Belegging van Plataea, 429-427 vC - Inligting - 2022
Belegging van Plataea, 429-427 vC
Die beleg van Plataea (429-427 v.C.) was 'n Thebaanse oorwinning waarmee hulle Athen se enigste bondgenoot in Boiotia kon verower, hoewel dit eers na 'n twee jaar lange beleg was.
Die stad Plataea was aan die suidelike rand van Boiotia, die gebied noordoos van die Golf van Korinte, geleë. Dit was die enigste Boiotiese stad wat nie 'n lid was van die Boiotian League nie (oorheers deur Thebe), maar eerder 'n bondgenoot van Athene was. Dit was nie 'n heeltemal gewilde beleid in die stad nie, en twee jaar voor die aanvang van die beleg het hierdie geskille in die stad gelei tot die voorval wat die Groot Peloponnesiese Oorlog veroorsaak het.
In die lente van 431 vC, met die uitbreek van die oorlog, het die Thebans besluit om te probeer om beheer oor Plataea te neem. Hulle het die steun van een van die politieke faksies in die stad, onder leiding van Nauclides, en besluit om dit te probeer benut om die stad sonder moeite te neem. Twee magte is van Thebe na Plataea gestuur. Die eerste het uit 300 man bestaan. Hulle moes snags die stad ingelaat word en onmiddellik beheer neem. Die tweede, veel groter mag, sou een of ander manier agteruitgaan om opsporing te vermy, later met dieselfde naam aankom en Theban se beheer oor Plataea verseker.
Die eerste deel van die plan het perfek gewerk. Die voorgeselskap van 300 man is die stad ingelaat en het 'n posisie op die mark ingeneem. Aanvanklik was die Plataeërs so geskok oor die skielike verskyning van 300 gewapende mans in die stad dat hulle aan die Thebaanse eise voldoen het, maar toe dit duidelik word hoe klein die indringermag eintlik was, het die mense van Plataea, insluitend vroue en slawe, teëgestaan die indringers. In 'n bose naggeveg is 120 van die Thebans doodgemaak of ontsnap uit die stad, terwyl 180 gevange geneem is. Die groter Thebaanse mag het eers die volgende oggend opgedaag. Hulle het toe ingestem om uit die stad terug te trek in ruil vir die veilige terugkeer van die gevangenes, maar sodra die Thebaanse weermag weg was, het die Plataeërs hul gevangenes tereggestel.
Hierdie voorval het die laaste langdurige hoop op vrede tussen Athene en Sparta beëindig en die Groot Peloponnesiese Oorlog (431-404 vC) veroorsaak. In die eerste twee jaar van die oorlog was die belangrikste Sparta -poging twee invalle van Attika, maar in die derde jaar van die oorlog het Sparta en haar bondgenote besluit om eerder Plataea aan te val. Die Plateërs het duidelik 'n aanval verwag, want teen die tyd dat die Spartane aankom, het die vroue en kinders die stad verlaat en hul toevlug tot Athene geneem. Toe die beleg begin, is die stad verdedig deur 400 Plataeërs en 80 Atheense vrywilligers, ondersteun deur 110 vroue wat vir die garnisoen gekook het.
Die Spartaanse leër, onder bevel van koning Archidamus, het buite Plataea kamp opgeslaan terwyl daar onderhandel is. Beide kante het probeer om die geheue van die Persiese Oorlog te gebruik, toe Plataea die plek van die beslissende landgeveg was, terwyl die Plataeërs 'n beroep op die Spartane gedoen het om 'n eed te eerbiedig om Plataea se onafhanklikheid te waarborg, terwyl Archidamus 'n beroep op die Plataeërs gedoen het om aan te sluit die Boiotiese liga of om neutraal te bly. Die Plataeërs het geantwoord dat hulle die Atheners sou moes raadpleeg, en dat hulle bekommerd was dat die Thebane die voorgestelde neutraliteit sou gebruik in 'n tweede poging om die stad in te neem. Archidamus kom toe met 'n dramatiese teenaanbod, wat daarop dui dat die inwoners van Plataea hul stad moet ontruim en die Spartane dit gedurende die oorlog kan laat beset. Hulle sou dan toegelaat word om terug te keer sodra die oorlog verby was. Eerder verrassend het die Plataean -vergadering tot hierdie voorwaardes ingestem, maar slegs as Athene dit goedgekeur het.
Die Plataanse gesante het uit Athene teruggekeer met die versekering dat Athene hulle nooit sou laat vaar nie, en 'n belofte dat hulle soveel moontlik hulp sou verleen. Dit het die Plataeërs aangemoedig om die terme van Sparta af te wys, en die beleg het uiteindelik begin.
Archidamus het begin deur 'n houtpalade rondom die stad te bou. Die Spartane het toe 'n heuwel begin bou wat na die mure gelei het, met die doel om 'n aanval aan te gaan. Die verdedigers reageer deur die hoogte van hul eie mure teenoor die heuwel te verhoog. Hulle het ook 'n tonnel van binne -in die stad gegrawe na 'n posisie onder die heuwel en begin materiaal daaruit grawe, wat die bou van die heuwel vertraag het en materiaal vir hul eie versterkings voorsien het. Uiteindelik begin hulle met die werk aan 'n binnemuur en draai om die gebied waarheen die heuwel op pad was, sodat as die Spartane dit sou regkry om die buitemure oor te steek, sou hulle 'n nuwe vestinglyn kry.
Die Spartane het ook meer konvensionele beleërmotors teen die stad gebruik, maar dit was ondoeltreffend. Nadat hierdie poging al 'n geruime tyd aan die gang was, het die Spartane besluit dat hulle nie die stad met hul belegsmotors kon inneem nie. Hulle volgende stap was om te wag vir 'n geskikte wind en dan brandende bondels in die stad te laat val vanaf die einde van hul heuwel. 'N Groot deel van die stad is deur 'n brand verwoes, maar die verdediging bly ongeskonde. Na hierdie mislukking het die Spartane besluit om die stad bloot te blokkeer. 'N Ommuurmuur is rondom Plataea gebou, die grootste deel van die beleërende leër is ontslaan en die verstopping begin. Die Spartaanse mure was redelik uitgebrei. Twee mure is gebou (een kyk na die beleërde stad, die ander na buite om te beskerm teen enige hulpverlening), 16 meter van mekaar af. Die garnisoen het in hutte tussen die mure gewoon. Die mure is verbind met torings met 'n gereelde afstand (volgens Thucydides tien stellings), met hekke in die middel van elke toring.
Teen die winter van 428-427 vC het voorraad in die stad begin opraak. Die verdedigers het besluit om te probeer uitbreek. Eers sou dit 'n massa -uitbraak wees, maar die helfte van die garnisoen besluit toe dat dit te riskant is, en slegs 220 mans het deelgeneem. Hulle het lere gebruik om oor die binnemuur van omseil te klim, twee van die torings gevang en daarin geslaag om oor die buitemuur te kom voordat sterk versterkings kon opdaag. Toe 'n mobiele mag van 300 Peloponnesiërs wel aankom, was dit te laat. Die Plataeërs beweeg toe op die pad wat na Thebe lei, en bedrieg die belegers wat probeer het om hulle op die pad na Athene te vind. Uiteindelik het 212 van die ontsnaptes daarin geslaag om Athene te bereik.
Hulle pogings was tevergeefs. Die Atheners het geen hulpmag na Plataea gestuur nie, aangesien dit hulle moontlik by die formele geveg wat hulle wou vermy, betrek het. Teen die somer van 427 was die verdedigers so verswak van hongersnood dat hulle nie 'n Spartaanse aanval kon weerstaan ​​nie. Op hierdie stadium het die Spartaanse bevelvoerder besluit om te probeer onderhandel oor die oorgawe van die stad, op die grond dat verowerde plekke waarskynlik in enige vredesverdrag teruggestuur sou word, terwyl plekke wat oorgegee het, moontlik nie sou wees nie. Die Plateërs het ingestem om oor te gee en die oordeel van Sparta in 'n regverdige verhoor in die gesig te staar. In plaas daarvan het hulle 'n skynverhoor teëgekom voordat die Spartane, onder druk van hul Thebaanse bondgenote, al 200 Plataean en 25 Atheners tereggestel het wat die beleg oorleef het. Die vroue wat in die stad gebly het om vir die garnisoen te kook, is in slawerny verkoop. Plataea self is gesloop en die boumateriaal wat gebruik is om 'n groot hotel met twee verdiepings en 'n tempel vir Hera te bou. Die grond is daarna aan Thebans verhuur. Net soos die Spartaanse bevelvoerder verwag het, mag Thebe Plataea in die Vrede van Nikias van 421 vC behou.
Wie het die Slag van Platea gewen
Rondom die tyd van Plataea het die Griekse vloot 'n beslissende oorwinning oor die Perse behaal tydens die Slag van Mycale. Saam het hierdie twee oorwinnings die tweede Persiese inval in Griekeland beëindig en 'n wending in die konflik beteken. Met die bedreiging van die inval, het die Grieke met aanvallende operasies begin in die Klein -Asië -Slag van Plataea (479 Julie v.C.). Na die Griekse vlootsukses in die Slag van Salamis in 480 v.C., verlaat die Persiese koning Xerxes Griekeland met 'n groot deel van sy leër. Sy generaal, Mardonius, het egter in die noorde van Griekeland gebly om die geveg voort te sit. Die beslissende ontmoeting van die oorlog by Plataea die volgende somer was 'n verpletterende Griekse oorwinning
Die Slag van Plataea: Persiese Oorlogsgeskiedenis
Die Slag van Plataea was die laaste landgeveg tydens die tweede Persiese inval in Griekeland. Dit was 'n beslissende oorwinning vir die Grieke, aangesien dit die oorlog beëindig het. Die geveg was in 479 vC naby die stad Plataea in Boeotia Kyk na hierdie antwoord Die Grieke het die Slag van Plataea gewen. Hierdie geveg in 479 v.C. was die tweede stryd tussen die Grieke en die Perse. Dit was 'n landgeveg en .. Die Slag van Plataea: Hierdie Slag is gewen deur die Alliansie van Griekse Stadstate teen die Perse. Wie het die platea -oorlog gewen? Plataia was 'n geveg in die 50 -jarige Persiese Oorlog
Slag van Plataea Feite. Die groot Griekse vlootoorwinning oor die Perse tydens die Slag van Salamis in 480 vC was 'n groot terugslag vir die Perse in hul tweede inval in Griekeland tydens die Grieks-Persiese Oorloë Volgens Herodotus het slegs 43 000 van die 250 000 Perse die geveg oorleef, terwyl die Grieke as geheel slegs 159 man verloor het. Historiese rekords van die tydperk is egter berug of bevooroordeeld of onakkuraat, en die werklike aantal slagoffers sal nooit werklik bekend wees nie
Mardonius het egter teen alle verwagtinge besluit om in Griekeland te bly en het probeer om die Grieke in 'n beslissende stryd te verslaan. van 5.000 Spartane bygestaan ​​deur 'n groot aantal helots en 5000 perioeci 4 hopliete Die Slag van Mycale was een van die twee groot gevegte wat die tweede Persiese inval in Griekeland tydens die Grieks-Persiese Oorloë beëindig het. Dit het plaasgevind op of ongeveer 27 Augustus 479 vC op die hange van die berg Mycale, aan die kus van Ionia, oorkant die eiland Samos. Die stryd is gevoer tussen 'n alliansie van die Griekse stadstate, waaronder Sparta, Athene en Korinte, en die Persiese Ryk van Xerxes I. Die vorige jaar het die Persiese invalsmag onder leiding van Xerxes self behaal. Die Slag van Plataea was die laaste landgeveg tydens die tweede Persiese inval in Griekeland. Dit het plaasgevind in 479 vC naby die stad Plataea in Boeotia, en is geveg tussen 'n alliansie van die Griekse stadstate, waaronder Sparta, Athene, Korinte en Megara, en die Persiese Ryk van Xerxes I
Kaart van die slag van Plataea Op die vlakte noord van Plataea het die beslissende geveg plaasgevind, en die Perse is verslaan. Beide kante was bang om die rivier oor te steek, wat hul skare sou breek en kwesbaar sou maak. agter na die mislukking van die veldtog van 480 wat deur 'n koalisie van Griekse moondhede verslaan is (Grieks-Persiese oorloë) Die ware wenners was die infanteriste van die Spartane, die Hopliete. Dit is eintlik nie die gevolg dat die Griekse leier 'n idee in die oorlog gegee het met onbetwisbare optrede wat deur taktiese intuïsie bepaal word nie
Slag van Plataea Opsomming Britannic
300 is 'n Amerikaanse fantasie -oorlogsfilm uit 2006 gebaseer op die 1998 reeks met dieselfde naam deur Frank Miller en Lynn Varley. Albei is fiksionele oorvertellings van ..
