Omgewingsopvoeding as deelnamemiddel vir plaaslike volhoubaarheid - ONDERWERPE - 2022
Omgewingsopvoeding as deelnamemiddel vir plaaslike volhoubaarheid
Deur Adela Vélez Rolón
Omgewingsopvoeding is beskou as 'n strategie om nuwe maniere te bied om in mense en menslike samelewings beduidende veranderinge in gedrag en berusting van kulturele, sosiale, politieke, ekonomiese en natuurverwante waardes te genereer, terselfdertyd poog dit om meganismes te bevorder en te fasiliteer. vir die verwerwing van intellektuele en fisieke vermoëns, om die aktiewe en beslissende deelname van individue op 'n permanente basis te bevorder; wat weerspieël in 'n beter menslike ingryping in die omgewing en gevolglik 'n voldoende lewensgehalte. Vanuit hierdie opvatting is die afgelope dekades vertroue in die opvoedingsproses geplaas om by te dra tot die reaksie op omgewingsprobleme.
Die toenemende kommer oor die agteruitgang van die omgewing het sy oorsprong in die 1970's. Daar word ontelbare pogings voorgestel om die bevolking se aandag op hierdie agteruitgang te vestig. Onder hierdie pogings ontstaan ​​verskillende benaderings, soos volhoubare ontwikkeling, met behulp van omgewingsopvoeding as instrumente en plaaslike volhoubaarheid.
Hierdie opstel poog om die verband tussen omgewingsopvoeding en plaaslike volhoubaarheid vas te stel, en beklemtoon die noodsaaklikheid van bestuursprosesse wat hierdie twee komponente behels.
Dit is in die eerste plek nodig om die teoretiese verwysings wat omgewingsopvoeding ondersteun, aan te spreek, om dit later binne die termyn van plaaslike volhoubaarheid te omskryf vanuit 'n breër konsep van volhoubare ontwikkeling, wat ons uiteindelik daartoe sal bring om hierdie konsepte en die belangrikheid van hul verhouding weer te gee. .
Ons moet ons eers afvra, waarom omgewingsopvoeding? Hierdie nuwe dissipline wat die afgelope dekades van toepassing is, bevat twee terme wat ons aanvanklike vraag sou beantwoord, die eerste is die onderwyskomponent wat ons die instrumente bied om met die gemeenskappe te kommunikeer, stel ons in staat om wetenskaplike tale te omskep in eenvoudige tale wat deur verskillende sosiale groepe gepas en verstaan ​​kan word. Tweedens probeer die omgewingskomponent hierdie verhoudings wat deur die mens met die natuur gevorm word, maar wat deur kulturele patrone gevorm word, rekonstrueer.
Ons kan dus sê dat omgewingsopvoeding beskou is as 'n strategie om terselfdertyd nuwe maniere te bied om in mense en menslike samelewings beduidende veranderinge in gedrag te genereer en om kulturele, sosiale, politieke, ekonomiese en natuurverwante waardes te verander. poog om meganismes vir die verwerwing van intellektuele en fisieke vermoëns te bevorder en te fasiliteer, en sodoende die aktiewe en vasberade deelname van individue op 'n permanente basis te bevorder; wat weerspieël in 'n beter menslike ingryping in die omgewing en gevolglik 'n voldoende lewensgehalte. Uit hierdie opvatting is dit dat daar in die afgelope dekades vertroue in die opvoedingsproses geplaas word om by te dra tot die reaksie op omgewingsprobleme (1)
Hierdie opvatting oor omgewingsopvoeding het mettertyd verander, gekoppel aan die historiese oomblikke en verhouding wat die mens met die omgewing tot stand gebring het, maar het altyd dieselfde bekommernis gehou: agteruitgang in die omgewing.
