Proeseltjie: Ek vertrou jou – Ciska Olivier – Ciska Olivier – In die gedagtes van 'n skrywer
Dit is twee baie reguit grys kykers wat hare vasvang en selfs bietjie laat ineenkrimp, so intimiderend is hulle. Daar is geen twyfel nie. Hy is Gert se broer. Die omgewingswet prokureur.
Hy kom voor die toonbank tot stilstand en een donker wenkbrou lig. “Middag.”
Sy sluk en moet haarself met mening regruk. Gert het nog nie veel van sy broer gesê nie, maar een ding weet sy wel en dit is dat die twee broers glad nie langs dieselfde vuur sit nie. Nog minder dieselfde siening in die lewe het. “Goeie middag. Hoe kan ek help?”
“Voorasnog om my in te boek.”
“Voorlopig, dame. Jy kan my vir die oomblik net eers inboek. Daarna sal ek die onverkwiklike taak wat my opgelê is onderneem.”
Sy staar hom aan en kan nie keer toe ’n proeslag oor haar lippe borrel nie. Sy slaan haar hande oor haar mond.
“Jy bevind iets koddig?”
“Gert het nooit gesê jy is snaaks nie.”
Twee donker wenkbroue ruk tot amper teen mekaar en die donkergrys oë, indien moontlik, raak nog meer deurdringend. “So dis waaroor jy ’n oomblik so verruk gelyk het.”
“Jy sal vind, Kelvin – en ek raai jy is Gert se broer te oordeel aan die duidelik familiale trekke – dat ek maar ’n eenvoudige mens is wat eenvoudige taal verstaan. Groot woorde soos daardie,” sy skud haar kop. “Is nie in my woordeskat nie,” help sy hom parmantig reg.
Hy kyk haar nog enkele oomblikke fronsend aan, kyk dan na die gasteregister wat op die toonbank lê en skryf sy naam sonder ’n verdere woord in.
Sy loer daarna om seker te maak sy was reg en voel hoe die duiweltjie op haar skouer met ’n tikkie leedvermaak grinnik. Sy sal nie deur die man geïntimideer word nie. Nogal sulke groot woorde gebruik. Waar dink hy is hy? ’n Afrikaanse lektorsaal?
“Jy ken Gert as kollega of – ” hy kyk op en daardie donderwolk oë sak swaar op haar neer.
Sy sluk. Hoe wens sy nie haar oë was bietjie meer só grys as die ou vaal grou wat hulle wel is nie. Hy moet mense in hul skoene laat bewe as hy hulle so aankyk. Dat dit haar aan donderwolke laat dink, help ook nie.
“- is dit in die lyn van, wel, meer?” vervolg hy suggestief.
Skok trek deur haar en enige goeie voornemens wat sy gehad het om vriendelik te bly, neem die wyk. Sy trek haar skouers reguit en bal haar vuiste. “Ek is sy meisie,” antwoord sy uitdagend.
Kelvin ruk orent en sy weet sy glimlag dalk net bietjie te oorwinnend, maar sy kan dit nie verhelp nie. Die man dink verniet hy gaan haar skrik op die lyf jaag. Sy lig een wenkbrou, net om hom te wys hy skrik haar nie af nie.
“So jy is die nuutste flerrie.”
Dit voel of ’n bak yswater oor haar uitgegooi word en sy stik amper aan verontwaardiging en lig haar hande tot voor haar, haar vingers oopgesprei. “Excuse me?”
“Moenie dink ek ken nie jou soort nie,” sy oë sak na haar naamplaatjie en talm net bietjie langer op haar halslyn as wat betaamlik is. “Yvonne.”
Sy kners op haar tande. Sy is nog nooit so blatant verneder of al ooit vir ’n flerrie aangesien nie. Sy sal ook sterf voor sy enigiemand toelaat om so met haar te praat. “Jy, meneer Liebenberg, is geen beskaafde man nie. Ek verwag ’n verskoning.”
“’n Katjie met naels. Ek hou van katjies met naels. Hulle bied die grootste uitdaging.”
Sy voel hoe haar hare reis. “Soek jou eie pad kamer toe.” Sy gooi die kamersleutel op die toonbank neer en hou sy stormagtige oë met haar eie, wat sy hoop so uitdaging blink soos wat sy voel.
“Bly te kenne,” sy oë dwaal weer oor haar. “Yvonne.”
Sy voel hoe die bloed deur haar are skroei, maar voor sy hom enige wapens gee, storm sy weg. Waarheen, weet sy nie, maar enige iewers anders sal beter wees as in sy teenwoordigheid.
Koop joune hier by Lapa Uitgewers
Posted on June 24, 2019 June 27, 2019 Author ciskaolivierTags Herinneringe, Lapa Uitgewers, Liefde, Romanza, Vertroue
Previous Previous post: Lodge werk
Next Next post: Ek vertrou jou