Die Slag van Plataea was die laaste landgeveg tydens die tweede Persiese inval in Griekeland, en dit was 'n beslissende oorwinning vir die Grieke toe die oorlog beëindig is. Die geveg was in 479 vC naby die stad Plataea in Boeotia, en dit is gevoer tussen die Griekse bondgenote (die stadstate, Sparta, Athene, Korinte en Megara), en die Persiese Ryk van Xerxes I .. Die vorige jaar, die Persiese invalmag.
Besoek ons ​​blog: https://www.theholisticdevelopment.com/ Vind ons op sosiale media: Facebook: https://www.facebook.com/TheHolisticDevelopment/Twitter: htt ..
Griekeland het die Slag van Plataea gewen. Kaart van die Derde Persiese inval 480-479 v.C. Meer geskiedenis. Vorige bladsy Slag van Plassey: Terug na die eerste bladsy. Terug na Oorloë, gevegte en revolusies - Hoofblad: volgende bladsy Slag van Poitiers Mense in die geskiedenis Mense in die geskiedenis A.
Begin studeer Slagvan Plataea. Leer woordeskat, terme en meer met flitskaarte, speletjies en ander studiehulpmiddels
Die slag van Plataea is nie 'n gebeurtenis wat onmiddellik erkenning kry nie, soos die beroemde veldslae by Marathon, Thermopylae en Salamis. Dit word dikwels om baie redes oor die hoof gesien, veral omdat dit 'n stryd van groot verwarring was en dit moeilik is om 'n definitiewe taktiek te sien
Slag van Plataea - Eenvoudige Engelse Wikipedia, die gratis
Betekenis van die slag van plataea. By die daaropvolgende Slag van Salamis het die Geallieerde Griekse vloot egter 'n onwaarskynlike, maar beslissende oorwinning behaal, wat die verowering van die Peloponnesus verhinder het. Xerxes het daarna met 'n groot deel van sy leër teruggetrek en sy generaal Mardonius verlaat om die jaar daarna die Grieke af te sluit The Battle of Plataea Battle scene, uit die dokumentêr van die Grieke. Die nederlaag van die Persiese vloot by Salamis in 480 was geensins die einde van die oorlog, maar dit was die beslissende stryd wat gemaak het. Die Slag van Salamis was 'n vlootgeveg tussen Griekse en Persiese magte in die Saroniese Golf, Griekeland, in September 480 vC. Die Grieke het onlangs die Slag van Thermopylae verloor en die vlootgeveg by Artemision getrek, albei in Augustus 480 v.C., terwyl koning Xerxes I (r. 486-465 v.G.J.) en sy Persiese leër op pad was.
Geplaas op 29 Oktober 2015 Terselfdertyd as wat die stryd om Plataea-antieke tradisie dit op dieselfde presiese dag toewys, het koning Leotychidas die slag van Mycale gewen. Die Griekse vloot was in die Egeïese See onder bevel van die Spartaanse koning Plataea was die laaste groot slag van die 2de Griekse Persiese oorlog wat by Thermopylae begin het. 'N Geallieerde Griekse leër onder leiding van Spartane (Pausanias bevelvoerder) het die Perse beslissend verslaan (Mardonius beveel) en die besetting van Griekeland beëindig. Dit volg .. Mense van die slag van Plataea: Xerxes was die koning van Persië tydens die slag van Plataea, hy regeer van 386 v.C. tot sy sluipmoord op 465 v.C. Mardonius was 'n Persiese bevelvoerder wat beheer oorgeneem het nadat Xerxes in die Slag van Plataea vertrek het. Die Griekse bevelvoerder was Pausanias. Slag pla. Ek is nie 'n kenner van die geveg nie, maar die Perse het regtig geen kans gehad om te wen nie. Dit was egter 'n belangrike oorwinning vir die Grieke, selfs meer as die meer bekende gevegte (Thermopylae en Salamis). Maar dit word dikwels in die geskiedenis afgespeel. Die Slag van Plataea is tussen die Griekse stadstate en die Persiese keiser, Xerxes I., gevoer. Die stadstate wat aan hierdie geveg deelgeneem het, was Sparta, Athene.
Wie het die Slag van Plataea gewen? Bestudeer
Die persiese leier Mardonius het in elk geval gesterf as gevolg van 'n golgota, en die geveg was op daardie stadium redelik oop. Die Perse het misluk, die skille het misluk en die sukses van die Romeine is behaal deur die Grieke verdeeld te hou en met sommige saam te staan. Die hel het die Romeine opgedaag om die Atheners te help om die Masedoniërs te beveg voor Sinonieme van Battle of Platea, uitspraak van Battle of Platea, vertaling van Battle of Platea, Engelse woordeboekdefinisie van Battle of Platea. Selfstandige naamwoord 1. slag van Plataea - 'n nederlaag van die Persiese leër deur die Grieke by Plataea in 479 vC Plataea Boeotia.
Belegging van Plataea, 429-427 vC. Die beleg van Plataea (429-427 v.C.) was 'n Thewaanse oorwinning waarmee hulle Athen se enigste bondgenoot in Boiotia kon verower, hoewel dit eers na 'n twee jaar lange beleg was. Die stad Plataea was aan die suidelike rand van Boiotia, die gebied noordoos van die Golf van Korinte, geleë. Dit was die enigste Boiotiese stad wat nie 'n lid van was nie. Op die oggend van 27 Augustus 479 vC verneem Mardonius dat die Grieke hul kamp verlaat het. Aangesien die Spartane die laaste was om te vertrek, volg hy hul spore. Hy dink die hele Griekse leër trek terug en hy het die oorlog gewen. Die Griekse weermag het in twee paaie teruggetrek
Die Slag van Plataea was 'n beslissende oorwinning vir die Grieke. Daar is 'n skakel na 'n artikel hieronder vir meer inligting. Volgens Buccola se oordeel het Baldwin die stryd gewen, in sy greep op die oorsake en gevolge van rassekonflik, in 'n subtiele meesterstuk van 'n toespraak en in die stemming van die Unie, wat hy gewen het, 544-164 Die Geallieerdes het die Eerste Wêreldoorlog gewen. Die primêre lede van die Geallieerdes was die Britse Ryk, Frankryk, Italië (na 1915) en die Russiese Ryk, hoewel Rusland voor die einde van die oorlog uitgetrek het. Japan, Griekeland, België, Serwië, Montenegro, Roemenië en verskeie ander nasies het bygedra tot die geallieerde saak The Battle of Chancellorsville (30 April-6 Mei 1863) was 'n reuse-oorwinning vir die Konfederasie en generaal Robert E. Lee tydens die Burgeroorlog , hoewel dit ook bekend is as die stryd waarin. Voorspel. Toe Stannis Baratheon aanspraak maak op die ystertroon, het hy besef dat hy nie die nodige mannekrag het om King's Landing te neem nie. Met die hulp van Melisandre, 'n rooi priesteres uit Asshai, het Stannis Renly vermoor en die lojaliteit verseker van baie van die here wat hom gesweer is
The Battle of the Seven Potters, 1 ook bekend as die Battle about Little Whinging, of die vlug van Little Whinging, was 'n luggeveg, of hondegeveg, van die Tweede towenaarsoorlog wat plaasgevind het bo die Muggle -gebied van Little Whinging. Die geveg het op 27 Julie 1997 plaasgevind toe verskeie lede van die Orde van die Feniks deur 'n hinderlaag deur die doodseters in 'n hinderlaag gelaat is terwyl hulle Harry Potter uit die huis verwyder het. Wie het die Oorlog van die Rose gewen? Deur personeelskrywer Laaste opgedateer 26 Maart 2020 14:15:18 ET. 'n Yorkis, in die Slag van Bosworth, verslaan hom en eis die troon. Henry was van die Walliese Tudors, wat hul afkoms teruggeëis het aan Rhys ap Tewdwr, laaste koning van die Britte
. Byna 100 000 hopliete en liggewapende Grieke het 'n nog groter barbaarse leër aangeneem wat asiatiese kavallerie en infanterie insluit, en troepe van so ver as Indië, met duisende Griekse hopliete en kavalerye wat ook aan die Persiese kant geveg het wat die oorlog gewen het van 1812? Teen die einde van die oorlog het die VSA 'n duur nederlaag gely in die hande van hul mededinger, waaronder die verbranding van Washington DC. Ongeveer 15 000 mense Amerikaners sterf tydens die oorlog en 8 600 Britte en Kanadese sterf ook. In 479 v.C. het die Grieke 'n volledige oorwinning in die slag van Plataea behaal. Verdere gevegte is gedurende die volgende dertig jaar gevoer, maar die Grieke het die aggressiewe posisie ingeneem. Persiese oorlog Die Slag van Kashyyyk, ook bekend as die inval in Kashyyyk, verdediging van Kashyyyk, of die Kashyyyk-veldtog, was een van die laaste verbintenisse van die Clone Wars, 'n pan-galaktiese konflik tussen die Galaktiese Republiek en die Konfederasie van Onafhanklike Stelsels. Dit is geveg op die Mid Rim -planeet van Kashyyyk, die tuiswêreld van die Wookiees, en sluit die Slag van Kachirho in, waar die. Alhoewel die Grieke uiteindelik die Perse in die Slag van Platea in 479 v.C. verslaan het en sodoende die Grieks-Persiese Oorloë beëindig het, skryf baie geleerdes die uiteindelike Griekse sukses oor die Perse toe aan die verdediging van die Spartane by Thermopylae
Wie het die Slag van Plataea gewen? - Antwoord
Die Battle of marathons -werklikheid is baie minder hiperbolies en baie meer kompleks as wat die gewilde media dikwels uitbeeld, hoewel dit net so belangrik was.Wie het die Slag van Marathon gewen? Die Slag van Marathon was 'n keerpunt in die Grieks-Persiese Oorloë (499-449 v.C.) Die Persiese koning Xerxes, vol vertroue in die oorwinning, het 'n goue troon op 'n helling opgerig waar hy die geveg kon aanskou. Die oorgrote meerderheid skepe in die Griekse vloot is deur die stadstaat Athene verskaf. Daar word geglo dat die Grieke slegs 40 skepe verloor het, terwyl die Perse ongeveer 200 verloor het. Feite oor hoe die Grieke die Slag van Salami gewen het Die oorlog het minder as vyf maande later geëindig met die oorgawe van Duitsland op 7 Mei. Volgens die Amerikaanse departement van verdediging het altesaam meer as 1 miljoen geallieerde troepe, insluitend ongeveer 500 000 Amerikaners, volgens die Amerikaanse departement van verdediging. Die Slag van Marathon het in September 490 vC op die vlakte van Marathon plaasgevind. Dit is geveg tussen die Atheners en die Perse. Athene is ondersteun deur 'n klein mag uit die stad Plataea. Die geveg was die einde van die eerste poging van Persië, onder koning Darius I, om Griekeland te verower. Dit was deel van die eerste Grieks-Persiese oorlog. Die Persiese inval was 'n reaksie op Griekse betrokkenheid by die Ioniese opstand. Toe het Athene en Eretria 'n mag gestuur om die stede te ondersteun.
