Celosia argentea - Tuinplante - Tuin - 2021
Die plante van die genus Celosia, afkomstig van die tropiese streke in Sentraal-Amerika, Afrika en Asië, is kruidagtig, dit wil sê sonder 'n houtagtige stam (nie-houtagtig), meerjarig, maar word meestal as eenjarige plante vir sierdoeleindes gekweek, en in sommige gevalle ook kos.
Hulle vorm deel van die Amaranthaceae, 'n familie wat ongeveer honderd vyf-en-sewentig geslagte en meer as twee duisend vyfhonderd insluit.
Soos gerapporteer deur die 'Glossaire de botanique, ou, Dictionnaire йtymologique de tous les noms et termes relatifs à cette science' wat deur Alexandre Etienne Guillaume baron van Théis geskryf is en in 1810 in Parys gepubliseer is, is die naam Celosia afgelei van die Griekse κήλεος, kйleos of verbrand .
Die kleure en die eienaardige vorm van die bloeiwyses is skouspelagtig en word dikwels tydens die keuses beklemtoon. In die taal van blomme simboliseer hierdie plante onsterflikheid en die voortsetting van 'n gevoel met verloop van tyd.
Die dra van Celosia is regop en kompak; die ondergrondse apparaat, gevorm deur die wortels, is beskeie. Die blare, afwisselend, het geen stutte of bylaes wat simmetries gerangskik is aan die voet van die blomknop, die struktuur wat die blaar ondersteun nie; die kleur wissel van donkergroen tot suurgroen.
Spesies en variëteite van Celosia
Die Celosia argentea, inheems aan tropiese Asië, het verskeie soorte geproduseer en is om hierdie rede 'n baie bekende spesie. Dit staan ​​ook bekend as wit Amaranth, het 'n piramide-vormige struktuur en silwerwit of parelmoerblomme.
Die blare, meestal groot en langwerpig, ovaal of lansvormig, het sigbare are en is, tot die aanraking, taamlik grof. Die hoogte is wisselend, gemiddeld is dit ongeveer 40 sentimeter.
Celosia argentea cristata, wat genoem word onder die plante wat in die Ptolemaïese periode in Egipte verbou is (vanaf 332 vC tot 30 vC), blyk in die middel van die sestiende eeu in Europa, veral in Frankryk, bekendgestel te wees. Dit kan 30 sentimeter hoog wees; die bloeiwyses, 10 tot 12 sentimeter breed, word gevorm deur helderrooi of geel blomme wat op 'n sentrale ruggraat geplaas word.
Die term cristata beteken wapenrusting; vir hierdie eienskap, wat die vlesige aanhangsel van die gekantelde rand aan die kop van die gallus herinner, word dit gewoonlik 'n haan 'n kuif, die kakekam of die kreta de coq genoem. Dit word hoofsaaklik vir sierdoeleindes gebruik, in sommige gebiede van Wes-Afrika, veral Nigerië, en in Suidoos-Asië. Dit word as bygereg gebruik vir die bereiding van plaaslike geregte, aangesien die blare en knoppe van die blomme eetbaar is. Maar nie net nie. Dit blyk dat Amerikaanse studies hierdie plant erken het as genesende eienskappe; in tradisionele Chinese medisyne, byvoorbeeld TCM, word die klein sade, swart en rond, in gevalle van hipertensie gebruik vir sigprobleme en jeukerige oë.
Die spesie Celosia argentea plumosa, ook veeragtige amarant genoem, is baie vertak; die hoogte wissel van 40 tot 60 sentimeter, in die dwergvariëteite van 20 tot 30 sentimeter. Aangesien gedroogde blomme nie hul kleur verloor nie, word dit dikwels gebruik om komposisies voor te berei of, meer algemeen, vir dekoratiewe doeleindes.
Die Celosia argentea word ook in die skilderye van die Vlaamse skilder Jan Brueghel the Elder (1568 - 1625) en in sewe verskillende seëls uitgebeeld, drie uitgereik deur Japan (twee op 3 September 2013 - seisoenale blomme, 7de reeks en een op 5 September 2014 genoem Cream Bear en Celosia argentea - groete in die herfs van 2014), een uit die Populêre Republiek van die Kongo (10 Februarie 1971), een uit Kameroen (17 Maart 1975), twee uit Noord-Korea (een op 12 Maart 1987-reeks skoenlappers en blomme en een op 15 April 2013, in 50 000 eksemplare geteken en 'n rooi pikboom uitgebeeld).
Die Celosia het son, lig nodig, maar is bang vir die wind en weerstaan ​​nie temperature onder 10-15 ° C nie. Die optimale temperatuur is ongeveer 20-23 ° C; meer as 40 ° C ly die plant.
In gebiede wat gekenmerk word deur gematigde klimaat, kan dit gebruik word om grense te skep of rotstuine te versier, in die gebiede wat gekenmerk word deur 'n harde klimaat, moet dit binnenshuis geplaas word. In die geval van potbewerking, moet 'n paar skerwe en gruis onderaan die houer geplaas word om enige stagnasie van die water te voorkom.
