Ek het vir die eerste keer besef hoe siek my ma werklik was na die tweede chemo-behandeling. Sy was bleek en naar. Wanneer sy nie oor die toiletbak gehang het nie, het sy net doodstil in die bed gelê, wat heeltemal buite haar aard is.
Ek dink dis op daardie presiese tydstip wat ek my tienerjare agterlaat en volwasse geword het. Ek het besef dat my ma se versorging en die waarneming van die huishouding my verantwoordelikheid moes wees terwyl my ma so siek was. Terwyl my broer besig was om die paar klossies oorgeblewende hare op my ma se kop af te sny, het ek die badkamer en stort gaan skoonmaak. Ek moes handevol hare optel met die skoppie en besem, want die arme ou stofsuier het gewurg en die stort se dreineringsgat was verstop. Ek het die vorige weke reeds elke dag stilletjies al die los hare in die woonstel en uit die motor verwyder, want ek het geweet hoe ontsteld my ma sou wees oor die verlies van haar hare, maar daar was nog ‘n verbasende hoeveelheid hare oor.
Daarna het ek haar bed skoon gaan oortrek, haar kamer aan die kant gemaak, kos gekook, skottelgoed gewas en die hele woonstel reggetrek. My ma het net vir my gesit en kyk terwyl ek soos tornado deur die woonstel getrek het om skoon te maak; ek dink sy het besef dat dit vir my terapeuties was en dat dit tyd was vir haar, ‘n rasegte “control freak”, om die leisels te laat gaan en te konsentreer op haar gesondheid.
Daarna is sy vinnig “geprosesseer” (wat ‘n uitdrukking!) en gang af gestoot in ‘n rolstoel, die bliepende hartmonitor en twee kinders agterna. Die kardioloog het instruksies gegee oor die medikasie wat my ma moes kry en gesê sy is nie in onmiddellike gevaar nie, maar dat sy opgeneem moes word vir observasie. Ons is twee-uur die oggend huis toe, ietwat kalmer, maar nogtans bekommerd en te rusteloos om te slaap.
Jy weet, ek het agterna eers besef dat die mense (Karen en my familie) wat my bygestaan het, het die “short end of the stick” gekry. Dit moes vir hulle baie moeilik gewees het. Ek was to te jammer vir myself om hulle lot te probeer verlig.
Blonde oomblikke hahaa, ek hoop nie jy bedoel dit figuurlik-gesproke nie. 😀 Die blond is nou ‘n baie natuurlike grys. Ek het uiteindelik tot die slotsom gekom dat hare nou nie regtig so belangrik is nie.
Ja, dis nogal intens. Ek het ook my ma versorg, maar ek was darem heelwat ouer. Dis nou eers, terwyl ek en Karen sit en gesels om hierdie storie neer te pen, dat ek besef werklik hoe moeilik dit vir haar moes gewees het. My seuns (die oudste wat toe by ons gewoon het en die jongste wat besig was met sy studies in die Kaap), praat nie maklik oor daardie tydperk nie.