Atwater Kent radio monteerlyn, Philadelphia, 1925. Foto met vergunning Library of Congress
In 1930, 'n jaar na die Groot Depressie, het John Maynard Keynes gaan sit om te skryf oor die ekonomiese moontlikhede van sy kleinkinders. Ondanks die wydverspreide somberheid toe die wêreldwye ekonomiese orde op sy knieë val, bly die Britse ekonoom opgewek en sê dat die 'heersende wêrelddepressie ons blind maak vir wat onder die oppervlak aangaan'. In sy opstel, het hy voorspel dat die samelewing in 100 jare, dit wil sê 2030, so ver sou gevorder het dat ons skaars nodig het om te werk. Die grootste probleem waarmee lande soos Brittanje en die Verenigde State gekonfronteer word, is verveeldheid, en mense sal moontlik moet werk in 'drie-uur-skofte of 'n week van 15 uur [om] die probleem af te weer. Met die eerste oogopslag lyk dit asof Keynes 'n slegte werk gedoen het om die toekoms te voorspel. In 1930 het die gemiddelde werker in die VSA, die Verenigde Koninkryk, Australië en Japan tussen 45 en 48 uur aan die werk deurgebring. Dit is vandag nog ongeveer 38 uur.
Keynes het 'n legendariese statuur as een van die vaders van die moderne ekonomie - verantwoordelik vir baie van ons denke oor monetêre en fiskale beleid. Hy is ook beroemd vir sy beswyming by ekonome wat slegs op langtermynvoorspellings handel: 'Op die lange duur is ons almal dood.' En sy voorspelling van die 15-uur werksweek was miskien meer op die punt as wat dit die eerste keer verskyn.
As ons soveel in die 1930's sou produseer soos wat Keynes se landgenote gedoen het, sou ons nie nodig hê dat almal selfs 15 uur per week moes werk nie. As u aanpas vir toenames in arbeidsproduktiwiteit, kan dit binne sewe of agt uur gedoen word, 10 in Japan (sien grafiek hieronder). Hierdie toename in produktiwiteit kom uit 'n eeu van outomatisering en tegnologiese vooruitgang: dit stel ons in staat om meer goedere met minder arbeid te produseer. In hierdie opsig het die moderne ontwikkelde lande die voorspelling van Keynes oorskry - ons moet net die helfte van die ure wat hy voorspel het om by sy lewenstyl te pas, werk.
Weeklikse werksure benodig per werker om die uitset van die gemiddelde Britse werker in 1930 te pas.
Die vordering gedurende die afgelope 90-jare is nie net sigbaar as ons die doeltreffendheid van die werkplek oorweeg nie, maar ook as ons in ag neem hoeveel ontspanningstyd ons geniet. Oorweeg eers aftrede: 'n ooreenkoms met jouself om hard te werk terwyl jy jonk is en vrye tyd geniet as jy ouer is. In 1930 het die meeste mense nooit die aftree-ouderdom bereik nie, net om te werk totdat hulle gesterf het. Mense leef deesdae verby hul aftrede en leef 'n derde van hul lewens werkloos. As u die werk wat ons doen terwyl ons jonk is en dit oor 'n totale leeftyd van volwassenes versprei, werk dit tot minder as 25 uur per week. Daar is 'n tweede faktor wat die hoeveelheid vryetyd wat ons geniet, verhoog: 'n afname in huiswerk. Die alomteenwoordigheid van wasmasjiene, stofsuiers en mikrogolfoonde beteken dat die gemiddelde Amerikaanse huishouding bykans 30 uur minder huiswerk per week doen as in die 1930's. Hierdie 30 uur is nie alles omskep in pure ontspanning nie. Inderdaad, sommige daarvan is omgeskakel in gewone werk, aangesien meer vroue - wat die grootste deel van die onbetaalde huishoudelike arbeid verwerf het - na die betaalde arbeidsmag oorgegaan het. Die belangrikste is dat ons almal te danke aan die vordering in produktiwiteit en doeltreffendheid het meer beheer oor hoe ons ons tyd spandeer.
Dus, as die gevorderde ekonomieë van vandag die punt van produktiwiteit bereik (of selfs oorskry het) wat Keynes voorspel het, waarom is die 30- tot 40-uur-weke steeds standaard op die werkplek? En waarom voel dit nie asof baie verander het nie? Dit is 'n vraag oor die menslike aard - ons toenemende verwagtinge van 'n goeie lewe - asook hoe werk oor die hele samelewing gestruktureer is.
