Die vroegste bekende borskanker is in die ou Egiptiese skelet geïdentifiseer - Inligting
Volgens die Spaanse antropoloë wat haar oorskot in 'n nekropolis in Egipte ontdek het, is 'n 4200-jarige skelet wat tekens van agteruitgang van kanker toon, die vroegste geval van borskanker. Hulle dink die vrou se borskanker het metastaseer (versprei) na haar bene.
Die vonds hierdie maand in Qubbet el-Hawa naby die stad Aswan in die suide en 'n Soedannese vonds in 2014 dui daarop dat kanker lankal in die Nylvallei-gebied voorkom. Die vrou wat hierdie maand opgegrawe is, was 'n aristokraat uit Elephantine, die mees suidelike stad in Egipte.
Die graf van Sarenput II in die Qubbet el-Hawa-nekropolis, naby waar die oorblyfsels van 'n ou Egiptiese vrou met kanker gevind is, bevat hierdie pragtige muurskildery. ( Afgeleide werk van Daniel Csörföly /Wikimedia Commons )
Alhoewel kanker byna nie meer bestaan ​​in die argeologiese geskiedenis van ou mense nie, is dit wêreldwyd die tweede oorsaak van dood ná hartsiektes.
Terwyl die moderne lewenstyl van ryk kos, rook, vetsug en gifstowwe in die omgewing as 'n vernaamste oorsaak van kanker beskou word, sê sommige navorsers dat die feit dat mense langer leef die hoofrede is.
Cancer Research UK sê driekwart van die gevalle van kanker word gediagnoseer by mense 60 en ouer, en 36 persent by mense 75 of ouer. Die groep se webwerf sê:
Die suggestie dat kanker in die ou bevolking skaarser was, is glad nie verbasend nie. Maar dit is nie net as gevolg van ons moderne lewenswyse nie. Dit is omdat ons vandag langer leef as op enige stadium in die geskiedenis. Honderde of duisende jare gelede was die lewensverwagting kort. Baie mense sterf in die middeljarige ouderdom aan aansteeklike siektes, en die dood tydens bevalling of kinderjare was ook algemeen. ... Dit is dus nie verbasend dat kanker 'n seldsame gebeurtenis was in bevolkings waar mense waarskynlik nie die ouderdom van 40 sou haal nie.
Alhoewel kanker 'n moderne siekte is, blyk dit dat daar in die ou tyd kanker was. Daar is verskeie onlangse vondste gevind van antieke oorblyfsels van mense wat die verwoestende siekte gehad het,
Ook verlede jaar in die Nylvallei het Britse navorsers die 3200-jarige skelet van 'n man met metastatiese kanker in 'n Soedanese graf gevind. Tot Maart 2014 was daar slegs een voorbeeld van metastatiese kanker wat die eerste millennium v.C. voorgekom het by menslike oorskot.
'N Navorser ondersoek die 3200-jarige, kanker deurtrek bene van 'n ou Soedanse man.
Die geraamte van die man is gevind in Amara -Wes, 750 kilometer stroomaf van die Soedannese hoofstad Khartoem. Hy is op sy rug begrawe in 'n geverfde houtkis met 'n geglasuurde amulet. Die bene van die 25- tot 35-jarige man het bewyse getoon van 'n kwaadaardige sagte tumor kanker wat versprei het. Toetse met behulp van radiografie en 'n skandeerelektronmikroskoop het duidelike beeldvorming van die letsels op die bene gebied, met kankermetastases op die kraagbene, skouerblaaie, bo -arms, werwels, ribbes, bekken en bobeen.
Michaela Binder, die navorser van die Durham -universiteit in Engeland wat die ontdekking gemaak het, het gesê dat dit onmoontlik is om die presiese plek te bepaal waar die siekte ontstaan ​​het, maar dat die oorsaak moontlik omgewings was, byvoorbeeld as gevolg van karsinogene van houtbrandrook, genetiese of van die parasiet schistosomiasis, wat tot vandag toe nog kanker in die omgewing veroorsaak.
In Desember 2014 het navorsers aangekondig dat hulle die vroegste bekende kanker van enige aard gevind het, 'n Siberiese skelet van die Bronstydperk met gemetastaseerde kanker.
'Die 4500-jarige bene het aansienlike merke en gate, wat navorsers waarsku oor die verwoestende long- of prostaatkanker wat die ou man opgedoen het. Hierdie nuwe bewys van die siekte in ou bene toon aan dat kanker nie net 'n moderne verskynsel is nie, maar ook die antieke wêreld beïnvloed, 'het Liz Leafloor van Ancient Origins geskryf.
4500 jaar oue bene van die Siberiese man onthul dat hy aan kanker gesterf het. Navorsers het gevind wat die oudste geval van menslike kanker ter wêreld is. Krediet: Angela R. Lieverse et al.
