Chroniese pyn is nie alles in jou kop nie, dis in jou brein - WelstandWelstand
Tuis / Advies / Chroniese pyn is nie alles in jou kop nie, dis in jou brein
Chroniese pyn is nie alles in jou kop nie, dis in jou brein
Ons het almal al met 'n ongemaklike nekspasma wakker geword of mediese behandeling nodig gehad nadat jy jou enkel verswik het. Maar wat sal jy doen as die pyn wat jy ervaar vir 'n sekere tydperk net nooit bedaar nie?
Die Sentra vir Siektebeheer en –voorkoming (CDC) sê chroniese pyn is een van die algemeenste redes waarom volwassenes mediese sorg verlang. Chroniese pyn tree na vore as 'n gesondheidsprobleem op sy eie, met negatiewe gevolge vir individuele persone, hul gesinne en die gemeenskap in sy geheel.
Chroniese pyn verwys na pyn wat voortduur nadat 'n akute besering genees het of na die verstryking van 'n tydperk wat vir genesing toegelaat is, sê dr. Mel Pohl, kliniese medeprofessor in die Departement Psigiatrie en Gedragswetenskappe by die Universit4eit van Nevada se mediese skool.
"Dikwels genees die besering of weefselskade om onbekende redes nie soos verwag is nie," gaan Pohl voort. "Om hierdie rede hou die senuweefsel aan met vuur asof daar skade is wat aandag nodig het."
Met hierdie sein wat meedoënloos met die werwelkolom langs na die brein beweeg, word die transmissiebane later baie doeltreffend met die oordra van hierdie seine ─ soos 'n eenbaanpad wat 'n vierbaansnelweg word.
Die voortdurende insette na hierdie bane veroorsaak meer transmissie, met meer pyn as gevolg daarvan. Terselfdertyd vermeerder die aantal en reekse pynveroorsakende neuro-oordraers in die senustelsel.
"Met verloop van tyd word die drempel waarteen die reseptore vuur laer en 'n minder intense stimulus is nodig om die senuwee te laat ontlaai en sy sein te stuur," verduidelik Pohl.
"Wat as 'n boodskap van die plek van die besering na die brein begin het, word 'n selfstandige terugvoerlus binne die senustelsel ─ 'n siektetoestand van die brein."
'n Studie deur die Instituut vir Geneeskunde het uitgevind dat pyn kan voortduur tot lank nadat die siekte of besering wat dit aanvanklik veroorsaak het, behandel of genees is, totdat dit later op sigself 'n siekte word. Dit wil sê, die pyn is nie meer 'n aanduiding van 'n ander prognose nie ─ dit is die prognose, en 'n stremmende een daarby.
Onder die stremming van uitgerekte pyn word senuwees nie alleen supersensitief vir pynseine nie, maar begin hulle te versterk. As hierdie veranderinge eers plaasvind, kan dit uiters moeilik wees om dit reg te maak.
Chroniese pyn veroorsaak ook negatiewe emosies: angs, woede, depressie, hulpeloosheid, doelloosheid, frustrasie, skuldgevoelens en skaamte.
Pohl verduidelik hoekom: as pyn chronies word, word die sensoriese komponente minder belangrik en die emosionele en gedragskomponente word belangriker.
"Om pyn te hê, is 'n sterk emosionele ondervinding. Dit sal jou gedrag verander. Dit sal jou wisselwerking met die wêreld verander. En dit op sigself beteken dat jou brein met verloop van tyd anders gaan reageer."
Internasionale studies het getoon dat dokters nie voldoende in die bestuur van chroniese pyn opgelei word nie. Opnames het gevind dat die meeste primêresorggeneeskundiges voel dat hulle onvoldoende voorberei is om pasiënte oor pyn raad te gee.
Sonder 'n voldoende begrip van pyn en sy meganismes is baie mediese praktisyns ongelukkig vinnig om hul pasiënte se ondervindings as voorgee of oordrywing af te maak. Dit beteken dat 'n debiliteit ontken word net omdat dit nie met die blote oog gesien kan word nie.
Die Journal of Pain-studie kom tot die gevolgtrekking dat mediese skole hul leerplanne moet transformeer om die "staat van ongeërgdheid in pynopvoeding" reg te stel.