Geveg van Lequeitio, 30 Mei 1813 - Inligting - 2022
Geveg van Lequeitio, 30 Mei 1813
Op 12 Mei het generaal Foy uiteindelik die beleg van Castro-Urdiales (22 Maart-12 Mei 1813) beëindig. Daarna het hy teruggekeer na Bilboa, voordat hy op 27 Mei die drie bataljons Biscayaanse vrywilligers wat die afgelope paar maande goed presteer het, probeer vernietig het.
Twee van die drie bataljons ontsnap uit die lokval en kon later hervorm. Die derde was egter vasgevang deur drie brigades (5 000 man) naby Lequeitio (Lekeitio), naby die kus 20 myl oos van Bilbao. Hierdie mag was spoedig teen die see vasgekeer, en slegs twee kompanies het daarin geslaag om te ontsnap. Die Spaanse verloor 200 dood en 360 gevangenes, en die bataljon is effektief uitgewis. Die hele veldtog het egter beteken dat Foy aan die noordkus geïsoleer was net toe sy afdeling die nuttigste sou gewees het in die Vitoria -veldtog.
Bestryding van Roßlau
Die Bestryding van Roßlau is geveg in die Oorlog van die Sesde Koalisie op 29 September 1813, naby Roßlau, Duitsland. Michel Ney val die Sweedse brughoof by die Elbe aan om die weermag van die noorde te keer om die rivier oor te steek. Die Sweedse bevelvoerder, Johan August Sandels, het die Franse 5 km lank teëgeslaan en agtervolg voordat hy gedwing is om self af te tree. Volgens Sweedse bronne was ongeveer 350 Swede dood en gewond terwyl die Franse minstens 1500 gehad het. Die geveg het geen strategiese gevolge gehad nie, maar dit was een van baie min tye in die oorlog dat 'n Sweedse mag ten volle in die geveg gepleeg is.
Chinese goudmyners word in die Hells Canyon -bloedbad geslag
Die Hells Canyon -slagting begin op 27 Mei 1887 in Lewiston, Washington, in die huidige Idaho. Die massamoord van Chinese goudmyners deur 'n bende wit perddiewe was een van vele haatmisdade wat gedurende hierdie tydperk teen Asiatiese immigrante in die Amerikaanse Weste gepleeg is.
Twee groepe Chinese werkers was in diens van die Sam Yup Company van San Francisco om in Mei 1887 na goud te soek in die Snake River. terwyl perde diewe hulle in 'n hinderlaag lok en hulle skiet totdat ammunisie opraak, sommige van die lyke vermink en in die rivier gooi en 'n paar duisend dollar goud verdien. Alhoewel die uiteindelike aanklag 10 aanklagte van moord bevat, is daar volgens ander berigte dat die sewe wit ruiters altesaam 34 mense doodgemaak het.
Die slagting was deel van 'n breër patroon van rassisme en geweld teen Asiërs gedurende die tydperk. Anti-Chinese sentiment en die oortuiging dat Asiatiese arbeiders wit poste was, het gelei tot die verloop van die Chinese uitsluitingswet van 1882, wat alle immigrasie verbied het. In 1885 en 1886 het blanke inwoners van Tacoma en Seattle oproer gemaak en Chinese inwoners gedwing om die land te verlaat, en San Francisco beleef drie dae van anti-Chinese pogroms in 1877. Die Hells Canyon-bloedbad was 'n historiese voetnoot tot 1995, toe 'n Wallowa Landdros het hofstukke rakende die saak ontdek ondanks dat een van die aanvallers gedetailleerde getuienis teen hulle afgelê het, is die drie mans wat vir die slagting verhoor is, deur 'n wit jurie onskuldig bevind.
Die Anglo-Portugese onder Craufurd is teruggedwing na Fort Conception tydens die beleg van Ciudad Rodrigo, wat op 9 Julie 1810 geval het. Gedurende hierdie tydperk het die Franse aanvalle naby die geallieerde posisies geloods.
Ter weerwraak het Craufurd vyf of ses eskaders kavallerie en verskeie infanterie -infanterie geneem om 'n aanvalparty wat deur generaal Roche Godart gestuur is, aan te val en af ​​te sny. Hierdie eskaders van kavallerie het die 1ste Huzaren uit die Duitse Legioen van die King en die 16de en 14de Ligte Drake ingesluit.
Twee dae nadat Ciudad Rodrigo geval het, het die Britte om vieruur die oggend van 11 Julie in aanraking gekom met 'n klein troepe naby die dorpie Barquilla. Die sterk getal van die Franse mag, onder bevel van kaptein Pierre Gouache, het 'n soekende party in 'n mielieland bedek. Dit het bestaan ​​uit twee kompanjane van grenadiers van die 22ste Regiment van Junot se korps (ongeveer 200 man) ondersteun deur ongeveer 30 kavallerie.
Craufurd het drie eskaders kavallerie (die KGL 1st Hussars, die 16de en 14de Light Dragoons) laat optrek om die Franse infanterie aan te val, gevorm in 'n enkele vierkant in 'n mielieland. Die eerste aanval is deur die huzare van die KGL gedoen. Terwyl die ruiters toegesluit het, het die Franse grenadiers opgestaan ​​en losgebrand. Die huzare het egter verby die infanterieplein gegaan en die Franse kavalerie gelaai. Toe hy sien hoe groot die Britse mag was, het die kavallerie oorgegee.
Intussen het die 16de Light Dragoons na vore gekom en kon hulle nie met die plein in aanraking kom nie. Die 14de Light Dragoons, onder leiding van kolonel Talbot, het daarin geslaag om die plein aan te val, maar is erg afgeweer. Talbot en agt van sy mans is dood en baie ruiters is gewond.
Die eskader is wanordelik gegooi, maar is teruggeroep. Craufurd was egter te traag met die opvoeding van sy infanterie en die Franse infanterie het onttrek sonder dat daar enige slagoffers gely is.
Ondanks die feit dat ongeveer 30 kavalerie gevange geneem is, was die geveg 'n mislukking. Die Britte het 30-40 slagoffers gely en kon nie die veel kleiner mag van die Franse infanterie verslaan nie, terwyl die infanterie met minimale verliese kon ontsnap.
Alhoewel die Combat of Barquilla 'n geringe voorval tydens Masséna se veldtog was, was dit skadelik vir Craufurd se reputasie. Twee weke later het Craufurd, ten spyte van 'n nederlaag, homself verlos tydens die Slag van die Côa. Kaptein Gouache, aan die ander kant, het erkenning ontvang vir sy prestasie en is bevorder.
Geveg van Lequeitio, 30 Mei 1813 - Geskiedenis
Historiese gebeure in Junie, per dag:
1 Junie 1533 - Anne Boyln word gekroon as koningin van Engeland.
1 Junie 1813 - Die term & quot Moenie die skip prysgee nie! ' word geskep deur kaptein James Lawrence, Amerikaanse Chesapeake.