Die oorskot toon dat die man 35 tot 45 jaar oud was toe hy dood is. Die kanker versprei deur sy hele liggaam, en die agteruitgang van sy bene laat hom onbeweeglik. Dit was amper seker dat diegene rondom hom sou besef het dat hy siek is. Hulle het hom in 'n ronde graf in die fetale posisie geplaas, sy knieë in sy bors opgetrek, en hy is begrawe met 'n skewe lepel onder meer. Hierdie tipe begrafnis is in teenstelling met ander destydse mans wat op hul rug begrawe is met visvang- of jaguitrusting.
Een van die grafgoed wat verband hou met die man van die Siberiese Bronstydperk - 'n unieke beenlepel met 'n gesnyde slingerhandvatsel.
In 'n ander geval het navorsers in Oktober 2014 gesê dat hulle bewyse van kanker gevind het in die 2500-jarige mummie van 'n vrou in die huidige Republiek van Altai, Rusland. Haar oorskot is in 1993 uit 'n begraafplaas opgegrawe, en die vonds is beskou as een van die belangrikste van laat 20 ste eeu Rusland.
Die vrou het 'n primêre gewas in die regterbors en regteraksiale limfkliere gehad met metastases. Dit is nie duidelik of die kanker die uiteindelike oorsaak van haar dood was nie, aangesien sy ook ly aan osteomiëlitis, 'n infeksie van die been of beenmurg en beduidende beserings, insluitend skedelbreuke, wat moontlik veroorsaak is deur val van 'n perd . Maar een ding is seker: die swak Ice Maiden, soos sy genoem word, sou baie pyn gely het.
Behalwe die sarkofaag met die mummie, is ses perde wat ryklik opgesaal en ingespan is en twee krygers gevind wat aandui dat die vrou uit 'n edele stam kom. Daar word vermoed dat die Altai -prinses en die twee krygers wat by haar gevind is, nomadiese Pazyryk -mense was.
Voorgestelde beeld: Navorsers het ontdek wat volgens hulle die oudste borskanker ter wêreld is. (Ministerie van Oudheid in Egipte)
Toe argeoloog Katie Hunt op 22 met eierstokkanker gediagnoseer is, het dit haar nuuskierigheid oor kanker veroorsaak en het sy gou bewyse gevind dat hierdie moderne moordenaar 'n verrassend ou siekte is. Deur te kyk na ou tekste en argeologiese navorsing uit die verlede en antieke oorblyfsels te ontleed, het sy fisiese sowel as tekstuele bewyse van kanker in die oudheid geïdentifiseer. Hunt, wat nou 'n baanbreker is in die ontluikende dissipline van paleo-onkologie, lê die basis vir die versameling, organisering en ontleding van relevante data, sodat ons ons kennis oor die verlede van kanker kan uitbrei en kan uitvind hoe ons dit beter kan beveg in die toekoms. Sy vertel ons meer.
Grawe in Egipte, worstel met 'n diagnose. "As voorgraadse student is ek genooi om as assistent -osteoloog veldwerk in Egiptiese Vallei van die Konings te doen," sê Hunt. 'Ek was al geïnteresseerd in bene en wat hulle ons oor die verlede en die hede kan vertel. Maar gedurende hierdie tydperk is kanker by my gediagnoseer, en ek het anders begin dink oor bio-argeologie. Ek het gewonder: het daar in die verlede selfs kanker bestaan? Indien wel, hoe het dit die mense dan, hul gesinne, die samelewing beïnvloed? " Hunt het hierdie nuuskierigheid in 'n navorsingsonderwerp verander, en uiteindelik 'n magdom historiese literatuur ontdek wat kanker in die antieke samelewing genoem het, al in 1500 BCE aangeteken (in die Ebers Papyrus, 'n Egiptiese mediese teks). 'Ou dokters het selfs behandelings aangeteken: chirurgie, versmoring, vas en 'n aantal plante, insluitend herfskrokus geweek in wyn, 'n plant met die naam spurge, wat verband hou met kasterboontjies en Ecballium elaterium, of komkommer spuit, "sê Hunt en merk op dat ons nog steeds heelwat elemente uit die ou farmakopee in moderne chemoterapieë gebruik. "Om uit te vind dat kanker bestaan ​​en dat mense dit selfs probeer behandel het, het my geïnspireer om die siekte uit die paleo-onkologiese oogpunt te volg," sê sy. "As ons dit in antieke literatuur kan sien, behoort ons immers ook fisiese bewyse te kan vind."
Fisiese bewyse toon dat daar 7 000 jaar gelede, miskien selfs 9 000 jaar gelede, mense met kanker was.
