Ons kan sê die wetenskap is 'n storie as gevolg van hoe dit met verloop van tyd verander. Die aarde is plat. Nou is dit rond. Vliegtuie is onmoontlik. Nou is hulle alledaags. Die natuurlike wêreld het nie verander nie, maar ons het dit verstaan. Dit sou naïef wees om te dink ons ​​huidige storie is 'n volledige prentjie van hoe dinge is.
Elke storie het 'n storieverteller. Soos 'n musikant wat 'n nuwe stuk musiek tot stand bring, is dit die storieverteller wat besluit wie die hoofkarakters sal wees, waar die storie begin, hoe dit sal eindig en elke detail tussenin. Die verteller is verantwoordelik om te besluit watter storielyne om te volg, wat om te ignoreer, en wat heeltemal oor die hoof gesien sal word. In die meeste gevalle het 'n storie verskeie storievertellers wie se stemme saamweef in 'n kakofonie van oorvleuelende bewerings en idees. Dit is aan die gehoor om te besluit watter weergawe moet herroep word.
Die verhaal van aknee
Die storie van aknee wat algemeen vertel word, gaan vandag soos volg: wanneer jou porieë verstop raak met dooie vel selle en ander rommel, val hulle olie en bakterieë in jou vel wat 'n infeksie in die vorm van 'n uitbreek veroorsaak. Die storie het variasies. Soms is hormone betrokke, soms is dit nie. Soms is genetika betrokke, soms is dit nie. Soms is die dieet 'n sneller, maar almal is anders. Een aspek wat deur hierdie akneeverhale gedeel word, is die gebrek aan 'n gelukkige einde. Daar is geen geneesmiddel vir chroniese aknee nie, slegs deurlopende behandeling.
Met die verhaal van aknee, is die dominante vertellers die -dermatoloë. As dokters wat spesialiseer in afwykings van die vel, trek dermatoloë hul hoofkarakters uit die bladsye van hul handboeke: porieë, velselle, sebum (olie). Hoe verder 'n karakter uit die vel is, hoe minder waarskynlik is 'n dermatoloog om dit in die storie in te sluit. Hul helde word gekies uit die tipiese doktersak: roomys, pille, naalde. Die antagoniste is die skurke du jour: vuil en bakterieë.
Nog 'n belangrike stem in die aknee storie is die kommersiële velsorg industrie. Saam met dermatoloë is hulle besig om produkte en behandelings te ondersoek om aknee te genees en 'n gedeelte van die $ 120-miljard globale velsorgmark te vang. Maar vir 'n behandeling om winsgewend te wees, moet dit in staat wees om gebottel en verkoop of in 'n dokter se kantoor geadministreer te word. Die standaarde is selfs hoër vir die grootste bron van befondsing in aknee-navorsing: die farmaseutiese industrie. As dit nie gepatenteer kan word nie, wat is die punt?
Maar wat as die kuur vir aknee nie gebottel, verkoop, geadministreer of gepatenteer kan word nie? Sal ons dit ooit vind? As die hoofkarakters nie op die oppervlak van die vel voorkom of selfs op die etiket van 'n bestanddeel voorkom nie, sal ons hulle ooit sien?
Die (Gedeeltelike) Storie van My
Ek is nie 'n dermatoloog, 'n estetikus, 'n voedingsdeskundige, of enige ander soort gesondheidswerker nie. Ek is 'n intelligensie spesialis by die Federal Bureau of Investigation (FBI) in Washington, DC. (Die menings wat in hierdie boek uitgespreek word, is myne en nie dié van die FBI nie.) Jy mag dink ek is 'n onwaarskynlike skrywer vir 'n boek oor aknee, maar terugkyk na my loopbaan en opvoedkundige ervarings, besef ek nou dat hulle perfek aangepas is om 'n saak soos hierdie op te los.
As 'n voorgraadse student aan die Georgetown Universiteit, het ek hoofvak in Wetenskap, Tegnologie en Internasionale Aangeleenthede gehad. Ek is geïntrigeerd deur die maniere wat ons kies om ons wetenskaplike begrip te ontwikkel, waarom sekere idees vasvat en ander nie, en hoe die gevolge van wetenskaplike vooruitgang op wêreldwye vlak gevoel word.
Ek het 'n loopbaan in intelligensie nagestreef, want as 'n jong kollege student in die laat 1990's het ek na die wêreld gekyk en terrorisme gesien as die grootste bedreiging vir ons welsyn. Na die gradeplegtigheid het ek die VSA-vloot binnegekom en later oorgeplaas na die Federale Buro vir Ondersoek as 'n intelligensie-ontleder.