Wat die plasing in 'n kamer betref, moet u onthou dat die sonstrale wat deur die glas gefiltreer word, veral in die somer die blare van die plant kan verbrand. Dit is ook geskik as 'n snyblom en word soms by trouboekette gevoeg.
Vir die meeste spesies begin blom aan die einde van die lente en kan dit tot laat herfs voortduur; in die algemeen is dit veral volop in die periode tussen Mei en Augustus.
Die snoei van die vegetatiewe akte bevoordeel die vertakking van die plant en dus 'n groter produksie van blomme. Die verdorde stingels moet geleidelik verwyder word om nuwe kruidagtige stingels te laat groei.
Celosia-grond, bemesting en voortplanting
Die ideale grond is vrugbaar, veenagtig en daarom ryk aan organiese stowwe, gemeng met sand, nat en vry van stagnasie van water; te hoë pH kan blaarchlorose veroorsaak as gevolg van ystertekort. As die plant in die oop grond verbou word, moet die besproeiings af en toe in die vegetatiewe maande plaasvind, dit is van April tot Oktober; as dit in die pot is, is dit gereeld van Maart tot Oktober nodig. In albei gevalle kan oortollige water veroorsaak dat die wortels verrot.
Gedurende die warm seisoen is die blare se daaglikse en oggendmis belangrik. Aangesien Celosia aan bakteriële aanvalle onderworpe kan wees, moet die gebruikte water altyd vars, skoon en verryk wees met 'n druppel chloorien
Bemesting, wat goeie plantgroei verseker, wissel volgens die blomstadium; As die blomme begin blom, word hierdie operasie meer gereeld, of dit moet gedoen word eerder as een maal per maand, elke twee weke. Vir hierdie doel kan 'n kunsmis gebruik word, wat drie dele stikstof bevat, twee van kalium en een fosfor, wat in die water wat gebruik word om te verdun, verdun word. 'N Granulêre kunsmis met 'n stadige vrystelling is ook geskik vir gebruik elke twee maande.
Die voortplanting van die plant vind plaas deur te saai en dit kan aanleiding gee tot jong Celosia-plante anders as die moeder.
In Februarie word nat grond geplaas in 'n boks wat in 'n gedeeltelik skadu en met 'n konstante temperatuur van ongeveer 20 ° C geplaas is, en die swart en blink sade, geproduseer deur die bloeiwyses, op 'n diepte van ongeveer 2 mm geplaas. As die spruite begin uitspruit, moet die houer na die lig beweeg word, maar nie na die direkte son nie. Die plante kan in potte oorgeplant word as hulle 'n hoogte van ongeveer 5-10 cm bereik, of in die tuin as hulle 15-20 cm bereik. In die geval van eksterne plant, moet die jong plante, gegewe hul horisontale ontwikkeling, goed van mekaar geplaas wees om optimale groei te verseker. In albei gevalle begin die eerste blomme na ses weke blom.
Die Celosia het geen spesiale sorg nodig nie, maar onkruid en onkruid van tyd tot tyd onkruid wanneer dit teenwoordig is. As die plant begin verdwyn of met moeite groei, kan dit te veel natgemaak, onreëlmatig bemes of blootgestel word aan koue trekke. In die geval van water geweekte grond, moet u die wortels van die plant dadelik ondersoek en die ratte verwyder. Gaan voort indien nodig om die plant weer te verpot.
Celosia-siektes kan deur swamme of parasiete veroorsaak word. Dangerous Rhizoctonia solani, 'n swam wat gewoonlik in die boonste lae van die grond ontwikkel waar dit vir etlike jare kan oorleef; dit versprei vinnig as die temperatuur ongeveer 20 ° C is. Dit wek basale verrotting op wat dwerge veroorsaak, dit laat die luggedeelte agteruitgaan en uiteindelik ontbind dit die weefsel van die kraag en die wortel.
Verticillium dahliae is ook 'n swam; dit beïnvloed veral kruidagtige plante deur hul groei te belemmer, geelagtig te vorm en die blare te laat vou. Die grys vorm wat veroorsaak word deur Botrytis cinerea, 'n polifagiese swam, word ook teengewerk deur die humiditeit te verminder.
Onder die organismes wat Celosia kan aanval: die westelike blomme van blomme (Frankliniella occidentalis), 'n klein insek wat baie skadelik is en die bloeiwyse verkleur; die Tetranycus urticae, of rooispinmyt, 'n klein polifagiese myt wat sap van die plant verwyder; die mynwerkers, larwes wat die blare besmet, wat gele word en dan agteruitgaan.
Die teenwoordigheid van wit spikkels op die blare en op die stingels onthul in die algemeen die teenwoordigheid van plantluise, ook luise of klonte genoem, wat die plant kan laat doodgaan omdat hulle die voeding wegneem. In alle gevalle van siekte moet die intervensie betyds en toepaslik wees, of ontwikkel word met spesifieke produkte in algemene chemiese verbindings.