Amerikaners - Geskiedenis Podcasts - 2021
Amerikaners voor die burgeroorlog beskou Suid-Afrikaners as 'n aparte volk wat hul eie waardes en lewenswyses besit. Daar word egter verkeerdelik geglo dat die noorde en suide oorspronklik deur twee verskillende groepe immigrante gevestig is, elk met hul eie etos. Daar word gesê dat Noordelikes die afstammelinge van die Engelse Puriteine ​​uit die 17de eeu was, terwyl die Suidlanders die afstammelinge van die Engelse landgenote was.
In die oë van baie Amerikaners voor die burgeroorlog het dit bygedra tot die ontwikkeling van twee verskillende soorte Amerikaners: die aggressiewe, individualistiese, geldverwoestende Yankee en die suidelike kavalier. Volgens die gewilde stereotipe was die kavalier, anders as die Yankee, gewelddadig sensitief vir belediging, ongeërg vir geld en besig met eer.
Gedurende die drie dekades voor die burgeroorlog het gewilde skrywers 'n stereotipe, nou bekend as die plantasielegende, geskep wat die Suide beskryf het as 'n land van aristokratiese planters, pragtige suidelike belles, arm wit asblik, getroue huishoudelike slawe en bygelowige veldhande. Hierdie beeld van die Suide as ''n katoenland waar die ou tyd nie vergeet word nie', het in 1859 sy gewildste uitdrukking gekry in 'n liedjie genaamd 'Dixie', geskryf deur 'n Noordelikes met die naam Dan D. Emmett vir lewendige vertonings van 'n groep swartgesiggies op die New York-verhoog.
In die oë van baie Noordelinge, ongemaklik met hul toenemend stedelike, individualistiese, kommersiële samelewing, lyk dit asof die kultuur van die Suide baie dinge in die noorde afwesig het-'n rustige lewenstempo, 'n duidelike sosiale hiërargie en ongeërgdheid teenoor geld .
Ondanks die sterkte van die stereotipe van die plantasie, was die Suide in werklikheid 'n diverse en komplekse streek. Alhoewel Amerikaners vandag die ou Suide dikwels met katoenplantasies assosieer, was groot dele van die Suide nie geskik vir plantelewe nie. In die bergagtige streke van Oos -Tennessee en Wes -Virginia was min plantasies of slawe te vinde. Ook suidelike plase en plantasies het hulle pogings uitsluitlik toegewy aan die verbouing van katoen of ander kontantgewasse, soos rys en tabak. Anders as die slaweverenigings van die Karibiese Eilande, wat uitsluitlik gewasse vir uitvoer geproduseer het, het die Suide baie van sy energie bestee aan voedsel- en veeteelt.
Die voor-burgeroorlog Suid het 'n wye verskeidenheid streke omvat wat geografies, ekonomies en polities verskil het. Sulke streke sluit die Piemonte-, Tidewater-, kusvlakte, dennebome, Delta, Appalachiese berge, die land en 'n vrugbare swart gordel in-streke wat herhaaldelik bots oor politieke kwessies soos skuldverligting, belasting, verdeling van verteenwoordiging en interne verbeterings.
Die sosiale struktuur van die blanke Suide was baie meer ingewikkeld as die gewilde stereotipe van trotse aristokrate wat minagtend is vir eerlike werk en onkundige, bose, uitgebuitde armblankes. Die ingewikkelde sosiale struktuur van die ou Suide het baie klein slawe -eienaars en relatief min grotes ingesluit.
Groot slawehouers was uiters skaars. In 1860 het slegs 11 000 Suid-Afrikaners, driekwart van een persent van die blanke bevolking meer as 50 slawe besit, en slegs 2 358 het tot 100 slawe besit. Alhoewel groot slawehouers min was, het hulle die meeste van die suide se slawe besit. Meer as die helfte van alle slawe woon op plantasies met 20 of meer slawe en 'n kwart op plantasies met meer as 50 slawe.
Slawe -eienaarskap was relatief wydverspreid. In die eerste helfte van die 19de eeu het 'n derde van alle suidelike blanke gesinne slawe besit, en 'n meerderheid wit suidelike gesinne het slawe, het hulle besit, of verwag om hulle te besit. Hierdie slawe -eienaars was 'n uiteenlopende lot. 'N Paar was Afro-Amerikaners, mulate of inheemse Amerikaners, een tiende was vroue en meer as een uit elke tien het as ambagsmanne, sakelui of handelaars gewerk eerder as as boere of planters. Min het lewens van ontspanning of verfyning gelei.
