Alhoewel die repokoers min bekend is vir die meeste mense, is dit 'n kredietmasjien van $ 1 triljoen per dag, waarin nie net banke nie, maar verskansingsfondse en ander 'skaduwee-banke' leen om hul ambagte te finansier. Kragtens die Federal Reserve Act is die uitleenvenster van die sentrale bank slegs oop vir gelisensieerde deposito-banke; maar die Fed gooi nou miljarde dollars in die repo- (terugkoopooreenkoms) -mark in werking, en maak in werklikheid risikovrye lenings aan minder as 2% aan spekulante.
Dit dien nie die reële ekonomie waarin produkte, dienste en werkgeleenthede geskep word nie. Die Fed is egter vasgevang in hierdie spekulatiewe geldelike uitbreiding om 'n kaskade van wanbetalings te vermy soos die langtermynkapitaalbestuurskrisis in 1998 en die Lehman-krisis in 2008. Die repo-mark is 'n broos kaartehuis wat wag vir 'n sterk wind om dit af te blaas, opgevoed deur verkeerde monetêre beleid wat sentrale banke gedwing het om sy uiters riskante ondernemings te onderskryf.
Die finansiële ekonomie teenoor die reële ekonomie
Die Fed se dilemma is grafies geïllustreer in 'n podcast van 19 Desember deur entrepreneur / belegger George Gammon, wat verduidelik het dat ons eintlik twee ekonomieë het - die 'regte' (produktiewe) ekonomie en die 'gefinansierde' ekonomie. "Financialization'Word op Wikipedia gedefinieer as' 'n patroon van ophoping waarin winste hoofsaaklik deur finansiële kanale toeval eerder as deur handels- en kommoditeitsproduksie. 'Eerder as om self dinge te produseer, voed die finansiering die wins van ander wat produseer.
Die gefinaliseerde ekonomie - wat aandele, korporatiewe effekte en vaste eiendom insluit - groei nou. Intussen sukkel die grootste deel van die bevolking om daaglikse uitgawes te dek. Die 500 rykste mense ter wêreld het gekry $ 12 triljoen ryker in 2019, terwyl 45% van die Amerikaners het geen spaargeld nie, en byna 70% kon nie in 'n noodgeval $ 1,000 opdaag sonder om te leen nie.
Gammon verduidelik dat die beleid van die sentrale bank wat bedoel is om die reële ekonomie 'n hupstoot te gee, net die effek van die finansiële ekonomie gehad het. Die verklaarde doel van die beleid is om uitgawes te verhoog deur die uitleen van banke te verhoog, wat veronderstel is om die instrumente te wees vir die vloei van likiditeit vanaf die finansiële na die reële ekonomie. Maar hierdie transmissiemeganisme werk nie, want verbruikers is onttrek. Hulle kan nie meer spandeer nie, tensy hul inkomste styg, en die enigste manier om die inkomste te verhoog, sê Gammon, is deur toenemende produksie (of met 'n goeie dosis "helikoptergeld", maar later later).
Waarom plaas ondernemings nie geld in meer produksie nie? Omdat, sê Gammon, het die sentrale banke 'n “put” op die finansiële mark geplaas, wat beteken dat hulle dit nie sal laat afsak nie. Sake-eienaars sê: 'Waarom moet ek die risiko loop vir meer produktiwiteit as ek net in die mark vir vaste eiendom, aandele of korporatiewe effekte kan belê en risikovry geld kan verdien?' Die resultaat is minder produktiwiteit en minder besteding in die reële ekonomie. terwyl die 'maklike geld' wat deur banke en sentrale banke geskep word, gebruik word vir korttermynwins uit onproduktiewe finansiële beleggings.
Bestaande bates word aangekoop net om dit te verkoop of om dit te verhuur vir meer, en winste van bo af gesny. Hierdie onverdiende “huurder” -winste maak staat op toegang tot likiditeit (die vermoë om op aanvraag te koop en verkoop) en op hefboomfinansiering (deur geleende geld te gebruik om opbrengste te verhoog), en albei word uiteindelik deur die sentrale banke onderskryf. Soos opgemerk in 'n artikel in Julie 2019 met die titel “Finansiering ondermyn die reële ekonomie"
Wanneer groot finansiële hefboomfinansieringsinstansies in hierdie markte in duie stort, byvoorbeeld Lehman Brothers in September 2008, word sentrale banke gedwing om die finansiële stelsel te red. Baie sentrale banke het dus geen ander keuse as om effektiewe markmakers van die laaste toevlug te word nie, met veiligheidsnette vir gefinansierde universele banke en skadubanke.
