'N Geskiedenis van die presidensiële afskeidsrede - GESKIEDENIS - Inligting
'N Geskiedenis van die presidensiële afskeidsrede
Ongetwyfeld was die bekendste van alle presidensiële afskeid ook die eerste: George Washington se toespraak aan die Amerikaanse volk wat sy voorneme aankondig om na twee ampstermyne uit die presidentskap te tree. Die adres van 32 bladsye, wat oorspronklik op 19 September 1796 in die American Daily Advertiser gepubliseer is, is geopen deur sy redes vir die verlaat van die presidentskap te verduidelik, ondanks die druk van die publiek en ander in die regering om 'n derde ampstermyn te soek. Washington het 'n paar beginsels uitgespreek wat volgens hom die groeiende nasie in die toekoms moet lei, insluitend eenheid, patriotisme en neutraliteit.
James Madison het vier jaar tevore 'n vroeëre weergawe van die adres opgestel, toe Washington dit oorweeg om na sy eerste termyn te bedank. Dit was Alexander Hamilton wat die grootste deel van die finale weergawe geskryf het, maar Washington het dit aangepas om sy eie idees uit te spreek. Hy het gewaarsku teen die invloed van buitelandse moondhede en het die Verenigde State gewaarsku "om weg te bly van permanente alliansies" wat moontlik nie sy belange dien nie. Hierdie streng neutrale houding het in werklikheid neergekom op 'n anti-Franse standpunt, aangesien dit 'n vroeëre verdrag van wedersydse steun tussen die Verenigde State en Frankryk weerspreek. Washington het ook onvergeetlik gewaarsku oor die gevare van seksionalisme en faksionalisme, die verdeeldheid op grond van partypolitiek wat selfs toe al hoe bitterder geword het binne die nuwe regering en onder die mense. Sy vrees vir toenemende partydige verdeeldheid sou in die komende eeue gebeur (en dan ook sommige), wat verseker dat sy afskeidswoorde aan die nasie vandag nog aanklank vind.
LEES MEER: Die stigters het gevrees dat politieke partye die nasie sou skeur
Die skaduwee van Washington dreig so groot dat geen opvolgende uitvoerende hoof dit waag om sy voorbeeld te volg en 'n formele afskeidsrede aan die nasie te lewer nie - totdat Andrew Jackson. Met ongeveer 8 247 woorde staan ​​Jackson se boodskap as die langste presidensiële afskeid in die geskiedenis. Ondanks die feit dat "ons land verbeter het en floreer bo enige voorbeeld in die geskiedenis van nasies", het Jackson gewaarsku teen die toenemende gevare van seksualisme en 'n skaduryke 'geldmag', verteenwoordig deur banke en korporasies, wat die vryhede bedreig van gewone burgers.
In die moderne era, aangesien radio en televisie dit vir die president moontlik gemaak het om die land meer direk en onmiddellik toe te spreek, het die frekwensie van die afskeidsrede aansienlik toegeneem. Harry Truman, wat die tradisie laat herleef het, was die eerste president wie se opmerkings van die Oval Office uitgesaai is. Op 15 Januarie 1953 het Truman gepraat oor sommige van die omstrede besluite wat hy geneem het terwyl hy in die amp was - veral die atoombom op Japan laat val - en die land gevra om hulself in die president se skoene voor te stel wanneer hy voor so 'n belangrike besluit te staan ​​kom. Truman het ook die gruwels van 'n moontlike derde wêreldoorlog opgeroep, hierdie keer met kernwapens: "Om 'n atoomoorlog te begin is vir rasionele mans totaal ondenkbaar."
Onder die presidensiële afskeid na die Tweede Wêreldoorlog was Dwight D. Eisenhower waarskynlik die bekendste, wat op 17 Januarie 1961 sy opmerkings van die Ovaalkantoor gelewer het. die jeugdige, dinamiese John F. Kennedy, met sy oproep om 'n nuwe era van Amerikaanse leierskap op die wêreldverhoog. ("Vra nie wat u land vir u kan doen nie-vra wat u vir u land kan doen.") Maar deur die jare is dit die voormalige generaal se beroemde waarskuwing om na binne te kyk, na die opkoms van die "militêr-industriële kompleks" wat ontwerp is om die nasie teen die Sowjetunie te verslind, wat vandag meer betekenisvolle lesse kan bied.
Ondanks die beklemtoning van die belangrikheid van die militêre instelling om die vrede in die buiteland en in die buiteland te behou, het Eisenhower dringend gewaarsku: 'Hierdie samesmelting van 'n enorme militêre onderneming en 'n groot wapenindustrie is nuut in die Amerikaanse ervaring ... Tog moet ons nie die graf daarvan begryp nie. implikasies. " Die uittredende president het ook aangevoer vir die sentrale belangrikheid van balans in die regering en die weerstand van die idee dat ''n skouspelagtige en duur aksie 'n wonderbaarlike oplossing vir alle huidige probleme kan word'.
Sedert Eisenhower is dit moeilik om te sê dat enige president so 'n groot impak gehad het met sy afskeidsopmerkings, maar daar was beslis 'n paar onvergeetlike oomblikke. Richard Nixon, wat in 1974 in skande bedank het ná die Watergate -skandaal, het nie nagelaat om 'n afskeidstoespraak te hou nie - eintlik twee daarvan. Sy bedankingsaankondiging op 8 Augustus 1974 word dikwels beskou as sy afskeid van die land, maar hy het ook die volgende dag afskeidsopmerkings aan sy personeel in die Withuis gelewer, wat aan die land uitgesaai is.
Ronald Reagan, wat op 11 Januarie 1989 in die Oval Office met die land gepraat het, het tydens sy presidentskap sy trots uitgespreek oor die ekonomiese herstel van die land en beklemtoon die belangrikheid van patriotisme. 'Mense vra hoe ek voel oor die weggaan. En die feit is, 'afskeid is so 'n lieflike hartseer', 'het Reagan gesê. 'Die lieflike deel is Kalifornië en die boerdery en vryheid. Die hartseer - natuurlik die afskeid en die verlaat van hierdie pragtige plek. "
By sy afskeid van die Oval Office in Januarie 2001, beklemtoon Bill Clinton die prestasies van sy presidentskap (onder meer 'n bloeiende Amerikaanse ekonomie) en spoor hy die land aan om sy uiteenlopende bevolking met 'billikheid en waardigheid te behandel, ongeag hul ras, geloof, geslag of seksuele oriëntasie, en ongeag wanneer hulle in ons land aangekom het, altyd in die rigting van die meer volmaakte vereniging van ons stigters se drome. "
George W. Bush het sy afskeidstoespraak op 15 Januarie 2009 geopen deur die verkiesing van sy opvolger, Barack Obama, ''n oomblik van hoop en trots vir ons hele nasie' te noem. Hy verwys terug na die eerste keer dat hy die nasie uit die Withuis toespreek, na die terreuraanvalle van 11 September 2001. In die jare daarna, het Bush gesê, het hy altyd opgetree met die beste belang van die land in gedagte, en volg sy gewete. 'U stem moontlik nie saam met sommige van die moeilike besluite wat ek geneem het nie. Maar ek hoop dat u saamstem dat ek bereid was om die moeilike besluite te neem. "
Washington, 'n miniserie-geleentheid van drie nagte, het op 16 Februarie om 8/7c 'n première op GESKIEDENIS. Kyk nou na 'n voorskou.
Die afskeidsrede van die president aan die Amerikaanse volk
Ek is bly om hierdie geleentheid te hê om nog 'n keer met u te praat voordat ek die Withuis verlaat.
Volgende Dinsdag word generaal Eisenhower ingehuldig as president van die Verenigde State. 'N Kort tydjie nadat die nuwe president sy ampseed afgelê het, sal ek met die trein teruggaan huis toe na Independence, Missouri. Ek sal weer 'n gewone, private burger van hierdie groot Republiek wees.
Dit is soos dit hoort. Inhuldigingsdag sal 'n goeie demonstrasie wees van ons demokratiese proses. Ek is bly om deel te wees daarvan; ek wens generaal Eisenhower alle moontlike sukses toe, terwyl hy sy termyn begin-bly dat die hele wêreld die kans sal kry om te sien hoe eenvoudig en vreedsaam ons Amerikaanse stelsel die groot mag van die Presidensie van my hande na syne. Dit is 'n goeie objekles in demokrasie. Ek is baie trots daarop. En ek weet jy is ook.
Gedurende die afgelope 2 maande het ek my bes gedoen om hierdie oordrag 'n ordelike een te maak. Ek het met my opvolger gepraat oor die aangeleenthede van die land, beide buitelandse en binnelandse sake, en my kabinetsbeamptes het met hul opvolgers gesels. Ek wil sê dat generaal Eisenhower en sy medewerkers ten volle saamgewerk het in hierdie poging. So 'n ordelike oordrag van een party na 'n ander het nog nooit in ons geskiedenis plaasgevind nie. Ek dink daar is 'n werklike presedent.
Toe ek vanaand met u praat, het ek geen nuwe onthullings nie-geen politieke uitsprake nie-geen beleidsaankondigings nie. Daar is net 'n paar dinge in my hart wat ek vir u wil sê. Ek wil sê "totsiens" en "dankie vir u hulp." [Sien APP -nota.] En ek wil 'n rukkie met u praat oor wat gebeur het sedert ek u president geword het.
Ek spreek met jou vanuit die kamer waar ek gewerk het sedert 12 April 1945. Dit is die kantoor van die president in die Westelike vleuel van die Withuis. Dit is die lessenaar waar ek die meeste papiere onderteken het waarin die besluite wat ek as president geneem het, vergestalt is. Dit was die lessenaar van baie presidente, en sal die lessenaar van baie meer wees.
Sedert ek president geword het, was ek in Europa, Mexiko, Kanada, Brasilië, Puerto Rico en die Maagde-eilande-Wake Island en Hawaii. Ek het byna elke staat in die Unie besoek. Ek het 135 000 myl per vliegtuig, 77 000 per spoor en 17 000 per skip afgelê. Maar die pos het my altyd gevolg, en waar ek ook al was, daar was die kantoor van die president.
Die grootste deel van die president se taak is om besluite te neem-groot en klein, dekades daarvan byna elke dag. Die koerante kan 'n rukkie in die regering rondloop, maar uiteindelik bereik hulle hierdie lessenaar. En dan is daar geen ander plek waarheen hulle kan gaan nie. Die president-wie hy ook al is-moet besluit. Hy kan die geld nie aan iemand oorgee nie. Niemand anders kan die besluit vir hom neem nie. Dis sy werk.
Dit is wat ek al amper 8 jaar hier in hierdie kamer gedoen het. En in die grootste deel van die Withuis is daar 'n studeerkamer op die tweede verdieping-'n kamer wat baie soos hierdie lyk-waar ek snags en vroegoggend gewerk het aan die koerante waarby ek nie kon kom nie. kantoor.
Natuurlik, vir meer as 3 jaar, woon mevrou Truman en ek nie in die Withuis nie. Ons was oorkant die straat in die Blair House. Dit was toe die Withuis amper op ons neerval en herbou moes word. Ek het ook 'n studeer by die Blair House gehad, maar om in die Blair House te woon was nie so gerieflik as om in die Withuis te woon nie. Die geheime diens het my nie toegelaat om oor die straat te loop nie, en ek moes elke oggend in 'n motor klim om die straat na die kantoor van die Withuis oor te steek, weer die middag om na die Blair -huis te gaan vir middagete, om weer terug te gaan na middagete, en uiteindelik 'n motor in die nag om terug te keer na die Blair House. Fantasties, is dit nie? Maar noodsaaklik, so het my wagte gedink-en hulle is die base oor sulke sake.
Nou, natuurlik, is ons terug in die Withuis. Dit is in 'n baie goeie toestand, en generaal Eisenhower sal in die huis kan woon en hier kan werk. Dit sal vir hom baie geriefliker wees, en ek is baie bly dat die opknappingswerk klaar was voordat sy termyn begin het.
U nuwe president neem sy amp aan in heel ander omstandighede as toe ek 8 jaar gelede president geword het. Op April 1945 was ek die voorsitter van die senaat in my hoedanigheid as vise -president. Toe die senaat omstreeks 5 uur die middag bedaar, stap ek na die kantoor van die speaker van die huis, mnr. Rayburn, om hangende wetgewing te bespreek. Toe ek daar aankom, is ek meegedeel dat meneer Early, een van president Roosevelt se sekretarisse, wou hê ek moes bel. Ek het mnr. Early bereik en hy het vir my gesê om so vinnig as moontlik na die Withuis te kom, by die ingang van Pennsylvania Avenue in te gaan en na mev. Roosevelt se studeerkamer te kom.
