Joodse getto's - Geskiedenis Podcasts - 2021
Op 21 September 1939 het Reinhard Heydrich aan verskeie bevelvoerders van Schutz Staffeinel (SS) in Pole gesê dat alle Jode tot spesiale gebiede in stede en dorpe beperk moet word. Hierdie ghetto's sou omring word deur doringdraad, baksteenmure en gewapende wagte.
Die eerste ghetto is op 28 Oktober 1939 in Piotrkow opgerig. Jode wat in landelike gebiede woon, is gekonfiskeer en hulle is afgerond en na ghetto's in dorpe en stede gestuur. Die twee grootste ghetto's is in Warskou en Lodz gevestig.
In Oktober 1939 begin die SS om Jode wat in Oostenryk en Tsjeggo -Slowakye woon, na ghetto's in Pole te deporteer. Groot getalle is op die reis dood in geslote passasierstreine. Diegene wat die reis oorleef het, is deur Adolf Eichmann, die hoof van die Gestapo se departement van Joodse Sake, vertel: "Daar is geen woonstelle en geen huise nie - as jy jou huise bou, sal jy 'n dak oor jou kop hê."
In Warskou, die hoofstad van Pole, is al 22 ingange tot die ghetto verseël. Die Duitse owerhede het 'n Joodse Raad (Judenrat) van 24 mans toegelaat om sy eie polisie te stig om orde in die ghetto te handhaaf. Die Judenrat was ook verantwoordelik vir die organisering van die arbeidsbataljons wat die Duitse owerhede eis.
Die toestande in die Warskou -getto was so erg dat tussen 1940 en 1942 na raming 100 000 Jode aan hongersnood en siektes in die Warskou -getto gesterf het.
Daar is geen woonstelle en geen huise nie - as u u huise bou, het u 'n dak oor u kop. Daar is geen water nie. Die putte is vol epidemies. Daar is cholera, disenterie, tyfus. As jy na water grawe, het jy water.
Die Nazi's het die stad beset. Mense huil en praat oor die Nazi's se haat teenoor Jode en kommuniste. En ons, ons is albei. En bo alles werk Pappa baie aktief vir die Sowjets.
Nuwe verordeninge is in die stad geplaas: alle Jode - volwassenes en kinders - moet tekens, 'n wit lap lap, tien vierkante sentimeter dra, en in die middel die geel letter "J". Is dit moontlik dat die indringers ons nie meer as mense beskou nie en ons net soos beeste merk? 'N Mens kan sulke gemeenheid nie aanvaar nie. Maar wie durf hulle teenstaan?
Ek skryf hierdie reëls, my liewe kinders, in die trane van Vilijampole, Kovno Ghetto, waar ons al meer as twee jaar is. Ons het nou gehoor dat ons lot binne 'n paar dae verseël moet word. Die ghetto moet verpletter en verskeur word.
Of ons almal gaan vergaan of dat sommige van ons gaan oorleef, is in God se hande. Ons vrees dat slegs diegene wat slawe -arbeid kan doen, sal lewe; die res word waarskynlik ter dood veroordeel.
Ons is oor, 'n paar uit baie. Uit die vyf-en-dertigduisend Jode van Kovno bly ongeveer sewentienduisend oor; uit 'n kwartmiljoen Jode in Litaue (insluitend die distrik Vilna) woon slegs vyf-en-twintigduisend plus vyfduisend wat gedurende die afgelope twee dae na harde arbeid in Letland gedeporteer is, van al hul besittings gestroop. Die res is op vreeslike maniere doodgemaak deur die volgelinge van die grootste Haman van alle tye en van alle geslagte. Sommige van die dierbare en naaste aan ons is ook nie meer by ons nie. U tante Hannah en oom Arich is op 4 Oktober 1941 met 1500 siele uit die ghetto vermoor. Oom Zvi, wat in die hospitaal gelê het met 'n gebreekte been, is deur 'n wonderwerk gered. Alle pasiënte, dokters, verpleegsters, familielede en besoekers wat toevallig daar was, is doodgebrand
soldate het al die deure en vensters van die hospitaal versper en dit aan die brand gesteek. In die provinsies, behalwe Siauliai, oorleef geen enkele Jood nie. U oom Dov en sy seun Shmuel is tydens die eerste maande van die oorlog, dit wil sê ongeveer twee jaar gelede, saam met die res van die Kalvaria -gemeenskap uitgehaal en vermoor.