Tydens my tyd by die FBI is ek gekies om 'n Fulbright-geleerde aan die Universiteit van St Andrews in die Verenigde Koninkryk te wees, waar ek as navorsingsassistent van Alex Schmid, voormalige hoof van die Terrorismebeskermingstak van die Verenigde Nasies, gewerk het. By St Andrews het ek gespesialiseer in 'n tak van Internasionale Studies genaamd Konstruktivisme, wat die verberging van verborge aannames en die ondersoek van alternatiewe scenario's deur middel van die dekonstruksie van diskoers en taalkunde, met ander woorde die analise van stories, ondersoek.
Nadat ek my graad in Skotland voltooi het, het ek 'n posisie by die Boeing-maatskappy in Washington, DC aangebied. Die meeste mense dink aan Boeing as 'n vliegtuigvervaardiger, maar het ook 'n tak van Intelligensie en Analytics. By Boeing was ek gekontrakteer om voltyds by die FBI te werk, waar ek 'n intelligensieklas by Quantico opdrag gee en in die land reis wat analitiese ondersteuning bied vir FBI-sake.
My gebied van kundigheid help navorsers om kritiese inligting te ontdek deur hulle te help om vrae te vra. Intelligensie analise behels meer as om net die "feite" in te samel en dit in 'n finale produk te versamel. Mense is geneig om te dink aan analise as 'n legkaart, maar dit is meer soos om 'n legkaart te probeer maak wanneer die helfte van die stukke ontbreek. Daarbenewens, vir redes wat dalk of nie kwaadwillig van aard is nie, word iemand wat in stukkies gemeng is, ontwerp om te lyk soos hulle aan jou legkaart behoort wanneer hulle dit eintlik nie doen nie. Plus daar is geen prentjie bo-op die boks om jou pogings te lei nie.
Die uitdaging: onvoldoende inligting
Of die oorsaak van aknee of die omvang van 'n terroriste-bedreiging ontleed, is die uitdagings van deurdagte analise aansienlik. Een van die vernaamste redes waarom intelligensie-analise so moeilik is, is omdat dit te make het met dubbelsinnige en onvolledige data. Wanneer ons gekonfronteer word met onvoldoende inligting, maak ons ​​staat op sekere onderbewuste verstandelike prosesse om dit te interpreteer. Ons wil glo ons denke word gelei deur rasionaliteit en logika, maar studies van sielkunde (en geskiedenis) wys anders.
Die menslike brein berus nie op feite nie, maar op verstandelike modelle - 'n soort verhaal wat ons vir onsself vertel - om die wêreld sin te maak. Hierdie modelle is noodsaaklik vir die funksionering van ons daaglikse lewens, maar dit lei ook tot algemene kognitiewe slaggate. Professionele ontleders spandeer hul loopbane om vaardigheidstelle te ontwikkel om hierdie analitiese valle te help vermy. Ons slaag nooit heeltemal nie, maar ons kan probeer om te wen.
In Sielkunde van Intelligensie Analise, 'n fundamentele werk in die veld, verklaar die CIA-veteraan Richards Heuer (2013) een van die mees fundamentele beginsels van persepsie wat analise beïnvloed: "Ons is geneig om te sien wat ons verwag om te waarneem." (Let wel, hy sê ons sien wat ons verwag om te sien, nie wat ons nie wil om te sien.) Hierdie basiese beginsel van analitiese teorie is welbekend, en ons is steeds verbaas as ons dit in aksie neem, veral in onsself.
Miskien is die bekendste sulke eksperiment deur Christopher Chabris en Daniel Simons (2009) uitgevoer. As jy onbekend is met hul werk, kan jy dit die moeite werd vind om self aan die eksperiment deel te neem deur hul negentig sekonde video te besigtig. (Maar doen dit nou sonder om 'n enkele woord verder te lees of anders sal jou resultate skeef wees. Gaan voort, ek sal wag ...)
Die eksperiment toon dat die helfte van die duisende mense die taak het om die aantal passe in 'n basketbalvideo te tel, versuim om 'n persoon in 'n gorillakoerk oor die middel van die verhoog te sien en sy vuiste op sy bors te slaan. Mense wat mis die gorilla sien, dring daarop aan dat dit nie daar was as hulle later daarvan vertel word nie. Soos sielkundige Daniel Kahneman verduidelik, illustreer die gorilla-studie twee belangrike punte oor ons gedagtes: "ons kan blind wees vir die ooglopende, en ons is ook blind vir ons blindheid" (2011, 24).