Toe ek daar aankom, vertel mev. Roosevelt my die tragiese nuus, en ek voel die skok wat julle almal later voel-toe die woord oor die radio kom en in die koerante verskyn. President Roosevelt is oorlede. Ek het aangebied om alles wat ek kon vir mev. Roosevelt te doen, en toe het ek die minister van buitelandse sake gevra om die kabinet byeen te roep.
Om 19:09 Ek is deur hoofregter Stone in die kabinet as president beëdig.
Dinge het vinnig gebeur in daardie dae. Die San Francisco -konferensie om die Verenigde Nasies te organiseer, is op 25 April belê. Ek is gevra of die vergadering vorentoe sou gaan. Ek het aangekondig dat dit sou. Dit was my eerste besluit.
Nadat ek die begrafnis van president Roosevelt bygewoon het, het ek na die saal van die Huis van Verteenwoordigers gegaan en vir 'n gesamentlike sitting van die kongres gesê dat ek die beleid van president Roosevelt sou voortsit.
Op 7 Mei het Duitsland oorgegee. Die aankondiging is op 8 Mei, my 61ste verjaardag, gemaak.
Mnr. Churchill bel my kort daarna en wou 'n ontmoeting met my en premier Stalin van Rusland hê. Later is ooreengekom, en ek, Churchill, Stalin en ek ontmoet mekaar in Potsdam in Duitsland.
Intussen het die eerste atoomontploffing in die New Mexico -woestyn plaasgevind.
Die oorlog teen Japan was nog steeds aan die gang. Ek het die besluit geneem dat die atoombom gebruik moet word om dit te beëindig. Ek het die besluit geneem in die oortuiging dat dit honderdduisende lewens sou red-Japannees sowel as Amerikaans. Japan het oorgegee en ons het te kampe gehad met die groot probleme om die troepe huis toe te bring en die ekonomie van oorlog tot vrede te herwin.
Al hierdie dinge het binne 'n bietjie meer as 4 maande gebeur-van April tot Augustus 1945. Ek vertel u dit om die enorme omvang van die werk wat u president moet doen, te illustreer.
En al hierdie noodgevalle en al die ontwikkelings om dit te bereik, het die president vereis om lang ure in te sit-gewoonlik 17 uur per dag, sonder betaling vir oortyd. Ek teken my naam gemiddeld 600 keer per dag, sien en praat elke maand met honderde mense, skud elke jaar hande met duisende en werk steeds met die grootste onderneming in die hele wêreld. Daar is geen soortgelyke werk op die aarde nie-in die krag wat hier by hierdie lessenaar gekonsentreer is, en in die verantwoordelikheid en moeilikheid van die besluite.
Ek wil hê dat julle almal moet besef hoe groot 'n werk, hoe moeilik 'n werk dit is-nie ter wille van my nie, want ek stap daaruit-maar ter wille van my opvolger. Hy het die begrip en die hulp van elke burger nodig. Dit is nie genoeg dat u een keer elke 4 jaar uitkom en vir 'n kandidaat stem nie, en dan huis toe gaan en sê: 'Wel, ek het my deel gedoen, laat die nuwe president nou die kommer maak'. Hy kan nie die werk alleen doen nie.
Ongeag jou politiek, of jy nou Republikein of Demokraat is, jou lot hang saam met wat hier in hierdie kamer gedoen word. Die president is president van die hele land. Ons moet hom ondersteun as burgers van die Verenigde State. Hy sal myne hê, en ek wil hê jy moet hom joune gee.
Ek veronderstel dat die geskiedenis my ampstermyn sal onthou as die jare toe die 'koue oorlog' ons lewens begin oorskadu het. Ek het skaars 'n dag in die amp gehad wat nie oorheers is deur hierdie allesomvattende stryd nie-hierdie konflik tussen diegene wat vryheid liefhet en diegene wat die wêreld weer in slawerny en duisternis sou lei. En altyd op die agtergrond was daar die atoombom.
Maar as die geskiedenis sê dat my ampstermyn die begin van die koue oorlog was, sal dit ook sê dat ons in die agt jaar die koers geslaan het wat dit kan wen. Ons het daarin geslaag om 'n nuwe stel beleide op te stel om vrede te bewerkstellig-positiewe beleid, beleid van wêreldleierskap, beleid wat geloof in ander vrye mense uitdruk. Ons het tot dusver die Tweede Wêreldoorlog afgeweer, en ons het moontlik reeds daarin geslaag om omstandighede daar te stel wat die oorlog so ver as moontlik kan laat gebeur.
Dit is wonderlike en historiese prestasies waarop ons almal trots kan wees. Dink aan die verskil tussen ons kursus nou en ons kursus 30 jaar gelede. Na die Eerste Wêreldoorlog het ons ons aan wêreldsake onttrek-ons kon nie saam met ander mense optree teen aggressie nie-ons het gehelp om die Volkebond dood te maak-en ons het tariefhindernisse opgebou wat die wêreldhandel verwurg het. Hierdie keer het ons die foute vermy. Ons het gehelp om die Verenigde Nasies te stig en te onderhou. Ons het alliansies gelas wat die grootste deel van die vrye wêreld insluit. En ons het met ander vrye lande voortgegaan om hul ekonomieë te help bou en ons almal in 'n gesonde wêreldhandel te verbind.
Dink 'n oomblik terug aan die dertigerjare, en u sal die verskil sien. Die Japannese verhuis na Mantsjoerije, en vrye manne tree nie op nie. Die fasciste verhuis na Ethiopië, en ons het nie opgetree nie. Die Nazi's marsjeer na die Rynland, na Oostenryk, na Tsjeggo -Slowakye, en vrye mans is verlam weens gebrek aan krag en eenheid en wil.
Dink aan die jare van swakheid en besluiteloosheid, en die Tweede Wêreldoorlog, wat hulle slegte gevolg was. Dink dan aan die spoed, moed en daadwerklikheid waarmee ons sedert die Tweede Wêreldoorlog teen die kommunistiese bedreiging beweeg het.
Die eerste krisis het gekom in 1945 en 1946, toe die Sowjetunie geweier het om sy ooreenkoms om sy troepe uit Iran te verwyder, na te kom. Lede van my kabinet kom na my toe en vra of ons bereid is om die risiko te neem dat daar 'n vaste standpunt is. Ek het geantwoord dat ons was. Ons het dus ons standpunt ingeneem-ons het aan die Sowjetunie duidelik gemaak dat ons van hulle verwag om hul ooreenkoms na te kom-en die Sowjet-troepe is teruggetrek uit Iran.
Toe, vroeg in 1947, bedreig die Sowjetunie Griekeland en Turkye. Die Britte het vir my 'n boodskap gestuur waarin hulle sê dat hulle hul magte nie meer in daardie gebied kan hou nie. Iets moes dadelik gedoen word, anders sou die oostelike Middellandse See deur die Kommuniste oorgeneem word. Op 12 Maart het ek voor die kongres gegaan en ons vasbeslote gestel om die mense van Griekeland en Turkye te help om hul onafhanklikheid te handhaaf. Vandag is Griekeland nog steeds vry en onafhanklik en Turkye is 'n bolwerk van krag op 'n strategiese hoek van die wêreld.
Toe kom die Marshall -plan wat Europa, die heroïese Berlynse lugbrug en ons militêre hulpprogramme gered het.
Ons het die Noord -Atlantiese verdrag ingewy, die Rio -verdrag wat die Westelike Halfrond saambind en die verdedigingspakte met lande in die Verre Stille Oseaan.
Die belangrikste van alles is dat ons in Korea opgetree het. Ek was in Independence, Missouri, in Junie 1950, toe sekretaris Acheson my gebel en die nuus oor die inval in Korea meegedeel het. Ek het die sekretaris aangesê om die saak onmiddellik voor die Verenigde Nasies te lê, en ek het teruggekeer na Washington.
Toe ek die somermiddag terugvlieg oor die platteland van die Midde -Weste en oor die Appalachiërs, het ek baie tyd gehad om na te dink. Ek het die probleem op baie maniere in my gedagtes omgedraai, maar my gedagtes kom steeds terug na die dertigerjare-na Mantsjoerije, Ethiopië, die Rynland, Oostenryk en uiteindelik na München.
Hier het die geskiedenis homself herhaal. Hier was nog 'n ondersoekende aksie, nog 'n toetsaksie. As ons die Republiek van Korea laat ondergaan, is 'n ander land die volgende, en dan 'n ander. En die moed en selfvertroue van die vrye wêreld sou voortdurend verdwyn, net soos in die dertigerjare. En die Verenigde Nasies sou die weg van die Volkebond gaan.
Toe ek Washington bereik, ontmoet ek onmiddellik die minister van buitelandse sake, die minister van verdediging, en generaal Bradley, en die ander burgerlike en militêre amptenare wat inligting en advies het om my te help besluit wat ek moet doen. Ons het lank en hard oor die probleme gepraat.Ons het die probleme baie noukeurig oorweeg.
Dit was nie maklik om die besluit te neem om Amerikaanse seuns weer in die geveg te stuur nie. Ek was 'n soldaat in die Eerste Wêreldoorlog, en ek weet waardeur 'n soldaat gaan. Ek ken die angs wat moeders en vaders en gesinne ondergaan, goed. Ek het dus geweet wat voorlê as ons in Korea optree.
Maar nadat dit alles gesê is, het ons besef dat die vraag was of daar nou gevegte in 'n beperkte gebied of later op 'n baie groter skaal sou wees-of daar nou 'n paar ongevalle sou wees of later nog baie meer slagoffers.
Daar is dus 'n besluit geneem-die besluit wat ek glo die belangrikste was in my tyd as president van die Verenigde State.
In die daaropvolgende dae was die mees bemoedigende feit dat die Amerikaanse volk duidelik met die besluit saamgestem het.
En in Korea veg ons manne so dapper as wat Amerikaners ooit geveg het-omdat hulle weet dat hulle veg in dieselfde vryheidsaak waarin Amerikaners sedert die begin van die Republiek gestaan ​​het.
Waar vrye mans voorheen die toets gedruip het, het ons hierdie keer die toets afgelê.
Ons het dit stewig ontmoet. Ons het dit suksesvol ontmoet. Die aggressie is afgeweer. Die kommuniste het hul hoop op maklike verowering in die drein laat sien. Die vasberadenheid van vrye mense om hulself te verdedig, is aan die Kremlin duidelik gemaak.
Terwyl ek gedink het oor ons wêreldwye stryd met die kommuniste die afgelope 8 jaar-dag in en dag uit-het ek nog nooit getwyfel dat u, die mense van ons land, die wil het om te doen wat nodig is om hierdie verskriklike te wen nie stryd teen kommunisme. Ek weet dat die mense van hierdie land die wil en vasberadenheid het, en ek was nog altyd daarvan afhanklik. Omdat ek daarvan seker was, kon ek die nodige besluite neem, alhoewel ons almal opoffering nodig gehad het. En ek was nie verkeerd in my oordeel oor die Amerikaanse volk nie.
Dieselfde versekering van ons volk se vasberadenheid sal generaal Eisenhower se grootste bron van krag wees om hierdie stryd voort te sit.
Nou en dan kry ek af en toe 'n brief van 'n ongeduldige persoon wat vra: hoekom kry ons dit nie klaar nie? Waarom stel ons nie 'n ultimatum nie, maak ons ​​'n algemene oorlog, laat ons die atoombom los?
Vir die meeste Amerikaners is die antwoord redelik eenvoudig: Ons is nie so gemaak nie. Ons is 'n morele volk. Vrede is ons doel, met geregtigheid en vryheid. Ons kan nie uit eie wil die beginsels wat ons probeer verdedig skend nie. Die hele doel van wat ons doen, is om die Tweede Wêreldoorlog te voorkom. Om 'n oorlog te begin, is geen manier om vrede te maak nie.
Maar as iemand nog steeds dink dat slegs hierdie een keer, slegte middele goeie eindes kan bring, laat ek u daaraan herinner: Ons leef in die 8ste jaar van die atoomtydperk. Ons is nie die enigste nasie wat leer om die krag van die atoom te ontketen nie. 'N Derde wêreldoorlog kan die graf grawe, nie net van ons kommunistiese teenstanders nie, maar ook van ons eie samelewing, ons wêreld sowel as hulle s'n.
Om 'n atoomoorlog te begin, is vir rasionele mans totaal ondenkbaar.
Dan vra sommige van u miskien: wanneer en hoe eindig die koue oorlog? Ek dink ek kan dit eenvoudig antwoord. Die kommunistiese wêreld beskik oor groot hulpbronne, en dit lyk sterk. Maar daar is 'n noodlottige gebrek in hul samelewing. Hulle s'n is 'n goddelose stelsel, 'n stelsel van slawerny, daar is geen vryheid daarin, geen toestemming nie. Die ystergordyn, die geheime polisie, die voortdurende suiwering, dit alles is simptome van 'n groot basiese swakheid-die heersers se vrees vir hul eie mense.
