Bill Veeck - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
William Louis Veeck, jr. (IPA: vɛk, rym met "wrak"; 9 Februarie 1914 - 2 Januarie 1986), ook bekend as "Sport-hempwetsontwerp, was 'n boorling van Chicago, Illinois, en franchise-eienaar en promotor in Major League Baseball. Hy was veral bekend vir sy flambojante publisiteitstunts, en die innovasies wat hy in die liga gebring het tydens sy eienaarskap van die Cleveland Indiane, St. Louis Browns Veeck was die laaste eienaar wat 'n baseballfranchise sonder 'n onafhanklike fortuin aangekoop het, en is verantwoordelik vir baie belangrike innovasies en bydraes tot baseball. Uiteindelik is die toename in die gewildheid van die spel en die belangrike rol van die balpark-promosies is diep beïnvloed deur die verregaande vertoon van Veeck.
Terwyl Veeck in Hinsdale, Illinois, grootgeword het, was sy pa, William Veeck sr., 'N sportskrywer vir die Chicago Cubs-organisasie. In 1918, terwyl Bill Veeck slegs vier jaar oud was, word sy vader die president van die Chicago Cubs. Bill Veeck het grootgeword in die onderneming as 'n verkoper, kaartjieverkoper en junior grondeienaar. Veeck het Phillips Akademie in Andover, Massachusetts, bygewoon. In 1933, toe sy vader oorlede is, het Veeck Kenyon College verlaat en uiteindelik klubtesourier vir die Cubs geword. In 1937 het Veeck die klimop wat teen die buiteveldmuur by Wrigley Field is, geplant en was hy verantwoordelik vir die konstruksie van die handbediende middelveld-telbord wat nog in gebruik is. Hy is in 1935 met Eleanor Raymond getroud. 'N Mens kan regtig sê dat Veeck se een liefde bofbal was, en dat alles, ook sy gesin, tweede gekom het. Sy huwelik met Raymond het die erger beurt geval, omdat sy nie kon duld dat hy so deur die spel geabsorbeer is nie. Veeck het drie kinders by Eleanor gehad, maar wou skynbaar niks met hulle te doen hê nie. Hy het kort daarna weer getrou, terwyl Mary Frances Ackerman Veeck ses kinders gebaar het, wat dit in totaal nege kinders maak. In wese was Veeck so verbal deur bofbal dat hy van sy hele gesin net sterk bande gehad het met sy seun Mike, wat die familieonderneming sou voortsit as die 'bofbalinnoveerder'.
In 1941 vertrek Veeck uit Chicago en koop die American Association Milwaukee Brewers, in 'n vennootskap met die voormalige Cubs-ster en bestuurder Charlie Grimm. Dit het hom met slegs elf dollar in sy sak gelaat. Nadat hy vyf pennants in vyf jaar gewen het, het hy sy Milwaukee-franchise in 1945 teen 'n wins van $ 275,000 verkoop. Gedurende hierdie tyd het hy 'n stempel op die Major League Baseball gemaak met sy prag om 'n groter publiek te lok. Tydens sy ampstermyn by die Brewers het hy lewendige varke, bier, voedselkos weggegee; hy het vuurwerkvertonings aangebring, troues op die tuisblad geplaas en oggendwedstryde vir skofwerkers in die oorlogstyd gespeel op pad na die opstel van goue liga-rekords. Alhoewel baie mense gedink het dat hierdie teaterstukke bloot om finansiële redes was, was Veeck se enigste doel om die gehoor te vermaak; baie van hulle is onaangekondig geproduseer.
Terwyl hy 'n halwe eienaar van die Brewers was, dien Veeck byna drie jaar in die Marines tydens die Tweede Wêreldoorlog in 'n artillerie-eenheid. Gedurende hierdie tyd het 'n teruggevoegde artilleriestuk sy been verpletter, wat eers van die voet en later van die hele been nodig was.
