Waarvan die verse wel spreek, is diep menslike deernis en ’n treurende gemoed, verslae gelaat deur die verlies van die moeder in haar lewe en die moeder wat aan enige lewe beslag en vorm gee.. … uiteindelik klink die treursang deur alles heen …
As kenner van veral Breytenbach se digkuns het hy telkens besondere insigte vir ons gegee en later aan die UWK artikels en boeke oor die Marxistiese kritiek gepubliseer.
En ‘n mens haal jou hoed af vir sy standpunt oor Afrikaans. ‘n Ware taalstryder wat met feite gekom het en nie net met emosionele argumente nie.
Elkeen van ons met ‘n literêre paradigma wat radikaal verskil. Net oor die skoonhede van Bloemfontein was ons op dieselfde bladsy.
Elke gedig in hierdie uiters volwasse bundel verken brokkie vir brokkie die aard en semantiek van ’n digkuns: Dit reis op uitgebreide paaie na wat die wese is van die digkuns, ook die digter se eie poësie. In Joan Hambidge se oeuvre is hierdie bundel ’n groot sprong; die hele Indeks werk aan en oor die digkuns met ’n feitlik mistieke bewondering en respek vir die woord. Dit kan beskou word as haar mees “taalkundige” bundel, want die digter is in konstante gesprek met die woord en die moontlikhede wat die woord bied. Haar vermoë om die woord se wisselende buie, in gesprek met ander woorde, raak te sien en te benut, is nog nooit só suksesvol aangewend nie. Met die meer liriese aard, groter toeganklikheid en innige menslikheid sal Indeks as ’n hoogtepunt in Hambidge se digkuns beskou word.