Hurdy Gurdy Man: Rock Star of the Medieval Music Scene - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die hekkie is 'n musiekinstrument, of meer presies, 'n snaarinstrument wat sy oorsprong in die Middeleeue van Europa het. Die hekkie is aanvanklik gebruik om heilige musiek te speel, voordat dit aangepas is vir die speel van populêre en volksmusiek. Later is sy status nog verder verhoog toe dit 'n tyd lank guns by die Franse hof verkry het.
Uiteindelik het die gewildheid van die hekkieboer afgeneem, en dit het 'n musiekinstrument geword waarvan baie nie sou gehoor het nie. In onlangse tye geniet die gordyn egter 'n soort herlewing, sowel in Europa as in Noord -Amerika.
Waarom word dit '' '' '' '' '' '' '' '' '' '' '' '' '' '' Robuus '' genoem?
Niemand weet eintlik hoekom die hindernis in die Engelse taal so genoem word nie. In werklikheid is die Engelse naam van hierdie musiekinstrument eers gedurende die 18de eeu geskep. Een bespiegeling is dat die gordel verband hou met 'hurly burly', wat gebruik word om 'n herrie of rumoer te beskryf, en daarom 'n moontlike verwysing na die geraas van hierdie musiekinstrument. Die hekkie is ook in Frans bekend as 'n vielle à roue , wat vertaal kan word as 'wielviool', ongetwyfeld 'n naam wat 'n beter beskrywing van die instrument bied.
'N Harde speler. Blinde musikant deur Georges de la tour, 17de eeu.
Hoe werk 'n Hurdy Gurdy?
In wese is die gordyn 'n snaarinstrument, soos 'n viool of 'n kitaar. In teenstelling met sulke instrumente, wat klank produseer (deur die resonansie van die trillende snare) deur die snare deur 'n boog te laat vryf of met die vinger of 'n plektrum gepluk te word, produseer die gordelrooi klank deur sy snare te laat vryf deur 'n rosine -wiel. In 'n moderne gordel draai die musikant die wiel van die instrument, met 'n handvatsel (die kruk) met die een hand (gewoonlik die regterkant), terwyl die ander hand gebruik word om die deuntjie op die sleutels in 'n sleutelkas te speel.
Sweet Ancient Melodies of the Ney: Een van die oudste musiekinstrumente wat nog steeds gebruik word
Illustrasie van die dele van 'n hekkie.
Daar word gereeld opgemerk dat die geluid wat deur 'n hekkie gemaak word, soortgelyk is aan die van 'n doedelsak. Dit is te wyte aan die teenwoordigheid van verskeie drone snare buite die sleutelkas, wat voortdurend dieselfde noot klink. Een van hierdie drone -snare word ondersteun deur 'n chien (Frans vir hond), 'n klein beweegbare brug. Deur die wiel harder te draai, kan die ritme ritmies laat vibreer, wat 'n gonsende begeleiding vir die deuntjie veroorsaak.
Oorsprong van die Hurdy Gurdy
Die oorsprong van die hekkie is nog steeds 'n kwessie van debat. Volgens een bespiegeling was dit die More van Noord -Afrika wat hierdie musiekinstrument aan Europa bekend gestel het. Toe die More Spanje binnedring, het hulle talle snaarinstrumente saamgebring, en een hiervan kon 'n voorloper vir die hekkiesdraaier gewees het.
Die vroegste vorm van die hekkie wat seker bekend staan, staan ​​bekend as 'n organistrum. Uitbeeldings van die instrument dateer uit die 12de eeu. Die orrelistrum was 'n groter weergawe van die hekkie en het twee musikante nodig gehad om dit te speel. Dit is hoofsaaklik in die kerk gebruik vir heilige musiek, alhoewel die hout sleutels ook herrangskik kon word om ook sekulêre musiek te speel.
Verligting uit die 12de eeu wat aandui dat twee spelers nodig is om op die orgel te speel. Kerk van Toro, Zamora, Spanje.
In die daaropvolgende eeu is die grootte van die organistrum verminder, sodat dit deur een musikant gespeel kan word - en dit is hoe die hekkie ontstaan ​​het. Die sleutelaksie van hierdie musiekinstrument is ook verbeter. Terwyl die moeilike toonsoort van die orgelistrum dit beperk het tot die speel van stadige melodieë en eenvoudige harmonieë, het die verbetering daarvan gemaak dat die gordelroos geskik is om dansmusiek te speel. As gevolg hiervan het die hekkiesdraad minder gebruik geword vir heilige musiek en meer vir volks- en populêre musiek.
Ontdek die identiteit van die regte Robin Hood
Die vroegste antieke Chinese musiekinstrumente wat in 'n grafkompleks opgegrawe is
Bandplakkate van die Renaissance: hoe middeleeuse musiekliefhebbers hul smaak vertoon het
Die klein hekkie is skaars sigbaar onder die arm en mantel van die speler in hierdie 17de -eeuse skildery. Versameling van dobbelaars met Hurdy-Gurdy Player omstreeks 1660.
Franse liefde vir die Hurdy Gurdy
Die hekkie het sy bloeitydperk bereik tydens die bewind van Lodewyk XIV, die koning van Frankryk. Voorheen is die hekkie as die musiekinstrument van 'n boer beskou. Aangesien die koning 'n aanhanger was van die Arcadiese idee van plattelandse geluk, het sy hof sy voorbeeld gevolg en sodoende die status van die hekkiesdraad verhoog, wat gebruik is om musikale begeleiding te bied vir die pastorale toneelstukke wat op daardie tydstip vervaardig is.
Die hindernis het ook in die hof van Louis XV verskyn, hoewel dit tydens die bewind van Louis XVI in onguns was, wat nie geneig was tot deelname aan die hoflike afleidings wat sy voorgangers geniet het nie. Selfs sy vrou, Marie Antoinette, alhoewel berug om haar toegeeflike leefstyl, was nie besonder lief vir pastorale toneelstukke nie, wat gelei het tot die afname van die gewildheid van die hekkie. Daarna het die hekkie teruggekeer na die strate.
Jong vrou met 'n hekkie en 'n kind met tamboeryn, 18de eeu.
Tog was hierdie musiekinstrument steeds gewild in Frankryk. Byvoorbeeld, toe kleinboere van die Franse platteland na Parys verhuis het op soek na werk, het hulle 'n hekkie saam met hulle gebring. Hierdie musiekinstrument was steeds in gebruik tot in die laat 19de eeu, toe dit eers vervang is deur die diatoniese trekklavier en daarna die chromatiese trekklavier, omdat dit makliker was om te speel en minder moeilik was om te onderhou.
Die moderne 'Hurdy Gurdy Man'
Maar die afgelope dekades is daar 'n herlewing van die belangstelling in die hekkie in Europa sowel as in Noord -Amerika. Miskien is die bekendste verwysing na die instrument vir mense deesdae die liedjie 'Hurdy Gurdy Man' deur Donovan. Alhoewel die instrument nie op die liedjie gespeel word nie, was dit genoeg om belangstelling daarin te wek.
Vandag verskyn die hekkie in allerhande verskillende musiekstyle, en daar is selfs elektriese en elektroniese weergawes beskikbaar vir moderne musikante.
Elf Fantasy Fair 2010 hekkiesdraaier. ( CC BY-SA 2.0 )
'N Kort geskiedenis van die Hurdy Gurdy
Die hekkie, in Frankryk bekend as die vielle a roue of vielle in kort, is 'n ou instrument wat 'n moderne renaissance in Europa en Amerika ondergaan. Eerstens om 'n gewilde wanopvatting uit die weg te ruim: die hekkiesdraaier word nie deur die orrelslyper of sy aap gespeel nie. Hulle gebruik 'n groot musiekkas wat deur 'n kruk aangedryf word. Die hekkie van vandag is ongeveer dieselfde as dié wat in die Middeleeue gebou is. Dit het drie tot ses snare wat deur 'n harige wiel wat deur 'n kruk gedraai word, laat tril. Melodienote word op een of twee snare in eenstemmigheid geproduseer deur op sleutels te druk wat die snaar met die regte tussenposes vir die skaal stop. Die ander snare speel 'n hommeltuignoot. Sommige instrumente het 'n 'hond', 'trompette' of 'bruisende brug'. 'N Snaar loop oor 'n beweegbare brug, wat deur 'n slim beweging van die kruk in die oop hand 'n skerp ritme kan veroorsaak wat die deuntjie begelei deur die brug te veroorsaak op die klankbord te hamer. Die instrument word met 'n band in die skoot gehou om dit stewig te hou. Die omhulsel kan vierkantig, luitrug of platrug wees met 'n kitaar- of vioolvorm. Vorms van die vielle a roue bestaan ​​nie net in Frankryk nie, maar ook in Duitsland, Italië, Brittanje, Rusland, Spanje en Hongarye.
'N Interessante verwante instrument is die Sweedse nyckelharpa wat in die sestiende eeu ontwikkel is. Dit het sleutels en word met 'n kort boog gespeel. Dit geniet 'n herlewing van belangstelling en nuwe instrumente op maat is nou beskikbaar.
Die oorsprong van die hekkie is onbekend, maar een teorie sê dat toe die More Spanje binnegeval het, hulle baie snaar- en gebuiginstrumente saamgebring het. Daar is geen bewys dat die vielle a roue een van hulle was nie, maar die moontlikheid bestaan ​​dat iets soortgelyks op daardie tydstip in Spanje aangekom het en oor die pelgrimspaaie oor die hele Europa versprei het.
DIE HURDY GURDY SE OUDE WORTELS
Die vroegste bekende vorm van die vielle a roue is 'n organistrum genoem en het min ooreengestem met die moderne een. Dit was so groot dat een persoon die kruk draai en 'n ander speel op die sleutels. Die houtsleutels is op verskillende maniere gerangskik, afhangende van of sekulêre of godsdienstige musiek gespeel sou word. Die organistrum was slegs in staat om stadige melodieë en eenvoudige harmonie te speel as gevolg van die harde toetsaksie. Die belangrikste gebruik daarvan was in die Middeleeuse kerk. Die eerste vermelding van die organistrum was in 'n konstruksiehandleiding deur Odo van Cluny, wat in die twaalfde eeu ontdek is en moontlik in die tiende eeu geskryf is. Daar is ook ander uitbeeldings wat uit die twaalfde eeu dateer. Gedurende die dertiende eeu is die organistrum herontwerp om deur een persoon speelbaar te wees, wat die gebruik van blinde en rondtrekkende musikante aangemoedig het. Die verbeterde sleutelaksie met drone -begeleiding het dit ideaal gemaak vir dansmusiek. Dit is aangeneem vir populêre en volksmusiek van die dag, en die gebruik in die kerk het verminder. Selfs die naam organistrum het teen die veertiende eeu uitgesterf. In Frankryk het dit bekend gestaan ​​as 'n simfonie totdat dit laat in die vyftiende eeu vir populêre musiek laat vaar is. 'N Mens kan vermoed dat die naam in hierdie tyd verander is na vielle a roue, wat vandag nog gebruik word. Die vielle is slegs gebruik vir volksmusiek deur kleinboere en straatmusikante. Dit was omstreeks 1650 oral in Europa bekend, maar het die volgende honderd jaar 'n boerinstrument gebly. Teen hierdie tyd het die ontwerp gestandaardiseer volgens die grootte en vorm wat vandag bekend is.
DIE VIELLE A ROUE SE GEBOORTE
Alhoewel die vielle a roue in die vroeë sewentiende eeu gereeld as 'n bedelaarsinstrument genoem is, het dit af en toe aan die koninklike hof verskyn saam met die musette (doedelsak), wat musiek verskaf vir die nuwe pastorale toneelstukke. Geleidelik het hoflike afleidings oor die Arcadiese idee van plattelandse geluk guns by die hof gekry. Herders en melkmeisies is uitgebeeld wat aangename ure saam verbygegaan het. Tydens die bewind van Lodewyk XIV, 1660 tot 1715, het die Arkadiese tydverdryf aansienlik toegeneem omdat die koning dit geniet het en al sy hof gevolg het. Musiek vir die vielle a roue en musette is geskryf deur gewilde komponiste soos Vivaldi in die barokperiode en later deur Mozart. Baie aristokrate het bekwame kunstenaars op hierdie instrumente geword.
Gedurende die middel van die sewentiende eeu het skrywers soos Jean Jacque Rousseau die korrupsie en slap sedes by die hof uitgespook. Hy bepleit 'n terugkeer na die eenvoudige plattelandse lewe, waar deug en integriteit vanselfsprekend kom met die harde werk van die boerelewe. Hy moedig ook die uiting van sentiment en emosie aan om die delikaatheid van 'n persoon se karakter te verbeter. Sy idees het guns by die hof gekry, maar het verdraai geraak. Die eenvoudige lewe word steeds in pastorale toneelstukke uitgebeeld deur hoogs versierde persone wat hulself voordoen as plattelandse mense wat tradisionele instrumente bespeel, maar hulle gedra hulle soos geen boer nie.