Die gemiddelde slawe -eienaar het in 'n houthuis eerder as 'n herehuis gewoon en was eerder 'n boer as 'n planter. Die gemiddelde besit wissel tussen vier en ses slawe, en die meeste slawehouers het nie meer as vyf besit nie.
Wit vroue in die Suide, ondanks die beeld van die hoepelrok, ​​het swaarder laste as hul noordelike eweknieë gehad. Hulle het vroeër getrou, meer kinders gebaar en was meer geneig om jonk te sterf. Hulle leef in groter isolasie, het minder toegang tot die geselskap van ander vroue en het nie die bevrediging van vrywillige verenigings en hervormingsbewegings nie. Hulle opvoeding was korter en het baie minder kans op onafhanklike loopbane.
Die plantasie -legende was in nog ander opsigte misleidend. Slawerny was nie sterwend of nutteloos nie. In 1860 was die Suide ryker as enige ander land in Europa, behalwe Engeland, en dit het 'n vlak van rykdom behaal wat ongeëwenaard was deur Italië of Spanje tot die vooraand van die Tweede Wêreldoorlog.
Die suidelike ekonomie het enorme rykdom gegenereer en was van kritieke belang vir die ekonomiese groei van die hele Verenigde State. Meer as die helfte van die rykste 1 persent van die Amerikaners in 1860 het in die Suide gewoon. Nog belangriker, die suidelike landbou het gehelp om die Amerikaanse ekonomiese groei van die vroeë 19de eeu te finansier. Voor die burgeroorlog het die Suide 60 persent van die wêreld se katoen verbou, meer as die helfte van alle Amerikaanse uitvoerinkomste besorg en 70 persent van die katoen wat deur die Britse tekstielbedryf verbruik word, voorsien. Katoenuitvoer betaal vir 'n aansienlike deel van die kapitaal en tegnologie wat die grondslag gelê het vir die Amerikaanse industriële revolusie.
Boonop, juis omdat die Suide gespesialiseer het in landbouproduksie, het die Noorde 'n verskeidenheid besighede ontwikkel wat dienste aan die suidelike state gelewer het, waaronder tekstiel- en vleisverwerkingsbedrywe en finansiële en kommersiële fasiliteite.
Die rekords wat in hierdie uitstalling verskyn, bewys die vroeë stryd van die Skotte om hul vryheid te verkry deur litigasie en is die enigste rekords van hierdie belangrike saak soos dit in die St. Louis Circuit Court aangehoor is. Die oorspronklike Dred Scott -saakdossier is in die kantoor van die St. Louis Circuit Clerk geleë.
Hierdie versameling is 'n uitgebreide en bygewerkte weergawe van die oorspronklike Dred Scott Case Collection. Die versameling is uitgebrei van vyf en tagtig tot honderd en elf dokumente, meer as 400 bladsye teks. Boonop is die versameling nou 'n volledige teks, soekbare bron wat die volledige saakgeskiedenis van die Dred Scott-saak verteenwoordig.
Slawe -strawwe in die Antebellum American South
Die slawerny wat voor die Burgeroorlog in die Verenigde State beoefen is, was die wettige vestiging van slawerny onder mense, hoofsaaklik, maar nie uitsluitlik nie, van Afrikaners en hul afstammelinge. Chattel -slawerny word so genoem omdat slawe die persoonlike eiendom van die eienaars is en as 'n handelsmerk gekoop en verkoop word, en die slawe se status is van geboorte af op die slawe opgelê. Hierdie vorm van slawerny is in teenstelling met ander vorme soos dwangarbeid, waarin 'n persoon hom of haar teen 'n lening verpand het.
In slawerny -slawerny is die grense van slawe -strawwe slegs deur die meesters gestel, aangesien hulle die wetlike reg het om te doen wat hulle wil. Daarom het slawe in die Amerikaanse Suide verskriklike vlakke van brutaliteit beleef.