Op die lange duur sal die sterkte van ons vrye samelewing en ons ideale die oorhand kry bo 'n stelsel wat respek vir God nóg vir die mens het.
Verlede week, in my Boodskap van die Unie aan die Kongres-en ek hoop dat u almal die tyd sal neem om dit te lees-het ek verduidelik hoe ek dink ons ​​uiteindelik sal wen.
Namate die vrye wêreld sterker, meer verenig, aantrekliker vir mans aan weerskante van die ystergordyn word-en namate die Sowjet-hoop op maklike uitbreiding geblokkeer word-sal daar 'n tyd van verandering in die Sowjet-wêreld moet kom. Niemand kan met sekerheid sê wanneer dit gaan wees, of presies hoe dit sal gebeur nie, hetsy deur revolusie, of probleme in die satellietstate, of deur 'n verandering in die Kremlin.
Of die kommunistiese heersers hul beleid uit eie wil verander-of die verandering op 'n ander manier plaasvind-ek het geen twyfel in die wêreld dat daar 'n verandering sal plaasvind nie.
Ek het 'n diep en volhardende geloof in die lot van vrye mense. Met geduld en moed gaan ons eendag oor in 'n nuwe era-'n wonderlike goue era-'n tyd waarin ons die vreedsame instrumente wat die wetenskap vir ons gesmee het, kan gebruik om armoede en menslike ellende oral op aarde uit die weg te ruim.
Dink na oor wat gedoen kan word, sodra ons kapitaal, ons vaardighede, ons wetenskap-veral atoomenergie-van die verdedigingstake ontslaan kan word en heeltemal tot vreedsame doeleindes oor die hele wêreld kan draai.
Daar is geen einde aan wat gedoen kan word nie.
Ek kan nie anders as om net 'n bietjie hardop hier te droom nie.
Die Tigris- en Eufraatvallei kan laat blom soos in die tye van Babilon en Ninevé. Israel kan die land van melk en heuning word soos in die tyd van Josua.
Daar is 'n plato in Ethiopië van ongeveer 6 000 tot 8 000 voet hoog, met 'n oppervlakte van 65 000 vierkante kilometer, presies soos die mielieband in die noorde van Illinois. Daar kan genoeg kos ingesamel word om honderd miljoen mense te voed.
Daar is plekke in Suid-Amerika-plekke in Colombia en Venezuela en Brasilië-net soos die plato in Ethiopië-plekke waar voedsel vir miljoene mense ingesamel kan word.
Hierdie dinge kan gedoen word, en dit is projekte wat self likwideer. As ons vrede en veiligheid in die wêreld onder die Verenigde Nasies kan kry, sal die ontwikkelinge so vinnig kom dat ons die wêreld waarin ons nou leef nie sal herken nie.
Dit is ons droom van die toekoms-ons prentjie van die wêreld wat ons hoop om te hê wanneer die kommunistiese bedreiging oorkom word.
Ek het vanaand baie gepraat oor die bedreiging van kommunisme-en ons stryd daarteen-want dit is die belangrikste saak van ons tyd. Maar daar is 'n paar ander dinge wat ons gedoen het wat die geskiedenis opneem. Een daarvan is dat ons in Amerika geleer het hoe om ware welvaart vir ons mense te bewerkstellig.
Ons het 62 1/2 miljoen mense by die werk. Sakemanne, boere, arbeiders, witboordjies het almal 'n beter inkomste en meer van die goeie dinge van die lewe as ooit tevore in die geskiedenis van die wêreld.
Daar was bykans 9 jaar nie 'n mislukking van 'n versekerde bank nie. Geen deponeerder het in daardie tydperk 'n sent verloor nie.
En die inkomste van ons mense is redelik verdeel, miskien meer as op enige ander tydstip in die onlangse geskiedenis.
Ons het vordering gemaak met die verspreiding van die seëninge van die Amerikaanse lewe aan al ons mense. Daar was 'n geweldige ontwaking van die Amerikaanse gewete oor die groot kwessies van burgerregte-gelyke ekonomiese geleenthede, gelyke regte op burgerskap en gelyke opvoedingsgeleenthede vir al ons mense, ongeag hul ras of godsdiens of geboorte status.
Terwyl ek die laaie van hierdie lessenaar leegmaak, en mevrou Truman en ek die Withuis verlaat, het ons geen spyt nie. Ons voel ons het ons bes gedoen in die staatsdiens. Ek hoop en glo dat ons bygedra het tot die welsyn van hierdie nasie en tot die vrede van die wêreld.
Toe Franklin Roosevelt sterf, het ek gevoel dat daar 'n miljoen mans moet wees wat beter gekwalifiseer is as ek om die presidensiële taak aan te pak. Maar die werk was myne om te doen, en ek moes dit doen. En ek het probeer om alles in my te gee.
Deur dit alles, deur al die jare wat ek hier in hierdie kamer gewerk het, was ek deeglik bewus daarvan dat ek nie regtig alleen gewerk het nie-dat u saam met my gewerk het.
Geen president sou ooit kon hoop om ons land te lei of die laste van hierdie amp te onderhou nie, behalwe as die mense gehelp het met hul ondersteuning. Ek het die hulp gehad-u het my die ondersteuning gegee-by al ons groot noodsaaklike ondernemings om die krag van die vrye wêreld op te bou en die vrede te bewaar.
Dit is die groot dinge. Dit is die dinge wat ons saam gedoen het.
Daarvoor sal ek altyd dankbaar wees.
En nou het die tyd aangebreek dat ek 'n goeie nag moet sê-en God seën julle almal.
Uitsending van die president se kantoor in die Withuis om 22:30
APP -nota: die weergawe van hierdie toespraak wat in die openbare koerante van die presidente gepubliseer is, het die spelling "totsiens" gebruik eerder as "totsiens". Die spelling wat gebruik word, is natuurlik nie 'n fout nie, hoewel dit relatief ongewoon is.
Die afskeidsrede van president Dwight D. Eisenhower, bekend vir die verwysing na die 'militêr-industriële kompleks', is een van die bekendste toesprake in die Amerikaanse geskiedenis. Die betekenis daarvan word sedertdien deur historici ontleed en bespreek. President Eisenhower het die toespraak op 17 Januarie 1961 gelewer.
Voorskrifte van die toespraak [DDE se referate as president, toespraakreeks, boks 38, finale TV -gesprek (1) NAID #594599]
Nota vir die rekord met betrekking tot die laaste toespraak, 20 Mei 1959 [Arthur Larson en Malcolm Moos Records, Box 16, Afskeidsadres (1) NAID #12004765]
Beskrywing van onderwerpe vir presidensiële gesprekke, 22 Mei 1959 [Arthur Larson en Malcolm Moos Records, Box 17, Presidential Speech Planning NAID #12611960]
Brief van die president aan dr. Milton Eisenhower aangaande afskeidsrede, 25 Mei 1959 [Arthur Larson en Malcolm Moos Records, Box 17, Presidential Speech Planning NAID #12614784]
Memo aangaande George Washington se afskeidsrede, 5 April 1960 [Arthur Larson en Malcolm Moos Records, Box 16, Afskeidsadres (1) NAID #12615069]
Memo aan Malcolm Moos aangaande adresonderwerpe, geen datum [Arthur Larson en Malcolm Moos Records, Box 16, Afskeidsadres (2) NAID #12611750]
Typeskrift -toespraak -konsep met die naam "Aanvang", geen datum [Arthur Larson en Malcolm Moos Records, Box 16, Afskeidsadres (2) NAID #12615023]
Spraakopdrag, 21 Desember 1960 [Arthur Larson en Malcolm Moos Records, Box 16, Afskeidsadres (4) NAID #16972110]
7 Januarie 1961 Ontwerp van die toespraak met handgeskrewe redigering deur Milton Eisenhower [DDE se referate as president, toespraakreeks, vak 38, finale TV -gesprek (3) NAID #16972223]
17 Januarie 1961 Persverklaring met die teks van die adres [DDE's Papers as President, Speech Series, Box 38, Final TV Talk (1) NAID #16972219]
13 Junie 1967 Brief van professor Theodore R. Kennedy aan Dwight D. Eisenhower [DDE's Post-Presidential Papers, 1967 Principal File, Box 5, BE (Business Economics) (6) NAID #16972245]
21 Junie 1967 Antwoord van Dwight D. Eisenhower aan professor Theodore R. Kennedy [DDE's Post-Presidential Papers, 1967 Principal File, Box 5, BE (Business Economics) (6) NAID #16972246]
Belangrike presidensiële afskeidsrede waarsku teen die probleme wat ons ondervind
Dit is merkwaardig. Daar is 'n fundamentele verskuiwing in Amerika. Daar is vandag 'n wonderlike artikel in Nasionale hersiening oor hoe ons moes ag geslaan het op die woorde wat Ronald Reagan in sy afskeidstoespraak gelewer het. Deur die geskiedenis heen het presidente hul afskeidsadresse gebruik om toekomstige presidente en geslagte te waarsku oor dreigemente wat hulle onder meer op die Amerikaanse manier sien. Daar is drie afskeidsadresse wat ek persoonlik glo kon gehelp het om die probleme wat ons nou ondervind, te vermy. Ek was so bly om die te sien Nasionale hersiening kies dieselfde drie.
Die eerste kom van George Washington. In Washington se afskeidsrede het hy gewaarsku oor politieke partye en lojaliteit teenoor hulle bo die land. Hy het gesê dat dit ons uiteindelik sal doodmaak, sowel as buitelandse verstrengelinge.
George Washington het sy opmerkings geskryf, maar hy het dit nooit persoonlik gelewer nie. In plaas daarvan stuur hy sy afskeidsrede na die koerante vir publikasie.
Eens moes Amerikaners sy Afskeidsrede bestudeer en dit memoriseer. Daar was drie dokumente wat studente moes bestudeer --- die Grondwet, die Onafhanklikheidsverklaring en George Washington se afskeidsrede. Tot ongeveer 1920 is sy Afskeidsrede deur elke generasie bestudeer. Jy kon nie die agtste klas slaag nie, tensy jy dit geweet het.
Deesdae het die meeste mense nog nooit eens die afskeidsrede van Washington gelees nie, laat staan ​​nog daarvan gehoor. Dit is een van die beste dokumente in die Amerikaanse geskiedenis, en dit wys waar ons verkeerd gegaan het.
Die tweede was Dwight D. Eisenhower se Afskeidsradio en televisie -toespraak aan die Amerikaanse volk. Eisenhower het gewaarsku oor die militêr-industriële kompleks. Hy het gewaarsku dat as ons nie kyk wat met die Pentagon en die weermag gebeur nie, hulle ons by alles betrokke sal maak en ons in die vergetelheid sal bring en allerhande buitelandse verstrengelinge sal veroorsaak. Ek dink dit was die mees riskante, maar heeltemal eerlike waarskuwing wat enige president ons ooit gegee het.
Eisenhower was die wen -generaal van die Tweede Wêreldoorlog, die opperbevelhebber van die geallieerde magte. Hy het grootgeword in die weermag, was 'n fan van die weermag, en hy het 'n verandering in die 1950's gesien as gevolg van die Koue Oorlog. Hy het besef ons gaan nie ontkalk of eskaleer nie.
Tot die Tweede Wêreldoorlog en dan Korea in die vyftigerjare, het ons 'n leër bymekaargeroep om te veg. Ons leër voor die Tweede Wêreldoorlog het letterlik met besemstokke geoefen. Ons het nie eens genoeg gewere gehad nie. Mense bring hul eie gewere van die huis af om te oefen. Ons het 'n burgerlike leër gehad. Dit was die manier waarop ons altyd was: Hey, daar kom 'n oorlog. Laat ons almal bymekaar kom en oefen.
In die 1950's het die wêreld verander as gevolg van kernoorlog. Almal het besef dat ons almal binne 12 minute dood kan wees. Met kernwapens gereed, ons gehad het om 'n staande weermag te hê. Ons moes 'n militêr-industriële kompleks hê wat die nuutste tegnologie vir oorlog bou en ondersoek.
In sy afskeidsrede het Eisenhower Amerika gewaarsku dat ons hierdie mense nie meer huis toe sal stuur na die private sektor nie. Hulle was nou permanente, professionele toebehore in die weermag. En soos met alles, sou hulle in krag groei en ons aan 'n leiband lei as hulle nie gemonitor word nie.
Hier was 'n algemene gesegde, pasop vir die militêr-industriële kompleks, pasop vir die samespanning tussen die weermag en die kapitalistiese maatskappye wat ryk sal word aan die militêre verkope. Dit was buitengewoon dapper.