Kyk net na die bene om bewyse van kanker in ou menslike oorskot te vind. Die primêre metodologie wat gebruik word om kanker in ou oorblyfsels te identifiseer, is visuele analise: op soek na afwykings in die skelet, sê Hunt. Dikwels word hierdie letsels in die been uitgebeeld, selfs al het die kanker in sagte weefsel begin. As longkanker byvoorbeeld metastaseer, lei dit tot kenmerkende letsels in die ribbes en die skapula, of die sleutelbeen, die gewrigte van die humerus en soms die skedel. 'Borskanker, testikulêre en eierstokkanker en selfs melanoom metastaseer ook baie vinnig in die been,' sê sy, 'terwyl beenkanker soos osteosarkoom en osteochondroma onbeheerde beengroei veroorsaak.' Sodra navorsers 'n afwyking opgemerk het, kan hulle 'n radiografiese of mikroskopiese analise doen [kyk na deursnee van die been onder 'n elektronmikroskoop en onderskeidelik CT of X-strale toe te pas] om meer te verstaan ​​oor wat gebeur rondom die kantlyn van die letsels. 'N Biomolekulêre metode vir die identifisering van mutasies in antieke DNA word ook ontwikkel. "Navorsers werk ook aan proteïenanalise om die proteïene wat verband hou met biomerkers van kanker te bepaal," sê Hunt. 'Dit kan ons help om 'n bietjie te verstaan ​​wat in die immuunstelsel van die persoon gebeur tydens die dood.
Paleo-onkologie as 'n veld is baie nuut-en vereis veelvuldige dissiplines. Hoe kan die studie van paleo-onkologie so nuut wees? Hunt sê dit was 'n sylyn vir bio-argeoloë, wat 'n paar gevallestudies en referate geskryf het, maar wie se fokus hoofsaaklik was op die meer algemene gesondheidsaanwysers soos aansteeklike siektes, geweld, trauma en stres. "Professor Eugen Strouhal, wat in Tsjeggië woon, het tyd bestudeer aan kanker in bio-argeologiese oorblyfsels, maar veral in Egipte, en sy werk was hoofsaaklik geïsoleerde skedels wat beskikbaar was om te bestudeer," sê Hunt. Tans is daar slegs 'n paar mense wat ten volle toegewy is aan paleo-onkologie. "Een van my kollegas, Jennifer Willoughby, van die Western University in Kanada, doen 'n radiografiese analise van mummies om diagnostiese kriteria vir kanker by mummies te verstaan," sê Hunt. In elk geval is paleo-onkologie 'n hoogs multidissiplinêre terrein wat evolusionêre bioloë, mediese historici, argeoloë, spesialiste in antieke tale, bioargeoloë, genetici, onkoloë en ander kankernavorsers insluit.
Hoe om kanker in duisende ou bene te diagnoseer. Gelukkig is daar baie antieke menslike monsters om te ondersoek. "Ons kan nie die voorkoms of frekwensie van kanker ken voordat ons 'n massiewe bevolking ontleed en bene identifiseer wat visuele bewyse van kanker toon nie," sê Hunt. 'Eerstens wil ek 'n soliede standaardmetodologie vir visuele analise bou. As ons seker is dat die standaard werk en mense weet hoe om dit te diagnoseer, kan ons na die volgende stap gaan. " Om 'n stelsel aan die gang te kry, het Hunt saam met Willoughby en ander kollegas Casey Kirkpatrick en Roselyn Campbell-die Ancient Cancer Foundation (ACF) en sy navorsingsbeen, Paleo-oncology Research Organization (PRO), begin. Dit bring 'n netwerk van argeoloë, onkoloë en kankernavorsers byeen om wetenskaplike navorsingstandaarde en tegnieke te ontwikkel, opvoedkundige inligting te deel en toelaes te verleen. Die projek bevat 'n open-source databasis van argeologiese bewyse van kanker, wat baie tydperke en streke dek.
Paleo-onkologie daag die aanname uit dat kanker modern is. Dit is te vroeg om seker te sê, maar Hunt sê bewyse dui op die moontlikheid dat mense deur die geskiedenis van die mensdom aan kanker gely het. "Fisiese bewyse toon dat daar 7 000 jaar gelede, miskien selfs 9 000 jaar gelede, mense met kanker was," sê sy. 'Dit is ook nie verbasend nie. Mense word al baie lank daagliks blootgestel aan kankerverwekkende middels: UV -strale, rook van vure, verkoolde vleis, virusse. En grotte kan vol swaar metale wees wat redelik sterk, kankerverwekkende middels is. " Dus, sê Hunt, die vraag is eintlik nie: het ons in die verlede kanker gehad nie? Dit is nou: "Hoe het kanker deur die geskiedenis verskyn? Watter omgewings-, kulturele en genetiese faktore — of 'n kombinasie van die faktore — het 'n impak gehad op hoe dit ontwikkel het?
Om te verstaan ​​hoe menslike biologie op die omgewing reageer, kan ook help om die manier waarop ons siektes hanteer, te verander, nie net kanker nie, maar ook ander siektes. Hunt verduidelik dat 'n groter begrip van epigenetika en die effek wat eksterne faktore op ons geenuitdrukking het, ons kan help om uit te vind hoe die omgewing ons DNA en die DNA van ons nageslag kan verander, wat ons min of meer vatbaar maak vir siektes soos kanker.
