Daar is nogal ’n klemverskil tussen God se seën (soos by die skepping) en sy redding (soos by Egipte). Albei het wel met die volledige mens te make: God se seën betrek die totale menslike bestaan; God red die totale mens (en nie net ’n siel nie) uit alle ellende. En tog is daar ’n verskil.
God se groot reddingsdade (soos by die see) was groots, eenmalig en met een groep, maar met sy seën werk dit anders: dit strek oor ’n lang tyd, word elke dag opnuut ervaar, het met die daaglikse lewe en gewone dinge (soos werk, kos, klere, kinders en gesondheid) te make. Tussen die een reddingsdaad en die ander is daar ’n tussenruimte en ook ’n tydsverloop. God se seën vul hierdie ruimte. En terwyl mense op Hom wag, is die wagtyd nooit leeg nie want hulle kan sy seën ervaar.
God se seën is dus vir elke dag. Soms lyk dit wel asof daar eeue lank niks in Israel se lewe gebeur het nie. Niks groots, indrukwekkend, asemrowend, opspraakwekkend nie. Alles was so plat, bleek, vaal en dit het eindeloos aangegaan. Veral in die tyd na die ballingskap. Natuurlik het daar ook groot dinge gebeur: die Perse het hulle uit ballingskap ‘verlos’, hulle gehelp om die tempel te herbou, hulle toegelaat om die eerste vyf boeke (die Pentateug) te skryf, maar uiterlik het hulle nooit weer die hoogtes van vroeër bereik nie. Daar was nooit weer ’n Moses, ’n Dawid en ’n Jeremia nie. Eintlik was dit maar ’n tyd van klein dingetjies.
God se seën het egter nooit opgehou nie. Dít is wat mense in dié bleek tye laat aanhou het. God se seën is in die geboorte van ’n kind, kos, samesyn, klere, gesondheid en die goeie dinge van die lewe gesien. God se seën is in sy daaglikse nabyheid, sy liefde en sy hulp in die kleinste dingetjies ervaar.