1 Junie 1843 - Sneeu val in Buffalo en Rochester, NY, Cleveland, Ohio en ander plekke.
1 Junie 1927 - Vredesbrug tussen die Verenigde State en Kanada word geopen.
1 Junie 1938 - Superman Comic word gepubliseer.
1 Junie 1971 - Ed Sullivan se laaste vertoning.
2 Junie 1692 - Salem Heksieproewe begin.
2 Junie 1835 - PT Barnum se sirkus begin met die eerste toer deur die VSA
2 Junie 1886 - Grover Cleveland is getroud terwyl hy as Amerikaanse president dien.
2 Junie 1924 - Kongres verleen Amerikaanse burgerskap aan mense van Amerikaanse Indiese afkoms.
2 Junie 2004 - Ken Jennings begin sy wenreeks van 74 dae in die televisieprogram Jeopardy.
3 Junie 1539 - Hernando de Soto eis Florida vir Spanje.
3 Junie 1946 - Die eerste bikini -badpak word vertoon (in Parys, Frankryk).
3 Junie 1964 - The Rolling Stones begin hul eerste Amerikaanse toer.
3 Junie 1969 - Die laaste episode van die oorspronklike Star Trek -televisiereeks word op NBC uitgesaai.
3 Junie 1989 - Tiananmen Massacre, Chinese troepe skiet pro -demokrasie betogers.
4 Junie 780 v.C. - China word die eerste om 'n sonsverduistering op te neem.
4 Junie 1070 - Roquefort -kaas word die eerste keer in 'n grot in Roquefort, Frankryk, gemaak.
4 Junie 1942 - Tweede Wêreldoorlog Slag van Midway begin. Dit duur van 4-7 Junie.
4 Junie 1973 - 'n Patent vir die OTM word verleen aan Don Wetzel, Tom Barnes en George Chastain.
4 Junie 1987 - Nadat hy 122 opeenvolgende wedrenne gewen het, word die hekkiesryer Edwin Moses se wenreeks verbreek.
5 Junie 1861 - Harriet Beecher Stoewe's & quotOom Tom's Cabin & quot word gepubliseer.
5 Junie 1968 - Bobby Kennedy word vermoor.
6 Junie 1844 - Die YMCA word gestig in Londen, Engeland.
6 Junie 1925 - Chrysler Corporation word gestig.
6 Junie 1933 - Die eerste inryteater word geopen in Camden, New Jersey.
6 Junie 1944 - Tweede Wêreldoorlog D -dag. Geallieerde magte het suksesvol in Normandië, Frankryk, geland.
6 Junie 1946 - Henry Morgan is die eerste om sy hemp op televisie uit te trek.
6 Junie 1998 - & quotSex and the City & quot televisieprogram in première
7 Junie 1775 - The United Colonies maak 'n naamsverandering en word die Verenigde State.
7 Junie 1892 - George T. Sampson van Dayton Ohio patenteer op die eerste wasdroër met 'n rek en hitte van 'n stoof.
7 Junie 1893 - Mahatma Gandhi voer sy eerste van vele dade van burgerlike ongehoorsaamheid uit.
7 Junie 1192 - Amerikaanse weermag toets die eerste gebruik van 'n masjiengeweer wat op 'n vliegtuig gemonteer is.
8 Junie 452 - Italië word deur Attila die Hun binnegeval.
8 Junie 1872 - Die kongres keur die sentkaartkaart goed.
8 Junie 1942 - Bing Crosby skryf "Silent Night" op
8 Junie 1948 - "The Milton Berle Show" het première op NBC TV.
8 Junie 1966 - NFL en AFL kondig hul plan aan om NFC en AFC in een liga te word, begin in 1970.
9 Junie 1898 - China verhuur Hong Kong vir 99 jaar aan die Verenigde Koninkryk.
9 Junie 1898 - Brinks onthul die eerste gepantserde sekuriteitswa.
9 Junie 1 - Robert Goddard patenteer op die eerste vliegtuig wat deur vuurpyle aangedryf word.
10 Junie 1610 - Nederlandse koloniste vestig hulle op Manhattan Island
10 Junie 1692 - Bridget Bishop is die eerste vrou wat skuldig bevind is en gehang is by hekseverhore in Salem.
10 Junie 1752 - Benjamin Franklin vlieg 'n vlieër in 'n blitsige storm en ontdek elektrisiteit.
10 Junie 1735 - Anonieme alkoholiste is gestig.
10 Junie 1933 - John Dillinger beroof sy eerste bank in New Carlisle, OH. Hy het $ 10 600 gesteel.
10 Junie 2003 - NASA loods die Spirit Rover, begin met die Mars Exploration Rover -program.
11 Junie 1184 v.C. - Troy word afgedank en verbrand. (Geskatte datum)
11 Junie 1742 - Benjamin Franklin bedink die Franklin -stoof.
11 Junie 1982 - Die fliek E.T. Die Buitelandse is vrygestel.
12 Junie 1880 - John Lee Richmond speel baseball se eerste "Perfect Game".
12 Junie 1931 - Al Capone word aangekla op 5000 aanklagte van verbod en meineed.
12 Junie 1939 - Baseball Hall of Fame word toegewy in Cooperstown, NY.
12 Junie 1942 - Anne Frank ontvang 'n dagboek as 'n verjaardaggeskenk.
12 Junie 1965 - Sonny & amp Cher maak hul eerste televisie -verskyning op American Bandstand.
12 Junie 1987 - Amerikaanse president Ronald Reagan daag die Russiese president Mikhail Gorbatsjof uit om die Berlynse muur af te breek.
13 Junie 1884 - Die eerste achtbaanrit begin op Coney Island in Brooklyn, NY. Dit kos 5 sent per rit.
13 Junie 1884 - Die Amerikaanse departement van arbeid word gestig.
13 Junie 1983 - Pioneer 10 word die eerste satelliet wat die sonnestelsel verlaat.
14 Junie 1775 - Die Amerikaanse leër word gestig.
14 Junie 1834 - Isaac Fischer Jr. patenteer skuurpapier.
14 Junie 1924 - Thomas J. Watson hernoem die Computer Tabulating Recording Company (CTR) na International Business Machines Company (IBM)
14 Junie 1775 - Die oorspronklike filmweergawe van & quotDracula & quot, met Bela Lugosi in die hoofrol, word vrygestel.
14 Junie 1938 - Benjamin Grushkin patenteer Chlorofil
14 Junie 1971 - President Richard M. Nixon installeer 'n bandopname -stelsel in die Withuis.
14 Junie 2017 - JP Morgan word die eerste bank wat sy eie kripto -geldeenheid geskep het.
15 Junie 1215 - Koning Johannes van Engeland plaas die koninklike seël (tekens) op die Magna Carta.
15 Junie 1775-George Washington word aangestel as die opperbevelhebber van die Amerikaanse weermag.
15 Junie 1903 - Die eerste Teddiebeer word in Amerika bekendgestel. Dit word gemaak deur Morris en Rose Michtom.
15 Junie 1936 - Adolph Hitler kondig die bou van die Volkswagen Beetle aan.
15 Junie 1950 - Walt Disney's & quotCinderella & quot word vrygestel.
15 Junie 1976 - Leon Spinks verslaan Muhammad Ali in 15 rondes vir die Wêreld -swaargewigtitel.
15 Junie 1996 - Bill Belechick, hoofafrigter van Cleveland Browns, word afgedank. Sy rekord in Cleveland: 36-44.
16 Junie 600 - Pous Gregorius die Grote gee 'n bevel uit en sê "God seën jou" is die regte antwoord op 'n nies.
16 Junie 1883 - Die eerste uitgawe van & quotLadies Home Journal & quot word gepubliseer.
16 Junie 1959 - Fidel Castro verwoes Fulgencio Batista en word die 16de premier van Kuba.
16 Junie 1989 - Die première van Ghostbusters II.
17 Junie 1775 - Die Slag van Bunker -heuwel het plaasgevind, een van die eerste gevegte van die Revolusionêre Oorlog. & quot Moenie vuur totdat jy die wit van hulle oë sien nie. & quot
17 Junie 1837 -Charles Goodyear ontvang sy eerste rubberpatent.
17 Junie 1885 - Die Statute of Liberty arriveer in New York.
17 Junie 1963 - Amerikaanse hooggeregshof beslis teen Bybellees en gebed in openbare skole.
17 Junie 1994 - Die polisie jaag O.J. Simpson in sy Ford Bronco vir 1 1/2 uur terwyl Amerikaners regstreeks op nasionale televisie kyk.
18 Junie 618 - Die heerskappy van die Tang -dinastie van drie eeue begin in China met die kroning van Li Yuan as keiser van Gaozu.
18 Junie 1682 - William Penn stig Philadelphia.
18 Junie 1812 - Die oorlog van 1812 begin terwyl die Verenigde State oorlog met Brittanje verklaar.
18 Junie 1861 - Die eerste Amerikaanse vlieggooi -toernooi is in Utica, NY, gehou.
18 Junie 1873 - Susan B. Anthony, advokaat vir vroueregte, word gearresteer omdat sy in Rochester, NY gestem het. Sy kry 'n boete van $ 100.
18 Junie 1983 - Sally Ride word die eerste vrou in die ruimte.
18 Junie 1934 - Die Federale Kommunikasiekommissie word gestig.
19 Junie 1964 - Na 'n 83 dae lange filibuster word die Wet op Burgerregte van 1964 goedgekeur.
20 Junie 1782 - Die Amerikaanse kongres keur die Groot Seël van die Verenigde State en die bles arend as simbool goed.
20 Junie 1840 - Samuel Morse patenteer die telegraaf.
20 Junie 1867 - President Andrew Johnson kondig die aankoop van Alaska van die Russiese Ryk aan. Die prys: $ 7,2 miljoen.
20 Junie 1939 - Die eerste vuurpylvliegtuig wat vloeibare dryfmiddels gebruik, word getoets
20 Junie 1967 - Muhammad Ali word skuldig bevind aan weiering van toelating tot gewapende dienste.
20 Junie 1975 - Die film & quotJaws & quot is vrygestel.
21 Junie 1768 - Die eerste mediese diploma in Amerika word uitgereik aan dr John Archer van die College of Philadelphia.
21 Junie 1788 - Die Amerikaanse grondwet tree in werking toe New Hampshire die 9de staat word wat dit bekragtig.
21 Junie 1834 - Cyrus McCormick patenteer die oesmasjien.
21 Junie 1893 - Die eerste reuzenrad word by die Chicago Columbian Exposition bekendgestel.
21 Junie 1948 - 33 1/3RPM LP rekordformaat word bekendgestel. Daar word beplan om die 78RPM -formaat te vervang.
21 Junie 1969 - Cleveland se Cuyahoga -rivier vlam as gevolg van besoedeling.
21 Julie 1990 - Florida aanvaar 'n wet wat verbied om swembroeke te dra.
22 Junie 1847 - Hanson Gregory skep die eerste Donut.
22 Junie 1870 - Die Amerikaanse kongres stig die departement van justisie.
22 Junie 1874 - Die spel grasperk -tennis word geskep.
22 Junie 1934 - John Dillinger word die eerste Amerikaanse vyand nommer een van Amerika.
22 Julie 1990 - Florida aanvaar 'n wet wat verbied om swembroeke te dra.
23 Julie 1860 - Amerikaanse geheime diens word geskep.
23 Julie 1888 - Frederick Douglas is die eerste Afro -Amerikaner wat vir die Amerikaanse vise -president genomineer is. Hy het een stem gekry tydens die Republikeinse byeenkoms.
23 Julie 1967 - Voorbehoedpille word die eerste keer verkoop.
23 Junie 1981 - Die langste wedstryd in die professionele bofbal is voltooi. Pawtucket Red Sox klop Rochester Red Wings met 3-2 in 33 beurte (wedstryd begin 18 April)
23 Junie 2016 - Brexit: die Verenigde Koninkryk stem om die Europese Unie te verlaat.
24 Junie 1509 - Henry VII word gekroon as die koning van Engeland.
24 Junie 1938 - 'n Meteor van 450 ton het in Chicora, PA, neergestort. noord van Pittsburgh. Die enigste slagoffer was een koei. SKEUR.
24 Junie 1968 - Die sperdatum om silwer sertifikaat -dollarrekeninge in silwergoud te omskep.
24 Junie 1992 - The Orlando Magic neem die LSU -sentrum Shaquille O'Neal met die eerste keuse uit die NBA -konsep.
25 Junie 1630 - Goewerneur John Winthrop van Massachusetts stel die vurk aan die Amerikaanse eetkamer voor. Aanvanklik word die gebruik daarvan as heiligmaking beskou
25 Junie 1876 - Custer se laaste stand: luitenant -kolonel George Custer en die 7de Kavalerie word deur die Sioux- en Cheyenne -Indiane uitgewis tydens die Slag van Little Big Horn.
25 Junie 1929 - President Herbert Hoover gee toestemming vir die bou van die Boulderdam. Dit is later herdoop tot die Hooverdam.
25 Junie 1942 - Generaal -majoor Dwight D. Eisenhower word tydens die Tweede Wêreldoorlog aangestel as bevelvoerder van Amerikaanse magte in Europa.