'N Slaaf sou gestraf word vir:
Werk nie hard genoeg nie
Te veel praat of hul moedertaal gebruik
Gesteel van sy meester
Moord op 'n wit man
Lady Antebellum en die verheerliking van die Suid-Pre-Burgeroorlog
'N Paar maande gelede was & ldquoNeed You Now & rdquo deur die landgroep Lady Antebellum een ​​van iTunes se gratis aflaai. Ek het 'n nuuskierige musiekliefhebber met 'n eklektiese smaak gekry, en ek het die liedjie vir my iPod gegryp. Dit was aansteeklik en lekker in die onaanstootlike en pop-y manier van crossover country & ndashthink Carrie Underwood nie die growwer alt-country van Lucinda Williams nie. Ek behou die liedjie, wat goed sal pas in 'n toekomstige snitlys. Maar die band maak my gek. Dit is nie die musiek nie, dit is die naam. Lady Antebellum & rdquo lyk vir my 'n voorbeeld van die manier waarop ons nog steeds amper 150 jaar na die einde van die burgeroorlog, byna 50 jaar na die Civil Rights Ac en in 'n vermeende post-rassige land onder leiding van 'n biracial president, 'n kultuur gegrond het wat gebaseer was op die gewelddadige onderdrukking van kleurlinge.
Volgens 'n artikel in die Augusta Chronicle, het die idee vir die naam & ldquoLady Antebellum & rdquo gekom ná 'n fotosessie waar bandlede geklee was in klere uit die burgeroorlog. Dit lyk onskadelik en dit is net 'n knik vir die band en rsquos se wortels suid van die Mason-Dixon Line, 'n erkenning van die Ou Suid.
Wikipedia definieer die antebellum periode so:
In die openbare bewussyn word 'n deel van hierdie verhaal vertaal in Weg met die wind-styl mitologie oor groot herehuise op uitgestrekte plantasies, mooi, delikate, bleek velde meisies in fris rokke, dapper en aantreklike mans in grys en soliede, tradisionele Amerikaanse waardes. Hierdie rooskleurige uitsig op die suidelike antebellum hou net vas as u nie te diep krap nie. Maar dit is onwaarskynlik dat ons dit sal doen en die patriotiese weergawe van die geskiedenis sal steur. Ons hou beter van mite.
Daarom het ten minste twee vroue oor die jare na my gestroom: & ldquoI would just liefde om terug te keer na daardie tyd! & rdquo One, 'n wit vrou wat onlangs die Margaret Mitchell -roman gelees het wat die klassieke fliek geword het, het nie daaraan gedink dat ek vir haar 'n donkerkop moet wees wat in die veld werk nie. My gesin sou in slawerny moes leef as 'n losskakel en ons lewens is afhanklik van die grille van ons meesters. Die lewenswyse wat sy met die antebellumperiode verbind het, en die ekonomie wat dit ondersteun het, was afhanklik van gratis arbeid en die ontmensliking van kleurlinge (om nie eens van klassisme en seksisme te praat nie). As 'n Afro -Amerikaanse afstammeling van slawe kan ek nie die bitter werklikheid miskyk nie. My kennis lees Weg met die wind en wonder hoe wonderlik dit sou wees om Scarlett O & rsquoHara te wees. Ek het gewonder hoe aaklig dit moes gewees het om Mammy te wees.
As 'n amateurfamiliehistorikus het ek testamente en verkoopbriewe van suidelike landgenote gesoek op soek na die name van my groot-grootouers onder die fyn porselein en perde. As u dit eers gedoen het, is dit moeilik om die mitologisering van die suidelike kultuur van die antebellum as goedaardig te beskou.
Ek het verlede week aan hierdie feit gedink toe ek klaar gelees het Soektog, deur James Swanson. Die boek was 'n interessante verslag van die 12 dae lange soektog na die moordenaar van Abraham Lincoln en rsquos, die Konfederale simpatiseerder John Wilkes Booth. Soektog is 'n historiese verslag wat lees soos 'n James Patterson -roman. Ek kon dit nie neersit nie, alhoewel ek geweet het hoe die storie eindig. Die boek bevat opwindende persoonlike vertellings van 'n bepalende gebeurtenis in die Amerikaanse geskiedenis. Deur die indrukke van die familie Lincoln en rsquos, die lede van sy kabinet, die lojaliste van die vakbond en rebelle te hoor, het die geskiedenis lewendig geword.
Na bereik SoektogEk het gedink dat dit beslis 'n boek sou word wat ek met entoesiasme aan ander lesers sou aanbeveel. Maar ek het gevind dat terwyl John Wilkes Booth & rsquos -sage aangaan, dit lyk asof Swanson die sluipmoordenaar besig was om leeus te kry, wat ek ontstellend en nie 'n bietjie aanstootlik gevind het nie. Die hok is in pers prosa geteken. Die skrywer gaan voort oor die akteur en rsquos se ligte wit vel, sy dik swart hare, sy sjarme en elegante klere. Ons leer meer oor Booth & rsquos se passievolle oortuiging, sy oortuiging dat sy saak edel was en die ongerief van die lewe op die vlug. Booth word 'n held, terwyl sy agtervolgers opgetree word as klein bumblers, wat gretig is om die roem en geld wat verband hou met die inbring van die president en rsquos -moordenaar in te haal. Swanson vergelyk selfs Booth twee keer met Jesus.
