Sy was inderdaad die eerste presidentsvrou in die geskiedenis van Suid-Afrika wat 'n politieke gevangene van die militêre was.
Die aanvoerder van die Skotse Lovat verkenners was Simon J. Fraser, die veertiende lord Lovat en, soos Tibbie, 'n regstreekse afstammeling van Pierre Fraser, 'n protestant en dus 'n Hugenoot wat van Frankryk na Skotland geëmigreer het.
Weer het Hunter daarop aangedring dat Tibbie haar invloed vir vrede moet gebruik. Sy mense en haar mense word doodgeskiet. Sy kon help om 'n einde daaraan te maak.
In dié opsig het sy geen invloed nie, het sy hom verseker. Sy sou dit nooit waag om met 'n vredesvoorstel by die president te kom nie. Dit sou verraad wees.
Sy het geantwoord sy wil graag 'n pas hê om stil op haar plaas Onze Rust by Bloemfontein te gaan woon. Sy wou die reis oor Ficksburg na Bloemfontein aanpak.
Hunter het dadelik toegesien dat wagte om haar woning op Fouriesburg geplaas word en Tibbie was 'n gevangene in die hande van die Britse militêre.
Haar tog na Bloemfontein het oor Ficksburg gegaan. Die aand toe sy op dié dorp by die eggenote van die landdros, mev. Nowers, tuisgaan, het 'n maj. White haar daar besoek en 'n telegram van die Britse opperbevel voorgelees: ``Verwittig mev. Steyn dat sy reguit moet voortgaan na Bloemfontein en haar daar aan die militêre goewerneur rapporteer. Sy sal nie toegelaat word om na haar plaas (Onze Rust) te gaan nie, en as sy enige verbindinge met haar man onderhou, sal sy na Natal gestuur word.''
Ná ses weke is Tibbie na 'n huurhuis van ene mev. Van Reenen oorgeplaas en Tibbie moes vir die duur van die oorlog daar vertoef.