Raak als te maklik? | Oudtshoorn Courant
Raak als te maklik?
Hannes Visser | 16 January 2020
Ek en my vrou was nog net eenkeer oorsee. Ons het in 1995 met 'n Opel Corsa, 'n tweemantent, jeugdige onkunde (ons was toe maar in ons dertigs) en skaars R9 000 op ons naam vir 'n maand deur Duitsland getoer.
Ons het geen toerplan gehad nie. Ons het net geweet ons land op dag een in Munich en op dag dertig moet ons op Dusseldorf se lughawe wees om terug te kan kom huis toe.
Vandag, byna 25 jaar later, steek een faset van die Duitsers in my kop vas; hulle puntenerigheid oor kwalifikasies. En, ek word gereeld daaraan herinner as ek hoor Piet of San of Gertjie of Petronella het 'n vis en tjips winkel, of 'n hardewarewinkel, of 'n slaghuis of 'n bou-onderneming begin of gekoop. As jy dan bietjie uitvra hoor jy nee maar Piet was keelvol vir die onderwys en daar's baie meer geld in vis en tjips of Petronella is uitgedril en ge-paradestaan in die weermag, sy gaan nou hondjies se hare en toonnaels knip en dit aanvul deur Tupperware en Slender-Slim produkte te bemark. En o ja, ou Bernoldus het sy polisiepaket gevat en 'n bakkery gekoop.
In Duitsland kan jy slegs 'n bakkery bedryf as jy as 'n meesterbakker gekwalifiseerd is. Of jy nou die wêreld se talent het om hondjies mooi te maak, of 'n voorslag is met toilette en die aanlê van afvoerpype, jy kan nie sommer net 'n besigheid begin nie. Jy moet papiere hê.
Dit klink dalk vir ons vreemd en ek dink die Duitsers is te ernstig oor die hele ding, want om daar 'n voordeur met 'n glaspaneel te hang moet jy die dienste van 'n gekwalifiseerde skrynwerker, 'n sleutelmaker en 'n glaskenner inspan.
Hier by ons is dit natuurlik heel anders, jy Google die inligting as jy nie 'n vriend het wat iets weet nie, jy soek 'n man met verf op sy oorpak, nog een met 'n troffel in die hand en een met 'n hamer en 'n tang en dan begin jy bou.
Nou wonder ek skielik; is die Duitsers puntenerig, onredelik presies of is hulle dalk bloot net trots. Want, as dit trots is, kan ons by hulle gaan leer. Ek het al dikwels oor my oorlede skoonpa geskryf (hy was toevallig ook 'n Duitser) wat selfs met die kleinste stukkie hout- of ysterwerk moeite met afwerking gedoen het.
Ek het eendag vir hom gevra hoekom hy die skroewe aan die onderkant van 'n tafelblad, waarvan niemand weet nie, met 'n houtstrook verberg. "Want, ek weet hulle is daar," was sy antwoord.
Is die gebrek aan trots nie dalk die grondslag van dit wat tans om ons aangaan nie?
Rommel wat gestrooi word, dienste wat half-half en so-so verrig word, gedigte en storietjies wat fout-wemelend in hulle duisende op Facebook geplaas word. Sou ons so tekere gaan as ons trots was op wie ons is, op waar ons bly en wat ons doen?
'n Bekende digter wat 'n goeie vriend is, werk soms 'n maand aan een enkele gedig voordat hy tevrede is om dit iewers te publiseer. Aan die anderkant van die spektrum is iemand wat 'n boek wil publiseer en ten spyte daarvan dat verskeie mense vir haar sê die boek is nie gereed nie, is die drang om die storie op die rakke te kry so groot dat dit deur 'n kitsuitgewer gedruk en bekendgestel word.
"Want," reken hulle, "baie mense het gesê dis 'n goeie storie en een wat vertel moet word." Absoluut moet hy vertel word, maar kan mens met trots jou naam daaraan koppel.
Trots het nie net met onsself te doen nie, dit toon ook respek aan ander. As ek moeite doen met iets, as ek seker maak dit is die beste wat ek kan doen, respekteer ek ook die persoon wat my produk of my diens ontvang.
As ek die sypaadjie voor my huis skoonmaak en netjies hou, is dit nie net uit trots nie, dit is ook uit respek vir diegene wat daar verbystap. Ek wonder dikwels of die uitdrukking, 'Proudly South African', nog van toepassing is en as dit nie is nie, moet ons weer daaraan werk.