As gevolg van uiterlike kragte en innerlike omstandighede, het slegs ons eie getto daarin geslaag om die afgelope twee jaar sy diaspora -lewe te oorleef en uit te leef, in slawerny, harde arbeid, honger en ontbering. (Byna al ons klere, besittings en boeke is deur die owerhede van ons geneem.) Die laaste slagting, toe tienduisend slagoffers tegelyk vermoor is, het op
28 Oktober 1941. Ons totale gemeenskap moes deur die 'seleksie' van ons heersers gaan: lewe of dood. Ek is die man wat met my eie oë gesien het hoe mense gaan sterf. Ek was vroeg die oggend van 29 Oktober daar in die kamp wat gelei het tot die slagting by die negende fort. Met my eie ore hoor ek die ontsagwekkende en vreeslike simfonie, die gehuil en geskree van tienduisend mense, oud en jonk-'n gil wat in die hart van die hemel skeur. Geen oor het so iets gehoor nie
huil deur die eeue en die geslagte. Met baie van ons martelare het ek my skepper uitgedaag; en saam met hulle, uit 'n hartseer geskeurde hart, het ek uitgeroep: "Wie is soos U in die heelal, Here!" In my poging om mense hier en daar te red, is ek deur soldate geslaan. Ek het flou geword en gebloei en is in die arms van vriende na 'n plek buite die kamp gedra. Daar het 'n klein groepie van ongeveer dertig of veertig oorleef tot getuies van die brand.
11 Desember: 1942: Die getto vier vandag die verspreiding van die honderdduisendste boek in die ghetto -biblioteek. Die fees is in die ouditorium van die teater gehou. Ons het gekom vir ons lesse. Verskeie toesprake is gehou en daar was ook 'n artistieke program. Die sprekers het die ghetto -leser ontleed. Honderde mense lees in die ghetto. Die lees van boeke in die ghetto is vir my die grootste plesier. Die boek verenig ons met die toekoms, die boek verenig ons met die wêreld.
7 Februarie 1943: Ons het goeie nuus. Die mense in die ghetto vier fees. Die Duitsers gee toe dat Stalingrad geval het. Ek loop oorkant die straat. Mense knipoog met blye oë na mekaar. Uiteindelik het die Duitsers 'n reuse -nederlaag gely. Die hele 9de Duitse leër is verpletter! Meer as driehonderdduisend Duitsers is dood. Stalin se stad is die vyand se graf.
25 Maart 1943: 'n bevel is deur die Duitse regime uitgevaardig oor die likwidasie van vyf klein ghetto's in die Vilna -provinsie. Die Jode word na die Vilna- en die Kovno -getto vervoer. Vandag het die Jode uit die naburige dorpies begin aankom.
28 Maart 1943: Die bui van die ghetto is baie somber. Die samekoms op een plek van soveel Jode is 'n teken vir iets. Gevaar hang in die lug. Geen! Hierdie keer sal ons nie toelaat dat ons soos honde na die slagting gelei word nie.
6 April 1944: Ons ken nou al die aaklige besonderhede. In plaas van Kovno is 5000 Jode na Ponar geneem waar hulle doodgeskiet is. Soos wilde diere voordat hulle vrek, het die mense in doodse wanhoop begin om die spoorwaens te breek; hulle het die venstertjies gebreek wat versterk is deur sterk draad. Honderde is doodgeskiet terwyl hulle weggehardloop het. Die spoorlyn oor 'n groot afstand is bedek met lyke. Die aand het ek in die straat uitgegaan. Dit is 5 uur die middag. Die ghetto lyk vreeslik: swaar loodwolke hang en sak oor die ghetto.
Lewe in die Ghettos
Lewe in die Ghetto's Die lewe in die ghetto's was gewoonlik ondraaglik. Oorbevolking was algemeen. In een woonstel kan daar verskeie gesinne woon. Loodgieterswerk het gebreek en menslike afval is saam met die vullis in die strate gegooi. Aansteeklike siektes versprei vinnig in sulke beknopte, onhigiëniese behuisings. Mense was altyd honger. Duitsers het inwoners doelbewus probeer honger ly deur hulle toe te laat om slegs 'n klein hoeveelheid brood, aartappels en vet te koop. Sommige inwoners het geld of waardevolle besittings wat hulle kon ruil vir voedsel wat in die ghetto gesmokkel is, terwyl ander gedwing is om te smeek of te steel om te oorleef. Gedurende die lang winters was brandstof skaars en baie mense het nie genoeg klere nie. Mense wat verswak is deur honger en blootstelling aan die koue het maklike slagoffers geword van siektes tienduisende sterf in die ghetto's as gevolg van siekte, honger of verkoue. Sommige individue het hulself doodgemaak om aan hul hopelose lewens te ontsnap.
