1909 l Revolusie in Portugal - Geskiedenis Podcasts - 2022
1909 lRevolusie in Portugal - Geskiedenis
1909 Revolusie in Portugal
Die Republiek verklaar
Na die sluipmoord op 'n prominente Republikeinse leier, het 'n opstand teen die Monargie uitgebreek. Die weermag en vloot het die opstand gelei. Koning Manuel II het uit Engeland gevlug uit Portugal. 'N Republiek is verklaar, en Teofilo Braga, 'n bekende skrywer, is as tussentydse president aangewys.
Die Spaanse ministerie van verdediging het besluit om die Derde Gemengde Brigade van Cazadores te aktiveer om in die Spaanse Marokko te veg. Die brigade het geglo dat hulle nie meer tot aktiewe diens opgeroep sou word nie, en die lede en hul gesinne was woedend dat hulle opgeroep is. Einde Julie begin hulle aan boord van skepe om hulle na Marokko te neem. Toeskouers, insluitend hul gesinne, was woedend en gespot toe hulle aan boord van die vaartuig was terwyl die weermag patriotiese musiek speel.
Op 26 Julie 1909 word 'n algemene staking in Barcelona uitgeroep deur 'n koalisie wat anargiste en sosialiste insluit. Geweld het onmiddellik uitgebreek toe treine gestop is, trams omgeslaan het en kloosters en ander kerkeiendomme verbrand is. Die opposisie beskou die kerk as een van hul vyande en glo dat die kerk die status quo ondersteun.
Krygswet is verklaar, en die weermag het troepe uit ander dele van Spanje ingebring, met die oortuiging dat rekrute uit die Barcelona -gebied nie op die betogers sou skiet nie. Die weermag kon die opstand onderbreek nadat hy agt dood en 124 gewondes opgedoen het, terwyl hulle tussen 104-160 burgerlikes doodgemaak het. Een duisend sewe honderd mense is gearresteer. Vyf van die gearresteerdes is ter dood veroordeel, waaronder Francesc Ferrer, een van die stigters van die protesbeweging.
Daar was wydverspreide veroordeling van die regeringsoptrede in Europa. As gevolg hiervan het koning Alfonso XX III premier Antonio Maura ontslaan.
Die Eerste Republiek, 1910–26
Die nuwe regime het 'n voorlopige regering gevorm onder die voorsitterskap van Teófilo Braga, 'n bekende skrywer. 'N Nuwe kieswet is uitgevaardig wat slegs 'n beperkte aantal volwasse mans stem. Die voorlopige regering was die voorsitter van die verkiesing van 'n konstituerende vergadering, wat op 19 Junie 1911 geopen het. Die grondwet is op 20 Augustus deur die vergadering goedgekeur en die voorlopige regering het 'n paar dae later (24 Augustus) sy gesag aan die nuwe president oorgegee , Manuel José de Arriaga. Ondanks aanvanklike hoop dat die republiek die groot probleme wat uit die monargie geërf is, sou oplos, het Portugal gou die mees onstuimige, onstabiele parlementêre regime van Wes -Europa geword.
Alhoewel 'n monargistiese inval onder leiding van Henrique de Paiva Couceiro in Oktober 1911 onsuksesvol was, was die grootste gevaar vir die nuwe regime uit sy interne verdeeldheid. Op die oomblik was dit redelik verenig ter ondersteuning van die afskaffing van die monargie en die oprigting van die Rooms -Katolieke Kerk. Die godsdienstige bevele is uitgewis (8 Oktober 1910) en hulle besittings is gekonfiskeer. Nuwe wetgewing verbied die onderrig van godsdiens in skole en universiteite en maak baie godsdienstige vakansiedae nietig. Vervolging van Katolieke in die beginjare van die republiek het internasionale aandag getrek en die nuwe politieke stelsel in konflik gebring met buitelandse diplomate, humanitêre organisasies en joernaliste. Hoewel die regering inderdaad vooruitgang in onderwys, gesondheid, burgerlike vryhede en koloniale ontwikkeling begin het, is positiewe resultate oorweldig deur administratiewe onstabiliteit, arbeidsonrus, openbare geweld en militêre ingryping in die politiek.
