Ds Petrus van der Spuy is op sestigjarige leeftyd in die kerkgebou op Stellenbosch met ‘n jonge dogter getroud wat hy as kindjie gedoop het. Toe hy haar op 21 Julie 1748 in die Kaapse gemeente doop, het hy skertsend aan haar vader gesê dat hy die klein dogtertjie vir hom as vrou moes grootmaak. In 1753 is hy na die gemeente Drakenstein in die Paarl verplaas, waar hy na veel spanning en stryd, maar met ‘n verdieping in sy geestelike lewe, as oujongkêrel in 1781 geforseer word om sy emeritaat te aanvaar. Hy verhuis na Stellenbosch waar hy hy verlief raak op die jong Maria Elizabeth Adleda met wie hy op 19 Januarie 1883 trou. Dit is was besondere gelukkige huwelik en vier kinders, wat groot vreugde aan die ou leraar bring. Maar sy sterf skielik in 1791 en hy oorleef haar agtien jaar lank en sterf op 4 Maart 1809. Ds Petrus van der Spuy word agter die Moederkerk op Stellenbosch begrawe waar sy graf nog tot vandag toe besigtig kan word.
Ds H H van der Veen is gister deur die polisie op ‘n verbygaande boot gedwing weens die dwaalleer wat hy aan die Kaap verkondig. Hy kry aanvanklik verlof om aan die Kaap weens siekte aan te sterk, later blyk dit ‘n verskoning te wees proselietmakery. Spoedig word hy gebrandmerk as ‘n dweepsieke, verdraai die Woord word die kansel in Kaapstad belet. Toe sy sondes aan die die Kaap hom inhaal, is hy na Malmesbury om soos hyself getuig boerekos te weet om weer sterk te word. Oral beeïnvloed hy lidmate en saai twyfel oor aanvaarde godsdienstige sake en gebruike. Goewerneur Ryk Tulbagh sorg dat hy uit die Kaap verwyder word, ‘n bemoeisieke predikant wat kerkmense meer ontstig as stig.
Ds Meent Borcherds het gister sy afskeidspreek in Kaapstad gehou na ‘n kort dienstermyn en lewer op 22 Oktober 1786 sy intreepreek op Stellenbosch. Hy is iemand met ‘n swak gestel en die groot kerkgebou in Kaapstad is volgens hom te groot vir sy sagte stem. Na na die koms van sy kollega ds H R van Lier, word hy op eie versoek na die gemeente Stellenbosch verskuif, want die kerkgebou daar is baie kleiner waar hy met minder inspanning sy preke kan lewer. Na veertig jaar tree hy in 1826 in die Eikestad af, waar hy in 1832 in sy huis La Gratitude sterf en op Stellenbosch begrawe word.
Die jong ds Meent Borcherds raak kort na sy aankoms as nuwe leraar van Kaapstad verlief op Aletta Jacoba de Wit, ‘n jong dogter van die Kaap. Hy is die dag na sy verjaardsdag op 4 September 1785 met haar getroud en die egpaar word kort hierna na Stellenbosch verplaas waar hy later ‘n eie huis in Dorpstraat bou. Hy noem dit La Gratitude en laat op die voorgewel die alsiende oog van God aangebring. Vier jaar na sy aftrede sterf sy geliefde vrou en hy twee jaar later in 1832.
Die geliefde ds M C Vos het sy emeritaat weens swak gesondheid aanvaar en lewer sy afskeidspreek in ‘n stampvol kerkgebou. Hy doen dit sittend omdat hy nie meer lank kan staan weens verswakte bene nie. Die afbrand van sy pastorie met al hulle besittings op Caledon was ‘n groot beproewing vir die leraarspaar en hulle ses kinders. Die pastorie word nie gou herbou nie en die gesin woon by gemeentelede wat hulle met liefde behandel sodat hierdie leraarspaar met hulle gemeentelike werk kan voortgaan. Na sy aftrede vestig die gesin hulle in sy vorige gemeente Tulbagh waar hy vroeer ‘n eie woning gekoop het.
Ds J J Kicherer is aanvanklik ‘n sendeling aan die Sakrivier in die Karoo, daarna leraar op Graaff-Reinet werksaam is. In 1815 word die gebore Hollander leraar op Tulbagh waar hy kort na sy aankoms met die koster D du Toit bots. Die kerkraad probeer die saak in die reine te bring, maar die leraar wou nie kop gee nie en lê ‘n klag teen die koster by die kerkraad. Die leraar het sy koster se optrede volgens die notule “als een soort van opsternaatheid” beskryf en aangedring op sy bedanking as koster. Om vrede te herstel en te bewaar het die kerkraad die leraar sy sin gegee en is ‘n nuwe koster aangestel.
In die geskiedenis van die N G Kerk staan Sarel Cilliers uit as ‘n vroom en godvresende ouderling, sy kinderlike geloof en oorgawe oorheers sy menswees. Hy beklee onafgebroke die amp as ouderling, hy was trots op wat vir hom ‘n ere-titel was, daarom skryf baie keer agter sy naam “ouderling” of “oud-ouderling”. Die Bybel was sy enigste leerboek, ‘n genoegsame wegwyser onder alle omstandighede. Hy het die groot “Staten-Bijbel” met sy aantekeninge vyf maal deurgelees, sy briewe en geskrifte wemel van Bybeltaal- en beelde. Op 15 Junie 1864 is hy op Smithfield met die opstel van kerkwette, daar bid hy ernstig vir sy perde wat hom moet terugneem na Kroonstad. Toe iemand hom vra hoekom hy vir sy diere bid, het hy ook ‘n teksverwysing vir die geleentheid: “De regtvaardige kent het leven zijner beesten, maar de barmhartigheden der goddeloozen zijn wreed” (Spreuken 12:10)”
Die Skotse leraar ds Alexander Welsh kom na Suid-Afrika en word deur die staat as leraar op Glen Lynden aan die Baviaansrivier naby die huidige Bedford geplaas. Met moeite leer hy by die Afrikaner aanpas en verkonder met ywer en volharding die Evangelie aan die boere en word ‘n geliefde leraar wat die gemeente meer as twintig jaar lank bedien. By geleentheid is hy met huisbesoek by C F van der Nest op die plaas Bosfontein, waar hy ‘n heerlike spanspek eet. Met sy vertrek word soos die gewoonte destyds was, die leraar se rytuig gevul met lekkernye en groente. Toe die leraar weer sy weldoener sien bedank hy hom vir die groente maar vra hoekom die spanspek wat hy met die groente gekry hety so hard was dat hulle dit byna nie kon eet nie. Die leraar verneem toe dat dit nie spanspekke was nie maar skorsies wat hy ontvang het.