Richelieu en Finansies - Verloop van Geskiedenis - 2021
Kardinaal Richelieu het 'n eenvoudige filosofie met betrekking tot geld en finansies gehad. As sy meester, Louis XIII, geld nodig gehad het, moes die Franse mense daarvoor betaal. Richelieu wou ook 'n meer robuuste buitelandse beleid ontwikkel en hy het Frankryk by die dertigjarige oorlog betrek, wat Frankryk baie gekos het. Hy, met die steun van Louis XIII, wou die Franse vloot uitbrei en moderniseer. Dit alles kos geld.
Richelieu wou 'n begeerte hê om Frankryk as 'n belangrike Europese mag te beskou. 'N Kragvakuum het ontwikkel met die Dertigjarige Oorlog; die Heilige Romeinse Ryk blyk te implodeer en Swede onder Gustavus Adolphus was die opkomende Europese mag. Die oorsese mag wat Frankryk gehad het, was minimaal. Sy het geen koloniale mag om oor te praat nie, daarom moes alle finansies intern uit Frankryk kom.
In 1621, met die dood van Luynes, was Marillac verantwoordelik vir finansies. Hy het die voorregte wat die adel met betrekking tot finansies gehad het, aangeval. Korrupsie was endemies op streeks- en plaaslike vlak.
Baie streke in Frankryk het die status van pays d'état genoem. Dit het beteken dat hulle self gesê het wat hul belastinglas is en dienooreenkomstig betaal. Dit word as 'n groot voorreg beskou, en plaaslike edeles was baie gretig om dit te behou, omdat dit hul eie belastingbestemming kon beheer.
Die minder aantreklike alternatief vir hierdie status was pays d'élection, waar Parys aan 'n streek / gebied gesê het hoeveel hulle gaan betaal en hulle die bedrag en niks minder moes voorsien nie. Hierdie stelsel het finansiële vryheid van die streke weggeneem en dit direk in die hande van diegene wat die tesourie in Parys beheer het, geplaas.
Marillac wou alle terreine betaal. Dit sou Parys baie groter beheer oor die streke gegee het en sou 'n groot uitbreiding van die koninklike mag gewees het. Toe Richelieu by Marillac oorgeneem het nadat hy na die Day of Dupes-aangeleentheid uit sy amp onthef is, bepaal die logika dat hy sou ondersteun wat Marillac wou hê, veral omdat hy 'n ywerige voorstander van koninklike absolutisme was.
In werklikheid het Richelieu besluit om nie dieselfde streep as Marillac te volg nie en het hy beplan om die gebied se status te omskep. Met sy sukses teen die Hugenote en sy hantering van La Rochelle, kon Richelieu die streke maklik op die been gebring het en Marillac se idees in plek gestel het.
In plaas daarvan het hy voortgegaan met dieselfde stelsel wat sommige streke in staat stel om effektief te betaal wat hulle belasting wou betaal. Daar word geglo dat Richelieu se plan was om 'n 'wortel-en-stok'-benadering te gebruik. Streke kon hul status behou solank hulle lojaal teenoor die koning, Louis XIII, was. As hulle nie lojaal was nie, sou hulle hul status van betaling verloor het. Daarom was daar 'n groot aansporing vir hulle om nie onregverdig teenoor Louis te wees nie. Daarom kan aangevoer word dat Richelieu se benadering 'n uitbreiding van koninklike absolutisme was en dat dit die onus van lojale gedrag ten volle op die streke geplaas het. Om goeie finansiële redes moes die edeles dus lojaal wees.
Richelieu het op die Taille staatgemaak. Hy het bloot gelas dat die nodige finansiering deur 'n verhoging van hierdie belasting nagekom moet word. Taille tussen 1626 en 1636 is die Taille met byna 100% verhoog. In dieselfde tyd is die Gabelle verdubbel. Hierdie benadering het 'n groot las op diegene wat dit die minste sou kon bekostig om dit te betaal - die armes. Ondanks dit alles, en die voortgesette verkoop van kantore, het die tesourie nooit genoeg geld gehad nie. In 1633 en 1639 word Richelieu gewaarsku dat hy Frankryk in die rigting van 'n burgeroorlog stoot omdat die armes tot die finansiële grens gedruk word.