Laat in die boek skryf Swanson oor hoe Booth jare na Lincoln se moord 'n heldhaftige roem gevind het wat Lee Harvey Oswald of James Earl Ray nooit sal vind nie. Daar is geen beter voorbeeld hiervan as Soektog self, wat blykbaar die Booth en die sjarmante verhoogster vergeet, hoewel hy nog belangriker was, 'n moordenaar, 'n verraaier, 'n rassis en 'n megalomaan.
Dit is nog 'n voorbeeld van die sagte en fuzzy manier waarop ons terugkyk op die Konfederale saak, die antebellum Suid- en slawe -kultuur. Ek kan my nie 'n boek voorstel wat in Duitsland was tydens die Tweede Wêreldoorlog wat die sjarme en voorkoms van verdedigers van die Derde Ryk sou ontken of sou noem hoe lede van die Nazi -party hul saak as edel beskou het nie. Ons sou hierdie teenstanders nie anders as skurke stel vir die kwaad wat hulle teen die mensdom gepleeg het nie. Noem tog die antebellum Suid of die Konfederasie, en sommige Amerikaners word sterre-oë. Niemand dink aan die meer as 10 miljoen verslaafde Afrikane wat in die Middelgang of op een plantasie of klein plaas gesterf het nie. Niemand dink aan die mense wat hul vryheid en menswees ontneem is sodat die suidelike ekonomie kan opstaan ​​nie, en dat al die Rhetts en Scarletts in hul pragtige huise kan sit en pronk met hul spoggerige klere en maniere. Dat Amerika my voorgeslagte vergeet, terwyl dit smag na die dae wat hulle slawerny moontlik gemaak het, is aanstootlik.
Ek hou nie daarvan waarvoor die Konfederale vlag staan ​​nie en haat dit om te sien wapper. Ek dink 'n eeu is nie lank genoeg om 'n moordenaar in 'n held te verander nie. En 'n middel-op-die-pad country-band met 'n naam wat terugdink na dae voor die burgeroorlog, voel vir my nie goed nie. U mag sê dat ek te hard dink. Ek sê dat die samelewing soms nie hard genoeg dink oor die elemente van die geskiedenis wat ons koester nie.
Afskaffing en Antebellum Hervorming
Toe die Boston -afskaffer Thomas Wentworth Higginson terugkyk op die jare voor die burgeroorlog, het hy geskryf, "het daar toe 'n frase 'die susterskap van hervormings' geheers." Hy het ''n verskeidenheid sosiale en sielkundige teorieë in gedagte waarvan een Daar word verwag dat almal dit sal aanvaar, indien enige. " Van daardie susterskap staan ​​anti-slawerny op as die goed onthoude en mees heftige debat, al was dit nie die grootste wat lidmaatskap betref nie, of die duurste. (Die eer gaan aan die matigheidsbeweging.) Abolitionisme fassineer steeds vanweë sy plek in die afdelingskonflik wat tot die burgeroorlog lei, die aanslag op geslag en rasse-ongelykheid en die vooruitskouing daarvan op die twintigste-eeuse burgerregtebeweging.
Soms is dit egter nuttig om afskaffing te oorweeg met betrekking tot Higginson's Sisterhood of Reforms. Die jare tussen 1815 - die jaar wat die einde van die oorlog van 1812 - en 1861 was - het inderdaad 'n merkwaardige opbloei van bewegings opgelewer wat daarop gemik was om die samelewing, sedes en individue te verbeter. Sommige lyk dom uit die huidige perspektief (sou goedkoop posgeld werklik internasionale eenheid en begrip bevorder?), Maar baie tydgenote neem dit nietemin ernstig op. En hoewel Higginson die verband tussen bewegings oordryf, was dit relatief algemeen dat mense wat in hervorming teen slawerny geglo het, ook in godsdienshervormings, vroueregte, matigheid en gesondheidshervorming glo. (Laasgenoemde was gebaseer op die idee dat 'n behoorlike dieet - 'n baie vegetariese dieet - siekte kan uitskakel en morele mense kan veroorsaak.)