Slag van Plataea Feit
Ironies genoeg was Plataea die beslissende stryd wat die Persiese inval beëindig het en 'n geveg waar twyfel tot die laaste dag in twyfel getrek het. Die boek oor Battle of Plataea deur William Shepherd blyk 'n baie goeie boek oor die onderwerp te wees. Hy het die veldtog redelik goed verduidelik en gee ons 'n goeie strategiese begrip van die situasie
Thorin Oakenshield verval van sy wonde wat hy opgedoen het stryd. Toe Bilbo sy bewussyn herwin, het die stryd was reeds verby. Thorin II Oakenshield is dodelik gewond op die veld, en sy neefs Fíli en Kíli sterf om hom te verdedig terwyl hy op die grond lê. Thorin is kort ná die stryd, maar het tyd gehad om vir Bilbo 'n laaste afskeid te neem
Die leërs aan beide kante van die Eerste Slag om die Marne het groot slagoffers gely. Die geallieerdes het ongeveer 263 000 soldate gewond, waaronder 81 000 wat gesterf het. Ongeveer 220 000 Duitsers is beseer of dood. Die stryd word egter as 'n groot oorwinning vir die Geallieerdes beskou
Die Spartaanse koning Leonidas is na Thermopylae gestuur en beveel 'n klein leër van ongeveer 6.000 hopliete, waaronder 300 Spartane, om die Persiese opmars te stop. Hierdie missie het byna selfmoord voorgekom as die grootte van die twee leërs vergelyk word (die Persiese leër was minstens 300 000 sterk)
Die Slag van Salamis. Die Slag van Salamis was 'n vlootgeveg tussen die Griekse stadstate en Persië, wat in September 480 v.C. in die seestraat tussen Piraeus en Salamis, 'n klein eiland in die Saroniese Golf naby Athene, Griekeland, geveg is. Agtergrond. Die Atheners het na die Slag van Thermopylae in Augustus 480 vC na Salamis gevlug terwyl die Perse.
g om ongeveer 6 400 Perse dood te maak vir die verlies van slegs 192 Atheense. Die Spartane het uiteindelik aangekom, maar eers nadat die geveg lank verby was. Om hul ongeloof in die oorwinning van die Atheners te versag, het hulle op die slagveld getoer
Die Slag van Thermopylae, wat in 480 vC tussen die Grieke en die Perse geveg is, het in die geskiedenis opgeneem as een van die belangrikste laaste standplase van alle tye, ondanks die feit dat die held, die Grieke, verslaan en van hierdie geveg weggeloop het op die rand van algehele vernietiging. As ons egter grawe Die stryd het 1 miljoen mans aan beide kante betrek. Slagoffers: 302 000 geallieerdes (baie weens siektes), waaronder 142 000 dood. 250 000 Turks (57 000 vermoor). Churchill kry die skuld vir die ramp, en hy verloor sy posisie in die regering. Dit sal sy politieke loopbaan lank neem om die definisie van Plataea, 'n antieke stad in Griekeland, in Boeotia te herstel: Grieke verslaan Perse hier 479 v.C. Sien meer
Die Britse nommer een Dan Evans klop Kyle Edmund om die eindstryd van die Battle of the Brits -uitstallingsgeleentheid te wen. Die Slag van Towton op 29 Maart 1461 was moontlik die grootste en bloedigste geveg wat ooit op Engelse bodem gevoer is. Hoewel die Lancastriese koning Henry VI die erfreg op die Engelse troon aan Richard, hertog van York en sy erfgename oorgedra het, was sy vrou, koningin Margaret, nie bereid om 'n ooreenkoms te aanvaar wat haar seun van sy eersgeboortereg ontneem het sonder 'n geveg van Bosworth nie 1485 Model in die Bosworth Museum. Koning Richard sien die usurpator, Henry Tudor, in die oopte bloot en blootgestel. Hy is angstig vir 'n vinnige einde van die geveg en kla saam met 'n groep van sy elite -ridders (regs onder) om blootgestel te word en dan oorweldig. sy perd verloor, die geveg, sy kroon en sy lewe. Die Slag van Thermopylae is gevoer tussen 'n alliansie van Griekse stadstate, onder leiding van Sparta, en die Persiese Ryk van koning Xerxes, tydens die tweede Persiese inval in Griekeland Artefakte van die geveg word by die nabygeleë Marathon Museum gehou. Die gebied van Thermopylae is miskien interessanter om te sien, beslis meer dramaties vanuit 'n topografie -oogpunt. Die hoogtepunt van die Thermopylae -slagveld is 'n ou herdenkingsbeeld van Leonides wat nog steeds die pas bewaak
Slag van Plataea - Phanti
Die Slag van Marathon bly een van die belangrikste militêre botsings in die geskiedenis. Die resultaat was nie net die begin van die Goue Eeu van Griekeland nie, maar dit was ook 'n belangrike oomblik in die opkoms van die westerse beskawing en een van die belangrikste waardes daarvan: demokrasie. Die stryd is ook die verhaal van hoe een Griekse stadstaat die grootste ryk van die tyd trotseer het - en vandag vyftig jaar gelede gewen het, het een van die wreedste gevegte in die Viëtnam -oorlog in die Ia Drang -vallei uitgebreek. Maar die ware tol van die geveg sou blykbaar die hubris wees wat dit by Amerikaanse bevelvoerders teweeggebring het. Die Slag van Lake Erie was een van die grootste vlootverbintenisse in die hele oorlog van 1812. 2. Slag van New Orleans - 8-18 Januarie 1815. Die Slag van New Orleans was die laaste groot geveg wat in die oorlog van 1812 gevoer is, maar as die Japannese die Slag om die Koraalsee sou wen, soos hulle so maklik sou kon doen, sou die oorlog baie maande lank uitgerek en weer gelewer word baie moeiliker vir die Geallieerdes se verdeling van Achaemenidiese troepe tydens die Slag van Plataea 479 BCE.jpg 1 242 × 598 699 Ki
(PDF) Die Slag van Plataea - 479 vC Antonis Mistriotis
Generaals tydens die Slag van Ticonderoga 1777: Generaal -majoor John Burgoyne was die bevelvoerder van die Britte en generaal -majoor Arthur St Clair was die bevelvoerder van die Amerikaanse troepe. Grootte van die leërs tydens die Slag van Ticonderoga 1777: 7 213 gewone Britse, Hessiese en Brunswykse troepe, 'n wisselende maar groot kontingent van inheemse Amerikaners en 150 Kanadese teen ongeveer 3000 Amerikaanse troepe
Toestemming word verleen om hierdie dokument te kopieer, te versprei en/of te wysig onder die voorwaardes van die GNU Free Documentation License, weergawe 1.2 of enige latere weergawe wat deur die Free Software Foundation gepubliseer is, sonder enige afdelings, geen tekste op die voorblad en geen agterkant nie. Voorbladtekste 'n Afskrif van die lisensie is ingesluit in die afdeling met die titel GNU Free Documentation License
Die Slag van Plataea in 479 vC is een van die wêreldgeskiedenis se onregverdig verwaarloosde gebeure. Dit het die dreigement van 'n Persiese verowering van Griekeland beslissend beëindig. Dit het tienduisende vegters betrek, waaronder die grootste aantal Grieke wat ooit in 'n gemeenskaplike saak bymekaargekom het
Die dapperheid van die Amerikaanse 3de Afdeling, en veral die 38ste Infanterie, het dit die strydnaam The Rock of the Marne gewen. Swaarkry in die Slag van Chateau-Theyry. Generaal Ferdinand Foch, die opperste geallieerde bevelvoerder, of generalissimo, het geglo dat die Duitse genl Ludendorff sy bout geskiet het
In Oktober 2019, net na Duhamel se verskyning in Seisoen 5, Week 5, van Battle of the Blades, het sy geboorte gegee aan dogter Zoey, wat te vroeg gebore is op slegs 4 kg en 2oz
Wie het die slag van Shiloh gewen? Op 7 April 1862 eindig die Burgeroorlog se Slag van Shiloh met 'n oorwinning van die Verenigde State (Unie) oor die Konfederale magte in Pittsburg Landing, Tennessee. Die tweedaagse konflik was op daardie stadium die bloedigste geveg in die Amerikaanse geskiedenis, met meer as 23 000 dood en gewond
Ondanks die feit dat hulle twee afsonderlike heelalle beset het, het karakters uit Marvel en DC mekaar gereeld teëgekom. Dit sluit veral Darkseid in, die onheilspellende Nuwe God van Apokolips, wat in die verlede met Marvel's Thanos en die Dark Phoenix te kampe gehad het. Die Nuwe God se grootste stryd teen 'n Marvel -karakter het egter gekom toe hy gedwing was om sy wêreld, Apokolips, te verdedig deur 'n. In 1983 het die Battle of the Bonds by die loket plaasgevind, met Sean Connery en Roger Moore wat albei in nuwe rolprente oor Brittanje se gunsteling spioen vertolk het. MI6 -agent 007, oftewel James Bond, is een van die mees ikoniese filmkarakters ooit, wat die bekendheid van selfs Ian Fleming se literêre karakter wat hom geïnspireer het, ver oortref, in teenstelling met baie ikoniese karakters wat so geheg raak aan hul oorspronklike verteller. Die toneel was die stad Plataea, bekend vir die Slag van Plataea waarin die Grieke 'n beslissende oorwinning oor die Perse behaal het. Hierdie keer sou daar egter geen groot geveg wees nie. In plaas daarvan sou 'n sluipaanval deur die burgers van Plataea waarskynlik die grootste oorlog in die Griekse geskiedenis aan die gang sit. 'Persiese leër. Darius het probeer om Griekeland binne te val nadat die Atheners hulp aan Ionia gestuur het om te help met hul opstand teen die Perse
. 2. Skryf 'n opskrif bo die prentjie wat aandui waarom die stryd belangrik was. 3. Omkring die faktor wat u dink die beste verduidelik waarom die Grieke gewen het. Skryf dan een of twee sinne wat u keuse verduidelik. A. Hulle is as bondgenote saamgevoeg. B. Hulle het beter vegtoerusting gehad. C Nagevolge van Salamis. Geskiedkundiges dink dikwels daaraan dat daar moontlik bier is. Wat sou gebeur het as die Perse die Grieke in Salamis verpletter het? Die Persiese regeringsvorm was waarna ons nou sou kon verwys as 'n Eastern Potentate. Die Slag van die Vyf Leërs was ook die naam van 'n oorlogswedstryd om hierdie stryd wat Games Workshop gemaak het, weer te speel. Die spel gebruik 10 mm-miniature en is sterk gebaseer op hul Warhammer-stelsel. The Hobbit: The Battle of the Five Armies is die titel van die derde en laaste film in Peter Jackson se Hobbit Trilogy The Battle of Chantilly (Ox ​​Hill) -bladsy, insluitend strydkaarte, geskiedenisartikels, historiese feite, aanbevole boeke, webskakels en meer tydens hierdie burgeroorlogstryd in Virginia in 1862
Dit was 'n geveg wat 'n rivier aan die brand gesteek het. Die probleem is dat ons vlootgeskiedenis noodwendig fokus op die oorloë wat ons gewen het en die groot helde wat daarin geveg het, sê historikus dr David Davies Volledige teks en klank en video van 300 - Dilios ' Battle Call at Platae A2A: 1 persoon wil 'n antwoord hê op Wat was die belangrikheid van die Slag van Thermopylae vir die geskiedenis? Dit was een van die mees simboliese gevegte wat die Grieke (en in die uitbreiding van die Europeërs) bygedra het tot die stryd teen die indringende Perse (en, deur e. Re: Wat as die Perse die Slag van Salamis wen? Post by seymore »Sun 16 Maart 2008 12:09 As student van die prettige speletjies van wat as ek die volgende kan aanbied: die Perse wen in Salamis en verower Griekeland, die Westerse wêreld verloor die intellektuele fluoressensie van Sokrates et al en die analitiese benadering wat gaan daarmee saam
Slag van Mycale - Wikipedi
Op 7 Maart 1862 bots die uniemagte onder generaal Samuel Curtis met die leër van generaal Earl Van Dorn by die Slag van Pea Ridge (ook die Slag van Elkhorn Tavern genoem), in die noordweste van Arkansas.
