Psigoanalise is ’n stel teorieë en terapeutiese tegnieke wat verband hou met die bestudering van die onbewuste en saam ’n behandelingsmetode vir geestesteurings vorm. Die dissipline is in die vroeë 1890's gevestig deur die Oostenrykse neoroloog Sigmund Freud en stam gedeeltelik uit die kliniese werk van Josef Breuer en ander.
’n Mens se ontwikkeling word bepaal deur dikwels vergete gebeure in sy vroeë kinderjare, eerder as net deur oorgeërfde eienskappe.
Die menslike gedrag en bewussyn word grootliks bepaal deur irrasionele dryfkragte wat in die onbewuste geanker is.
Bevryding van die uitwerking van die onbewuste word verkry deur hierdie materiaal na die bewussyn oor te dra deur middel van terapie.
Tydens psigoanalitiese sessies kan die pasiënt op ’n bank lê, met die analis wat net agter hom buite sig sit. Die pasiënt gee uitdrukking aan sy gedagtes, insluitende vrye assosiasies, fantasieë en drome, waaruit die analis die onbewuste konflikte aflei wat tot die pasiënt se simptome en probleme lei. Deur die ontleding van hierdie konflikte kan die analis die pasiënt se patologiese verdedigingsmeganismes konfronteer sodat die pasiënt insig kan kry.