Tydens die vielle a roue se guns by die hof, het die vervaardigers van Parys begin met die vervaardiging van elegante instrumente met fyn inlegwerk en kerfwerk. Die meganisme is ingebou in kitaar- en luitliggame, wat die instrument 'n beter toon gee. Baie fyn instrumente is gedurende hierdie tydperk vervaardig.
Hierdie herlewing van die hekkie het voortgeduur totdat die heerskappy van Lodewyk XV in 1778 verby was. Die volgende koning, Lodewyk XVI, was nogal puriteins en het nie aan die afwykings van die hof deelgeneem nie. Die vermaaklikheid duur voort onder Marie Antoinette, maar haar smaak verander na die neo -klassieke. Sy het haar melkmeisie -rolle vir Sappho laat vaar met haar harp. Die hekkie het geen logiese plek in hierdie tipe vermaak gehad nie, maar dit het eers in die Franse Rewolusie heeltemal van die hof verdwyn. Op hierdie tydstip is dit eenvoudig aan die strate gelaat waar dit nog altyd was. Die gebruik van die instrument vir meer as 'n bedelaarsgereedskap het geleidelik teruggetrek na Sentraal -Frankryk in die gebiede Auvergne, Berry en Limousin, waar die tradisie tot vandag toe gebly het.
Na die Franse Revolusie, ongeveer vroeg in 1800, het die boere die geboorteplek begin verlaat en na Parys getrek om werk te kry. Hulle het tipies eers waterdraers geword, dan steenkooldraers. Baie stig winkels in die samewerking met die steenkoolonderneming, waar hulle wyn uit hul geboorteland verkoop het. Teen die 1850's was daar baie heimwee -boere in Parys. Hulle het by die wynwinkels bymekaargekom, op bankies en wynvate gesit, om te drink, dans en die bekende ou volksliedjies te speel op die hekkie en cabrette (doedelsak).
Omstreeks 1880 het die diatoniese trekklavier by hierdie sessies begin bykom en vinnig gewild geword omdat dit makliker en minder lastig was. Die hekkie moes sorgvuldig afgestem word en was onderhewig aan konstante probleme weens vogtigheid. Oorspronklik speel die diatoniese trekklavier 'n eenvoudige melodielyn, maar omstreeks 1890 is 'n chromatiese model ontwikkel wat 'n vinnige melodie met lopies en genade -note kon speel. Vanaf ongeveer 1850 is die doedelsak dikwels sonder die hommeltuig gespeel as gevolg van die konflik met die nuwe chromatiese musiek. Die hekkie was nie so veelsydig om hierdie musiek te speel nie, so die gebruik daarvan het afgeneem terwyl die trekklavier in gewildheid toegeneem het.
Die klein groepies heimwee -kleinboere wat tradisionele danse dans, word geleidelik groter namate meer mense belangstel. Teen 1910 het die danse in Parys so groot geword dat groot sale gebou is vir 400 dansers. Die instrumentasie het slegs verander na chromatiese trekklavier en drones cabrette. 'N Hele nuwe styl van musiek en dans is geskep deur die veranderende tye. Die polka, mazurka, wals en musette is 'n paar van die skeppings van daardie tydperk. Die nuwe dans en musiek vloei geleidelik terug na Sentraal -Frankryk, waar tradisionele musiek nog steeds gespeel word en die gordyn nog steeds waardeer word. Hierdie keer verplaas die trekklavier nie die hekkie nie, maar word slegs bygevoeg. Die kabrette, draailier en trekklavier speel vandag nog tradisionele musiek in hierdie omgewing.
Die term hindernis word eers in die agtiende eeu in Engeland geskep. Die instrument het tot op die twintigste eeu nog steeds op baie plekke in Europa as 'n straatinstrument voorgekom. Gedurende die agtiende eeu is 'n variasie van die vielle ontwikkel. Die Lira Organizzata was 'n hekkie met 'n blaasbalk en orrelpype aan die binnekant wat deur die kruk en die sleutels bedien is. Die pype het 'n baie hoë piepgeluid. Hierdie instrumente word vandag vervaardig en geniet 'n herlewing van belangstelling.
In die vroeë 1960's het Frankryk 'n enorme belangstelling getoon in Amerikaanse volksliedere en sangers soos Bob Dylan en Pete Seeger. In 'n paar jaar, toe hierdie materiaal verteer is, was iets nuuts nodig. Franse musikante het opgemerk hoe die Iere en Engelse hul eie ou en pragtige volkstradisies laat herleef en herinner word aan hul eie tradisionele liedjies en instrumente. Hierdie opgewekte belangstelling het Frankryk nou getref en is die woede van Parys.
Daar is baie nuwe plate van beide tradisionele en moderne musiek, wat die hekkie bevat. Klasse in vielle a roue, cabrette, doedelsak, dans en trekklavier is baie gewild. Vyftien jaar gelede moes 'n mens na Switserland gaan om 'n hekkie te kry. Nou is daar meer as 50 vervaardigers in Frankryk. Die instrument word nou ondersoek volgens die nuutste navorsingsmetodes. U kan 'n elektroniese hekkie in heldergroen of lekker appelrooi kry. Deur die toevoeging van elektroniese bakkies en ander toestelle, sluit die hordy gurdy by rock and roll, jazz en ander musiek. Dit is al jare lank chromaties, maar die drones moet afgeskakel word om moderne musiek te speel. Nou is daar elektroniese drone -wisselaars wat die sleutel van die drones onmiddellik kan verander, wat die instrument baie veelsydiger maak. Daar is baie groepe wat nuwe materiaal vir die hekkie skryf. Die huidige mode is om die bruisende brug in 'n jazz -ritme te sinchroniseer. Ierland, Engeland, Italië, Spanje en Hongarye is 'n paar van die lande waar musikante die vielle aanpas by hul nuut gekomponeerde musiek.
Intussen het die hekkie na die Verenigde State gekom, sonder twyfel in die hande van reisende Franse. Daar word gesê dat daar ongeveer 1850 'n paar hindernisse in New Orleans gespeel is. Daar word in 1940 ongeveer een in New York genoem. Daar is 'n vroeë Kalifornië-deuntjie ontdek in Watsonville, Kalifornië, wat eintlik 'n Franse deuntjie is genaamd La Valso-vienne. Niemand weet hoe dit oorspronklik uit Frankryk gekom het nie. 'N Vriend van my onthou 'n man wat in die oliedae in Oklahoma na die stad gekom het met sy hengse rug. Enige inligting oor die gebruik van die hekkie in die Verenigde State wat almal met ons wil deel, word verwelkom.
By Lark In The Morning in Mendocino, Kalifornië, vind u baie fyn hekkies, beide antiek en modern.
BAINES, ANTHONY, Europese en Amerikaanse musiekinstrumente, The Viking Press, New York, 1966
BROCKER, MARIANNE, The Hurdy Gurdy, Archiv Productions, Hanover, Duitsland, 1972
D'ALBERT, ARRIGO, Mendocino, Kalifornië
JENKINS, JEAN, Eighteenth Century Musical Instruments: France and Britain, Thanet Press, Londen, 1973
LEPPERT, RICHARD D., Arcadia in Versailles, Swets & Zeitlinger B.V., Amsterdam, 1978
MUNROW, DAVID, Instruments of the Middle Ages and Renaissance, Oxford University Press, Londen, 1976
Jennifer Lucy Allan vra wat nie van 'n unieke middeleeuse instrument is nie, waarvan die klank die meeste na 'n heavy metal -drone -groep lyk
'N Hekkie klink soos die Middeleeuse Sunn O)) soos 'n parade wat jou kom haal vir die ewige warm lekke van die onderwêreld, soos 'n stormwind soos 'n horde gruwelike troebadoers in dierekoppe wat jou sondes sing soos die asemhalende uitaseming van die seer geologiese aarde self. Die hekkie is "die Ur-industriële instrument by uitnemendheid", skryf Biba Kopf in die sleutelnote op een van Keiji Haino se drie hekkies-album. As u dink dat dit 'n bietjie klink, dink dan aan dat dit 'n instrument is met meer drone snare as melodie snare, wat 'n oorverdowende helbeeld in die regte hande kan skep. In Hieronymus Bosch Tuin van aardse lekkernye die klankbaan na die hel is 'n reuse en infernale hekkiesdraaier, vergesel van 'n groot luit, 'n harp en 'n man wat 'n blokfluit uit sy boude speel.
Ek het die hindernis vir die eerste keer teëgekom deur middel van 'n CD-rip van een van die albums wat Haino gemaak het as 'The 21st Century Hard-Y-Guide-Y Man', sy bisarre titel was op 'n CD-R in swart merker. Die Japannese ondergrondse musikant het sy houtliggaam en snare laat klink soos metaal op metaal, en benut sy vermoë vir oorweldigende digtheid en woede vir bloedstollende raspering wat die senuwees verwar, en vir sagte en treurige klank.
'N Hekkie is 'n middeleeuse instrument wat in sy basiese vorm vaagweg soos 'n viool of 'n luit lyk, maar alles is dikker, vetter en dit word anders gespeel as ander snaarinstrumente. Dit word op die knie gehou, eerder as onder die ken, en dit produseer klank deur 'n handvatsel wat 'n ruitwiel draai wat teen snare vryf-melodie snare en drone snare. Sleutels kan ingedruk word om 'n melodie te speel, en die wiel funksioneer soos 'n vioolboog. As gevolg van die wiel is die druk op die snare konstant, maar as die handvatsel kragtig gedraai word, vibreer 'n bruisende brug, die hond, of trompet, teen die liggaam en gee dit die angstige, bytende geluid wat Haino letterlik in leun.
Die ongetwyfelde meester van die hekkiesdraaier in die Verenigde Koninkryk is Stevie Wishart, wat tradisionele vroeë musiek sowel as kontemporêre eksperimentele musiek speel. Sy sê die gordelroos is soos 'n 'akoestiese synth' en sê dat dit die eerste keer was wat haar oor die instrument gevang het. 'Die klank daarvan gaan oor die filter van die frekwensies met die wielsnelheid en om met die druk van die vingers direk op die snare te speel as 'n geluidsharmonie,' verduidelik sy, 'sowel as die normale musieknote wat met die sleutels gespeel word.
"Tegnies is dit baie spesiaal. Dit weerstaan ​​ons standaardkategorisering, aangesien dit nie 'n klawerbordinstrument is nie 'n snaarinstrument, maar 'n mengelmoes van albei, en om dit alles te bedek, uniek is om met die rand van 'n wiel gebuig te word."
Wishart sê in volks- en tradisionele musiek speel die bruisende brug deel van 'n beheerde tegniek - 'n verfynde en soms mooi deel van 'n komposisie. Maar vir hedendaagse en eksperimentele spelers is dit die wilde rand wat die hekkie gryp sy byt gee. Hierdie bruisende brug gee ook 'n ander ooreenkoms met elektroniese musiek. Wishart sê dat sy as 'n multi-instrumentalis met 'n agtergrond in elektroniese musiek hierdie brug baie lyk soos 'n ingeboude akoestiese weergawe van 'n Big Muff-vervormingspedaal. Baie middeleeuse en renaissance -instrumente het vroeër hierdie soort timbrale kompleksiteit in hul klank ingebou, verduidelik sy "voordat hulle hul optrede opgeruim het deur as lede van die orkes ingesluit te word".
Die afgryse en wanhoop in die geluid van 'n hekkie, die patina van sy melodiese teksture en die onaardse hommeltuig beteken dat die instrument honderde (indien nie meer as 'n duisende nie) in die Japannese ondergrond opgeduik het, Britse industriële musiek, met modulêre sintetes of in psigedeliese konfyt. Behalwe die albums van Haino, kan u dit ook onder andere in Cyclobe, Matmos, in die on-psigedeliese konfyt van die Franse groep France, Frankryk hoor.
