Uiteindelik het net God nog vir Job oorgebly. En hier het Job se grootste probleem gelê. Die Een wat hom moes help, die Een wat aan sy kant moes kom staan het, het teenoor hom gaan staan. Van God kan jy niks meer verwag nie. Hy lag vir jou en Hy stoot jou maar weer in die modder. Lees net hoe skerp formuleer hy dit: ‘Eintlik is dit om ’t ewe, daarom dink ek: of ’n mens skuldig is of onskuldig, God vernietig jou tog. As ’n vloedramp skielik die dood bring, lag God oor die wanhoop van die onskuldiges (Job 9:22-23).
Die boek Jubileë is ‘n hervertelling van Genesis en gedeeltes van die eerste helfte van Eksodus. Dit is in die Hellenistiese tyd geskryf – dit wil sê iewers in die loop van die 2e eeu vC. Daar was groot spanning onder die Jode van die tyd. Aan die een kant was daar die Hellenistiese Jode wat die Griekse kuns en kultuur met oop arms omhels het, en wat daarvoor agiteer het dat die Jode by die Griekse gebruike en gewoontes moes inskakel. Hul argument was dat die mensdom oorspronklik ‘n harmoniese geheel was, en dat die Mosaïese wette ‘n onnatuurlike en onnodige afsplitsing veroorsaak het. Hierdie breuk moes herstel word. Aan die ander kant was daar die vrome, behoudende Jode wat hul eie godsdiens en kultuur hoog geag het. Onder hierdie groep val die skrywer van die Jubileë-boek. Hy reageer heftig teen die liberale siening van die Hellenistiese Jode, en plaas die Verbond met Moses in die sentrum van die Jode se godsdiens. Vir hom staan die Verbond sentraal. Nou is die viering van Shavuot ‘n onderskeidende teken, die merkteken wat getrouheid versus assimilasie onderskei. ‘n Vrome toegewyde Jood doen moeite om jaar vir jaar ‘n pelgrimstog na die antieke heiligdom, na Jerusalem te onderneem, om die Shavuot te vier en daardeur opnuut die betekenis en implikasies van die Mosaïese verbond te herdenk.
Bogenoemde opmerking is belangrik. In Jubileë strek die tema wyer as bloot die Verbond. Dit gaan telkens om die vernuwing van die Verbond. Die Verbond word teruggevoer na God se Verbond met Noag: ná die Sondvloed is alles immers op aarde uitgedelg, en God het ‘n Verbond met Noag gesluit. Dit is ‘n verdere argument van die Jubileë-skrywer teen die Grieke: die oorsprong van die mensdom lê nie in die Griekse wêreld nie, maar by Noag! Dit is nie die Jode wat hulle deur die Verbond van die mensdom afgeskei het nie, maar die Grieke wat van die oorspronklike Verbond weggedwaal het. Hierdie oorspronklike Noag-verbond is met Abraham hernu, maar vind sy volle vervulling in die Verbond met Moses.
Die Jubileë-skrywer doen ‘n aantal ingewikkelde tydsberekeninge, en in die boek Jubileë word die vernuwing van die Mosaïese verbond vir die eerste keer direk aan Shavuot gekoppel. Op die vyftiende dag van die derde maand het Moses die Torah op Sinaï ontvang, en volgens Jublieë is dit dieselfde dag en datum waarop Shavuot gevier is. Verder bring die boek Jubileë Shavuot vir die eerste keer direk in verband met ‘n teologies-historiese gebeurtenis in Israel se geskiedenis.
Wat wou die skrywer van Handelinge dan impliseer met hierdie toespeling op Sinaï, die Vernuwing van die Verbond en Shavuot?
In die geskiedenis van Ou-Israel was daar twee belangrike berge: Sion en Sinaï. Sion was die woonplek van die Here, daar het Hy in sy tempel tussen sy volk gewoon. Sinaï was egter die plek waar Israel as nasie gekonstitueer is. Ná die bevryding uit Egipte, was die gebeure by Sinaï beslissend vir ‘n nuwe begin as Jahwe se verbondsvolk.