Die term omgewingsopvoeding is histories aan die einde van die 20ste eeu geleë. Die bydraes van die onderwyswetenskappe en die sogenaamde omgewingswetenskappe is die konseptuele grondslag daarvan. Moontlik kan die filosofie en idees van J. J. Rousseau (1712-1778), vervat in sy diskoers oor pedagogiese naturalisme, as die duidelikste historiese verwysing van omgewingsopvoeding beskou word. Rousseau sê dat die natuur die enigste ware onderwyser vir studente is. Die natuur word verstaan ​​as 'n bron van wysheid waaruit die proefpersone moes leer (2)
In 1948 verwys die International Union for the Conservation of Nature (IUCN), wat in Frankryk uitgevoer is, vir die eerste keer na omgewingsopvoeding as 'Omgewingsopvoeding is 'n opvoedkundige benadering tot die sintese tussen die natuurwetenskappe en die sosiale wetenskappe' (3)
Met die totstandkoming van die Man and the Biosphere-program het UNESCO in 1971 belang gegee aan onderrig en inligting oor omgewingskwessies:
"Voer 'n interdissiplinêre navorsingsprogram uit wat die ekologiese metode in die studie van die verhoudings tussen die mens en die omgewing van besondere belang toeken, en dit word beskou as die projek, onder andere, op onderrig- ​​en inligtingsaktiwiteite oor hierdie probleme. (4 )
In 1972 is die Verenigde Nasies se konferensie oor die menslike omgewing in Stockholm gehou. In hierdie konferensie word die belangrikheid van onderwys oor omgewingskwessies erken wat op die verskillende maatskaplike rolspelers wat bydra tot die agteruitgang van die omgewing, gefokus:
Beginsel 19: Opvoeding oor omgewingskwessies is noodsaaklik, gerig op beide jong en volwasse geslagte en met die nodige aandag aan die minder bevoorregte sektor van die bevolking, om die fondamente van 'n goed ingeligte openbare mening en gedrag van individue, ondernemings en kollektiewe geïnspireer te verbreed. deur die verantwoordelikheidsgevoel vir die beskerming en verbetering van die omgewing in al sy menslike dimensies. Dit is ook noodsaaklik dat die massamedia nie moet bydra tot die agteruitgang van die menslike omgewing nie en inteendeel inligting van opvoedkundige aard versprei oor die noodsaaklikheid om dit te beskerm en te verbeter, sodat die mens in alle aspekte kan ontwikkel (5).
Een van die belangrikste resultate van die ooreenkomste wat tydens die Stockholm-konferensie gemaak is, was die skepping van die Verenigde Nasies se Omgewingsprogram (UNEP) en die Interdissiplinêre Program vir Omgewingsopvoeding (PIEA), 'n taak wat aan die Verenigde Nasies Organisasie toevertrou is. Wetenskap en kultuur (UNESCO).
UNEP is die Verenigde Nasies-program wat verantwoordelik is vir die koördinering van pogings rakende die implementering van strategieë en beleide wat na die omgewing wil omsien, en omgewingsontwikkeling soek,
In 1975 is die internasionale seminaar vir omgewingsopvoeding in Belgrado, Joego-Slawië, gehou om die vordering met PIEA in omgewingsopvoeding te evalueer. Daar is die verwysingsraamwerk vir omgewingsopvoeding, genaamd 'The Belgrade Charter', gegee.
Een van die resultate wat verkry is, was die definisie van die doelstellings van die werk in omgewingsopvoeding:
1. Vir elke volk, volgens sy eie kultuur, om die betekenis van basiese begrippe, soos 'lewensgehalte' en 'menslike geluk', binne die konteks van die wêreldomgewing uit te klaar, en daarna streef om dit te spesifiseer en te verstaan opvattings soos dit deur ander kulture buite hul eie landsgrense verstaan ​​word.
2. Identifiseer die aksies wat die behoud en verbetering van menslike potensiaal waarborg en wat sosiale en individuele welstand bevoordeel, in harmonie met die biofisiese omgewing en die omgewing wat deur die mens geskep word. (6)
Twee jaar na die verklaring van die handves van Belgrado, is een van die belangrikste konferensies oor Omgewingsopvoeding in Tbilisi, Georgië gehou, waarin die beginsels, doelstellings en doelstellings van Omgewingsopvoeding gedefinieer is. Hierdie konferensie het ook die nodige instrumente bygedra om natuurlike integrasie te vorm , sosiale en kulturele aspekte van die omgewing.