25 Junie 1984 - Prince stel sy album & quotPurple Rain & quot vry.
26 Junie 1498 - Die tandeborsel word in China uitgevind.
26 Junie 1952 - Seepopera & quotThe Guiding Light & quot verhuis van die radio en begin op televisie. Dit duur tot 2009.
26 Junie 1959 - Die Saint Lawrence Seaway word geopen.
26 Junie 1976 - Die VSA keer Iwo Jima en onin -eilande terug na Japan.
26 Junie 1976 - Die CN -toring in Toronto, Kanada, word geopen.
27 Junie 1859 - Die liedjie "Happy Birthday to You" is die eerste keer gesing. Sien ook Beroemde verjaarsdae
27 Junie 1934 - Die Federale Spaar- en Leningvereniging word gestig.
27 Junie 1950 - President Harry S. Truman beveel die Amerikaanse magte na Suid -Korea om te verdedig teen die inval van Noord -Koreaanse magte.
27 Junie 1972 - Atari Inc. word gestig.
27 Junie 2003 - Die VSA skep die & quotDo Not Call & quot -register om ongewenste telemarketingoproepe te bekamp.
28 Junie 1776 - Die finale konsep van die Amerikaanse grondwet word aan die kontinentale kongres voorgelê.
28 Junie 1820 - Kolonel Robert Gibbon eet 'n tamatie op die trap van die hof in Salem, MA. om te bewys dat hulle nie giftig is nie.
28 Junie 1894 - Arbeidsdag word ingestel as 'n vakansiedag vir federale werknemers.
28 Junie 1914 - Oostenryk se aartshertog Ferdinand en sy vrou Sophie word deur 'n Bosniese Serviër vermoor, wat gelei het tot die begin van die Eerste Wêreldoorlog.
28 Junie 1919 - Verdrag van Versailles word onderteken en eindig WW 1.
28 Junie 1977 - In die derde ronde van 'n swaar bokswedstryd byt Mike Tyson Evander Holyfield se oor. Tyson is uit die wedstryd gediskwalifiseer en later uit die boks geskors.
28 Junie 2007 - Die bles -arend is uit die lys van bedreigde spesies verwyder.
28 Junie 2009 - Professor Stephen Hawking bied 'n 'partytjie vir tydreisigers' aan die Universiteit van Cambridge aan. Uitnodigings word eers na die partytjie uitgestuur.
29 Junie 1613 - Shakespeare 'Globe Theatre brand.
29 Junie 1964 - Die Civil Rights Act van 1964 word aangeneem na 'n filibuster van 83 dae in die Amerikaanse senaat.
29 Junie 2009 - Finansier Bernie Madoff word tot 150 jaar gevangenisstraf in die VSA opgelê vir die uitvoer van 'n massiewe Ponzi -skema.
30 Junie 1859 - Die Franse akrobaat Blondin kruis oor 'n koord oor die Niagara -waterval.
30 Junie 1908 - 'n Reuse vuurbal, waarskynlik uit 'n lugstorm van 'n groot meteoroïde of komeet plat 80 miljoen bome plat naby die Stony Tunguska -rivier in die Yeniseysk Governorate, Rusland.
Het jy geweet? Daar is letterlik duisende daaglikse vakansiedae, spesiale geleenthede en vieringe, meer as een vir elke dag van die jaar. Baie van hierdie vakansiedae is nuut. Daar word gereeld meer vakansiedae geskep.By Holiday Insights doen ons baie moeite om die besonderhede van elkeen so volledig en akkuraat as moontlik deeglik te ondersoek en te dokumenteer.
QMAAC is in 1921 ontbind, maar dit het die vorming van die Auxiliary Territorial Service (ATS), wat in September 1938 gestig is, geïnspireer. Vroue mag steeds nie in die geveg veg nie, maar keer weer terug na ondersteunende rolle tydens die Tweede Wêreldoorlog (1939-45).
Dit was kokke, klerke, bestuurders, radaroperateurs, telefoniste, lugafweerskutters, afstandvangers, klankdetektore, militêre polisie en ammunisie-inspekteurs. Die Women's Royal Naval Service en die Women's Auxiliary Air Force is ook destyds gestig. Vroue het weer aan die tuisfront gaan werk, óf in industriële rolle, soos voorheen, óf as deel van die Women's Land Army.
Hulp -territoriale diens
Die ATS het volle militêre status gekry, wat beteken dat sy lede nie meer vrywilligers was nie.
Diensplig van vroue
Die Wet op Nasionale Diens het die diensplig van vroue wettig gemaak. Eers is slegs enkellopende vroue tussen 20 en 30 jaar opgeroep. Maar teen die middel van 1943 was byna 90 persent van die enkellopende vroue en 80 persent van die getroude vroue in oorlogswerk werksaam.
Prinses Elizabeth (nou koningin Elizabeth II) het by die ATS aangesluit by Aldershot as bestuurder en werktuigkundige.
Teen die einde van die oorlog was meer as 190 000 vroue lid van die ATS.
Die oorlog van 1812 word skaars erken in Amerikaanse boeke oor sosiale studies. Dit bly 'n onduidelike en min verstaanbare tydperk van die Amerikaanse geskiedenis, wat tussen die tradisionele tematiese afdelings van die Amerikaanse rewolusie en Jacksoniaanse demokrasie val. Vir die meeste mense word die oorlog van 1812 bloot erken as die inspirerende oomblik wat Amerika die Star Spangled Banner gegee het, aangesien Francis Scott Key van 'n Britse skip die vasberade wapperende vlag te midde van die konflik by Fort McHenry in Baltimore gesien het, die dramatiese verhaal wat die legendariese heldhaftige prestasie van Dolly Madison, wat haastig bymekaargekom het om skatte in die Withuis te versamel net oomblikke voordat die Britte DC verbrand het en Andrew Jackson as militêre leier gestig het deur sy oorwinning na die oorlog (die Verdrag van Gent was reeds onderteken en die oorlog beëindig) ) by die Slag van New Orleans - 'n prestasie wat hom daarna die presidensiële verkiesing in 1829 besorg het.
Afgesien van hierdie ikoniese assosiasies met die Oorlog van 1812, is die wêreldwye konsensus dat die konflik 'n geringe hik was in die groter voortdurende stryd tussen Brittanje en Frankryk, maar die betekenis daarvan verdwerg deur die feit dat die einde van die Napoleontiese oorloë byna gelyktydig plaasgevind het. groot veranderinge in die negentiende eeu in Europa. Wat nie so duidelik blyk uit die tradisionele historiese interpretasies van hierdie tydperk nie, is die groot en blywende veranderinge wat die oorlog van 1812 in die Noord -Amerikaanse landskap teweeggebring het. Die nasie Kanada is uit die ervaring gesmee, en die baie nasies van inheemse mense het van die Noord -Amerikaanse kaart begin verdwyn. Hoewel die Verdrag van Gent moontlik die Europese status quo antebellum herstel het, het dit die Noord -Amerikaanse landskap vir ewig getransformeer, aangesien die verdrag inheemse Amerikaners doelbewus uitgesluit het in die naoorlogse skikkingsooreenkomste, en die ervaring van die oorlog het koloniste in Kanada 'n nuwe gevoel van eenheid gelaat. en trots.
Beide die Britte en die Amerikaners was afhanklik van die inheemse Amerikaanse steun in die konflik. Baie Seneca, Onondaga, Oneida en Tuscarora van die Sesnasies Konfederasie het met die Amerikaners geveg, terwyl die Mohawk die kant van die Britte gehad het. Volgens navorsing wat by die Nasionale Argief gedoen is:
Meer as 1 000 inheemse Amerikaners het tydens die oorlog van 1812 gedien. Hulle was georganiseer in meer as 100 maatskappye, afdelings of partytjies. Ongeveer die helfte was Choctaws, en die helfte was óf Creeks óf Cherokees. Eenhede van ander stamme sluit in Blue 's Detachment of Chickasaw Indians (hieronder bespreek), Capt Wape Pilesey 's Company of Mounted Shawano Indians, en Capt Abner W. Hendrick 's Detachment of Stockbridge Indians. (bron: Collins, Prologue Magazine, Winter 2007, vol.39, no.4, paragraaf 5)
Verder wes, langs die grensgebiede van die Groot Mere, het die Indiane onder leiding van Tecumseh bondgenote geword met die Britte teen die Verenigde State. Die Potawatomi, Menominee, Ho-chunk, Ojibwa, Ottawa, Santee Dakota, Sauk en Fox het almal in die oorlog van 1812 as Britse bondgenote geveg. die Franse in die War for Empire (Franse en Indiese oorloë), het baie van die inheemse gemeenskappe die Britse teenwoordigheid as die enigste wig beskou wat die Amerikaanse setlaars kon verhinder om na hul gebiede in die weste en suide te trek. Die Verdrag van Gent erken nie een toegewing aan 'n inheemse Amerikaanse land nie, alhoewel daar verskeie beloftes gemaak is tydens die konflik. Sonder Britse invloed om hul grondeise in onderhandelinge te behou, en sonder formele of regsbevoegdheid om hul rol in die konflik te erken, was inheemse Amerikaners daarna gedwing om 'n lang en pynlike tydperk te verduur vanaf die einde van die konflik tot ten minste die begin van die 20ste eeu, waarin hulle mense, grond en waardigheid sou verloor.
Die alliansies tussen inheemse Amerikaners en die Britte in die oorlog van 1812 het die vyandige verhoudings tussen sommige inheemse Amerikaners en Amerikaanse burgers verhoog. Hierdie spanning het uiteindelik die negatiewe houding onder Amerikaanse burgers versterk, wat strek tot meer en meer vyandige regeringsbeleid van die staat en federale regerings, wat dikwels lei tot die verwydering van inheemse mense uit hul land. Die verslae van die verslegtende betrekkinge tussen inheemse mense en Amerikaners is talle en kan gevind word in rekords by plaaslike, staats- en nasionale bewaarplekke (sien byvoorbeeld: Red Jacket Rejects Sale of Buffalo Creek Reservation: 9 July 1819, from SUNY Oswego 's Granger Collection, en Chronicles of Oklahoma, Indian Removal, from Oklahoma Historical Society).