Dit is die handkruk-operasie wat die hekkiesdraaier sy spookagtige aard verleen-dit produseer nie 'n soliede hommeltuig nie, maar haal asemrowende ritmes in, dit het 'n aksent, gevorm deur die persoon wat die handvatsel draai. Dit beteken ook dat die swaar sirkelvormige sielkundige angs van Frankryk (dink uitgebreide weergawes van Tony Conrad en Faust) die musiek ure lank kan voortduur-niemand raak op met 'n blaaskans nie. Die meedoënlose en uitwisbare toorn van 'n opname soos Frankryk in die Do Den Haag -kerk behoort nooit te eindig nie:
Frankryk se hekkiesdraaier, Yann Gourdon, speel 'n versterkte Franse hekkiesdraaier (a vielle à roue), wat sy rou akoestiese energie inspan tot 'n volfrekwensie spierdier. Gourdon se spel begin in tradisionele musiek uit Auvergne in Sentraal-Frankryk, waar histories gesproke veral die hekkiesdraaier algemeen voorkom en dit nou op groot hommeltuie toepas:
Donavon het ongetwyfeld die grootste skade aangerig aan die hekkiesdraaier in die byna nonsens-buigsaam popliedjie wat Haino sy woordspeling-titel kry (wat liriese nuggets bevat soos "Roly poly, roly poly, Holy poly poly, het hy gesing "). Die ergste is: 'Hurdy Gurdy Man' het eintlik glad nie 'n hekkie nie, sy gewigtige drone is eintlik gemaak deur 'n Indiese tambura. Donovon beweer nie net dat hierdie sessie die vonk was wat Led Zeppelin aan die brand gesteek het nie, maar ook die oomblik waarop hy sê, onverklaarbaar, dat die Keltiese rock uitgevind is, wat die rol van die Indiese drone -instrument wat die lied sy gewig gee, ietwat uitvee.
Die struikelblok is, is dit eerlik om te sê, een van die witste instrumente wat daar is. In teenstelling met die meeste snaarinstrumente, wat Arabies van herkoms is, word die hekkiesdraaier vermoedelik Europees van oorsprong. Daar is bewyse dat dit al duisend jaar lank in Europa konstant gebruik word en dat dit ongeveer in die middel van die 12de eeu algemeen bekend was. Dit was algemeen in Sentraal- en Oos-Europa-daar is die Oekraïense lira, Slowaakse ninera, die Hongaarse tekerolant, sowel as tipes hekkies in Rusland, Spanje, Italië en die Verenigde Koninkryk. En dit is voordat ons begin met variasies soos die dulci-gurdy (half dulcimer, half hurdy-gurdy). Behalwe in Bosch se 16de-eeuse skildery, is daar hekkies in etse van Rembrandt, en in 'n beligte illustrasie uit die Cantigas de Santa Maria-die vroeë musiekbybel-waar twee hekkiesdraers mekaar onheilspellend na mekaar kyk, asof op die punt om die huis af te bring vir 'n niksvermoedende gehoor.
Dit was nie moontlik om te ontsnap van die yslike musiek van die tradisionele hekkiespeler in die strate van die 19de eeu in Londen nie, waar hulle gehoor kan word saam met sangers, violiste, werklike meganiese orrelslypers (met ape) sangers uit Italië, Ethiopiese serenaders, blaasorkeste uit Duitsland en Skotse doedelsakters. In 1851, in sy proto-sosiologiese studie van die armes en arbeid in Londen, het Henry Mahew gereken dat daar duisend straatmusikante in die stad werk, met 'n goeie aantal hekkiesdraers. Een blinde speler wat Mayhew teëgekom het, het 40 jaar lank in die stad gewerk. Vanweë sy volume was sy spelers een van die doelwitte (dikwels verwar en saam met vatorrelspelers) van die 19de -eeuse geraasklagtes oor straatmusikante, wat die senuwees van die kleinburgerlikheid met 'n gedruis van aanhoudende spel laat raas en bekend was. om 'n liedjie te alle tye te begin. Die ding wat dit nou so aantreklik maak vir eksperimentele musikante - veral vir diegene wat 'n rits klank wil haal wat baie lank kan behoue ​​bly - is presies wat dit beteken het dat dit die senuwees van die 19de -eeuse nederigheid versnipper het. Tradisionele hardnekkige liedjies, soos> hierdie op Folkways deur die Franse volkspeler Henri Vasson, is senuweeagtige en gangbare wesens in vergelyking met die gespierde reps van iets soos Frankryk, hoewel hulle 'n streeksidentiteit deel.
Dit was die Balkan -speelstyl wat Ossian Brown, die helfte van die Engelse eksperimentele duo Cyclobe en 'n lid van Shirley Collins se live band, opgewonde gemaak het. In 'n onderhoud met The Quietus, het Brown gesê dat hy ontsag het vir die hekkiesdraaier sedert hy dit gehoor het in 'n BBC-aanpassing van M.R. James se sewentigerjare Verlore harte, "wat 'n fantastiese verkoelende toneel het van 'n vreemde blou spookkind wat hekkiesdraai aan die voet van 'n jong seun se bed speel". Hy het gesê dat dit 'ontsaglik spookagtig' was, maar oortuigend op 'n manier wat sy nuuskierigheid aangewakker het. Hy het dit daarna ondersoek in die vroeë barokmusiek en tradisionele en provinsiale volksmusiek uit Frankryk. Uiteindelik het hy in die middel van die 1800's ''n wonderlike en uiters pragtige Vielle à roue' 'van Pajot gevind - 'n beroemde familie Franse vervaardigers wat instrumente in Jenzat, Frankryk, gebou het vanaf die einde van die 18de eeu tot en met die Tweede Wêreldoorlog. Brown het gesê dat hy die sterkste aangetrokke was tot Hongaarse en Oekraïense volksmusiek, wat meestal deur kleinboere, arbeiders of reisende straatmusikante gespeel word. 'Ek vind die manier waarop hulle speel, met 'n rou en minder ornamentele benadering, baie opwindend,' verduidelik hy. Brown se heftige komposisie 'The Split Ash Tree' was 'n hoogtepunt van Shirley Collins se comeback-album Lodestar:
Wishart, wat die geluid van die hindernis-gurdy met synths en pedale vergelyk, maak moontlik dat Matmos die instrument met modulêre synths kan koppel Die Burgeroorlog album wat minder verrassend was as in 2003. Omdat hul hekkiebui nie die 'hond' het nie, het hulle dit elektronies gerekonstrueer en die linker- en regterkanale uitmekaar gebuig vir die snit 'Regicide'. In 'n onderhoud destyds beskryf Daniel hierdie uiteenlopende gurdies as 'klink dit asof die vloer in die kamer gekantel is of die band gekou word'.
Terwyl die vermoë van die hindernis-gurdy om die ruimte vol te maak met sy meedoënlose multi-tonale klank, vir sommige die absolute soniese droom is, is dit vir ander die dinge van nagmerries. Die kenmerkende klank wat deur die tegniese beperkings gemaak word, beteken dat dit dikwels nie in 'n groep pas nie, en Wishart het daarop gewys dat die ingewikkelde konstruksie en verwarrende speeltegniek ook nie geskik is vir musikale notasie nie. Die rasperende, rasperende bas beteken ook dat dit alles deursny waarmee sy speel - sy sê dat sy selfs soms tweeter -luidsprekers in die ateljee gebreek het tydens die opname. As dit so beskou word, is dit nie 'n verrassing dat eksperimentele musikante die uniekheid van die hindernis-gurdy raakgesien het nie, wat, soos Wishart sê, sy klank 'so oud soos nuut' maak.
Die hekkie kan kruip, of dit kan slaan, en die gonsende hond het tande. Dit klink dalk meer na 'n horde van infernale spelers uit die hel as 'n enkele handgereed instrument, maar hierin lê sy krag. Wishart meen dat as gevolg van hierdie verskillende eienaardighede, die hekkiesbaard vry is om rond te loop op 'n manier waarop ander instrumente dit nie kan doen nie. Sy sê dit is op sigself 'iets van 'n kulturele en sosiale nomade-'n vry-musikale gees'.
Ethan James, 56 het musiek gespeel, van Heavy Metal tot Middeleeue
Ethan James, 'n lid van die 60-jarige heavy metal-band Blue Cheer wat in die 1980's oorgeskakel het na 'n rol agter die skerms as vervaardiger en ingenieur op tientalle opnames, is dood. Hy was 56.
James is op 19 Junie in San Francisco dood ná 'n stryd van agt maande met lewerkanker, het 'n jarelange vriendin Lisa Mitchell Silverman gesê. 'Baie min mense het geweet dat hy siek is,' het sy gesê. 'Hy wou nie hê mense moet bekommerd wees nie.'
Nadat hy Blue Cheer verlaat het, het James 'n betroubare mentor geword van 'n jonger generasie opkomende punk-, alternatiewe en roots-rock-orkes voordat hy aan die einde van die tagtigerjare weer van loopbaan verander het om hom toe te spits op die speel en die bevordering van middeleeuse musiek.
James is gebore as Ralph Burns Kellogg in 1946 in Pasadena en verhuis saam met sy gesin in 1957 na Sacramento, waar hy homself leer klavier, kitaar, bas en tromme speel. Om 'n lewe in musiek te volg, verhuis hy na die hoërskool na San Francisco en word hy lid van die band Mint Tattoo. Hy het later by die baanbrekende heavy metal -band Blue Cheer aangesluit net nadat die groep sy grootste treffer gekies het, 'n remake van Eddie Cochran se "Summertime Blues."
James het in die 70's getoer en saam met Blue Cheer opgeneem, en besluit toe om 'n eie opnamestudio in Los Angeles te bou en Radio Tokyo Studio in Venesië te skep. James se ateljee het vinnig 'n gewilde kuierplek geword vir bands soos The Bangs (later die Bangles), Black Flag, the Minutemen, Jane's Addiction en talle ander.
"Hy was baie geïnteresseerd daarin om verskillende bands te hoor en te sien wat mense bedink het, eerder as om iets te probeer vorm," het Greg Ginn, kitaarspeler by Black Flag en stigter van SST Records, die tuiste van verskillende optredes wat saam met James gewerk het, onlangs gesê.
Die Plimsouls se Eddie Munoz het gesê James "het lank gestaan ​​in 'n toneel wat gefokus moes word."
Die voormalige baskitaarspeler Mike Watt het gesê James was die persoon wat die Minutemen se "Double Nickels on the Dime" -album opgeneem en gemeng het.
'Hy het al 45 liedjies in een nag gemeng,' sê Watt, wat ook saam met James gewerk het in die post -Minutemen -bands Firehose en Dos. "Ethan het baie respek vir 'n ander se musiek gehad en was nooit oorheersend of beheer nie."
Gedurende hierdie tydperk het James sy nuwe naam aangeneem omdat hy volgens Silverman 'nooit van die naam Ralph gehou het nie, en nadat hy dit ondersoek het, het hy gesê dat die suksesvolste mense twee voorname het.'
James het die Radio Tokyo-ateljee in 1989 verkoop om te konsentreer op 'n nuutgevonde verliefdheid op die hekkie, 'n Middeleeuse instrument wat klink soos 'n kruising tussen 'n viool en doedelsak. Hy spandeer 'n groot deel van die negentigerjare met die speel en opneem van Middeleeuse musiek en stel 'n reeks albums vry van harde musiek.
'Hy het 'n rukkie die hardnekkige man in LA geword,' het Ginn gesê. James het ook 'n stuk uitgevoer wat Mozart saam met die San Francisco Mozart Festival Orchestra vir die instrument gekomponeer het.
'Hy was regtig toegewyd aan die instrument,' het die multi-instrumentalis David Lindley gesê, wat die afgelope paar jaar saam met James op konserte in San Francisco gespeel het. 'Dit is 'n wonderlike, ontstellende instrument, maar kan ook baie mooi wees. Hy kon alles daarmee doen. Dit het ons net die geluid wat hy uit die ding gekry het, laat waai. "
James het later die Sweedse nyckelharpa, 'n meervoudige snaarinstrument wat met 'n boog gespeel is, opgeneem en na Swede gereis om die instrument verder te bestudeer.
In Extremo begin as twee projekte: 'n naamlose, suiwer Middeleeuse orkes en 'n rockgroep. Hulle het destyds bekend geword deur gereelde optredes tydens Middeleeuse markbyeenkomste, waar hulle hul akoestiese stukke uitgevoer en CD's verkoop het van hul vertolkings van tradisionele liedjies. Op 11 April 1995, tydens die opnames vir daardie jaar se seisoen, het Michael Rhein (alias Das letzte Einhorn, "The Last Unicorn") het die projeknaam "In Extremo" gevind.
Die meeste van die orkeslede tree onder verhoogname op. Die aanvanklike lede van die Middeleeuse orkes was Das letzte Einhorn ("The Last Unicorn", sang), Flex der Biegsame ("Flex the Flexible", doedelsak), Dr Pymonte (doedelsak), Conny Fuchs (wat die band verlaat het voor die amptelike vrystellingsdatum, weens haar swangerskap, en vervang is deur dr. Pymonte) en Sen Pusterbalg (kort na die amptelike vrystelling vervang deur Geel Pfeiffer, "Yellow Piper", doedelsak). Die rockgroep het oorspronklik bestaan ​​uit Thomas der Münzer ("Thomas the Coiner", kitaar), Der Morgenstern ("The Morning Star", tromme), en Die Lutter ("The Lutter", baskitaar). Der Münzer verlaat die band en vanaf 2000 [update] is die band se kitaarspeler Van Lange ("Die lang een"). Soos hieronder opgemerk, speel byna al die orkeslede verskeie instrumente.