Elke dag het kinders wees gelaat, en baie moes nog jonger kinders versorg. Weeskinders woon gereeld op straat en smeek stukkies brood van ander wat min of niks te deel het nie. Baie het in die winter doodgevries.
Om te oorleef, moes kinders vindingryk wees en hulself nuttig maak. Klein kinders in die ghetto van Warskou het soms gehelp om kos na hul gesinne en vriende te smokkel deur deur die smal openinge in die ghetto -muur te kruip. Hulle het dit met groot risiko gedoen, aangesien smokkelaars wat gevang is, swaar gestraf is.
Baie jongmense het probeer om hul opleiding voort te sit deur skoolklasse by te woon wat deur volwassenes in baie ghetto's gereël is. Aangesien sulke klasse gewoonlik in die geheim gehou is, het leerlinge, in weerwil van die Nazi's, geleer om boeke onder hul klere weg te steek, om te voorkom dat hulle gevang word.
Alhoewel lyding en dood rondom hulle was, het kinders nie opgehou om met speelgoed te speel nie. Sommige het geliefde poppe of vragmotors wat hulle saam met hulle in die ghetto gebring het. Kinders het ook speelgoed gemaak met die lap en hout wat hulle kon vind. In die Lodz -getto het kinders die bokante van leë sigaretbakkies in speelkaarte verander.
Joodse Ghettos - Geskiedenis
Poolse Jode word deur die Nazi's gedwing om weg te kruip tydens die opstand in die ghetto in Warskou.
Warskou, Pole. Mei 1943. Wikimedia Commons
Honger kinders drom saam om warmte in die Warschau -getto.
Warskou, Pole. Omstreeks 1940-1943. Wikimedia Commons
Joodse kinders klim om 'n kykie te kry van wat aan die ander kant van die ghetto -muur gebeur.
Warskou, Pole. Omstreeks 1941. Wikimedia Commons
'N Seun hou 'n bord om hom as 'n Jood op.
Warskou, Pole. Omstreeks 1940-1941. Wikimedia Commons
Baie jong Oekraïense nasionaliste jaag, in samewerking met die Nazi SS en gewapen met klubs, 'n Joodse vrou deur die strate van die Lviv -ghetto, waar minstens 6 000 Jode deur milisies en Nazi -magte vermoor is.
'N Dooie man lê in die straat, omring deur 'n skare mense, in die Warschau -getto.
Warskou, Pole. Omstreeks 1940. Imagno/Getty Images
'N Vrou hang van die balkon van 'n brandende gebou tydens die opstand in die ghetto in Warskou, en probeer desperaat ontsnap met haar lewe.
Warskou, Pole. April of Mei 1943. Wikimedia Commons
Joodse versetstryders, wat probeer om te keer dat hul gesinne na die doodskampe gedeporteer word, word deur die SS betrap. In die oorspronklike onderskrif het die SS hulle as 'bandiete' bestempel omdat hulle probeer het om die doodskampe te vermy.
'N Seun sit in die straat in die Warschau -getto.
Warskou, Pole. Februarie 1941. Joe J. Heydecker/Galerie Bilderwelt/Getty Images
Jode staan ​​in 'n ry teen die ghetto -muur om deursoek te word.
'N Uitgeteerde lyk, waarskynlik dood van honger, word van die strate af versamel.
Warskou, Pole. Omstreeks 1941-1942. Wikimedia Commons
'N Joodse man word gedwing om weg te kruip tydens die opstand in die ghetto in Warskou.
'N Joodse man kruip uit sy skuilplek op die vloer.
Krakow na die deportasie van die Joodse bevolking. Hulle karige besittings besaai die strate.
Krakow, Pole. 1943. Wikimedia Commons
'N Behuisingsblok brand tydens die onderdrukking van die opstand in die ghetto in Warskou.
Die vroue en kinders van die Minsk Ghetto loop deur die strate, met die ster van Dawid hulle as Jode.
Minsk, Wit -Rusland. Omstreeks 1941. Wikimedia Commons
Nazi -soldate staan ​​oor die lyke van Joodse burgerlikes wat hulle doodgeskiet het.
Die bou van die muur na die Krakow -getto.
Krakow, Pole. Mei 1941. Wikimedia Commons
'N Vrou smokkel smokkelmelk in die getto en verkoop dit aan 'n honger kind.
'N Dooie liggaam lê op die strate van die Warschau -getto.
'N Bejaarde man wat in 'n ghetto woon.
Karre vol lyke word na die begraafplaas geneem.