Na die Amerikaanse Revolusie het die Britse lojaliste wat gevlug het na die destydse Bo -Kanada, hulself geïntegreer in Britse en Franse nedersettings wat nou onder Britse bewind werksaam was. Toe oorlog tussen die Amerikaners en Britte uitbreek, het baie koloniste in Kanada dit nog 'n belediging vir hul Britse heersers beskou. Terselfdertyd was Amerikaanse leiers en burgers besig om idees te vermaak om Opper -Kanada binne te val en van Britse beheer te neem om die jarelange Britse vastrapplek in Montreal en Quebec teë te werk, wat die Britte in staat gestel het om met geweld op die vasteland voort te gaan. Die Britse strategie was om hul voortreflike seesterkte in te span om Amerikaners langs die oostelike kusgebiede, spesifiek in die suide (New Orleans), mid-Atlantiese Oseaan (Baltimore) en Hudson Valley (via die Great Lakes and Seaway), teen te werk, met die doel van die bestuur van 'n wig tussen Amerikaanse magte in die noorde en suide.
Die Britse koloniste van Kanada, wat hul benarde situasie erken as 'n teiken vir Amerikaanse magte in die hoop om Britse meerderwaardigheid te laat lamlê, het saamgekom om die indringers te bestry. Tot vandag toe beeld die Kanadese geskiedenis met groot patriotisme die heldhaftigheid van kolonel Brock en die Kanadese magte uit by die Slag van Lundy's Lane, net soos die Amerikaanse geskiedenis vertel dat koloniale magte die groot kans teen die Britse leër in die gevegte van die Amerikaanse Revolusie oorkom het. In die nadraai van die konflik sukkel Kanadese koloniste met die Britse regering om meer geleenthede vir selfbestuur te verkry, met 'n hoogtepunt met die Patriot-oorlog van 1837, wat lei tot die eenwording van Kanada in 1840 en uiteindelik onafhanklikheid vir die land in 1867.
Oorlog van 1812 in Wes -New York
Wat die plaaslike aktiwiteit betref, het die oorlog van 1812 'n onuitwisbare merk gelaat op die fisiese, sosiale en politieke landskap. In haar boek, A History of the Town of Amherst, New York, 1818-1965 (*ook op New York Heritage gevind), skryf die voormalige stadsbeampte en historikus Sue Miller Young dat tydens die oorlog van 1812 Amerikaanse troepe gestasioneer was in Williamsville in die omgewing tussen Garrisonweg en Ellicott Creek. Amerikaanse soldate en Britse gevangenes is behandel in 'n veldhospitaal en houthuis wat langs Garrisonweg gelê is. 'N Klein begraafplaas, geleë op die huidige Aero -rylaan, tussen Wehrle -rylaan en Youngsweg, is gebruik om die mans wat nie hul wonde of siektes oorleef het nie, te begrawe. Generaal Winfield Scott gebruik die Evans House (gesloop omstreeks 1927) as sy hoofkwartier in die lente van 1813, toe sy hele leër van meer as 5000 man in Williamsville gestasioneer was. Later dieselfde jaar, toe die Britte Buffalo verbrand het, het mense na die veiligheid van Williamsville en die nabygeleë Harris Hill gevlug.
'N Ander plaaslike oriëntasiepunt is die plek van die Flint Hill Encampment. Die Army of the Frontier onder generaal Alexander Smythe het gedurende die winter van 1812-1813 kamp opgeslaan op die plaas Granger ', in afwagting op die inval van Kanada. Byna 300 soldate sterf daar aan kampsiekte. Boere Daniel Chapin en Rowland Cotton het die dooies begrawe in die weide van Granger, vandag bekend as Delaware Park (bron: Historic Markers, Monuments, and Memorials of Buffalo, New York). Na die einde van die oorlog van 1812 het die Amerikaanse en Brits-Kanadese betrekkinge lank gespanne en bewaak gebly. Om hierdie rede het die Amerikaanse weermag 'n kamp in Poinsett Barracks in Buffalo gehou (nou die plek van die historiese Wilcox Mansion in Delaware Avenue). Die oorlog van 1812 was en bly 'n belangrike deel van die Eerste Nasies, die Kanadese, Amerikaanse en plaaslike geskiedenis.
'N Amerikaanse tydkapsule: drie eeue van breë kante en ander gedrukte ephemera (Library of Congress)
Brits-Amerikaanse diplomasieoorlog van 1812 en verwante dokumente (The Avalon Project, Yale Law School)
Vroeë Canadiana Online
Gratis e -boeke: Oorlog van 1812 (digitale boekindeks)
Galafilm -oorlog van 1812
Gids tot die oorlog van 1812 (Library of Congress)
Inheemse Amerikaners in die Antebellum U.S. Military (National Archives)
Inheemse Amerikaners het tydens die oorlog van 1812 in die diens van die Verenigde State (USGenWeb Project)
Amptelike oorlog van 1812 Bicentennial webwerf
Revolusionêre Oorlog en Oorlog van 1812 Historiese Bewaringsstudie (National Park Service)
Oorlog van 1812: 'n inleiding
War of 1812 -beelde van NYPL Digital Gallery (New York Public Library)
Biografiese skets van wyle dr. Cyrenius Chapin (The Buffalo Medical Journal, vol.8, 1868-1869)
Buffelargitektuur en geskiedenis, die geskiedenis van buffels: 'n chronologie - 1812
Burning of Buffalo, N.Y .: 30 Desember 1813
Genesee County Militêre notaboekversameling (sien notaboeklys van War of 1812)
Historiese merkers, monumente en gedenktekens van Buffalo, New York
Niagara Falls Kronieke van ons vroeë setlaars (sien afdeling Oorlog van 1812)
Pictorial Field-Book of the War of 1812, deur Benson J. Lossing (NY: Harper & amp Brothers, 1868)
Stad Cambria, historikus (sien afdeling Oorlog van 1812)
Oorlog van 1812 Begraafplaas, Cheektowaga Town, Erie County, New York
Omvang van die versameling
Hierdie versameling is ontleen aan 'n groter hoeveelheid materiaal by die Buffalo History Museum wat die plaaslike sowel as die breër historiese tydperk tydens die oorlog van 1812 dokumenteer. Materiaal bevat oorspronklike en gepubliseerde briewe, tydskrifte, dagboeke, plakboeke, herinnerings, nuusuitknipsels en ander ephemera oor die konflik vanuit 'n plaaslike en meer algemene perspektief.
Albuminurie en nierfunksie voorspel onafhanklik kardiovaskulêre en nieruitkomste by diabetes
Daar is beperkte gegewens oor die vraag of albuminurie en verminderde geraamde GFR (eGFR) afsonderlike en onafhanklike risikofaktore is vir kardiovaskulêre en niergebeurtenisse onder individue met tipe 2 -diabetes. The Action in Diabetes and Vascular disease: preterAx en diamicroN-MR Controlled Evaluation (ADVANCE) studie ondersoek die gevolge van roetine-verlaging van bloeddruk op nadelige uitkomste by tipe 2-diabetes. Ons het die effekte van urienalbumien-tot-kreatinienverhouding (UACR) en eGFR ondersoek op die risiko vir kardiovaskulêre en niergebeurtenisse by 10 640 pasiënte met beskikbare data. Tydens 'n gemiddelde opvolg van 4,3 jaar het 938 (8,8%) pasiënte 'n kardiovaskulêre gebeurtenis beleef en 107 (1,0%) 'n nierfunksie. Die veelveranderlik aangepaste gevaarverhouding vir kardiovaskulêre gebeurtenisse was 2,48 (95% vertrouensinterval 1,74 tot 3,52) vir elke 10-voudige toename in die basiese UACR en 2,20 (95% vertrouensinterval 1,09 tot 4,43) vir elke halvering van die baseline eGFR, na aanpassing vir regressie verdunning. Daar was geen bewyse van interaksie tussen die effekte van hoër UACR en laer eGFR nie. Pasiënte met beide UACR & gt300 mg/g en eGFR & lt60 ml/min per 1,73 m (2) by die basislyn het 'n 3.2-voudige hoër risiko vir kardiovaskulêre gebeurtenisse en 'n 22.2-voudige hoër risiko vir niergebeurtenisse, in vergelyking met pasiënte met geen van hierdie risiko faktore. Ten slotte is hoë albuminurie en lae eGFR onafhanklike risikofaktore vir kardiovaskulêre en niergebeurtenisse by pasiënte met tipe 2 -diabetes.
Vereniging van albuminuria -vlak of ...
Vereniging van albuminuria -vlak of eGFR aan die begin, met die risiko vir nadelige ...
Gekombineerde effekte van albuminurie en ...
Gekombineerde effekte van albuminurie en eGFR -vlakke aan die begin van die risiko op ...
Vergelyking van die impak van ...
Vergelyking van die impak van basislynfaktore op die risiko vir nadelige uitkomste ...
Vereniging van albuminurie en eGFR ...
Vereniging van albuminurie en eGFR vlakke tydens opvolging met die risiko vir kardiovaskulêre ...
In 1520 het Suleiman II die tiende sultan van die Ottomaanse Ryk geword, wat van die Persiese grens na Wes -Afrika gestrek het en 'n groot deel van die Balkan ingesluit het. Suleiman het die grootste, bes opgeleide weermag ter wêreld geërf, met uitstekende elemente van infanterie, kavallerie, ingenieurswese en artillerie. In die hart van sy leër was elite -legioene Janitsjers, huursoldate wat as kinders van Christene gevange geneem is en as Moslem -soldate grootgemaak is. Vanaf sy hoofstad Konstantinopel het die Turkse sultan onmiddellik planne begin maak om sy ryk nog verder uit te brei.
Suleiman het ook 'n sterk vloot geërf, wat hy saam met sy leër gebruik het om die eilandvesting Rhodes, sy eerste verowering, te beleër. In 1522 het die Sultan die verdedigers veilig verower in ruil vir hul oorgawe, en het hulle beheer oor Rhodes en 'n groot deel van die Middellandse See geneem. Hierdie oorwinning het getoon dat Suleiman vredesooreenkomste sou nakom. In die daaropvolgende veldslae waar vyande nie vreedsaam oorgegee het nie, het hy egter sy misnoeë getoon deur stede te verwoes, die volwasse mans dood te maak en die vroue en kinders aan slawerny te verkoop.
As gevolg hiervan, teen die lente van 1529, staan ​​koning Charles en sy Oostenrykers alleen om die Ottomaanse indringers af te weer. Op 10 April vertrek Suleiman en sy leër van meer as 120 000, vergesel deur soveel as 200 000 ondersteuningspersoneel en kampvolgers, Konstantinopel na die Oostenrykse hoofstad Wene. Onderweg het die groot leër dorpe verower en op die platteland toegeslaan vir voorrade en slawe.