gs, Duitsers, Savoie en Luxemburgers .. Kommandante in die Slag van Creçy: Koning Edward III met sy seun, die Swart Prins, teen Philip VI, koning van Frankryk
Die Slag van Mantinea was die grootste wat tydens die Peloponnesiese Oorlog gevoer is. Dit was die Lacedaemonians en die Tegeans teen Argos, Athene, Mantinea en Arcadia. Sparta het die stryd gewen, beheer oor Peloponnesos behou en hul posisie herstel
Hierdie artikel handel oor die geveg. Sien: Battle of the Bastards (episode) vir ander gevegte wat by Winterfell plaasvind, sien: Battle of Winterfell (ondubbelsinnig) The Battle of the Bastards is 'n geveg laat in die War of the Five Kings waarin Jon Snow en Sansa Stark neem Winterfell terug van Lord Ramsay Bolton, die bewaarder van die noorde, en herstel House Stark as die beslissing.
McGee: Blur het die sterkte van EMI, hulle het die stryd gewen omdat hulle 'n ekstra CD -formaat weggegee het, ek dink albei CD's was 99p. U kry dus ekstra snitte vir 99p. En dit is hoekom hulle ons geslaan het.
Die Slag van Beersheba Op 31 Oktober 1917 was die sterk versterkte stad Beersheba die toneel van 'n historiese aanklag deur die manne van die 4de Australiese Light Horse Brigade. Teen skemer begin die brigade die stad bestorm en hul bajonette as swaarde gebruik in 'n hoogs onkonvensionele lading
miersoorte op die planeet, dit was Yonkers
Die veldslag wat gevolg het, het die geskiedenis geword as die moeder van al die laaste staanplekke. Die stryd om die pas. As u Thermopylae (ongeveer 200 kilometer van die moderne Athene) van die noorde af nader, hang die berge voor u soos 'n muur. Ten tyde van die inval was die uitsig nog meer afskrikwekkend Die Slag om Frankryk is die naam van die Tweede Wêreldoorlog -stryd tussen die Geallieerde Magte en Duitsland in en om Frankryk. Die geveg het plaasgevind van 10 Mei tot 25 Junie in 1940 na die einde van die wagperiode na die Duitse inval in Pole in 1939. Die Slag van Frankryk word vandag onthou as een van die belangrikste gevegte van die Tweede Wêreldoorlog in Europa en een van die vroeë. Slag van Tours (732 nC) indringende Islamitiese weermag onder leiding van Emir Abdul Rahman Al Ghafiqi Abd al Rahman, naby die stad Tours, Frankryk. Elke narratief bevat ligging, deelnemers en leiers van die geveg en gee ook kommentaar op wie gewen het, wie verloor het en waarom. Narratiewe evalueer ook die invloed van elke geveg op die uitkoms van die oorlog en die impak daarvan op die oorwinnaars en verloorders. Slag # 10 Wene Oostenryk-Ottomaanse oorloë, 152 Die Slag van Marathon bly een van die belangrikste militêre botsings in die geskiedenis. Die resultaat was nie net die begin van die Goue Eeu van Griekeland nie, maar dit was ook 'n belangrike oomblik in die opkoms van die westerse beskawing en een van die belangrikste waardes daarvan: demokrasie. Die stryd is ook die verhaal van hoe een Griekse stadstaat die grootste ryk van die tyd trotseer het - en gewen het
Hulle noem die Slag van Saragarhi een van die grootste laaste standplase in die militêre geskiedenis: 21 Sikh -soldate het meer as ses uur lank vesting gehou teen meer as 10 000 stamme. Byna 120 jaar nadat dit gebeur het, gaan die verhaal van die slag van Saragarhi uiteindelik die wêreld uit. Na die Netflix -reeks 21 Sarfarosh: Saragarhi 1897, word die verhaal oorvertel deur Kesari, die film in. Die Battle of Britain Memorial Flight is bekend vir die grasieuse Spitfire wat dit van voor af lei. Maar langsaan is altyd Hawker Hurricanes. Die Hurricanes het 'n groot bydrae gelewer tot.
Op pad na die geveg
Opgemerk oor die Spartaanse pogings, vernietig Mardonius Athene effektief voordat hy terugkeer na Thebe met die doel om geskikte terrein te vind om sy voordeel in kavalerie te benut. Naby Plataea stig hy 'n versterkte kamp op die noordoewer van die Asopusrivier. Die Spartaanse leër, onder leiding van Pausanias, het agtervolg, aangevul deur 'n groot hoplietmag uit Athene onder bevel van Aristides sowel as magte uit die ander geallieerde stede. Deur die passe van die berg Kithairon beweeg, vorm Pausanias die gesamentlike leër op hoë grond ten ooste van Plataea.
Plataea 428 v.C.
Die lang oorlog is gekenmerk deur wreedhede en eerbreuk aan beide kante, veral vir die klein state wat tussen die groot moondhede in die konflik vasgevang is. Een so 'n voorbeeld was Plataea, wat die Spartane in 428 besluit het om aan te val. Hierdie Atheense bondgenoot en klein Boeotiese stadstaat was van geen strategiese waarde nie en het niks gedoen om aanval uit te nooi nie. Die inval is in werklikheid onderneem op aandrang van die bondgenoot Thebes van Sparta, wat Plataea vir homself wou bekom.
Plataea was die enigste ander Griekse staat wat Athene gehelp het tydens die Slag van Marathon teen Persië in 490 vC, en na die Slag van Plataea in 479 wat die Persiese Oorloë beëindig het, het die Spartane blykbaar 'n eed afgelê aan al die Grieke wat afgelê het deel waarmee hulle die Plataeërs in hul land en stad herstel het en hul onafhanklikheid gehandhaaf het. Die eed het ook almal beveel om Plataea te verdedig deur sy onafhanklikheid te handhaaf. Die Spartaanse aanval op Plataea was dus 'n groot verleentheid vir Spartaanse eer. Koning Archidamus II het die Plataeërs die keuse gegee om hul alliansie met Athene te laat vaar en by Sparta aan te sluit of ten minste neutraliteit te belowe. Die Plateërs het 'n wapenstilstand versoek om toestemming van Athene om oor te gee, in die hoop dat Athene hulle sou toelaat om 'n ooreenkoms met die Spartane te tref, aangesien die stad nie gered kon word sonder 'n infanteriegeveg wat Athene nie kon wen nie. Athene het egter geweier en het die Plataeërs aangemoedig om getrou te bly aan hul alliansie en belowende hulp. Plataea verwerp toe die Spartaanse eise, waarop Archidamus aankondig dat die Spartane nie hul eed gebreek het nie en Plataea verantwoordelik was vir wat sou gebeur omdat dit 'n redelike aanbod verwerp het.
'N Reeks Spartaanse pogings om Plataea deur 'n storm te neem, het misluk. Plataea het 'n groot deel van die bevolking, insluitend alle kinders en bejaardes, vir veiligheid na Athene gestuur en die verdediging van die stad aan slegs 400 van sy eie mans en 80 Atheners gelaat, met 110 vroue om vir hulle te kook. Ten spyte van die klein aantal verdedigers, was die mure van Plataea geweldig en voldoende om 'n groot aanvalsmag te weerhou.
In September 428 vC het die Spartane 'n beleg met 'n palissade rondom die stad begin. Die Spartane het meer as twee maande lank 'n verskeidenheid materiale gebruik om 'n wal te bou wat gelyk is aan die hoogte van die stadsmure. Terselfdertyd het die Plataeans egter hout gebruik om die hoogte van hul eie mure te verhoog. Die verdedigers het ook 'n tweede muur aan die binnekant gebou sodat die aanvallers die proses weer moes begin as laasgenoemde oortree word.
