Vir hom onthou sy baie goed, die outjie met sy gladde bruin kuif en sy wye wangbene. Dit is die seun van die stasie, met die leerbaadjie en die sigaret.
Hy voel seker dat sy vir hom kyk, want hy maak eensklaps sy oë oop en sit met ‘n geruk van lang bene regop.
Sy kneukels is donker gevlek, en daar is ou roet onder sy naels vasgepak, merk sy toe hy die slaap uit sy oë vee.
Dit is skielik weer weergalmend stil in die kamer, en sy kan in die diep ondergronde van haar brein na die legger gaan soek. Sy vind dit eers nie, maar toe besef sy dat dit afskuwelik is dat sy haar eie naam vergeet het. Dit is tog so eenvoudig.