Ondanks sy nadele, het Wenen verskeie natuurlike faktore gehad wat sy verdediging ondersteun het. Die Donau het enige aanpak uit die noorde geblokkeer, en die kleiner Wiener Back -waterweg het langs die oostekant geloop en slegs die suide en die weste gelaat om te verdedig. Die Weense generaals het die weke voor die aankoms van die Turke ten volle benut. Hulle het wonings en ander geboue buite die suid- en westelike mure geslyp om vuurvelde vir hul kanonne en muskiete oop te maak. Hulle het loopgrawe gegrawe en ander struikelblokke op die benaderings geplaas. Hulle het voorrade vir 'n lang beleg binne die mure ingebring en baie van die stad se vroue en kinders ontruim, nie net om die behoefte aan voedsel en voorrade te verminder nie, maar ook om die gevolge te voorkom as die Turke sou wen.
By sy aankoms het Suleiman gevra vir die oorgawe van die stad. Toe die Oostenrykers weier, begin hy met sy 300 kanonne met 'n artillerie -spervuur ​​teen die mure en beveel sy mynwerkers om onder die mure te grawe en plofstof neer te lê om die verdediging te breek. Die Oostenrykers het agter hul mure uitgekom om die ingenieurs en artilleriste aan te val en teen-loopgrawe te grawe. In die volgende drie weke het die indringers se artillerie en myne verskeie breuke in die muur bereik, maar die Weense soldate het vinnig die leemtes gevul en enige toegang tot die stad afgeweer.
Teen 12 Oktober was die koue winde van die winter deur die stad. Suleiman het nog 'n aanval beveel met sy Janitsaries in die voortou. Twee ondergrondse myne naby die suidelike hek van die stad het die pad kortliks vir die huursoldate oopgemaak, maar die stoere Weense verdedigers het die opening gevul en meer as 1200 doodgemaak. Twee dae later het Suleiman 'n laaste aanval gelas, maar die Weense het weer vasgehou.
As Wene aan Suleiman geval het, sou sy weermag die aanval in die Duitse provinsies voortgesit het. Daar is 'n sterk moontlikheid dat Suleiman's Empire uiteindelik tot by die Noordsee kon kom, ondanks die alliansie met Frankryk. In plaas daarvan, na Wene, het die Ottomane nie weer in Europa gewaag nie, maar die mag en invloed van die Ryk begin stadig, maar bestendig.
Die geallieerde oorwinning oor Napoleon Bonaparte in die Slag van Waterloo in 1815 het 'n einde gemaak aan die Franse oorheersing van Europa en het 'n periode van vrede op die vasteland begin wat vir byna 'n halfeeu geduur het. Waterloo het Napoleon in ballingskap gedwing, die erfenis van Frankryk wat hy nog nooit teruggekry het nie, beëindig, sy naam geëts op die lys van die bekendste gevegte in die geskiedenis en 'n frase by die volksmond gevoeg: & quot; Waterloo & quot; het 'n beslissende en volledige nederlaag beteken.
Gedurende die volgende vier jaar het Napoleon oorwinning na oorwinning behaal namate sy en Frankryk se invloed oor Europa en na Noord -Afrika versprei het. Aan die einde van 1799 keer hy terug na Parys, waar hy by 'n opstand teen die regerende gids aansluit. Na 'n suksesvolle staatsgreep word Napoleon op 8 November die eerste konsul en die land se de facto leier. Napoleon ondersteun hierdie verstommende bewegings met militêre krag en politieke vaardigheid. Hy het die Napoleontiese kode tot stand gebring, wat die individuele regte van die burgers verseker het en 'n rigiede diensplig ingestel het om 'n nog groter leër te bou. In 1800 het die leër van Napoleon Oostenryk binnegeval en 'n vrede beding wat die grens van Frankryk tot by die Ryn uitgebrei het. Die ooreenkoms het 'n kort tydperk van vrede meegebring, maar die aggressiewe buitelandse beleid van Napoleon en die offensiewe houding van sy leër het in 1803 tot oorlog tussen Frankryk en Brittanje gelei.
Napoleon verklaar homself as keiser van Frankryk in 1804 en behaal vir die volgende agt jaar 'n reeks oorwinnings, wat elkeen 'n vyand skep. Napoleon beweer dat die beheer van Europa op die land lê, nie op die see nie, terwyl hy die verlies van 'n groot deel van sy vloot in die Slag van Trafalgar in 1805 verminder het. In 1812 het hy Rusland binnegeval en sy leër verslaan net om die veldtog tot die harde winter te verloor. Hy het meer van sy leër verloor in die uitgebreide veldtog op die Spaanse skiereiland.
'N Harde reën het die slagveld deurdrenk, wat veroorsaak het dat Napoleon sy aanval so laat as moontlik op 18 Junie vertraag het sodat die moerse grond kon droog word en nie sy kavallerie en artillerie belemmer nie. Nadat hy 'n volgehoue ​​artillerie -bombardement bestel het, beveel Napoleon 'n afleidingsaanval teen die geallieerde regterflank in die weste in die hoop dat Wellington sy reservaat sou kry. Die Britse verdedigers aan die westelike flank, insluitend die Skotte en Coldstream Guards, het tydens die artillerie -bombardement op die omgekeerde helling van die rif gebly en toe na vore gekom toe die Franse gevorder het.
Meer as 26 000 Franse is dood of gewond en nog 9 000 by Waterloo gevang. Geallieerde slagoffers beloop 22 000. Aan die einde van die eendaagse geveg lê meer as 45 000 mans dood of gewond binne die slagveld van drie vierkante myl. Duisende meer aan beide kante is dood of gewond in die veldtog wat na Waterloo gelei het.
Stryd om die beheer van China en sy provinsies dateer uit die begin van die opgetekende geskiedenis. Terwyl sommige dinastieë jare lank bestaan ​​het, en ander slegs vir 'n kort tydjie, het die Chinese onderling en teen buitelandse indringers deur die geskiedenis geveg om hulself aan die begin van die twintigste eeu weer verdeeld te vind. Politieke ideologieë gesentreer in Peking en Kanton. Die verdeeldheid in die land het toegeneem toe die Japannese in 1914 binnegeval het. Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het die Chinese bedreigings van binne, van die Japannese en van die nuutgestigte Sowjetunie in die gesig gestaar.
Die kommuniste het die nasionalistiese gebied in drie gebiede verdeel. Toe begin hulle in November, val hulle elkeen om die beurt aan. Vroeg in die veldtog het baie nasionaliste, wat geen hoop op hul eie oorlewing gesien het nie, nog minder 'n nasionalistiese oorwinning, aan die kommuniste oorgeloop. Chiang, wat ook interne verdeeldheid in sy party ondervind het, het probeer om elke gevegsgebied te versterk, maar swak leierskap deur die nasionalistiese generaals, gekombineer met kommunistiese guerrilla -aktiwiteite, het sy pogings ondoeltreffend gemaak. Chiang het selfs lug superioriteit tydens die hele geveg gehad, maar kon nie grond- en lugaksies koördineer om enige voordeel te verseker nie.
Oor 'n tydperk van twee maande het die kommuniste elk van die drie nasionalistiese magte vernietig. Ondersteuning vir Chiang van binne en buite China het verminder met elke opeenvolgende Kommunistiese oorwinning. Die Verenigde State, wat 'n primêre ondersteuner was en wapens en voorrade aan die nasionaliste verskaf het, het alle hulp op 20 Desember 1948 opgeskort. Die Amerikaanse minister van buitelandse sake, George C. Marshall, het gesê: "Die huidige regime het die vertroue van die mense verloor, weerspieël in die weiering van soldate om te veg en die weiering van die mense om saam te werk aan ekonomiese hervormings. & quot
Die kommunistiese oorname van China wat deur die Slag van Huai-Hai bereik is, het nie net daardie land nie, maar ook die hele wêreld baie beïnvloed. Gedurende die volgende twee dekades het Mao feitlik uitsluitlik gefokus op die volledige beheer van sy land. Hy het genadeloos enige opposisie neergelê en meer as 20 miljoen van sy landgenote óf tereggestel óf uitgehongerd om die "vreugdes" en "voordele" van die kommunisme na China te bring. Gelukkig vir die res van die wêreld het Mao gefokus gebly op sy eie land. Hy was dit nie eens met die Sowjets oor politieke en filosofiese aspekte van kommunisme nie, en die twee nasies beskou mekaar as moontlike teenstanders eerder as bondgenote.
As die nasionaliste in Huai-Hai sou wen, sou China 'n ander rol gespeel het in die daaropvolgende wêreldgebeure. Daar sou geen kommunistiese China gewees het om Noord -Korea se inval in die Suide te ondersteun nie, of Noord -Viëtnam se pogings om Suid -Viëtnam oor te neem. As Chiang, met sy uiterlike sienings en Westerse bande, die oorwinnaar was, sou China moontlik 'n baie meer selfgeldende rol in wêreldgebeure gehad het. In plaas daarvan sou die Slag van Huai-Hai China in sy interne wêreld opgesluit hou eerder as om dit vir die uiterlike oop te maak.
Die Verenigde State het in Augustus 1945 atoombomme op die Japannese stede Hiroshima en Nagasaki gegooi om die einde van die Tweede Wêreldoorlog in die Stille Oseaan te bespoedig.Alhoewel dit die eerste en tot dusver die enigste werklike gebruik van sulke wapens van massavernietiging sou wees, hang die sampioenwolke sedertdien oor elke militêre en politieke beleid.
In die vroeë oggendure van 6 Augustus 1945 het 'n B-29 genaamd die Enola Gay onder leiding van kolonel Paul Tibbets van Tinian Island in die Marianas afgehaal. Aan boord was 'n enkele atoombom wat 8,000 pond weeg en die vernietigende krag van 12,5 kiloton TNT bevat. Tibbets het sy vliegtuig na Hiroshima gegaan, wat as gevolg van sy militêre basisse en industriële gebiede as die primêre doelwit gekies is. Dit was ook nog nie in enige mate gebombardeer nie, so dit sou 'n uitstekende evaluering van die vernietigende krag van die bom bied.