In 1984 word die begrip "volhoubare ontwikkeling" gebore. Op grond van die Brundtland-kommissie, 'n liggaam wat deur die Verenigde Nasies gestig is, met die doel om studies en werksessies oor die omgewing en ontwikkeling uit te voer, is die resultate van die ondersoeke vir die jaar 1987 onder die naam "Nuestro Futuro Común" gepubliseer. , waar die rol van mense in die behoud van hulpbronne op 'n volhoubare manier duidelik gemaak word:
BEGINSEL 27. Dit is in die hande van die mensdom om ontwikkeling volhoubaar te maak, dit wil sê om te verseker dat dit aan die behoeftes van die hede voldoen, sonder om die vermoë van toekomstige geslagte om aan hul eie te voldoen, in die gedrang te bring. Die konsep van volhoubare ontwikkeling impliseer perke - nie absolute perke nie, maar beperkings wat die huidige stand van tegnologie of sosiale organisasie en die vermoë van die biosfeer om die gevolge van menslike aktiwiteite op te neem, aan omgewingshulpbronne oplê, maar beide tegnologie en sosiale organisasie kan bestel word en verbeter op maniere wat die weg bied na 'n nuwe era van ekonomiese groei. Die Kommissie is van mening dat algemene armoede nie meer onvermydelik is nie. Armoede is nie net 'n euwel op sigself nie. Volhoubare ontwikkeling vereis dat in die basiese behoeftes van almal voorsien word en dat die geleentheid om almal se strewe na 'n beter lewe te verwesenlik, uitgebrei word. 'N Wêreld waar armoede endemies is, sal altyd geneig wees tot ekologiese of ander rampe. (7)
In 1992 is die Rio de Janeiro - Brasilië-konferensie gehou, ook bekend as "The Earth Summit". Dit het die belangrikheid van omgewingsopvoeding beklemtoon as 'n strategie om volhoubare ontwikkeling te bewerkstellig, dit is in "Agenda 21" verklaar.
Artikel 36: Heroriëntering van onderwys na volhoubare ontwikkeling
Basis vir aksie: Dit moet erken word dat onderwys - insluitend akademiese onderrig - openbare bewustheid en opleiding, 'n proses opstel wat die mens en samelewing in staat stel om hul latente kapasiteit ten volle te ontwikkel. Onderwys is van uiterste belang om volhoubare ontwikkeling te bevorder en die vermoë van bevolkings om omgewings- en ontwikkelingskwessies aan te spreek, te verhoog. Alhoewel basiese onderwys die grondslag is vir omgewings- en ontwikkelingsonderrig, moet laasgenoemde opgeneem word as 'n fundamentele deel van leer. …. Om effektief te wees, moet onderwys- en omgewingsontwikkeling die dinamika van die fisiese / biologiese omgewing en die sosio-ekonomiese omgewing en menslike ontwikkeling (wat geestelike ontwikkeling kan insluit) aanspreek, in alle vakgebiede geïntegreer word en akademiese en nie-akademiese en effektiewe middele gebruik. van kommunikasie. (8)
Agenda 21 is opgestel as die navigasiekaart vir omgewingsopvoeding, omdat dit die werksbeginsels vir elke staat agterlaat.
Tien jaar na die Aardeberaad is die Wêreldberaad oor Volhoubare Ontwikkeling op 26 Augustus 2002 in Johannesburg, Suid-Afrika, gehou. Tydens hierdie vergadering het die deelnemers, meestal staatshoofde, die omvang en prestasies van Agenda 21 geëvalueer en daartoe verbind om voort te gaan met die beginsels wat daarin verkondig word.
