later half ongemaklik want ek kon sien die trane is naby. Na 'n ruk uitgewurg: " Dit was my eie vrou, oom."
Geweet hier is 'n storie wat ek moet hoor. Hom genooi om 'n bier saam met my te drink en my te vertel. Hy het ingestem, gevra of hy nie maar ook kos kon bestel nie want hy het lanklaas geëet.
"Oom, as 'n vrou jou vra om haar te help deur haar negatief te motiveer, moet haar nooit ooit glo nie! Dis net moeilikheid!"
Hy het op 'n plaas, soos hy dit stel, groot gekom. Een van baie kinders, net boeties en geen sussies nie. Nie eers die bure het dogters gehad wat hom 'n bietjie gewoond aan vroumense kon maak nie. 'n Landbouskool bygewoon waar die vroulike geslag ook maar baie dun gesaai was. So sy kennis van die nukke en grille van die vroulike geslag was min. Tog het dit hom geluk toe hy dertig jaar slaan en sy plaas ekonomies word om die nuwe jong huishoudkunde onderwyseres onder die ander manne se neuse weg te raap.
Gou getrou en sommer dadelik met kinders begin. En dis nou net daar waar die moeilikheid begin het. Want na die eerste drie kinders het die gewig wat sy vrou tydens die swangerskap aangesit het gebly. Nie dat sy nou eintlik voor die tyd maer was nie.
"Ek kan mos nie 'n vrou staan wat soos 'n droogte koei lyk nie, net heup- en skouerbene. Nee, 'n vrou moet rondings en vatplek hê."
Die ekstra gewig wat sy aangesit het hom nie gepla nie, vir haar wel. Veral toe hulle planne maak om 'n slag met 'n seevakansie te gaan – die gedagte aan haarself in 'n swembroek op die strand het haar nie aangestaan nie.
Sy standaard antwoord, wanneer sy vra en wat hy uit sy hart uit bedoel het: " Ek is lief vir jou net soos jy is." Het niks gehelp om haar onvergenoegdheid oor haar gewig te verbeter nie.
Vir 'n maand of twee het sy elke Maandag met 'n nuwe dieet begin. Wat gewoonlik net tot die Woensdag of Donderdag gehou het. Die ekstra gewig het gebly.
Toe word dit sommer sy skuld, want hy ondersteun haar glo nie genoeg nie. Kom sy op die blink gedagte dat hy haar moet help deur haar negatief te motiveer. Dink sy, hardegat wat sy is, is die wag-maar-ek-sal-jou-wys tipe motivering net wat sy nodig het om gewig te verloor.
Aanvanklik wou hy nie byt aan die ding nie. Hy kan mos nie lelik wees met die vrou van sy hart nie, dis dan sy werk om haar te koester en lief te hê. Maar as sy eers 'n ding in haar kop het…….
Later maar, net om die vrede te bewaar, begin om haar liggies negatief te motiveer. Niks ernstig nie. Sou byvoorbeeld sy oë groot maak en rol wanneer sy voor hom uittrek. Of as hy in die kombuis by haar verby stap aan haar vetrolletjie vat. Aan die dun lippies en die ogies wat sy op 'n spleet trek het hy afgelei dat die tipe motivering werk. Sy het selfs 'n bietjie gewig verloor.
Hoe later hoe meer gemaklik het hy geraak om sy vroutjie negatief te motiveer. Meer selfvertroue gekry en dit selfs verbaal begin doen – ligte skimpe begin gooi. Nogal in sy mou gelag oor sy eie spitsvondighede wat hy uitgedink het.
As sy worstel om in haar onderklere te kom, so terloops opgemerk: "Ten minste kan jy nou cleavage wys."
Haar "My ou appelfiguurtjie" te noem terwyl hy liefderyk oor haar heup te streel.
"Moet jy nie maar jou kraamklere inpak vir die vakansie nie?"
Verbasend, dit het gewerk, sy het gewig verloor. Nie dat sy hom vertel het na haar weeklikse weegsessies nie, want om die een of ander rede was sy dikbek met hom. Maar hy kon self sien sy verloor gewig en die sukses het na sy kop gegaan.
Net voor hulle na die see vertrek het was hy al braaf genoeg om haar "Donder dye" te noem. Gevat aan te beveel, toe sy nie 'n swembroek na haar smaak kry nie, dat sy vir haar een laat pasmaak by Tent & Canvas op die dorp.
By die see gearriveer het dit nie by hom opgekom dat die slag gelewer is nie. Hy kan maar ophou, die gewig wat sy nog nie verloor het nie, gaan sy nie nou meer verloor nie. Sy het hom ook nie reg gehelp nie, want praat, praat sy lankal nie meer met hom nie. Vir hom was haar stilstuipe egter aanduidend dat sy motivering werk.
Die laaste strooi? Hy weet nie wat hom besiel het nie, daar waar hy op die duin gesit het en sy vrou en kinders dophou het. Vermoed dit was die son en die paar biere se skuld. Toe sy vrou weer opkyk van waar sy met die kleuters in die vlak water speel, wys hy na haar en skree met sy harde plaasstem: "Dikkes, jy's myne!" Sy moet mos weet hy is lief vir haar, dik of nie. En hy is nie skaam om dit voor al hierdie mense te sê nie, almal kan maar hoor.