Die toenemende aantal besoekers, die sukses van hul CD's en die algemene belangstelling, asook kruisbestuiwing deur groepe soos Corvus Corax en Bathory, het In Extremo in 1995 aangemoedig om 'n band te begin wat doedelsak en ander tradisionele instrumente met rock kombineer kitare. Die gevolg was die huidige inkarnasie van In Extremo, 'n rockgroep wat moderne instrumente soos die dromstel, elektriese bas en kitaar integreer met die akoestiese elemente wat voorheen vir die Middeleeuse liedere gebruik is, en wat beide soorte musiek speel, sowel as 'n baster van Die twee. 
In Augustus 1996 begin hulle werk aan die eerste In Extremo -album, wat reeds twee snitte van die nuwe rockprojek bevat. Omdat die album geen amptelike naam gehad het nie, het dit bekend gestaan ​​as Goud as gevolg van die goue omslag. In Februarie 1997, soos die enkelsnit Der Galgen ("The Gallows"), het dit vinnig uitverkoop op die Middeleeuse markte.
In Extremo het afsonderlik gespeel as 'n Middeleeuse en 'n rockgroep, tot op 29 Maart 1997, toe hulle hul eerste lewendige rock -konsert gespeel het. Sedertdien het hulle hierdie datum as hul stigtingsdatum gegee. Die twee projekte is amptelik op 11 Januarie 1998 saamgevoeg. In April 1998 was die eerste "hoë besetting" In Extremo -konsert in die Rabenstein -kasteel in Brandenburg.
Deur die jare het hul musiek meer heavy metal geword, terwyl dit terselfdertyd toenemend kommersieel suksesvol geword het. Die klassieke instrumente - doedelsak, sjalms en luitjies - speel egter steeds 'n groot rol. Die orkes is ook bekend vir hul opvallende verhoogkostuums en bekend daarvoor dat hulle pirotegnieke in hul konserte gebruik het, waaronder Der Morgenstern wat simbale speel wat aan die brand gesteek is.
Op 26 Februarie 2010 kondig In Extremo aan dat Der Morgenstern die band verlaat weens musikale verskille via hul tuisblad. Op 11 Junie het Florian "Specki T.D." Speckardt is aangekondig as sy plaasvervanger op tromme. Sedertdien het hulle drie albums uitgereik: Sterneneisen, Kunstraub en Quid Pro Quo, wat almal die top 10 in die Duitse kaarte bereik het, met Sterneneisen en Quid Pro Quo wat albei 'n tyd lank nommer 1 -posisies het. Hul 13de album, Kompass zur Sonne, sou in Mei 2020 vrygestel word , maar is weens die COVID-19-pandemie tot 2021 vertraag.
Op 30 Julie 2020 speel hulle 'n aanlyn lewendige konsert vir Wacken World Wide. 
Die band se eerste groot verskyning was in die eerste deel van die videospeletjie in 2001 Goties. 'N Groep reisende musikante genaamd' In-Extremo 'speel hul weergawe van die lied "Herr Mannelig", vanaf die album Verehrt und Angespien, by die galg buite die Old Camp Castle in die tweede hoofstuk van die spel.
Met hul sukses het die musiekprogramme ook begin aandag skenk aan In Extremo. Hulle is genooi vir die televisieprogram Viva Interactive, waar hulle 'n oproep-en-reaksie van vyftien minute gegee het en twee liedjies gespeel het. Hulle verwerp op daardie stadium 'n uitnodiging om Bo -op die poppe om te speel Küss Mich ("Soen my"), omdat dit volgens Das letzte Einhorn nie hul omgewing was nie. Tog het hulle in 2005 'n verdere uitnodiging na TotP aanvaar en gespeel Nur Ihr Allein ("Net jy alleen").
Terselfdertyd het hul gehoor toegeneem met lewendige optredes, van markplekke tot feeste soos Rock am Ring, die Taubertal -fees en die Nova Rock in Oostenryk. Hulle grootste openbare verskyning het egter In Extremo geopen vir die afskeidstoer van Böhse Onkelz in Junie 2005, met ongeveer 120 000 toeskouers.
In Extremo laas op 9 Februarie 2006 deelgeneem aan die Bundesvision Song Contest van Stefan Raab vir die Vrystaat Thüringen Das letzte Einhorn is gebore in Dingelstädt en het grootgeword in Leinefelde. Beide stede lê in Noord -Thüringen. Die groep beklee die derde plek met "Liam (Duits)". Voorheen het hulle hulself op 2 Februarie op die TV -program voorgestel TV totaal.
In Extremo het in 2006 verder gespeel op die Wacken Open Air, sowel as op die M'era Luna -fees in Hildesheim. Aan die einde van 2006 speel hulle in die kader van hul "10 Year Anniversary Tour" in Duitsland, Oostenryk en Switserland.
Die eerste In Extremo -album wat aandag getrek het, was Verehrt und Angespien ("Aanbid en gespat"). Dit behaal 'n destydse sensasionele 11de plek in die Duitse albumkaarte. Die daaropvolgende album, Sünder ohne Zügel ("Ongebreidelde sondaars"), het die 10de plek behaal.
Die band het baie sukses behaal met die album "7", en dit het 'n derde plek op die Duitse kaarte behaal. Die video van die enkelsnit Küss Mich is gereeld op Duitse musiektelevisie vertoon. Die enkelspelers het hoë ranglys behaal.
Die agtste album Mein Rasend Herz  ("My Racing Heart") behaal die derde plek op die albumkaarte in 2005.  Drie enkelsnitte is van hierdie album gepubliseer: Nur Ihr Allein ("Net jy alleen") op 17 Mei 2005, Horisontaal ("Horizon") op 12 September 2005 en "Liam (Duits)" op 3 Februarie 2006. Op 10 Februarie 2006 is die tweede lewendige CD/DVD, "Raue Spree", gepubliseer, wat op die 4de plek van die Duitser gekom het. kaarte. Boonop het die CD "7" en die DVD "Raue Spree" aan die begin van 2007 goue status behaal.
Die negende album Sängerkrieg  ("Singers 'War") het op 23 Mei 2008 die eerste plek op die album-kaarte van Duitsland behaal.  In Oostenryk bereik dit die dertiende en in Switserland die tweede en twintigste plek. In Duitsland was dit die 41ste topverkoper-album van die jaar in 2008.
Behalwe die elektriese kitaar, bas en tromstel, definieer In Extremo homself deur onkonvensionele (vir 'n rockgroep) instrumente hoofsaaklik van Middeleeuse oorsprong. Dit sluit in sakpype, Uilleann Pipes, shawm, nyckelharpa, harp, sittern, tromba marina, gehamerde dulcimer, Klangbaum, en verskillende tipes tromme en perkussie. Doedelpype is die opvallendste van hierdie instrumente, aangesien dr. Pymonte, Yellow Pfeiffer en Flex der Biegsame almal doedelsak speel, soms al drie tegelyk. Al die orkeslede speel verskeie instrumente, en draai gereeld instrumente tussen liedjies Das letzte Einhorn speel gereeld 'n sitron tydens sekere liedjies, soos Ai Vis A Lo Lop.
Hulle doedelsakpype is gedeeltelik gemaak deur dr Pymonte, maar word ook gedeeltelik gebou deur 'n bekende pypbouer. Die band gebruik ook 'n pasgemaakte raamtrommel bedek met 'n sebravel, genaamd Das Pferd ("Die perd"). Die meeste ander akoestiese instrumente, soos hul sakke, word slegs deur 'n paar ander instrumentbouers vervaardig.
Sommige lirieke word nie deur die orkes geskryf nie, maar sommige - soos die instrumente - uit tradisionele liedjies wat gedurende die Middeleeue en Renaissance geskryf is.
Baie van die lirieke van die band se repertoire van Middeleeuse liedjies kom uit kerkgeskrifte (bv. Wessebronner Gebet), Benediktynse geskrifte (bv. Raue Sien), of is "trad. arr.", wat tradisionele liedjies met onbekende outeurs beteken, herrangskik deur die orkes (bv. Merseburger Zaubersprüche, Tannhuser, Poc Vecem). Die orkes gebruik ook gereeld liedjies uit die Carmina Burana, 'n Middeleeuse versameling liedjies, asook lirieke wat as poësie geskryf is deur die Franse digter François Villon uit die 15de eeu (Rotes Haar, "Rooi hare" en Erdbeermund, "Strawberry Mouth" vertaal in Duits deur Paul Zech).
Die orkes gebruik ook gedigte van latere skrywers soos Johann Wolfgang von Goethe (Der Rattenfänger, "The Ratcatcher") en Ludwig Uhland, wat geskryf het Des Sängers Fluch ("The Singer's Curse") - wat In Extremo verander het om genoem te word Spielmannsfluch ("Die vloek van die klavier"). Vir die album Mein Rasend Herz het In Extremo oorspronklik die lirieke van die liedjie "Liam" in Duits geskryf, waarna dit in Iers vertaal is deur Rea Garvey, wat ook 'n gassanger op die liedjie was.
Die geskiedenis van die hekkie
Die oorsprong van die hekkie is nog onduidelik. Bronmateriaal lewer geen spesifieke bewys dat die instrument in die Ooste gebruik is voordat dit in Europa verskyn het nie. Gedurende die Gotiese tydperk is 'n groot voorouer van die hekkiesdraaier, die organistrum, in kloosters en kloosterskole gebruik om musiek te onderrig, godsdienstige polifonie uit te voer en korrekte intonasie vir die gemeentesang te verskaf. Die naam "organistrum" is waarskynlik afgelei van die Latynse "organum", wat in die breedste sin 'n instrument beteken waarop verskeie dele van die instrument aangepas is vir 'n sekere funksie en saamwerk analoog aan die orrel. Vanweë die grootte van die organistrum (tussen 1,5 en 2 meter lank en in die vorm van 'n viool of kitaar), moet dit deur twee mans gespeel word, horisontaal oor hul skoot. Een man het die raaklyne bedien terwyl die ander die kruk gedraai het, sodat die drie snare gelyktydig klink. Die staanplekke op 'n organistrum is bepaal volgens die temperament van Pythagoras. 'N Vroeë uitbeelding van 'n organistrum kan gevind word in die katedraal van Santiago de Compostela (Spanje, 1168 en ndash1188) in 'n beeldhouwerk oor die "Portico de la Gloria."
Die belangrikste rol van die hekkie was sy funksie in sekulêre musiek. Gedurende die vroeë dertiende eeu is dit heeltemal omskep in 'n baie kleiner, draagbare toestel wat bekend staan ​​as 'n chifonie (Frans) of simfonie (van Grieks sym-phonos = harmonieuse klanke), gespeel deur 'n enkele musikant. Talle literêre verwysings uit die Middeleeue toon aan dat die hekkie onder ander snaarinstrumente gevind is, gewoonlik gepaard met die geplukte variëteite. Soms word dit geassosieer met bourdon -instrumente soos die vielle (die Middeleeuse viool).
Die volledige bladsy van die Luttrell Psalter tot Psalm 99, met randfigure wat handklokkies speel, 'n draagbare orrel, doedelsak, 'n simfonie en die nakers. British Library London. Ouderlinge speel 'n orrelistrum.
Santiago de Compostela, Spanje.
Die hekkiesdraaier is gereeld gebruik om die chansons de geste met instrumentale voorspele en tussenspele en, indien gepas, om die vokale lyn te verdubbel. Alhoewel die hekkiesbaard gedurende die vyftiende eeu baie ondersteuners in die sekulêre lewe gevind het, is daar uit verskillende afbeeldings bewyse dat dit steeds gewild was in godsdienstige kringe. Een goeie voorbeeld is 'n illustrasie uit die Italiaanse manuskrip, genaamd die Sforza Ureboek 1 Milano, c. 1490) vandag gehuisves in die British Library London (3 vir beelde). 'N Blad met 'n Alleluya-gesang toon as 'n dekoratiewe motief 'n engel wat 'n ovaalvormige hekkiesdraad speel, soortgelyk aan die algemeen bekende vorm, met sewe of agt sleutels (sommige word deur die hand van die engel versteek), wat 'n reikafstand gee van 'n oktaaf. 2
Die vroeë Middeleeuse vorm van die hekkie was die boksvormige simfonie, hier 'n rekonstruksie volgens die motiewe in die Luttrell Psalter.
