Ek het my hele lewe geglo dat daar 'n noodsaaklike interaksie is tussen 'n persoon en die Goddelike. Hierdie interaksie kom nie net na profete, bodhisattvas en ander groot geestelike meesters nie, maar dit kom ook by ons in: gewone mense in ons gewone lewens. Dit is deel van ons natuurlike menslike vermoë om een ​​van die duisend name van God te noem. En dit is deel van ons menslike vermoë om die reaksie waar te neem en te interpreteer.
Oproep en reaksie is miskien die oudste impuls wat ons ken. Die mensdom het altyd gekyk en voor die geheime van die heelal neergebuig en God gevra om teenwoordig te wees. Moses, Boeddha, Jesus, Mohammed - godsdienste ontstaan ​​uit 'n verskeidenheid bewing profete wat verstaan ​​het dat God eintlik sou verskyn as hy gedagvaar word.
Hul stories sê dit was gewone mans en vroue wat uit hul gewone lewens uitgetrek is in die diens van wat hulle uitgenooi het. As ons dit weet, staan ​​ons in ons eie ordinansie en veronderstel dat God ook eintlik vir ons kan verskyn en ons oopmaak vir die lewe van diens wat verberg word binne die alledaagse besonderhede. Wat 'n wonderlike geleentheid wat ons het om ons eie taal van oproep en God se eie taal van reaksie te ontdek - en om verantwoordelikheid te aanvaar, is dat ons, soos die tye wat ons deurbring, minder gewone word, onsself minder word as antwoord op die behoeftes van die keer.
Om te weet wat God lyk
My familie vertel 'n storie dat ek 'n meisie van vyf of ses jaar was, en ek het woedend gekrabbel op 'n groot vel papier wat my ma op die vloer neergesit het.
Krytjies het rondom my versprei, die tong het in konsentrasie uitgedruk, ek het die kleure op die bladsy gewerk. Die tekstuur van die linoleum het deur die papier opgekom en verrassingsontwerpe by my tekening bygevoeg, wat soos magie gelyk het. My ma het rondgetrek en my gevra, "Wat teken jy?"
"'N Foto van God," het ek geantwoord.
My ma het geknak om haar teleurstellende nuus so sag moontlik te lewer. "O, skat, jy kan dit nie doen nie. Niemand weet hoe God lyk nie."
Ek hoor dat ek my blik nie eens uit die verrukking van my kunswerk opgehef het nie, omdat ek haar op die hoogte gebring het: "Hulle sal so gou as wat ek klaar is met my tekening."
Die Duisend Gesigte van die Goddelike
Verbinding met wat teoloog Joan Chitester noem "die een wie se hart met ons s'n slaan" is deel van ons natuurlike menslike kapasiteit. En hoewel kinders dikwels 'n natuurlike en vol vertroue het met die goddelike, in die lang reise deur godsdienstige opleiding en enculturation, word baie mense volwassenes nie meer seker wat hulle aan God dink nie, of hulle weet wat "God" is of wat "God" lyk soos.
In my eie reis, hoe meer ek lees, en hoe meer ek ervaar, hoe meer misterieus word die Goddelike. Ek het 'n Protestantse Christen met die Here grootgeword as my herder en klein blokkies witbrood en druiwesap een keer per maand in die kerk bedien. Ek het my verwonder oor die uitgewerkte gebede van speelmaats wat wit sluiers na hul eerste nagmaal gedra het en tot Moeder Maria gebid het en 'n gasheer van wat ek "die heiliges en heiliges" genoem het. Onder die pad, as ek gebly het tot Vrydag, skemer in Howie Bernstein se huis, het sy ma eksotiese gebede gesing, kerse gesit en my huis toe gestuur met 'n stukkie warm challah in my hand.
In my twintigerjare het ek my gees gegrond op Quaker Vergadering en sosiale aktivisme, gevolg deur eklektiese lees in wêreldgodsdienste, en volwasse bevestiging as 'n Episkopalian. My godsdienstige opleiding is versterk deur insigte van inheemse geestelike tradisies; studies in sjamanisme en Keltiese spiritualiteit; praktyke in joga, chi gong en vipassana meditasie; en lang loop in die natuur met my hond. Al wat ek weet is daar is duisend gesigte van die Goddelike, en 'n duisend maniere om te bid. Elke minuut van die lewe bied 'n noodsaaklike keuse: om van hierdie verhouding gebruik te maak of afsonderlik in te sluit.
Herwinning van 'n persoonlike verhouding met die goddelike
Ons weet daar is krag in gees wat ons gebede kan beantwoord en ons lewens kan verander, maar ons kan nie seker wees waarvoor ons moet bid nie, of hoe gereed ons lewens moet verander, dankie, God. Ons weet daar is krag in die gees wat die verborgenheid van die lewe kan dekodeer, maar dis Dinsdag en ons het 'n lang lys van dinge om te doen. Ons verklaar ons bereidwilligheid om geestelike transformasie dag na dag te vermaak.
Tog, maak nie saak hoe ambivalent ons is nie, hoe liberaal of konserwatief ons godsdienstige en geestelike sienings, ons verlange na aktiewe verhoudings met iets groter as onsself, kan nie vir altyd ontken word nie. Hierdie verlange kan die kapasiteit wees wat ons in tye soos hierdie spaar. Dit is nie 'n beweging na 'n spesifieke godsdiens, of weg van godsdiens nie: dit is 'n beweging om 'n persoonlike verhouding met die Goddelike te herwin.