Pkuns van die antwoord is manier om lewens te verhoog: mense het 'n onversadigbare aptyt vir meer. Keynes het gepraat oor die oplossing van 'die ekonomiese probleem, die stryd om die bestaan', maar min mense sou besluit om hulself bloot te laat gaan met die bestaan. Mense leef op 'n hedoniese trapmeul: ons wil altyd meer hê. Ryk Westerlinge kan maklik 15 uur per week werk as ons die moderne lewe verbeur: nuwe klere en Netflix en vakansies in die buiteland. Dit kan wel lyk as ons oor verbruikersgoedere praat, maar ons lewens is beter in baie ander belangrike dimensies. Dieselfde logika wat op Netflix geld, is ook van toepassing op entstowwe, yskaste, hernubare energie en bekostigbare tandeborsels. Mense geniet wêreldwyd 'n baie hoër lewenstandaard as in 1930 (en nêrens is dit meer waar as in die Westerse lande waaroor Keynes geskryf het nie). Ons is nie tevrede met 'n goeie lewe volgens ons grootouers se standaarde nie.
Ons het ook meer mense wat werksgeleenthede werk wat verskillende stappe is wat verwyder word van bestaansproduksie. Namate ekonomieë produktiewer word, verskuif indiensneming van landbou en vervaardiging na diensbedrywe. Danksy die vooruitgang van tegnologiese en produktiwiteit kan ons met baie min arbeid al ons bestaansbehoeftes hanteer en ons bevry vir ander dinge. Baie mense werk deesdae as raadgewers vir geestesgesondheid, kunstenaars van visuele effekte, rekenmeesters, vloggers - en almal doen werk wat nie nodig is om te onderhou nie. Keynes se opstel argumenteer dat meer mense in die toekoms 'die kunste van die lewe sowel as die aktiwiteite van die doel' kan nastreef, wat implisiet hierdie aktiwiteite afsonderlik van die geestelike wêreld van bestaanswerk uitbeeld. In werklikheid het die wêreld van werk bloot uitgebrei tot meer aktiwiteite - soos versorgingswerk, kuns en kliëntediens - wat nie in Keynes se skatting van die oplossing van die probleem van ekonomiese bestaansreg betekenisvol was nie.
Laastens help aanhoudende sosiale ongelykheid ook die 40-uur week. Baie mense moet 30- tot 40-uur weke werk om net daarby te kom. As 'n samelewing kan ons in totaal genoeg produseer vir almal. Maar tensy die verdeling van welvaart meer gelyk word, kan baie min mense dit bekostig om terug te besnoei na 'n werkweek van 15 uur. In sommige lande, soos die VSA, is die verband tussen produktiwiteit en betaling verbreek: onlangse toenames in produktiwiteit bevoordeel slegs die hoogste vlak van die samelewing. In sy opstel voorspel Keynes die teendeel: 'n gelykstelling en gelykstelling, waar mense sou werk om te verseker dat ander mense se behoeftes bevredig word. In een opsig kan u dit sien in die sosiale vangnette wat nie in 1930 bestaan ​​het nie. Programme soos maatskaplike sekuriteit en openbare behuising help mense om die lae maat van die 'ekonomiese probleem' van lewensbestaan ​​te oorbrug, maar hulle is onvoldoende om mense behoorlik uit armoede te lig, en onvoldoende om aan Keynes se ideaal om almal 'n goeie lewe te gee, te voldoen.
In sy opstel het Keynes enkele van die kerntendense van kapitalisme verag, en die geldmotief ''n ietwat walglike morbiditeit' genoem en gesê: 'ons het die mees onaangename menslike eienskappe verhef'. Uiteraard dryf hierdie menslike eienskappe - 'gierigheid en woeker en voorsorg' - vorentoe. En strewe na vooruitgang is geen slegte ding nie: selfs Keynes het erken dat hierdie neigings noodsaaklik is om ons uit die tonnel van ekonomiese noodsaaklikheid te lei. Maar op 'n sekere punt moet ons terugkyk om te sien hoe ver ons gekom het. Keynes was reg oor die wonderlike vooruitgang wat sy kleinkinders sou geniet, maar verkeerd oor hoe dit die algehele werk- en verspreidingspatrone, wat hardnekkig bly, sou verander. Dit hoef nie so te wees nie.
Ten minste het ons in ontwikkelde lande die tegnologie en instrumente vir almal om minder te werk en steeds baie welvarende lewens te leef, as ons net ons werk en die samelewing tot die doelstelling struktureer. Die besprekings van vandag oor die toekoms van werk beland vinnig in deftige voorspellings van totale outomatisering. Meer waarskynlik sal daar steeds nuwe en uiteenlopende werkgeleenthede wees om 'n vyfdaagse werksweek te vul. En daarom moet die besprekings van vandag verder gaan as die ou punt oor die wonderwerke van tegnologie en waarlik gevra word: waarvoor gaan dit alles? Sonder 'n opvatting van 'n goeie lewe, sonder 'n manier om die vooruitgang wat belangrik is te onderskei van dié wat ons op die hedoniese trapmeul hou, sal ons kollektiewe traagheid beteken dat ons nooit die 15-uur-week van Keynes bereik nie.
Toby Phillips is hoof van navorsing en beleid aan die Pathways for Prosperity Commission, aan die Universiteit van Oxford se Blavatnik School of Government
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ons het die gereedskap en tegnologie om minder te werk en beter te leef