Die Spartane het hul slagramme teen die buitemuur gestuur, maar dit was onsuksesvol, terwyl die verdedigers groot kettings op die lang ramme met metaalpunte laat val het. Archidamus vul toe die kort spasie tussen die wal en die stadsmuur met brandbare materiale en steek dit aan die brand. Die Plateërs het gedink dat hulle verlore was, maar 'n toevallige reën het die vlamme geblus.
Toe die winter aanbreek, beveel Archidamus sy manne om 'n groter muur om die stad te bou en stuur dan die helfte van sy mag huis toe vir die winter. Daardie winter op 'n stormagtige nag het sommige van die Plataeërs daarin geslaag om met behulp van leertjies oor die Spartaanse muur te kom sonder om opgespoor te word en daarna, na 'n kort skermutseling, 212 na Athene gekom. Die oorblywende verdedigers is in die somer van 427 bloot uitgehonger.Die Spartane sou maklik die stad vroeër met geweld kon inneem, maar het dit nie gedoen op grond van die feit dat as vrede met Athene gesluit is, Sparta sou kon bly vashou aan Plataea in die valse bewering wat die verdedigers uit eie wil verlaat het.
Om die Plataean oorgawe te verseker, het die Spartane belowe dat elkeen van die verdedigers 'n regverdige verhoor sal ontvang deur 'n paneel van vyf Spartaanse regters. Maar die vraag aan elke verdediger was of hy hulp verleen het aan Sparta of sy bondgenote in die oorlog. Almal was dus genoodsaak om nee te antwoord. Minstens 200 Plataeërs en 25 Atheense mans is daarna doodgemaak. Al die vroue is as slawerny verkoop. Uiteindelik het die Spartane Plataea oorgegee aan Thebe, wat die stad heeltemal gelykgemaak het en sy grond onder sy eie burgers verdeel het. Daarna beskou Thebe wat Plataea was, deel van sy eie gebied. Die beleg van Plataea bied aan alle kante groot verleentheid. Die Atheners het maklik hul lojale bondgenoot vrygelaat om redelike terme met die Spartane te sluit of die beloofde militêre hulp verleen, maar hulle het ook nie. Die toekenning van Atheense burgerskap aan die oorlewende Plataeërs was skaars voldoende vergoeding.
Slag van Plataea
Slag van Plataea, (479 Julie v.C.). Na die Griekse vlootsukses in die Slag van Salamis in 480 v.C., het die Persiese koning Xerxes Griekeland met 'n groot deel van sy leër verlaat. Sy generaal, Mardonius, het egter in die noorde van Griekeland gebly om die geveg voort te sit. Die beslissende ontmoeting van die oorlog by Plataea die volgende somer was 'n verpletterende Griekse oorwinning.
Alhoewel Xerxes na Asië teruggekeer het en die Persiese vloot teruggetrek het na die oostelike Egeïese See (en daar in 479 v.C. verslaan sou word), het Mardonius steeds 'n groot leër, aansienlik groter as die mag van die Griekse alliansie. Na aanvanklike maneuvers het Mardonius 'n basis in Plataea op die gebied van Persië se bondgenoot, Thebes, gevestig. Die Griekse leër, onder die Spartaanse Pausanius, het op heuwels naby die Persiese kamp vergader om hulle te konfronteer.
Aanvanklik wou geen van die twee partye 'n aanval op groot skaal doen nie, maar die Persiese kavallerie het met sukses 'n aanval op die Griekse toevoerroetes uitgevoer en sommige van die fonteine ​​wat hul watertoevoer voorsien, geblokkeer. Pausanius besluit dus op 'n nagskuif na 'n nuwe pos. Hierdie maneuver verloop nie soos beplan nie, en toe die dagbreek aanbreek, is die Griekse mag uitgetrek en ongeorganiseerd. Mardonius het sy kans gesien en aangeval. Hierdie offensief het die Grieke die kans gegee wat hulle nodig gehad het. Van naby het hul goed bewapende hopliet-infanterie geleidelik die oorhand gekry. Mardonius self is dood in aksie met die Spartane, en die leierlose Perse het daarna gebreek en gevlug. Soos altyd in 'n antieke geveg, was die slagoffers van 'n roerende leër verskriklik. Duisende Perse is tydens die terugtog of in hul kamp wat van die Persiese leër oorgebly het, geslag, wat noordwaarts na Thessalië teruggetrek het. Die geveg tussen Grieke en Perse het jare lank voortgeduur, maar die Perse het Griekeland nooit weer binnegeval nie.
Strategiese en taktiese oorwegings
In sommige opsigte het die aanloop na Plataea gelyk daaraan dat daar tydens die Slag van Marathon 'n langdurige dooiepunt was waarin geen van die partye die ander kon waag nie. Die redes vir hierdie dooiepunt was hoofsaaklik takties, en soortgelyk aan die situasie by Marathon wou die Griekse hopliete nie die risiko loop om deur die Persiese kavallerie te word nie, en die ligte gewapende Persiese infanterie kon nie hoop om goed verdedigde posisies aan te val nie.
Volgens Herodotus het beide kante gewens vir 'n beslissende stryd wat die oorlog in hul guns sou laat val. Lazenby was egter van mening dat Mardonius se optrede tydens die Plataea -veldtog nie in ooreenstemming was met 'n aggressiewe beleid nie. Hy interpreteer die Persiese operasies tydens die voorspel nie as pogings om die Geallieerdes in die geveg te dwing nie, maar as pogings om die Geallieerdes terug te dwing (wat inderdaad die geval was). Mardonius het moontlik gevoel dat hy min te wen het in die geveg en dat hy eenvoudig kon wag totdat die Griekse alliansie uitmekaar val (soos dit amper gedurende die winter gedoen het). Daar kan min twyfel bestaan ​​uit Herodotus se verslag dat Mardonius egter bereid was om die stryd op sy eie voorwaardes te aanvaar. Ongeag die presiese motiewe, het die aanvanklike strategiese situasie beide kante laat uitstel, aangesien voedselvoorrade vir albei leërs ruim was. Onder hierdie omstandighede was die taktiese oorwegings swaarder as die strategiese behoefte aan aksie.
Toe Mardonius se aanvalle die Geallieerde voorsieningsketting ontwrig het, het dit die Geallieerdes genoop om hul strategie te heroorweeg. In plaas daarvan om nou aan te val, het hulle eerder probeer terugtrek en hul kommunikasiekanale beveilig. Ondanks hierdie verdedigende stap deur die Grieke, was dit in werklikheid die chaos as gevolg van hierdie terugtog wat uiteindelik die dooiepunt beëindig het. Mardonius beskou dit as 'n volledige toevlugsoord, en dink eintlik dat die stryd reeds verby is, en probeer die Grieke nastreef. Aangesien hy nie van die Grieke verwag het om te veg nie, was die taktiese probleme nie meer 'n probleem nie, en probeer hy om voordeel te trek uit die veranderde strategiese situasie wat hy gedink het hy sou veroorsaak het. Omgekeerd het die Grieke per ongeluk Mardonius gelok om hulle op die hoër grond aan te val en het, ten spyte daarvan dat hulle in die minderheid was, 'n taktiese voordeel.
Slag van Plataea (479 v.C.)
Die Slag van Plataea was die laaste landgeveg tydens die tweede Persiese inval in Griekeland. Dit het plaasgevind in 479 vC naby die stad Plataea in Boeotia en is geveg tussen 'n alliansie van die Griekse stadstate (waaronder Sparta, Athene, Korinte en Megara) en die Persiese Ryk van Xerxes I. Bekyk historiese stryd »
Agtergrond: Die Griekse stadstate Athene en Eretria het die onsuksesvolle Ioniese Opstand teen die Persiese Ryk van Darius I in 499–494 vC gesteun.
Voorspel: Die Atheners het 8 000 hopliete, onder leiding van Aristides, saam met 600 ballinge uit Plataea gestuur om by die Geallieerde weermag aan te sluit.
Opponerende magte: Volgens Herodotus het die Perse 300 000 getel en is hulle vergesel deur troepe uit Griekse stadstate wat die Persiese saak ondersteun het.
Strategiese en taktiese oorwegings: In sommige opsigte het die aanloop na Plataea gelyk asof daar tydens die Slag van Marathon 'n langdurige dooiepunt was waarin geen van die twee die risiko loop om die ander aan te val nie.
Slag: die Spartane en Tegeans is die eerste keer deur die Persiese kavallerie aangerand, terwyl die Persiese infanterie vorentoe gegaan het. Hulle het toe hul skilde geplant en pyle op die Grieke begin skiet, terwyl die kavallerie teruggetrek het.
Nadraai: 'n Griekse vloot onder die Spartaanse koning Leotychides het na Samos gevaar om die oorblyfsels van die Persiese vloot uit te daag. Die Perse, wie se skepe in 'n swak toestand was, het besluit om nie te waag nie en het eerder hul skepe op die strand aan die voet van die berg Mycale in Ionia getrek.
Die Slag van Plataea was die laaste landgeveg tydens die tweede Persiese inval in Griekeland. Dit het plaasgevind in 479 vC naby die stad Plataea in Boeotia en is geveg tussen 'n alliansie van die Griekse stadstate (waaronder Sparta, Athene, Korinte en Megara) en die Persiese Ryk van Xerxes I.
Hierdie artikel gebruik materiaal uit die Wikipedia -artikel "Slag van Plataea (479 v.C.)", wat vrygestel word onder die Creative Commons Attribution-Share-Alike License 3.0.
Plataea was 'n stad in die suide van Boeotia in die vlakte tussen die berg Cithaeron en die Asopus -rivier.
As gevolg van 'n poging van Thebe om dit in die Boeotia -konfederasie in te dwing, sluit die stad in 519 vC 'n alliansie aan met Athene. Dit het daarna die Atheners ondersteun teen die Perse by Marathon (490), Artemesium en Salamis (480), voordat hulle in 479 deur die Perse ontslaan is.
Plataea was die toneel van die groot laaste geveg tussen die Persiese magte en die versamelde Griekse verset in 479 vC. Die twee magte het in Boeotia op die hange van die berg Cithaeron naby Plataea vergader.
In hierdie geveg het 'n grotendeels Griekse mag, waaronder Helots, die Persiese leër van Xerxes I verslaan, onder leiding van Mardonius, swaer van koning Xerxes, was die oorwinning hierdie stryd as die laaste Persiese poging om die vasteland van Griekeland binne te val.
Ligging van Plataea
Die Persiese mag het ongeveer 50 000 man getel, waaronder 15 000 uit Noord- en Sentraal -Griekeland. Die Griekse leër, onder leiding van koning Pausanias van Sparta, het altesaam ongeveer 40 000 man gehad, waaronder 10 000 Spartane en 8 000 Atheners.
Die Perse het nie net die voordeel in totale getalle gehad nie, maar het ook meer kavallerie en boogskutters. Twee kante het mekaar etlike dae lank gekonfronteer.
Mardonius het die Grieke probeer dwing om op 'n plat vlakte te veg, waar die Persiese kavallerie die doeltreffendste sou wees. Toe die Grieke hul posisie probeer verander, het Mardonius geglo dat hulle vlug.