Van die mense op die strand het opgestaan om te sien wie die onderwerp van sy toegeneendheid is, na haar beduie. Sy het die kinders net daar by die oppasser gelos en na hom gestorm. Vir hom kompleet gelyk soos 'n agt wiel John Dear trekker wat ploeg, die sand maak sulke suile weerskante van haar, te mooi vir 'n saaiboer soos hy. Haar met ope arms staan en inwag want hy was onder die indruk sy kom ook haar liefde vir hom bevestig.
So op twintig tree het hy haar vir die laaste keer negatief gemotiveer met: "Jy moes my voor die troue gesê het jy het Saartjie Baartman gene!"
Haar voorkop het hom mooi op die brug van sy neus getref. Toe is sy deur hom, oor hom en reguit na hulle vakansiewoonstel.
Eers sy bewyssyn herwin nadat die lewensredder seewater uit 'n dogtertjie se sandkasteelemmertjie oor hom uitgegooi het. Terug van die dokter vind hy hul woonstel gesluit. Sy nuwe kombi, sy beneukte vrou, sy kinders, die huishulp, sy beursie, sy selfoon, al hul bagasie is net weg. En dit was drie dae gelede.
"Oom, ek erken, ek weet nie baie van vrouens af nie. Maar ek weet nou dat jy hulle nie moet glo as hulle vra dat jy hul negatief moet motiveer nie. Al is jy hoe lief vir hulle. Daar kan niks goeds van kom nie!"
Ek het die paartjie jare later weer by NAMPO-skou raakgeloop, by die beeste afdeling. Sy vol en mollig, hy steeds baie lief vir haar. Hulle het nog drie kinders ryker geword, die hele spannetjie net seuns.
Die UIF kantoor is maar soos die meeste anders staatsdienskantore wat veronderstel is om die publiek te dien. Effens vuil, plek-plek afgeskilfer, bedompig met 'n ligte mensreuk. Rye en rye verweerde stoele waarop mense met moedelose gesigte musical chairs speel tot dit hulle beurt is om hul vorms in te handig. Vorms wat nagegaan en getjap moet word sodat hulle 'n werkloosheidversekeringsgeldjie kan ontvang om hopelik die maand te kan deursien.
Hulle is almal hier, van die huishulp wat vertel hoe onregverdig haar madam, vir wie sy al sewentien jaar werk, met haar was. Tot die stroewe ex-yuppie wat net voor hom uitstaar en met niemand praat nie, oogkontak vermei. 'n Groepie naaldwerksters wat in die "Chonk" se klerefabriek gewerk het, dis nou tot die fabriek na Lesotho verskuif is omdat die arbeidswetgewing in SA te streng is. Die net-voor-aftree-ouderdom oom in sy verweerde pak wat selfbewus hier tussen die warm lywe sit, skaam-kwaad dat werkloosheid hom ook oorgekom het. Nou, op hierdie ouderdom, nou na al sy jare van lojale diens? Langs hom 'n madala in sy konstruksie overall wat sy veiligheidshelm om en om draai in sy verweerde hande, na die grond staar en heeltyd sy kop liggies skud. En natuurlik ek. Ek sit ook hier toe mister Boere-bling die vertrek inkom.
Met selfvertroue stap hy in, kyk rond en gaan sit dan op die oop stoel aan die einde van die slangetjie mense wat wag. Blink punt skoene, nou broek, laag oopgeknoopte hemp, swaar juweliersware, flashy. Kyk hy rond, maak oogkontak met my en besluit ek is die een wat sy storie moet aanhoor al is daar drie rye mense tussen ons. Dit terwyl ek juis nie in daai rigting wil kyk nie – ongemaklik oor die vrou wat haar baba sonder enige inhibisie in die openbaar borsvoed.
"Ek het my eie panel-beaters gehad jy weet."
Verwens weer my ouers wat my so goed groot gemaak het dat ek na hom luister en hom nie doodeenvoudig ignoreer nie.
"Ek het nie hierdie ou UIF-geldjie nodig nie" vertel hy vir almal in die vertrek om te hoor.
"Maar dis 'n beginsel saak" reken hy en gee my 'n intense kyk met.
"Gereken ek het al die jare UIF betaal, waarom sal ek dit nie kom terugeis nie. Die regering gaan dit tog net steel of uitmors." Kyk rond om te sien wie nog luister.
"Dis nou nie of ons eintlik baie geld ontvang nie, nê. Net genoeg om my Hummer se tenk vol te maak en 'n bottel of twee whiskey te koop. Nie dat ek cheap whiskey drink nie, moet ek jou sê."
Genadiglik was ek naby aan voor en kon sonder skuldgevoelens sy monoloog onderbreek toe dit my beurt is. Vort sonder om weer in sy rigting te kyk.
Eers nog sake in die stad gaan doen voor ek weer by die UIF-kantoor moes verby ry huistoe. Hom in die ry by die bushalte sien staan, gestop om hom 'n saamry geleentheid aan te bied. Maar eers toe ek die derde keer my toeter druk besef sy wegkyk om my nie raak te sien nie is doelbewus.