Oloff die Seerower 7: Die Losprys by Gerrie Radlof, Douw Van Heerden, and Nico Meyer by Gerrie Radlof, Douw Van Heerden, and Nico Meyer - Read Online
Meteens, maar te laat, kom hy agter dat hy tot in die hoek van die kryt teruggedryf is. As hy nou na die een of die ander kant toe uitspring, sal hy oor die pale trap en sal ’n pistoolskoot sy einde aankondig ...
Publisher: Fantasi Books (Pty) LtdReleased: Jan 1, 1958ISBN: 9781629789026Format: book
Oloff die Seerower 7 - Gerrie Radlof
Ongeveer agthonderd kilometer oos van Zanzibar, op die rif wat Madagaskar en die Seychelles noord daarvan verbind, steek ’n rotsmassa bo die see uit.
Loodreg, en op party plekke selfs oorhangend, omsluit steil kranse van versteende graniet ’n oppervlakte van sowat agt vierkante kilometer. Hierdie massiewe rotsmassa wat soos ’n plato uit die see verrys, word die Baken - dikwels ook Baken-eiland - genoem.
Dis selde dat skepe hierlangs verby vaar. Bowendien is die see hier rond verraderlik, want op etlike plekke is daar versteekte rotspunte ’n paar meter onder die oppervlak.
Aan die suidekant van die Baken is daar ’n skeur in die kranse. Dit vorm ’n poort waardeur die grootste seilskip met gemak kan vaar tot in ’n baai waar die water op die stormagtigste dag spieëlglad en kalm is. Fyn golfies spoel daar op ’n spierwit strand. Waar die sand ophou, begin welige, groen plantegroei.
Dit is soos ’n oase wat tussen die rots neergesit is tussen hoë kranse om die skoonheid te bewaar. Van skuins af lyk dit net soos ’n rif in die rotsmuur. As iemand nie van hierdie baai weet nie, sal hy dit nooit ontdek tensy hy regoor die ingang verby seil en toevallig in dié rigting kyk nie.
Hierdie volmaakte plek word Rowersbaai genoem.
In die kalm hawe lê vier kaperbote voor anker. Drie is maar kleinerig, maar die vierde het twee rye geskutpoorte aan weerskante en spog altesaam met agt- en-veertig kanonne.
Onder die bome - tot teen die kranse - is ’n menigte hutte en hier en daar ook groot, vierkantige kleigeboue. Om die hutte is lappies grond skoongemaak en groentetuine aangelê. Agter teen die kranse weerklink die gebulk van beeste en die geblêr van kleinvee. Hier en daar brand ’n liggie, want dit is reeds ’n uur of wat na sononder. Baie van die geboue is egter in donkerte gehul omdat die inwoners by die vergaderplekke - groot, plat sale met lae rietplafonne - naby die strand bymekaar gekom het. In teenstelling met die frisse koelheid van die aand daarbuite, is die lug binne warm, bedompig en troebel van swaar rookdampe wat om die groot olielampe teen die plafon hang. Die luide gelag en geskreeu van die honderde seerowers en hul vrouens weerklink oor die gladde watervlak en slaan teen die granietkranse vas.
Aan die regterkant van die baai, net waar die plantegroei op die rand van die strand begin, staan die grootste van hierdie sale. Dit is die woning van die kaptein van die groot skip in die hawe, Swart Freek.
In die groot voorsaal, omring deur die kapteins van die ander skepe, die offisiere en ’n skare van laggende, babbelende vrouens, sit Swart Freek by een van die tafels teen die agterste muur. Sy volle twee meter van kragtige spiere is in ’n leunstoel uitgestrek. Sy gelaat is donker en sy hare, oë en woeste baard gitswart.
Voor hom staan ’n leë bierbeker. Sy massiewe hand omklem dit en stamp dit hard op die tafelblad neer.
Die Admiraal! bulder hy, die Admiraal van Deelenbaai is ’n swaap! Hy is ’n swaap as hy dink dat ek, Swart Freek, ’n enkele duit van my buit in sý koffers sal stort!
Hy kyk na die kring van gesigte om hom. Sal jý dit doen, Valk? vra hy een van hulle.
Valkenharm, een van die ander kapteins, skud sy kop. Hy antwoord nie. Hy ken Swart Freek se buie. Sodra hy te veel gedrink het, duld hy geen teenstand nie.
Natuurlik nie! hervat Swart Freek. Hier is ons vry. Ons sit in ’n rotsvaste vesting waaruit geen vloot ter wêreld ons kan dryf nie.
Hy gluur hulle aan. En niemand hoef belasting te betaal nie! Hier is ’n tuiste vir elke man wat sy lot aan Swart Freek toevertrou. Hy wil hulle goed laat verstaan watter voorreg hulle geniet. Weer stamp hy met die bierbeker op die tafel. En waar is dit veiliger as hier in Rowersbaai by my? Wie is magtiger as Swart Freek?
’n Paar van dié wat binne hoorafstand is, knik sedig. Ander lag asof hulle so ’n moontlikheid heeltemal verwerp. Een van die kapteins mompel iets wat vir Freek nie heeltemal duidelik is nie.
Wat sê jy daar? vra hy skerp.