Hy het aangeval, maar die Grieke was beter in die nabye kwartaalgevegte. Persies verloor en Mardonius is dood.
Dit is moeilik om oorsake te bepaal, maar die Perse het waarskynlik ongeveer 10 000 nie-Europese krygers en 1000 Grieke verloor. Die Griekse magte het waarskynlik net meer as 1000 man veroorsaak.
Die krag van Rhodes
Een Griekse konstitusionele staat wat in 'n wêreld van krygshere aanhou floreer en sterk word, was Rhodes. Net soos die politieke ligas van die Griekse vasteland, het die Rhodiese federale regering 'n voorsprong geniet bo die nouer ontwerpte stadstate. Die Doriese Griekse setlaars van die eiland het oorspronklik drie hoofstede gestig: Ialysus, Lindus en Camirus. Ondanks die Doriese bevolking was die eiland gedurende die grootste deel van die Peloponnesiese oorlog 'n lid van die Atheense Liga. Eers in 411 v.C., toe die Atheense mag agteruit was en Lysander, met Persiese geldelike steun, Sparta van 'n vlootmag in die oostelike Middellandse See gemaak het, het Rhodes afstand gedoen van haar Atheense trou. Omtrent hierdie tyd vorm die stede van die eiland 'n federasie, met 'n nuutgestigte hoofstad en 'n sentrale regering. Elke lidstad het egter 'n groot mate van plaaslike outonomie behou.
Rhodes het ryk geword deur mielies en ander vragte in sy skepe te vervoer. Alexander se vernietiging van Feniciese Tirus het die eilandstaat van 'n gevaarlike handelsmededinger bevry. Terselfdertyd het die Masedoniese bemeestering van die hele Persiese ryk en die gevolglike afskaffing van politieke grense in die oostelike Middellandse See nuwe kuste en hawens vir Rhodiese skepe oopgemaak. In die tyd van Alexander se opvolgers het Rhodes daarin geslaag om 'n magsbalans te behou en sy onafhanklikheid op 'n vernuftige manier bewaar. Die Rhodiane het die strydende dinastes om hulle gevlei en versoen en geweier om 'n alliansie met mekaar aan te gaan. Dit op sigself sou nie genoeg gewees het om die eiland se vryheid te verseker as Rhodes nie 'n sterk vloot gehad het nie. So 'n vloot was die Rhodiane egter wys en dapper genoeg om te onderhou. In hul matige vorm van demokrasie is die roeispanne van die skepe uit die armer klasse gewerf, terwyl die offisiere uit ryker gesinne gehaal is. Hulle hoef nie op handelaars te vertrou nie.
Rhodes was in werklikheid die opvolger van Athene as die voorste Griekse vlootmag. Soos in Athene, was hierdie mag grootliks afhanklik van burgerlike patriotisme. Maar as 'n relatief klein eiland het Rhodes 'n paar voordele gehad wat die Atheners nie gehad het nie. Die Rhodiane kon heeltemal op hul vloot staatmaak vir verdediging. Hulle was immuun teen grondinval en was nie verplig om 'n leër te organiseer of lang mure te bou om kommunikasie met hul dokke en skeepswerwe te beveilig nie. Die beroemde Rhodian slingers het in die grootste deel gedien as huursoldate in buitelandse leërs en kan die beste beskou word as 'n bron van 'onsigbare verdienste'. Boonop het die rotsagtige kus van die eiland hom bewonder vir versterking teen aanvalle deur die see, soos die kruisvaarders van 'n latere ouderdom nie vinnig besef het nie.
Rhodes se oppergesag in die oostelike Middellandse See was ook 'n skans teen seerowery. Ongelukkig het enige mag wat sterk genoeg was om seerowers in die antieke wêreld te onderwerp, gewoonlik vry om met piratiese wetteloosheid self op te tree, en sodanige beskerming as 'n 'beskermingsraket' geword. Rhodes was egter 'n uitsondering in hierdie opsig en het diep toegewyd aan grondwetlike beginsels 'n kode van die maritieme wet ontwikkel, wat die Romeine later in hul eie wette nageboots en beliggaam het. Die moderne reg, gebaseer op die Romein, is inderdaad indirek iets aan Rhodes verskuldig.
Die Rhodiese buitelandse beleid, wat daarop gemik was om 'n magsbalans te handhaaf, kon te alle tye nie volgehou word nie. Die Rhodiane was uiteindelik gedwing om kant te kies by Ptolemaeus of met Antigonus, en was van mening dat hul beste vooruitsigte in alliansie met eersgenoemde was. Rhodes is gevolglik geblokkeer en bestorm deur die gevierde seun van Antigonus, Demetrius die Besieger (Poliorcetes). Hierdie beproewing het die eiland egter triomfantelik oorleef en weer opgeduik met 'n groter krag en aansien.
Enige verdere verwysing na die beleg van Rhodos word miskien die beste voorafgegaan deur 'n paar algemene opmerkings oor die evolusie van die Griekse en Masedoniese vliegtuig in die algemeen. Reeds voor die Peloponnesiese Oorlog het Perikles ramme teen die eiland Samos gebruik toe dit in 441 vC uit die Atheense Liga in opstand gekom het, en ons het reeds verwys na die beleg van Plataea (429–427 v.C.), waarin die Spartane en hul bondgenote het ramme gebruik in kombinasie met 'n erde oprit, vlammende pyle, vuurpyle en uitgebreide ommure. In die vyfde eeu v.C. lê die voordeel by die beleërde en het die vooruitsig om 'n stad deur 'n aanval te neem, enorme probleme meegebring. Die Atheense lang mure is nooit bestorm nie en die Atheners het daarin geslaag om Potidaea eers na 'n lang blokkade in te neem. Hierdie omstandighede word grootliks verklaar deur die Griekse swakheid by boogskutters en slingeraars en hul algemene verwaarlosing van raketoorlogvoering. By gebreke om vuur te bedek, was alle beleidsoperasies blootgestel aan teenaanval van die beleërde mure, soos gebeur het by Plataea, waar die koppe van die ramme afgebreek is deur swaar balke wat van die versterkte mure daarbo laat val het.
Met die bekendstelling van raketoorlogvoering is die situasie wesenlik verander. Die groter gebruik van handmissiele is spoedig gevolg deur die gebruik van artillerie -enjins, afhangende van hul projektielkrag op kabels van gedraaide senings. Die bekendstelling van die pylvuur katapult word toegeskryf aan Dionysius I van Syracuse. Hierdie masjien was 'n reuse kruisboog wat op 'n swaar houtraam gemonteer was en 'n ooreenstemmende pyl met 'n swaar kop gelanseer het. Filips II van Masedonië het sulke masjiene gebruik toe hy Perinthus in 340 vC beleër het. Maar die eerste gebruik van katapulte om rotse te gooi, het waarskynlik later gekom. Alexander het beslis sulke katapulte gehad tydens die beleg van Tirus.
Sulke artillerie kan natuurlik deur die beleërde sowel as die beleërdes gebruik word. Die gebruik daarvan was in werklikheid tot voordeel van diegene wat binne die mure was, aangesien hul versterkings van 'n meer soliede en permanente aard was en gebou kon word met smal hawens, omhulsels en kantels, waaragter die artilleriste onder die dak kon werk. Die beleërende leërs het hierdie voordeel teëgestaan ​​deur ingewikkelde torings en penthouses te bou, met hawens vir artillerie wat ooreenstem met dié van die verdedigers. Sulke strukture het ook beskutte ramme beskut. Die voor die hand liggende manier om 'n slagram te gebruik, was om dit aan 'n bokant op te hang en sy kop teen die teiken te swaai. Dit kan ook op wiele gemonteer word en gewelddadig teen die muur gestamp word deur 'n groot en gespierde bemanning. Meer gesofistikeerde tipes is ontwikkel, waarin die as van die ram in 'n houtkanaal gegly het en dit herhaaldelik teruggedraai het, asof in 'n katapult, en teen die muur geprojekteer word.
Penthouses, dikwels op wiele, kan ook gebruik word om die bedrywighede van minderjariges en sappers of diegene wat die fosse wil invul voor 'n vyandelike wal te skerm. Onder die artillerie- en raketondersteuning het aanvalle met skaalleers toenemend doeltreffender geword. Ladders was nie altyd van hout nie; 'n soort leer-en-koord-netwerk leer was ook in gebruik.
Die verdedigers het op hul beurt soms houtplakkate aan hul kantstuk gehang wat op so 'n manier verskuif sou word dat die skaalletters wat teen hulle neergelê is, kon verdwyn. Hierdie beskermende plakkate moes natuurlik weer blootgestel word aan die aanvallers se vuurpyle. Net soos die manier van militêre tegnologie, kon die reeks toestelle en teen-toestelle eindelose verlenging behels, wat beide aanvallers en verdedigers onvermydelik met groot koste inhou. 'N Eenvoudiger en goedkoper metode om 'n stad te verower, was deur middel van verraad, en deur verraad is stede dikwels ingeneem. Hierdie metode, met al die voorsorgmaatreëls en teenmaatreëls wat ons onder die opskrif "sekuriteit" klassifiseer, is wetenskaplik oorweeg in die verhandeling van Aeneas Tacticus (laat in die vierde eeu v.C.).
Die beleg van Rhodes
Demetrius het 'n groot bewapening van manne en skepe na die beleg van Rhodes gebring. Afgesien van sy eie vegvloot van 200 vaartuie en sy hulpvloot van meer as 150, het hy hulp van seerower -eskaders ingeroep. Duisend private handelsvaartuie volg hom ook, aangetrokke deur die rykdom van Rhodos en die moontlikheid van buit. Die hele operasie was in werklikheid 'n reuse -seerowery. Maar Demetrius het blykbaar gevoel dat dit ''n heerlike ding was om 'n seerower koning te wees'.
Die hoofhawe op Rhodos, sowel as die stad, is versterk met torings en mure. Hier kon die Rhodiese vloot veilig rus, en Demetrius kon ook nie verhoed dat skepe met voorraad sy blokkade bestuur nie. Sy eerste bekommernis was dus om die hawe te vang. Hy bou dadelik sy eie hawe daaraan, bou 'n mol en beskerm sy belegingsbedrywighede teen teenaanval deur middel van 'n drywende spitsboom. Terselfdertyd het sy leër die eiland verwoes en 'n groot kamp op grond langs die stad, maar buite die raketgebied, gebou.
Tydens die beleg het beide kante die tegniese toerusting gebruik wat ons pas beskryf het. Mynbedrywighede deur die beleërs is deur die teenmyne van die beleërde gedoen. In 'n redelik vroeë stadium. Demetrius se manne het 'n voet gekry op die mol van die hoofhawe, maar die Rhodiërs het hom verhinder om hierdie brughoof te ontgin en hy het die hawe nooit gevang nie.Later, as gevolg van 'n landaanval, het hy eintlik die stadsmure binnegedring, maar die aanval was deur die Rhodiane beperk en diegene wat ingekom het, is meestal doodgemaak.
