Die bekende resensent Lyn Gardner sit die skryf van ’n resensie in The Guardian as volg uiteen (vryelik vertaal): “Die eerste reël is dat daar geen reëls is nie – jy skryf ’n resensie om uitdrukking te gee aan jou gedagtes en gevoelens oor ’n verhoogproduksie; jy lê nie ’n eksamen af nie.
Hierby kan ’n mens voeg: Stuit vir geen duiwel nie. As jy nie ’n eerlike mening kan lug nie, swyg liewer. Verre sy dit van my om myself as resensent te beskryf. Ek maak nie ’n bestaan daaruit nie. Nogtans lug ek graag my mening. Geen mening is egter ooit die alfa en die omega van wat reg of verkeerd is nie. Al is beoordeling hoe sober, is daar altyd in ’n mate subjektiwiteit betrokke. Riglyne waarvan daar egter nie afgewyk moet word nie, sluit in persoonlike aanvalle op of aantygings teen die kunstenaars, hetsy akteurs, regisseurs of ontwerpers.
Myns insiens is ’n resensie ook nie daar om ’n opsomming of voorskou van ’n produksie te gee nie. Moontlike gehoorlede moet geprikkel word en self besluit, want die belangrikste is dat, soos genoem, almal moet besef dis net een mening en dat dit die lesers vry staan om saam te stem of te verskil.