In November 2016, nadat Donald Trump die Amerikaanse presidentsverkiesing gewen het, het “populisme” ’n gewilde beskrywende term geword vir die tyd waarin ons leef.
Butler se stellings oor populisme in daardie stadium is vir my treffend, want dit het die spanning van die tyd so goed vasgevang. 2016 en 2017 was jare waarin groot groepe mense oorgegaan het tot gesamentlike aksie en kollektief gestem het in verkiesings en referendums om die wêreld te verander. Dié potensiaal vir gesamentlike aksie het Butler hoop gegee, maar dié wat die verwikkelinge dopgehou het (Butler inkluis), was ook bekommerd dat massa-aksie die veiligheid van ’n Westerse, liberale orde tot ’n val sal bring.
Tegelykertyd weet Suid-Afrikaners dat dit nie so eenvoudig is om populisme as slegs “regs” te beskryf nie.
Vanjaar het kommentators populisme as term op ’n verwaterde wyse begin gebruik in hul poging om sin te maak van amper elke bakatel in die politiek. Populisme verteenwoordig nou ’n onduidelike politieke euwel en dit het te maklik geword om die skuld vir probleme aan populisme toe te skryf.
’n Onlangse voorbeeld hiervan is die petrolprysstyging wat deur die departement van energie versag is (vir die eerste keer sedert 1990) met die aankondiging dat die prys met net 4,9c per liter pleks van die verwagte 23c tot 25c sou styg. Volgens die departement het die regering besluit om tydelik in te gryp om verbruikers verligting te gee.
Ons draai onsself ’n rat voor die oë as ons dink dat die wanhopige manier waarop die regering die ekonomie en petrolprys bestuur, “populisme” is. Dit is eerder senuweeagtige en onvoldoende pogings om kop bo water te hou in ’n ekonomiese storm wat die onopgewasse ANC-regering sélf skep.
As jy glo dat ’n opregte sportnutsvoertuig altyd ’n noodwiel op die bagasieruim se swaaideur gemonteer moet hê, is Ford se Ecosport – buiten ’n Suzuki Jimny – die aangewese keuse vir ’n klein, grondpadvriendelike voertuig.
Sedert die Ecosport se markbuiging in 2013 behaal die voertuig maand ná maand verkoopwelslae vir Ford. Vyf jaar later, met baie strawwer mededinging in 2018, het Ford nou ’n tweedegeslag-Ecosport bekend gestel. Die nuwe Ecosport lyk soos ’n kleiner Kuga met ’n enjinkap, ligte en sierrooster wat herinner aan die groter voertuig.
Die kenmerkende agterdeurgemonteerde noodwiel het nie verander nie en help ook om te onderskei tussen die verskillende Ecosport-toerustingvlakke. Die intreevlak is ’n 1,5 liter-handratturbodiesel, wat ’n materiaal-noodwielseil het, terwyl die ander modelle, met 1 liter-turboaangejaagde petrolenjins, ’n plastiekdeksel vir die noodwiel het.
Veiligheidskenmerke is indrukwekkend met sewe lugsakke, maar dit is Ford se MyKey-voogbestuurdertegnologie wat werklik die treffendste is. Daarmee kan ’n Ecosport-eienaar die maksimum snelheid en klankstelsel se luidste volumeplafon vooraf stel, as die voertuig deur iemand anders – soos jou kinders – geleen word. MyKey behoort vir baie ouers ’n gerusstelling oor naweke en vakansietye te wees.
As ’n veldtoervoertuig is Ecosport beperk deur die feit dat daar slegs voorwieltrekmodelle beskikbaar is, maar met 206 mm grondvryehoogte sal jy sonder skade die slegste grondpaaie kan baasraak.
Haakplekke? Daar is slegs twee swakplekke in Ecosport se mondering. Eerstens is dit die gebrek aan ’n viertrekstelsel, wat ’n teenstander soos die Renault Duster bied. Ford sal wys op die verkoopsyfers wat weerspieël dat min kopers in die klein sportnutsvoertuigmark vierwieltrek soek, maar die Ecosport se 1 liter-enjin en sesgangratkaste werk so lekker saam dat dit jammer is daar bestaan nie ’n viertrekopsie nie.