Volgens sy eie outobiografie, Veeck - Soos in wrak, hy beweer dat hy 'n skerm geïnstalleer het om die regterveldteiken 'n bietjie moeiliker te maak vir die linkerhandse trekkers van die opponerende span. Die skerm was op wiele, so dit kan elke dag op sy plek wees of nie, afhangende van die kolfsterkte van die opponerende span. Daar was geen reël teen die aktiwiteit as sodanig nie, daarom het hy daarmee weggekom ... tot op 'n dag toe hy dit tot die uiterste beetgepak het, dit uitgerol het toe die teenstanders gekolf het, en dit teruggetrek het toe die Brewers geslaan het. Veeck het berig dat die liga die volgende dag 'n reël daarteen aanvaar het. Na alle waarskynlikheid was hierdie verhaal egter 'n suiwer uitvindsel van Veeck. Uit uitgebreide navorsing deur twee lede van die Society for American Baseball Research het geen verwysing na 'n beweegbare heining of enige verwysing na die toerusting wat nodig is vir 'n roerende heining om te werk, getoon nie.
Volgens Veeck se memoires het hy in 1942, voordat hy by die weermag ingetree het, steun gekry om die Philadelphia Phillies, wat finansieel vasgeknoop was, aan te skaf en beplan om die klub met sterre uit die Negro Leagues op te laai. Hy beweer toe dat kommissaris Kenesaw Mountain Landis, 'n ywerige rassis, die koop toe veto gemaak het en gereël het dat die National League die span sal oorneem.1 Alhoewel hierdie verhaal al lank deel uitmaak van die aanvaarde baseball-aanleg, is die navorsers die afgelope tyd die akkuraatheid daarvan uitgedaag2.
In 1946 word Veeck uiteindelik die eienaar van 'n groot liga-span, die Cleveland-Indiane, en gebruik 'n algemene skuldbrief wat 'n vergoeding aan sy vennote vergoed het in plaas van belasbare inkomste. Hy het die span se speletjies onmiddellik op die radio geplaas en op die punt gestaan ​​om sy eie onuitwisbare stempel op die franchise te plaas.
Die volgende jaar onderteken hy Larry Doby as die eerste Afro-Amerikaanse speler in die Amerikaanse liga, en volg dit daarna 'n jaar later deur Satchel Paige te kontrakteer, waardeur hy die oudste rookie in die geskiedenis van die groot liga is; daar was destyds baie bespiegelings oor Paige se regte ouderdom, met die meeste bronne wat sê dat hy 42 was toe hy by die Indiane aangesluit het.
Toe die Indiane in 1947 ten goede in die holte Cleveland Municipal Stadium verhuis, het Veeck 'n beweeglike heining in die buiteveld laat installeer wat tot 15 voet tussen die reeks beweeg, afhangend van hoe die afstand die Indiërs teen 'n spesifieke teenstander help of seermaak. Die Amerikaanse liga het spoedig 'n nuwe reël aanvaar wat die buiteveldheinings gedurende 'n bepaalde seisoen bevestig.
Alhoewel Veeck se beeld al lank as fan-vriendelik beskou is, het sy optrede gedurende die vroeë deel van die 1947-seisoen kortliks 'n ander siening gegee. Toe die stad Cleveland begin het om die Cleveland-stadion te huur vir motorfietswedrenne, 'n aktiwiteit wat die veld gereeld in die steek gelaat het, het Veeck gesinspeel dat hy dit sou oorweeg om die span na die destydse maagdelike gebied van Los Angeles te skuif. Nadat die twee partye die aangeleentheid bespreek het, is die saak egter afgehandel.
Net soos in Milwaukee, het Veeck 'n grillige benadering tot promosies aangeneem en Max Patkin, die 'Clown Prince of Baseball', met rubber-gesig aangehou as afrigter. Patkin se voorkoms in die afrigtingskas het aanhangers verheug en die voorste kantoor van die Amerikaanse liga vererg.
Alhoewel hy buitengewoon gewild geword het, het 'n poging om die gewilde kortstop, Lou Boudreau, aan die Browns te verhandel, gelei tot massaprotes en petisies wat Boudreau ondersteun. Veeck het in reaksie daarop elke kroeg in Cleveland om verskoning gevra vir sy fout en die aanhangers gerusgestel dat die handel nie sou plaasvind nie. Teen 1948 het Cleveland sy eerste wimpel en die Wêreldreeks sedert 1920 gewen. Veeck het die 1948-vlag beroemd begrawe, sodra dit duidelik geword het dat die span nie die kampioenskap in 1949 kon herhaal nie. Later die jaar het Veeck se eerste vrou van hom geskei. Die meeste van sy geld is in die Indiane vasgemaak, wat hom gedwing het om die span te verkoop.