Teen 1912 is die republikeine verdeel in evolusioniste (gematigdes), onder leiding van António José de Almeida Unioniste (middelparty), onder leiding van Manuel de Brito Camacho en Demokrate (die linkse kern van die oorspronklike party), onder leiding van Afonso Costa. 'N Aantal prominente republikeine het geen spesifieke party gehad nie. Die werveling van die republikeinse politieke lewe het die monargistiese regime min verbeter, en in 1915 het die weermag tekens van rusteloosheid getoon. Generaal Pimenta de Castro het 'n militêre regering gevorm en die monargiste toegelaat om te herorganiseer, maar 'n Demokratiese staatsgreep in Mei het daartoe gelei dat hy gearresteer en gestuur is na die Azore, saam met Machado Santos. Oorheers deur Costa se oratorium, partydige pers en politieke masjien, word die regime van die Demokrate op hul beurt omvergewerp deur nog 'n bloedige militêre staatsgreep (Desember 1917), gelei deur die voormalige minister van Duitsland, majoor Sidónio Pais.
Die outoritêre, onstabiele "Nuwe Republiek" van die charismatiese president Pais kon die strydende faksies nie verslap nie, en die ineenstorting het 'n kort burgeroorlog tot gevolg gehad. Na die moord op Pais in Lissabon (14 Desember 1918), het republikeine en monargiste 'n burgeroorlog gevoer (Januarie 1919) waarin die laaste gewapende poging om die monargie te herstel misluk het, en politieke mag aan die getugtigde Demokrate herstel is. Vier sleutelspanning kenmerk die politieke stelsel van die republiek: (1) oormatige faksionalisme, (2) die neiging van die faksies om getrou te bly aan persoonlikhede eerder as aan idees, instellings en die openbare belang, (3) ongelykheid tussen die grondbesitpatrone van die noorde (getipeer deur minifundias—Klein bestaansplase) en die suide (getipeer deur latifundias—Grote boedels wat deur landlose boere gewerk word), en (4) die konsentrasie van ekonomiese ontwikkeling in Lissabon, ten koste van die provinsies.
Alhoewel dit amptelik neutraal was, het Portugal tydens die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog sy aansluiting by die Engelse alliansie (7 Augustus 1914) verklaar en op 23 November verbind tot militêre operasies teen Duitsland. Op 11 September het die eerste ekspedisie vertrek om die Afrika -kolonies te versterk, en daar was gevegte in die noorde van Mosambiek, op die Tanganyika (nou Tanzanië) grens, en in die suide van Angola, aan die grens van Duits -Suidwes -Afrika. In Februarie 1916 het Portugal, in ooreenstemming met 'n versoek van Brittanje, beslag gelê op Duitse skepe wat in Portugese hawens lê, en op 9 Maart verklaar Duitsland oorlog teen Portugal. 'N Portugese ekspedisiemag onder generaal Fernando Tamagnini de Abreu is in 1917 na Vlaandere en op 9 April 1918 het die Duitsers 'n groot aanval in die Slag van die Lys uitgevoer. Alhoewel die Geallieerdes die oorlog gewen het en die kolonies van Portugal beskerm is, was die 0,75 persent van die oorlogsvergoeding wat Duitsland aan Portugal betaal het, 'n geringe vergoeding vir die hoë koste wat in die veld en tuis aangegaan is, insluitend die ongevalle van die veldtogte in Afrika en die Westerse Front, die vervreemding van 'n deel van die weermagoffisierkorps, verlammende oorlogskuld aan Brittanje, intense inflasie en 'n tekort aan voedsel en brandstof.
Voormalige evolusionis Almeida het die enigste president geword wat sy termyn tydens die Eerste Republiek voltooi het, maar die siklusse van bankrotskap, korrupsie, openbare geweld en militêre opstandigheid het voortgegaan. Uiteindelik, op 28 Mei 1926, is die parlementêre republiek omvergewerp in 'n bloedlose militêre staatsgreep wat ingestel het om die mees langlewende outoritêre stelsel van Wes-Europa te word.