'N Joodse polisieman, wat deur die Nazi's opgedra is om die vryhede van sy eie mense te beperk, staan ​​by 'n deur dop.
'N Kar vol klere rol deur die Warschau -getto.
Warskou, Pole. Omstreeks 1942-1943. Wikimedia Commons
Gevange Jode word weggetrek vir deportasie.
Jode sit en wag vir deportasie na die doodskampe.
'N Man kom uit die skuilplek met sy hande omhoog.
Joodse rabbi's word afgerond deur SS -offisiere.
SS -beamptes gaan Warskou binne om 'n opstand te beëindig.
Die werkers van 'n dwangarbeidsfabriek, waar Joodse slawe gedwing was om helms vir die Nazi's te maak, leer dat hulle nie gespaar sal bly nie.
Poolse gesinne word na die Warskou Ghetto gedeporteer.
Warskou, Pole. Omstreeks 1940-1942. Wikimedia Commons
Nazi's patrolleer die brandende getto van Warskou.
'N Poolse polisiebeampte kyk na die ID's van twee Joodse mans.
Krakow, Pole. Omstreeks 1939-1945. Wikimedia Commons
Joodse arbeiders werk in 'n sweetwinkel.
Binne in 'n sweetwinkel in 'n Joodse ghetto.
Warskou, Pole. Omstreeks 1939-1945. Wikimedia Commons
'N Joodse dokter vervang sy teken, op bevel van die Nazi's, met een in Hebreeuse skrif wat die Dawidster vertoon.
'N Visstalletjie in die ghetto van Warskou gedurende die vroeë dae van die Holocaust.
Warskou, Pole. Mei 1941. Wikimedia Commons
Die Nazi's probeer smokkel om voedsel nie in die ghetto's te beland nie.
SS -offisiere ondervra mans binne die ghetto van Warskou.
'N Man word uit die skuilplek gesleep terwyl die SS inkom om die mense van die ghetto van Warskou in die doodskampe te dwing.
Jode het dwangarbeid aan die spoorweg gedoen.
Minsk, Wit -Rusland. Februarie 1942. Wikimedia Commons
Die SS maak die ondergrondse bunkers oop waar sommige weggekruip het om te verhoed dat hulle uit die ghetto en in die doodskampe gesleep word.
Inwoners van die ghetto van Warskou sit op die randsteen en wag op hul lot.
'N SS -luitenant ondervra 'n man in die Warschau -getto.
Nazi -soldate bespreek hoe hulle die beste Joodse werkers binne 'n fabriek kan ontruim en deporteer.
Warskou, Pole. April 1943. Wikimedia Commons
'N Gesin gee oor aan die SS.
Mans dra 'n karretjie weg met die uitgeteerde, uitgehonger lyke van kinders.
'N Man bedek sy mond met 'n sakdoek en sukkel om deur die rook asem te haal.
Jode wat tydens die opstand in die ghetto in Warskou gevange geneem is, word na 'n aanhoudingsgebied opgeruk vir deportasie.
'N Massagraf buite 'n ghetto, waar mense uitgesleep en geskiet is.
Lenin Zhitkovich, USSR. Augustus 1942. Wikimedia Commons
Twee mans word kaal uitgetrek en deur Nazi -SS -soldate afgeneem. Die Nazi -offisier wat die foto geneem het, het dit die titel gegee: "The Dregs of Society."
Nazi -offisiere kyk hoe die ghetto van Warskou brand.
Die lyke van tereggestelde Jode lê in die ruïnes van die Warskou -getto.
'N Fabriek word deur die SS in die ghetto van Warskou aan die brand gesteek.
'N Tram wat met die Davidster gemerk is. Die Joodse bevolking van Warskou is nie toegelaat om op hierdie tram te ry nie.
Die Jode van Krakow word afgerond en na uitwissingskampe gedeporteer.
Krakow, Pole. Maart 1943. Wikimedia Commons
Gevange Jode word deur die brandende getto in Warskou gelei. Hulle sal na die doodskampe gestuur word.
'Daar is geen geregtigheid in die wêreld nie', het 'n jong meisie in haar dagboek geskryf en sukkel deur hongersnood en gevangenisstraf onder Nazi -bewind, "om nie te praat in die ghetto nie."
Die lewe in die Joodse ghetto's van die Holocaust was inderdaad marteling. Na hul inval in Pole in 1939, het die Nazi's begin om Joodse ghetto's op te rig in die land en in Europa. Joodse burgerlikes is gebrandmerk en met geweld gedeporteer na klein, beknopte kwartiere, wat dikwels met mure of doringdraad van die res van die stad geskei is. Daar het hulle gewag, gehoop en gebid, die meeste onbewus daarvan dat dit niks meer was as die eerste stap in die Nazi -komplot vir die stelselmatige uitroeiing van die Joodse bevolking van Europa nie.