Na die huwelik met Mary Frances Ackerman, keer Veeck terug as die eienaar van die St. Louis Browns in 1951. In die hoop om die St. Louis Cardinals uit die stad te dwing, het Veeck die kardinaal-eienaar Fred Saigh gespoeg en die kardinaalgroepe Rogers Hornsby en Marty Marion aangestel as bestuurders, en Dizzy Dean as omroeper; en hy het hul gedeelde huispark, Sportsman's Park, uitsluitlik met Browns-memorabilia versier. Ironies genoeg was die kardinale sedert 1920 die Browns-huurders, hoewel hulle die Browns al lankal as die gunsteling-span van St. Louis verbygesteek het.
Van Veeck se mees gedenkwaardige publisiteitstunts het tydens sy ampstermyn by die Browns voorgekom, waaronder die beroemde verskyning op 19 Augustus 1951 deur dwerg Eddie Gaedel. Staan 3'4 Veeck het Gaedel onderteken en hom na die bord gestuur met streng instruksies om nie te swaai nie. Voorspelbaar het hy op vier staanplekke geloop en is vervang met 'n knyploper. Dit sou sy enigste voorkoms wees, aangesien die Amerikaanse liga die kontrak nietig sou verklaar en beweer dat dit 'n bespotting van die spel was. Veeck het voorspel dat hy saam met hom die meeste onthou sou word Grandstand Bestuursdag wat Veeck, Connie Mack, Bob Fishel, en duisende gereelde aanhangers betrek het, wat die geheel van die spel via plakkate gelei het: die Browns het met 5-3 gewen en 'n verliesstreep van vier wedstryde verslaan.
Na die 1952-seisoen het Veeck voorgestel dat die Amerikaanse ligaklubs radio- en televisieinkomste met besoekende klubs deel. Uiteraard weier hy om die teenstanders van die Browns toe te laat om uitspeelwedstryde teen sy span op die pad uit te saai. Die liga het geantwoord deur die winsgewende Vrydagaand-wedstryde in St. Louis uit te skakel. 'N Jaar later is Saigh skuldig bevind aan belastingontduiking. Saigh het die kardinaal aan Anheuser-Busch verkoop omdat hy uit baseball geban het. Veeck kon nie opknappings bekostig wat nodig is om Sportsman's Park op datum te bring nie, en is gedwing om dit aan die Kardinale te verkoop, en sodoende sy enigste bedingingsbron verwyder. Dit en ander faktore het Veeck besef dat hy nie kon hoop om teen die Kardinale en hul veel beter hulpbronne mee te ding nie. Hy het begin soek na 'n ander plek om te speel.
Aanvanklik oorweeg Veeck die Browns terug na Milwaukee (waar hulle hul eerste seisoen in 1901 gespeel het). Die ander eienaars van die Amerikaanse liga het toestemming gekry. Hy wou ook sy klub skuif na die winsgewende, maar tog onbenutte Los Angeles-mark, maar is ook geweier. Gekonfronteer met die dreigement om sy franchise te herroep, moes Veeck die Browns verkoop, wat toe na Baltimore verhuis en die Orioles geword het.
In 1959 word Veeck hoof van 'n groep wat 'n beherende belang in die Chicago White Sox gekoop het, wat hul eerste wenner in 40 jaar verower het en 'n rekord bygewoon het vir tuiswedstryde van 1,4 miljoen. Die volgende jaar breek die span dieselfde rekord met 1,6 miljoen besoekers aan Comiskey Park met die toevoeging van die eerste "ontploffende telbord" in die groot ligas wat elektriese en klankeffekte produseer, en vuurwerke skiet wanneer die White Sox 'n tuisveldreeks tref. Veeck het ook spelers se vanne agter op hul uniform begin toevoeg, 'n praktyk wat nou 25 van 30 klubs op alle truie is, en nog drie klubs op wegtruie.
Volgens Lee Allen in The American League Story (1961), Nadat die Yankees die ontploffende telbord 'n paar keer dopgehou het, slaan Clete Boyer, die swak slaan van die derde baseman, die bal oor die buiteveldheining en Mickey Mantle en verskeie ander Yankee-spelers het uit die dugout gewaai met vonkelaars. Op Veeck het die punt nie verlore gegaan nie.