Deur anti-slawerny binne die susterskap te plaas, help ons om te sien wat daar wel was en wat nie kenmerkend was nie, asook om die groter vraag te beantwoord waarom sekere tydperke in die Amerikaanse geskiedenis veral vrugbare grond bied vir hervormingsbewegings. Die antwoord op laasgenoemde vraag is nie altyd eenvoudig nie. Dronkenskap het nie omstreeks 1819 begin nie, toe 'n matigheidsbeweging slawerny begin aanneem het, het in 1831 nie skielik verander nie, die jaar toe 'n nuwe, meer radikale anti-slawernybeweging ontstaan ​​het en die onderdrukking van vroue nie omstreeks 1848 begin het nie, die jaar van die baanbreker -vroueregtekonvensie in Seneca Falls, New York. Wat die saak betref, het segregasie en rassediskriminasie begin voor die twintigste-eeuse burgerregtebeweging. Om die vraag oor tydsberekening nog moeiliker te beantwoord, is die feit dat periodes van intense hervormingsaktiwiteite soms saamval met ekonomiese krisisse, soos veral die geval was tydens die Groot Depressie van die 1930's, terwyl dit op ander tye soos die Progressiewe Era ( 1890–1919) en die sestigerjare, is hervormingsperiodes ook periodes van algemene welvaart. Maar ongeag of hervormingsbewegings in goeie of slegte ekonomiese tye plaasvind, die punt is dat hervormingsbewegings gewoonlik meer is as net eenvoudige, direkte reaksies op 'n waargenome probleem.
Na die oorlog van 1812 het verskeie veranderings bymekaargekom om die Sisterhood of Reformes te produseer. Verbeterings in vervoer - veral stoombote, kanale en spoorweë - het dit makliker gemaak om dosente en publikasies - insluitend abolitioniste, ander hervormers en hul geskrifte - ver en wyd te stuur. En nuwe druktegnologieë in die 1830's het die koste van publikasies verlaag, insluitend publikasies van abolitioniste.
Terselfdertyd het 'n dinamiese Amerikaanse ekonomie 'n nuwe klas mans en vroue geskep met die vrye tyd en finansiële hulpbronne om aan hervormingsbewegings te bestee. 'N Vergelyking met hervormers uit die agtiende eeu is onthullend. Hulle was minder in getal, en met enkele noemenswaardige uitsonderings (meestal kwakers), was dit deeltyds, soos Benjamin Franklin, wat óf afgetree was óf ander werk gehad het. Daarteenoor was die hervormers van die antebellum albei meer, en het in gevalle soos die van die afskaffingsredakteur William Lloyd Garrison geen ander loopbaan gehad nie.
Sosiale en ekonomiese verandering bied ook 'n sielkundige konteks vir hervorming. Na 1820 het die vinnige groei van stede en die uitbreiding van handel en vervaardiging 'n glorieryke toekoms ingelui en om die deur oop te maak vir versoekings en onheil. Hoe om te verseker dat God, en nie Satan en Mammon nie, sou wen?
Agter die vraag lê twee kragtige tradisies wat hervormers genoop het om die Amerikaanse en Amerikaners te kontrasteer met wat hulle behoort te wees. Een daarvan was die erfenis van die Amerikaanse Revolusie. Selfs wanneer die kritici hul regering baie kritiek op hulle gehad het, het hervormers dit ontlok. Die eerste vroueregtekonvensie was 'n voorbeeld van die verklaring na die onafhanklikheidsverklaring. Net so het William Lloyd Garrison, nadat hy 'n afskrif van die Grondwet op 4 Julie 1854 in die openbaar en berug verbrand het, gevra: "Wat is 'n afskaffer, maar 'n opregte gelowige in die verklaring van '76?" Hy verwerp 'n regering wat slawerny ondersteun, nie die beginsels van die rewolusie nie.
Die ander tradisie was evangeliese protestantisme. 'N Uitstorting van godsdienstige ywer in die vroeë negentiende eeu - soms die Tweede Groot Ontwaking genoem - het van wes na oos gevee en die harte van miljoene Amerikaners aangevuur. Dit het baie aangemoedig om te glo dat hulle 'n morele noodsaaklikheid het om te doen wat hulle kon om die Koninkryk van God op aarde te bewerkstellig. Alhoewel nie alle evangeliste hervormers was nie, en nie alle hervormers evangeliste was nie, het die Ontwaking die mag van godsdiens agter 'n oortuiging gelê dat individuele mans en vroue die wêreld kon verander, eerder as om onvermydelik te aanvaar wat ook al die lot was, soos hul voorouers dikwels gedoen het.