Kanker bestaan ​​al baie lank. Dit is nie noodwendig iemand se skuld nie.
Die belangrikste uitdagings wat paleo-onkoloë in die gesig staar. Argeoloë hou nie daarvan om vernietigende ontleding van menslike oorskot te doen nie, tensy dit absoluut noodsaaklik is. 'Ons wil so respekvol as moontlik wees,' sê Hunt. 'Ons grawe mense reeds uit hul rusplek, en terwyl ons terugkeer, wil ons beslis nie 'n gat in 'n individuele femur boor as dit nie absoluut nodig is nie. Daar moet 'n streng etiese kode wees om monsters te neem. " Nog 'n uitdaging: geopolitiek. 'Elke land het sy eie wette. As u byvoorbeeld in Egipte werk, kan u nie monsters van menslike oorskot uit die land neem nie, terwyl hulpbronne vir iets soos biomolekulêre ontleding in die land baie beperk en baie polities is. Soortgelyke beperkings bestaan ​​in Israel en die VSA. "
Dit gaan nie net daaroor om na die verlede te kyk nie, maar ook om kanker te behandel. Hunt en haar kollegas streef daarna om die perspektief van tradisionele kankernavorsing uit te brei deur seker te maak dat navorsing oor die geskiedenis van kanker op 'n gesamentlike, oop manier vergemaklik word. 'Samewerkende navorsing beteken dat spesialiste op verskillende terreine hul ervaring en verstand kan saamvoeg. Bio-argeoloë, evolusionêre bioloë en onkoloë beskik almal oor spesialiskennis. Dit is belangrik om saam te werk, en oop toegang tot hulpbronne is noodsaaklik sodat almal met 'n belangstelling in kanker, of dit nou in die verlede, hede of toekoms is, voordeel kan trek uit die kennis. sê Hunt.
As 'n kankeroorwinnaar self, verstaan ​​Hunt ook dat die hantering van kanker as 'n langdurige menslike lyding help om huidige lyding in 'n meer gebalanseerde perspektief te plaas. "Soos enige kankeroorlewende sal weet, vra jy jouself altyd af: 'Wat het ek gedoen om dit te veroorsaak?'" Sê Hunt. 'Hierdie gevoel dat u iets, alles wat u insluit, insluitend uself moet blameer, is nadelig vir die pasiënt, die gesin en die versorgers. En dit is nie hoe dit moet wees nie: kanker bestaan ​​al baie lank. Dit is nie noodwendig iemand se skuld nie. "
Ondanks die feit dat dit vandag een van die grootste oorsake van sterftes ter wêreld is, is kanker in argeologiese rekords feitlik afwesig in vergelyking met ander siektes - wat die idee laat ontstaan ​​het dat kanker hoofsaaklik aan die moderne leefstyl en mense wat langer leef, toegeskryf kan word.
Maar die bevinding, tesame met bewyse wat verlede jaar deur Britse navorsers gerapporteer is van metastatiese kanker in 'n 3 000 jaar oue skelet wat in 'n graf in die moderne Soedan gevind is, dui daarop dat kanker in die ou tyd in die Nylvallei voorkom.
Die antropologiese span van die Universiteit van Jaen het gesê die Egiptiese vrou is 'n aristokraat uit Elephantine, die suidelike stad van die land.
Haar oorskot is ontdek in die nekropolis van Qubbet el-Hawa, wes van die suidelike stad Aswan, het die ministerie gesê.
Volgens die Wêreldgesondheidsorganisasie se kankernavorsingsagentskap het nuwe kankergevalle in 2012 na raming 14 miljoen gestyg, wat binne 20 jaar tot 22 miljoen gestyg het.
Oorsprong van die woord kanker
Die oorsprong van die woord kanker word toegeskryf aan die Griekse geneesheer Hippokrates (460-370 vC), wat as die "Vader van Geneeskunde" beskou word. Hippokrates het die terme gebruik karkino's en karsinoom om nie-ulkusvormende en ulkusvormende gewasse te beskryf. In Grieks verwys hierdie woorde na 'n krap, wat waarskynlik op die siekte toegepas word omdat die vingeragtige uitsteeksels van 'n kanker die vorm van 'n krap in gedagte hou. Die Romeinse geneesheer, Celsus (28-50 vC), het later die Griekse term vertaal in Kanker, die Latynse woord vir krap. Galen (130-200 nC), 'n ander Griekse geneesheer, het die woord gebruik oncos (Grieks vir swelling) om gewasse te beskryf. Alhoewel die krap -analogie van Hippokrates en Celsus steeds gebruik word om kwaadaardige gewasse te beskryf, word Galen se term nou gebruik as 'n deel van die naam vir kankerspesialiste - onkoloë.