'N Kykie in 'n simfonie. Die binnekant van die pegbox, twee hommeltuie, afstelbare raaklyne, 'n brug wat die snare lei, en die met hout bedekte houtwiel wat buite aan die krukas gekoppel is, en die met hars bedekte houtwiel wat aan die kruk buite die instrument gekoppel is, is sigbaar. Die toutjies is met katoen toegedraai om die sirkelvormige boog en die wiel te hou sodat dit nie deur die toue gedra kan word nie.
Verander nuvelle weer (Jaques de Cambrai, Trouv en egravere dertiende eeu), gespeel op 'n simfonie deur Riccardo Delfino, vervaardiger van hekkies (Helmut Gotschy se webwerf)
Die hekkiesdraaier het uiteindelik die kloosteromgewing heeltemal verlaat en as 'n klavierinstrument stewig gevestig geraak. Die verspreiding daarvan is vergemaklik deur dwalende minstrels en troubadours, wat in toenemende mate werk by die florerende howe en dorpe gevind het. Geleidelik begin die kerk hul deelname aan godsdienstige optogte en soortgelyke geleenthede aanvaar. Op hierdie manier het die hekkiesboer hom ingeskakel in elke sosiale vlak van die Westerse samelewing, van die adel tot eenvoudige dorpboere. U kan dit hoor as 'n begeleiding vir dansmusiek sowel as in die orkes by die gewilde raaisels.
Die reputasie van die hekkiesdraaier het stadig begin afneem namate 'n toenemende aantal armes dit opgeneem het om 'n geringe bestaan ​​te verkry, hoewel sommige gehoop het om die status van die troebadoers te ontvang wat ruim vergoeding ontvang het (& quotladen with gifts & quot). As gevolg van die swelgetalle van hardlopers en die verskuiwing in musikale smaak wat groter polifoniese vermoëns vereis het as wat die hekkie-gusty kon bied, val die instrument egter uit die guns van die adel en word dit gedelegeer na die laagste sosiale klasse wat bestaan ​​uit kleinboere, bedelaars en blinde musikante. 3
De liereman (Die hekkiesdraaier)
Dordrechts Museum De liereman (besonderhede)
(Die hekkiesdraaier, detail)
As gevolg van die afname in prestige, was die hekkiesdraad gemerk met name soos die Duitser Bauernleier (boer se lier) of Bettlerleier (bedelaar se lier). Terwyl Michael Praetorius in sy Syntagma Musicum (1619) noem dit die Bawren vnnd vmblauffenden Weiber Leyre (& quota lier vir kleinboere en vallende vroue & quot), Marin Mersenne in sy Harmonie universelle (1636) noem dit spesifiek 'n blinde bedelaarsinstrument, wat slegs deur die armes gespeel word, en veral deur blindes wat 'n bestaan ​​met die instrument verdien. & Quot 4
Die verlies aan die eerbiedwaardigheid van die hekkiesdraer is duidelik te sien in byna alle skilderye van die tyd wat 'n hekkiesdraaier toon. 'N Dekreet van 1651 het die amptenaar van die openbare orde reeds opdrag gegee om seker te maak dat reisende musikante die regte lisensies het: "Die hindernisse, mans en vroue moet heeltemal verwyder word sodat ons nie meer hul vulgêre en wanordelike praatjies en gebare wat die reisigers hoef te sien nie, hoef te sien musikante is verheug om saam met ander impertinances te kweek. & quot Skilderye deur Brueghel en Bosch weerspieël ook die negatiewe simboliese waarde wat die hekkiesdraer toegereken word deur die veronderstelde verband tussen fisiese en morele blindheid te beklemtoon (sien ook hieronder: Kahren Jones Hellerstedt).
'N Stewige speler omring deur dorpskinders(besonderhede)
Olie op paneel, 43,2 x 73,6 cm.
Die hindernisse wat in Nederlandse/Vlaamse sewentiende-eeuse skilderye voorgestel word, verwys in die algemeen na die Renaissance-vorm soos dit verskyn in Michael Praetorius ' Syntagma Musicum (Leipzig 1619). Dit was universeel speelbare instrumente wat aangepas is vir Renaissance en vroeë barokdansmusiek en vir begeleiding van ballades.
Aan die einde van die sewentiende eeu het die hekkiesdraaier 'n wedergeboorte by die Franse hof beleef, aangesien dit die nostalgie van 'n rustieke verlede wek. Tydens die bewind van Lodewyk XIV het die Arcadiese ideaal van die rustigheid van 'n plattelandse lewe in ooreenstemming met die natuur groot guns by die hof gekry. Die koning het hom in elke soort plattelandse tydverdryf toegegee, en die hele hof het gevolg. Omstreeks 1720 ontwikkel die groot Versailles-luthier Henri B & acircton die klassieke luit- en kitaarvorms wat tot vandag toe gebruik is vir hindernisse. Hy het ook sy harde, raspende klank verbeter, wat dit meer geskik maak vir kamermusiek. Sy seun Charles het talle suites en sonates geskryf vir een of twee hekkies met en sonder continuo, sowel as kamerkonserte vir die hekkiesdraaier saam met ander instrumente. Ander bouers soos Pierre en Jean Louvet (middel van die agtiende eeu) of Jean-Nicolas Lambert wou die vermoëns van die instrument verbeter. Hulle instrumente beskik oor 'n merkwaardige skoonheid, ingelegd met pêrel en met 'n gesnede kop aan die einde van die pegbox.
'N Hekkie in barokvorm in kitaarstyl gebaseer op die ontwerpe wat ontwikkel is deur Henry B & acircton. Dit het 'n stiller en kenmerkend soet klank en die versiering toon die tradisionele gesnyde pennekop en ingelegde rande.
'N Luitvormige hekkie. Die groot liggaam gee die hommeltuie 'n groot basis. Die geboë dop gee die melodie en die 'trumpet ' gee die nodige drakrag.
Gedurende die agtiende eeu het die hekkiesdraaier sy repertorium gedeel met die klein doedelsak, die musette of & quotmusette de cour & quot (sien Die doedelsak). Aangesien die omvang van die twee instrumente egter anders was, was hul repertoriums, hoewel hulle oorvleuel, nie uitruilbaar nie. Terwyl die hekkiesdraaier grotendeels 'n amateur-instrument was, het die musette 'n permanente plek in die operaorkes gekry, veral vir die gewilde pastorale toneelstukke van die tyd. Talle komponiste, soos Joseph Bodin de Boismortier, of die voormelde Charles B & acircton, en selfs Wolfgang Amadeus Mozart en Antonio Vivaldi het musiek geskryf vir die hekkiesdraaier.
Teen 1760 het die hekkie as 'n saloninstrument begin afneem, maar dit word steeds gebruik om verwerkings van gewilde liedjies te speel, veral deur straatmusikante. Die tradisie van die Savoyards, 5 wat uit die armoede van hul vaderland gevlug het om op straat te gaan speel, het verhale verskaf vir baie musikale verhoogwerke. In die negentiende eeu is die hekkie in die middel van Frankryk en in dele van Bretagne, Noord-Frankryk en België aangetref. Dit word gereeld gespeel met doedelsak vir openbare danse en by troues waar die repertoire bestaan ​​uit wals, mazurkas, bransles en bourr & eacutees.
Teen die twintigste eeu het die hekkiesdraaier begin uitsterf, maar in die herlewing van volksoorlewerings in die 1960's het dit weer ontstaan ​​en gelei tot die stigting van feeste (veral in Saint Chartier, Indre d & eacutepartment, sentraal Frankryk) en selfs 'n hindernis -gunstige museum in Montlu & ccedilon (Auvergne, Frankryk) wat een van die grootste versamelings in sy soort besit, wat nou dien as sentrum vir studies. Vandag word die hekkie-gurdle af en toe in diens van rock- en jazzmusikante.
Donovan is gebore op 10 Mei 1946, in Maryhill, Glasgow,   vir Donald en Winifred (née Phillips) Leitch. Sy oumas was Iers.   Hy het as kind polio opgedoen. Die siekte en behandeling het hom slap gelaat.  Sy gesin verhuis na die nuwe stad Hatfield, Hertfordshire, Engeland. Beïnvloed deur sy gesin se liefde vir volksmusiek, begin hy op 14 -jarige ouderdom kitaar speel. 
By sy terugkeer na Hatfield het Donovan etlike maande in plaaslike klubs gespeel, die volks toneel rondom sy huis in St Albans opgeneem, die kitaartegniek van plaaslike spelers soos Mac MacLeod en Mick Softley geleer en sy eerste liedjies geskryf. In 1964 reis hy saam met Gypsy Dave na Manchester, en spandeer daarna die somer in Torquay, Devon. In Torquay het hy by Mac MacLeod gebly, besig met buskes, kitaar bestudeer en tradisionele folk en blues geleer.  
Aan die einde van 1964 word Donovan 'n bestuurs- en uitgewery-kontrak aangebied deur Peter Eden en Geoff Stephens van Pye Records in Londen, waarvoor hy 'n demo-band van 10 snitte (later op iTunes) opgeneem het, wat die oorspronklike van sy eerste enkelsnit, "Catch the Wind" en "Josie". Die eerste liedjie onthul die invloed van Woody Guthrie en Ramblin 'Jack Elliott, wat ook Bob Dylan beïnvloed het. Dylan -vergelykings het 'n geruime tyd gevolg.  In 'n onderhoud met KFOK radio in die VSA op 14 Junie 2005, het MacLeod gesê: "Die pers het Donovan graag 'n Dylan -kloon genoem, aangesien hulle albei deur dieselfde bronne beïnvloed is: Ramblin 'Jack Elliott, Jesse Fuller, Woody Guthrie, en nog vele meer. " [ aanhaling nodig ]
Tydens die opname van die demo het Donovan bevriend geraak met Brian Jones van die Rolling Stones, wat naby die opname was. Hy het onlangs Jones se eksmeisie, Linda Lawrence, ontmoet, die ma van Jones se seun, Julian Brian (Jones) Leitch.  Die aan-af romantiese verhouding wat oor vyf jaar ontwikkel het, was 'n krag in Donovan se loopbaan. Sy beïnvloed Donovan se musiek, maar weier om met hom te trou en sy verhuis in die laat 1960's na die Verenigde State vir 'n paar jaar. Hulle ontmoet toevallig in 1970 en trou kort daarna. Donovan het ander verhoudings gehad - een daarvan het gelei tot die geboorte van sy eerste twee kinders, Donovan Leitch en Ione Skye, wat albei akteurs geword het.
Donovan en Dylan Edit
Tydens Bob Dylan se reis na die Verenigde Koninkryk in die lente van 1965, het die Britse musiekpers vergelykings gemaak tussen die twee sanger-liedjieskrywers wat hulle as 'n wedywering voorgehou het. Dit het Brian Jones, kitaarspeler van The Rolling Stones, laat sê:
Ons kyk ook na Donovan. Hy is nie 'n slegte sanger nie, maar sy goed klink soos dié van Dylan. Sy 'Catch The Wind' klink soos 'Chimes of Freedom'. Hy het 'n liedjie 'Hey Tangerine Eyes' en dit klink soos Dylan se 'Mr. Tamboerynman '. 
Donovan is die onderstroom in die film van D.A. Pennebaker Moenie terugkyk nie dokumenteer Dylan se toer. Teen die begin van die film maak Dylan 'n koerant oop en roep uit: "Donovan? Wie is hierdie Donovan?" en sy metgeselle spoor die wedywering aan deur aan Dylan te vertel dat Donovan 'n beter kitaarspeler is, maar dat hy net drie maande lank bestaan ​​het. Dwarsdeur die film word Donovan se naam langs Dylan op koerantopskrifte en op plakkate op die agtergrond gesien, en Dylan en sy vriende verwys konsekwent na hom.
