n Derde moontlikheid is om nie uitdruklik vir of teen meertaligheid te kies nie, maar die taaldinamiek bloot oor te laat aan spontane sosiolinguistiese prosesse. n Mens sou dit die laissez faire-model kon noem. So sou mens byvoorbeeld ook kon sê: As `n boer `n groot vrugbare akker besit wat hom `n honderdvoudige oes oplewer, waarom saai hy dan nie die hele akker in nie? `n Tiende deel daarvan bring immers al voldoende op om in sy eie behoefte te voorsien. Mens kan, om alle basisse te dek, ’scuse the pun, ook gaan vir die teenoorgestelde van sjarme, en iemand kies wat so min sjarme het dat almal dink: hel, sy moet iets anders hê (maar wat?). Protestante noem ons al wat n verskriklike naam is wat hulle aan kan dink anti-chris, skarlakenrooi dier, Babilon, ens. en terselfdertyd toon hulle groot respek vir die Bybel, en deur hulle plegtige houding deur Sondag te hou, erken hulle die gesag van die Katolieke Kerk.