Voordat hulle selfs na konsentrasiekampe gestuur kon word, is baie gevangenes van die Joodse ghetto's uitgehonger. Hulle het min of niks te ete gekry nie, wat hulle deur pynlike hongersnood laat ly het. Sommige sterf aan hongersnood, en nog vele meer aan die siektes wat toegelaat is om woes binne die ghetto -mure te versprei.
En daar was min wat iemand kon doen om dit te stop. Die mense aan die ander kant van die mure is streng verbied om voedsel in die Joodse ghetto's in te smokkel - met die doodstraf.
Tog het die meeste ghetto -inwoners net hul bes gedoen om te oorleef. Hulle het min besef watter gruwels die Nazi's hulle voorberei, en baie kon net besluit om deur die moeilike tye te sukkel en te bid dat die Nazi's die oorlog sou verloor en dat iemand hulle sou kom bevry.
Die vryheid het egter te laat gekom. Teen 1942 het die Nazi's die volgende fase van hul plan begin: om elke persoon binne die ghetto -mure stelselmatig uit te roei. Sommige ghetto's, veral in gevange gedeeltes van die USSR, is eenvoudig omskep in 'uitroei -ghetto's', waar die mense na die bos gesleep en geskiet word. In ander ghetto's word die mense na doodskampe soos Auschwitz gestuur om te vergas en verbrand te word.
Toe die mense in die Joodse ghetto's begin besef dat die dood op hande was, het sommige begin terugveg. Daar was opstande in ghetto's regoor die kontinent, met Joodse versetstryders wat alles wat hulle kon kry gryp en desperaat probeer om die Nazi's wat hul huise gesteel het, af te weer. Die bekendste opstand was die opstand in die ghetto in Warskou, waar Jode en Pole saamgewerk het om te probeer keer dat die SS hul gesinne na die doodskampe sleep.
Maar net so hard as wat hulle geveg het, kon 'n paar versetstryders die Nazi -oorlogsmasjien nie vir altyd weerhou nie. Die SS het eenvoudig harder teruggeslaan. 'N Groot deel van die Warschau -getto is tot op die grond afgebrand, die mense is uit die skuilplek gesleep, en die manne en vroue is saamgevat en na Treblinka, een van die mees brutale doodskampe van die Holocaust, gestuur.
Mettertyd het bevryding uiteindelik aangebreek. Eind 1944 tot 1945 het die Geallieerde leërs deur Europa opgeruk, die Nazi -magte afgeweer en die mense wat dit alles gely het, bevry. Vir miljoene mense het hulp egter te laat gekom.
Miljoene gevangenes van die Joodse ghetto's is aan die hand van die Nazi's dood - maar die foto's oorleef 'n waarskuwing wat ons wys hoe die lewe aan die begin van 'n volksmoord lyk.
Na hierdie blik in die Joodse ghetto's van die Tweede Wêreldoorlog, sien 'n paar van die kragtigste foto's van die Holocaust wat ooit geneem is. Lees dan oor die berugte Nazi -eksperimente van dr. Josef Mengele.
Een van die beste besienswaardighede van die kwartaal is die kosher -restaurante.
Giggetto al Portico d'Ottavia in die middel van die Joodse getto. Boonop is dit 'n deur 'n familie bestuurde restaurant wat sedert 1923 bestaan. In die spyskaart vind u 'n verskeidenheid kosjergeregte, waaronder bekende carciofi alla guida en 'n wye verskeidenheid plaaslike wyne.
Werksure: Dinsdag - Sondag: 12:30 - 15:00, 19:30 - 23:00
Ba'Ghetto is bekend vir die kosher -geregte, insluitend gebraaide artisjokke. Die plek bied uitstekende diens en kwaliteit van die kos. Boonop is die atmosfeer warm en vriendelik.
Werksure: Maandag-Donderdag: 12:00-23:00, Vrydag: 12:00-15:00 Saterdag: 18:00-23:00, Sondag: 11:30-23:00
Pane Vino e San Daniele is 'n mengsel tussen 'n wynbar en 'n osteria. Daar is 'n wye verskeidenheid wyne, en dit is 'n wonderlike plek om beide middagete of aandete te besoek. Die voedsel wat aangebied word, word gemaak van vars produkte van hoë gehalte.
