Die Berner Sennenhond - Wat kan jy van hierdie honderas verwag? - Rasse
Die Berner Sennenhond - Wat kan jy van hierdie honderas verwag?
Die naam Bernese Mountain Dog is 'n rowwe vertaling van die Duitse 'Berner Sennenhund', wat letterlik Bernese Alpine Herdsman's Dog beteken. Die oorspronklike naam van die ras was Durrbachler, na 'n herberg waar hierdie plaashonde gekoop en verkoop is. Die moderne ras is ontwikkel uit honde wat op die platteland rondom Bern, Switserland voorkom, en is slegs een van verskeie Switserse rasse.
Die oorspronklike Berner Sennenhund was 'n alledaagse plaashond, wat vroeër die plaas bewaak het, die koeie van en na hul bergweiding gedryf het en karre vol melkblikke na die melkery getrek het; moderne Berners behou sommige, hoewel nie noodwendig al hierdie instinkte nie. Die ras is omstreeks die eeuwisseling van professor Albert Heim van byna uitsterf gered en het sedertdien stadig ontwikkel. In 1948 was daar 'n aansienlike oorskryding na 'n Newfoundland-hond, met die gevolglike verbetering in temperament en toename in grootte.
Dit is bekend dat Berners in 1926 die eerste keer na Amerika gekom het, en moontlik selfs vroeër, maar die ras is nie erken deur die AKC nie, selfs nie na die ingryping deur die Switserse Kennelklub nie. 'N Dekade later is nog twee uit Switserland ingevoer; hierdie honde het in 1937 die eerste van die ras geword wat by die AKC geregistreer is.
Teen die 1960's het 'n klein groepie lojale Berner-eienaars en -telers in die Verenigde State ontwikkel. Gedurende 1994 was 1594 Berners by die AKC geregistreer, wat die ras die 68ste gewildste van 137 AKC-erkende rasse maak. Die ras se gewildheid het geleidelik toegeneem en is nou op die punt waar 'agterplaas teling' 'n probleem is.
benodig baie menslike geselskap; moet 'n volle lid van die gesin wees; 'n hond wat binne die huis toegelaat moet word
sag, kalm, liefdevol en getrou aan hul eienaars
baie goed met kinders en ander diere
intelligent, maar benodig geduldige, konsekwente opleiding
selde oorlas blafers
goeie waghonde, maar nie waghonde nie
gereserveer by vreemdelinge, maar nie skaam of bang as hulle behoorlik sosialiseer as hulle jonk is nie
matige aktiwiteitsvlak, 'n goeie loopmaat, maar die uithouvermoë van ligter ontbeende rasse het nie
'n werkende ras wat oorspronklik gebruik is vir trekwerk en ligte veeteelt
aankoopkoste wissel baie landwyd
mans en wyfies moet dieselfde kos
$ 120 vir die eerste jaar se sorg vir veeartse
$ 50 per jaar vir gewone roetineversorging vir volwassenes
$ 120 per jaar vir versorging van veeartse
$ 20 tot $ 30 per maand aan kos
$ 180 vir 20 uur basiese hondjie- en gehoorsaamheidsklasse
huis- en tuinverbeterings soos omheining of hardloop
die gemiddelde lewensduur is 6 tot 7 jaar, maar vir honde wat met goeie gesondheid volwassenheid betree, is die tipiese lewensduur ongeveer 9 jaar
kanker is 'n ernstige probleem en 'n algemene oorsaak van vroeë dood
gewrigsprobleme is algemeen
ernstige outo-immuun probleme en nierprobleme is bekend
die Berner-Garde-databasis volg baie gesondheidsprobleme en is deur telers en potensiële eienaars beskikbaar.
65 tot 95 pond vir wyfies; 80 tot 115 pond vir mans
mans 25-27-1 / 2 duim aan die skof, tewe 23-26 duim
swaar vergieting een of twee keer per jaar en vir sommige honde deur die jaar
jas stoot van nature vuil af; gereelde borsel, maar slegs af en toe gebad word benodig.
baie min is geneig om te kwyl
nie 'n natuurlike retriever nie
nie van nature geneig om te jag nie, alhoewel sommige jaag eekhorings, ens.
nie van nature 'n waterhond nie, maar sommige swem vir plesier
sommige het die neiging om gate te grawe
lekker om mee te reis as dit goed opgelei is
Heupe en elmboë
Heup- en elmboogdysplasieë is algemene toestande by Berner-berghonde. Dit is strukturele defekte in die gewrigte wat ligte tot verlammende artritis kan veroorsaak. Displasie word geërf, maar baie gene is betrokke.
Dit is vir normale ouers moontlik om dysplastiese hondjies te produseer; die kans dat 'n spesifieke hondjie dysplasie het, word egter verminder as albei ouers normaal is, en nog sterker verminder as ander naasbestaandes (ouers se ouers, ouers se rommelmaats en ander hondjies wat deur die ouers geproduseer word) ook vry is van dysplasie.
Omgewingsfaktore - té vinnige groei van die hondjie, onbehoorlike dieet en strawwe oefening - veroorsaak nie dysplasie nie, maar kan dit vererger.
