Art Archives - BooksMusicArt
Meerjarige Dagboek: Waarom varke nie pêrels dra nie
Skrywer en kunstenaar: Mariqi Nell
Mariqi Nell vier haar 10de jaar as skilder in November 2015.
Sy het haarself bewys as een van Suid Afrika se top kunstenaars in haar unieke styl van impressionistiese-realistiese, wet-on-wet-ala-prima met olieverf op doek.
Sy is ook ‘n skrywer en dramaturg. Hierdie boek is bewys daarvan.
Die leser sal die skilderye en waardevolle stories terdeë geniet en ‘n ryker mens daar uitstap.
Die ideale geskenk vir enige persoon.
Dit is ‘n meerjarige dagboek wat gebruik kan word as dagboek of as verjaardag kalender jaar na jaar. 95% van die lesers wat nou hierdie boek lees sal waarskynlik nooit iewers in die lewe kom nie. Die gemiddelde persoon besef nie dat hulle ‘n keuse het nie. Jy sal eers uitstyg vanuit jou omstandighede wanneer jy besef jy het ‘n keuse, dit analisseer en jou denke verander en die regte geleenthede vir jou skep!
My naam is Mariqi Nell. Ek is ‘n predikantsdogter wat op die platteland grootgeword het. Omdat ons nie televisie daardie jare gehad het nie, het die plaasdorpie “Bospoort” in Noordwes, se orreliste ons kindertjies onder hande geneem. Ek het van vier jarige ouderdom musieklesse begin neem en kon note lees voordat ek kon lees.
Tannie Lavinia Voorendyk, het die kunstenaar in my laat ontwaak. Sy en my Graad 2 Juffrou, Tannie Marietjie Badenhorst. Sy was die skoolhoof se vrou.
Tanie Lavinia het gereël dat haar kindertjies saam met Johannesburg – Noord se simfonie orkes optree en ek en my sussie het blokfluit en wagtel gespeel in die Toy Simfonie van Hayden voor 300 mense.
En Tannie Marietjie het my verbeelding geprikkel met al die lappoppe se stories wanneer ons op die mat moes lê en rus. En toe kry ek sommer ‘n rol in die opperette net omdat ek so lekker kon lag en sing. Skilder het al daardie jare begin, sommer op ‘n klip, indien die klip se vorm reg gelyk het. Daar was nie noodwendig tyd om die grond heeltemal af te was nie.
Omdat ons op die kerkgronde gebly het, was dit ‘n heerlike groot, veilige area waar ons kon baljaar met ons fietse om die kerk en saam het ons menigte speletjies gespeel… Daar was volop feetjies en kaboutertjies wat onder die groot palmboom tussen die kappertjies gebly het en ook in die roostuin. Ongelukkig kon ons dit nie altyd vir ons ouers vertel nie en een dag toe ek agter hulle aan hardloop, val ek in ‘n roosboom! Ai, deur die trane deur het ek vir Mamma gesê die hond het my daar ingestamp.