En wat het gebeur? Meestal het kooks daarna geluister. Die uitgestrekte militêr-industriële kompleks het 'n grap geword, 'n samesweringsteorie. Ek dink nie dit was toevallig nie. Ek dink dit was mense in die militêr-industriële kompleks wat dit in 'n grap verander het. "O, ek weet jy moet versigtig wees vir die swart helikopters." Wel, ja, jy doen dit. Dit kan buite beheer raak, soos George Washington gesê het.
Slegs diegene met 'n gesonde respek vir vuur en wat dit is en wat dit doen en hoe buite beheer dit kan wees, moet die vuur oppas. Dit is al wat Eisenhower gesê het. As u nie 'n gesonde respek het vir wat kapitalisme en die weermag kan doen nie, moet u nie daarop neig nie.
En dan was daar die derde een, van Ronald Reagan, een wat ek dink verkeerd verstaan ​​is. Ons was destyds so vet en woes dat ek nie dink dat iemand regtig daarna geluister het nie. Ek wil ongeveer vyf paragrawe van die Reagan's Farewell Address to the Nation deel:
Het jy dit gehoor? Nasionale trots is goed, maar dit tel niks nie, tensy dit op vriendelikheid en kennis berus.
Ek beweer dat ons nie een van die twee het nie, dat ons nasionale dialoog nie gebaseer is op kennis nie, beslis nie op vriendelikheid nie. Wie hoor u praat oor werklike kwessies, oor die vraagstukke en oor werklike oplossings? Wie hoor u praat oor ware oplossings met vriendelikheid en met kennis? Hoeveel van ons reageer terug met kennis of vriendelikheid? Ronald Reagan het gesê dat dit nie veel sal uitmaak nie, tensy dit gekoppel is aan die twee dinge.
Dit is 'n vraag. Dit is 'n vraag, en u kan die vraag nou beantwoord. U kon dit toe nie antwoord nie. Doen ons goed genoeg om ons kinders die geskiedenis van Amerika te leer? Ek glo my ouers het waarskynlik ja gesê. En as ek destyds 'n ouer was, sou ek ja sê. As ek in 2000 'n ouer was, sou ek sê, wel nogal. As ek in 2008 'n ouer was, sou ek sê, wel, dit is nogal erg. As ek 'n ouer is in 2017? Kyk na die mislukking. Ons het nie eens gesien hoe verrot hierdie stelsel geword het nie. U kan u doktor in die geskiedenis by miskien 90 persent van die kolleges landwyd verwerf, en u hoef nie 'n Amerikaanse geskiedenis te neem nie. Hoe kan u 'n graad in die wêreldgeskiedenis behaal sonder om 'n Amerikaanse geskiedenis te neem? Dit maak nie sin nie. Dit is soos om te sê dat jy 'n kenner van wêreldgeskiedenis is, maar jy het nie Engeland of Rome bestudeer nie. Hoe is dit moontlik? As dit die geval is, dan is jy nie 'n wêreldhistorikus. U is miskien 'n historikus oor Asië en die Midde -Ooste, maar dit is slegs 'n deel van die wêreld.
Hy maak gereed om sy amp in 1989 te verlaat en sê dat ons dit vroeër in die populêre kultuur gehad het. Gaan terug in die populêre kultuur in 1989, en dit is feitlik Uncle Sam -broek in vergelyking met nou. Dink aan hoe kultuur nou is. Onthou, vermaak skep kultuur, maar kultuur skep waardes. Ons kultuur was destyds om waardes te skep wat goed, vriendelik, saggeaard, sterk, Amerikaans was. Ons vermaak is nou nie een van die dinge nie. Wat is die waardes wat tans in ons kultuur ontgin en gemunt word? Dit is nie waarmee ons grootgeword het nie, en hy was my president toe ek 'n tiener was.
Maar nou is ons op die punt om die negentigerjare te betree, en sommige dinge het verander. Jonger ouers is nie seker dat 'n onambivalente waardering vir Amerika die regte ding is om moderne kinders te leer nie. En wat diegene betref wat die populêre kultuur skep, is gegronde patriotisme nie meer die styl nie. Ons gees is terug, maar ons het dit nie herstel nie. Ons moet beter werk om uit te vind dat Amerika vryheid is van vryheid van spraak, godsdiensvryheid, ondernemingsvryheid. En vryheid is spesiaal en skaars. Dit is broos, dit het beskerming nodig.
Ons moet dus geskiedenis leer, nie net wat in die mode is nie, maar wat belangrik is-waarom die pelgrims hierheen gekom het, wie Jimmy Doolittle was en wat die 30 sekondes oor Tokio beteken het.
Weet u, 4 jaar gelede, op die 40ste herdenking van D-day, lees ek 'n brief van 'n jong vrou wat aan haar oorlede pa skryf, wat op Omaha Beach baklei het. Haar naam was Lisa Zanatta Henn, en sy het gesê: "ons sal altyd onthou, ons sal nooit vergeet wat die seuns van Normandië gedoen het nie." Laat ons haar help om haar woord te hou.
Dit is 'n wonderlike oproep tot wapen en dit moet weer gehoor en weer beantwoord word.
Ek wil u saambring vir 'n rit wat ons gaan onderneem ons gaan die oproep beantwoord --- op 'n ander manier.
Luister na hierdie segment van Die Glenn Beck -program:
Redakteur se nota: Die volgende is gebaseer op 'n uittreksel uit The Glenn Beck -program op 21 Junie 2017.
George Washington se afskeidsrede
In 1796, toe sy tweede ampstermyn ten einde geloop het, het president George Washington verkies om nie herverkiesing te vra nie. Gedagtig aan die presedent wat sy optrede vir toekomstige presidente geskep het, was Washington bang dat Amerikaners die presidentskap as 'n lewenslange aanstelling sou beskou as hy sou sterf.In plaas daarvan het hy besluit om uit die bewind te tree, met die standaard van 'n limiet van twee termyne wat uiteindelik in die Tweede-en-twintigste wysiging van die Grondwet vervat sou word.
Washington het die Amerikaanse volk in kennis gestel van sy uittrede in 'n openbare brief wat bekend sou staan ​​as sy afskeidsrede. James Madison het 'n konsep in 1792 geskryf toe Washington oorweeg het om na sy eerste termyn af te tree. Sekretaris van die tesourie, Alexander Hamilton, het slegs die eerste paar paragrawe van die Madison & rsquos -weergawe behou en 'n uitgebreide herskrywing gedoen, terwyl Washington die finale wysigings verskaf het. Philadelphia en rsquos Amerikaanse Daily Advertiser die adres op 19 September 1796 gepubliseer. 1
Washington het sy toespraak begin deur sy keuse te verduidelik om nie 'n derde termyn as president te soek nie. Washington het onthul dat hy gehoop het om voor die vorige verkiesing uit te tree, maar hy het hom weerhou vanweë die kritieke houding van ons aangeleenthede met vreemde lande, en verwys na die eskalasie van die spanning met Groot -Brittanje oor die oorlog met Frankryk. Maar met die verloop van die krisis, het Washington die land verseker dat sy leierskap nie meer nodig is nie. Die republiek sou veilig wees in die hande van 'n nuwe president. 2
Nadat hy sy bes gedoen het om vrees te verlig, het Washington sy laaste raad aan die mense aangebied as hul president. Hy beklemtoon die belangrikheid van die Unie wat alle Amerikaners aanmekaar verbind en voorsiening maak vir hul vryheid en voorspoed. Hy herinner hulle daaraan dat die onafhanklikheid en vryheid wat die land tans geniet, die gevolg was van die algemene gevare, lyding en suksesse wat hulle saam ondervind het tydens die Amerikaanse Revolusie en die vroeë jare van die republiek. Om hul swaar gewonne stelsel van republikeinse regering in 'n federale unie te beskerm, moes die land verenig bly. 3
Hy het gewaarsku teen drie onderling verwante gevare wat dreig om die Unie te vernietig: regionalisme, partydigheid en buitelandse verstrengelinge. Hy het sy landgenote gewaarsku om nie toe te laat dat plaaslike lojaliteit nasionale gehegtheid oorweldig nie: & ldquoDie naam van Amerikaans & hellip moet altyd die eerlike trots van patriotisme verhef meer as enige benaming wat deur plaaslike diskriminasie verkry word. & Rdquo herinner die burgerskap daaraan om nie toe te laat dat sulke aanhangsels hulle verdeel nie, sodat mans nie kan ontwerp nie en hulle oortuig dat verskillende plaaslike belange die Unie onwerkbaar of onnodig maak. 4
Washington was veral bang dat geografiese identiteite die grondslag sou wees vir die ontwikkeling van politieke partye. Hierdie proses het inderdaad reeds begin met die opkoms van die New England Federalists en Southern Democratic-Republicans. Terwyl ons tans partydigheid as onlosmaaklik beskou van die Amerikaanse politieke proses, beskou die meeste veroordeelde partye in die vroeë republiek verdelende, ontwrigtende en die gereedskap van demagoges wat mag soek. 5 & ​​ldquoFaksionalisme, & rdquo soos tydgenote dit genoem het, het die kiesers aangemoedig om te stem op grond van partylojaliteit eerder as die algemene voordeel. Washington was bang dat partydigheid sou lei tot 'n geestelike wraakgeest waarin party -manne nie regeer ten behoewe van die mense nie, maar slegs om hul greep op mag te verkry en te behou. As gevolg hiervan het hy Amerikaners gewaarsku om te waak teen toekomstige despote wat partye sal gebruik as 'n kwotente enjin en om die mag van die mense te ondermyn en self die leisels van die regering te verower. & Rdquo 6
Die grootste gevaar vir die Unie spruit egter uit die kombinasie van faksionalisme en eksterne inval. Washington het verduidelik dat partydigheid die deur na buitelandse invloed en korrupsie [red] het omdat dit die kiesers se vermoëns verswak het om beredeneerde en ongeïnteresseerde keuses te maak. In plaas daarvan om die beste manne vir die amp te kies, sou die mense besluite baseer op jaloesie en valse alarms wat deur die oorhoofse mense gestig is, en sodoende diegene in die liga met buitelandse samesweerders kies. Om inmenging van buite te vermy, bepleit Washington 'n buitelandse beleid wat gebaseer is op neutraliteit en vriendelike kommersiële betrekkinge met almal. 7
Washington het sy toespraak afgesluit met 'n paar kort bespiegelings oor sy nalatenskap. Gegewe sy vyf-en-veertig jaar diens, het hy gehoop dat sy landgenote sy foute in die verlede sou sien en met toegeeflikheid sou kyk en dat die geskiedenis hulle sou verlaat en dat hy die vergetelheid sou verlaat. & Rdquo sorg, arbeid en gevare & rdquo oor die afgelope paar jaar. Dit wil sê, die gunstige invloed van goeie wette onder 'n vrye regering. & Rdquo 8
Die Washington & rsquos -afskeidsrede het gepraat oor die hedendaagse kommer dat die Unie swak en kwesbaar is vir aanvalle van interne en eksterne vyande. Maar selfs nadat die onsekerheid van die vroeë nasionale tydperk verby was, het sy boodskap van eenheid sterk gebly. In die vroeë negentiende eeu lees federaliste die afskeidsrede hardop as deel van hul jaarlikse herdenking van die Washington & rsquos -verjaardag. 9 Dit word steeds jaarliks ​​in die Amerikaanse senaat voorgehou, 'n tradisie wat dateer uit die burgeroorlog. Die afskeidsrede bly 'n kritiese stigtingsdokument vir kwessies van unie, partydigheid en isolasie.
Universiteitskollege -genoot in vroeë Amerikaanse geskiedenis
Departemente Geskiedenis en Kanadese Studies, Universiteit van Toronto
1. James Roger Sharp, Amerikaanse politiek in die vroeë republiek: The New Nation in Crisis (New Haven: Yale University Press, 1993), 139.
2. Washington se afskeidsrede. New York, New York Public Library, 1935. bl. 105 136. Met vergunning van die Milstein -afdeling vir Amerikaanse geskiedenis, plaaslike geskiedenis en genealogie, The New York Public Library, Astor, Lenox en Tilden Foundations. Vir meer inligting oor die New York Public Library, sien die Library Guide.
6. Washington se afskeidsrede. New York, New York Public Library, 1935. bl. 105 136. Met vergunning van die Milstein -afdeling vir Amerikaanse geskiedenis, plaaslike geskiedenis en genealogie, The New York Public Library, Astor, Lenox en Tilden Foundations.
Elkins, Stanley en Eric McKitrick. Die era van federalisme. New York: Oxford University Press, 1993, 489-497.