Die revolusie het die Estado Novo -regime beëindig
Die regime van Estado Novo (Tweede Republiek) het in 1933 begin onder leiding van premier en diktator António Salazar, nadat 'n vorige staatsgreep die Eerste Republiek van 16 jaar omvergewerp het. Dit word gekenmerk as 'n outoritêre regering, en was 'n tyd van sensuur en onderdrukking en onderhou deur 'n 'geheime polisie'. Nadat Salazar 'n beroerte gehad het, is die leierskap verskuif na Marcello Caetano, wat ses jaar lank regeer het tot sy bedanking na die Carnation Revolution.
In 1930 het 80 persent van die bevolking in plattelandse dorpe gewoon, en dertig jaar later was 77 persent van die bevolking nog steeds landelik. Sedert 1960 word verstedeliking aangevuur deur uitgebreide interne migrasie van die platteland na die stede, maar slegs 35,8 van die bevolking is gedefinieer as stedelik in 1996. Die twee groot stede Lissabon en Porto is albei aan die kus.
Die kenmerk van Portugese argitektuur is azulejos , geglasuurde keramiekteëls wat die fasades en interieurs van kerke, regeringsgeboue en privaat huise bedek. Azulejos is deur die More bekendgestel. Beide meetkundige en voorstellingspatrone word gebruik; laasgenoemde beeld dikwels historiese gebeure of godsdienstige tonele uit. Die azulejos -styl is na die koloniale Brasilië en Indië geneem, en is aangeneem deur teruggekeerde emigrante wat nuwe huise oor die landskap van Noord- en Sentraal -Portugal gebou het as sosiale verklarings van hul sukses in die buiteland. Akin to azulejos is die mosaïek wat gebruik word op die sypaadjies van groot wandelpaaie in Lissabon en Porto, sowel as in provinsiale dorpe. Hierdie paaie, bedek met kafees en teehuise, is belangrike openbare ruimtes waar mense kuier en gesels. Stucco in verskillende pastelle word gebruik op geboue, insluitend die belangrikste regeringsgeboue in Lissabon. Die ander kenmerkende styl van argitektuur staan ​​bekend as Manueline, na koning Manuel I. Dit is 'n vorm van versiering wat elemente van die Christendom meng met toue, skulpe en ander waterbeelde, wat die seevaartverlede van die land weerspieël.
Plaaslike geboue in landelike gebiede gebruik plaaslike materiaal. In die noorde is tradisionele boerehuise, dikwels met twee verdiepings en 'n rooi buisvormige kleideël, met dik granietmure gebou. Diere is op die grondvloer gehou, wat ook vir opberging gebruik is. Baie van hierdie huise het stoepe. Almal het 'n groot vuurherd in die kombuis met 'n oorhangende skoorsteen waarmee hamme en wors gerook is, asook om te kook en te verhit. Die kombuis is die middelpunt van 'n privaat gesinsruimte; hierdie huise bevat dikwels ook 'n sitkamer ( sala ) vir die ontvangs van gaste. In die suide is eenverdieping, witgekalkte, platdakhuise met blou afwerking om die vensters en deure algemeen. Hierdie vorm van argitektuur roep die Moorse verlede op. Hierdie huise, wat gebou is om die somerhitte te vermy, het groot skoorstene en kaggels. Sedert die sewentigerjare is nuwe behuisings en groot woonstelkomplekse gebou om die groeiende stedelike bevolking te akkommodeer.
Die geskiedenis van Portugal
Hierdie insiggewende, bondige en boeiende geskrewe werk bied die mees onlangse geskiedenis van Portugal, wat tot 1999 deurlopend was, en gee 'n volledige beeld van die politieke, sosiale, kulturele en ekonomiese invloede wat die geskiedenis van Portugal gevorm het. Hierdie bundel dek die periode vanaf die vroeë bevrugting van Portugal as 'n nasie deur sy lang geskiedenis, met die klem op die dramatiese tydperk van die afgelope dekades, met die afsterwe van die Salazar -diktatuur en die onafhanklikheid van sy kolonies. Dit is die ideale metgesel vir die student of belangstellende leser, kompleet met 'n tydlyn vir maklike verwysing na gebeure, kort biografieë van belangrike mense, lyste van monarge en staatshoofde, en 'n bibliografiese opstel.
