Hier is dus, soos in die meeste van De Lange se kwatryne, ‘n kombinasie van klank- en woordspel, met ‘n ritmiese vloei wat uitmond in ‘n treffende visuele voorstelling. ‘n Mens dink hier onwillekeurig aan Eybers se gedig “Jong seun” waar die druipnat jongeling “gaaf en glad” uit die bad klim, en “waar blink haarrankies reeds ontluik”. In “klein reis” (132) nooi die spreker ‘n vriend om te “kom kyk hoe bloeisel/ die sterre soos smeulende vuurtjies/ in ‘n donker boom – ”. As die vriend sy misnoeë uitspreek, beantwoord die spreker dit met “en ek proe die brak smaak van te veel woorde in die mond”, wat kan sinspeel op die stortvloed van woorde wat skrywers voortdurend in die mond ronddra, en hulle mettertyd in die verleentheid stel. So bietjie. ŉ Gedig van my is onlangs in ŉ Nederlandse bundel opgeneem: Daar is ook veel meer gedigte in ligter trant en klank soos Suidooster, alhoewel ironies-wrang soms in Stompneus, Duiwelvis en Sandhaai. ŉ Paar gedigte is meer modern geneig, vol atmosfeer soos by In see gaan of Durban 1990; soms vol pret en speels hier en daar soos by Seeperdjie en Skroefpalm.