Weens swak gesondheid het Veeck in 1961 sy deel van die span verkoop. Kort daarna het die voormalige Detroit Tigers-groot Hank Greenberg, sy voormalige vennoot met die Indiane, hom oorreed om by sy groep aan te sluit om 'n Amerikaanse liga-franchise in Los Angeles te volg as 'n minderheidsvennoot. Toe die eienaar van Dodgers, Walter O'Malley, egter die ooreenkoms regkry, het hy dit tot stilstand gebring deur sy eksklusiewe reg om 'n groot liga-span in Suid-Kalifornië te bedryf, aan te wend. In werklikheid was O'Malley nie op die punt om met 'n meesterpromotor soos Veeck te kompeteer nie. Eerder as om sy vriend te oorreed om uit te gaan, het Greenberg sy bod laat vaar vir wat die Los Angeles Angels geword het (nou die Los Angeles Angels of Anaheim).
Veeck is eers in 1975 in baseballkringe gehoor, toe hy terugkeer as die eienaar van die White Sox. Veeck se terugkeer was 'n eienaar van die baseball-eienaar, en die meeste van die ou garde het hom as 'n paria beskou nadat hy albei die meeste van sy maats in sy boek van 1961 blootgelê het. Veeck Soos in wrak en vir getuienis teen die reserweklousule in die Curt Flood-saak.
Byna onmiddellik na die beheer van die Sox vir 'n tweede keer, het Veeck nog 'n publisiteitstunt ontketen om sy mede-eienaars te irriteer. Hy en hoofbestuurder Roland Hemond het vier ambagte uitgevoer in 'n hotel-voorportaal, ten volle van die publiek. Twee weke later regeer Peter Seitz egter ten gunste van gratis agentskap, en Veeck se mag as eienaar het begin verswak omdat hy nie met die ryker eienaars om top talent kon meeding nie. Ironies genoeg was Veeck die enigste bofbaleienaar wat getuig het ter ondersteuning van Curt Flood tydens sy beroemde hofsaak, waar Flood probeer het om gratis agentskap te bekom nadat hy na die Philadelphia Phillies verhandel is.
Veeck het 'n Bicentennial-tema aangebied Gees van '76 paradeer op die openingsdag in 1976, waar hy homself as die penvinger wat agter is, opgooi. In dieselfde jaar het hy Minnie Miñoso vir agt vlermuise heraktiveer om Miñoso 'n aanspraak op speel oor vier dekades te gee; hy het dit in 1980 weer gedoen om die eis tot vyf uit te brei. Boonop het hy die span ook vir 'n wedstryd in kortbroek laat speel.
In 'n poging om by 'n gratis agentskap aan te pas, het hy 'n huur-'n-speler model, gesentreer op die verkryging van ander klubs se sterre in hul opsiejare. Die gambit was matig suksesvol: in 1977 wen die White Sox 90 wedstryde, en eindig derde agter Oscar Gamble en Richie Zisk.
Tydens hierdie laaste aanloop het Veeck besluit om die aankondiger Harry Caray te laat sing "Take Me Out to the Ball Game" tydens die sewende beurt, 'n tradisie dat hy sal voortgaan tot sy dood in 1998.
Die seisoen van 1979 was Veeck waarskynlik die mees kleurryke en kontroversiële. Op 10 April bied hy aan fans gratis toegang die dag na 'n 10-2 openingsdag-skellakkery deur die Toronto Blue Jays. Toe, op 12 Julie, het Veeck, met die hulp van die seun Mike en die radio-gasheer Steve Dahl, een van sy beroemdste promosie-aande gehou, Disco Demolition Night, 'n promosie wat gelei het tot 'n byna oproer tussen die speletjies van 'n doubleheader op Comiskey Park. Diegene wat ou rekords gebring het, het 'n korting van die toelating ontvang, en die rekords is vernietig tydens 'n vuur tussen die speletjies. Die eindresultaat was rampspoedig, aangesien Veeck se plan 'n bietjie te goed gewerk het. Die White Sox is gedwing om die spel te verbeur, aangesien baie ondersteuners die veld bestorm het te midde van die rook van die brandende rekords. Die tweede wedstryd is aan die besoekende Tigers verbeur.
Veeck het in White 198 die White Sox in Januarie 1981. Hy het bevind dat hy nie meer finansieel kon meeding in die vrye agent-era nie. Hy het na sy huis in St. Michaels, Maryland, teruggetrek, waar hy vroeër die White Sox-ster Harold Baines ontdek het terwyl Baines hoog was. skool daar.
