Ten spyte van ontwikkelings in die post-1994 staatsbestel, so kan uit die teks afgelees word, is die Ander 'n jong, swart kind (want sy is gebore in die Baragwanath-hospitaal in Soweto en sy bly in 'n "makoekoe" langs die pad). 'n Makoekoe is 'n bewoonde hut uit "ou sinkplate plastiek / en karton". Die klassestelsel binne die post-koloniale opset word geïllustreer deur die verwysing na die "parlement en Parktown" - laasgenoemde woord die enigste in die teks waarvoor 'n hoofletter gebruik word. "Parktown" word hier 'n teken van die ekonomiese middelklas, terwyl "parlement" die hegemoniële staatsapparatuur met sy magsvergrype en post-koloniale voortsetting van ekonomiese dispariteit denoteer.
Soos die openingsreël ("die kind kan nie afweer nie") suggereer, beskik sy nie oor die nodige verweer om haar te kan verset teen die subjekposisie waarin die samelewing haar ingeskryf het nie: sy ly honger, sy kry koud, sy is vaderloos en vatbaar vir siektes.
Die afleerproses wat hier ter sake is, kan soos volg gepostuleer word: Die skrywende subjek van die eerste teks ("nuttelose verse") beleef 'n eksistensiële krisis in die tweede teks, want al gebruik hy steeds die subalterne as beskrewe objek in sy teks, is daar nie meer by hom die selfversekerde, byna chauvinistiese en hovaardige posisie nie. Die subjek toon deernis met die Ander en sy taalgebruik is ook nie meer so skerp afgeëts in die binêre opposisie ons / julle nie.
Empatie word betoon met die jong kind in die kartonboks sonder om in die diskoers van ideologiese Andersmaking te verval, en derhalwe slaag Cloete daarin om sy bevoorregte posisie as intellektuele, wit man in die nuwe politieke dispensasie te bevraagteken en te probeer verleer. Hy het die armes nodig om oor hulle te kan skryf, maar hy het ook die armes nodig om 'n deernis en empatie in homself te ontdek.
Vergelyk in dié verband 'n opmerking wat Cloete self maak in sy besinnende teks Die ander een is ek (2013):
Volgens Cloete ervaar die digter wat verse skryf oor die armes, 'n mate van katarsis. Die digter beleef deur selftransendering die ellende van die Ander.
Wat Cloete dus in hierdie ars poetica-gedig verwoord, is die artikulasie van 'n subjekposisie waar geskryf word vanuit 'n eie bevoorregte posisie as intellektueel en waar hy homself plaas teenoor die armes, die Ander, as objek van sy diskoers. Die Ander bly objekte; hulle word die stilgemaaktes, die stof waaroor hy 'n teks skryf. "[E]k het oor julle geskryf' het geïllustreer hoe daar oor die armes en namens die armes gepraat word. Om van "julle" te praat, is tewens ook tekenend van 'n essensialistiese ingesteldheid. Die meerderheid in die land is as 'n gender-onspesifieke, amorfe massa uitgebeeld. Wat Cloete, myns insiens, in die tweede bespreekte teks probeer doen, is om die problematiese binne die besinning oor die subalterne te betrek, naamlik om die vrou as beskrewe-objek-as-Ander in te skryf.
Die subalterne Ander - hierdie keer is dit 'n manlike swart kind - se armoedige bestaan word gekontrasteer met dié van (waarskynlik) Christengelowiges ("mense wat uit die erediens kom") en is 'n aanklag teen laasgenoemde groep oor hulle onbetrokkenheid by die lot van die ander. Die kind probeer onder moeilike omstandighede "suur nartjies" te verkoop en sodoende ekonomies aktief wees, maar word heeltemal genegeer deur die welvarendes met hul "knus / kombuise" en "eetvertrekke". Soos in die eerste gedig in dié tweeluik, word die leefruimte van die kind gekoppel aan 'n "ou stuk karton" en word die tekstuele gebeure gesitueer op 'n ongewone plek, naamlik langs die "besigste straat". Uit albei gedigte lei die leser dus af dat die Ander se bestaan gekenmerk word deur ontworteling, ontnugtering en armoede, asook deur 'n onbetrokkenheid van diegene wat welvarend is (en moreel daarop ingestel behoort te wees om hul empatie en medelye met die Ander te betoon). Die erediensgangers in die tweede teks word gekritiseer omdat hulle nie die essensie van die Christelike godsdiens uitleef nie. Hulle betoon nie naasteliefde en betrokkenheid by die leed van ander nie.
Die suggestie in die openingsreël van die teks is dat die goddelike aangespreek word en die spreker konstateer dat die lydende Ander "u kind is". Dit impliseer dat die Ander, ten spyte van die onwilligheid van die elite om hom te help, vertroosting kan vind in die metafisiese. Ironies egter dat die welvarende elite se middagslapie met God se rus ná die skepping vergelyk word en as 'n relativering in die teks ingeskryf word.
"[U] kind" kan ook gelees word as synde 'n verwysing na die bevoorregte elite as subjekte, wat op 'n formele en gedistansieerde manier as "u" aangespreek word. Die elite neem nie die verantwoordelikheid op hulle om, getrou aan die beginsels van hul Christelike ideologie, simpatie en toegeneentheid jeens die objek te betoon nie. Daar is ook onkunde by die objek, want hy "weet nie" dat hy hierdie sentrale posisie binne die Christelike diskoers beklee nie. Metonimies kan hierdie teks ook gelees word as kritiek op die kerstening van die gekoloniseerde deur die sendeling as kolonis, wat eintlik maar net in diens staan van die ekonomiese sentrum en ingestel is op die bevordering en verryking van die self.