PressReader - Kuier: 2017-04-05 - WAT DIE HART VAN VOL IS
Mis­daad, dwelms en ver­krag­ting is o­ral om ons, maar ou­ers moet bid en saam­staan om hul kin­ders te red.
Kuier - 2017-04-05 - KUIERCOACH - Deur Y­von­ne Be­ryl Jan­tjies
Waar gaan al­les ein­dig? Dwelms, ge­weld, ver­krag­ting, roof en moord is aan die or­de van die dag. Ons be­gin soos klui­se­naars le­we, want al­mal is te bang om dit bui­te te waag. On­ge­luk­kig kan ons nie vir al­tyd bin­nens­huis bly nie, ons daag­lik­se roe­ti­ne moet voort­gaan. Jong kin­ders be­land in die web van ge­we­ten­lo­se dwelm­ba­se. Gang­sters voer ’n skrik­be­wind in woon­buur­te. On­skul­di­ge men­se word wreed af­ge­maai. Ons prag­ti­ge wê­reld daar bui­te is stuk­kend.
Ou­ers word bla­meer vir hul kin­ders se dwa­se op­tre­de, maar die skul­di­ges is al­tyd on­skul­dig. Jong seuns is voos ge­rook aan tik of an­der dwelm­ver­wan­te mid­dels, ter­wyl jong mei­sies as seks­sla­we ge­bruik word. Ie­wers is daar ’n moe­der­hart wat ween oor haar seun of dog­ter. Sy’s moe­de­loos en raad­op. Al wat só ma kan doen, is om bid­dend te bly. Die kind wat sy met so­veel lief­de en teer­heid ver­sorg het, is die een wat nou haar hart stuk­kend trap.
Wat het ge­word van waar­des, self­re­spek en re­spek vir an­der se be­sit­tings en le­wens? Ek wil nie graag te­rug­ver­wys na die ou dae nie, maar ek kan nie an­ders nie. Daar was toe al ben­des en mis­da­di­gers, dwelms en drank, maar ek kan met eer­lik­heid sê daar­die ben­des het re­spek vir groot­men­se ge­had. Kan ons die­self­de sê van ons nu­we ge­ne­ra­sie jong­men­se?
Net die an­der­dag word ’n ou­ma wreed dood­ge­skiet. Die skie­ters het haar klein­kind ge­soek, kon hom toe nie kry nie en die ou­ma moes met haar le­we daar­voor boet. Wan­neer ’n moe­der praat oor haar kind wat vas­ge­vang is in dwelms, sê sy dit as­of daar iets in haar hart is wat seer­kry. Sy het haar le­we daar­aan toe­ge­wy om net die bes­te vir haar kind te gee, ge­dink dit sou ver­goed vir die feit dat sy hom of haar al­leen groot­ge­maak het. Maar sy het nie re­ke­ning ge­hou met die wê­reld nie. Só ge­sels ’n vrien­din een aand haar hart uit. Sy’s stuk­kend bin­ne, nie­mand weet van die stil­le tra­ne wat snags oor haar wan­ge rol nie. Haar jong­ste was soms só ge­tik dat hy nie kon eet nie. Nie eens die feit dat sy hom gaan in­boek het by ’n re­hab, kon hom help nie. Hy’s een aand reg voor hul tuin­hek­kie ver­moor. Nooit het sy ge­dink sy gaan hom so vroeg aan die dood af­staan nie. Dit het tyd ge­word vir han­de­vat en saam­staan teen ge­weld, mis­daad en dwelms. Maar die vraag is: Waar be­gin ons? Die ant­woord is: By ons­self. Bid son­der op­hou. Bid vir ons land en sy men­se; bid ver­al vir ons jong­men­se. Laat ons ook nie op­hou bid vir ons vy­an­de nie. Ons moet nooit op­hou om son­der God deur die le­we te loop nie. ’n Teks­vers uit Je­sa­ja 46:3 beeld die woor­de so mooi uit: “Ek het voor jul­le ge­boor­te vir jul­le ge­sorg en jul­le klein­tyd vas­ge­hou; ek sal jul­le God wees deur jul­le he­le le­we . . .”
Net ver­le­de week be­land ek in ’n tar­get taxi. Die taxi word op ’n se­ke­re plek ge­stop; die jong ou­tjies spring in die taxi en be­roof die men­se van hul be­sit­tings, wat vir ’n ap­pel en ’n ei ver­koop word om d­rugs in die han­de te kry. Waar­om gaan soek die jong­men­se nie werk nie?
Vir ons as ou­ers lui die bood­skap:“As die He­re die huis nie bou nie, te­ver­geefs die wat daar­aan bou. Va­ders, moe­ders, pas jul kin­ders op, weet wie hul vrien­de is, be­waar en be­skerm hul­le, want hul­le is kos­baar in die oë van die He­re.”Hoe kan ’n ma haar dog­ter­tjie al­leen saans na ’n huis­win­kel toe stuur? Hoe kan ’n ma haar kin­ders in die huis toe­sluit en by vrien­de gaan kui­er? Hoe kry ’n va­der dit oor sy hart om sy prag­ti­ge dog­ter­tjie te ver­krag? Al dié din­ge vind daag­liks plaas in ons ge­meen­skap­pe.
He­re, ek bid vir ’n ge­loofs­dag. Ek bid dat ou­ers moet vas­staan soos ’n boom – on­be­weeg­lik, on­wrik­baar, sterk en stand­vas­tig – dat ons el­ke kind, jonk en oud, by U voe­te moet plaas. E­fe­si­ërs 5:15 sê vir die jong­men­se wat in die web van dwelms vas­ge­vang is; vir die ver­krag­ters; die moor­de­naars:“Wees baie ver­sig­tig hoe jul­le le­we. Moe­nie soos ’n dwaas le­we nie, leef wys . . .”
Laat ons han­de­vat en na­der aan me­kaar leef. Elk­een van ons kan in hier­die wê­reld ’n ver­skil maak.
Só ge­sels ’n vrien­din een aand haar hart uit. Sy’s stuk­kend bin­ne, nie­mand weet van die stil­le tra­ne wat snags oor haar wan­ge rol nie.