Donovan verskyn uiteindelik in die tweede helfte van die film, saam met Derroll Adams, in die suite van Dylan in die Savoy Hotel, ondanks dat die bestuur van Donovan geweier het om toe te laat dat joernaliste teenwoordig was en gesê dat hulle nie 'n stunt op die spel wou hê van die dissipel wat die messias ".  Volgens Pennebaker het Dylan gesê dat hy nie die ontmoeting moet verfilm nie, en Donovan speel 'n liedjie wat net soos 'Mr. Tambourine Man' klink, maar met verskillende woorde. Toe Donovan gekonfronteer word met die opheffing van sy deuntjie, het hy gesê dat hy dink dat dit 'n ou volkslied is.  Sodra die kamera gerol het, speel Donovan sy liedjie, "To Sing For You", en vra dan vir Dylan om "Baby Blue" te speel. Dylan later vertel Melodie Maker: "Hy het 'n paar liedjies vir my gespeel.. Ek hou van hom. Hy is 'n gawe ou." Melodie Maker het opgemerk dat Dylan Donovan genoem het in sy liedjie "Talking World War Three Blues" en dat die skare gejaag het, waarop Dylan agter die skerms gereageer het: "Ek wou nie die man in my liedjies neersit nie. Ek het dit net gedoen vir 'n grap, dis al. "
In 'n onderhoud vir die BBC in 2001 ter viering van Dylan se 60ste verjaardag, erken Donovan Dylan as 'n invloed vroeg in sy loopbaan terwyl hy hom distansieer van die bewerings van 'Dylan -kloon':
Die een wat ons regtig geleer het om al die tradisionele liedjies te speel en te leer, was Martin Carthy - wat Dylan toevallig gekontak het toe Bob die eerste keer na die Verenigde Koninkryk gekom het. Bob is, soos alle Amerikaanse volkskunstenaars, beïnvloed deur die Keltiese musiek van Ierland, Skotland en Engeland.Maar in 1962 word ons Britte ook beïnvloed deur 'n paar blues en die Amerikaanse volkseksponente van ons Keltiese erfenis. Dylan verskyn nadat Woody [Guthrie], Pete [Seeger] en Joanie [Baez] ons harte verower het, en hy het eers soos 'n cowboy geklink, maar ek het geweet waar hy sy goed gekry het - dit was eers Woody, dan was dit Jack Kerouac en die stroom-van-bewussyn poësie wat hom meegebring het. Maar toe ek 'Blowin' in the Wind 'hoor, was dit 'n oproep tot die nuwe generasie - en ons kunstenaars is aangemoedig om net so dapper te wees om ons gedagtes in musiek te skryf. Ons is nie gevang deur sy invloed nie, ons is aangemoedig om hom na te boots - en onthou dat elke Britse orkes van die Stones tot die Beatles noot vir noot, lek vir lek, al die Amerikaanse pop- en blues -kunstenaars kopieer - dit is die manier waarop jong kunstenaars leer. Dit is geen skande om 'n held of twee na te boots nie - dit buig die kreatiewe spiere en toon die kwaliteit van ons komposisie en tegniek. Dit was nie net Dylan wat ons beïnvloed het nie - vir my was hy 'n speerpunt in protes, en ons het almal 'n draai in sy styl. Ek het vyf minute lank soos hy geklink - ander het 'n loopbaan van sy klank gemaak. Soos troubadours, kan ek en Bob oor elke faset van die menslike toestand skryf. Om vergelyk te word was natuurlik, maar ek is nie 'n kopiïs nie. 
Samewerking met Mickie Most Edit
Aan die einde van 1965 het Donovan met sy oorspronklike bestuur geskei en onderteken met Ashley Kozak, wat vir Brian Epstein se NEMS Enterprises gewerk het. Kozak het Donovan voorgestel aan die Amerikaanse sakeman Allen Klein (later bestuurder van die Rolling Stones en in hul laaste kwynende maande, die Beatles).  Klein het op sy beurt Donovan voorgestel aan die vervaardiger Mickie Most,  wat produksies saam met die Animals, Lulu en Herman's Hermits gehad het. Die meeste het gedurende hierdie tydperk al die opnames van Donovan vervaardig, hoewel Donovan in sy outobiografie gesê het dat sommige opnames self vervaardig is, met min insette van Most. Hul samewerking het suksesvolle singles en albums opgelewer, opgeneem met Londense sessiespelers, waaronder Big Jim Sullivan,  Jack Bruce,  Danny Thompson,  en toekomstige Led Zeppelin -lede John Paul Jones en Jimmy Page. 
Baie van die opnames van die laat 1960's van Donovan bevat musikante, waaronder sy belangrikste musikale medewerker John Cameron op klavier, Danny Thompson (van Pentangle) of Spike Heatley op reguit bas, Tony Carr op tromme en kongas en Harold McNair op saxofoon en fluit. Carr se conga -styl en McNair se fluitspel is 'n kenmerk van baie opnames. Cameron, McNair en Carr het Donovan ook op verskeie konserttoere vergesel en kan op sy live -album van 1968 gehoor word Donovan in konsert.
Sunshine Superman Redigeer
Teen 1966 het Donovan die invloede van Dylan/Guthrie afgeskud en een van die eerste Britse popmusici geword wat blomkrag aangeneem het. Hy verdiep hom in jazz, blues, Oosterse musiek en die nuwe generasie Amerikaanse weskusbande soos die teenkultuur soos Jefferson Airplane en die Grateful Dead. Hy begin sy mees kreatiewe fase as liedjieskrywer en opnamekunstenaar, werk saam met Mickie Most en saam met die verwerker, musikant en jazz -fan John Cameron. Hul eerste samewerking was "Sunshine Superman", een van die eerste psigedeliese popplate. 
Donovan se opkoms het in Desember 1965 gestop toe Advertensiebord nuus gebring oor die dreigende produksietransaksie tussen Klein, Most en Donovan, en het toe berig dat Donovan by Epic Records in die VSA sou onderteken. Ondanks die ontkenning van Kozak het Pye Records die enkelsnit laat val en 'n kontrakgeskil het ontstaan ​​omdat Pye 'n Amerikaanse lisensieregeling met Warner Bros. Records gehad het. As gevolg hiervan het die Britse vrystelling van die Sunshine Superman LP is maande lank vertraag en beroof dit van die impak wat dit sou hê. 'N Ander uitkoms was dat die Britse en Amerikaanse weergawes van hierdie en later albums verskil - drie van sy Epic LP's is nie in die Verenigde Koninkryk vrygestel nie, en Sunshine Superman is in elke land in 'n ander vorm uitgereik. Verskeie snitte op sy laat 1960's Epic (Amerikaanse) LP's is jare lank nie in die Verenigde Koninkryk vrygestel nie. Die regsgeskil het voortgegaan tot vroeg in 1966. Gedurende die pouse het Donovan vakansie gehou in Griekeland, waar hy 'Writer in the Sun'  geskryf het, geïnspireer deur gerugte dat sy opnamesloopbaan verby was. Hy het deur die VSA getoer en verskyn in episode 23 van Pete Seeger se televisieprogram Rainbow Quest in 1966 saam met Shawn Phillips en eerwaarde Gary Davis. Na sy terugkeer na Londen ontwikkel hy sy vriendskap met Paul McCartney en dra hy die lyn "hemel van blou en see van groen" by tot "Yellow Submarine". 
Teen die lente van 1966 is die Amerikaanse kontrakprobleme opgelos, en Donovan het 'n ooreenkoms van $ 100,000 met Epic Records onderteken. Donovan en Most is na CBS Studios in Los Angeles, waar hulle snitte opgeneem het vir 'n LP, wat die afgelope jaar baie gekomponeer is. Alhoewel folk -elemente prominent was, toon die album 'n toenemende invloed van jazz, Amerikaanse weskus -psychedelia en folkrock - veral die Byrds. Die LP -sessies is in Mei voltooi, en "Sunshine Superman" is in Junie as enkelsnit in die VSA vrygestel. Dit was 'n sukses, die verkoop van 800 000 in ses weke en bereik die nommer 1. Dit het meer as een miljoen verkoop en 'n goue skyf gekry.  Die LP wat in Augustus gevolg is, voorafgegaan deur bestellings van 250 000 eksemplare, bereik nommer 11 op die Amerikaanse albumkaart en verkoop meer as 'n halfmiljoen. 
Die Amerikaanse weergawe van die Sunshine Superman Die album is in folk-jazz-verwerkings in kamerstyl en bevat instrumente, waaronder akoestiese bas, sitar, saxofoon, tablas en congas, klavecimbel, strykers en hobo. Hoogtepunte sluit in die swaaiende "The Fat Angel", wat Donovan se boek bevestig, geskryf is vir Cass Elliot of the Mamas & amp the Papas. Die liedjie is veral bekend vir die naam van die Jefferson -vliegtuig voordat hulle internasionaal bekend geword het en voordat Grace Slick aangesluit het. Ander snitte sluit in "Bert's Blues" ('n huldeblyk aan Bert Jansch), "Guinevere" en "Legend of a Girl Child Linda", 'n snit met stem, akoestiese kitaar en 'n klein orkes vir meer as ses minute. 
Die album bevat ook die sitar, wat gespeel is deur die Amerikaanse folk-rock-sanger Shawn Phillips. Donovan het Phillips in 1965 in Londen ontmoet, en hy het 'n vriend geword en 'n vroeë medewerker, wat akoestiese kitaar en sitar gespeel het op opnames, waaronder Sunshine Superman sowel as begeleiding van Donovan by konserte en op Pete Seeger se TV -program. Kreatief dien Phillips as 'n stille vennoot in die swangerskap van baie van die liedjies van Donovan uit die era, en die sanger erken later dat Phillips hoofsaaklik 'Season of the Witch' gekomponeer het.  Verskeie liedjies, waaronder die titelsnit, het 'n moeiliker voorsprong. Die jazzy "The Trip", vernoem na 'n klubnaam in Los Angeles, het 'n LSD -reis tydens sy tyd in LA beskryf en is vol verwysings na sy verblyf aan die Weskus, en noem Dylan en Baez. Die derde 'swaar' liedjie was 'Season of the Witch'. [ aanhaling nodig ] Dit is opgeneem met Amerikaanse en Britse sessiespelers en bevat die eerste opname van Donovan op elektriese kitaar. Die liedjie is gedek deur Julie Driscoll, Brian Auger en die Trinity op hul eerste LP in 1967, en Al Kooper en Stephen Stills het 'n weergawe van 11 minute op die album van 1968 opgeneem, Super sessie. Donovan se weergawe is ook in die slotreeks van die Gus Van Sant -film, Om voor dood te gaan. [ aanhaling nodig ]
As gevolg van vroeëre kontraktuele probleme, is die Britse weergawe van Sunshine Superman LP is vir nog nege maande vrygestel. Dit was 'n samestelling van snitte uit die Amerikaanse albums Sunshine Superman en Geel geel. Donovan het nie die snitte gekies nie. [ aanhaling nodig ]
Op 24 Oktober 1966 het Epic die enkelsnit "Mellow Yellow" vrygestel, gereël deur John Paul Jones en na bewering met Paul McCartney op die agtergrondsang, maar nie in die koor nie.  In sy outobiografie verduidelik Donovan dat 'elektriese piesang' 'n verwysing is na 'n 'geelkleurige vibrator'.  Die liedjie het Donovan se kenmerkende deuntjie in die VSA geword en bereik nommer 2 op die Billboard Hot 100, nr. 3 op die Cash Box -grafiek, en het 'n goue rekordtoekenning verdien vir verkope van meer as een miljoen in die VSA. 
Gedurende die eerste helfte van 1967 werk Donovan aan 'n ateljeeprojek met 'n dubbelalbum wat hy vervaardig het. In Januarie het hy 'n konsert gehou in die Royal Albert Hall vergesel van 'n ballerina wat gedans het tydens 'n uitvoering van "Golden Apples" van 12 minute. Op 14 Januarie het New Musical Express berig dat hy toevallige musiek sou skryf vir 'n produksie van die National Theatre Soos jy daarvan hou, maar dit het nie tot stand gekom nie. Sy weergawe van "Under the Greenwood Tree" verskyn wel op "A Gift from a Flower to a Garden".
In Maart het Epic die Geel geel LP (nie in die VK uitgereik nie), wat nommer 14 in die Amerikaanse albumlyste bereik het, plus 'n nie-album-enkelsnit, "Epistle to Dippy", 'n Top 20-treffer in die VSA. Die liedjie, wat as 'n ope brief aan 'n skoolvriend geskryf is, het 'n pasifistiese boodskap sowel as psigedeliese beelde. Die regte "Dippy" was in die Britse leër in Maleisië. Volgens Brian Hogg, wat die voeringsnotas vir die Donovan -boksstel geskryf het Troubadoer, Dippy het die liedjie gehoor, met Donovan in verbinding getree en die weermag verlaat. Op 9 Februarie 1967 was Donovan onder gaste wat deur die Beatles na Abbey Road Studios genooi is vir die orkestrale overdub vir "A Day in the Life", die finale van Sers. Pepper's Lonely Hearts Club Band. 
Medio 1966 word Donovan die eerste opspraakwekkende Britse popster wat in hegtenis geneem is weens die besit van dagga.  Die dwelmgebruik van Donovan was meestal beperk tot cannabis, met af en toe gebruik van LSD en meskalien. [ aanhaling nodig ] Daar word vermoed dat sy LSD -gebruik indirek in sommige van sy lirieke verwys word.  Openbare aandag is gevestig op sy dagga -gebruik deur die TV -dokumentêr 'N Seun wat Donovan genoem word vroeg in 1966, waarop die sanger en vriende op 'n partytjie wat deur die rolprentspan gehou is, wys hoe sy dagga rook. Donovan se arrestasie was die eerste in 'n lang reeks waarin die Beatles en die Rolling Stones betrokke was. Vroeg in 1967 was Donovan 'n blootstelling aan die News of the World. 