Volledige teks van president George W. Bush se afskeidsrede
(OPDATEER: Die president het in sy werklike aflewering baie min veranderings aan die voorbereide teks aangebring. Ons het die vetgedrukte wysigings hieronder aangebring. Uitverkore president het nie die toespraak regstreeks in Blair House, die presidensiële gastehuis oorkant Pennsylvanialaan, waar hy en sy gesin woon, gekyk nie, totdat hulle Dinsdag na die groot huis verhuis het, het Obama gaan eet net toe Bush se opmerkings in die Ooste begin Kamer.)
Hier is die voorbereide teks van die Afskeidsrede aan die nasie deur die 43ste president aan word binne 'n paar minute van die Withuis af gegee. Sy gehoor in die East Room sluit in familie, vriende, die kabinet en 'n paar uitgesoekte Amerikaners wat die president in sy agt jaar in die amp ontmoet het (ons sal later 'n lys hiervan hê. En BTW, ons het dit baie geniet kyk na vorige afskeid van die president hier vroeër vandag.):
Medeburgers: Vir agt jaar was dit my eer om as u president te dien. Die eerste dekade van hierdie nuwe eeu was 'n tydperk van gevolg - 'n tyd wat afgesonder is. Ek het vanaand met 'n dankbare hart 'n laaste geleentheid gevra om 'n paar gedagtes oor die reis te deel daardie ons het saam gereis en die toekoms van ons volk.
Vyf dae van nou af, die wêreld sal die lewenskrag van die Amerikaanse demokrasie aanskou. In 'n tradisie wat dateer uit ons stigting, gaan die presidensie oor na 'n opvolger wat u, die Amerikaanse volk, gekies het. Op die trap van die Capitol staan ​​'n man wie se verhaal die blywende belofte van ons land weerspieël. Dit is 'n oomblik van hoop en trots vir ons hele nasie. En ek gee saam met alle Amerikaners die beste wense Uitverkore president Obama, syne vrou Michelle, en hul twee pragtige meisies.
Vanaand is ek dankbaar - aan vise -president Cheney en lede van die Administrasie om Laura, wat vreugde vir hierdie huis gebring het en liefde vir my lewe vir ons wonderlike dogters, Barbara en Jenna aan my ouers, wie se voorbeelde lewenslank krag gegee het. En bowenal bedank ek die Amerikaanse volk vir die vertroue wat u aan my gegee het. Ek bedank u daarvoor.
. die gebede wat my opgewek het. En ek dank u vir die ontelbare dade van moed, vrygewigheid en genade wat ek die afgelope agt jaar gesien het.
Vanaand keer my gedagtes terug na die eerste aand toe ek u uit hierdie huis toegespreek het - 11 September 2001. Die oggend het terroriste byna 3 000 lewens gesterf in die ergste aanval op Amerika sedert Pearl Harbor. Ek onthou hoe ek drie dae later in die puin van die World Trade Center gestaan ​​het, omring deur redders wat die hele dag gewerk het.
Ek onthou hoe ek met dapper siele gepraat het wat deur rookgevulde gange in die Pentagon gelaai het en met mans en vroue wie se geliefdes helde geword het aan boord van vlug 93. Ek onthou Arlene Howard, wat my die polisie se skild van haar gevalle seun gegee het as 'n herinnering aan alles wat verlore gegaan het. En ek dra steeds sy kenteken.
Met die verloop van die jare kon die meeste Amerikaners net soos in die vorige nege-elfde tot die lewe terugkeer. Maar ek het dit nooit gedoen nie. Elke oggend het ek 'n inligtingsessie ontvang oor die bedreigings vir ons land. En ek het belowe om alles in my vermoë te doen om ons veilig te hou.
Die afgelope sewe jaar is 'n nuwe Departement van Binnelandse Veiligheid geskep. Die weermag, die intelligensiegemeenskap en die FBI is verander. Ons volk is toegerus met nuwe gereedskap om die bewegings van die terroriste te monitor, hul finansies te vries en hul planne op te los. En met sterk bondgenote aan ons kant, het ons die stryd gevat na die terroriste en diegene wat hulle ondersteun.
Afghanistan het oorgegaan van 'n land waar die Taliban Al -Qaeda gehuisves en vroue in die strate gestenig het, na 'n jong demokrasie wat terrorisme beveg en meisies aanmoedig om skool toe te gaan. Irak het oorgegaan van 'n wrede diktatuur en 'n geswore vyand van Amerika na 'n Arabiese demokrasie in die hart van die Midde -Ooste en 'n vriend van die Verenigde State.
Daar is wettige debat oor baie van hierdie besluite. Maar daar kan min debat oor die resultate wees. Amerika het meer as sewe jaar sonder 'n ander terreuraanval op ons grond gegaan. Dit is 'n huldeblyk aan diegene wat swoeg nag en dag en nag om ons veilig te hou - wetstoepassers, intelligensie -ontleders, tuisveiligheid en diplomatieke personeel, en die mans en vroue van die Amerikaanse weermag.
Ons volk is geseënd om burgers te hê wat vrywillig is om ons te verdedig in hierdie tyd van gevaar. Ek het dit geniet om hierdie onbaatsugtige patriotte en hul gesinne te ontmoet. Amerika is u dank verskuldig. En aan al ons manne en vroue in uniform wat vanaand luister: Daar was geen hoër eer as om u opperbevelhebber te wees nie.
Die gevegte wat ons troepe voer, is deel van 'n breër stryd tussen twee dramaties verskillende stelsels. Onder die een eis 'n klein groepie fanatici totale gehoorsaamheid aan 'n onderdrukkende ideologie, veroordeel vroue tot onderdanigheid en merk ongelowiges vir moord. Die ander stelsel is gebaseer op die oortuiging dat vryheid die universele gawe van die Almagtige God is en dat vryheid en geregtigheid die weg na vrede verlig.
Dit is die oortuiging wat geboorte gegee het aan ons nasie. En op die lange duur is die bevordering van hierdie oortuiging die enigste praktiese manier om ons burgers te beskerm. As mense in vryheid leef, kies hulle nie gewillig leiers wat terreurveldtogte volg nie. As mense in die toekoms hoop het, sal hulle nie hul lewens aan geweld en ekstremisme afstaan ​​nie.
Regoor die wêreld bevorder Amerika dus menslike vryheid, menseregte en menswaardigheid. Ons staan ​​saam met dissidente en jong demokrasieë, bied medisyne vir vigs om sterwende pasiënte lewend te maak en moeders en babas wat malaria het, te spaar. En hierdie groot republiek wat alleen in vryheid gebore is, lei die wêreld na 'n nuwe tyd waarin vryheid aan alle nasies behoort.
Vir agt jaar het ons ook daarna gestreef om geleenthede en hoop hier by die huis uit te brei. Regoor ons land styg studente om aan hoër standaarde in openbare skole te voldoen. 'N Nuwe voordeel van Medicare op voorskrif bring gemoedsrus by bejaardes en gestremdes. Elke belastingbetaler betaal laer inkomstebelasting.
Verslaafdes en lydendes vind nuwe hoop deur middel van geloofsgebaseerde programme. Kwesbare menselewe word beter beskerm. Die befondsing vir ons veterane het byna verdubbel. Amerika se lug, water en lande is meetbaar skoner. En die federale bank bevat wyse nuwe lede soos Justice Sam Alito en hoofregter John Roberts.
Toe uitdagings vir ons welvaart opduik, het ons opgestaan ​​om dit die hoof te bied. Met die oog op 'n finansiële ineenstorting, het ons beslissende maatreëls getref om ons ekonomie te beskerm. Dit is baie moeilike tye vir hardwerkende gesinne, maar die tol sou baie erger gewees het as ons nie opgetree het nie. Alle Amerikaners is saam hierin. En saam, met vasberadenheid en harde werk, sal ons ons ekonomie op die pad van groei herstel. Ons sal die wêreld weer die weerbaarheid van die Amerikaanse stelsel vir vrye ondernemings wys.
Net soos almal wat hierdie amp voor my beklee het, het ek terugslae beleef. Daar is dinge wat ek anders sou doen as ek die kans sou kry. Tog het ek altyd opgetree met die beste belange van ons land in gedagte. Ek het my gewete gevolg en gedoen wat ek gedink het reg was. U stem dalk nie saam met 'n paar moeilike besluite wat ek geneem het nie. Maar ek hoop dat u saamstem dat ek bereid was om die moeilike besluite te neem.
Die komende dekades sal moeiliker keuses vir ons land meebring, en daar is 'n paar riglyne wat ons koers moet bepaal.
Alhoewel ons nasie veiliger is as sewe jaar gelede, bly die grootste bedreiging vir ons mense nog 'n terreuraanval. Ons vyande is geduldig en vasbeslote om weer te slaan. Amerika het niks gedoen om hierdie konflik te soek of te verdien nie. Maar ons het plegtige verantwoordelikhede gekry, en ons moet dit nakom. Ons moet selfvoldaanheid weerstaan. Ons moet ons vasberadenheid behou. En ons moet nooit ons hoede in die steek laat nie.
Terselfdertyd moet ons voortgaan om die wêreld met vertroue en 'n duidelike doelwit te betrek. In die lig van dreigemente uit die buiteland, kan dit aanloklik wees om vertroosting te soek deur na binne te draai. Maar ons moet isolationisme en sy metgesel, proteksionisme, verwerp. As ons agter ons grense terugtrek, sou dit slegs gevaar inhou. In die 21ste eeu hang veiligheid en welvaart tuis af van die uitbreiding van vryheid in die buiteland. As Amerika nie die vryheidsaak lei nie, sal die saak nie aangevoer word nie.
Terwyl ons hierdie uitdagings aanpak - en ander wat ons vanaand nie kan voorsien nie - moet Amerika ons morele duidelikheid handhaaf. Ek het gereeld met jou gepraat oor goed en kwaad. Dit het sommige ongemaklik gemaak. Maar goed en kwaad is in hierdie wêreld aanwesig, en tussen die twee kan daar geen kompromie wees nie. Om die onskuldiges te vermoor om 'n ideologie te bevorder, is elke keer verkeerd, oral.
Dit is ewig reg om mense van onderdrukking en wanhoop te bevry. Hierdie nasie moet voortgaan om hulle te spreek vir geregtigheid en waarheid. Ons moet altyd bereid wees om in hul verdediging op te tree en die vrede te bevorder.
President Thomas Jefferson het eenkeer geskryf: "Ek hou van die toekomsdrome beter as die geskiedenis van die verlede." As ek die huis verlaat wat hy twee eeue gelede bewoon het, deel ek die optimisme. Amerika is 'n jong land, vol lewenskragtigheid, wat voortdurend groei en hernu. En selfs in die moeilikste tye slaan ons ons oë op na die breë horison wat voorlê.
Ek het vertroue in die belofte van Amerika, want ek ken die karakter van ons mense. Dit is 'n nasie wat immigrante inspireer om alles te waag vir die droom van vryheid. Dit is 'n nasie waar burgers kalm is in tye van gevaar en deernis in die lig van lyding. Ons sien voorbeelde van Amerika se karakter rondom ons. En ek en Laura het van hulle genooi om vanaand saam met ons in die Withuis te kom kuier.
Ons sien Amerika se karakter in Dr. Tony Recasner, 'n skoolhoof wat 'n nuwe huurskool oopgemaak het uit die ruïnes van die orkaan Katrina. Ons sien dit in Julio Medina, 'n voormalige gevangene wat 'n geloofsgebaseerde program lei om gevangenes te help wat na die samelewing terugkeer. Ons sien dit by stafsersant Aubrey McDade, wat 'n hinderlaag in Irak aangeval en drie van sy mede -mariniers gered het.
Ons sien Amerika se karakter in Bill Krissoff, 'n chirurg uit Kalifornië. Sy seun Nathan, 'n Marine, het sy lewe in Irak gegee. Toe ek vir Dr. Hierdie goeie man was 60 jaar oud - 18 jaar bo die ouderdomsperk.
Maar sy versoek om kwytskelding is toegestaan, en die afgelope jaar het hy in die slagveldmedisyne opgelei. Luitenant -bevelvoerder Krissoff kon vanaand nie hier wees nie, want hy sal binnekort na Irak ontplooi, waar hy sal help om Amerika se gewonde krygers te red en die nalatenskap van sy gevalle seun te handhaaf.
By sulke burgers sien ons die beste van ons land - veerkragtig en hoopvol, sorgsaam en sterk. Hierdie deugde gee my 'n onwankelbare geloof in Amerika. Ons het gevaar en beproewing in die gesig gestaar, en daar lê nog meer voor. Maar met die moed van ons mense en vertroue in ons ideale, sal hierdie groot Nasie nooit moeg word nie ... nooit wankel nie ... en nooit misluk nie.
Dit was die voorreg van 'n leeftyd om as u president te dien. Daar was goeie en moeilike dae. Maar elke dag is ek geïnspireer deur die grootheid van ons land en opgewek deur die goedheid van ons mense. Ek is geseënd om hierdie nasie vir wie ons lief is, te verteenwoordig. En ek sal altyd geëerd wees om 'n titel te dra wat vir my meer beteken as enige ander: burger van die Verenigde State van Amerika.
