Geskryf deur Brendon O'Connor
Dit is 'n fout om Trump as uniek of sy sukses te beskou as iets wat net in Amerika kan voorkom. Pete Marovich / Pool / EPA
Tydens die Amerikaanse presidensieveldtog 2016 is mense regoor die wêreld gereeld deur verkiesingskenners gerusgestel dat Donald Trump te verregaande is om tot president verkies te word.
Die sentrale boodskap van Hilary Clinton-veldtog, wat hierdie konvensionele wysheid weerspieël, was: “ernstig?”.
Met ander woorde, daar is voortdurend aan ons gesê dat Trump te beledigend, onkundig en gevaarlik was om gekies te word om die VSA te lei. Maar hierdie politieke interpretasie het die neiging misgeloop hoe die Amerikaanse populêre kultuur die voorwaardes geskep het vir 'n karakter soos Trump om die gemanierde en formele presidentiële keuringsproses te bevorder.
Op baie maniere was die Trump-veldtog die politiek besig om die populêre kultuur in te haal.
Trump het verlede week op Dallas gesê: 'Dit is baie makliker om president te wees ... Al wat jy hoef te doen is om soos 'n styf optrede te wees.' Larry W. Smith / EPA
Trump se omhelsing van die slegste dele van die popkultuur
In my nuwe boek, Anti-Amerikanisme en Amerikaanse uitsondering, Ek argumenteer dat dit 'n fout is om Trump as uniek of sy sukses te beskou as iets wat slegs in Amerika kan voorkom.
Trump-agtige gedrag is oral om ons. Sy narcisme, afknouery, misogie, rassisme, populisme en neiging om die slagoffer te speel, is al te alledaags - en dit is beslis nie net Amerikaanse probleme nie.
Wat besonders is, is dat die Amerikaanse politiek meer pretensieus is en 'n groter gevoel van selfbelang het as die politiek elders.
Trump het die pretensie en faux beleefdheid van die Amerikaanse politieke stelsel met 'n duiwelagtige houding gesmous en sodoende die presidensiële politiek meer laat lyk soos die parlementêre politiek van Westminster met sy naamroeping en bravado.
Trump het ook die slegste lesse uit die populêre kultuur geneem en dit tot sy voordeel gebruik.
Hy het die tweede presidensiële debat byvoorbeeld omskep in 'n weergawe van The Jerry Springer Show deur Drie vroue genooi wat Bill Clinton van seksuele aanranding beskuldig het om in die gehoor te sit.
Trump het tydens sy tweede debat met Hillary Clinton gepoog om die aandag van die Access Hollywood-bande met 'n aandag te trek. Andrew Gombert / EPA
oor 4,000 episodes, Het Springer traumatiese gevalle soos hierdie gebruik om televisiekykers bedags te vermaak en af ​​te lei. Dit is ver van 'n Amerikaanse gesukkel, aangesien radioskokjokke soos Alan Jones in Australië goed geoefen is om slagoffers vir hul eie doeleindes te gebruik.
In die nasleep van die Gaan na Hollywood-bande, Het Trump uit Springer se speelboek getrek en een van die belangrikste toetsgronde in die Amerikaanse politiek omskep in 'n krass realiteits-televisiedrama. Deur Clinton se beskuldigers te nooi, was sy bedoeling om hierdie bewering te maak: Hillary se man is erger as ek.
Trump het dit amper nie omgegee om die ernstige vrae tydens die debat te beantwoord nie Hillary Clinton “sal in die tronk wees” as hy president was, weerklink hy die berugte “toesluit haar” -sang op sy saamtrekke.
Hierdie bespotlike veldtogstyl - wat regdeur sy presidentskap voortgesit is - het werklike en ernstige gevolge gehad. Dit was egter baie meer in voeling met die gees van die tyd as wat gewoonlik toegelaat word.
'N Simptoom van wydverspreide kulturele malaise
Trump se voortdurende selfpromosie en trollering van teenstanders is nie net heeltemal bekend nie, dit is 'n teken van die narcistiese 21-eeuse kultuur. Hy is beslis meer kultureel bekend as Hillary Clinton met haar lewenslange toewyding aan openbare diens en begrip van komplekse openbare beleidskwessies.
Die Trump-verskynsel is die politiek wat deur populêre kultuur onderskryf word. Tydens die 2016-veldtog het hy volgens die vermaaklikheidsbedryf geleef dat jy met byna enigiets kan wegkom solank jy nie vervelig is nie.
'N Deel van die media se waghondrol is afhanklik van verantwoordbaarheid, etiek en die reg wat sentraal staan ​​in die politiek. Hierdie begrip word egter ondermyn wanneer die politiek tot 'n gewildheidskompetisie verminder word en meer en meer lyk soos die alles-etos van populêre kultuur.
As ons Trump as 'n produk van populêre kultuur beskou, dan is hy duidelik 'n simptoom van 'n kulturele malaise eerder as 'n radikale afwyking daarvan.
Gegewe dit, was dit opwindend om te kyk hoe The New York Times, CNN en ander tradisionele mediakantore met eindelose skok en afgryse op Trump reageer, asof hulle nog nooit iets soos hy gesien het nie.
'Na 1,000 dae van die Trump Show, is die kapasiteit van verrassing al lankal verminder en kommentaar of optrede wat dae van voorbladdekking en huil van Capitol Hill af sou plaasvind, skaars nou registreer.' Van The New York Times: https://t.co/hLzNTOFIUJ- David Smith (@SmithInAmerica) Oktober 19, 2019
Een van die vele ander nuuskierighede in die Trump-era is dit die oudste persoon wat tot die Amerikaanse president verkies is het vinnig die donker kunste van Twitter bemeester en het 'n sterk aantrekkingskrag met 'n tegniese vaardige manlike jeug-subkultuur wat skok, sameswerings, misogie, rassisme, trollie en boelies, wat vermoedelik snaaks en oortreeend is, gemaak het.
Nuwe inligtingstegnologieë het nie net 'n groter begrip in die wêreld aangewakker nie - soos sommige van die utopiese stigters van die internet gehoop het - het hulle ook meer krag gegee aan die vervelige en oningeligte.
As u eers met hierdie aanlynkultuur gewerk het, is dit duidelik dat Trump deel is van 'n ontstellende wydverspreide kulturele terugslag eerder as om 'n unieke verskynsel te wees.
Een teken hiervan is hoeveel minder krities Trump oor wit nasionaliste was as enige president in die era na die burgerregte. deur sy kritiek vertraag en verduister, het hy diegene aan die regterkant aangemoedig om te glo dat hul stemme gehoor word.
Hoe ons by hierdie jammerte plek gekom het, is dat die skok-kultuur wat deur regse praatradio-gashere, Fox News en 4Chan gepraat het, almal die regse presidentskap van Trump moontlik gemaak het.
Met die volgende aanstaande presidentsverkiesing is dit tyd om hierdie gewilde, maar dikwels ongevoelige, kulturele en politieke ontwikkelinge wat Trump gehelp het baie ernstig aan die bewind te neem. Hierdie kulturele neigings is aan die toeneem en verg weerstand, aangesien dit ons persoonlike lewens en politieke kultuur verneder.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > Kultuurverskille > Waarom die Trump-presidentskap 'n simptoom van ons kulturele kwaal is