Slaai Sonder Blare | Alle kopiereg behoort aan Chantelle de Wet
“Mag jy hoer hoogtes beryk in die jaar wat kom.”
Die boodskap vind sy weg tot in my inbussie en steek ‘n dolk dwarsdeur my spellinghart. Die intensies is van die beste soort: opreg. Die spelling laat egter gaping vir verwarring. Met die weglating van die baie belangrike deelteken, het my eens vertikale (hoër) suksesleer, geval tot ‘n horisontale dilemma… ‘n hoer se sukses is sekerlik nie te versmaai nie?
Ek dra nie uniform nie; vorm nie deel van die taal se taakmag nie; is nie leesteken-polisie nie en openlike oordeel oor spel- en/of tikfoute sal ek nie. Ek maak hulle soms self. Maar iets in my diepste binneste skuif tog gevaarlik rond as ek dit raaklees. Ek kan dit nie help nie. Dis soos ‘n poep wat skielik ontsnap, sonder waarskuwing of die wete dat jy gisteraand boontjies geëet het. En nes die windjie van die Suide, is die gevolge dikwels onwelriekend.
Ek het al slapelose nagte gehad oor ek in ‘n welbekende skrywer se boek die woord “apteit” sien skyt het. Ek moes al ‘n anti-depressant neem toe ek verneem van die Afrikaanse onderwyseres wat in rooi gil “PRAGTAG!”. Ek hoop dit was ‘n hoerskool en nie ‘n hoërskool nie. My klere druk my longe toe as ek die trou-uitnodiging oopmaak en lees “Jy word friendelik versoek”.
Die deelteken is ‘n sondebok met ‘n stoute duiweltjie op sy skouer. Poësie sonder daardie kolletjies, verander skielik in ‘n hygroman wat selfs Mevrou Dominee in haar rooibostee sal laat stik. Maar dit keer geen skolier as hulle opstelle moet pleeg nie. My oë het al male sonder tal verstar by die aanskou van hierdie onheiligheid. Dis amper so erg as mense iets “waardeur” of iets soek wat nie ‘n “arem en been” kos nie. My tong swel sommer spontaan in protes, maar dan maak ek die komper toe en gaan kry my nagmerrie in ‘n donker kamer. Dit is nie die ure werd om te gaan staan en vingerswaai op sosiale media nie. Dis soos daai boontjiepoep teen donderweer: ‘n baie onregverdige oorlog.
Ek lees weer die boodskap. “…hoer hoogtes…”. Ek kou ‘n Rennie met die hoop dat die suur sal bedaar. “…beryk…” Ek hiperventileer. Twee groot slukke jenewer en ek bewe bietjie minder. Die skrywer se hart is meer opreg as die bure se honde (en hulle het drie generasies se papiere). Die skrywer is nie dom, oningelig of astrant nie. Die skrywer is bloot mens wat goed bedoel. Ek laat die karamelkers vlam vat. Ek vat nog ‘n slukkie tonikum. Ek haal diep asem. Ek leef nie in ‘n glashuis nie, so ek kan geen woordeboek gooi nie. Die feit dat spelfoute my ongemaklik maak is mos MY krisis, iets waarmee EK moet saamleef. Spelling is nie die begin of einde van enige taal nie. Probeer maar net Mandaryn, Arabies of Urdu lees om dit te begryp.
Ander mense sukkel met dwelmverslawing, skewe prente teen mure of inkontinensie. Ek sluk maar net swaar aan spelfoute. Ek bou die brug. Steen vir steen. En ek klou verbete vas aan die wens van hoër hoogtes, al is dit tussen hoere…