Die mees opspraakwekkende kenmerk van die beleg was Demetrius se reuse-toring, met die bynaam die helepolis, 'stadsmens', hoewel dit nie die stad kon inneem nie. Die helepolistoring was gebaseer op 'n groot vierkante sierrooster met 'n oppervlakte van 484 vierkante meter. Die toring was ongeveer 90 vierkante meter hoog en die boonste van sy nege verdiepings was 84 vierkante meter. As 'n beskerming teen vuur, was die toring gepantser met ysterplate aan sy drie blootgestelde kante, waarop dit op reusagtige wiele gemonteer was, waarvan die wiele self met yster bedek was. Die artilleriehawe van die helepolis is op meganiese wyse oopgemaak en toegemaak en was met leer en wol bedek as 'n beskerming teen die skok van raketaanval. Kommunikasie met die boonste verdiepings was deur middel van twee trappe, onderskeidelik vir op- en afdraande.
Die masjien is geskuif, vermoedelik in aflosse, deur 3400 spesiaal geselekteerde sterk manne. Sommige het binne -in die struktuur gestoot, ander agter. Diodorus verseker ons dat die hele monsteragtige ding baie glad in enige rigting gerol kon word. Die helepolis was in werklikheid 'n reusetenk, veel groter as wat ooit met petrolenjins aangedryf is. Ondanks alle voorsorgmaatreëls het die Rhodiane dit reggekry om 'n paar van die toring se ysterplate los te maak toe daar 'n werklike gevaar was dat dit aan die brand gesteek word, het Demetrius beveel dat dit uit aksie onttrek word.
Die hele Griekse en Masedoniese wêreld, sowel as konstitusionaliste en dinastes, het tydens die beleg simpatie gehad met die Rhodiane. Die konflik was immers een tussen wet en seerowery. Miskien beïnvloed deur die ongewildheid van sy operasies en uiteindelik oortuig dat hy nie kan wen nie, het Demetrius met die Rhodiane ooreengekom en êrens anders 'n oorlog gaan soek. Die Rhodiërs was verheug en beloon die opoffering van burgers, slawe en vreemdelinge soos hulle beloof het.
Demetrius het sy enjins in die stad gestrooi gelaat en die metaalskroot wat dit opgelewer het, het materiaal verskaf vir die groot standbeeld wat die Rhodiërs by hul hawe -ingang opgerig het: die Kolos van Rhodos, een van die sewe wonders van die wêreld. Die Kolossus, 'n wonderkind self, was 'n gepaste gedenkteken vir 'n wonderlike beleg.
Versterkings gedurende die geslagte wat Alexander die Grote gevolg het, moes die uitdaging van toenemend gesofistikeerde seevaartuie en van leërs toegerus met groter, meer volop en kragtiger masjinerie die hoof bied. Groot belang is geheg aan teenaanval en aan die skep van uitkykpunte waaruit die beleër deur missiele op sy flank bedreig kan word. Met die oog hierop is walle soms op 'n saagtandpatroon gebou. Óf die muur self het 'n saagtand-kontoer gevolg, óf 'n reguit muur het 'n saagtand op die buitenste oppervlak. Die voordeel van hierdie toestel was dat die een saag-tandprojeksie die volgende een oordek. Vestings by Samikon, in die westelike Peloponnesos, toon 'n voorbeeld van die asimmetriese skuins patroon van versterking van saagtande en kan in kontras staan ​​met die gelyksydige zig-zag wat byvoorbeeld aangeneem is by Miletus aan die kus van Caria.
As 'n verweer teen die nadering van belegstorings, is diep grawe dikwels gegrawe voor die mure van 'n versterkte posisie. Sulke grotte is na die slag van Chaeronea voor die Atheense stadsmure gegrawe en dit is gedurende die daaropvolgende eeu verbeter. Op argeologiese bewyse blyk dit dat hierdie grawe 'n diepte van 13 voet (4 m) en 'n breedte van 10 voet (33 voet) bereik het. In sommige gevalle is grotte met water gevul wanneer hulle stede omring, en 'n muur of palisade aan die binnekant het dikwels verdere beskerming gebied.
Die bou van torings op die skanse was al lank 'n kenmerk van Griekse stede. Dit word gereeld op die manier van bastions geprojekteer en het 'n flankaanval op die belegers moontlik gemaak. Terselfdertyd het die raketmanne wat hulle beset het die voordeel van 'n uitstekende hoogte en kon hulle teen enige belegstorings teenstaan. Sulke verdedigingstorings het geneig om al hoe meer te word. Hulle was ook toenemend onafhanklik van die gordynmure wat hulle verbind het. By Myndos, naby Halicarnassus, het die belegermag van Alexander daarin geslaag om een ​​verdedigingstoring te vernietig, maar die ineenstorting daarvan het nie die stewigheid van die muur beïnvloed nie. Omgekeerd, tydens die beleg van Rhodes, kon Demetrius se magte die gordynmuur aan elke kant van 'n toring vernietig sonder om die toring self te vernietig. Torings was vierkantig, veelhoekig, halfsirkelvormig of hoefyster in plan. Die aantal artillerie -skuiwergate en omhelsings wat deur die bouers ingestel is, het geneig om toe te neem. Gordyne tussen torings moes hoër gebou gewees het in die mate wat die torings self was. Argeologiese bewyse dui daarop dat mure van ongeveer 9,5 meter hoog gedurende die vierde eeu vC normaal was as aanvalle deur 'n helepolis verwag word, waarskynlik hoër gebou. Die hoogte van die stad se mure is soms tydens die beleg deur die verdedigers verhoog. Die kruin van 'n muur het gewoonlik 'n kommunikasie -straat tussen torings verskaf en ook 'n gevegsplatform aan die voorkant van 'n gekrenkte parapet. Sulke skerms, soos die torings, kan teëldakke ondersteun, in welke geval vensters verskyn.
Beide in Tirus en Rhodes was dit moeilik om die beleërde mure aan te val weens die rotse wat voor hulle lê. Daar is aansienlik gebruik gemaak van terreine wat deur die natuur versterk is, selfs waar die mees verdedigbare punte nie nou ooreenstem met die gebied wat verdedig moet word nie. Om hierdie rede omvat stadsmure gereeld 'n gebied wat aansienlik groter is as die stad self. Gevolglik is sommige van die mees indrukwekkende vestings gebou in gebiede waar die natuur min hulp verleen het, en baie moeite was nodig om die posisie te versterk.
Huursoldate, betaal en buit
Die beleg van Rhodos bied 'n interessante gevallestudie, as 'n mens die politieke nutteloosheid daarvan verontagsaam, aangesien dit 'n huursoldaat in oorlog teen 'n burgerlike garnisoen bied. 'N Burgermag het op sy beste geveg in sy eie vaderland, ter verdediging van sy eie vroue, kinders en eiendom. 'N Huursoldaat, aan die ander kant, het die grootste aansporing gehad toe dit 'n indringende leër was, vry om te plunder en van 'n vyandelike land te leef. Hierdie situasie word geïllustreer deur 'n laat-derde-eeuse Kretaanse inskripsie, wat, tydens die optekening van die bepalings van 'n verdrag, spesifiseer dat 'n soldaat se daaglikse rantsoen 'n keuse van mielies is, behalwe as hy in vyandelike gebied opgesluit word waaruit koring kan word verkry. In die vyfde eeu v.C. het burgerleërs en vloote wat buite die huis diens gedoen het, hetsy hulle in natura of kontant voorsien was, nie meer as 'n lewensvergoeding verwag nie. Persiese subsidies het die daaglikse rantsoenvergoeding vir trireme roeiers van 'n half na 'n hele drachma verhoog, maar dit was moeilik om te kry wat beloof is. Die drachma bevat 66,5 korrels (4,3 g) silwerlesers wat gewoond is aan inflasierekening, en kan bereken wat dit beteken in terme van vandag se kommoditeitswaardes.
Die belangrikste beloning vir huurdienste gedurende die vierde en derde eeu vC was buit, nie betaling nie. Gereed kontant was dikwels onvoldoende om te betaal. Cleomenes III van Sparta is in 222 vC in 'n rampspoedige verlowing in Sellasia gehaas omdat hy nie geld gehad het vir die behoud van sy huursoldate nie. Daar moet op gelet word dat Cleomenes 'n verdedigingsveldtog op sy eie grondgebied voer. In 'n aanvallende oorlog soos hy vroeër in Arcadia gevoer het, was buit beskikbaar en huurvergoeding kon op resultate berus.
Gevangenes verander dikwels hande vir geldgeld. Voor die beleg van Rhodos het die Rhodiërs 'n ooreenkoms met Demetrius bereik, waarvolgens 'n vryman wat aan weerskante gevang is, verruil moet word vir 1000 drachmas en 'n slaaf vir 500 drachmas. Maar die meeste buit was in natura en gevangenes is gewoonlik as slawe verkoop. 'N Indringende leër, soos op Rhodes, is gevolg deur 'n horde verwagtende handelaars. Onder hierdie was 'n groot aantal slawehandelaars na 'n oorwinning, kon gevangenes ter plaatse verkoop word.
Afgesien van die onvermydelike wispelturigheid van 'n huursoldaat, het sy aptyt vir buit die verloop van sulke oorloë aansienlik gekondisioneer. Selfs met burgerlike leërs was dit moeilik vir enige bevelvoerder om beheer oor sy manne te behou sodra hulle tot plundering oorgegaan het. Dit was 'n uitstekende huldeblyk aan Alexander se dissipline by Gaugamela dat hy sy oorwinnende metgeselle kon terugtrek op die oomblik toe die vyand in vlug was en 'n ryk buit hulle uitgenooi het om sy hardgedrukte linkervleuel in die fase van die stryd. Behalwe vir 'n klein kern van Masedoniërs wat deur 'n algemene gemeenskaplikheid met hul leiers verenig was, was die leërs van Alexander se opvolgers hoofsaaklik afhanklik van huursoldate, en dit verklaar waarom die oorloë wat hulle gevoer het gewoonlik so onoortuigend was. 'N Huursoldaat wat die bagasie -trein van 'n verslaan leër besit - wat nog te sê van 'n dorp of gebied wat die vyand beskut het - in sy beheptheid met plundering, sou min aansporing hê om 'n oorwinning op te volg of vlugtelinge te vervolg. Dit was inderdaad skaars in die belang van die huursoldaat om die opponerende magte heeltemal uit te skakel. Deur dit te doen, sou hy homself van werk en so 'n bestaan ​​ontneem het.