'N Bewegende teiken
Benewens die toon met die kwaadaardige groei, het die span 'n ander, selfs ouer fossiel met 'n gewas ontleed, hoewel 'n goedaardige een.
In 'n ander studie in dieselfde tydskrif beskryf die span 'n groei in 'n werwel van 'n 1,98 miljoen jaar oue jong skelet Australopithecus sediba, ontdek deur National Geographic Explorer-in-Residence Lee Berger op 'n plek genaamd Malapa, 'n paar kilometer van Swartkrans. Voor hierdie ontdekking was die oudste bekende goedaardige groei in die 120 000 jaar oue rib van 'n Neanderthaler, opgegrawe in Kroasië.
Die wetenskaplikes beskou die goedaardige gewas wat by Malapa gevind is as 'n verdere bewys van die bestaan ​​van kwaadaardige kanker in ons vroeë verhoudings.
"'N Gewas is 'n nuwe groei van been of weefsel, waar jy 'n glyskaal het van goedaardig tot kwaadaardig," sê die paleoantropoloog Patrick S. Randolph-Quinney, een van die ondersoekende wetenskaplikes.
'Aan die goedaardige kant is daar meganismes wat hierdie gewasse in toom hou, sodat hulle selfbeperkend is, of as hulle 'n sekere grootte bereik en hulle bly basies daar. Terwyl kanker die verlenging van die groeiproses is sonder die beheermeganismes. "
Die span beskou hul bevindings ook as 'n belangrike herinnering dat kanker 'n bewegende teiken is. Ons ou geslag het ons gene gegee wat kankervermoë bevat, maar die siekte manifesteer op talle maniere wanneer ons blootgestel word aan veranderinge in ons omgewing.
Byvoorbeeld, maagkanker was meer algemeen tot in die laat 19de eeu, moontlik as gevolg van karsinogene wat in voedselbewaarmiddels was. Terselfdertyd neem kolonkanker toe, waarskynlik as gevolg van dieet met baie versadigde vette.
"Die moderne eksterne omgewing doen dinge aan ons historiese interne omgewing wat ons nog nooit in ons evolusionêre geskiedenis teëgekom het nie," sê Odes.
Neolitiese skelet onthul die vroeë geskiedenis van ragitis
Rickets is geïdentifiseer in 'n neolitiese skelet van die Skotse eiland Tiree, wat dit die vroegste geval van die siekte in die Verenigde Koninkryk is, volgens navorsing wat tydens die British Science Festival in Bradford aangekondig is.
Dit is veral verrassend, aangesien die siekte - wat veroorsaak word deur 'n tekort aan vitamien D wat verband hou met 'n gebrek aan sonlig - meer algemeen verband hou met die stedelike krotbuurte van Victoriaanse Brittanje as met landelike boerderygemeenskappe, soos dit in die Neolitiese Skotland bestaan ​​het. Die aard van die graf self - 'n eenvoudige begrafnis eerder as 'n kamergraf - het vrae laat ontstaan ​​oor hoe die vrou, fisies misvormd deur die siekte, deur haar gemeenskap behandel is.
Professor Ian Armit van die Universiteit van Bradford verduidelik: "Die vroegste geval van ragitis in Brittanje tot nou dateer uit die Romeinse tydperk, maar hierdie ontdekking neem dit meer as 3000 jaar terug. Daar was 'n paar moontlike gevalle in ander dele van die wêreld Dit is ongeveer dieselfde tyd, maar niemand is so duidelik soos hierdie nie. Alhoewel ons nie met sekerheid kan sê dat dit die vroegste geval ter wêreld is nie, is dit beslis baie ongewoon.
"Vitamien D -tekort behoort nie 'n probleem te wees vir almal wat blootgestel is aan 'n plattelandse leefstyl nie, so daar moes spesiale omstandighede gewees het wat die toegang van die vrou tot sonlig as kind beperk het. Dit is waarskynlik dat sy 'n kostuum gedra het wat haar liggaam bedek het. of voortdurend binne gebly het, maar of dit was omdat sy 'n godsdienstige rol vervul het, aan 'n siekte ly of 'n huishoudelike slaaf was, sal ons waarskynlik nooit weet nie. "
Die geraamte is saam met ten minste drie ander begrafnisse ontdek tydens 'n amateur -opgrawing in 1912. Slegs een van die geraamtes is van die eiland verwyder en is nou deel van die Hunterian -versameling aan die Universiteit van Glasgow, hoewel foto's van die ander oorbly. Daar word altyd aanvaar dat die skelet uit dieselfde tydperk as 'n nabygeleë nedersetting van die Ystertydperk dateer. Onlangse radiokoolstof -datering deur 'n span van die universiteite van Bradford en Durham het egter getoon dat die skelet eintlik baie vroeër was - tussen 3340 en 3090 vC - wat dit stewig in die Neolitiese tydperk geplaas het.
