In 1975: “Ek voel dat my gedigte tematies skraal is. Dit op sigself beteken natuurlik nie altyd armoede nie. Ek beskryf gewoonlik eie ervaring; mettertyd kan hierdie ek-en-jy-bedryf eentonig word. Daarom probeer ek in my werk uitbreek na ’n wyer mededeling, ’n verplasing in die materiaal deur die land self aangebied.”
“Dis belangrik om ’n kind te leer om sy gevoelens in woorde te kan uitdruk. ’n Mens is nie in staat tot kommunikasie, tot regtige kontak met iemand as jy nie kan formuleer wat jy voel nie. Ek is self so grootgemaak.”
“Ek is spyt oor elke uitspraak wat ek gemaak het. Oor iedere sin voel ek agterna ek kon maar my mond gehou het. Maar ek was nog nooit spyt oor enigiets wat ek geskryf het nie. ’n Mens skryf om beheer te hê oor jou teks tot dit die konneksies maak en die ruimte bring wat jy wil hê. Onderhoude, daarenteen, tas juis ruimtes aan.”
“Jy moet na jou lewe kyk en die interessante, die humor, die konflikte sien, en dan het jy eintlik ’n helse interessante dag gehad. As jy nie bewus was van die drama wat hom afgespeel het nie, het jy ’n armlastige lewe.”
“Ek sal myself altyd as ’n refugee van die Vrystaat beskou, maar hoe ouer ’n mens word, hoe meer het jy behoefte aan iets meer milds, iets sagters. En Kaapstad is dit vir my. Die mistigheid lê sagter teen die middeljarige wang, die berg troostender op die oog. Ek kan nie meer daarsonder nie.”
“Ons moet ’n duidelike presiese punt in die geskiedenis van wittes in Suid-Afrika hê waarvan ons kan sê, van hierdie punt vorentoe het die debat oor swart en wit in die land vir ewig ten goede verander.”
“Prosa kan nou maar eenmaal nie heeltemal sê wat ek wil sê nie. ’n Volsin is vir my ’n probleem – om met ’n hoofletter te begin en met ’n punt te eindig, met ’n werkwoord iewers. As jy ’n volsin skryf, skep dit nie die ruimte vir kompleksiteit van dit wat jy wil hê dit moet sê nie, jy kry dit nie vasgevang nie.” (Rapport, 15 Oktober 2000)
“Dig is vir my ’n manier van funksioneer. Wanneer ek skryf, moet dit stil wees om my. Ek moet weet waar my potlood is en ek skryf net op wit papier. Sonder lyne. Dan eers verplaas ek die gedigte na die rekenaar.” (Volksblad, 23 Oktober 2000)
“Ek vind gedigte wat rustig ryp gedruk word in ’n studeerkamer verdag. Iets moet jou dryf om te skryf. Dit moet jou só dryf dat jy niks anders wil doen nie. Dit impliseer verset, ’n soort waansinnigheid wat móét uit. Dit wil nie sê my gedigte is waansinnig nie. Ek skryf ook dit wat ek nêrens vind nie en tog graag wil lees. Maar dit wat jy as skrywer te sê het, moet met ander resoneer.” (Volksblad, 23 Oktober 2000)