Vervoer, 1974, deur Roman Halter
Die Lódz-getto is in Februarie 1940 gestig. Dit was die tweede grootste getto in die Nazi-besette Pole. Meer as 165 000 Jode is in 'n gebied van minder as 4 vierkante kilometer gedwing. Deportasies uit die ghetto's begin in 1942. Lódz was die laaste getto wat gelikwideer is toe die oorlewende inwoners in die somer 1944 na Auschwitz-Birkenau gestuur is. .
Jode het min kos gekry en die ghetto's was oorvol. Siektes soos tifus en tuberkulose kom gereeld voor. Toestande het versleg toe Jode uit klein dorpies en ander lande ingedruk is. Daar word geskat dat 500 000 Jode in die getto's aan siektes en hongersnood gesterf het. Baie het ook omgekom in nabygeleë slawe -arbeidskampe, waar die toestande nog erger was.
Die Sowjet-besette gebied van Pole het in Duitse hande geval ná die Nazi-inval in die Sowjetunie in Junie 1941. Doodsgroepe het Einsatzgruppen het Joodse mans, vroue en kinders, sowel as kommunistiese amptenare en ander wat as ras- of ideologies gevaarlik beskou word, geskiet. Oorlewende Jode is in ghetto's gedwing.
In Maart 1942 het die Nazi's begin om die inwoners van die ghetto te deporteer as deel van Operasie 'Reinhard', die plan om stelselmatig Jode te vermoor in die deel van die Duits-besette Pole wat nie volledig opgeneem is in die Ryk nie, bekend as die Algemene Regering. Van 1942 tot 1944 is die ghetto's gelikwideer en hul Joodse inwoners het óf geskiet óf na uitwissingskampe vervoer.
Die oorsprong van die naam ghetto (ghèto in die Venesiaanse taal) betwis word. Die volgende teorieë is voorgestel:
ghetto kom van "giotto" of "geto", wat "gieterij" beteken, aangesien die eerste Joodse wyk naby 'n gieterij was wat eens kanonne gemaak het.  
ghetto voorheen 'straat' bedoel (soos DuitsGasse, Sweedsgata, en Gotiesgatwo)
ghetto, uit Italiaans getto, wat die gevolg is van of die gevolglike voorwerp van die giet van gesmelte metaal in 'n vorm,  aangesien ou staatsgieterye in hierdie stadswyk bestaan ​​
ghetto vandaan kom borghetto, verkleinwoord van borgowat "klein dorpie" beteken
ghetto hou verband met die Hebreeuse woord kry, wat 'n egskeidingsdokument beteken.
Die etimoloog Anatoly Liberman van die Oxford University Press het in 2009 voorgestel dat al vier die teorieë spekulatief is, maar die eerste is die waarskynlikste om waar te wees. 
Donatella Calabi, fakulteitslid van die IUAV Universiteit Venesië, argitektuur, konstruksie en bewaring, het in die dokumentêr aangevoer Venesië en die Ghetto (2017, Klaus T. Steindl) dat ghetto kom van die Italiaanse woord kry [dʒet · ˈta: · re] wat "weggooi" beteken, want die gebied was voorheen 'n vullishoop vir gieters. Die eerste Joodse aankomelinge was Duits en hulle spreek die woord [ˈɡɛto] uit - die spelling het gevolg ("h" na "g" verander [dʒ] in [ˈɡ]). Dieselfde mening is in haar boek gepubliseer Venezia e il ghetto. Cinquecento anni del "recinto deli ebrei".  Net so het die skrywer van Ghetto: Die geskiedenis van 'n woord, Daniel B. Schwartz, voer aan dat die term ghetto het nie na vore gekom as gevolg van die segregasie van die Joodse inwoners nie, maar eerder dat die woord 'n oorblyfsel is van 'n geskiedenis wat die aankoms van die Joodse inwoners voorafgegaan het. Schwartz sê dat die sterkste argument ter ondersteuning hiervan is hoe die oorspronklike gebied waarby Jode beperk was, die Ghetto Nuovo genoem word, en nie die Ghetto Vecchio nie. "As dit anders was, sou 'n mens verwag dat die eerste plek van die Joodse omhulsel bekend sou staan ​​as die 'Ou Ghetto' en die daaropvolgende toevoeging as die 'New Ghetto'." 