Die skelet is van 'n vrou tussen 25 en 30 jaar oud en meet tussen 145 en 150 cm lank, selfs volgens Neolitiese standaarde. Die bene toon 'n aantal misvormings wat veroorsaak word deur ragitis - veral in die borsbeen, ribbes en die arms en bene. Dit sou die vrou met 'n duifbors met misvormde ledemate gelaat het - alles kenmerkend van die siekte.
Die ontleding van die lae dentine wat tydens die kinderjare in die tande van die vrou neergelê is, het die span in staat gestel om besonderhede oor haar lewensgeskiedenis, veral haar dieet, tussen drie en veertien jaar oud te maak. Die veranderende vlakke van koolstof- en stikstof-isotope toon dat dit lyk asof sy tussen die ouderdomme van vier en 14 jaar aan fisiologiese spanning, moontlik ondervoeding of swak gesondheid, gely het.
Die isotopiese ontleding het ook getoon dat sy in die omgewing was - die strontiumvlakke was hoog, wat 'n belangrike kenmerk is van antieke gemeenskappe wat op eilande woon, soos die wind wat deur die Hebridese eilande gewaai word, waar gewasse bevrug is met seewier en onderhewig is aan sout see -spuit. Die ontleding het ook getoon dat sy nie seevis geëet het nie - iets wat die vitamien D in haar dieet sou verskaf om te voorkom dat sy ragitis opdoen. Vermy van voedsel uit die see was 'n algemene gebruik onder boerderygemeenskappe in die Neolitiese tydperk, selfs dié in kusgebiede waar vis en skulpvis volop sou wees.
Dr Janet Montgomery van die Universiteit van Durham sê: 'Ondervoeding of siekte as 'n kind, gebrek aan sonlig, misvorming en gestremdheid as 'n volwassene en uiteindelik 'n begrafnis sonder die gewone rituele gedurende die Neolitiese tye, blyk die hartseer lewensgeskiedenis hiervan te wees vrou, gebaseer op ons studie van oorspronklike dokumente uit die opgrawing en ontleding van die skelet self.
'Alhoewel daar baie vrae onbeantwoord is, veral omdat die ander geraamtes van die begraafplaas nie vir gedetailleerde ontleding beskikbaar is nie en neolitiese begrafnisse selde elders in die Hebrides opgegrawe word, kan ons net bespiegel waarom 'n siekte wat verband hou met stedelike ontbering het so vroeg in 'n boeregemeenskap ontstaan. Dit lyk veral treffend dat hierdie gemeenskappe 'n mate van kulturele afkeer gehad het om vis te eet, en tog het die eenvoudige toevoeging tot haar dieet moontlik die siekte voorkom. "
Die navorsing, gepubliseer in Verrigtinge van die Prehistoriese Genootskap, is gedeeltelik befonds deur Historic Scotland.
Die vroegste geval van kindermishandeling in die Egiptiese begraafplaas gevind
'N 2- tot 3-jarige kind van 'n begraafplaas uit die Romano-Christelike tydperk in Dakhleh Oasis, Egipte, toon bewyse van fisieke kindermishandeling, het argeoloë gevind. Die kind, wat ongeveer 2000 jaar gelede geleef het, verteenwoordig die vroegste gedokumenteerde geval van kindermishandeling in die argeologiese rekord, en die eerste geval wat ooit in Egipte gevind is, sê navorsers.
Die Dakhleh -oase is een van sewe oases in die Westerse woestyn van Egipte. Die webwerf het sedert die Neolitiese tyd deurlopend menslike besetting beleef, wat die fokus van verskeie argeologiese ondersoeke was, het hoofnavorser Sandra Wheeler, 'n bioargaeoloog aan die Universiteit van Sentraal -Florida, gesê. Boonop stel die begraafplase in die oase wetenskaplikes in staat om 'n unieke blik op die begin van die Christendom in Egipte te neem.
Die sogenaamde Kellis 2-begraafplaas, wat in die stad Kellis (Dakhleh Oasis) (suidwes van Kaïro) geleë is, weerspieël veral Christelike lykshuise. Byvoorbeeld, "in plaas daarvan om kinders op verskillende plekke te hê, word almal op een plek geplaas, wat in hierdie tyd 'n ongewone praktyk is", het Wheeler aan WordsSideKick.com gesê. Metingsmetodes wat radioaktiewe koolstof uit geraamtes gebruik, dui daarop dat die begraafplaas tussen 50 en 450 nC gebruik is.