Om 08:15 laat val die Enola Gay die toestel met die naam 'Little Boy'. '' N Rukkie later, merk Tibbets op, ''n helder lig vul die vliegtuig. Ons draai terug om na Hiroshima te kyk. Die stad was weggesteek deur die vreeslike wolk. kook op, sampioen. & quot Die onmiddellike impak van Little Boy het minstens 70 000 inwoners van Hiroshima doodgemaak. Sommige ramings beweer dat dit drie keer soveel is, maar presiese syfers is onmoontlik om te bereken omdat die ontploffing al die stad se rekords vernietig het.
Baie debat het plaasgevind sedert die atoombomaanvalle. Alhoewel sommige bewyse aandui dat die Japannese oorgee oorweeg het, dui baie meer inligting anders aan. Die Japannese was blykbaar van plan om burgerlikes op te lei om gewere en spiese te gebruik om by die weermag aan te sluit om 'n landinval te weerstaan. Betogers van die atoombomaanvalle ignoreer die konvensionele brandstoftoestelle wat op Tokio en Dresden neergelê is en meer slagoffers geëis het. Sommige historici merk selfs op dat die verliese by Hiroshima en Nagasaki veel minder was as die verwagte Japannese slagoffers van 'n inval en voortgesette konvensionele bombardemente.
Na hul oorwinning tydens die Tweede Slag van Bull Run, het Lee en Davis 'n plan bedink wat sou voldoen aan hul onmiddellike behoeftes aan voorrade, sowel as hul langafstanddoel van Europese erkenning. Hulle sou die oorlog in die noorde inneem. Op 6 September het die weermag van Noord -Virginia na Maryland gekruis met die doel om voorraad in die suide van Pennsylvania te versamel en in te samel.
McClellan het uiteindelik die oggend van 17 September aangeval, maar sy kenmerkende huiwering en swak kommunikasie het veroorsaak dat die geveg uit drie afsonderlike gevegte eerder as een verenigde poging bestaan ​​het. Die geveg begin met 'n moordende artillerie -spervuur, gevolg deur 'n infanterie -aanval op die Konfederale linkerkant. Aanvalle en teenaanvalle was die volgende twee uur, en geen van die twee partye kon 'n voordeel behou nie. Intussen het die troepe van die Unie teen die oggend die rebelsentrum aangerand wat in 'n versonke pad beskerm was. Teen die tyd dat die rebelle vier uur later onttrek het, kon die uitgeputte, uitgeputte Unie -mag nie verby die wat nou bekend was as die "Bloody Lane."
Tussen die twee leërs lê meer as 23 000 dooie of gewonde Amerikaners wat blou of grys gedra het.'N Enkele dag van geveg het meer ongevalle veroorsaak as enige ander in die Amerikaanse geskiedenis-meer dood en gewond as wat die VSA tydens sy rewolusie, die oorlog van 1812, die Mexikaanse oorlog en die Spaans-Amerikaanse oorlog saam gehad het. Die ongevalle in Antietam was selfs meer as dié van die langste dag, die eerste dag van die inval in Normandië, met nege tot een.
Die geallieerde oorwinning oor Napoleon in Leipzig in 1813 was die eerste belangrike samewerking tussen Europese lande teen 'n gemeenskaplike vyand. As die grootste gewapende botsing tot nog toe in die geskiedenis, het Leipzig gelei tot die val van Parys en die abdikasie van Napoleon.
Toe Napoleon verneem dat leërs vanuit die noorde, suide en ooste teen hom in Dresden marsjeer, onderhandel hy 'n wapenstilstand wat op 4 Junie begin het. Metternich ontmoet Napoleon in 'n poging om 'n vredesooreenkoms te bereik, maar ten spyte van vrygewige voorwaardes wat Frankryk in staat stel om sy vooroorlogse grense te behou en om aan die bewind te bly, het Napoleon geweier om die ooreenkoms te aanvaar.
Napoleon het probeer om nog 'n wapenstilstand te bewerkstellig, maar die Geallieerdes het geweier. Gedurende die nag het die Franse begin weswaarts terugtrek deur die Elsterrivier oor te steek. 'N Enkele klipbrug, wat die enigste kruising verskaf het, het spoedig 'n knelpunt veroorsaak. Napoleon het 30 000 soldate ontplooi om as agterwag op te tree om die kruising te beskerm, maar hulle was gestrand toe die brug vernietig is. 'N Paar het na veiligheid geswem, maar die meeste, waaronder drie senior offisiere, is dood of gevang.
Weereens, hink Napoleon terug na Parys. Agter hom het hy 60 000 dooie, gewonde of gevange Franse soldate agtergelaat. Die Geallieerdes het 'n soortgelyke getal verloor, maar hulle kon baie vinniger en makliker plaasvervangers vind as Napoleon. Ander lande, waaronder Nederland en Beiere-wat Napoleon by sy konfederasie by verowering bygevoeg het-het hom nou verlaat en by die Geallieerdes aangesluit. Op 21 Desember val die Geallieerdes Frankryk binne en na hul oorwinning op Parys op 30 Maart 1814 dwing Napoleon in ballingskap na Elba.
Elemente van die Sowjet-tweede-en-sestigste leër het by die stryd aangesluit. Botsings oor die Mamaev -heuwel van die stad het daartoe gelei dat die heuwel agt keer van hande verander het toe die strydlyn gevorder en teruggetrek het. Naby die middestad van die stad het die sentrale treinstasie van Stalingrad vyftien keer van hande verander in bitter, noue infanteriegeveg. Duitse artillerie en lugmag het die stad voortgeslaan, maar die Russe het so noue kontak met hul teenstanders gehad dat 'n groot deel van die verordening onskadelik agter hulle ontplof het.
Die twee aanvalle het gefokus op lyne van Roemeense, Italiaanse en Hongaarse magte wat met die Duitsers verbonde was, eerder as die beter opgeleide en gedissiplineerde Nazi -troepe. Op 23 November het die twee knypers wes van Stalingrad gekoppel en meer as 300 000 Duitse soldate vasgekeer in 'n sak van vyf en dertig myl breed en twintig myl lank.
Generaal Paulus het toestemming van Hitler gevra om hom voor die omsingeling terug te trek, maar hy is aangesê om verder te veg. Rykmaarskalk Hermann Goering het Hitler belowe dat hy die omringde Paulus van 500 ton kos en ammunisie per dag kan voorsien. Goering en sy Luftwaffe het nie eens 150 ton per dag gelewer nie, terwyl die Russe tydens die toevoerpoging meer as 500 vervoervliegtuie vernietig het. 'N Reliefkolom onder leiding van generaal Erich von Manstein, een van Hitler se beste offisiere, het probeer om die omringde leër te bereik, maar dit het misluk.
Stalingrad het aan die Russe en hul bondgenote bewys dat hulle die groot Duitse weermag kon stop en verslaan. Die geveg was die keerpunt van die Tweede Wêreldoorlog. Oorwinning by Stalingrad vir die Duitsers sou tot oorwinning in die Kaukasusgebergte gelei het. Met die olie en ander hulpbronne uit daardie gebied sou die Duitse weermag meer van hul mag na die Wesfront kon terugkeer. As die Duitse leërs in die ooste sou oorleef om die Britte, die Amerikaners en hul bondgenote in die weste die hoof te bied, sou die oorlog beslis nie so vinnig geëindig het nie. Miskien het selfs die uiteindelike geallieerde oorwinning in twyfel getrek.
Godwin het die Vikings in meer as twee eeue die deurslaggewendste nederlaag toegedien, maar daar was geen tyd om dit te vier nie. 'N Paar dae later het hy verneem dat die Normandiërs by Pevenseybaai in Sussex geland het en dat hulle die binneland binnestap. Godwin het met sy leër na die suide teruggekeer en op 1 Oktober het hy in Londen aangekom, waar hy ekstra soldate gewerf het.Op 13 Oktober verhuis Godwin na Sussex om verdedigingsposisies in te neem langs die Normandiese optoglyn op Senlac Ridge, agt kilometer noordwes van die dorp Hastings. Hy het nie lank voorberei nie, want William het die volgende dag genader.
Toe die Normandiese leier die gerug hoor, verwyder hy sy vizier en ry na die hoof van sy leër. Toe sy soldate sien dat hy lewe, het die aanval bymekaar gekom en hernu. William het ook sy boogskutters beveel om op 'n hoë hoek te skiet eerder as in 'n direkte lyn om agter die Saksiese skilde te kom. Die geveg bly in twyfel totdat William se kavallerie omdraai en wild uit die slagveld vlug. Of die kavallerie van skrik of as 'n snert terugtrek, dit het dieselfde resultate gehad. Die Saksers het hul verdediging agtergelaat, net om deur die Normandiese infanterie getref te word. Op ongeveer dieselfde tyd tref 'n pyl Godwin in die oog, en hy word doodgemaak deur die opkomende infanterie. Die leierlose Sakse het begin vlug.
Die Slag van Yorktown was die hoogtepunt van die Amerikaanse Revolusie en het direk gelei tot die onafhanklikheid van die Verenigde State van Amerika. Alhoewel ander groter en meer dramaties was, was geen geveg in die geskiedenis meer invloedryk nie. Sedert die dae wat volg op hul oorwinning in Yorktown, het Amerikaners geleidelik mag en invloed gekry tot hul huidige rol as die wêreld se welvarendste nasie en die enigste militêre supermoondheid.
Deelnemers aan beide kante, sowel as waarnemers regoor die wêreld, het die moontlikheid van Amerikaanse onafhanklikheid eers ernstig begin neem met hul oorwinning in Saratoga in Oktober 1777. Die swak uitgevoer plan van die Britte om New England van die suidelike kolonies te skei deur besetting New York se Hudson River Valley het nie net gelei tot die oorgawe van byna sesduisend Britse soldate nie, maar ook tot die erkenning van die Verenigde State as 'n onafhanklike land deur Frankryk. Die Amerikaanse oorwinning in Saratoga en die toetrede van die Franse tot die oorlog het Spanje en Nederland ook in die stryd teen Engeland aangetrek.
Teen 1778 kon nóg die Britte nóg die Amerikaners die oorhand kry, aangesien die oorlog in die noordelike kolonies tot 'n dooiepunt gekom het. Die Britte het voortgegaan om New York en Boston te beset, maar hulle was te swak om die rebelleër te verpletter. Washington het ook nie die krag gehad om die Britse vestings aan te val nie.