Waarom moet hulle tot die gevolgtrekking kom dat hierdie taak hulle toekom eerder as hul leiers? Die bekendste buitelandse waarnemer van die jong republiek, Alexis de Tocqueville, is getref deur die eienaardige neiging van Amerikaners om plaaslike "vrywillige verenigings" te stig om 'n wye reeks doelwitte te bereik, insluitend hervormings. In 'n groot mate was dit 'n redelike benadering in 'n land met min effektiewe institusionele bronne van morele gesag, en een met relatief swak politieke instellings, geen nasionale kerk en 'n kultuur wat nie vertroue in die regering het nie. Die gebruik van vrywillige verenigings weerspieël ook die gevoel onder sommige - veral die mees radikale afskaffers - dat verkose amptenare deel was van die probleem, nie die oplossing nie. Hervormers van Antebellum het geglo in morele absoluut politici glo in die kuns van die transaksie, selfs as die resultaat kompromie is met 'n euwel soos slawerny. Onder die omstandighede het dit beter gelyk as om deur die politieke stelsel te gaan as deur dit (hervormers van houding en 'n paar afskaffers het in die 1840's begin heroorweeg).
As daar na die oorlog van 1812 veelvuldige veranderings bymekaar gekom het om die Sisterhood of Reformes te produseer, het dit nie bepaal nie hoe hervormers van die antebellum het probeer om die wêreld te verander of wat hulle as die belangrikste fout beskou het. Selfs binne 'n beweging soos afskaffing, was daar wydverspreide meningsverskil oor taktiek en doelwitte.
Deur baie hervormings was egter algemene temas en aannames, een van die belangrikste daarvan was 'n passievolle oortuiging dat individue as vrye morele agente moet kan optree, in staat wees om reg van verkeerd te kies en nie teëgehou word deur die ' arbitrêre mag "van iemand anders (soos 'n slawehouer of onsedelike eggenoot) of iets anders (soos alkohol, slegte dieet of geestesongesteldheid). In hierdie opsig was afskaffing die uiteindelike uitdrukking van die impuls van die hervorming van antebellum: Slawe was vir abolitioniste die spieëlbeeld van vryheid, simbole van wat dit nie was nie - die mees ekstreme voorbeeld van onvryheid. Hierdie logika help om die noue verband tussen abolitioniste en hervormings soos die vroueregtebeweging te verduidelik, asook waarom abolitioniste 'n verwantskap met Europese rewolusionêres en pogings om diensbaarheid in Rusland te beëindig het. Al hierdie gevalle was volgens hulle 'n deel van 'n groter internasionale drama oor die vordering van vryheid. Met hierdie kragtige retoriese tradisie wat deur die 1840's gevestig is, is dit geen toeval dat die term "slaaf" die hele negentiende eeu in hervormingsretoriek voortduur nie, lank nadat die instelling self in 1865 gesterf het - dronkaards as "slawe" vir die bottel, vroue as " slawe "vir mans en fabriekswerkers as" loonslawe ".
Abolitioniste was self vaag oor wat vryheid in die praktyk kan beteken na die dood van slawerny, en was onbesorg dat ander nie saamstem met hul definisies nie. Tog beklemtoon hulle klem op individuele morele agentskap en hul gebruik van die antitese tussen slawerny en vryheid om die afwesigheid en teenwoordigheid van vryheid te definieer, binne die susterskap van Higginson. Maar in drie belangrike opsigte - in hul siening oor hul regering, geslag en ras - het afskaffingslede gesels met ander hervormings van die susterskap. 'N Paar hervormingsbewegings voor 1861 het die fundamentele aanvalle op die Amerikaanse politieke stelsel veroorsaak wat afskaffers onderneem het om die onderhandeling van sy duiwel met slawerny aan die kaak te stel. En alhoewel alle groot hervormings op die antebellum sterk van vroue afgehang het, het slegs 'n handjievol utopiese gemeenskappe vir hulle 'n net so prominente stem gegee as abolitionisme in sy mees radikale vorm.