Toe die navorsers op die mishandelde kleuter en mdash met die naam "Begrafnis 519" en mdash in Kellis 2 afkom, lyk niks aanvanklik buitengewoon nie. Maar toe Wheeler se kollega Tosha Dupras die sand wegvee, merk sy prominente breuke aan die kind se arms. [Sien foto's van Kellis 2 Cemetery & Skeleton]
'Sy het gedink:' Sjoe, dit was vreemd ', en toe vind sy 'n ander breuk op die sleutelbeen,' het Wheeler gesê. 'Ons het 'n paar ander kinders wat bewyse toon van geraamte -trauma, maar dit is die enigste een wat hierdie uiterste breukpatrone gehad het.
Die navorsers het besluit om 'n reeks toetse op Burial 519 uit te voer, insluitend X-straalwerk, histologie (mikroskopiese weefselstudie) en isotopiese ontledings, wat metaboliese veranderinge identifiseer wat wys wanneer die liggaam probeer om homself te herstel. Hulle het 'n aantal beenbreuke in die liggaam gevind, op plekke soos die humerus (voorarm), ribbes, bekken en rug.
Terwyl geen spesifieke breuk die diagnose van kindermishandeling is nie, dui die patroon van trauma aan dat dit plaasgevind het. Die beserings was ook in verskillende stadiums van genesing, wat verder dui op herhaalde nie -toevallige trauma.
Een van die meer interessante breuke was op die boonste arms van die kind, op dieselfde plek op elke arm, het Wheeler gesê. Die frakture was voltooi, heeltemal deur die been gebreek, aangesien kinders meer buigsaam is as volwassenes, so 'n volledige onderbreking sou baie krag verg.
Nadat die besering met die kliniese literatuur vergelyk is, het die navorsers afgelei dat iemand die kind se arms gegryp het en dit as handvatsels gebruik het om die kind gewelddadig te skud. Ander breuke is waarskynlik ook veroorsaak deur skudding, maar sommige beserings, insluitend die op die ribbes en werwels, kom waarskynlik uit direkte houe.
Die argeoloë is nie seker wat uiteindelik die kleuter doodgemaak het nie. 'Dit kan die laaste fraktuur wees, wat die sleutelbeenfraktuur is,' het Wheeler gesê met verwysing na die sleutelbeen. "Miskien was dit nie 'n gebeurtenis wat oorleef kon word nie."
'N Unieke geval
Kindermishandeling in die argeologiese rekord is skaars. Een moontlike rede, het Wheeler gesê, is dat argeoloë tot ongeveer 20 jaar gelede nie regtig veel aandag aan kinderreste gegee het nie, omdat hulle geglo het dat kinders hulle nie veel van die verlede kon vertel nie.
'N Paar gevalle van moontlike kindermishandeling kom sedertdien uit Frankryk, Peru en die Verenigde Koninkryk, wat almal uit die Middeleeue of later dateer. 'Ons saak het beslis die beste konteks in terme van argeologie en skeletanalise,' het Wheeler gesê.
Van die 158 jeugdiges wat uit die Kellis 2 -begraafplaas opgegrawe is, is begrafnis 519 die enigste wat tekens van herhaalde nie -toevallige trauma toon, wat daarop dui dat kindermishandeling nie in die hele gemeenskap plaasgevind het nie. Die uniekheid van die saak ondersteun die algemene oortuiging dat kinders 'n gewaardeerde deel van die antieke Egiptiese samelewing was.
Alhoewel Romeine hulle kinders baie liefgehad het, het hulle geglo dat kinders sag en swak gebore word, so dit was die ouers se plig om hulle tot volwassenes te vorm. Hulle was dikwels besig met praktyke soos lyfstraf, om pasgebore babas op houtplanke te immobiliseer om behoorlike groei te verseker en die kleintjies gereeld in koue water te bad om dit nie sag te maak met die gevoel van warm water nie.
'Ons weet dat die ou Egiptenare kinders werklik vereer het,' het Wheeler gesê. 'Maar ons weet nie hoeveel Romeinse idees in die Egiptiese samelewing gefiltreer het nie,' het sy bygevoeg en gesuggereer dat die unieke geval van kindermishandeling moontlik die gevolg was van Romeinse invloed.
Die navorsing sal in die komende uitgawe van die International Journal of Paleopathology gepubliseer word.
Mammie het die oudste geval van prostaatkanker in die ou Egipte
Sowat 2250 jaar gelede in Egipte sukkel 'n man wat vandag nog net bekend was as M1 met 'n lang, pynlike, progressiewe siekte. 'N Dowwe pyn klop in sy onderrug en versprei dan na ander dele van sy liggaam, wat die meeste bewegings 'n ellende maak. Toe M1 uiteindelik onder die geheimsinnige siekte tussen die ouderdomme van 51 en 60 jaar beswyk, betaal sy gesin dat hy gemummifiseer moet word sodat hy wedergebore kan word en die plesier van die hiernamaals kan geniet.