Niks nie. Die man maak ’n verontskuldigende gebaar. Hoegenaamd niks nie, verseker hy Swart Freek.
Dit het my geklink of jy iets van Oloff sê.
Ek het nie! roep die kêrel benoud uit. Maar jy moet tog erken dat daar baie stories van hierdie kaptein Oloff vertel word. Hulle sê dat daar nie nóg …
Grombeeck besluit om liewer nie te antwoord nie. Dit is taamlik duidelik dat Swart Freek nie eintlik in iemand anders se mening belangstel nie.
Sê my! roep Swart Freek uit. Wie van julle het hierdie Oloff al teëgekom?
Niemand antwoord nie. Hulle skud net kop.
Wie van julle het hom al ooit gesien?
Sy prooi soek hy meestal suid van Madagaskar, Freek, waag Valkenharm dit. En jy weet tog self ons hou gewoonlik by die handelsroetes nóórd hiervandaan.
En dan glo julle die bog wat julle hoor? snou Freek hulle toe.
Ek sal graag hierdie Oloff - hierdie man wat hulle Oloff die Seerower noem - ’n slag wil ontmoet. Ek sal hom goed op sy plek sit!
Húlle sê! Húlle sê! bulder Swart Freek. Sy swart oë blits van woede.
Wag tot een van ons - tot ék - hom teëkom! Dan kan ons gesels! Nie oor wat húlle sê nie, maar oor wat óns sê! Hy swaai die beker deur die lug asof hy daarmee alle gedagtes aan Oloff voor hom wil wegvee. Hy kyk om hom rond.
Rynette! roep hy bars uit.
Staan en slaap jy? Bring nog bier!
Verskeie mans by Swart Freek se tafel kyk na die meisie. Daar is nie een van hulle wat nie bewus is van die skoonheid van hierdie meisie wat Swart Freek die vorige week as deel van sy buit hier aangebring het nie.
Rynette du Bois beweeg agter ’n toonbank in en sit ’n paar bekers op ’n skinkbord. Haar groot donkerbruin oë is sag en die diep hartseer daarin oorheers haar hele uitdrukking. Sy kyk nie een keer op terwyl sy die bekers uit ’n vaatjie voltap nie.
Haar donker hare hang effens oor haar gesig as sy na die skinkbord voor haar afkyk. Dit gooi ’n skadukol oor haar fyn, maar adellike neus en vol lippe. Dit is net om haar mond dat daar ’n trek van verset is - asof sy ten spyte van haar neergeboë houding soos ’n tier sal veg om haar teen enige geweld te verdedig.
Maak gou! snou Swart Freek.
Sy tel die skinkbord op en dra dit tot by sy tafel. Die mans neem een vir een ’n beker bier. Hulle oë bly heeltyd op haar gevestig.
Swart Freek swaai sy een been onder die tafel uit. Oor sy skouer skreeu hy: Kom hier! Maak die gespe van my skoen los. Dit druk my!
Sonder ’n woord kniel sy voor hom.
Daar is ’n vonkeling in sy swart oë as hy op haar geboë hoof neerkyk.
Sy sal kan dans, sê Valkenharm skielik ingedagte.
Rynette du Bois se kop ruk op. Daar is angs op haar gesig. Kaptein Grombeeck lag.
Hoe lyk dit vir my sy skrik? roep hy uit. Dit beteken sy kán dans!
Laat haar dans, Freek? vra Valkenharm.
Swart Freek kyk stadig na hulle. Dan lag hy hard.
Waarom nie? Hy stamp die vol beker bier op die tafel sodat die skuim spat.
Dans, Rynette! Julle daar! skreeu hy. Skuif ’n paar van die tafels opsy. Ons het ’n danseres in ons midde.
Sy het stadig orent gekom. Die vrees het verdwyn. Met afsku kyk sy na die mans om die tafel voor haar en dan na die res van die skare. Almal sit gretig vorentoe. Hulle verlustig hulle in haar ongemak.
Valkenharm staan op. Hy tree om die tafel en neem haar aan die arm. Swart Freek kom skielik half orent. Sy swart oë is skerp op hulle gevestig. Maar dan sak hy terug in sy stoel.
Ons het musiek nodig, roep hy hard uit. Maak musiek sodat sy kan dans!
’n Jong seerower spring op. Die enigste instrument wat hulle kan vind, is ’n ou harp waarvan ’n paar snare makeer. Hiermee kom die seerower voor haar staan. Hy trek ’n paar keer met sy vingers oor die snare en die skare lag hard. Die instrument is heeltemal vals.
Van alle kante word daar op haar geskreeu, maar Rynette roer nie. Sy hou haar hande voor haar vasgeklem. Haar kop is vooroor geboë.
Miskien moet sy liewer sing, stel Swart Freek voor.
Sing, Rynette. Speel iets wat sy kan sing. Iets sentimenteel.
Luide uitroepe en bars gelag beantwoord hierdie voorstel. Die jong vent met die harp begin met ’n deuntjie wat feitlik heeltemal onherkenbaar is.
Sing! gebied Swart Freek weer. Sing - of … Hy aarsel.
Of wat? vra iemand.
Of ek verkoop haar sowaar aan Oloff. Sy besef blykbaar nie hoe bevoorreg sy is om hier tussen ons te wees nie!