Die kenmerkendste was egter hoe afskaffingskundiges die verhouding tussen anti-slawerny en ras omskep het, deur idees en konsepte te gebruik wat baie verder gegaan het as die beweging se aanval op slawerny en wat uiteindelik tuis gekom het in die vorm van aanvalle op diskriminerende wette en praktyke in die Noorde. Boonop was die afskaffingsbeweging buitengewoon interras. Die roem van 'n paar swart afskaffers-veral Frederick Douglass, Sojourner Truth en Harriet Tubman-verduister die hoë mate waarin minder bekende Afro-Amerikaanse afskaffers ook die saak op alle moontlike maniere ondersteun het, insluitend met hul eie organisasies, penne, toesprake , en dollars. As rassisme nooit heeltemal verdwyn het onder blanke abolitioniste nie, en as die verhouding tussen hulle en swart kollegas soms gespanne was, is dit nietemin waar dat geen ander beweging van die dag naby afskaffing in interras -samewerking, mobilisering van swart gemeenskappe en uitdaging aan rassisme was nie. in beide teorie en praktyk. Oor hierdie kwessies was afskaffing beide deel van 'n groep susterhervormings en 'n beweging wat hulle te bowe gaan.
Ronald Walters, Professor in geskiedenis aan die John Hopkins Universiteit, is die skrywer van Die appèl teen slawerny: Amerikaanse afskaffing na 1830 (1984) en redakteur van Primers for Prudery: Seksuele advies aan Victoriaanse Amerika (1973) en A Black Woman's Odyssey through Russia and Jamaica: The Narrative of Nancy Prince (1989).
'Die slawe is bang vir nuwejaarsdag: die grimmige geskiedenis van 1 Januarie
'N Merikaan sal waarskynlik dink aan Oujaarsaand en Oujaarsdag as 'n tyd om die nuwe begin wat 'n nuwe jaar verteenwoordig, te vier, maar daar is ook 'n kommerwekkende kant van die geskiedenis van die vakansie. In die jare voor die burgeroorlog was die eerste dag van die nuwe jaar dikwels 'n hartverskeurende dag vir slawe in die Verenigde State.
In die Afro-Amerikaanse gemeenskap was Nuwejaarsdag vroeër algemeen bekend as "Hiring Day " & mdash of "Heartbreak Day, " soos die Afro-Amerikaanse afskaffingsjoernalis William Cooper Nell dit beskryf het as 'n slaaf van mense Oujaarsaand deurgebring en gewonder of hul eienaars dit aan iemand anders gaan verhuur en sodoende hul gesinne moontlik verdeel. Die verhuring van slawe -arbeid was 'n relatief algemene praktyk in die antebellum -suide, en 'n winsgewende praktyk vir blanke slawe -eienaars en -huurders.
" 'Hiring Day ' was deel van die groter ekonomiese siklus waarin die meeste skuld ingesamel en vereffen is op Oujaarsdag, ", sê Alexis McCrossen, 'n kenner van die geskiedenis van Oujaarsaand en Oujaarsaand Year's Day en 'n professor in geskiedenis aan die Southern Methodist University, wat in haar komende boek oor Hiring Day skryf Time & rsquos Touchstone: The New Year in American Life.
Sommige slawe is die dag op 'n veiling aangebied, of gehou onder kontrakte wat in Januarie begin het. (Hierdie transaksies het ook die hele jaar plaasgevind en kontrakte kan vir verskillende tye aangegaan word.) Hierdie transaksies is privaat onder gesinne, vriende en sakekontakte aangegaan, en slawe is op stadsplein, op trappe van die hof en soms bloot op die kant van die pad, volgens Verdeelde bemeestering: Slaweverhuring in die Amerikaanse suide deur Jonathan D. Martin.
Die wreedheid van Hiring Day is afkomstig van rekords wat gelaat is deur diegene wat hul vryheid verseker het, wat beskryf het dat hulle die dag voor 1 Januarie deurgebring het in die hoop en bid dat hul huurders menslik sal wees en dat hul gesinne saam kan bly.
Van alle dae van die jaar, vrees die slawe Nuwejaarsdag die ergste ooit, 'n slaaf met die naam Lewis Clarke in 'n rekening van 1842.
Op Nuwejaarsdag het ons na die afslaersblok gegaan om vir een jaar by die hoogste bieër gehuur te word, en Israel Campbell het geskryf in 'n memoires wat in 1861 in Philadelphia gepubliseer is, waarin hy beskryf hoe hy gehuur is drie keer uit.
Dit is waar die woord vandaan kom wat u op Nuwejaarsdag doen, die res van die jaar sal u doen, ''n voormalige slaaf, bekend as suster Harrison, in 'n onderhoud gesê in 1937.