En so, my mede -Amerikaners, vir die laaste keer: Goeie nag. Mag God hierdie huis en ons volgende President seën. En mag God u en ons wonderlike land seën. Dankie. & Quot # # #
President Bush vertrek. Maar ons het net begin dekking van die inhuldiging en die nuwe administrasie. Registreer hier vir selfoonwaarskuwings oor elke nuwe kaartjie -item. RSS -feeds is ook hier beskikbaar. En ons is ook nou op Amazon se Kindle.
Presidensiële afskeid vorm 'n wonderlike Amerikaanse gesprek tussen die uitvoerende hoofde van die land en maak ons ​​siening oop vir 'n groot en gedetailleerde panorama van die verlede.
Vaarwel, meneer die president
Toe Barack Obama op 10 Januarie 2017 sy afskeidsrede aan die nasie lewer, was dit slegs die tiende keer in die Amerikaanse geskiedenis dat 'n president 'n formele afskeidsrede aan die Amerikaanse volk gelewer het.
Die afskeidsboodskappe van Amerikaanse presidente is belangrike tekens in die geskiedenis van die land. As 'n mens die verlede van Amerika wil ondersoek, kan 'n mens amper nie beter doen as om dit te doen deur die oë van 'n paar dosyn vormers van daardie verlede nie. Presidensiële afskeid kombineer die kommer van die afgelope generasies Amerikaners. Dit bied lewendige vriesraamwerke van belangrike oomblikke in die lewe van ons land. Dit is soos foto's van die Amerikaanse humeur wat gereeld in ons geskiedenis geneem word.
Op 'n baie interessante manier vorm presidensiële afskeid 'n wonderlike Amerikaanse gesprek tussen die uitvoerende hoofde van die land. Gewoonlik is baie gedink oor die vervaardiging daarvan. Vanweë hul retoriese uitnemendheid is dit literêre dokumente. Vanweë hul eietydse verwysings is dit historiese dokumente. Vanweë hul politieke konteks is dit burgerlike dokumente. Verskeie het die status van tydskrifstukke oortref en het deel geword van ons kulturele geheue. Baie Amerikaners is bekend met die waarskuwing van Washington teen 'n buitelandse beleid wat 'verstrengeling van alliansies' behels.  Baie is ook bekend met die vermanings van Eisenhower aangaande die 'militêr-industriële kompleks'.
Die afskeidsboodskappe van Amerikaanse presidente pak dikwels 'n morele en retoriese stoot omdat die president as staatsman kan praat. Hy is bevry van kommer oor herverkiesing en kan meer grootmoedig en belangeloos wees as 'n kandidaat in die hitte van herverkiesingsveldtog. Soos George Washington ontwapenend aan die begin van sy afskeidsboodskap opgemerk het, 'sal hierdie [waarnemings] u met meer vryheid aangebied word, aangesien u slegs die ongeïnteresseerde waarskuwings van 'n onpartydige vriend kan sien, wat moontlik geen persoonlike motief kan hê nie om sy raad te vooroordeel. "
Nie al die opvolgers van Washington was so geïnteresseerd nie. Sommige presidensiële afskeid was selfopgevat; hulle het laag op politieke vyande gemik of 'n tikkie gedrink. 'N President gebruik egter meestal die geleentheid om afskeid te neem van politieke teenstanders. Hy poog om die partydige politiek te oortref en praat oor die tydperk wat sy tyd en administrasie gevorm het.
Vir lesers wat nog nie hierdie boodskappe teëgekom het nie, val daar wonderlike verrassings op. Dit blyk dat baie van ons minder bekende presidente kragtig welsprekend was. Hulle het uitstekende boodskappe geskryf wat baie onderrig en plesier gee.
In baie van hierdie boodskappe kan lesers spanning ervaar tussen die verlede, hede en toekoms. Amerikaanse presidente was meestal bekommerd om 'n eerlike weergawe van die toestand van die vakbond te gee; hulle was nie maklik in die versoeking om die rol van profeet te aanvaar nie. In die openbare lewe het hulle 'n moeilike ervaringskool bygewoon. Hulle het vroeër of later geleer dat "die grootste deel van wysheid is om terug te kyk en die toekoms te groet met oë gerig op die verlede." Die historikus van die Universiteit van Virginia, Robert Louis Wilken, gaan voort: "Die gawe van onderskeidingsvermoë moet aangeleer word, en as ons oë nie opgelei is om te bepaal waar ons was nie, sal dit ongevoelig wees vir wat nog moet gebeur." 
Dit is insiggewend om die presidensiële afskeidsboodskap te vergelyk met sy spieëlbeeld, die intreerede. Die paartjie bied dikwels welsprekende boekstutte aan die presidentskap. Beide adresse kan inspirerende nasionale testamente wees omdat Amerikaners 'n hoopvolle volk is, en die inhuldigings is visioenêre verklarings wat nie deur Oval Office -ervaring getoets is nie, terwyl afskeid toon hoe die visie deur ervaring getoets is.  John F. Kennedy het die drama, die onvoorspelbare aard van die presidensie, so gestel:
Dit is onmoontlik om die presiese aard van die probleme wat u in die gesig staar te voorspel, of die spesifieke vaardighede en vermoëns wat die probleme vereis. Dit is 'n kantoor wat 'n man van vrede, Lincoln, opgeroep het om 'n groot leier te word in 'n bloedige oorlog, wat 'n diep gelowige vereis het om die omvang van die federale regering, Jefferson, te beperk om die mag en omvang van die regering wat die uitdaging uitgedaag het, drasties uit te brei. 'n man wat toegewy is aan huishoudelike sosiale hervorming, Franklin Roosevelt, om hierdie nasie in 'n diep en onherroeplike betrokkenheid by wêreldsake te lei. 
Die dramatiese, onvoorspelbare aard van enige presidentskap help om te verduidelik waarom afskeid 'n ander toon het as wat tydens inhuldigings voorkom. Afskeid is geneig om meer nugter, aangrypender te wees. Daar is die teleurstellings, nederlae en die hoop van enige leier. Die opvallendheid is veral duidelik wanneer die gehoor besef dat 'n president nie net uit die ovaalkantoor gaan nie, maar ook uit hierdie lewe. 
'Die tyd het nou aangebreek dat gevorderde ouderdom en 'n gebroke raam my waarsku om van openbare kommer af te tree,' skryf Andrew Jackson in sy uitspraak. Omdat hy 'buite die bereik van menslike gebeure sou gaan' en nie meer die wisselvalligheid van menslike aangeleenthede sou voel nie, was dit tyd om sy landgenote ''n laaste en liefdevolle afskeid te neem'.
Geskiedenis van die formele presidensiële afskeidsrede
In die loop van die Amerikaanse geskiedenis het drie-en-veertig mans as president van die Verenigde State gedien.  Nie elke president het 'n formele afskeidsboodskap aan die land gegee nie. Die eerste en duidelikste rede is dat agt van ons drie-en-veertig presidente in hul amp gesterf het.
Boonop het-en miskien verrassend-van die vyf-en-dertig wat aan die einde van hul laaste termyn geleef het, 'n formele afskeid van die nasie gelewer: George Washington, Andrew Jackson, Andrew Johnson, Harry Truman, Dwight Eisenhower, Jimmy Carter, Ronald Reagan, Bill Clinton en George W. Bush.
Selfs 'n verbygaande blik op hierdie lys van uitvoerende hoofde toon 'n treffende patroon. In die eerste 160 jaar van die republiek het presidente selde 'n formele afskeidsrede aan die nasie gehou. Tussen sulke boodskappe kan dekades verloop (in die geval van George Washington en Andrew Jackson, ongeveer vier dekades in die geval van Andrew Johnson en Harry Truman, meer as agt dekades).  Anders gestel, daar was slegs een formele afskeidsrede in die agtiende eeu, maar daar was maar twee in die negentiende, maar met president Obama sou daar die afgelope 64 jaar sewe gewees het. Inderdaad, eers gedurende die afgelope paar dekades het die formele afskeidsrede aan die nasie gebruiklik geword. Waarom het dit gebeur? Omgekeerd, waarom was die afskeidsrede relatief skaars tussen Washington en Truman?
Enige aantal redes kan die afskeid se rariteit voor die vyftigerjare verklaar. Miskien was die vroeë presidente van die land bang om in Washington se voorbeeld van sy afskeidsrede van 1796 te trap of mee te ding, as een van die heilige tekste in die presidensiële kanon. 'N Deel van die rede is dat die eerste presidensiële afskeid van ons land werklik die werk was van drie stigters - Madison, Hamilton en Washington self - Olimpiërs in ons burgerlike godsdiens. So 'n orakel sou 'n lang skaduwee oor die Amerikaanse geskiedenis werp. Een aanduiding van die belangrikste afskeid van die eerste afskeid is die gereeldheid waarmee dit in versamelings van groot Amerikaanse dokumente ontleed is. 'N Ander aanduiding is dat Washington se afskeidsrede sedert 1862 jaarliks ​​van die vloer van die Amerikaanse senaat gelees is, 'n optrede wat tot vandag toe voortduur en een van die heilige tradisies van die senaat is. 
Die respek waarmee Washington se afskeid behandel is, dui moontlik op 'n tweede rede vir die seldsaamheid van sulke boodskappe tussen 1869 en 1953. By die lees van Andrew Johnson se afskeid in 1869, het die mense moontlik 'n afname in die kwaliteit van die genre waargeneem. Nie dat Johnson se boodskap swak geskryf is nie - inteendeel, dit was retories bekwaam. Die probleem was die desperate toon. Johnson was 'n mens. Dit is te verstane dat hy, as die land se eerste beskuldigde, sou probeer om homself te bevestig, dat hy sy afskeid sou gebruik om politieke teenstanders en persoonlike vyande aan te val. Maar as die afskeidspreek net 'n goedgeskrewe persoonlike hoer was, wie het dit nodig gehad? Die kontras met Washington se ongeïnteresseerde advies aan die nageslag, of selfs met Jackson se herhalings oor Amerika by die vyftig jaar onder die Grondwet, het Johnson se toespraak in 'n ongunstige lig gestel. Totdat die geheue van die adres verdwyn het, wou toekomstige presidente moontlik glad nie met die formele afskeid verbind word nie.
'N Derde rede wat die seldsaamheid van afskeidsadresse voor die vyftigerjare kan veroorsaak, is dat dit in die beste geval oortollig kon lyk en in die ergste geval selfvergroting was. Hier is hoekom. Die Amerikaanse grondwet vereis dat die president gereeld aan die kongres verslag moet doen.  Ons opperbevelhebbers het die tradisie ontwikkel om jaarliks ​​boodskappe by die wetgewende tak in te dien (tot in die dertigerjare, gewoonlik gedurende die eerste week van Desember). Die laaste sodanige boodskap sou gewoonlik ongeveer drie maande voor die uittrede uit die amp ingedien word (4 Maart)  Gegewe hierdie kort tydsbestek, het die meeste presidente die formele afskeidsrede oorgeslaan en verkies om eerder 'n gedeelte van hul laaste jaarlikse boodskap aan die kongres oor te dra om tot siens te gaan.
Die tydsbestek tussen die laaste jaarlikse boodskap en aftrede is in die 1930's aansienlik verkort uit twee rigtings: Grondwet en gewoonte. Toe die twintigste wysiging aangeneem is, sou die president nou ses weke vroeër (20 Januarie) uit die amp uittree as wat voorheen die geval was (4 Maart). 11 Ongeveer dieselfde tyd toe die twintigste wysiging aangeneem is, het Franklin Delano Roosevelt begin met die gebruik van die jaarlikse boodskap aan die kongres in Januarie eerder as in Desember. Dit het 'n aparte afskeidsrede nog meer oorbodig gemaak.
'N Laaste rede wat die seldsaamheid van die afskeidsrede voor die vyftigerjare kan verklaar, is dat ons vroeëre presidente deesdae nie so baie in die openbaar gehou het as presidente nie. Deesdae is ons gewoond aan die jaarlikse prag en wee van die toestand van die vakbondstoespraak. Maar van Thomas Jefferson tot William Howard Taft, is jaarlikse boodskappe geskryf, nie gepraat nie. Hulle is as sendelinge aan die kongres voorgelê en voorgelees deur 'n klerk. Selfs 'n alledaagse instelling soos die presidensiële nuuskonferensie is eers in die Wilson -administrasie gebore. En 'n voltydse spraakskrywer het eers in die Withuis in die Withuis gewerk. 