Vir hierdie opstel sal die konsep van omgewingsopvoeding wat deur Maritza Torres gegee word, as basis geneem word, wat omgewingsopvoeding beskou "as die proses wat die individu in staat stel om die verhoudings van interafhanklikheid met hul omgewing te verstaan, gebaseer op die reflekterende en kritiese kennis van sy biofisiese, sosiale, politieke, ekonomiese en kulturele werklikheid, sodat uit die toeëiening van die konkrete werklikheid gesindhede van waardering en respek vir sy omgewing in hom en in sy gemeenskap gegenereer kan word. "(9)
Na hierdie kort uiteensetting van die konteks wat aanleiding gegee het tot omgewingsopvoeding, sal ons terugkeer na 'n baie belangrike gebeurtenis, dit is die aanbieding van die Brundland-verslag, opgestel deur die kommissie vir omgewing en ontwikkeling. In hierdie verslag is die konsep van volhoubare ontwikkeling formeel gegee Aangesien om van plaaslike volhoubaarheid te praat, is dit eers nodig om dit binne die historiese konteks van volhoubare ontwikkeling te omring.
Volgens die Brundland-verslag verwys die term Volhoubare Ontwikkeling na "Volhoubare ontwikkeling is ontwikkeling wat aan die behoeftes van die huidige voldoen, sonder om die vermoë van toekomstige generasies om hul behoeftes te bevredig, in gevaar te stel, en is dit gebaseer op die vermoë van die natuurlike omgewing om homself te onderhou" (10 )
Die moontlikhede wat volhoubare ontwikkeling bied, het gelei tot 'n nuwe belangstelling in die kwessie van volhoubaarheid van die gemeenskap en plaaslike volhoubaarheid. Gekonfronteer met wêreldwye volhoubaarheid, waarvan die toestande deur sistemiese ekoloë en makro-ekonome blootgestel word, ontstaan ​​die volhoubaarheid van spesifieke terreine op die planeet waarvan die omstandighede die voorwerp is van die bestudering van landskapsekologie, ekologiese ekonomie, kulturele antropologie, omgewingsosiologie en, natuurlik, integralistiese omgewing. . (11)
Dit is hoe die kwessie van plaaslike volhoubaarheid vanuit die gemeenskap moet werk; 'n gemeenskap wat opgelei en georganiseer moet word om plaaslike omgewingsprobleme te hanteer en direk te beïnvloed. Hierdie werk in plaaslike volhoubaarheid het twee hoofas: hulpbronbestuur en gemeenskapsdeelname.
Hierdie twee aspekte kom bymekaar in die konsep van omgewingsopvoeding, waar projekte wat op 'n interdissiplinêre manier gunstig reageer op die oplossing van omgewingsprobleme, gevorm kan word.
Plaaslike volhoubaarheidsprosesse vereis die ontwikkeling van 'n reeks aanwysers wat help om die resultate van hulpbronbestuur en gemeenskapsdeelname te visualiseer, vir die oplossing van 'n omgewingsprobleem in 'n gegewe ruimte en tyd, vanuit die onderwysomgewing. verwys na die volgende refleksies (Torres, et al. 2002):
aan. Die omgewing word verstaan ​​as gevolg van die interaksies tussen die natuur en die samelewing, bemiddel deur die kulturele raamwerk.
b. Die omgewingsituasie word gesien as die toestand van die spesifieke omgewing, wat nie net in fisiese ruimtes nie, maar ook geografies, ekologies en omgewings deur die tyd heen gedinamiseer word.
c. Die omgewingsituasie word verstaan ​​as 'n uitwerking van die werklikheid wat individue en groepe van 'n bepaalde gemeenskap toelaat om met hul omgewing verband te hou.
d. Die omgewingsprobleem word gevisualiseer as die disharmonieë wat in die omgewingstelsel voortgebring word, deur die impak van die interaksies: samelewing-natuur-kultuur.
en. Hulpbronne (R), populasies (P) en samelewings (S), geanaliseer deur middel van die verwantskappe tussen hulle, met inagneming van die spesifieke ruimtes en tye waarin hulle hul eie dinamika ontwikkel (12).