Nou het 'n internasionale navorsingspan die M1 gediagnoseer: die oudste geval van prostaatkanker in antieke Egipte en die tweede oudste in die wêreld. (Die vroegste diagnose van prostaatkanker kom van die 2700-jarige skelet van 'n Skithiese koning in Rusland.) Boonop het die nuwe studie wat nou in die pers verskyn het, International Journal of Paleopathology, dui daarop dat vroeëre ondersoekers moontlik die voorkoms van kanker in antieke bevolkings onderskat het, omdat rekenaars tomografie (CT) -skandeerders met 'n hoë resolusie eers tumore van slegs 1 tot 2 millimeter in deursnee gevind het, eers in 2005 beskikbaar geword het. baie sonder hierdie tegnologie, "sê spanleier Carlos Prates, 'n radioloog in privaat praktyk by Imagens Médicas Integradas in Lissabon.
Prostaatkanker begin in die okkerneutgrootte prostaatklier, 'n integrale deel van die manlike voortplantingstelsel. Die klier produseer 'n melkerige vloeistof wat deel uitmaak van semen en sit onder 'n man se blaas. In aggressiewe gevalle van die siekte kan prostaatkanker selle metastaseer of versprei, die bloedstroom binnedring en die bene binnedring. Nadat hy met hoë resolusie skanderings op drie Egiptiese mummies in die versameling van die National Archaeological Museum in Lissabon uitgevoer het, het Prates en kollegas baie klein, ronde, digte gewasse in M1 se bekken en lumbale ruggraat, sowel as in sy bo-arm en beenbene opgemerk. Dit is die gebiede wat die meeste geraak word deur metastatiese prostaatkanker. 'Ons kon geen bewyse vind om hierdie diagnose uit te daag nie,' sê Prates.
'Ek stem saam dat dit 'n geval is van metastatiese prostaatkanker,' sê Andreas Nerlich, 'n patoloog by die Akademiese Hospitaal München-Bogenhausen in Duitsland, wat nie by die navorsingsprojek betrokke was nie. "Dit is 'n baie goed uitgevoerde studie."
Navorsers sukkel al lank om bewyse van kanker in die geraamtes en gemummifiseerde vlees van die ou dooies op te spoor. Maar aangetekende gevalle van kanker in antieke bevolkings is skaars. Inderdaad, een studie wat in 1998 in die Tydskrif vir Paleopatologie bereken dat slegs 176 gevalle van skeletale kwaadaardighede aangemeld is by tienduisende ou mense wat ondersoek is. The low number of cases prompted a theory that cancer only began flourishing in the modern industrial age, when carcinogens became more widespread in food and in the environment and when people began living longer, giving tumors more time to grow and proliferate.
In modern reptiles there have been occasional cases of parathyroid adenoma in turtles. 10 Researchers have also observed chondroma 4 and osteochondroma 11 , 12 in the representatives of the genus Varanus. A clear case of osteosarcoma has been observed in the spine of a rufous-beaked snake. 13 In addition, chondrosarcoma has been reported in corn snakes 2 , 14 and osteochondrosarcoma has been described in the vertebral column of an individual attributable to Natrix melanoleuca. 15 Neurofibrosarcoma has been reported in a Korean viper, 16 and presumed melanoma has been observed in a snake from the Everglades. 15 Lymphatic tumours seem to be relatively frequent in modern wild reptiles. Lymphatic leukemia has been described in boa constrictors 17 and in Python. 18 Lymphoma has been reported in rhinoceros vipers, death adders, Indian rock pythons, and hog nose snakes. 16 In addition, lymphosarcoma has been reported in rhinoceros vipers and spitting cobras. 16 Leukaemia has been observed in Acanthophis antarctica, Bitis arietans en Bitis nasicornis. 16
Multiple hereditary osteochondromata is relatively common in some other modern mammals: domestic horses, cats and dogs. 30 , 31 , 32 , 33 , 34 In the family Canidae only domestic dogs are affected. 35 , 36 , 37 , 38 Malignant degeneration into osteosarcoma or chondrosarcoma has been demonstrated in about 18% of the cases. 32 Multiple hereditary osteochondromata have also been observed in Nothocyon, Tomarctus, Daphoenus en Cynodictis. 39 , 40
In conclusion, the comparative pathology of extant neoplasms shows the following remarkable points: (ek) neoplasms are a pathology typical of all the extant vertebrates, starting from jawless fish (ii) neoplasms in extant wild vertebrate populations seem to be extremely rare in amphibians and birds, and slightly more frequent in fish, reptiles and mammals (iii) one of the more frequent forms of extant neoplasm in both bony fish and mammals seems to be the focal (osteoma) and the regional (pachyostosis) benign bone tumour and (iv) in captivity the prevalence of neoplasms, including cancer, seem to be considerably higher, perhaps independently from the systematic position of involved populations (i.e., both in birds and in mammals).
Kyk die video: Voorlichtingsfilm over bestraling bij borstkanker
Copyright © salvadoryoscar.com | Die vroegste bekende borskanker is in die ou Egiptiese skelet geïdentifiseer...