Voor die middel van die twintigste eeu het die perke van tegnologie moontlik die neiging om minder spraak te doen versterk. Redenasies kon nie maklik aan die hele land gelewer word nie, totdat die radio -ontwikkeling in die twintigerjare en televisie in die veertigerjare die uitsendings meer prakties gemaak het. Die eerste president wat radiogolwe gebruik het om te spreek, was Warren Harding op 14 Junie 1922. Tog sou die formele afskeidsboodskap aan die hele volk eers in die vyftigerjare opgewek word. Hoekom?
Twee hoofredes kan die opstanding van die formele afskeidsrede in 1953 verklaar-ongeveer vier en tagtig jaar na die vorige formele afskeidsboodskap (deur Andrew Johnson). Eerstens was daar 'n dramaties nuwe wêreldorde. Die Verenigde State was die enigste wêreldmoondheid wat sterker uit die Tweede Wêreldoorlog gekom het as voor die konflik. Teen die 1950's was Amerika se rol as die leier van die vrye wêreld 'n fait accompli. Isolasie, hoewel dit in sommige kwartale voorgehou is, is oor die algemeen verwerp. 'N Selfgeldende Pax Americana die ideaal geword. In die nuwe bedeling lyk president Washington se waarskuwing teen 'n selfgeldende buitelandse beleid verouderd, selfs gevaarlik. Dit was moontlik verstandige advies vir vorige geslagte, toe 'n kwesbare nasie sy krag moes opbou. Maar dit spreek nie tot 'n Amerika wat mondig geword het, militaristiese vyande op twee fronte verower het nie, en was die sterkste mag wat die wêreld nog ooit gesien het. Dit het ook nie gepraat met 'n generasie wat voortdurend gekonfronteer word met die internasionale kommunisme nie en garde teen 'n kragtige vyand wat oor massavernietigingswapens beskik het. Amerikaners bevind hulle in 'n nuwe soort oorlog, die Koue Oorlog, met die verantwoordelikheid vir 'n wêreldwye invloedsfeer. Truman het besef dat die nuwe era 'n nuwe afskeidsrede vereis. Ons drie-en-dertigste president het die geleentheid aangegryp by sy uittrede in 1953.
Tweedens val die uitbreek van die Koue Oorlog saam met die dramatiese groei van die televisiebedryf. Die leier van die Verenigde State en die vrye wêreld kon nou sy boodskap uitstuur soos nog nooit 'n leier in die menslike geskiedenis gehad het nie. Weer het Truman 'n historiese geleentheid aangegryp en daardeur 'n omwenteling in die aflewering van die afskeidsrede aan die Amerikaanse volk veroorsaak. Hy het die praktyk vasgestel om die adres vanuit die Withuis te televisie.  Dit is ook belangrik - ongekend, in werklikheid - dat Truman se afskeidsrede die eerste was wat as 'n toespraak aan die hele nasie gelewer is. Die drie vorige formele afskeidsboodskappe - deur Washington, Jackson en Andrew Johnson - is per koerantpapier aan die land gestuur. Truman se toespraak was baanbrekend.
So is nie net 'n herlewing gebore nie, maar 'n nuwe era in die presidensiële afskeidsrede. Truman was die belangrikste figuur in die opstanding en transformasie van die genre. Sy voorbeeld is versterk deur die volgende president, Dwight Eisenhower, wat ook 'n afskeidsrede aan die nasie gelewer het (1961). Dit was die eerste keer in die Amerikaanse geskiedenis waarin rug-aan-rug-presidente die nasie formeel afskeidsrede gehou het.  Beide presidente het hul afskeidsadresse op televisie laat gebruik, beide gebruik die geleentheid om te fokus op die uitdaging van Amerikaanse mag in die wêreld en beide was paradigmaties vir toekomstige toesprake.
Voordat ons verder gaan, is dit goed om die ongekende aard van die Truman-Eisenhower-innovasies in die genre te onderbreek en te begryp. Omdat hulle afskeid was toesprake en omdat hulle was uitgesaai vir die nasie was dit heeltemal anders as in die Amerikaanse geskiedenis. Voor die vyftigerjare het slegs een uit elke tien presidente 'n formele afskeidsboodskap gegee, en dan was dit 'n gedrukte boodskap. Sedert die vyftigerjare het meer as die helfte van ons presidente afskeid geneem. Alhoewel die afskeidspreek in ons onlangse geskiedenis nie 'n gegewe is nie, kom daar tog 'n patroon na vore: diegene wat dit 'n prioriteit gemaak het om die televisiemedium te bemeester - byvoorbeeld Ronald Reagan, Bill Clinton en Barack Obama - het 'n eerste keer afskeid geneem van die nasie. Diegene wat ander prioriteite gehad het - Gerald Ford en George H.W. Bush, byvoorbeeld, nie.
Afskeidsboodskappe is historiese dokumente. Hulle bied 'n unieke oorsig van die Amerikaanse geskiedenis. Hulle maak ons ​​uitsig oop op 'n groot en gedetailleerde panorama van die verlede. Hulle gee insig in die dringende bekommernisse en prestasies van elke generasie Amerikaners. 'N Sistematiese lees van hierdie staatsdokumente gee 'n mens 'n gevoel van kontinuïteit en verandering in ons nasionale lewe. Dit is insiggewend en veredelend om te sien hoe elke president Amerika se nasionale doel herdefinieer en herbevestig.
Verskeie herhalende gedagtes of temas kenmerk die afskeidsgenre. Al hierdie gedagtes en temas hoef nie in een boodskap teenwoordig te wees om die boodskap as afskeid te kan noem nie. Maar studente van die genre sal keer op keer sekere onderwerpe teëkom in die groot gesprek van die presidente.
Baie afskeidsboodskappe bevat iets soos die erkenningsbladsy aan die begin van 'n boek. Dit is 'n goeie manier om dankie te sê aan die mense wat 'n administrasie gehelp het en 'n paar van die deugde te noem wat staatsdiens 'n edele roeping maak. Dankbaarheid word betuig teenoor die gesin, kollegas in regerings, burgers en God. Die uiting van danksegging gaan dikwels gepaard met nederigheid en berou - deugde word vir diegene wat die toppunt van krag bereik het. Die meeste presidente is deeglik bewus daarvan dat hulle diensknegte van die mense is, en dit is gebrekkig. Vir enige suksesse wat hulle behaal, is dit goed om die eer met Providence te deel vir enige mislukkings; dit is goed om te bid dat die nasie nie te veel skade berokken nie. Soos Washington dit stel: 'By die beoordeling van die voorvalle van my administrasies, is ek bewusteloos van opsetlike fout. Ek is nogtans te verstandig oor my gebreke om nie waarskynlik te dink dat ek baie foute begaan het nie. Wat hulle ook al mag wees, ek smeek die Almagtige vurig om die euwels waartoe hulle geneig is, af te weer of te versag. "
'N Ander gedagte wat in afskeidsboodskappe voorkom, is die regverdiging om die boodskap aan te bied. Dit kan die geleentheid wees vir die president om aan te kondig dat hy nie vir 'n ander politieke amp verkies nie. Of die doel kan wees om insig en advies aan die nageslag te bied. In sy boodskap het Washington twee keer opgemerk dat hy advies gegee het uit 'n versoeking vir u welstand. Jackson het geskryf dat hy as 'n laaste gebaar van staatsdiens 'die geleentheid wil gebruik om u advies van ouderdom en ervaring aan te bied'.
Presidente gebruik ook die afskeidsboodskap om die verhaal van die administrasie te vertel. Dit is 'n laaste amptelike forum om hul 'draai' te gee oor wat onder hul toesig gebeur het en daardeur 'n invloed te hê op wat toekomstige historici oor hulle sal skryf. Een spesifieke beleid wat Washington verdedig het, was sy veelbesproke houding van neutraliteit teenoor Frankryk en Brittanje, al was dit reeds op 22 April 1793 amptelik uiteengesit.
Afskeid bied gereeld advies oor hoe om die toekoms in te gaan. Washington het sy landgenote beroemd aangeraai om onbedagsame alliansies met vreemde nasies te vermy. Eisenhower het Amerikaners gewaarsku teen 'n groot aantal gevare wat hy op die horison gesien het: (1) die groei van die militêr-industriële kompleks (2) die oorheersende invloed van die federale regering op universiteitsnavorsing (3) die gevaar dat openbare beleid 'die gevangene' word van wetenskaplik-tegnologiese elite "en in 'n besonder moderne klinkende gedeelte (4) plundering en agteruitgang van die omgewing.
'N Aantal finale boodskappe bestee 'n bietjie ruimte aan wat' goeie idees 'genoem kan word - aan die verwoording van Amerika se nasionale doel, aan die burgerlike deugde wat wenslik is in 'n konstitusionele republiek en aan die eerste beginsels van openbare rentmeesterskap en bestuur. Dit is die geleentheid vir die president om sy bydrae te lewer tot die 'groot gesprek' van sy voorgangers. As hy die tirannie van besonderhede en klein politiek agterlaat, kan hy hier as staatsman praat. Reeds in die inleiding van sy Afskeidsrede het ons eerste president 'n aantal goeie idees en prestasies gebring: hy prys die sterker unie onder die nuwe Grondwet, die omsigtige gebruik van die seëninge van vryheid, die wysheid en deugd wat nodig is om 'n republiek te beheer, en die behoefte om voorbeeldig te wees ter wille van ander nasies wat sukkel om die seëninge van vryheid te bereik. Die boodskap van Washington het 'n wonderlike gesprek tussen die presidente ingelui.Baie van sy temas sou in 'n latere afskeidsrede bespreek word. Die Grondwet is miskien die belangrikste tema van die presidensiële afskeidsrede. Maar breë beginsels van politieke ekonomie kan ook verwoord word. Baie van die presidente prys Amerikaners ook omdat hulle 'n praktiese volk is wat gesonde verstand waardeer en wie se politieke beoordeling eerder op "die lamp van ervaring" staat as op abstrakte teorie en ideologie.
Presidente het hul afskeid gebruik om die geloof in Amerikaanse uitsonderlikheid te herbevestig - die idee dat die nasie uniek is in die wêreldgeskiedenis en 'n besondere lot het. Soos Ronald Reagan dit vroeër gestel het, is Amerika na John Winthrop '' 'n stad op 'n heuwel '. Eisenhower het geglo dat hierdie unieke lot die Verenigde State spesiale laste opgelê het. 'Amerika', het hy geskryf, 'is vandag die sterkste, invloedrykste en produktiefste nasie ter wêreld. Begryplik trots op hierdie voorrang, besef ons tog dat Amerika se leierskap en aansien nie net afhang van ons ongeëwenaarde materiële vooruitgang, rykdom en militêre krag nie, maar van hoe ons ons mag gebruik in die belang van wêreldvrede en menslike verbetering. Gedurende die hele Amerika se avontuur in vrye regering was sulke basiese doelwitte om die vrede te behou om vooruitgang in menslike prestasie te bevorder en om vryheid, waardigheid en integriteit tussen mense en nasies te verbeter. Om na minder te streef sou 'n vrye en godsdienstige volk onwaardig wees. "
Uiteindelik het baie presidente die geleentheid gebruik om afskeid te neem van die land in die toekoms en om te verwys na goddelike beskerming. Eisenhower het byvoorbeeld twee gebede in sy afskeidsrede gehou. Gedagtes oor die toekoms borrel nie altyd met optimisme nie, maar bevestig egter die nasionale doel van Amerika. Opmerklik is die afskeidsentiment van Jefferson - dieselfde Jefferson wat toesig gehou het oor die Louisiana -aankoop en 'n inspirasie was vir ons westelike uitbreiding: 'Met angst vorentoe vir hul toekomstige lot, vertrou ek dat, in hul vaste karakter ongeskonde deur probleme, in hul liefde vir vryheid , gehoorsaamheid aan die wet en die ondersteuning van die openbare owerhede, sien ek 'n gewaarborgde standpunt vir die permanensie van ons republiek en die uittreding van hul sake, ek dra die troos van 'n vaste oortuiging wat die hemel vir ons geliefde inhou land vir 'n lang tyd van voorspoed en geluk. "
Nou is daardie visie 'n ware hoop en verandering.
Die verbeeldingryke konserwatief pas die waarderingsbeginsel toe op die bespreking van kultuur en politiek - ons benader dialoog met grootsheid eerder as met blote beleefdheid. Sal u ons help om 'n verfrissende oase te bly in die toenemend omstrede arena van die moderne diskoers? Oorweeg dit om nou te skenk.
 Terloops, 'n term wat nie in die afskeidsrede van Washington voorkom nie. Maar dit het gewoonte geword dat kommentators 'verstrengelde alliansies' gebruik as 'n afkorting om ons eerste president se advies vas te lê.
 Robert Louis Wilken, "Gregory VII and the Politics of the Spirit", in Die tweede duisend jaar: tien mense wat 'n millennium bepaal het, red. Richard John Neuhaus (Grand Rapids, MI: Eerdmans, 2001), 1.
