’n Oop vryemarkstelsel geld vir die koringbedryf. Ons verskaf aan agente wat die koring namens ons verkoop aan die Bokomo’s, Tiger Brands en Sasko’s van die wêreld.
Ek en my vrou het al die organiese nismark ondersoek, maar dit was ’n doodloopstraat omdat dit duur is om ’n meule op te rig. Produksie en bemarking is ook moeilik. Mense is gewoond aan luukse, sagte kos; hulle wil nie meer goeie, growwe meel eet nie.
Dis eintlik ’n klomp klein dingetjies; daar is nie een wat uitstaan nie. Die grootste waarde is seker dat dit ons in staat stel om water beter te ontgin en doeltreffender te gebruik. Ons spuit ook nie insekdoders nie, wat ’n groot pluspunt is. Insekdoders is nie ’n groot uitgawe vir graanboere nie, maar elke bietjie wat ons kan spaar, help.
’n Koringboer kan nie sonder trekkers, planters en spuite boer nie. Tegnologie raak ook belangriker. Ál meer graanboere maak staat op GPS-stelsels om so min as moontlik op die grond te trap. Dis ’n manier van bewaring, want jy versteur jou grond so min as moontlik. Met kartering kan jy ook kolle in jou lande merk wat verbeter kan word of liewer gelos moet word.
Ek het daarmee grootgeword. Boonop is dit mos net ’n klein handjie vol mense wat die voorreg het om dit te doen, daarom sal ek dit nie laat vaar nie. Ek weet ook danksy die manier waarop ons boer, is daar elke jaar ’n verbetering