X-strale van volwasse honde is die definitiewe manier om dysplasie te diagnoseer. X-strale kan gedoen word van jonger honde wat kliniese simptome vertoon (bv. Mankheid), maar hulle voorspel miskien nie akkuraat hoe sleg die finale effekte sal wees nie. Omdat beide heup- en elmboogdysplasie nie by die geboorte duidelik is nie, maar met verloop van tyd ontwikkel, kan ligte tot matige displasie dikwels nie by jong honde gediagnoseer word nie.
Die Instituut vir Genetiese Siektebeheer by diere (GDC) evalueer honde op 1 jaar deur middel van X-straal. Die Orthopedic Foundation for Animals (OFA) evalueer honde op 2 jaar met X-straal. Honde wat vry van dysplasie is, kry 'n sertifikaat en 'n registrasienommer.
Van al die rasse wat deur die OFA geëvalueer is, het Berneresse die agtste hoogste voorkoms van heupdisplasie. 28% van die Berners waarvan die heup-X-strale ingestuur word, word as displasties beskou, maar in werklikheid is die algemene voorkoms in die ras waarskynlik aansienlik hoër, aangesien baie eienaars nie die X-strale indien indien vermoed word dat dysplasie is nie.
Chirurgie om dysplasie by hondjies reg te stel, kan nuttig wees, maar kos $ 400,00 tot $ 1,800,00 per gewrig. Heupoperasies is gewoonlik meer suksesvol as elmboogoperasies.
Beide die GDC en OFA beveel aan dat:
broeiende honde is vry van displasie
broeiende honde se ouers en grootouers is vry van displasie
75% of meer van enige broers en susters of broers en susters van broeiende honde is vry van dysplasie
Kankers is 'n ernstige probleem in die Berner. 'N Voortgesette studie van hierdie siektes in die ras, geborg deur die Bernese Mountain Dog Club of America, dui die volgende aan:
Ongeveer 9,7% van Berners kry kanker. Die gemiddelde ouderdom waarop kanker gediagnoseer word, is 6,21 jaar; dit wissel egter baie.
Die mees algemene soorte kanker wat in Berners voorkom, is:
histiocytose (24,0% van die gevalle): hierdie gewasse word geërf, maar waarskynlik deur die werking van baie gene (poligene) wat saamwerk
mastositoma: ook geërf
limfosarkoom: nie geërf nie
fibrosarcoom: nie geërf nie
osteosarkoom: nog geen gevolgtrekkings met betrekking tot oorerflikheid nie.
'N Gewasregister is ingestel wat voortgaan om weefselmonsters van aangetaste honde te versamel en te ontleed. Daar word gehoop dat bykomende data navorsers in staat sal stel om verdere gevolgtrekkings te maak oor die voorkoms en oorerflikheid van ander soorte kanker in die Berner Berghond. Daarbenewens het die GDC 'n register opgestel vir histiocytose en mastositoma, aangesien dit bekend is dat dit geërf word.
Berners kom uit 'n werkende agtergrond en geniet die uitdagings om nuwe dinge te leer. Die meeste Berners is gretig om hul eienaars te behaag en kan op 'n verskeidenheid gebiede maklik opgelei word. As gevolg van die uiteindelike groot omvang van die ras, is dit tot voordeel van die eienaar om op 'n jong ouderdom met gehoorsaamheidsopleiding (huishoudelike maniere en basiese gehoorsaamheidsopdragte) te begin. Aangesien Berners as ras stadig, sowel fisies as geestelik, volwasse is, moet eienaars nie hondjies te vinnig in opleiding oefen nie; hierdie honde is beslis nie gehoorsaamheid 'wonderkinders nie.'
Die opleiding van 'n Berner-hondjie vereis fermheid, konsekwentheid en baie geduld, en word die meeste suksesvol bereik met baie kort, prettige oefensessies. Ondanks hul groot grootte, is die meerderheid Berners 'sagte' honde en doen dit nie goed met harde regstellings nie. Om die moontlikheid van ortopediese besering te voorkom, moet 'n Berner nie gevra word om vóór die ouderdom van twee jaar te spring of vragte te trek nie.
Honderd jaar gelede het Bernese Mountain Dogs gewerk om die plaas te bewaak, beeste te oppas en melkblikke na die melkery te trek. Die beskermingsvermoë word deesdae aansienlik verminder (hoewel Berners steeds goeie waghonde is), maar die troppe-instink en trekvermoë bly ongeskonde by baie honde. Alhoewel Berners op hierdie stadium nie mag deelneem aan AKC-herdersbyeenkomste nie, sal die meerderheid Berners 'n sertifiseringstoets vir herdersinstink slaag, en sommige eienaars lei hul honde aktief in hierdie omgewing op.
Berners kan in aanmerking kom vir proewe wat aangebied word deur die Australian Shepherd Club of America (ASCA) en die American Herding Breed Association. Dit is egter konsepwerk wat die meeste aandag geniet. Die Bernese Mountain Dog Club of America, die nasionale rasklub, bied twee titels in konsepwerk aan: NDD (Novice Draft Dog) en DD (Draft Dog). Die proewe vir hierdie titels vereis dat 'n hond sowel die beheer van die wa as krag en uithouvermoë demonstreer om 'n vrag te trek. Baie Berners neem deel aan AKC-gehoorsaamheids- en opsporingstoetse, sowel as behendigheidskompetisie. Hulle was ook redelik suksesvol as terapiehonde en in beperkte mate as soek- en reddingshonde.