Richelieu se reaksie was om al hoe meer voornemens aan te stel om te verseker dat alle belasting ingevorder word en dat korrupsie tot die minimum beperk word. Richelieu het self beheer oor Brittanje oorgeneem. Die voornemende mense het uitgevind dat sommige plaaslike edeles boere in hul streek aanmoedig om nie belasting te betaal nie, omdat hulle bang was vir 'n plaaslike opstand teen enige plaaslike owerheid; dit wil sê die plaaslike edeles. Hierdie edeles kon sonder verhoor in die gevangenis gestuur gewees het as die koning 'n lettres de cachet uitgereik het.
In 1629 kry Intendants die reg om plaaslike owerhede te ignoreer en direk met die Koninklike Raad te kommunikeer. Dit is deur die parléemente gedwing deur 'n geregtelike regverdigheid waardeur die koning deur die wetgewing wat hy wou hê, kon dwing. Hierdie ontwikkeling was 'n ernstige slag vir plaaslike outonomie. Richelieu het ook net die kantore van diegene wat hy glo hom nie ten volle ondersteun het nie, gedupliseer. Dit is aan die hoogste bieër verkoop, maar slegs aan mense wat deur Richelieu vertrou is.
In Februarie 1641 is 'n wet ingestel wat die Parlement de Paris twee remonstrasies toelaat voordat 'n nuwe belastingwet ingestel is. Dit het die Parlement van Parys twee keer laat hoor, maar hul standpunt kon slegs 'n belastingwet uitstel om dit nie te verander nie. Die Parlement de Paris kon slegs staatsaangeleenthede bespreek met toestemming wat uit Richelieu moes kom.
Richelieu het probeer om die een of ander vorm van openbare guns te verwerf deur 'n koerant met die naam Gazette te produseer wat die optrede van die regering uiteensit. Diegene wat die meeste deur nuwe belastings geraak is, was egter ook diegene wat oorwegend ongeletterd was. Die nouveau riche wat geletterd was, was diegene met die grootste geleenthede om belasting te vermy.
Richelieu se finansiële houding was simbolies van die gesentraliseerde mag wat hy opgedoen het. Soldate is beskikbaar gestel om die voorneme te help as hulle dit nodig het, en plaaslike edeles is onder groot druk geplaas om hulle te help. Sommige plaaslike edeles het moontlik nie belasting betaal nie, maar die meerderheid het verkies om saam met die regering te wees omdat hulle meer bang was vir die massas as vir Richelieu. As gevolg hiervan het die Intendante gereeld gevind dat hulle meer hulp ontvang het as hindernisse van die laer edeles.
Die toenemende belastingaanvraag op armes het hul prys geneem. In die lente van 1636 het 'n boer-opstand in Angoulême plaasgevind. Dit het na 'n kwart van Frankryk versprei voordat hy deur troepe wat in die dertigjarige oorlog betrokke moes gewees het, neergesit is
In die somer van 1639 het 'n ander opstand in Normandië plaasgevind. Dit word die Va-nu-pieds-rebellie genoem. Die onmiddellike oorsaak daarvan was die instelling van 'n belasting op sout. Sout word vir baie doeleindes deur die armes gebruik en so 'n belasting het hul verdraagsaamheid oor die grens gedryf. Die kleinboere word gelei deur die plaaslike heersers, wat beide die groot eise van die regering van die inwoners van Normandië gekrenk het, sowel as die steeds groeiende mag wat die sentrale regering gelyk het ten koste van hul gesag. 20.000 het in opstand gekom en deur Normandië opgevlam. Die stad Rouen was die kern van die opstand.
'N Koninklike leër deur Seguier is in Januarie 1640 na die streek gestuur en is gebruik om die vrede te herstel. Anders as Richelieu se behandeling van die Hugenote in die genade van Alais, was daar geen genade aan die Normandiese rebelle nie. Massa-teregstellings het plaasgevind en krygswet is ingestel. Normale provinsiale en plaaslike regeringsorgane is opgeskort en Normandië is soos 'n besette land behandel.
Ondanks hierdie duidelike waarskuwings oor die boosheid se woede, het Richelieu sy fiskale beleid gehandhaaf - as die koning geld nodig het, kry hy dit.