Deur middel van 'n omgewingsprobleem kan daar dan gelees word oor die kwaliteit van die verhoudings tussen mensegroepe, met die natuurlike stelsels waarvan hulle deel is en waardeur hulle hul eie sosiale en kulturele dinamika ontwikkel. Om die oorsprong van 'n spesifieke omgewingsprobleem en die gevolge daarvan te verstaan, is dit ook nodig om die omgewingsituasie waarin dit omring word, as verwysing te beskou. Te begryp dat die omgewingsprobleem die gevolg is van die impak wat geproduseer word deur transformasies of wysigings van menslike aktiwiteite om die behoeftes daarvan te bevredig, en dat dit as 'n uitdrukking van die evolusie daarvan direk deelneem aan die agteruitgang van die komponente van die omgewing en dus van die lewenskwaliteit van die bevolkings wat daarin ontwikkel. (13)
Ten slotte kan ons sê dat plaaslike volhoubaarheid deelnemende prosesse genereer, wat 'n nuwe bestuur van natuurlike hulpbronne genereer, waar omgewingsopvoeding die werkinstrument is wat nuwe toekomsvisies moontlik maak en die ontwerp van aksiestrategieë rakende omgewingsprobleme wat die gemeenskap voel.
Die taak is nou om nie net die plaaslike volhoubaarheidsaanwysers, wat reeds in ontelbare lande ontwikkel word, te genereer nie, maar ook die implementeringsstrategieë vir gemeenskappe, sodat dit 'n werklike volhoubare en omgewingsvriendelike bestuursinstrument is. Daar is ook 'n bekommernis tussen plaaslike stedelike en landelike volhoubaarheid, 'n debat wat gevoer moet word tussen gemeenskappe en netwerke wat tussen die twee sektore gevestig word, en nie net vanuit die regeringskantore nie.
Adela Velez Rolón - Biologie. Universidad de los Andes Colombia - Spesialis in omgewingsbestuur en onderwys. Doktorale student in Omgewingsopvoeding. outonome Universiteit van Barcelona
(1) Bedoy V., V., "Oorwegings oor die interpretasie van die omgewing in beskermde natuurgebiede", referaat gelewer tydens die vergadering van omgewingsopvoeders van Wes-Mexiko, Aguascalientes, April 1997.
(2) VELÁSQUEZ Victor. Geskiedenis van omgewingsopvoeding: pedagogiese refleksies. Op http://educar.jalisco.gob.mx/. (20 Junie 2009 geraadpleeg)
(3) BEDIENING VAN DIE OMGEWING NICARAGUA. IN http://www.marena.gob.ni/pdf/conceptualizaambiental. (14 Junie 2009 geraadpleeg)
(4) GONZÁLEZ Carmen. Belangrikste tendense en modelle van Omgewingsopvoeding in die skoolstelsel. Nommer 11. Omgewingsopvoeding: teorie en praktyk. Op http://www.rieoei.org/oeivirt/rie11a01.htm
(5) VERKLARING VAN DIE VERENIGDE NASIES KONFERENSIE OOR DIE MENSLIKE OMGEWING. Stockholm, Junie 1972. op http://www.otrodesarrollo.com/bibliot/DeclaracionEstoholm1972.htm.
(6) "DIE CHARTER VAN BELGRADE" In http://www.medioambiente.gov.ar/archivos/web/EA/File/belgrado.pdf.
(7) ONS GEMEENSKAPLIKE TOEKOMS. WORRELDKOMMISSIE VIR DIE OMGEWING EN ONTWIKKELING. 1988. Op http://www.erf.es/cas/empresa/brundtland.html.
(8) VERENIGDE NASIES. KOMMISSIE VIR VOLHOUBARE ONTWIKKELING. Op http://www.un.org/esa/
(10) GONZÁLES, Edgar. Nog 'n lesing vir die geskiedenis van omgewingsopvoeding in Latyns-Amerika en die Karibiese Eilande. Op www.ecologiasocial.com
(11) CARRIZOSA Julio. Plaaslike volhoubaarheid. In www.sogeocol.edu.co
(12) TORINGS. Maritza. et al. Refleksie en optrede: die fundamentele dialoog vir omgewingsopvoedingsteorie en -praktyk. Ministerie van Nasionale Onderwys Ministerie van die Omgewing. Bogota Colombia 2002.