Harriet Jacobs het 'n besonder gedetailleerde verslag geskryf in "The Slaves ' Nuwejaarsdag 's Dag " hoofstuk van haar 1861 outobiografie Ekinsidente in die lewe van 'n slavin. " Huurdag in die suide vind op 1 Januarie plaas. Op die 2de moet die slawe na hul nuwe meesters gaan, en sy het geskryf. Sy het waargeneem dat slawe -eienaars en boere hul menslike losgoed verhuur vir ekstra inkomste gedurende die tydperk tussen die katoen- en mielie -oeste en die volgende plantseisoen. Van Kersfees tot Oujaarsaand sou baie gesinne angstig wag om uit te vind of hulle verhuur sou word, en aan wie. Op Nuwejaarsdag " Op die vasgestelde uur wemel die terrein van mans, vroue en kinders en wag, soos misdadigers, om hul ondergang te hoor uitspreek, " skryf Jacobs.
Op een van hierdie noodlottige dae het Jacobs gesien hoe sy ma sewe kinders na die veilingblok lei. Sy het geweet dat sommige van hulle van haar weggeneem sou word, maar hulle het alles geneem. " Jacobs het gesê sy sal nooit vergeet hoe die ma skreeu nie, "Gone! Heetemal weg! Hoekom moenie#8217t God maak my dood? "
Slawe van slawe wat probeer het om te weerstaan ​​om na hul nuwe meesters te gaan, is geslaan en in die tronk gegooi totdat hulle hul toevertrou het en belowe het om nie weg te hardloop tydens die nuwe reëling nie. Ouer slawe was ook besonder kwesbaar, aangesien Jacobs beskryf hoe een eienaar 'n swak 70-jarige vrou probeer huur het omdat hy weg was.
Maar die geskiedenis van Nuwejaarsdag en Amerikaanse slawerny is nie gruwel nie. Die vakansie hou ook verband met vryheid.
Die federale verbod op die trans-Atlantiese slawehandel het op Nuwejaarsdag in 1808 in werking getree, en Afro-Amerikaanse gemeenskappe het wel feesgevier, maar die feeste was van korte duur.
Verskillende herdenkings vir afskaffing van slawehandel het tussen 1808 en 1831 plaasgevind, maar hulle het gesterf omdat die huishoudelike slawehandel so sterk was, sê McCrossen. Die risiko van geweld was ook te groot. Byvoorbeeld, op Oujaarsaand in 1827, in New York, het 'n blanke skare Afro-Amerikaanse gemeentes aangeval en hul kerk gevandaliseer.
Die vakansie het meer verband gehou met vryheid as slawerny toe Abraham Lincoln die Emancipation Proclamation onderteken het, wat slawe in die Konfederale state op Nuwejaarsdag in 1863 bevry het. Slawe het op 31 Desember 1862 kerk toe gegaan om te bid en te sing, en dit 's waarom daar nog landwyd nog Nuwejaar-gebedsdienste by Afro-Amerikaanse kerke is. By sulke "Watch Night " -dienste bly gemeentes meer as 150 jaar later steeds bid vir meer wydverspreide rasse -gelykheid.
Die oorspronklike weergawe van hierdie verhaal het 'n verkeerde aanduiding van die jaar van 'n aanval op 'n Afro-Amerikaanse kerk op Oujaarsaand in New York. Dit was 1827, nie 1927 nie.
12.2 Afro -Amerikaners in die Antebellum Verenigde State
Benewens katoen, was die groot handelsware van die antebellum -suide menslike losgoed. Slawerny was die hoeksteen van die suidelike ekonomie. Teen 1850 het ongeveer 3,2 miljoen slawe in die Verenigde State gewerk, waarvan 1,8 miljoen in die katoenlande gewerk het. Hulle het arbitrêre magsmisbruik van blankes ondervind wat hulle die hoof gebied het deur familie- en gemeenskapsnetwerke te skep. Verhale, sang en Christendom het ook troos gebied en het slawe toegelaat om hul eie interpretasies van hul toestand te ontwikkel.
LEWE AS 'N SLAF
Suid -blankes het gereeld staatgemaak op die idee van paternalisme - die veronderstelling dat blanke slawehouers opgetree het in die beste belang van diegene wat hulle tot slawe gemaak het en verantwoordelikheid geneem het vir hul sorg, voeding, dissipline en selfs hul Christelike sedelikheid - om die bestaan ​​van slawerny te regverdig. Dit het die werklikheid van slawerny wanvoorgestel, wat in elk geval 'n ontmenslikende, traumatiserende en gruwelike menslike ramp en misdaad teen die mensdom was. Nevertheless, the enslaved were hardly passive victims of their conditions they sought and found myriad ways to resist their shackles and develop their own communities and cultures.