Dit is wat nou in die repo-mark gebeur. Terugbetalings werk soos 'n pandjieswinkel: die geldskieter neem 'n bate (gewoonlik 'n federale sekuriteit) in ruil vir kontant, met die ooreenkoms om die volgende dag die bate vir die kontant plus rente terug te besorg, tensy die lening oorgedra word. In September 2019 moes die koerse op repo's ongeveer 2% gewees het, in ooreenstemming met die koers vir die geld wat gevoer word (die koers waarteen banke deposito's by mekaar leen). Repokoerse is egter tot 10% geskiet op 17 September. Tog weier banke om aan mekaar te leen, en het blykbaar groot winste deurgegee om hul kontant te behou. Aangesien banke nie geleen het nie, het die Federale Reserwebank van New York ingespring en sy oornag-repo-bedrywighede tot $ 75 miljard verhoog. Op 23 Oktober verhoog dit die bedrag tot $ 165 miljard, blykbaar om 'n gat in die repokoers te skep wat ontstaan ​​het toe JPMorgan Chase, die land se grootste deposito-bank, 'n ekwivalente bedrag uitgetrek het. (Vir meer inligting, sien my vorige pos hier afgelaai word.)
Teen Desember was die totaal wat deur die Fed ingespuit is tot $ 323 miljard. Wat was die waargenome gevaar agter hierdie ongekende optrede? 'N artikel in die kwartaallikse oorsig van die Bank for International Settlements (BIS) op die verskansingsfondse gewys. soos ZeroHedge opgesom die bevindings van die BIS:
[C] het strydig gestaan ​​met ons aanvanklike opvatting dat banke die repo-mark onttrek het as gevolg van vrese teen teenpartye ander banke, hulle is eerder aangespoor deur oorblootstelling deur ander verskansingsfondse, wat die dominante marginale - en heeltemal ongereguleerde - repo-teenparty geword het aan banke vir die uitleen van likiditeit; Sonder genoemde likiditeit sou die reëlmatige hefboomfinansiering van die verskansingsfonds soos hierbo aangetoon, onmoontlik word.
Verskansingsfondse was die skuld vir die finansiële krisis in 2008, deur te veel risiko vir die bankstelsel toe te voeg. Hulle het ondernemings vernietig deur die terugkoop van aandele, batesverkope, afdankings en ander maatreëls te dwing wat die aandeelpryse verhoog ten koste van die langtermyngesondheid en produktiwiteit van die onderneming. Dit was ook 'n belangrike faktor in die epidemie van haweloosheid deur voorheen afgeslote eiendomme teen brandpryspryse te koop verhuur dit teen opgeblase pryse. Waarom moes die Fed hierdie parasitiese instellings borg? Die BIS skrywers Verduidelik:
Repo-markte versprei likiditeit tussen finansiële instellings: nie net banke nie (soos die geval is met die federale fondsmark), maar ook versekeringsmaatskappye, batebestuurders, geldmarkfondse en ander institusionele beleggers. Sodoende help hulle ander finansiële markte om vlot te funksioneer. Dus kan enige volgehoue ​​ontwrigting in hierdie mark, met 'n daaglikse omset in die Amerikaanse mark van ongeveer $ 1 biljoen, vinnig deur die finansiële stelsel rimpel. Die bevriesing van repomarkte aan die einde van 2008 was een van die skadelikste aspekte van die Groot Finansiële Krisis (GFC).
Teen $ 1 per dag is die repo-mark baie groter en meer wêreldwyd as die mark vir gevoedfondse, wat die gewone teiken van die beleid van die sentrale bank is. Repo-ambagte word vermoedelik met 'n hoë gehalte kollaterale verseker (gewoonlik Amerikaanse tesourieë). Maar hulle is nie risikovry vanweë die praktyk van "herhipotekasie" nie: die korttermyn-"eienaar" van die pand kan dit as sekuriteit vir 'n ander lening gebruik, wat die hefboom skep - lenings op lenings. Die IMF het beraam dat dieselfde sekuriteit was 2.2 keer hergebruik in 2018, wat beteken dat die oorspronklike eienaar en 2.2 daaropvolgende hergebruikers geglo het dat hulle dieselfde kollateraal besit. Hierdie hefboomfinansiering, wat die geldvoorraad eintlik uitbrei, is een van die redes waarom banke hul ekstra geld in die repo-mark plaas, eerder as in die mark vir gevoedfondse. Maar dit is ook die rede waarom die repo-mark en die Amerikaanse tesourieë wat hulle as sekuriteit gebruik nie risikovry is nie. As Wall Street-veteraan Caitlin Long waarsku:
Amerikaanse tesourieë is ... die bates wat die beste op die finansiële markte heropgestelde is, en die groot banke weet dit. ... Amerikaanse tesourieë is die kernbate wat elke finansiële instelling gebruik om aan sy kapitaal- en likiditeitsvereistes te voldoen - wat beteken dat niemand regtig weet hoe groot die gat op 'n stelselwye vlak is nie.