Veeck, swak aan emfiseem en in 1984 verwyder is aan 'n kankeragtige long, is op 7-jarige ouderdom aan longembolisme oorlede. Sy gesondheid het begin verswak nadat hy dekades lank 3-4 pakkies sigarette per dag gerook het. Hy is vyf jaar later tot die Baseball Hall of Fame verkies.
Die individuele aanhanger is dankbaar aan Bill Veeck vir sy bydrae tot die bofbalwedstryd. Hy het in wese hierdie speletjie, 'n spel vir puriste en 'stats junkies', waarvan die vermaaklikheidseienskap vir die gemiddelde aanhanger die 'grondboontjies en crackerjacks' was, gevul en dit met energie en lewe gevul. Hy was die eerste een wat die idee van intergroepspel, aand vir aanhangers en baie meer voorgestel het.
"Veeck het vyf jaar lank water in Chicago getrap en soliede spanne opgebou uit 'n kombinasie van onderdele, lae verwagtinge van buite en blinde vertroue. En natuurlik het hy steeds daardie bodemlose verbeelding gehad. Spelers het Bermuda-kortbroek gekry in plaas van standaard uniformbroek. , tuiswedstryde en groot toneelstukke is gevolg deur 'gordynoproepe' en die omroeper Harry Caray het sy daaglikse roetine begin om die skare in 'Take Me Out To The Ballgame' te lei tydens die sewende inningstrek. " 3
Alhoewel Veeck se idees bemarking baie vergemaklik het vir die oorblywende groot ligaspanne, insluitend die hedendaagse hoofliga-bofbal-organisasies, was sy gebruik van 'n dwerg en sy 'Disco Demolition Promotion' Veeck. Sy bydraes was egter nie beperk tot sy beroemde en berugte promosies nie.
"Veeck was nie net 'n promotor nie. Sy 'eerstes' sluit in die ondertekening van die eerste swart speler in die Amerikaanse liga, Larry Doby, enkele maande nadat die Brooklyn Dodgers Jackie Robinson onderteken het. Hy het ook Satchel Paige, die legendariese Negro League-werker, onderteken. , om vir Milwaukee en Cleveland te smee. Later was hy en sy vrou, Mary Frances, besig met burgerregte en het selfs bewegingsleiers by hul huis in Maryland aangebied tydens optogte in Washington, DC. "4
uiteindelik, Bill Veeck Hy is in 1991 in die Baseball Hall of Fame opgeneem en sy nalatenskap vir ewig in die baseballbal ingegraveer.
Boeke deur Veeck
Veeck het drie outobiografiese werke geskryf, elk in samewerking met die joernalis Ed Linn:
Veeck Soos in wrak - 'n eenvoudige outobiografie
The Hustler's Handbook - sy ervaring in buitelandse bedrywighede in groot ligas te kenne gee
Dertig ton per dag - Hy het die tyd wat hy aan Suffolk Downs-renbaan spandeer het, gekronk. Die titel verwys na die hoeveelheid eksklusiewe perde wat weggedoen moes word.
↑ Bill Veeck met Ed Linn. Veeck - soos in Wreck. (G. P. Putnam's Sons, 1962), 171
↑ David M. Jordan, Larry R. Gerlach, en John P. Rossi. 'N Baseballmite ontplofwww.sabr. 24 November 2007 herwin.
↑ Anonieme blog Bill Veeck, Baseball Genius Onthou 24 November 2007.
↑ Mike Brewster Bill Veeck: A Baseball Mastermind. 27 Oktober 2004, BusinessWeek. Herwin 24 November 2007.
Eskenazi, Gerald. Bill Veeck: 'n baseballlegende. New York: McGraw-Hill, Copyright, 1988. ISBN 978-0070195998
Veeck, Bill, Veeck-soos in wrak; die outobiografie van Bill Veeck met Ed Linn. New York, Putnam. Copyright 1962. OCLC 486617
Williams, Pat en Weinreb, Michael. Bemark jou drome: besigheids- en lewenslesse van Bill Veeck, baseball se bemarkingsgenie. Champaign, IL: Sports Pub. Copyright, 2000. ISBN 978-1582611822
Tootle, Jim. "Bill Veeck en James Thurber: die literêre oorsprong van die dwergknyphitter." Nege 10.2 110 (11) (Lente 2002). Algemene OneFile. Gale. BUENA PARK BIBLIOTEEKDISTRIK.