Volgens Donovan was die artikel gebaseer op 'n onderhoud deur 'n eksmeisie van sy vriend Gypsy Dave. Die artikel was die eerste in 'n driedelige reeks, Geneesmiddels en popsterre - feite wat u sal skok. Daar is vinnig getoon dat sommige bewerings onwaar is. A News of the World verslaggewer beweer dat hy 'n aand saam met Mick Jagger deurgebring het, wat na bewering sy dwelmgebruik bespreek het en dwelms aan metgeselle aangebied het. Hy het Brian Jones as Jagger verwar, en Jagger het die koerant vir laster gedagvaar. Onder ander vermeende onthullings was bewerings dat Donovan en sterre, waaronder lede van die Who, Cream, Rolling Stones en die Moody Blues gereeld dagga gerook het, ander dwelms gebruik het en partytjies gehou het waar die onlangs verbode hallusinogeen LSD gebruik is, spesifiek die naam van die Who's Pete Townshend en Cream's Ginger Baker.
Dit het later geblyk dat die News of the World verslaggewers het inligting aan die polisie oorgedra. In die laat 1990's, Die voog gesê News of the World verslaggewers het die polisie gewaarsku oor die partytjie by Keith Richards se huis, waarop 'n klopjag op 12 Februarie 1967 uitgevoer is. by die Monterey International Pop Festival in Junie daardie jaar. 
1967–69: Internasionale sukses Edit
In Julie 1967 het Epic 'There Is a Mountain' vrygestel, wat pas die top tien van die VSA misgeloop het en later as basis vir die Allman Brothers Band se 'Mountain Jam' gebruik is. In September het Donovan deur die VSA getoer, ondersteun deur 'n jazzgroep en begelei deur sy pa, wat die vertoning bekendgestel het. Later daardie maand het Epic Donovan se vyfde album vrygestel, 'n stel getiteld, 'N Geskenk van 'n blom na 'n tuin, die eerste stel rockmusiek en slegs die derde pop-rock-dubbelalbum wat vrygestel is. Dit is in helftes verdeel. Die eerste, "Wear Your Love Like Heaven", was vir mense van sy geslag wat eendag die ouers sou wees, "For Little Ones", liedjies wat Donovan vir komende geslagte geskryf het. Die Epic -baas, Clive Davis, was bekommerd dat dit dalk 'n swak verkoper was, maar het ook daarop aangedring dat die albums in die VSA geskei en afsonderlik verkoop word (die omslag van 'Wear Your Love Like Heaven' is by Bodiam Castle gefotografeer), maar sy vrese was ongegrond - hoewel dit tyd geneem het, het die oorspronklike doos gereeld verkoop, met 'n hoogtepunt van 19 in die Amerikaanse albumkaart en 'n goue rekordstatus in die VSA in die vroeë 1970's.
Die psigedeliese en mistieke ondertone was onmiskenbaar-op die voorblad was daar 'n infrarooi foto van Karl Ferris waarin Donovan in 'n kleed gewys het wat blomme en pouvere vashou, terwyl die agterkant op die foto wys hoe hy die Indiese goeroe Maharishi Mahesh Yogi in hande hou. Die voeringsnotas bevat 'n beroep op jongmense om dwelms op te gee. Sy afskaffing van dwelms kom na sy tyd by die Maharishi in Rishikesh, 'n onderwerp wat bespreek is in 'n tweeledige onderhoud vir die eerste twee uitgawes van Rollende klip. 
Aan die einde van 1967 het Donovan twee liedjies tot die Ken Loach -film bygedra Arme Koei. 'Be Not Too Hard' was 'n musikale toonsetting van Christopher Logue se gedig Septemberlied, en is later opgeneem deur kunstenaars soos Joan Baez en Shusha Guppy. Die titelsnit, oorspronklik getiteld "Poor Love", was die B-kant van sy volgende enkelsnit, "Jennifer Juniper", wat geïnspireer is deur Jenny Boyd, suster van George Harrison se vrou, Pattie Boyd, en was nog 'n top-40 treffer in die VSA . Donovan het belangstelling in oosterse mistiek ontwikkel en beweer dat hy die Beatles geïnteresseerd het in transendentale meditasie. [ aanhaling nodig ]
Vroeg in 1968 was hy deel van die groep wat na die ashram van Maharishi Mahesh Yogi in Rishikesh gereis het. Die besoek het wêreldwye aandag gekry danksy die teenwoordigheid van al vier die Beatles sowel as die hoofsanger van Beach Boys, Mike Love, sowel as die aktrise Mia Farrow en haar suster Prudence (wat Lennon geïnspireer het om 'Dear Prudence' te skryf). Volgens 'n Paul McCartney-onderhoud met Radio Luxembourg in 1968,  was dit gedurende hierdie tyd dat Donovan Lennon en McCartney kitaarstyle in vingerpluk geleer het, insluitend die klauwhamer, wat hy by Mac MacLeod geleer het. Lennon het hierdie tegniek gebruik op liedjies soos 'Dear Prudence', 'Julia', 'Happiness is a Warm Gun' en 'Look at Me' en McCartney met 'Blackbird' en 'Mother Nature's Son'.  Donovan se volgende enkelsnit, in Mei 1968, was die psigedeliese "Hurdy Gurdy Man". Die voeringsnotas uit die heruitgawes van EMI sê dat die liedjie bedoel was vir Mac MacLeod, wat 'n heavy rock -band genaamd Hurdy Gurdy gehad het. Nadat hy die weergawe van MacLeod gehoor het, het Donovan dit oorweeg om dit aan Jimi Hendrix te gee, maar toe Most dit hoor, het hy Donovan oortuig om dit self op te neem. Donovan het Hendrix probeer laat speel, maar hy was op toer. Jimmy Page het in 'n paar ateljeesessies elektriese kitaar gespeel en word toegeskryf aan die speel op die liedjie.   Alternatiewelik word dit toegeskryf aan Alan Parker. [ aanhaling nodig ]
Donovan noem Page en "Allen Hollsworth" ('n verkeerde spelling van Allan Holdsworth) die "kitaar towenaars" vir die liedjie en sê dat hulle ''n nuwe soort metal folk' geskep het. 
Sedert John Bonham en John Paul Jones ook gespeel het, het Donovan gesê dat die sessie moontlik die vorming van Led Zeppelin geïnspireer het.  Die swaarder geluid van "Hurdy Gurdy Man" was 'n poging van Most en Donovan om 'n groter gehoor in die VSA te bereik, waar harde rockgroepe soos Cream en die Jimi Hendrix Experience 'n impak gehad het. Die liedjie het een van Donovan se grootste treffers geword, wat die top 5 in die Verenigde Koninkryk en die VSA behaal het, en die top 10 in Australië. [ aanhaling nodig ]
In Julie 1968 word Epic vrygestel Donovan in konsert, die opname van sy Anaheim -konsert in September 1967. Die voorblad bevat slegs 'n skildery van Fleur Cowles (met die naam van die kunstenaar of die titel). Die album bevat twee van sy groot treffers en liedjies wat nuut vir die gehoor sou gewees het. Die uitgebreide dubbel -CD vanaf 2006 bevat 'Epistle To Derroll', 'n huldeblyk aan een van sy formatiewe invloede, Derroll Adams. Die album bevat ook uitgebreide groepverwerkings van "Young Girl Blues" en "The Pebble and the Man", 'n liedjie wat later herwerk en as 'Happiness Runs' genoem word. In die somer van 1968 werk Donovan aan 'n tweede LP kinderliedjies, wat in 1971 vrygestel is as die dubbele album, HMS Donovan. In September het Epic 'n enkelsnit, "Laléna", 'n gedempte akoestiese ballade vrygestel wat die lae 30's in die VSA bereik het. Die album Die Hurdy Gurdy Man gevolg (nie in die Verenigde Koninkryk vrygestel nie), en die styl van die Geel geel LP en bereik 20 in die VSA, ondanks die feit dat dit twee vorige treffers bevat het, die titelsnit en "Jennifer Juniper". [ aanhaling nodig ]
Na nog 'n Amerikaanse toer in die herfs werk hy saam met die vervaardiger Paul McCartney Poskaart, die debuut -LP deur die Walliese sangeres Mary Hopkin. Hopkin het drie Donovan -liedjies gedek: "Lord Of The Reedy River", "Happiness Runs" en "Voyage of the Moon". McCartney het die guns teruggegee deur tamboeryn te speel en agtergrondsang te sing op Donovan se volgende enkelsnit, "Atlantis", wat in November in die Verenigde Koninkryk vrygestel is (met "I Love My Shirt" as B-kant) en 23.  bereik het.
Vroeg in 1969, die komediefilm As dit Dinsdag is, moet dit België wees Die musiek van Donovan is deur hom geskryf en gesing deur J. P. Rags, en hy speel ook 'Lord of the Reedy River' in die film as sanger in 'n jeugkoshuis. Op 20 Januarie het Epic die enkelsnit, "To Susan on the West Coast Waiting", vrygestel, met "Atlantis" as die B-kant. Die A-kant, 'n sagte liedjie met 'n kalipso-styl, bevat nog 'n oorlogsboodskap en word 'n matige Top 40 Amerikaanse treffer. Maar toe DJ's in Amerika en Australië dit omdraai en 'Atlantis' begin speel, het dit 'n treffer geword. Die sagte "Atlantis" vorm die agtergrond van 'n gewelddadige toneel in Martin Scorsese GoodFellas. 'Atlantis' is in 2000 herleef vir 'n episode van Futurama getiteld "The Deep South" (2ACV12) wat op 16 April daardie jaar uitgesaai is. Vir hierdie episode het Donovan 'n satiriese weergawe van die liedjie opgeneem wat die Lost City of Atlanta beskryf, wat in die episode verskyn het. [ aanhaling nodig ]
In Maart 1969 (te gou om 'Atlantis' in te sluit), word Epic en Pye vrygestel Donovan se grootste treffers, wat vier vorige enkelsnitte ingesluit het - "Epistle To Dippy", "There is a Mountain", "Jennifer Juniper" en "Laléna", asook heropgemaakte weergawes van "Colors" en "Catch The Wind" (wat nie beskikbaar was vir Epies vanweë die kontraktuele probleme van Donovan) en stereo -weergawes van "Sunshine Superman" (voorheen onuitgereikte volledige weergawe) en "Season of the Witch".Dit het die suksesvolste album in sy loopbaan geword, dit het 4 in die VSA bereik, 'n miljoenverkoper-goue rekord geword en meer as 'n jaar op die Billboard-albumlys gebly. Op 26 Junie 1969 word die snit "Barabajagal (Love Is Hot)" (opgeneem in Mei 1969), wat hom dekades later op die rave -toneel gevolg het, vrygestel, wat 12 in die Verenigde Koninkryk bereik het, maar in die VSA minder sterk was. Hierdie keer word hy ondersteun deur die oorspronklike Jeff Beck Group, met Beck op hoofkitaar, Ronnie Wood op bas, Nicky Hopkins op klavier en Micky Waller op tromme. Die Beck -groep was onder kontrak van Most en dit was Most se idee om hulle met Donovan saam te span om 'n swaarder klank na Donovan se werk te bring, terwyl Beck 'n liriese voorsprong bekendgestel het. [ aanhaling nodig ]
Op 7 Julie 1969 tree Donovan op tydens die eerste vertoning in die tweede seisoen van gratis rock -konserte in Hyde Park, Londen, wat ook Blind Faith, Richie Havens, die Edgar Broughton Band en die Third Ear Band bevat. In September 1969 bereik die "Barabajagal" -album 23 in die VSA. Slegs die onlangse "Barabajagal"/"Trudi" enkelsnit en "Superlungs My Supergirl" was 1969 opnames, die oorblywende snitte [ verduideliking nodig ] was van sessies in Londen in Mei 1968 en in Los Angeles in November 1968. [ aanhaling nodig ]
Aan die einde van die 60's tot die vroeë 70's woon hy in Stein, op die Isle of Skye, waar hy en 'n groep volgelinge 'n gemeente stig en waar George Harrison hom besoek. Hy noem sy dogter, gebore 1970, Ione Skye.  
1970's: Veranderings wysig
Aan die einde van 1969 eindig die verhouding met Most na 'n rusie oor 'n ongeïdentifiseerde opnamesessie in Los Angeles. In die BBC Radio 2 van 1995 Die Donovan -verhaal, Die meeste vertel:
Die enigste keer dat ons ooit uitgeval het, was in Los Angeles, toe ek al die groot sterre van hul tyd, die Stephen Stills-es en die Mama Cass-es, alles by die sessie was, en daar is niks gespeel nie. Iemand het 'n bietjie dwelm in die sessie ingebring en ek het die sessie gestop en dit uitgegooi. U weet dat u iemand nodig het om te sê dis my sessie, ek betaal daarvoor. Ons het daaroor geval. 