Dit is die werklike rede waarom die repokoers van tyd tot tyd aangryp. Dit is soortgelyk aan musikale stoele - niemand weet hoeveel spelers sonder 'n stoel sal wees totdat die musiek stop nie.
ZeroHedge waarsku dat verskansingsfondse die swaarste hefboom-multistrategie-fondse ter wêreld is, neem iets soos $ 20 miljard tot $ 30 miljard aan netto bates onder bestuur en bestee dit tot $ 200 miljard. Volgens The Financial Times, om opbrengste op te hef, 'neem sommige verskansingsfondse die tesourie-sekuriteit wat hulle pas gekoop het en gebruik dit om kontantlenings in die repokoers te kry. Hulle gebruik dan hierdie vars kontant om die omvang van die handel te vergroot, die proses herhaaldelik te herhaal en die potensiële opbrengste te hervat. ”
ZeroHedge sluit af:
Dit ... verklaar waarom die Fed paniekerig geraak het in reaksie op die GC-repokoers wat op 10 September tot 16% uitgeblaas het, en onmiddellik heropstellings geïmplementeer het, maar ook gejaag het om QE 4 van stapel te stuur: nie net het Fed-voorsitter Powell 'n LTCM in die gesig gestaar nie [Langtermyn kapitaalbestuur ] soortgelyke situasie, maar omdat die herfinansierde [arbitrage] deur die meeste multi-strat-fondse (ab) gebruik is, staan ​​die Federale Reserweraad skielik voor 'n konstellasie van veelvuldige opblaas van LTCM wat 'n stortvloed kon begin het wat sou gelei het triljoene bates wat kragtig gelikwideer word as 'n tsunami van marge-oproepe, tref die wêreld van verskansingsfondse.
“Helikoptergeld” - die enigste uitweg?
Die Fed is deur sy eie beleid gedwing om 'n stortvloed van spekulatiewe likiditeit te skep wat dit nooit tot die reële ekonomie kan lei nie. Soos Gammon verduidelik, het die sentrale banke 'n muur geskep wat hierdie likiditeit in die finansiële markte vasgevang het, wat aandele, korporatiewe effekte en vaste eiendom tot alle hoogtes dryf, en 'n 'allesborrel' geskep het wat net een ding bewerkstellig - groter ongelykheid in rykdom. Kwantitatiewe verligting van die sentrale bank sal nie hiperinflasie skep nie, sê Gammon, maar "dit sal 'n groot verskil tussen die lande en die kennisgewings skep wat die middelklas heeltemal sal uitwis, en dit sal voortbring MMT of helikoptergeld. Hoekom? Omdat dit die enigste manier is dat die Fed die likiditeit uit die finansiële ekonomie, oor hierdie muur, rondom die bankstelsel en die reële ekonomie kan kry. Dit is die enigste oplossing wat hulle het. 'Gammon dink nie dit is die regte oplossing nie, maar hy is nie alleen nie deur te voorspel dat helikoptergeld kom.
Investopedia-aantekeninge dat “helikoptergeld” verskil van kwantitatiewe verligting (QE), die gelddrukinstrument wat tans deur sentrale banke gebruik word. QE behels geld wat deur die sentrale bank geskep word, wat gebruik word om bates uit bankbalansstate te koop. Aan die ander kant behels helikoptergeld 'n direkte verspreiding van gedrukte geld aan die publiek.
'N Regstreekse daling van die geld sou beslis help om die ekonomie te stimuleer, maar dit sal nie die parasiet van finansiering van die rug kry nie; en Gammon is waarskynlik reg dat die Fed nie die gereedskap het om die onderliggende siekte self op te los nie. Slegs die Kongres kan die Federal Reserve Act en die belastingstelsel verander. Die Kongres kan 'n belasting van 0.1% op finansiële transaksies oplê, wat spekulatiewe verhandeling van hoë frekwensies in die kiem sou laat val. Die Kongres kan die Federale Reserweraad omskep in 'n openbare nut wat die produktiewe ekonomie moet dien. Kommersiële banke kan ook as openbare nutsdienste gereguleer word, en openbare banke kan gestig word wat in die likiditeitsbehoeftes van plaaslike ekonomieë voorsien het. Raadpleeg Banking on the People vir ander moontlikhede hier afgelaai word.
Oplossings is beskikbaar, maar die kongres self is deur die finansiële markte vasgevang, en dit kan 'n verdere ekonomiese ineenstorting neem om die Kongres te motiveer om op te tree. Die huidige repokrisis kan die lont wees wat die ineenstorting veroorsaak.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Hoe die Fed dobbelaars beskerm ten koste van die ekonomie