Aan die einde van 1778 het die Britse bevelvoerder generaal Henry Clinton sy uitstekende seevaart gebruik om 'n groot deel van sy leër onder Lord Charles Cornwallis na die suidelike kolonies oor te plaas, waar hulle die volgende jaar Savannah en daarna Charleston beset het. Clinton se plan was dat Cornwallis die suidelike kolonies sou neutraliseer, wat voorraad aan Washington sou afsny en sy leër sou isoleer.
Cornwallis, wat beweer dat hy siekte het, stuur sy adjunk Charles O'Hara om in sy plek oor te gee. Terwyl die Britse orkes 'The World Turned Upside Down' gespeel het, het O'Hara die bondgenote genader en gepoog om sy swaard aan sy Europese eweknie oor te gee eerder as die rebelliekolonis. Rochambeau herken die gebaar en stel uit na Washington. Die Amerikaanse bevelvoerder wend hom tot sy eie adjunk, Benjamin Lincoln, wat O'Hara se swaard en die Britse oorgawe aanvaar.
Verskeie klein skermutselings het na Yorktown plaasgevind, maar vir alle praktiese doeleindes was die rewolusionêre oorlog verby. Die omwenteling en verleentheid oor die nederlaag in Yorktown het die Britse regering onder die knie gekry, en die nuwe amptenare het op 3 September 1783 'n verdrag goedgekeur wat die onafhanklikheid van die Verenigde State erken.
Michael Lee Lanning tree ná meer as twintig jaar diens uit die Amerikaanse weermag. Hy is 'n versierde veteraan van die Viëtnam -oorlog, waar hy gedien het as infanterie -pelotonleier en kommandant van die kompanie. Die artikel 'Top tien gevegte' wat hier aangebied word, kom uit sy nuutste boek: 'The Battle 100: The Stories Behind History's Most Influential Battles', geïllustreer deur Bob Rosenburgh. Lanning het veertien boeke oor militêre geskiedenis geskryf, waaronder "The Military 100: A Ranking of the Most Influential Military Leaders of All Time."
Napoleontiese oorloë en 1812
Alhoewel baie beweer dat die Napoleontiese oorloë eers in 1803 amptelik begin het, is baie vroeëre datums voorgestel. Uit 'n praktiese oogpunt begin die Britse betrokkenheid met die Republikeinse Franse regering se oorlogsverklaring teen Brittanje in 1793. Oorlogvoering sou van daardie datum af tot en met die einde van die oorlog in 1815, 'n tydperk van twee en twintig jaar, aan en af ​​woed.
Terwyl die regulasies tussen die einde van die Amerikaanse rewolusie en die begin van die Napoleontiese oorloë 'n mate gewysig is aan die verskillende regulasies, het daar min verander. As sodanig sou die voortgesette teenwoordigheid van vroue as kampvolgers en verpleegsters by die weermag weinig verrassing kry.
Wat vir die meeste moderne lesers verbasend is, is die teenwoordigheid van sulke vroue onder die Britse vloot.
Destyds was die algemene konvensie om weermag -eenhede aan boord van Britse oorlogskepe te vervoer wanneer hulle na 'n oorsese plek reis, hetsy Frankryk, Egipte of Noord -Amerika. Die vroue in diens van die eenheid, hetsy as kokke, sutlers, wasseresse, naaisters of verpleegsters, word gereeld langs die soldate gestuur. Tydens die inval van Egipte in 1801, het HMS Charon se logboek aangeteken dat 30 vroue aan boord was as deel van die kompliment van die 30ste regiment.
In sommige gevalle beteken die afstap van die regiment nie noodwendig dat die vroue moes vertrek nie. Admiraal Lord Keith, bevelvoerder van die vlootgedeelte van die inval, het vroue aangemoedig om as verpleegsters aan boord te bly. In ruil daarvoor sou hulle uit die skepe se winkels gevoer word, en nie uit die regimentele lotings nie. 'N Aantal vroue het gekies om nie by die regimente aan wal aan te sluit nie, maar het eerder aan boord gebly om te help met die behandeling van gewondes wat na die skepe ontruim is, 'n posisie wat hulle gedurende die hele sewe maande lange veldtog sou beklee.
Nie alle vroue aan boord van die skip was in hierdie tyd daar as gevolg van die vervoer van weermag -eenhede nie. Alhoewel artikel XIV uit die regulasies en instruksies met betrekking tot die diens van sy majesteit spesifiek uitgesluit het dat vroue aan boord was sonder die uitdruklike instruksies van die Admiraliteit, dui die verslae gereeld aan dat hierdie regulasie nie gereeld gevolg word nie. In een so 'n geval het Commodore Horatio Nelson destyds 'n krygsraad vir luitenant Nicholas Meager gelei. Meager staan ​​tereg weens die aanranding van die seilmeester van HMS Dromedary. Uit die getuienis van getuies is geblyk dat die seilmeester (George Casey) ten tyde van die aanval saam met sy vrou 'n draai gemaak het oor die dek van die skip.
'N Ander vrou wat bekend is dat sy tyd aan boord deurgebring het, was Ann Hopping. Getroud met 'n skutmaat, was sy getuies van die gevegte van Kaap St. Vincent en die Nyl terwyl sy aan boord van HMS Orion was. Tydens hierdie gevegte was sy in diens van die voorbereiding van flanelpatrone vir die gewere.
Dit is ook duidelik uit 'n studie van skepe se rekords dat sommige van hierdie vroue as verpleegsters werksaam was. HMS Goliath was 'n skip van die lyn wat aksie gesien het tydens die Slag van die Nyl in 1798. In die boek van die skepe is vier vroue aangeteken as tekenende rantsoene as deel van die bemanning, en opgemerk dat hulle "geëet word met 2/3 vergoeding volgens die bevel van die kaptein, in ag genome hul hulp by die aantrek en versorging van die gewondes, weduwees van mans wat in die geveg gedood is met die vyand op 1 Augustus 1798. " Hierdie vroue was Sarah Bates, Ann Taylor, Elizabeth Moore en Mary French.
Die oorlog van 1812 word deur Noord -Amerikaners dikwels as 'n aparte aangeleentheid beskou as die Napoleontiese oorloë. In Europa word dit egter as 'n verlengstuk van die Napoleontiese oorloë beskou, en met goeie rede. Die oorlog het ontstaan ​​as gevolg van die Britse vlootaktiwiteit wat verband hou met die oorloë met Frankryk en Spanje. Die Verenigde Koninkryk het 'n blokkade van Europa verklaar wat die Amerikaanse handel onderdruk het, en die behoefte om die blokkade gelyktydig te onderhou, die Franse en Spaanse vloot te beveg en 'n groot aantal troepe deur die verre keiserryk te vervoer, het die indruk van Amerikaanse matrose op die oop see aangemoedig . Die vermoëns en beperkings van die Britse weermag tydens die 32 maande lange oorlog kan ook nie verstaan ​​word nie, tensy dit in ooreenstemming is met die behoeftes en aktiwiteite van die Napoleontiese oorlog.
Alhoewel dit baie kleiner was, was die Amerikaanse vloot afgestig op die Britse vloot. Dit sluit nie net die algemene reguleringstruktuur in nie, maar ook die algemene konvensies en standaardpraktyke daarvan. Dit is dus geen verrassing dat vroue op hierdie tydstip aan boord van Amerikaanse oorlogskepe gevind kon word nie. Veral twee vroue verdien vermelding in hierdie dokument. In 1813 is twee vroue uitgenooi om as verpleegsters aan boord van die VSS te dien. Verenigde State. Mary Marshall en Mary Allen het albei 'n paar maande aan boord deurgebring op versoek van Commodore Stephen Decatur. Hulle dien etlike maande lank in hierdie hoedanigheid en eindig eers hul loopbaan as vlootverpleegsters toe die Verenigde State in die middel van 1813 deur 'n Britse blokkade in die hawe vasgekeer was, wat haar vir die res van die oorlog onaktief gemaak het.
Soos uit die getuienis blyk, was Florence Nightingale en Clara Barton nie die eerste vroue wat aktief betrokke was by militêre verpleegkunde nie. Hulle bydraes verdien steeds erkenning, selfs in die lig hiervan. Alhoewel hulle moontlik nie begin het met vroue se betrokkenheid by militêre verpleegkunde nie, het hulle beslis hul persoonlike eienskappe gebruik om dit te standaardiseer en na die voorpunt van die gewilde gedagtes gebring. Hulle welverdiende roem kom nie ten spyte van die geskiedenis nie, maar is gebou op die fondament wat in die geskiedenis gelê is deur die vele vroue wat voor hulle gekom het tydens die Amerikaanse rewolusie, die Napoleontiese oorloë en vele ander oorloë wat nie hier genoem word nie.
Lynn, John A. Vroue, leërs en oorlogvoering in die vroeë moderne Europa. Cambridge: Cambridge UP, 2008. Druk.
Don N., Hagist. "Die vroue van die Britse leër in Amerika." Ds Oorlog '75. 1 Jan. 2002. Web. 13 Jan. 2015. & lthttp: //revwar75.com/library/hagist/britwomen.htm>.
Cuthbertson, Bennett. Cuthbertson se stelsel vir die volledige binne -bestuur en die ekonomie van 'n bataljon infanterie. Bristol: Rouths en Nelson, 1768. Druk.
Adkins, Roy. Nelson's Trafalgar: The Battle That Changed the World. New York: Penguin, 2004. Druk.
Volgens David. Seevarende vroue: avonture van seerowerkoninginne, vroulike wegholers en matrosevroue. 2007 Random House Trade Pbk. red. New York: Random House Trade Paperbacks, 2007. Druk.
James Hinton is 'n voormalige leërsoldaat en leunstoelhistorikus. Hy hang tans sy hoed in Idaho, waar hy sy dogters tot trane verveel terwyl hy die besonderhede van die artillerietaktiek in die burgeroorlog bespreek.
Die Slag van Vitoria, 21 Junie 1813.
