“Hierdie aanvalle toon ’n hoë vlak van innerlike wreedheid en ’n ongeëwenaarde vlak van verontagsaming vir die welstand van jou eie familie, jou ouers en jou broer en suster.”
Hy kyk vir Henri in die oë. “Dit was koudbloedige moorde. Die geweld was oormatig en sinloos. Jy het duidelik die opset gehad om te moor, ook vir Marli. Ons het geen verduideliking vir wat jy gedoen het nie. Jy het geen berou betoon nie. Geen dwingende omstandighede is voor ons gebring nie. Dit wil voorkom asof daar niks was nie.”
As ’n nagedagte staan adv. Pieter Botha, vir die verdediging op, en sê hulle gaan ’n aansoek doen vir verlof om te appelleer teen die skuldigbevinding en die vonnis.
Maar dit sal waarskynlik hierby bly: ’n Nagedagte. Indien Henri nie praat oor hoekom hy op 27 Januarie 2015 een van die wreedste moorde in die onlangse geskiedenis gepleeg het nie, sal hy die emosielose beskuldigde in hof 1 bly wat in die 70 dae van die verhoor byna nooit gehuil het nie. Hy sal die seun, in die voorportaal van volwassenheid, bly, wat alles gehad het en alles weggegooi het. Hy sal ’n voorbeeld bly dat ’n ma se liefde dalk nooit genoeg kan wees nie.
Reeds van Dinsdag af was dit asof Henri al stywer in ’n strik vasgetrek is. Hy het nie eens meer gespartel nie.
Eers moes hulle aanvaar hul slim jonger broer, sy vrou en oudste seun is koelbloedig met ’n byl afgemaai.
Die tweeling het saam met die ander hofgangers opgestaan toe Henri Dinsdag om 10:45 uit die hofselle boontoe gebring is. Net soos vandag was die kameras op hom gerig soos gewere. Hy en Daniellá het vlugtig vir mekaar geglimlag.
Sy hare was langer en sy baard weliger as toe ons hom op 21 Mei gesien het. Daar was geen sigbare tekens van die “bakleiery” wat hy skynbaar in die gevangenis gehad het nie.
Die hof was tjoepstil toe Botha ’n paar punte uit ’n voorvonnisverslag deur Arina Smit van Nimro lees ter strafversagting.
’n Prentjie van ’n gelukkige gesin is geskets. Sy pa was nie goed daarmee om sy emosies te wys nie, maar hulle het ’n “intellektuele verhouding” gehad. Sy ma was die ouer met wie hy die nouste band gehad het. Hy het dikwels vir sy ouer broer, Rudi, om raad gevra en hy het sy jonger suster, Marli, gehelp met wiskunde en wetenskap - selfs nadat hy haar vir dood agtergelaat het op daardie noodlottige oggend. Hy’t haar skynbaar soos ’n “prinsessie” behandel.
Haar stem het so ’n kerf gestyg. “Hy het die aanval gekies toe die slagoffers op hul weerloosste was – nadat hulle gaan slaap het.”
Sy het die hof gevra om dieselfde vonnis op te lê vir die poging tot moord op Marli as vir die ander drie moorde. “Sy was ’n 16 jaar oue weerlose meisie. Die hof moenie vergeet dat sy nie net haar gesin verloor het nie, sy het haar tuiste verloor. Haar lewe sal nooit weer dieselfde wees nie. Sy moet deur die lewe gaan met die kennis dat haar broer haar hele gesin uitgewis en probeer het om haar te vermoor.”
Dit het gelyk asof die regter soek na woorde. “Ek aanvaar dat sy versuim om berou te toon saam met sy bewering aan oorlewende familielede gaan dat hy dit nie gedoen het nie. Maar in hierdie geval soek ek vir iets, vir een of ander menslike faktor, wat die erns van die misdade kan verminder.”
Hy was byna verbouereerd. “Ek pleit by jou om die hof van enige rede te voorsien hoekom die aanvalle plaasgevind het.”