In die somer van 479 vC het die Grieke 'n groot leër van 80 000 troepe bymekaargemaak in die Peloponnesos, en die Spartaanse generaal Pausanias het bevel gekry oor die leër. Die Perse het teruggetrek na Boeotia en 'n versterkte kamp naby Plataea gebou, maar die Grieke het geweier om in die eerste kavallerieterrein ingetrek te word, wat gelei het tot 11 dae van 'n dooiepunt. Die Grieke het 'n terugtog probeer nadat hul toevoerlyne ontwrig is, maar Mardonius het dit as 'n volskaalse terugtog beskou en sy magte beveel om dit te volg. Die Spartane, Tegeans en Atheners het die toevlug gestop en geveg gelê, en die Griekse falanks, toegerus met brons skilde en lang spiese, oortref die ligte Persiese sparabara formasie, wat toegerus was met groot rieten skilde en kort spiese. Toe die Perse probeer om die Griekse spiese te bereik om hulle te breek, het die Grieke oorgegaan na swaarde, en Mardonius is omsingel en vermoor in die daaropvolgende nabygeveg. Die Perse se Griekse bondgenote, insluitend die van Thebe, het doelbewus swak geveg om 'n verskoning te hê om terug te trek, en hulle het in 'n ander rigting as die Perse gevlug. Na raming het slegs 30 000 van die 120 000 Perse die geveg oorleef. Op dieselfde dag is die oorblyfsels van die Persiese vloot in die Slag van Mycale verslaan, wat die Persiese inval beslis beëindig het.
Thebes Argeologiese Museum / Griekse privaat toere
Die Argeologiese Museum van Thebe is een van die belangrikste museums van Griekeland, aangesien sommige van sy versamelings skaars of uniek is. Die uitstallings kom uit opgrawings rondom Boeotia en strek oor 'n lang chronologiese tydperk wat strek van die paleolitiese tot die post -klassieke, Bisantynse en Ottomaanse tydperke. Ons het ingesluit in ons Herodotus -toer.
Die Persiese leër op Plataea Fields.
Die uitgestrekte Persiese Ryk strek van die Donau tot Egipte en van Ionië tot Bactria, en Xerxes kon 'n groot reserwe hulpbronne gebruik om sy groot invalmag te versamel. Die algemene bevel is nou geneem deur Mardonius, die skoonseun en neef van Darius en neef van Xerxes. Aan sy sy was Artabazus ('n neef van Darius) wat die kontingente van Parthia en Chorasmian gelei het.
Ons getalle vir die soldate wat by die geveg betrokke was, kom hoofsaaklik van Herodotus, wat 'n verslag van Plataea in sy geskiedenis geskryf het, maar die absolute akkuraatheid van Herodotus -skattings word betwis onder geleerdes. Volgens Herodotus het die Perse 350 000 troepe teen die Griekse magte van 108 200 gewerp. Die syfers vir die Perse was moontlik oordrewe om van die Perse 'n meer gedugte teenstander te maak, en miskien het hulle in werklikheid 'n baie soortgelyke aantal vegters as die Grieke opgestel. Selfs met 'n meer konserwatiewe skatting, het die geveg ongeveer 200 000 behels
gewapende mans, die grootste so 'n geveg wat Griekeland gesien het en 'n syfer wat vergelykbaar is met die gevegte by Waterloo en Gettysburg. Die Persiese mag was verdeel in eenhede van die verskillende nasionaliteite, maar helaas spesifiseer Herodotus nie die sterkte van elkeen nie. Geskatte ramings is egter:
Perse (die beste troepe) 40 000
Baktriërs, Indiane en Sacae 20,000
Al hierdie groepe het kavallerie verskaf, wat 'n gesamentlike mag van ongeveer 5.000 ruiters geskep het.
Die Griekse leër op Plataea Fields.
Die Griekse leër is gelei deur Pausanias, die neef van koning Leonidas wat by Thermopylae geval het, en regent vir die jong koning, Leonidas en die seun van Pleistarchus. Sekondêre bevelvoerders was die twee Atheense generaals Aristides en Xanthippus, die vader van Perikles. Volgens Herodotus is die Griekse hoplietmagte soos volg verdeel:
Die Grieke het geen kavallerie by Plataea gehad nie en slegs die Atheners het 'n kontingent boogskutters. Herodotus tel ook die nie-hoplietkragte wat (gerieflik) presies dieselfde is as die aantal hopliete wat elke stad verskaf het. Die uitsondering is Sparta wat bykomend tot hul 5.000 hopliete ongeveer 35.000 helots voorsien het.
Herodotus -geskiedenis - Plataea die laaste geveg
Die Slag van Plataea was die laaste landgeveg tydens die tweede Persiese inval in Griekeland. Dit het plaasgevind in 479 vC naby die stad Plataea in Boeotia en is geveg tussen 'n alliansie van die Griekse stadstate, waaronder Sparta, Athene, Korinte, Megara en ander, en die Persiese Ryk van Xerxes I.
Die vorige jaar het die Persiese invalsmag, persoonlik onder leiding van die Persiese koning, oorwinnings behaal tydens die gevegte van Thermopylae en Artemisium, en Thessalië, Boeotië en Attika verower. Tydens die daaropvolgende Slag van Salamis het die Geallieerde Griekse vloot egter 'n onwaarskynlike oorwinning behaal en daarom die verowering van die Peloponnesos verhinder. Xerxes trek toe terug met 'n groot deel van sy leër, en laat sy generaal Mardonius die volgende jaar die Grieke afsluit. In die somer van 479 v.C. het die Grieke 'n groot leër (volgens hedendaagse standaarde) bymekaargemaak en uit die Peloponnesos getrek. Die Perse trek terug na Boeotia en bou 'n versterkte kamp naby Plataea. Die Grieke het egter geweier om in die eerste kavalerieterrein rondom die Persiese kamp ingetrek te word, wat 'n dooiepunt vir 11 dae tot gevolg gehad het.
In Julie beweeg die Spartaanse leër na Plataea en ontmoet die ander Griekse kontingente by Eleusis voordat hulle in posisie beweeg, en vorm 'n 7 km lange front net 3-4 km oorkant die Perse, onder die lae heuwels van die berg Cithaeron.
Persiese generaal Mardonius, seun van Gobryas, neef van Darius I, en generaal van die Achaemenidiese mag in Griekeland, het sy mag op die oorkantste oewer van die rivier Asopus opgerig. Teen die Lacedaemonians plaas hy die Perse, teen die Korintiërs plaas hy die Mede. Teen die Atheners het Mardonius die Boetians, Locrians, Malians, Thessalians, Phocians geplaas, wat almal Griekse stadstate was wat óf deur Xerses verower is tydens sy deurgang na Attika, of wat andersins self besluit het om by die Persiese gasheer aan te sluit. Kavalleriemagte het effens agteroor gesit, een groep op elke flank.
Langs die Griekse front het die Spartane, Tegeans en Thespians die regterflank gehou en die Atheners, Megarians en Plataeans die linkerflank, met almal in die middel. Al die troepe wat nou in posisie was, het die twee kante die volgende dag voortgegaan om aan die gode op te offer voordat die geveg begin. Na twee dae van afwagting toe elke kant vasgeklou het op die terrein wat die beste by hul gevegstaktieke pas - die Perse op die vlakte en die Grieke op die gebroke terrein naby die heuwels - het Mardonius uiteindelik sy kavallerie ingestuur en veral die Megarians aangeval en Atheners. In die skermutseling lyk dit net asof die teenwoordigheid van Atheense boogskutters die Grieke toegelaat het om hul toue vas te hou en die Persiese kavalleriebevelvoerder Masistius is vermoor, 'n groot morele booster vir die Grieke.
Die Grieke vorder daarna na die noordweste, net suid van die rivier op die Pyrgos -rif, om 'n beter watertoevoer te verkry, maar hierdie beweging het geen reaksie van Mardonius gebring nie. Beide kante het nog 'n week of wat hul posisie beklee, weereens huiwerig om hul voordelige terrein te laat vaar. Dit is ook 'n moontlike aanduiding dat die twee magte ewe groot was en geen bevelvoerder wou 'n regstreekse stryd waag nie. Mardonius het wel sy kavallerie op 'n sending om die regterflank van die Griekse magte gestuur, en daar ontmoet hulle 'n groot voorraadkolom. Die Perse het die swak gewapende Grieke geslag en die voorrade verbrand - 'n ernstige slag vir die vyand en die logistiek van rsquos, soos met soveel manne in die veld, sukkel hulle om genoeg kos en water te voorsien, veral omdat Persiese boogskutters bedoel het dat die rivier buite perke.
Nog twee dae het verloop voordat Mardonius uiteindelik sy kavallerie losgelaat het in 'n volle frontaanval op die Griekse lyne. Die indringers het groot verwoesting onder die Grieke veroorsaak en het selfs daarin geslaag om die Gargaphia -bron, wat die Griekse hoofbron van water was, te bederf en te blokkeer. Dit is heel waarskynlik dat die Persiese kavallerie ook nou die vyand se agterkant benadeel en hul toevoerlyne afgesny het.
Pausanias, om sy flanke en agterkant te beskerm en in 'n poging om 'n watertoevoer te bereik, het nou, onder die dekmantel van die duisternis, die Griekse middelpunt terug na die basis van die Cithaeron -heuwel, net voor Plataea. Na 'n bietjie vertraging, óf deur verwarring óf onenigheid met die besluit om terug te trek, het die Griekse regter sy voorbeeld gevolg, terwyl die linkerflank posisie beklee en daarom geïsoleer geraak het. Toe die linkerflank ook terugtrek, is hulle van alle kante aangeval deur die pro-Persiese hopliete, en die linker Persiese flank het die rivier oorgesteek in agtervolging.
Op hierdie stadium het die kavallerie teruggetrek, waarskynlik om hulself weer met nuwe pyle te bewapen. Net soos die Perse gelyk het asof hulle die oorhand kry, het die Griekse regterflank van Spartane en Tegeans egter teenaanval gekry. Toe die Griekse linkerflank by hulle aansluit, is die Persiese magte, ingebou deur hul eie middelpunt wat agter hulle inkom, sonder 'n gedissiplineerde formasie en uiteindelik, onvoldoende verdedig agter 'n versperring van rietskerms, omgeslaan. Nog meer betekenisvol, Mardonius is afgekap deur 'n rots wat deur die Spartaanse Arimnestus gegooi en doodgemaak is. Die superieure wapens en wapenrusting van die hopliete was uiteindelik beslissend. Die oorblyfsels van die Perse is in 'n mate van wanorde teruggedwing oor die rivier; hulle terugtog het slegs verhinder om 'n ramp te word deur die dekking van die Thebaanse kavallerie wat hulle in staat gestel het om hul versterkte kamp weer in te neem. Die pro-Persiese Griekse hopliete aan die regterflank is ook gedwing om terug te trek onder druk van die Atheners, en het hulself agter die mure van die nabygeleë Thebe ingeneem.
Die Griekse senter, ongetwyfeld geïnspireer deur die Spartaanse sukses, het ook die stryd aangesê, maar het dit gedoen sonder streng vormingsdissipline. Intussen was die Atheners, Spartane en Tegeans nou in die Persiese kamp wat hulle uiteindelik bestorm het, wat meer swaar ongevalle onder die indringers veroorsaak het. 'N Groot deel van die Persiese leër was in hul kamp vasgekeer en vermoor.