Die Versteekte Gorilla op die Aknee-stadium
Op skrif Die verskuilde oorsaak van aknee, My hoop is om die onsigbare gorilla op die verhoog duidelik te maak. Sodra jy weet om hom te soek, is hy moeilik om te mis. Nadat ek meer as twintig jaar met sistiese aknee gesukkel het, het ek myself soms afgevra hoekom dit my so lank geneem het om die stukke saam te voeg. Maar agternaag is sy eie soort vooroordeel.
Sommige mense kan my ondervinding met aknee as anekdotiese of balk afwys by die idee van 'n gesondheidsboek wat deur 'n nonmedical professional geskryf is. My antwoord op sulke idees word die beste geïllustreer met 'n storie.
Ingenieurs en Anecdotes: 'n liefdesverhaal
Samuel P. Langley moes die vliegtuig uitgevind het. Hy het 'n assistentskap by die Harvard College-sterrewag, wiskunde aan die Verenigde State se Naval Akademie aangebied, was 'n gereelde gas by die Wit Huis en het as sekretaris van die Smithsonian Institution in 1887 aangewys. Langley het in 'n poging om die wêreld se eerste bemande vlieënde masjien te skep, 'n dekade bestudeer wat die gevorderde gebied van lugvaartnavorsing bestudeer voordat hy 'n toekenning van $ 50,000 van die Oorlogsafdeling ontvang het om sy Aerodrome-ontwerp te ontwikkel. Dit was die grootste navorsingsprojek wat destyds deur die departement befonds is.
Langley het toegang tot die top wetenskaplikes in die wêreld en die nuutste tegniese navorsing. Hy het heftige finansiële steun en die volle steun van die Amerikaanse regering gehad (ken hierdie storie bekend?). Maar na sewentien jaar van inspanning kon Langley nie een klein detail uitvind nie: hoe om die darn ding te laat vlieg.
Orville en Wilbur Wright, aan die ander kant, het nie sulke mededingende voordele gehad nie. Geen broer het 'n universiteitsopleiding gehad nie. Tegnies het hulle nie eens hoërskool diplomas gehad nie. Hulle het hul belangstelling in vlieënde masjiene gefinansier met opbrengs van hul fietswinkel terwyl hulle gewerk het om die wêreld se eerste vliegtuig as 'n stokperdjie in hul vrye tyd te bou. Toe hulle inligting oor die jongste navorsing oor lugvaartkunde wou hê, was hul beste opsie om 'n skriftelike versoek aan die regering te stuur via die US Postal Service en hoop vir 'n nuttige antwoord. Anders as Langley, kon hulle nie eens idees van hul beste vriend, Alexander Graham Bell, afwys nie, toe hulle 'n besonder uitdagende ontwerpuitdaging betree.
Maar op Desember 17, 1903, met die media en alle gewaardeerde lugvaartkundige kundiges wat opvallend ontbreek, het die Wright-broers se bemande vlieënde masjien vir nege en vyftig sekondes oor die duine by Kitty Hawk gevlieg. Dit het die Wright-broers net vier jaar geneem om die Wright Flyer, maar dit het die Amerikaanse regering ongeveer veertig jaar geneem om die Wright Flyer, en nie Langley's Aerodrome, was die eerste bemande, aangedrewe vliegtuig wat in staat was om te vlug nie.
In sy bestsellersboek bemeestering, Robert Greene verduidelik waarom die Wright-broers geslaag het terwyl Samuel Langley en die Amerikaanse regering misluk het. Langley se span was saamgestel uit spesialiste wat daarop gemik was om die mees doeltreffende dele te maak: die sterkste enjin; die ligste raam; die mees aërodinamiese vlerke. Hulle het ook 'n kundige militêre vlieënier gehad. Hierdie soort spesialisasie beteken dat die persoon wat die vlerke ontwerp het, anders was as die persoon wat hulle in die lug getoets het. Elke bemanningslid het hul spesialiteit geken, maar hulle kon net dink hoe al die dele in abstrakte terme pas.
In teenstelling hiermee het die Wright-broers hul masjien persoonlik ontwerp, gebou, gevlieg, dit neergestort, die stukke opgetel en dit weer ontwerp. Hierdie proses het hulle toegelaat om foute vinnig te ontbloot in hul ontwerp en maniere om hulle uit te werk. Soos Greene sê, "het dit vir hulle 'n voel vir die produk wat nooit in die abstrakte kon wees nie "(2012, 219).