Onder die mensdom is miljoene en miljarde goedhartige, goeie mense, goedbedoelende mense. Ek glo hierdie mense - insluitend jy en ek - kan die verloop van die geskiedenis herlei. Ons het reeds begin. Miljoene van ons is bereid om sosiale en persoonlike waardes te hersien, en selfs die kern van oortuigings verander, gebaseer op nuwe en toenemende inligting en insig oor die wêreld. Miljoene van ons dra by tot die algemene welstand deur miljarde klein en tog beduidende dade van vriendelikheid en deernis. En miljoene van ons is op soek na 'n verband met die gees wat so eintlik so onmiskenbaar outentiek is, dat dit ons vermoë sal vrystel om 'n enorme verskuiwing te maak in hoe ons mekaar en die wêreld behandel.
Beantwoord jou selfoon, gees roep
Soms dink ek aan die verband met gees as 'n telefoonlyn. Die verbinding is altyd oop: dit is ons helfte van die verhouding om beskikbaar te wees vir inkomende oproepe. Soms draai ek die ringer af. Soms ignoreer ek die lui. Soms tel ek die telefoon met agterdog op. Soms hang ek in toorn. Soms raak ek ongeduldig by die onderbreking. Soms het ek geen idee hoe om te reageer nie. Die probleem is nie in die stuur nie, maar in die ontvangs. En in teenstelling met baie ander oproepe, is die een van die gees die een wat ons hoop om te ontvang.
Een keer het ons tee gehad met 'n vriend, ons was diep in gesprek toe die foon lui. Ek het dit geïgnoreer en gedink ek was beleefd. Jerry het sy gedagte in die sin gestop en gevra: "Gaan jy nie die telefoon kry nie? Miskien roep God jou." Ek het verbaas na hom gekyk, vir die ontvanger bereik en voorlopig gesê: "Hallo?" Ek onthou nie wie geroep het nie, maar ek het Jerry se boodskap nooit vergeet om nuuskierig te bly nie, om te sien of ek die Goddelike in alledaagse interaksies. Ons het in ons onsself 'n geheimsinnige vermoë, in gewone oomblikke en oomblikke van uiterste, om met die stem van God te praat.
Geestelike Gesonde Gebed
Te midde van al hierdie soeke, word ek wakker in my huis na die eerste lig van die dag. Ek gaan uit op die klein balkon wat uit die tweede verdieping van my huis afbuig en in die oggend lug staan. Gewoonlik word ek nog steeds in my badjas toegedraai, soms oor die reling leun om die tuin onder te kyk, soms onder die dakrand gedruk om uit wind of reën te hou. Gewoonlik het ek 'n koppie tee in die hand, en 'n Corgi-hond het aan my voete gekrul. Saam kyk ons ​​na die dag. Ek staan ​​onder hoë bome wat my huis omring en die uitsig raam. Ek verbeel my om my eie wortels in die rotsagtige grond te plaas. Ek sien wesens gaan deur, die buurman se kat, 'n voorstedelike hert. 'N Voël begin sing en ek sluit dit by. Ek onthou my eie kreatiwiteit, buig na my totale afhanklikheid van die aarde om my en die gees te ondersteun om my te lei. Dan sê ek my daaglikse gebed.
Die hart van hierdie gebed is 'n lys: 'n string van sewe rigtings wat oor 'n paar maande in my gedagtes gekom het. Ek dink aan hulle as 'n ekumeniese mantra. Hul taal is universeel. Ons kan hulle in enige geestelike of godsdienstige tradisie waarneem en volg hulle volgens die dikte van persoonlike gewete. Hulle is kort, onvergeetlike frases wat as gebed verhaal kan word en onthou word in oomblikke van nood.
Ek dink aan hulle as fluistering van geestelike gemeenskappe:
Beweeg by die pas van leiding.
Oefen sekerheid van doel.
Oorgee om te verras.
Vra vir wat jy nodig het en bied wat jy kan.
Hou die mense voor jou lief.
Terug na die wêreld.
As die Goddelike elke dag sy groter wysheid probeer kommunikeer, is een van die belangrikste dinge wat ons kan doen, 'n manier om na gees te luister.
Dit is 'n baie eenvoudige oefening om hierdie sewe gefluister te herhaal.
Dit vereis nie fisiese opleiding of stamina nie.
Ons hoef nie na eksotiese en heilige plekke te reis nie.
Ons hoef nie eers uit die bed uit te kom nie.
Dit is die praktyk - vertel en sien wat gebeur.
Bel en kyk wat reageer.
Let op hoe hulp kom.
Nuwe Wêreldbiblioteek. © 2002, 2005).
Die Sewe Fluke: Luister na die Stem van Gees
Christina Baldwin lei lesers van alle geestelike oortuigings om doelbewus na die stem in hul siel te luister: die stem van die gees. Sy doen dit deur sewe meditatiewe frases te deel - die wysheid wat verkry word om na haar eie innerlike gees te luister. Elke hoofstuk is gebou rondom een ​​van hierdie kernsinne. 'N Dwingende en toeganklike boek.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Inspirasie > Vir tye soos hierdie: Geestelike Gemeen Sense