Die Ghetto is 'n gebied van die Cannaregio sestiere van Venesië, verdeel in die Ghetto Nuovo ("New Ghetto"), en die aangrensende Ghetto Vecchio ("Ou Ghetto"). Hierdie name van die ghetto -afdelings is misleidend, aangesien dit verwys na 'n ouer en nuwer perseel ten tye van die gebruik deur die gieters: wat die Joodse woning betref, is die Ghetto Nuovo eintlik ouer as die Ghetto Vecchio. Die ghetto is verbind met die res van die stad deur twee brûe wat slegs gedurende die dag oop was. Hekke is die oggend oopgemaak by die lui van die Marangona, die grootste klok in St. Mark's Campanile, en in die aand gesluit. Permanente, deurlopende toesig oor die hekke het op koste van die Joodse inwoners plaasgevind.  Elke Joodse inwoner wat buite die buitekant vasgevang is, moes streng strawwe opgelê word.  Gebiede van Ghetto Nuovo wat oop was vir die kanaal, moes met mure afgesluit word, terwyl kaaie na buite gerig sou word om ongemagtigde toegang of uitgang moontlik te maak.  Die gebied wat beskou is as Ghetto Vecchio later was dit eers 'n gebied waar Christene gewoon het en sodra die Christene verhuis het, het die gebied beskikbaar geword vir nie-Venesiaanse Joodse handelaars om tydelik in die stad te bly. 
Alhoewel dit die tuiste van 'n groot aantal Jode was, het die bevolking wat in die Venetiaanse getto woon, nooit geassimileer om 'n duidelike 'Venesiaanse Joodse' etnisiteit te vorm nie. Vier van die vyf sinagoges was duidelik verdeel volgens etniese identiteit: aparte sinagoges bestaan ​​vir die Duitser (die Scuola Grande Tedesca), Italiaans (die Scuola Italiana), Spaans en Portugees (die Scuola Spagnola) en Levantynse Sefardiese gemeenskappe (die Scuola Levantina). Die vyfde, die Scuola Kanton, is moontlik as 'n privaat sinagoge gebou en dien ook die Venesiese Ashkenazi -gemeenskap. Vandag is daar ook ander bevolkings van Ashkenaziese Jode in Venesië, hoofsaaklik Lubavitchers wat 'n kosher voedselwinkel, 'n yeshiva en 'n Chabad -sinagoge bedryf.
Tale wat histories in die Ghetto-gebied gepraat word, sluit Venesiaans, Italiaans, Joods-Spaans, Frans en Duits in. [ aanhaling nodig ] Boonop is Hebreeus tradisioneel (en word dit nog steeds) gebruik op bordjies, inskripsies en vir amptelike doeleindes, soos troukontrakte (sowel as natuurlik in godsdienstige dienste). Vandag word Engels wyd gebruik in die winkels en die museum vanweë die groot aantal Engelssprekende toeriste.
'N Groot deel van die kultuur van die Venesiese getto was die stryd wat Jode ondervind het om buite die getto te reis, veral vir werksdoeleindes. Die lewe in die Venesiese getto was baie beperk, die beweging van Joodse individue buite die getto was moeilik. Geïnspireer deur die lewens van Joodse handelaars buite Venesië, het Rodriga, 'n prominente Joodse Spaanse handelaar, die rol aangeneem om te pleit dat Venesiese Jode op verskillende plekke soortgelyke regte het. Rodriga meen dat Jode 'n rol gespeel het in die Italiaanse ekonomie wat nie geïgnoreer kon word nie. In ruil vir die verandering van die Joodse beperkings, belowe Rodriga dat die Ventiese ekonomie en handel sal toeneem. 
Vandag is die Ghetto steeds 'n sentrum van die Joodse lewe in die stad. Die Joodse gemeenskap van Venesië,  wat ongeveer 450 mense tel, is kultureel aktief, hoewel slegs 'n paar lede in die Ghetto woon omdat die gebied duur geword het.   
Elke jaar is daar 'n internasionale konferensie oor Hebreeuse Studies, met spesiale verwysing na die geskiedenis en kultuur van die Veneto. Ander konferensies, uitstallings en seminare word deur die loop van die jaar gehou.
Die tempels dien nie net as aanbiddingsplekke nie, maar bied ook lesse oor die heilige tekste en die Talmoed vir kinders en volwassenes, asook kursusse in Moderne Hebreeus, terwyl ander sosiale fasiliteite 'n kleuterskool, 'n ouetehuis, die kosher -gastehuis insluit. Giardino dei Melograni, die kosher restaurant Hostaria del Ghetto, en 'n bakkery. Saam met sy argitektoniese en artistieke monumente, spog die gemeenskap ook met 'n Museum vir Joodse Kuns, die Renato Maestro -biblioteek en argief en die nuwe infopunt in die Midrash Leon da Modena.