Hopelik is die analogie wat ek teken tussen die ontdekking van die vliegtuig en die kuur vir aknee, duidelik geword. In ons verhaal oor die geboorte van die lugvaart (en ja, daar is ander weergawes van die storie waar ander vlieënde masjiene eerste gevlieg het), ons sien hoe die Wright-broers se benadering suksesvol was omdat dit die lugvaartteorie met die fisiese wêreld op 'n manier saamgevlieg het. benadering het nie. Hierdie selfde benadering kan toegepas word op die probleem van aknee. Greene besluit: "Wat jy ook al skep of ontwerp, moet jy self toets en gebruik. Om die werk te skei, sal jou laat raak met sy funksionaliteit "(2012, 219). Die Wright-broers het hul vlieënde masjien van binne af verstaan. Dit was nie net iets wat hulle ontwerp en gebou het nie. Dit was iets wat hulle het ervare.
Die uitdaging: Geen persoonlike ervaring
Die ervaring van aknee is heeltemal ontbreek in aknee-navorsing. Individuele rekeninge word as anekdotiese (in verstandige sin) afgekeur en nie in aanmerking geneem vir ernstige studie van die vak nie. In plaas daarvan om anekdotiese bewyse vir leidrade te ontgin, is aknee-navorsers besig met die vervaardiging van duur dubbelblinde, placebo-beheerde, gerandomiseerde toetse van voorgeskrewe behandelings vir publikasie in eweknie-hersiene tydskrifte. Of hulle fokus op statistiese analise van epidemiologiese opnames wat verwarring met oorsaak verwar en oor die nuutste kompleksiteite wat inherent is aan die bestudering van die menslike liggaam, oordink.
Ingenieurs is geneig om nie te fokus op hierdie onderskeid tussen anekdotiese en "wetenskapgebaseerde" bewyse nie. Wanneer iets in die eintlike wêreld blyk te wees - selfs al was dit net 'n keer 'n keer, neem die nuuskierigheid oor en hulle tinker, toets en herhaal totdat hulle dit weet, het hulle 'n nuwe idee tot stand gebring. Niemand het aan die Wright-broers gesê hul vlieënde masjien was anekdoties nie.
As iemand wat aknee ervaar, en nie net dit abstrak bestudeer nie, het jy 'n voordeel oor die hele velsorgbedryf om 'n geneesmiddel te vind. U kan u teorieë toets, aanpassings aanbring, en toets dit weer teen 'n tempo. Die "kundiges" kan nie ooreenstem nie. Jy ken jou proefpersoon beter as wat enige eksterne navorser ooit kon; sy geskiedenis, sy sensasies, sy omgewing is almal vir jou bekend. En omdat aknee iets is wat jy ervaar, sal jy voel wanneer jy iets is of wanneer iets nie reg is nie, selfs voordat jy die rede identifiseer. In die verhaal van aknee is ons nie die wetenskaplikes nie. Ons is die ingenieurs.
Waarheid is wat die toets van ondervinding staan.
© 2018 deur Melissa Gallico. Alle regte voorbehou.
Die verskuilde oorsaak van aknee: Hoe giftige water beïnvloed jou gesondheid en wat jy daarmee kan doen
deur Melissa Gallico.
Melissa Gallico bied 'n gids om jouself te bevry van aanhoudende volwasse aknee. Dit dui daarop dat dit moontlik is om jou vel te genees selfs wanneer dermatoloë en hul voorskrifte misluk het. Met behulp van haar FBI intelligensie analis vaardighede, Melissa kronieke die bestaande aknee navorsing, onthul waar elke studie verkeerd gegaan het en wat hulle gemis het. Sy deel haar persoonlike 20-jaarstryd met erge sistiese aknee. Sy verduidelik hoe sy oor die hele wêreld reis en haar intelligensiewerk het haar vasgestel presies wat haar behandelingsbestande flare-ups veroorsaak het.
Melissa Gallico is 'n voormalige militêre intelligensiebeampte, Fulbright-geleerde, en intelligensie-spesialis by die Federale Buro vir Ondersoek. Sy het klasse vir FBI-ontleders by Quantico opdrag gegee en verskaf intelligensie ondersteuning vir FBI nasionale veiligheidsondersoeke. Sy studeer met honneursgraad aan die Universiteit van Georgetown en behaal 'n meestersgraad aan die Universiteit van St Andrews in Skotland.