 Daar is altyd uitsonderings om die reël te bewys. Van al die presidente wat afskeid geneem het, het slegs Bill Clinton beweer dat hy 'die presidentskap meer idealisties' sou verlaat as toe hy agt jaar vroeër begin het.
 John F. Kennedy, "Hoe om voor te berei vir die presidentskap," Parade Tydskrif, 23 September 1962.
 Let daarop dat hoewel daar vier-en-veertig administrasies was (deur Barack Obama's), slegs drie-en-veertig mans in die kantoor gedien het. Dit is omdat Grover Cleveland twee nie -opeenvolgende termyne uitgedien het. Donald J. Trump sal dus die 45ste POTUS wees, maar die 44ste man wat verkies word of grondwetlik bepaal word om as Amerikaanse president te dien.
 Ek het 'n ander eienaardigste patroon ontdek tydens die ondersoek na presidensiële afskeid. Gedurende die eerste eeu van die land het die drie presidente wat 'n formele afskeidsrede gehou het - Washington, Jackson en A. Johnson - almal hul vaders as babas of jong kinders verloor.
 Vir meer inligting oor hierdie tradisie, sien http://www.senate.gov/learning/min_3hh.html [besoek 10 Oktober 2001]. Dit is 'n heroïese tradisie om te handhaaf, aangesien Washington nie bedoel het dat die afskeidsrede voorgelees moet word nie. Met meer as 6000 woorde neem die afskeidsrede amper 'n uur om deur te kom.
 Artikel II, artikel 3, van die Grondwet lui: "Hy [die president] sal van tyd tot tyd aan die kongres se inligtingsstaat van die Unie gee en aan hulle oorweging die maatreëls aanbeveel wat hy nodig en noodsaaklik vind. "
 Die aftreedatum van 4 Maart is in 1789 deur 'n resolusie van die Kontinentale Kongres voorgeskryf.
 Die twintigste wysiging, afdeling 1, wat op 6 Februarie 1933 aangeneem is, lui: "Die terme van die president en vise -president eindig om twaalfuur op die twintigste dag van Januarie."
 William Safire, Safire se nuwe politieke woordeboek, 3de uitg. (New York: Random House, 1993), s.v. 'Toespraakskrywer', 738. Die eerste voltydse spraakskrywer in die Withuis, Judson Welliver, was die 'letterkundige' vir presidente Harding en Coolidge.
 GW -onderhoud met Pauline Testerman, oudiovisuele argivaris, Harry S. Truman Library and Museum, Independence, MO, 16 Oktober 2001. Truman was ook op ander maniere paradigmaties. Hy het op 6 Januarie 1947 die eerste lewendige televisiestaat van die vakbond gehou en die eerste lewendige inhuldigingstoespraak op 20 Januarie 1949, benewens die eerste lewendige afskeidsrede op 15 Januarie 1953.
 Voor president Obama se geskeduleerde toespraak, het rug-tot-rug-presidente slegs drie keer in die Amerikaanse geskiedenis afskeidsrede gehou: Truman (1953) en Eisenhower (1961) Carter (1981) en Reagan (1989) Clinton (2001) ) en George W. Bush (2009).
Die prentjie is "A View of Mount Vernon With Washington Family On the Terrace Artist " (1796) deur Benjamin Henry Latrobe, en is in die publieke domein, met vergunning van Wikimedia Commons. Dit is verbeter vir duidelikheid.
Alle kommentaar word gemodereer en moet burgerlik, bondig en opbouend vir die gesprek wees. Kommentaar wat kritiek op 'n opstel is, kan goedgekeur word, maar kommentaar wat ad hominem -kritiek op die skrywer bevat, word nie gepubliseer nie. Kommentaar met webskakels of blokaanhalings sal waarskynlik ook nie goedgekeur word nie. Hou in gedagte dat essays die menings van die outeurs verteenwoordig en nie noodwendig die siening van The Imaginative Conservative of sy redakteur of uitgewer weerspieël nie.
Obama was twee keer die eerste Afro-Amerikaanse president van die Verenigde State, wat in 2008 vir die eerste keer verkies is en in 2012 herkies is. en die implementering van die Wet op Pasiëntbeskerming en Bekostigbare Sorg, die belastingverlagings van Bush gedeeltelik uitgebrei, uitvoerende stappe gedoen oor immigrasiehervorming en stappe gedoen om klimaatsverandering en koolstofvrystellings te bekamp. Obama het ook die klopjag wat Osama bin Laden vermoor het, die New START -verdrag met Rusland onderteken, die Parys -ooreenkoms onderteken en onderhandelinge met Iran en Kuba onderteken, goedgekeur. Demokrate het beide huise van die kongres beheer totdat Republikeine tydens die verkiesing in 2010 'n meerderheid in die Huis van Verteenwoordigers gewen het. Republikeine het na die verkiesing in 2014 beheer oor die senaat geneem, en Obama het steeds met die Republikeine van die Kongres worstel oor staatsuitgawes, immigrasie, geregtelike benoemings en ander kwessies.
In die presidensiële verkiesing van 2016 was Obama nie in aanmerking om herverkiesing vir 'n derde termyn te bekom nie weens die beperkings van die Tweede-en-twintigste wysiging. In Junie 2016 het Obama sy voormalige minister van buitelandse sake, Hillary Clinton, onderskryf om hom as president op te volg.  Hy het die Demokratiese Nasionale Konvensie van 2016 op 27 Julie toegespreek ter ondersteuning van Clinton as die genomineerde van die Demokratiese Party,  en het voortgegaan om vir haar veldtog te hou gedurende die 2016 algemene verkiesingsveldtogseisoen.  Hillary Clinton sou egter onverwags die algemene verkiesing teen die Republikeinse genomineerde Donald Trump op 8 November verloor, nadat sy nie genoeg stemme in die kieskollege gekry het nie, ondanks die ontvangs van 'n veelvoud van die nasionale volksstem. Die Demokratiese Party sou nie meer die presidentskap beheer nadat Trump op 20 Januarie 2017 ingehuldig is nie, en hulle het nie 'n meerderheid van setels in enige kamer van die Amerikaanse kongres en in die staatswetgewers en goewerneursskap nie. Die goedkeuring van president Obama was bykans 60 persent ten tyde van sy afskeidstoespraak.   
In stryd met die onlangse tradisie, het president Obama nie sy afskeidsrede in die Withuis gelewer nie.  In plaas daarvan het hy die toespraak gehou in die McCormick Place -konvensiesentrum in sy tuisstad Chicago, minder as vier kilometer van Grant Park, waar hy sy verkiesingsoorwinningstoespraak in 2008 gelewer het.  McCormick Place is ook dieselfde plek waar Obama sy oorwinningstoespraak in 2012 gehou het. 
Die geleentheid was oop vir die publiek, en gratis kaartjies word op 7 Januarie uitgedeel op 'n eerste-kom-eerste-bedien-basis. 
Op 2 Januarie 2017 het president Obama 'n plasing op die Withuis se blog in die openbaar gepubliseer waarin hy aangekondig het dat hy sy afskeidsrede in sy geboortestad Chicago sou lewer, en verklaar dat hy 'net' begin het om sy opmerkings te skryf en dat hy 'dink' oor hulle as 'n kans om dankie te sê vir hierdie wonderlike reis, om die maniere waarop jy hierdie land die afgelope agt jaar verander het, te vier en om 'n paar gedagtes te gee oor waarheen ons almal hiervandaan gaan. " 
Tydens die persbriefing van 6 Januarie, Josh Earnest, perssekretaris van die Withuis, het gesê dat "die president belangstel om 'n afskeidspreek te hou wat vooruit kyk"  en op 9 Januarie het hy gesê dat "daar nog baie werk is Die president sal dus nou en dan, tussen nou en 21:00 oostelik, baie nadink oor wat hy wil sê en watter voorlegging hy aan die Amerikaner wil lewer. openbaar as hy die afgelope paar weke wat hy hier in die Withuis het, binnegaan. " 
Die afskeidsrede is geskryf deur president Obama, wat gedeeltes aan Cody Keenan, die direkteur van spraakskryf in die Withuis, voorgeskryf het. Die president en Keenan het ten minste vier konsepte van die toespraak deurgegaan. Die voormalige spraakskrywer van die Withuis Jon Favreau en voormalige senior adviseur David Axelrod het ook bygedra tot die opstelproses. 
Wat is die mening van George Washington oor politieke partye? Gee twee tot drie voorbeelde van wat Washington dink sal gebeur as Amerikaners aan politieke partye deelneem.
Wat dink Washington moet Amerikaners bymekaar trek?
Dink vandag aan politiek terwyl u Washington se advies oor politieke partye oorweeg. Stem u saam of verskil u van sy voorspellings?
Washington, George, "George Washington Papers, Series 2, Letterbooks 1754-1799: Letterbook 24, 3 April, 1793 - 3 March, 1797," 19 September 1796. Met vergunning van Library of Congress
Sessie 1 Mondelinge aanbiedings
Titel van mondelinge/plakkaataanbieding
Amerikaanse presidensiële afskeidsrede: ondersoek van struktuur in die laaste toespraak
Kollege vir Geesteswetenskappe en Sosiale Wetenskappe
Aangesien baie afskeidspreekse 'n geskiedenis het van pynlik voorberei en voorheen hersien tot aanbieding, is die struktuur van hierdie toesprake in vergelyking 'n onderwerp van navorsing. Die voorbereiding vir 'n laaste toespraak word ongetwyfeld benader met 'n ander ingesteldheid en metode om idees en verklarings aan die Amerikaanse volk voor te lê as ander presidensiële adresse. Daar blyk 'n leemte in wetenskaplike navorsing te wees in die gebruik van spesifieke taktieke om 'n betekenisvolle afskeidspreek uit te spreek, en in watter mate dit gebruik word, hetsy in suksesvolle of onsuksesvolle presidentstyd in die amp. As student aan die Utah State University en 'n hoofvak in Amerikaanse studies, spruit die oorsprong van navorsing uit 'n belangstelling in Amerikaanse politiek, insluitend 'n oorsig van Engelse letterkunde wat verkry kan word uit adresse. Die beoogde finale produk van hierdie navorsing sal een wees waarin historiese en onlangse ondersoekde materiaal in vergelyking gebruik sal word om belangrike aspekte van die presidensiële adresse van die Verenigde State te identifiseer.
'N Ondersoek na 'n versameling afskeidsadresse en relevante primêre en sekondêre bronne in elke eeu van die bestaan ​​van die Verenigde State, sal bereik word deur 'n deeglike inhoud, tekstuele en retoriese analise. Geen menslike deelnemers sal nodig wees nie. Statistiese bewyse sal verkry word deur die historiese dokumente self om 'n vergelyking van verskillende toesprake te maak.
Die bevindings word versamel in 'n navorsingsverslag. Hierdie navorsingsverslag bevat beeldmateriaal soos sirkelgrafieke en staafgrafieke om die kwantitatiewe resultate aan te toon. Die algemene doel van hierdie navorsingsvoorstel is om diegene in die wetenskaplike geskiedenis sowel as sy studente in kennis te stel met 'n diepgaande ontleding van die struktuur van die historiese dokumente wat deur Amerikaanse presidente deur middel van afskeidsadresse geproduseer is. Hierdie navorsing word aangebied aan 'n mentor Joyce Kinkead en studente in die klas van 3470 van die Utah State University, asook die moontlikheid van die voorgraadse simposium wat deur USU in die lente van 2017 geborg word.
Hierdie dokument is tans nie hier beskikbaar nie.
'N Ondersoek na 'n versameling afskeidsadresse en relevante primêre en sekondêre bronne in elke eeu van die bestaan ​​van die Verenigde State, sal bereik word deur 'n deeglike inhoud, tekstuele en retoriese analise. Geen menslike deelnemers sal nodig wees nie. Statistiese bewyse sal verkry word deur die historiese dokumente self om 'n vergelyking tussen verskillende toesprake te maak.
Die bevindings word versamel in 'n navorsingsverslag. Hierdie navorsingsverslag bevat beeldmateriaal soos sirkelgrafieke en staafgrafieke om die kwantitatiewe resultate aan te toon. Die algemene doel van hierdie navorsingsvoorstel is om diegene in die wetenskaplike geskiedenis sowel as die studente daarvan in kennis te stel met 'n diepgaande analise van die struktuur van die historiese dokumente wat deur Amerikaanse presidente deur middel van afskeidsadresse geproduseer is. Hierdie navorsing word aangebied aan 'n mentor Joyce Kinkead en studente in die klas van 3470 van die Utah State University, asook die moontlikheid van die voorgraadse simposium wat deur USU in die lente van 2017 geborg word.