Roger Bricoux | Loer Toer
Côte d'Azur, Frankryk April 15, 2019 Leave a comment
Hy was twintig jaar oud. Hy was 'n mooi man. Hy was 'n welbekende tjellis. Hy het naamgemaak in Italië en Engeland, asook Frankryk waar hy gebore is. Hy speel in die orkes by Monaco, waar sy vader die orkesleier was.
Toe kom 'n wonderlike geleentheid — om te speel op die inwydingsvaart van die grootste skip wat ooit gebou is. Hy en sewe ander musikante.
Die nag van die 14de April kom die skokkende bekendmaking — die skip sink. Die verlammende ongeloof word sekerheid. Die klein geselskap tel hulle instrumente op — "om die passassiers te kalmeer", word gesê — en hulle speel met 'n toenemende besef dat dit hulle laaste sal wees. Die musiek, volgens oorlewendes, was "Nader, my God, aan u" en "Abide with me". Die liggame is nooit gevind nie.
Daar is, te midde die triestigheid van hierdie geskiedenis, 'n brutale ironie oor Bricoux vir my. Ná die sink van die Titanic, is doodssertifikate uitgereik. Vir een of ander rede het Bricoux se ouers in die Côte d'Azur nooit so 'n dokument ontvang nie. In 1913 toe Frankryk begin mobiliseer, is Bricoux gesoek, nie gevind nie en as droster verklaar. Dié toestand van sake duur tot die jaar 2000 toe die Association Française du Titanic sake reggestel het.
Die monument by Southampton, oorspronklik in 1913 geplaas, in die Tweede Wêreldoorlog gebombardeer en weer in 1945 herstel. Bricoux se naam verskyn bo regs.
In hierdie somber geskiedenis, het ek al die gevoel gekry dat die sink van die Titanic was 'n voorspooksel vir die dekades wat voorlê. Teen 1933, skat die historici, is die lewensverlies in die 20ste-eeu meer as die res van die geskiedenis. Die Tweede Wêreldoorlog het nog voorgelê.
Daar is stedelike legendes oor die Titanic. Een van hulle was dat iemand het vooraf kwytgeraak dat nie eers God kon hierdie skip sink nie. Dit lyk vir my dat ons die Faust-storie in hierdie Prometiese epog oor en weer herhaal.