In 1812 verslaan Wellington die Franse by Salamanca, neem Madrid en vorder dan na Burgos. Hy het nie daarin geslaag om Burgos te vang nie, en moes noodgedwonge verby Salamanca terugtrek. Dit is egter baie belangrik dat sy leër beheer oor die vestings van Ciudad Rodrigo in die noorde en Badajoz in die suide behou het.
Hierdie twee vestings, bekend as die sleutels van Spanje, beheer die twee invalsroetes van Portugal na Spanje. In 1812 moes Wellington hulle vang om verder na Spanje te kan vorder. In 1813 was sy taak makliker omdat hy hulle reeds gehou het.
Boonop was die Franse magte wat hom in die gesig staar swakker omdat hulle ontneem is van troepe om die Franse leër in Sentraal -Europa te herbou na die mislukking van die Russiese veldtog van Napoleon in 1812. Wellington het versterkings ontvang, en het die winter en lente sy troepe opgelei en sy weermag se voorraad en mediese reëlings verbeter.
Napoleon het gedink dat Wellington slegs 50 000 man het, maar hy het 80 000. Hy was dus meer besorg oor die Spaanse guerrillas as oor Wellington.Generaal Bertrand Clausel is saam met die 40 000 troepe van die Army of Portugal noordwaarts gestuur om die guerrillas te hanteer. 
Wellington was bewus daarvan dat die Franse hul magte verdeel het omdat George Scovell, sy kodebreker, 'n gevange gestuurde versending van die Franse leër in die noorde na koning Joseph Bonaparte ontsyfer het. 
Die plan van Wellington was om so ver as moontlik na die Frans-Spaanse grens in die Pireneë te vorder. Die operasies het eers op 22 Mei begin, aangesien die reën laat was, wat beteken dat daar 'n tekort aan geskikte voer vir die perde was. Hy was vol vertroue in sukses en het na bewering gesê #afskeid Portugal. Ek sal jou nooit weer sien as hy die grens na Spanje oorgesteek het nie. 
Wellington het aanvanklik sy leër verdeel: 'n deel het deur Salamanca beweeg, met die res onder bevel van sir Thomas Graham wat noordwaarts beweeg het voordat hy ooswaarts na Valladolid gegaan het.
Die Franse, onder bevel van koning Joseph en maarskalk Jean-Baptiste Jourdan, moes noodgedwonge terugtrek. Die geallieerde weermag het Salamanca, Zamora, Valladolid en Burgos ingeneem en 200 myl sonder geveg gevorder. Op 13 Mei blaas die Franse die verdediging van Burgos op, wat hulle in September en Oktober 1812 suksesvol verdedig het.
Napoleon het die Oostenryk-Pruise in Lützen en Bautzen in Mei verslaan, voordat hy op 4 Junie 'n wapenstilstand met hulle ooreengekom het op Pläswitz. Wellington het later aan 'n vriend gesê dat sy personeel aangevoer het dat:
Ons behoort die weermag en wat ons verkry het, nie in gevaar te stel nie, en dat hierdie wapenstilstand Buonaparte [sic] in staat sou stel om sy leër in Spanje te versterk, en ons moet dus kyk na 'n verdedigende stelsel. Ek het anders gedink. ' 
Buonaparte was 'n doelbewuste verkeerde spelling van Bonaparte wat gereeld in Brittanje gebruik word om die Korsikaanse oorsprong van Napoleon te beklemtoon.
Op 21 Junie het die Franse by Vitoria standpunt ingeneem. Die Geallieerdes was nou te na aan Frankryk sodat Joseph kon terugtrek.
Joseph het ongeveer 60 000 troepe gehad nadat 'n deel van die Army of Portugal by hom aangesluit het. Hy hoop om versterk te word deur Clausel en nog drie afdelings. Wellington het ongeveer 75 000 man gehad, nadat hy die Britse 6de afdeling losgemaak het om die pad na Santander te dek en die grootste deel van die Spaanse 6de leër na Bilbao gestuur het. Wellington het inligting ontvang dat Clausel nie voor 22 Junie kon opdaag nie.
Vitoria was in 'n vallei wat ongeveer ses myl van noord na suid en 10 myl van oos na wes gemeet het. Dit is in die suide beskerm deur heuwels wat meestal onbegaanbaar was vir gevormde troepe en deur die rivier die Zadorra in die noorde. Die Franse het gedink dat Wellington dus vanuit die weste sou moes aanval, en het geglo dat hy hulle nie sou kon oortref nie.
Daar was egter baie dakke en brûe oor die Zadorra. Wellington het 'n groot mag onder Graham noord gestuur om om die Franse regterflank te swaai. Joseph en Jourdan het uit die berigte van kavalleriepatrollies geweet dat daar minder vyandelike troepe in die weste was as wat hulle verwag het.
Aangesien hulle blykbaar verkeerdelik gedink het dat die paaie deur die heuwels noord van Vitoria ongeskik was vir 'n groot aantal mans, het hulle aangeneem dat Wellington op pad was na Bilbao. Een van die Franse divisies het sy terugtog na Frankryk hervat en die bagasie begelei en sodoende die Franse leër tot 57 000 man verminder.
Die plan van Wellington het vier verskillende aanvalle behels. Graham, met die 25 000 man van die 1ste en 5de Britse afdeling, Pack en Bradford 's Portugese brigades, sou die Longa 's Spaanse afdeling die vyandelike toevlug afsny. In die weste sou die eerste aanval in die suide kom van die 20.000 man onder Sir Rowland Hill: die Britse 2de, Silveira se Portugese en Morillo en Spaanse afdelings.
Wellington was persoonlik bevelvoerder oor die res van die leër. Die Britse 3de en 7de Afdeling sou aanval vanuit die noordweste en die 4de en Ligte Afdeling uit die weste, waar die Franse die hoofaanval verwag het. Elke mag het 'n deel kavallerie en artillerie gehad, maar die grootste kontingent kavallerie, vier van 10 brigades, was in die mag wat vanuit die weste aangeval het. 
Hill het eers aangeval, en sy troepe was voor 08:30 in 'n geveg. Die troepe van Graham het teen 09:00 opgeskiet, maar sy bevele was om 'n volle aanval uit te stel totdat hy in kontak was met die ander geallieerde kolomme: hy het agt kilometer van hulle af begin.
Die aanval van Hill 's het goed verloop, maar Wellington wou nie die aanval vanuit die weste begin nie, totdat die 3de en 7de afdeling in 'n geveg was. Die 7de afdeling van Lord Dalhousie was stadig in posisie, en Wellington het 'n ADC gestuur om hom te vind. Die ADC het in plaas daarvan Sir Thomas Picton teëgekom, onder bevel van die 3de afdeling. Die ADC het bevele aan Dalhousie gegee om 'n brug aan te val, maar geen bevele vir Picton wat verklaar het dat sy afdeling die brug sou aanval nie.
Wellington, toe hy die 3de afdeling in aksie sien, beveel die Light Division vorentoe. 'N Spaanse boer het vrywillig by die onbewaakte Tres Puentes -brug een van sy brigades oor die Zadorra gelei. Hy is later vermoor.
Teen middagete is die Franse van drie kante aangeval. Hulle het skerp weerstand gebied, maar is teen 'n frontale aanval ontplooi en is teruggedwing. Hulle kon heeltemal vernietig gewees het, maar Graham, baie ouer as die ander Britse generaals, was traag om te beweeg.
Hy volg die brief van sy bevele en trek oos om die pad van Madrid na Bayonne af te sny. Charles Esdaile voer aan dat, as hy 'n bietjie inisiatief sou toon ', hy suidwaarts in die rigting van Vitoria kon aangeval het en die Franse toevluglyn kon afsny. 
Jac Weller noem die totaal van dooies, gewondes en vermistes 8 000 Franse en 5 000 geallieerdes.  Die Franse verloor egter alles behalwe een van hul 152 gewere, meer as 500 artillerie -saissons. byna al hul voorrade en staatspapiere en tesourie van Joseph '. 
Die Franse bagasie -trein bied groot geleenthede vir buit, wat die geallieerde troepe nie kon weerstaan ​​nie. Die burgers van Vitoria het ook gely. Wellington betreur sulke aktiwiteite, maar selfs hy het baat gevind: die Spaanse regering het hom toegelaat om 'n versameling ou meesters te behou wat Joseph na Frankryk teruggeneem het. Hulle kan nog steeds gesien word op die mure van Apsley House, Wellington se Londense huis, wat nou oop is vir die publiek.
Jourdan se marskalkstok was een van die trofeë. Wellington het dit na die prinsregent gestuur, wat Wellington in ruil daarvoor tot veldmaarskalk bevorder het, wat beteken het dat hy 'n Britse stokkie ontvang het.
'N Gebrek aan inisiatief en 'n gebrek aan inisiatief en 'n gebrek aan inisiatief by die weermag het die geleentheid gebied om te plunder, wat beteken dat die meeste Franse soldate ontsnap het. Die vang van die Franse voorrade en artillerie beteken egter die vernietiging van die leër van Joseph as 'n effektiewe vegmag. Die geallieerde leër kon nou na die Pireneë vorder en Frankryk bedreig.
Vitoria en die vorige veldtog het getoon dat Wellington nie net 'n versigtige generaal was nie, maar ook die gelukkigste in die verdediging. Hy het sy weermag vinnig deur Spanje beweeg en 'n verbeeldingryke plan bedink wat die vyand laat vaar het.
 Tensy anders vermeld, is syfers vir troepegetalle van C. J. Esdaile, Die Skiereilandoorlog: 'n nuwe geskiedenis (Londen: Allen Lane, 2002), pp. 442-54.
 P. Snow, Om oorlog te voer met Wellington: Van die skiereiland tot by Waterloo (Londen: John Murray, 2010), p. 189.
 Aangehaal in Esdaile, Skiereilandoorlog, bl. 443 en Snow, Wellington, bl. 188. Esdaile is versigtig vir die verhaal, maar merk op dat daar 'n klein twyfel bestaan ​​dat Wellington optimisties was
 Aangehaal in Snow, Wellington, pp. 188-89.
 J. Weller, Wellington in die Skiereiland 1808-1814, Nuwe uitg. (Londen: Greenhill, 1992), pp. 256-57.
Kyk die video: Патриотическая акция у мемориала боевой славы в с. Верховье и на Поле памяти в г. Холм-Жирковский (Januarie 2022).