Donovan het gesê dat hy saam met iemand anders wou opneem, en hy en Most het eers weer saamgewerk Kosmiese wiele (1973). Na die breuk het Donovan twee maande lank die album geskryf en opgeneem Oop pad as lid van die rock -trio Open Road. Donovan noem die klank van Most se swaar ateljeeproduksies tot dinge wat deur 'n lewendige orkes gespeel kan word, "Celtic Rock". Die album bereik 'n hoogtepunt op nommer 16 in die VSA, die derde hoogste van enige van sy vollengte uitgawes tot nog toe, maar namate sy konsertoptredes minder gereeld geword het en nuwe kunstenaars en style van populêre musiek begin verskyn het, het sy kommersiële sukses begin verval. Donovan het gesê:
Ek was uitgeput en op soek na wortels en nuwe rigtings. Ek het by Morgan Studios in Londen ingegaan en lank gebly terwyl ek Open Road and the HMS Donovan sessies. Benede was McCartney wat sy solo -album doen. Ek het Mickie verlaat na goeie jare saam. Die nuwe dekade het aangebreek en ek het alles bereik wat 'n jong sanger se liedjieskrywer kon bereik. Wat anders was daar om te doen as om buite die roem en in die nuwe lewe te eksperimenteer, ongeag die resultaat? 
Donovan se plan vir Open Road was om 'n jaar lank deur die wêreld te toer, begin met 'n bootvaart om die Egeïese See, wat in die film van 1970 gedokumenteer is, Daar is 'n oseaan. Dit was gedeeltelik op advies van sy bestuur om in ballingskap te gaan, waartydens hy eers in April 1971 sy voete in die Verenigde Koninkryk sou sit, maar nadat hy na Frankryk, Italië, Rusland en Japan gereis het, het hy die toer kortgeknip:
Ek het na Japan gereis en sou 'n jaar lank uit die Verenigde Koninkryk bly en die grootste vergoedings nog vir 'n solo-kunstenaar verdien, en dit alles belastingvry. Destyds was die Britse belasting vir ons 98%. Tydens die Japanse toer het ek 'n ligte ineenstorting gehad, wat my laat besluit het om die belasting ballingskap te verbreek. Miljoene was op die spel. My pa, my agent, hulle het my gesmeek om nie op die BOAC -straler te klim wat na Londen is nie. Ek het dit gedoen en teruggegaan na my huisie in die bos. Twee dae later het 'n jong vrou 'n huis kom soek om te huur. Dit was Linda. 
Reünies met Linda Lawrence en Mickie Most Edit
Na hierdie reünie trou Donovan en Linda op 2 Oktober 1970 in die registerkantoor van Windsor en het hulle wittebrood in die Karibiese Eilande. Donovan val uit die rondte van toerbevordering en konsentreer hom op skryf, opname en sy gesin. Die grootliks selfgemaakte kinderalbum HMS Donovan in 1971, in die VSA vrygestel en nie 'n wye gehoor gekry nie. Tydens 'n 18-maande lange ballingskap in Ierland (1971-1972) skryf hy vir die film van 1972 Die Pied Piper in die titelrol, en vir Broer Sun, suster Moon (1972). Die titelsang uit die Zeffirelli-film het Donovan in 1974 'n meevaller gegee toe dit as die B-kant van die miljoen topverkopende Amerikaanse top-5-treffer "The Lord's Prayer", deur die Australiese singende non, suster Janet Mead, gedek is.
Na 'n nuwe ooreenkoms met Epic, herenig Donovan vroeg in 1973 met Mickie Most, wat die LP tot gevolg het Kosmiese wiele, wat verwerkings deur Chris Spedding bevat.  Dit was sy laaste kaartsukses en bereik die top -40 in Amerika en Brittanje. Laat in die jaar wat hy vrygelaat het Essence To Essence, vervaardig deur Andrew Loog Oldham, en 'n lewendige album wat in Japan opgeneem is en slegs in Japan vrygestel is, met 'n uitgebreide weergawe van 'Hurdy Gurdy Man', wat 'n ekstra vers bevat wat deur George Harrison in Rishikesh geskryf is.  Tydens die opname van die album nooi Alice Cooper Donovan uit om die hoofsang te deel op sy liedjie "Billion Dollar Babies". [ aanhaling nodig ]
Kosmiese wiele is opgevolg deur twee albums dieselfde jaar: sy tweede konsertalbum, Woon in Japan: Spring Tour 1973, en die meer introspektiewe Essence to Essence. Sy laaste twee albums vir Epic Records was 7-Terg (1974) en Stadiger wêreld (1976). In 1977 open hy vir Yes tydens hul ses maande lange toer deur Noord-Amerika en Europa na die vrystelling van Gaan vir die Een (1977). Die LP van 1978, Donovan was op Most's RAK Records in die Verenigde Koninkryk, en op Clive Davis se nuwe Arista Records in die VSA het hy hom vir die laaste keer met Most en Cameron herenig, maar was nie goed ontvang op die hoogtepunt van die nuwe golf nie en het nie 'n kaart gekry nie. [ aanhaling nodig ]
1980's: af en toe verskynings Redigeer
Die punk -era (1976–1980) het 'n terugslag in Brittanje veroorsaak teen die optimisme en gril van die hippie -era, waarvan Donovan 'n uitstekende voorbeeld was. Die woord "hippie" het pejoratief geword, en Donovan se lot het gely. [ aanhaling nodig ] In hierdie tydperk het hy die albums vrygestel Neutronica (1980), Liefde voel net (1981), en Lady of the Stars (1984), en 'n gas-ster op Sterre op ys, 'n halfuur verskeidenheidskou oor ys wat deur CTV in Toronto vervaardig is. Daar was 'n blaaskans toe hy saam met Sting, Phil Collins, Bob Geldof, Eric Clapton en Jeff Beck verskyn in die Amnesty International -voordeleskou Die geheime polisieman se ander bal. Saam met Danny Thompson het Donovan verskeie treffers uitgevoer, waaronder 'Sunshine Superman', 'Mellow Yellow', 'Colours', 'Universal Soldier' ​​en 'Catch the Wind'. Hy was ook in die uitvoering van Dylan se "I Shall Be Released" vir die finale van die vertoning. Donovan het ook op die Glastonbury -fees op 18 Junie 1989 verskyn saam met die orkes Ozric Tentacles wat hom op die verhoog vergesel het.
1990's: 'n retrospektiewe dekade Edit
In 1990 stel Donovan 'n lewendige album vry met nuwe uitvoerings van sy klassieke liedjies. 'N Huldeblyk -album aan Donovan, Eiland van sirkels, is vrygestel deur Nettwerk in 1991. Sony se 2-CD-boksstel Troubadour: The Definitive Collection 1964–1976 (1992) het die herstel van sy reputasie voortgesit, en is gevolg deur die vrystelling van 1994 Vier Donovan -oorspronklikes, wat sy vier klassieke Epic LP's op CD in die oorspronklike vorm vir die eerste keer in die Verenigde Koninkryk gesien het. Hy het 'n bondgenoot gevind by die rap -vervaardiger en die eienaar van Def Jam -etiket, Rick Rubin, en 'n album met die naam opgeteken Sutras vir Rubin se American Recordings -etiket. 
In 2000 vertel Donovan en speel homself in die Futurama episode "The Deep South" op 16 April met 'n parodie op die liedjie "Atlantis".
'N Nuwe album, Klop kafee, op Appleseed Records in 2004, was 'n terugkeer na die jazzy klank van sy opnames uit die 1960's en het baskitaarspeler Danny Thompson en drummer Jim Keltner verskyn, met produksie deur John Chelew (Blind Boys of Alabama). By 'n reeks van Klop kafee optredes in New York, het Richard Barone (The Bongos) by Donovan aangesluit om gedeeltes uit Allen Ginsberg se Huil.
In Mei 2004 speel Donovan "Sunshine Superman" tydens die troukonsert vir die kroonprins en kroonprinses van Denemarke. Hy het sy vroeë demobande vrygestel, Vier en sestig, en 'n heropname van die Broer Sun, suster Moon klankbaan op iTunes. 'N Stel van sy Mickie Most -albums is op 9 Mei 2005 vrygestel. Hierdie EMI -stel bevat ekstra snitte, waaronder nog 'n liedjie wat met die Jeff Beck -groep opgeneem is. In 2005, sy outobiografie Die Hurdy Gurdy Man gepubliseer is. In Mei/Junie 2005 toer Donovan deur die Verenigde Koninkryk (Beat Cafe Tour) en Europa saam met Tom Mansi op kontrabas, die voormalige Damned drummer Rat Scabies en Flipron klawerbordspeler, Joe Atkinson.
In die lente/somer 2006 het Donovan Britse feeste en twee datums gespeel in Camden's The Jazz Café, Londen.
In Januarie 2007 speel Donovan in die Kennedy Center, in Washington, DC, in Alice Tully Hall, in New York City, en in die Kodak Theatre, in Los Angeles, in samewerking met 'n voorlegging deur die filmmaker David Lynch wat die David Lynch ondersteun Stigting vir bewussynsgebaseerde onderwys en wêreldvrede. Die konsert in die Kodak -teater is deur Raven Productions verfilm en as openbare belofte op openbare televisie uitgesaai. Met Donovan se vennootskap met die David Lynch -stigting het hy tot en met Oktober 2007 konserte gehou, asook aanbiedings oor transendentale meditasie gehou. Hy verskyn in Mei 2007 aan die Maharishi University of Management in Fairfield, Iowa,  en toer saam met David Lynch in Oktober 2007 in die Verenigde Koninkryk. 
In Maart 2007 speel Donovan twee vertonings op die South by Southwest -musiekfees in Austin, Texas. Hy het 'n album in die lente van 2007 beplan, saam met 'n Britse toer. Hy het egter aangekondig dat die toer gekanselleer is en dat die album vertraag is. Hy het gesê dat hy gesond is, maar het geen rede vir die kansellasie gegee nie. [ aanhaling nodig ]
In April 2007 bied Donovan 'n driedelige reeks oor Ravi Shankar vir BBC Radio 2. In Oktober 2007 kondig Donovan planne aan vir die 'Invincible Donovan University' wat fokus op transendentale meditasie. Dit sal naby Glasgow of Edinburgh wees.  In Oktober 2007 het die DVD, Die Donovan -konsert - woon in LA, wat vroeër die jaar in die Kodak -teater in Los Angeles verfilm is, is in die Verenigde Koninkryk vrygestel. Op 6 Oktober 2009 is Donovan vereer as 'n BMI Icon by die jaarlikse BMI London Awards 2009.  ​​Die ikoonbenaming word gegee aan BMI -liedjieskrywers wat ''n unieke en onuitwisbare invloed op geslagte musiekmakers' gehad het. 
In Oktober 2010 stel Donovan se dubbele CD -stel Rituele Groef is via sy webwerf beskikbaar gestel. Voor die vrystelling het hy dit beskryf as 'n multi-media-album wat wag vir die toepassing van video's.
Op 10 Mei 2021, die dag van sy 75ste verjaardag, het Donovan die nuwe snit "I Am the Shaman" vrygestel. Die liedjie word vervaardig deur David Lynch, wat ook die meegaande video geregisseer het. 
Donovan het 'n verhouding gehad met die Amerikaanse model Enid Karl, en hulle het twee kinders gehad: die akteur-musikant Donovan Leitch in 1967 en die aktrise Ione Skye in 1970.  In Oktober daardie jaar trou Donovan met Linda Lawrence.  Hulle het twee kinders saam, Astrella en Oriole.   Linda Lawrence was die inspirasie vir "Sunshine Superman". 
Hy is ook die stiefpa van Brian Jones en Linda Lawrence se seun, Julian Brian (Jones) Leitch.  Die biograaf van Jones, Paul Trynka, skryf: "Dit is verbasend dat Julian die las van Brian se seun swaar gevind het, ondanks die opvallende liefde en sensitiwiteit van sy aangenome vader, Donovan Leitch." 
In November 2003 ontvang Donovan 'n eregraad van doktor in letterkunde aan die Universiteit van Hertfordshire.   Hy is genomineer deur Sara Loveridge (wat 'n student was aan die Universiteit en 'n onderhoud gevoer het met Donovan vir die universiteitsvraestel in 2001-2002), Andrew Morris, Sara se vennoot en Donovan-navorser/skrywer en mede-benoem deur Mac MacLeod.