Voor die stigting van Hopefield in 1851, het die gemeente Swartland bestaan uit Moorreesburg, die Riebeekvallei, Darling, Hopefield, Vredenburg en Saldanha, 'n gebied waarin teen 2014 altesaam 11 gemeentes geleë was. Dit was 'n byna onbegonne taak vir een leraar om al die gemeentelede in dié uitgestrekte gebied te bedien. Lidmate het ook net die kerk op Malmesbury vir spesiale geleenthede besoek, soos troues, aanneming van lidmate en die bediening van die doop. Iemand wat aan die kus gewoon het, sou minstens twee weke uit en tuis met 'n ossewa moes reis. Met 'n perdekar het dit minstens 'n week geduur.
Op 26 September 1844 dien 'n memorandum van J. van Renen en 87 medeondertekenaars voor die Ring van Tulbagh waarin hulle vra vir die bou van 'n kerk "aan zogenaamde Uitspanplaats genaamd de Orangefontein". Dié voorgestelde ligging vir 'n kerk was in die distrik Groenekloof en 'n gedeelte van "Zwartland en Saldanha Baai", met ander woorde in die omgewing van die huidige Darling. Ds. Moorrees van Swartland het tydens die ringsitting verklaar daar bestaan geen rede om die versoek te weier nie. Die Ring sowel as die kerkraad het kommissies aangestel om die saak te ondersoek.
Toe dit bekend raak dat dié versoekskrif voor die Ring van Tulbagh dien, het ene H. Albertyn op 25 November 1844 namens die ingesetenes van Saldanhabaai by die skriba van die Ring beswaar gemaak teen die bou van 'n kerk op Groenekloof. Hy het beweer dat dit vir hulle 'n twee uur lange tog deur swaar sand na Malmesbury was, maar dat dit vier uur na Groenekloof sou duur. Hy beveel aan dat 'n kerk aan die Soutrivier, wat deur die huidige Hopefield loop, opgerig word. Nadat Van Renen van dié petisie te hore gekom het, het hy sy versoek teruggetrek, veral nadat van sy petisionarisse onttrek het.
Die Swartlandse kerkraad het op 5 Oktober 1850 'n skrywe van enige ingesetenes van Saldanhabaai behandel waarin hulle versoek om afgeskei te word van die gemeente. Ds. Moorrees het self aan die Ring geskryf en gevra hulle moet die petisionarisse inlig oor die prosedure wat hulle vir afstigting moes volg. Die kerkraad het die afstigting heelhartig gesteun omdat dit hul en die predikant se werk aansienlik sou vergemaklik as 'n deel van die uitgestrekte gemeente sou afstig. Darling het twee jaar later, in 1853, aan die beurt gekom, Riebeek-Wes in 1858, Riebeek-Kasteel in 1863 en Moorreesburg in 1879.
Op 22 November 1850 skryf J.J. Kotzé sr. van die plaas Lange Riet Vallei (later genoem Langrietvlei) en medekerkraadslede aan die gemeente Swartland dat hulle, omdat hulle baie daarna verlang het dat 'n kerk in hul nabyheid gebou word en omdat dit so moeilik is om die kerk op Malmesbury by te woon, 'n plaas op 'n openbare veiling gekoop het en wat hulle toe vir die helfte van die plaas "Lange Kuil aan Zout Rivier" van die heer Dirk Visser geruil het omdat dit beter geskik is vir die aanleg van 'n dorp. Kotzé lig die kerkraad in dat hulle van voorneme was om erwe daar te verkoop en die opbrengs daarvan te gebruik om 'n kerk te bou. Hulle was ook bereid om die hele eiendom aan die kerk af te staan sodat die kerk dit in die belang van die gemeente en die dorpelinge sou kon gebruik.
Weens die gedurige probleme om al die kerkraadslede teenwoordig te kry op 'n vergadering is die eerste beroep vir 'n leraar eers op 3 Augustus 1853 uitgebring word. Dit was 'n byna onmoontlike taak op 'n vergadering te belê. Dr. Scholtz het op Piketberg gewoon en hy en die skriba, Alex van Breda, moes per boodskap of brief kommunikeer. Daar was ook onduidelikheid of al die kerkraadslede wel bewus was daarvan dat 'n vergadering belê is. Nietemin het ses lede en die konsulent die vergadering in Augustus 1853 bygewoon toe die sewe teenwoordiges nege moontlike leraars benoem het. Eindelik is besluit hulle moes kies tussen di. J.H. Neethling, Philip Eduard Faure en J.W.L. Scholtz. Ná die stemmery is ds. Neethling beroep.