In nege hoofstukke bespreek Anderson die geografie van Portugal, die prehistoriese antesedente daarvan, die vorming daarvan as 'n nasie en die gebeure wat dit ooit 'n wêreldleier gemaak het in eksplorasie, ontdekking en keiserlike mag. Hoe en waarom die land in die wentelbaan van sy groot buurman, Spanje, geraak is, het 'n groot deel van sy ryk verloor, en tog daarin geslaag om sy onafhanklikheid te herwin, word ondersoek, tesame met die beproewinge en verdrukkinge wat op sy reis van monargie na moderne republiek ondervind is. Die bespreking bied die faktore aan wat Portugal die grootste deel van sy bestaan ​​een van die armste lande in Europa gehou het, en die redes waarom dit nou in die 21ste eeu lei, om die ekonomiese gaping met ryker lande te beperk.
Hoe die Portugese die 25ste April vier, die Anjerrevolusie
Die woorde 'militêre staatsgreep' en 'vreedsaam' gaan gewoonlik nie hand aan hand nie, maar wel wanneer dit die anjerrevolusie van Portugal beskryf. Elke jaar op 25 April onthou Portugal die nie-gewelddadige opstand wat 'n 50-jarige diktatuur beëindig het en die demokrasie in die land herstel het. 25 April, ook bekend as Vryheidsdag, het 'n nasionale vakansiedag geword wat regoor die land en veral in Lissabon gevier word.
Hierdie jaar is dit die 43ste herdenking van die Anjerrevolusie, toe soldate in opstand teen die regering die strate ingevaar het met blomme wat uit hul vuurwapens steek. Kort daarna het burgerlikes by hulle aangesluit, wat hul idees oor onafhanklikheid en anti-kolonialisme gedeel het. Die regime waarteen hulle protesteer, was die Estado Novo (New State in English), 'n outoritêre administrasie wat die einde van kolonialisme teëgestaan ​​het en burgers verhinder het om hulle teen die regering uit te spreek.
Ter ere van die vakansie sluit die meeste besighede en openbare geboue vir die dag terwyl ander, insluitend sommige museums, oop bly. Hierdie jaar het die Camara Municipal de Lisboa (City Hall) bied gratis rondleidings aan na die gebou wat aan die einde van die 19de eeu gebou is en as een van die vele argitektoniese meesterwerke in Lissabon beskou word.
Alhoewel daar nie 'n stadsplan vir die vakansie van hierdie jaar is nie, vind 'n paar geleenthede plaas op die 25ste, voor dit en die volgende paar dae. Die een is 'n reeks werkswinkels, debatte en films wat gedurende die naweek voorafgegaan is Cinema de São Jorge in Avenida da Liberdade. Die fokus is polities, vandaar die naam Festival Política, en fokus op die rol en reaksie van die samelewing tydens die ekonomiese veranderinge wat in Portugal deur die geskiedenis plaasgevind het.
Op Maandag, 24 April, die beroemde geel vierkant Praça do Comércio sal 'n musiekkonsert aanbied met die naam "Canções para Revoluções"Of" Songs for Revolution ". Dit is nog 'n gratis geleentheid wat buite in die middel van die plein plaasvind en om 21:30 begin.
Tydens Vryheidsdag is besoekers welkom om verhale van die revolusie, hetsy persoonlik of van 'n familielid of vriend, by die Dias da Memória gebeurtenis. Dias da Memória (Days of Memory) sal in die ouditorium van die Museu do Aljube. Die museum sal ook 'n dokumentêre film genaamd Viva Portugal wat foto's sal toon wat die eerste dae na die rewolusie uitbeeld.
Vir almal wat die vrye dag buite wil deurbring, gaan na een van Lissabon se grootste parke, Parque Eduardo VII, vir speletjies, konserte, stedelike kuns en meer.
Neem 'n rukkie om na Lissabon te kyk terwyl u Lissabon besoek Ponte 25 de Abril, 'n hangbrug genoem ter nagedagtenis aan die Carnation Revolution.
Abshire, David M., en Michael A. Samuels, reds. Portugees Afrika: 'n Handboek. New York: Praeger, 1969.
