Dit was bedoel om 'n nuwe dagbreek te wees. Sedert Junie 30 2014, vanjaar is alle Britse werknemers die Reg om aanpasbare werk te versoek. Dit is duidelik 'n belangrike stap in die stryd om 'n mate van balans te bereik tussen ons werk en nie-werk lewens, maar dit lyk soos 'n moeilike stryd. Navorsing toon steeds dat daar gapings is tussen die geïdealiseerde uitkomste en realiteite van buigsame werk.
Aanhoudende geslagstereotipes raak diegene wat van die nuwe regte gebruik maak en daar is ook 'n stigmatisering van daardie werknemers wat probeer om voordeel te trek uit die beleid wat aangebied word. Daar is ook bewyse dat buigsame werk eintlik kan lei tot 'n verhoogde werkslading en die onvermoë om van werk af te skakel.
Dit laat die vraag ontstaan ​​hoe buigsaam werk werklik die balans tussen werk en nie-werk lewe beïnvloed, en wat dit in ons daaglikse lewens beteken.
My onlangse navorsingsprojek het probeer om die impak van buigsame werk op die daaglikse ervarings van tweevoudige paartjies te verken deur hierdie paartjies te vra om daaglikse dagboeke oor 'n maand te hou. Ek was veral geïnteresseerd in hoe buigsame werk geaffekteerde konflikte tussen werk en gesinslewe geraak het.
Bevindinge het aan die lig gebring dat die vraag wie toegang tot buigsame werk binne die paartjies het, 'n belangrike impak gehad het op hoe daaglikse werk-familie-konflikte ervaar en opgelos is.
Wanneer vroue buigsaam gewerk het, maar hulle manlike vennote het nie, het hulle eintlik 'n toename in eise van die huis ervaar. In hierdie gevalle het vroue geneig om die meerderheid van pligte met betrekking tot tuis en familie te aanvaar, terwyl hul manlike vennote geneig was om van sulke verantwoordelikhede ontslae te raak en dus beskerm te word teen die daaglikse ervarings van konflik tussen werk en familie eise.
Dit was ook duidelik dat sommige van die vroue in die studie huiwerig was om gesinsverantwoordelikhede met hul vennote te deel. Vir sommige vroue, die handhawing van 'n "moederrol" bly 'n belangrike deel van hoe hulle hulself beskou en hulle mag 'n gevoel van mislukking voel indien hulle behou nie volle verantwoordelikheid vir alle elemente van hierdie rol nie. Hulle kan ook eenvoudig gewoond wees aan die uitvoering van hierdie verantwoordelikhede, en minder geleenthede vir hul vennoot om betrokke te wees. Hoe dan ook, hierdie navorsing toon dat waar vroue meer buigsaam as hul lewensmaat werk, kan buigsame werk help om tradisionele geslagsafdelings te handhaaf.
In gevalle waar mans meer buigsaam werk gehad het as hul vroulike vennote, was vroue egter baie betrokke by die oplossing van daaglikse werk-familie-konflikte, selfs wanneer hulle nie die konflik self direk kon oplos nie.
Die manne wie se vennote buigsaam gewerk het, kon dikwels nie voorvalle van werk-familie-konflik aanmeld nie. Daar was geen konflikte aangeteken in 'n manlike dagboek wat nie ten minste in hul lewensmaat se dagboek genoem word nie. Dit was nog steeds die geval vir die vroue wie se vennote aansienlik groter buigsaamheid op die werk gehad het as wat hulle self toegang gehad het.
Terwyl 'n vrou met buigsame werksreëlings hul vennote in sekere mate kan beskerm teen die ervaring van daaglikse werk-familie-konflikte, werk dit nie noodwendig nie, maar lei dit tot groter gelykheid en deelname van gesinsverantwoordelikhede binne hierdie paartjies.
Oorwinning van stereotipes
Die navorsing dui daarop dat wanneer vroue meer buigsaamheid het oor die ure wat hulle werk, is dit meer geneig om die gender stereotipe te bevorder dat hulle meer geneig is - en meer gewoond daaraan om hoofsaaklik verantwoordelik te wees vir tuisverwante take, eerder as om hul vennote te help . Dit kan lei tot 'n groter verantwoordelikheid vir vroue en dikwels 'n toename in werk-familie konflik.
Intussen kan mans met paartjies meer buigsaam wees oor hul werkreëlings, sodat hulle groter gelykheid kan behaal in terme van die bestuur van gesinsverantwoordelikhede.
So as 'n buigsame werk en ander "familievriendelike" beleide die gewenste uitwerking het, is dit baie belangrik om mans aan te moedig om hierdie geleentheid aan te pak. Daar moet 'n bewuste wegbeweeg wees van die handhawing van die gewone vroulike fokus in beleidsimplementering. Menslikehulpbronpersoneel en bestuurders moet alle werknemers, ongeag geslag, aanmoedig om 'n werklike balans tussen hul werk en nie-werksverantwoordelikhede te bereik indien buigsaamheid werklik voordelig vir werknemers en gesinne is.
Ons moet net wag en kyk of die nuwe wetgewing die gewenste impak sal hê. Dit lyk beslis 'n stap in die regte rigting, maar die vraag is of mense se tradisionele idees oor hul geslagsrolle voldoende uitgevee is sodat ons almal hierdie nuwe wetgewing ten volle kan benut sodat dit 'n positiewe impak kan hê op ons balans tussen werk en lewe.
Laura Radcliffe is dosent in organisatoriese gedrag by die Universiteit van Liverpool. Nadat sy met 'n BSc in Sielkunde gegradueer het, het sy in verskeie rolle in die vervaardigings- en diensbedrywe gewerk voordat sy haar MSc aan die Manchester Business School in Organisasiesielkunde onderneem het. Sy het daarna 'n MRes in Kwalitatiewe Navorsingsmetodes en 'n PhD in Organisasiesielkunde onderneem wat daarop gemik was om te ondersoek hoe dubbele verdienerspaartjies besluite neem wanneer hulle gekonfronteer word met voorvalle van werk-familie-konflik. openbaarmaking: Laura Radcliffe ontvang befondsing van die ESRC.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Mans moet buigsaam wees as nuwe reëls help om te veg vir gelykheid