Hekelwerk | Klip in die bos
Die eindtyd →
Posted on Februarie 6, 2015	by klippie
Terwyl ek sit en hekel, loop my gedagtes op ver paaie terug. Dan dink ek terug aan die tyd wat ek jonk was en ons op die ingewing van die oomblik die pad kon vat om nuwe horisonne te ontdek. Toe was daar die tyd waar ek eers moes vra of die plek waarheen ons gaan rolstoelvriendelik is en daar geen impulsiewe reis meer vir my was nie. Nou reis ek net in my gedagtes en bekyk die mooi foto’s in tydskrifte en kyk na die reisprogramme op TV.
Ek dink met nostalgie terug aan die dae toe ons sommer vir die lekker langs die pad gestop het en die veld ingestap het, die vele kere wat ons in Etosha en die Krugerwildtuin was en die diere daar bestudeer het, die swem in die see en die dae langs die viswater. Waar is die dae toe ons saam met die troepies gevlieg het toe ons in Suidwes gaan werk het? En hoeveel keer is ons deur die lieflike Meiringspoort na Oudtshoorn?
Mens se lewe met al sy omswerwinge is net soos die tafeldoek wat met soveel liefde gehekel word. Met elke steek kom die tafeldoek waaraan ek werk al nader aan die einde. En wanneer jy die tafeldoek in sy geheel beskou, maak elke steek deel uit van die mooi patroon wat almal uiteindelik bewonder. Ek hoop dat my kinders ook op die ou end my lewe sal besigtig en sal sê: “Dit was mooi.”
This entry was posted in Herinneringe, Oudword and tagged hekelwerk, oudword is nie vir sissies nie. Bookmark the permalink.
8 Responses to Hekelwerk
Februarie 6, 2015 om 7:50 vm
Toe ek klein was en na my ouma se stories geluister het, het ek gewéns ek gaan ook eendag stories hê om te vertel.
Jou storie laat my besef, hierdie rondritstyd wat ek nou beleef, gaan verby gaan. Mens moet elke oomblik geniet.
Februarie 6, 2015 om 8:13 vm
Ek besef nou eers dat ek al van jongsaf ‘n joernaal moes gehou het. My kinders vra my baie uit oor die ou dae en daar is sekere goed wat ek nie meer so helder onthou nie. Met ‘n joernaal sou dit daardie probleem opgelos het.
Februarie 6, 2015 om 8:10 vm
Dis baie waar wat julle twee se. Eendag wil ek met my antieke laptop op my skoot sit en elke reis wat ek beleef het weer herleef. Terloop, ‘n vriending het my probeer touwys maak met die hekel, my vingers is gans te dom daarvoor!
Februarie 6, 2015 om 8:14 vm
Moet my tog net nie vra om te brei nie. Veels te moeilik. Ek hoop jy hou ‘n joernaal vir al jou reisherinneringe.
Februarie 6, 2015 om 8:18 vm
Daar is ‘n gedig wat dit nogal mooi saamvat:
Ek kon nog nooit met sekerheid bepaal wie dit geskryf het nie.
Februarie 6, 2015 om 8:42 vm
Dankie. Ek het al van die gedig vergeet.
Februarie 10, 2015 om 9:18 vm
Die woorde het trane gebring; hoe waar!!
Februarie 10, 2015 om 9:23 vm
Ek sien my ouma in haar stoel sit met haar hekelwerk en die hand. Dit is ‘n pragtige beskrywing van die lewe, dankie!!