Cann, John P. Teenopstand in Afrika: The Portuguese Way of War, 1961–1974. Westport, CT: Greenwood, 1997.
Chilcote, Ronald H. Opkomende nasionalisme in Portugees Afrika: 'n Bibliografie van dokumentêre ephemera tot en met 1965. Stanford, CA: Hoover Institutions on War, Revolution, and Peace, Stanford University, 1969.
Chilcote, Ronald H. Portugees Afrika. Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall, 1967.
de Bragança, Aquino en Immanuel Wallerstein. Die Afrikaanse Bevrydingsleser. 3 vols. Londen: Zed, 1982.
Duffy, James. Portugal in Afrika. Cambridge, MA: Harvard University Press, 1962.
Ferreira, Eduardo de Sousa. Portugese kolonialisme in Afrika, die einde van 'n era: die uitwerking van Portugese kolonialisme op onderwys, wetenskap, kultuur en inligting. Parys: UNESCO Press, 1974.
Hammond, Richard James. Portugal en Afrika, 1815–1910: 'n Studie in onekonomiese imperialisme. Stanford, CA: Stanford University Press, 1966.
Humbaraci, Arslan en Nicole Muchnik. Afrika se oorloë in Portugal: Angola, Guinee -Bissao, Mosambiek. New York: Third Press, 1974.
Lyall, Archibald. Swart en wit maak bruin: 'n verslag van 'n reis na die Kaap Verde -eilande en Portugese Guinee. Londen: Heinemann, 1938.
Marcum, John A. Portugal en Afrika, die politiek van onverskilligheid: 'n gevallestudie in Amerikaanse buitelandse beleid. Syracuse, NY: Program vir Oos -Afrikaanse Studies, Syracuse Universiteit, 1972.
Minter, William. Portugees Afrika en die Weste. Harmondsworth, VK: Penguin, 1972.
Moreira, Adriano. Portugal se stand in Afrika. Vertaal deur William Davis et al. New York: University Publishers, 1962.
Schneidman, Witney. Betrokke Afrika: Washington en die val van die koloniale ryk van Portugal. Lanham, besturende direkteur: University Press of America, 2004.
Sykes, John. Portugal en Afrika: die mense en die oorlog. Londen: Hutchinson, 1971.
AMPTELIKE NAAM: Portugese Republiek
REGERINGSVORM: Republiek, parlementêre demokrasie
AMPTELIKE TALE: Portugees, Mirandese
GEBIED: 35.516 vierkante myl (91.985 vierkante kilometer)
Portugal is die westelikste punt van Europa en lê aan die weskus van die Iberiese Skiereiland. Die lang Atlantiese kuslyn is gewild onder besoekers en plaaslike inwoners. Branderplankryers is gevestig op die sterk branders in die weste, en die warm sandstrande in die suide is 'n toevlugsoord vir toeriste.
Die meeste mense woon langs die kus, met 'n derde van die bevolking in die groot metropolitaanse gebiede van Lissabon en Porto.
Portugese stede behou steeds hul historiese karakter en baie van die ou geboue bly ongeskonde. Lissabon het sedert die laat 18de eeu nie veel verander nie. Die natuurlike omgewing word goed bewaar en daar is geen ernstige besoedeling nie.
Die kuns van teëlverf en beglazing, bekend as azulejos, is een van die gewildste kunsvorme in Portugal. Die tegniek is die eerste keer deur die More bekendgestel en is in die 1500's deur die koning aangeneem en die blou en wit teëls het oor die hele land versprei en word vandag deur vakmanne beoefen.
Agt uit tien Portugese is Rooms -Katoliek. Heilige dae en godsdienstige feeste is baie gewilde geleenthede. Alhoewel die land gemoderniseer is danksy die geld wat dit uit die ryker Europese lande ontvang, is die mense steeds redelik arm in vergelyking met dié in ander lande.
Die grootste deel van Portugal was eens bedek met woude. Vandag is slegs 'n kwart van die land beboste. Terwyl sommige inheemse spesies, soos die kurkboom, nog steeds algemeen voorkom, is baie plante vreemde spesies en is deur mense bekendgestel.