In die Ghetto -gebied is daar ook 'n yeshiva, verskeie Judaica -winkels en 'n Chabad -sinagoge wat deur Chabad van Venesië bestuur word.  Alhoewel slegs enkele van die ongeveer 500 Venesiese Jode nog in die getto woon,  kom baie gedurende die dag daarheen terug vir godsdiensdienste in die twee sinagoges wat nog steeds gebruik word (die ander drie word slegs gebruik vir begeleide toere, aangebied deur die Jewish Community Museum).
Chabad van Venesië bedryf ook 'n gebakwinkel en 'n restaurant met die naam "Gam Gam" in die Ghetto. Sabbatmaaltye word bedien by die restaurant se buitetafels langs die Cannaregio -kanaal met uitsigte oor die Guglie -brug naby die Grand Canal.     In die roman Baie opgewonde oor Jesse Kaplan die restaurant is die plek van 'n historiese raaisel.  Elke jaar vir die fees van Sukkot word 'n sukkah gebou op 'n kanaalboot wat deur die stad toer, 'n groot menorah toer tydens 'n kanaalboot tydens 'n kanaalboot tydens Hanukkah. 
Bekende inwoners van die Ghetto het Leon van Modena, wie se familie uit Frankryk ontstaan ​​het, asook sy dissipel Sara Copia Sullam ingesluit. Sy was 'n bekwame skrywer, debatvoerder (deur middel van briewe) en het selfs haar eie salon aangebied. Meir Magino, die beroemde glasmaker, kom ook uit die ghetto.
Wie het die ghetto's beheer?
Binne die ghetto is 'n Joodse polisiemag gewerf om bevel af te dwing. Hier word die Joodse getto -polisie van die Warskou -getto op die foto voorgestel.
Benewens die SS, het Joodse rade gebel JudenrätOns is ingestel om die daaglikse bestuur van die ghetto uit te voer en te beheer. Die Joodse rade is deur die SS beheer en moes sy eise nakom en uitvoer.
Drie Joodse getto's wat geskiedenis gemaak het
Onlangs het ons 'n vaart geneem vanaf Barcelona, ​​Spanje na Venesië, Italië. Tydens hierdie vaart het ons uitstappies na drie Joodse ghetto's gedoen en baie interessante feite oor die Joodse geskiedenis en kultuur geleer. Die katedraal van Barcelona is byvoorbeeld gebou met gesteelde klippe van 'n Joodse begraafplaas, waarskynlik uit Montjuïc, "Jodeberg."
Klippe van die voet van die katedraal van Barcelona wat uit 'n Joodse begraafplaas gesteel is.
Dit blyk uit die Hebreeuse skrif op die klip. Die oudste sinagoge en mikvah is eintlik onder die moderne straatvlak. 'N Winkel is eintlik gebou oor die antieke mikvah. Jode het nie na Jerusalem gebid nie omdat die tempel voor die Diaspora gebou is. Jode was teenwoordig voordat die Romeine na Barcelona gekom het. From the 11th to the middle of the 14th century Barcelona was home to Jewish artisans, merchants, minters, scholars, and poets who lived in the Jewish quarter near the royal palace. However Jews were not allowed to build a temple bigger than the smallest church. Anti Jewish riots in 1391 swept Spain and Barcelona. King John I condemned 26 rioters to death but Jewish life in Barcelona was at a virtual end by 1400. Many of the Jews moved to Gerona which is nearby. The modern Jewish community of Barcelona is a phenomenon of this century, but it is rooted in the expulsion of 1492. In this 21st century, many Jews are coming back to Barcelona like our tour guide, Adi Mahler, a former Israeli.
Our next Jewish stop was the Roman ghetto, where we had a private tour by Romolo Zarfati, who lives there. The Jewish ghetto in Rome is very tight knit and it seemed that everyone knew our tour guide. Only 300 to 400 live there. Most of the 12,000 Roman Jews live in the suburbs. One of the interesting items that Romolo said was that the yellow star that the Nazi made Jews wear actually originated in Rome during the middle ages. The yellow in the star signified urine - "The desire to get waste out of the body" - This is how Jews were viewed for centuries. Many European Jewish ghettos were actually started on garbage dumps according to Romolo. At one of the seven ghetto gates is a plaque commemorating the 2,000 Roman Jews who perished in the Holocaust. The major feature of the Roman ghetto is the synagogue, Tempio Israelitico, completed in 1904. It is very ornate with wooden pews and locked boxes for storing tfillin, siddurim en tallit. Same debate as everywhere - "Does the owner of the box also own the seat and is it for Shabbat or just the holidays?" It still has a daily minyan and Shabbat services.