Dee Goddard, Universiteit van Kent
By 'n onlangse "Stadsaal" debat Hillary Clinton het aangekondig dat sy 'n kabinet sal aanstel wat halfwyfies is as sy president verkies word. Toe hy ondervra word deur die MSNBC-gasheer Rachel Maddow, het Clinton belowe: "Wel, ek gaan 'n kabinet hê wat soos Amerika lyk en 50% van Amerika is vroue, reg?"
Gegee dat Clinton die Demokrate se byna sekere genomineerde is en 'n gesonde kans kry teen enige waarskynlike Republikeinse aanspraakmaker - Trump in die besonder - 2017 kan die jaar wees dat Amerika sy eerste vroulike president inaugureer, en sy eerste geslagspariteitskabinet het.
Dit sou 'n eerste vir Amerika wees. In totaal, van die 558 Amerikaners wat sedert 1776 in die Amerikaanse kabinet gedien het, slegs 29 was vroue. Net vier van die 15 huidige kabinetsekretarisse is vroulik.
Internasionaal is voornemende beloftes vir geslagsgelykheid in die magtigste staatskantore al hoe meer algemeen. In 2004 het die Spaanse premierhoof Jose Luis Rodriguez Zapatero hierdie belofte voor sy verkiesing gemaak en het hy die eerste geslagsgelykheidskas van Spanje aangewys. Kanadese premier Justin Trudeau het in 2015 bekend gemaak dat die helfte van sy kabinet vroulik sou wees. Hy het goed gedoen op die belofte, en toe gevra hoekom, het hy eenvoudig geantwoord: "Omdat dit 2015 is."
Tog is die aanstelling van kabinetaanstellings as verkiesingsstrategie nie net die provinsie van links nie. David Cameron ook belowe in 2008 dat een derde van sy kabinetsministers vroulik sou wees aan die einde van sy eerste termyn in diens - en sodra hy beheer gehad het van alle kabinetaanstellings in 2015, daardie standaard is ontmoet.
Maar hoekom het Clinton die behoefte gevoel om by die rok aan te sluit? Dit is duidelik dat sy die druk voel om haar verbintenis tot gendergelykheid te demonstreer. Die spesifieke politiek van die 2016-ren is hier by die werk.
Soos Clinton het gesukkel Om te wen oor jong vroulike progressiewe kiesers van self-verkondigde "demokratiese sosialistiese" Bernie Sanders, sal die belofte goed in haar druk pas om hulle te wen vir die algemene verkiesing.
Clinton het egter ook hierdie druk gevoel omdat sy 'n vroulike kandidaat is. Terwyl sy geweier het om eksplisiet na haar geslag te verwys vir die meeste van die 2008-veldtog, het Clinton duidelikheid oor haar persepsie van feminisme gehad. Sy het probeer om haar vroulike identiteit in haar kiesstrategie te gebruik. Donald Trump en ander Republikeine het haar gebruik van die "vrou kaart", Maar sy het daarin geslaag om dit in a te verander kompliment.
Daar is ook 'n belangrike politieke kontras wat hier getrek moet word. Dit is hoogs onwaarskynlik dat ons so 'n verbintenis van Trump sal sien. Clinton, in teenstelling hiermee, posisioneer haarself nie net as die "vrouekandidaat" nie, maar probeer haar afsonder van die harde konserwatisme van haar teenstanders.
Vroue se verteenwoordiging in die regering het 'n belangrike maatstaf geword van 'n leier se houding teenoor gelykheid en diversiteit in verteenwoordiging in die algemeen, en uitvoerende aanstellings regoor die wêreld word toenemend ondersoek vir hul geslagsbalans. As dit ingestel word, sal Clinton se belofte ook die VSA op die hoogte bring met die aspirasies van ander lande se partyleiers, veral op die progressiewe kant.
Meer as ooit verwag party leiers, nasionale media en kiesers dat die kabinet die geslagsbalans van die nasie sal verteenwoordig, en of die vroue wat aangestel is, eintlik krag het wat gelykstaande is aan hul manlike kollegas. (Vra net die Britse Labour Party leier Jeremy Corbyn.)
So, wat is die getalle wat Clinton kyk? 'N Amerikaanse president se kabinet bestaan ​​uit die hoofde van 15 uitvoerende departemente, die vise-president, en sewe addisionele kabinet-rang posisies. Daar is spekulasie dat Clinton 'n keuse sal kies vroulike hardloopmaat, wat sewe kabinetsekretarisposisies sal laat aan vroue toegeken word.
Clinton, slegs die derde vroulike sekretaris van die staat, sal bewus wees van die feit dat die senaat, ongeag sy make-up in Januarie 2017, al haar kabinet genomineerdes moet goedkeur. Maar daar is geen tekort aan bekwame vroulike kandidate vir hierdie rolle nie, en met die toenemende waarskynlikheid dat die Demokrate weer eens die senaat sal beheer, moet dit nie so 'n hindernis wees nie.
Die regte toets is nie net of Clinton haar belofte kan behou nie, maar of kandidate in toekomstige verkiesings hulself onder druk sal vind om haar leiding te volg. En nou is sy op die rekord gegaan met haar verbintenis, sal Clinton beslis daarvoor verantwoordelik gehou word as sy verkies word.
Dee Goddard is 'n PhD-student in Vergelykende Politiek aan die Universiteit van Kent, wat die verteenwoordiging van vroue in ministeriële posisies in Europa ondersoek. Sy versamel 'n oorspronklike datastel van die vroue wat sedert 1945 in ministeriële poste in Europa aangestel is en poog om begrip te ontwikkel wanneer en waarom vroue in die kabinet aangestel word.