Boerdery en jag het die aantal wilde diere in Portugal verminder. Die gewone diere is varke, wilde bokke, wildsbokke, jakkalse en Iberiese hase. Die Iberiese lynx is die mees bedreigde katspesie ter wêreld. Portugal en Spanje werk saam om oop ruimte te skep sodat die oorblywende paar honderd lynks vrylik kan rondloop.
Die kuslyn is 'n ryk habitat vir krappe, mossels en oesters, en tuna, bonito en sardientjies is 'n algemene vangs vir Portugese vissers.
Baie trekvoëls stop in Portugal op hul reis na en van Sentraal -Europa na Afrika en verder.
Die gevolge van die anjerrevolusie
Die Carnation Revolution het een van die belangrikste oomblikke in die geskiedenis van Portugal geword. Miskien was die diepste uitwerking van die rewolusie die neerslag van die Estado Novo -diktatoriale regime en instelling van demokrasie in Portugal. Die omverwerping van die outoritêre regime wat berug was vir godsdienstige vervolging, dui op die begin van godsdiensvryheid in die land. Die Estado Novo -regime het byvoorbeeld die aktiwiteite van 'n Christelike denominasie, bekend as die Jehovah se Getuies, verbied, 'n verbod wat kort na die revolusie opgehef is. Die land se internasionale reputasie het ook verbeter na die revolusie. Voorheen het die ekonomie van Portugal gely nadat dit op handelsembargo's en sanksies deur sy groot handelsvennote opgelê is.
'N Ander belangrike uitwerking van die Carnation Revolution was die einde van die koloniale oorlog waarin Portugal al byna twee dekades lank gewikkel was. Die einde van die koloniale oorlog het gelei tot die onafhanklikheid van alle Portugese kolonies in Afrika, wat Mosambiek, Guinee, Kaap Verde, Angola en Sao Tome en Principe insluit. Al die lande het onafhanklikheid bereik tussen 1974 en 1975. Die besef van onafhanklikheid in voormalige Portugese kolonies het 'n massiewe uittog van Portugese mense uit die Afrika -lande veroorsaak, hoofsaaklik uit die voormalige Portugese Mosambiek en Portugese Angola. Hierdie vlugtelinge wat na raming meer as 'n miljoen was, staan ​​ook bekend as 'retornados'.
2014 Mei - Portugal verlaat die internasionale reddingsboei sonder om kredietverskaffers by te staan.
2014 Augustus - Die regering red die geraakte kredietverlener Banco Espirito Santo - Portugal se grootste private bank - vir 'n bedrag van 3,9 miljard euro om 'n groter ekonomiese ineenstorting te voorkom.
2014 November - Minister van Binnelandse Sake, Miguel Macedo, bedank ná korrupsie -ondersoek wat verband hou met die toewysing van vinnige verblyfpermitte, waarvan baie na buitelanders gegaan het wat bereid was om groot bedrae in Portugese eiendom te belê.
Die voormalige sosialistiese premier Jose Socrates word in hegtenis geneem op verdenking van korrupsie, belastingbedrog en geldwassery.
2015 Januarie - Die regering keur reëls goed wat afstammelinge van Jode wat eeue gelede uit die land geskors is, toelaat om Portugese burgerskap te eis.
2015 Maart - Die hoof van die belastinginvorderingsowerheid bedank te midde van bewerings dat hy probeer het om die lêers van invloedryke figure teen ondersoek te beskerm.
2015 November - Na onomwonde parlementêre verkiesings vorm die sosialistiese leier Antonio Costa die sentrum -linkse regering wat daartoe verbind is om besparingsmaatreëls te verslap.
2016 Oktober - Voormalige premier Antonio Guterres word as VN se sekretaris -generaal aangestel.
2017 Februarie - Portugal lê 'n klag by die EU oor die plan van Spanje om 'n opbergingsfasiliteit vir kernafval te bou, wat omgewingsbewustes vrees dat die rivier die Taag, wat na Portugal vloei, kan beïnvloed. In ruil daarvoor stem Spanje in om omgewingsinligting te deel en konsultasies oor die fasiliteit te reël.