Die eerste predikant, ds. J.H. Neethling, is op 15 Januarie 1854 bevestig. Die regering het nog voortgegaan om die bedrag van £100 aan die konsulent toegeken aan die gemeente te betaal sodat die gemeente sy predikant se salaris kon betaal. Dit was egter byna onmoontlik om die predikant se vergoeding getrou by te bring omdat die gemeente se uitgawes in die beginjare gereeld sy inkomste oortref het. Die probleme met sy geldsake het daartoe gelei dat die gemeente eers 25 jaar ná sy stigting 'n kerkgebou kon oprig waarop skuld van £430 gerus het. Die besluit om 'n kerk op te rig is op 3 Julie 1876 geneem en die hoeksteen daarvan is op 3 Februarie 1877 gelê. Die inwyding het op 3 September 1879 plaasgevind waarna die ou kerk in 'n skoolkoshuis omskep is.
Die gemeente kon dit eers in 1877, 25 jaar ná sy stigting, bekostig om 'n kerkgebou op te rig. In ds. Steytler se tyd is die gebou van twee vleuels en 'n toring voorsien.
In dié tyd het die vraag na woonerwe op die dorpie begin toeneem sodat die dorp wat aan die gemeente geskenk is, 'n bate pleks van 'n las begin word het namate ál meer mense erwe gekoop en hulle op die dorp kom vestig het. Die predikant het gereeld buitedienste in die wyke Langebaan en Vredenburg gehou, maar daar was nog geen kerklike geboue nie. Vredenburg, wat toe as die Baai-wyk bekendgestaan het, se dienste is op die plaas Heuningklip gehou, maar dis onbekend waar Langebaan s'n gehou is. Dié wyk was gelukkig om in 1872 'n kerkgebou as geskenk van Willem van der Bijl te kry. Ná lang onderhandelinge en dwarstrekkery het die Baai-wyk in 1875 'n kerkgebou op die plaas Procesfontein, die latere Vredenburg, gekry.
Die Baai-wyk het die kerkraad baie hoofbrekens besorg omdat 'n gedeelte van die lidmate daar as selfstandige gemeente wou afstig. Sowat twee derdes van die lidmate was egter daarteen gekant omdat hulle nie kans gesien het om 'n leraar se salaris by te bring en 'n pastorie te bou nie. Tog het die voorstanders van afstigting die lewe vir ds. Neethling en sy kerkraad moeilik gemaak deur vertoë tot die Ring en selfs ander leraars te rig sodat dat hulle die Hopefieldse kerkraad in die saak geken het. Hulle het daarop aangedring dat hulle kinders op Vredenburg gekatkiseer en as lidmate voorgestel word en nie op Hopefield nie. Die gevoelens tussen die kerkraad en dié lidmate het so versleg dat die Baai-wyk nie meer wou werk om geld vir die gemeente in te bring nie en hulle het selfs so ver gegaan om te weier om die £30 per jaar tot die leraar se vervoerkoste by te dra. Dié onenigheid is beëindig met die goedkeuring van Vredenburg se afstigting op die kerkraadsvergadering van 7 Julie 1902. Daarna het 'n gemeentevergadering die voorgestelde afstigting by die Ring aanbeveel.
Die kerkraadslede van Langebaan het hulle omstreeks 1980 begin beywer vir weeklikse dienste en 'n medeleraar vir daardie deel van die Hopefieldse gemeente. Die leraar, ds. G.P. Stoffberg, het hulle gesteun omdat die dorp uitgebrei het en dit vir hom moeilik was om die lidmate aan die kus behoorlik te bearbei. Soos dikwels in die verlede was die gemeente se geldsake 'n struikelblok, veral aangesien Langebaan se lidmate nie hul kant behoorlik gebring het nie. Daarom is besluit om 'n hulpleraar, pleks van 'n medeleraar, vir Langebaan aan te stel. Die eerste en enigste ampsbekleër was prop. Hennie J. Loubser, wat ná enkele maande 'n beroep aanvaar het. Langebaan se kerkraadslede het nou weer 'n kans gesien vir afstigting of die verkryging van 'n medeleraar, wat hulle ook gekry het ná baie ontevredenheid in die Hopefieldse gedeelte van die gemeente wat die geldelike las moes help dra. Die eerste medeleraar, ds. D.J. de Kock, het aan die begin van 1985 diens aanvaar.
In Ons gemeentelike feesalbum van 1952 gee die skrywer kort beskrywings van die leraars wat Hopefield in die eerste honderd jaar van die gemeente se bestaan gedien het. Ds. Neethling word beskryf as "innig vroom" en 'n man wie se "hart warm geklop het vir die armes, veral vir hulle sieleheil en opheffing deur onderwys". Ds. Steytler was "by uitstek 'n onderwysman". Ds. Brink "bearbei die gemeente vyftien jaar lank met ywer en toewyding waarop kennelike seën gerus het". Die vrug van ds. Alheit se bediening kan "ook vandag nog … alhier baie duidelik gesien word".
↑ (af) 'n Ondersoek na die bewarenswaardigheid van die Kaaps-Hollandse herlewingstyl-geboue in George. URL besoek op 15 Desember 2014.