🥇 ▷ Gibbous - A Cthulhu Adventure Review - Minder tentakels, meer Cat ✅
Gibbous – A Cthulhu Adventure Review – Minder tentakels, meer Cat
Gibbous – 'n Cthulhu-avontuur dit is nog een van Kickstarter se suksesverhale waarvan ek baie graag wil hoor. Dit is in 2016 begin en is ontwikkel deur 'n klein span van drie mense uit Transsylvanië en is nog 'n voorbeeld van hoe nie elke wedstryd op die grootste moontlike gehoor gerig moet word nie. Gibbous weet wat dit is en vir wie. Maar is dit selfs goed?
gedurende gebocheld die naam kan die almagtige tentakel in die beskrywing daarvan laat val, en selfs die naam, motiewe en idees van Lovecraft bestaan ​​grotendeels nie. Tot die sluitingstyd is die tentakel byna onsigbaar, en selfs dan is die Lovecraft-verbinding swak. Nêrens kan u kosmiese afgryse op die bladsye van Lovecraft se werk, sy onderwerpe van geestesgesondheid en hulpeloosheid, vind nie. regtig, gebocheld is 'n mengsel van baie dinge saam met 'n groot stapel meta-humor wat die genre in sy geheel met die ligste besprenkeling van Cthulhu vermaak. Deels was die dinge wat Cthulhu se naam nutteloos was, hoewel dit in eerlikheid teenoor die ontwikkelaars waarskynlik die spel se aandag getrek het.
Resensie oor: PC (Duh)
Ontwikkelaar: Vashaak op die solder
Uitgewer: vasgevang in die solder
Kontroleer die kode wat gratis deur die uitgewer voorsien word.
Dinge begin met 'n groot, privaat speurder, Don R. Ketype, op soek na 'n Necrocomnicon in die plaaslike Darkmouth-biblioteek, waar hy Buzz Kerwan, die tweede hoofakteur in die spel, ontmoet. Don is gehuur om 'n boek te vind, maar hy soek nie net daarvoor nie, want kultiste het die biblioteek opgeblaas op soek na 'n ou boek. Buzz maak die boek per ongeluk klaar en gebruik dit selfs meer per ongeluk om sy kat Kitteh die geleentheid te gee om te praat, waarvan sy nie te gelukkig is nie. Dit lei tot 'n ongelooflike avontuur van vreemde kultusse, die geheimsinnige Bob Olmstein, die moontlike einde van die wêreld en 'n praatkat wat regtig wil hê dat alles weer normaal moet wees.
Die verhaal begin eenvoudig, maar in werklikheid vorder dit verbasend ingewikkeld. As u nie aandag gee nie, kan kredietwaardigheid verlore gaan sodra krediete verskyn. Maar ingewikkeldheid beteken niks as dit nie 'n goeie verhaal is nie, so Gibbous bly staan? Wel, dit is nie maklik nie, ja of nee. Die spel veg hoofsaaklik teen die skurk wat jy agtervolg, maar jy kan nooit ontmoet of selfs sien tot aan die einde van die spel nie. Maar aan die ander kant is Don, Buzz en Kitteh snaakse karakters wat die reis werd is om voort te gaan. Buzz is 'n ongewone kind, Don speel die rol van 'n kwylende speurder wat af en toe sy eie lewe vertel, en Kitteh is uiters sarkasties en het waarskynlik die sterkste karakterboog in die spel, selfs al doen hy nie so goed nie. Die manier waarop hy met Buzz praat, en die minagting wat hy vir byna alles voel, is presies soos ek altyd 'n kat gedink het wat kon praat. Hy is ongetwyfeld 'n uitstekende figuur.
Verskeie ander karakters verskyn, waaronder 'n geheimsinnige man met 'n ware epiese stem. Uiteindelik is daar die vierde lid van u kleingroep wat so laat arriveer, so min te doen het en so min karakterontwikkeling dat hy lus is om te dink.
In die geheel gesien is die verhaal net reg. Daar is oomblikke van groot humor, lekker klein dinge oor die genre en snaakse karakters, maar terselfdertyd is daar 'n ongemaklike dialoog, baie gemiste geleenthede en baie voorbeelde van die basiese struktuur van die vertelling wat nie korrek gedoen is nie. Dit is egter steeds 'n snaakse vertelling.
Hy kan ook nie klaarmaak nie. Om alles voor te berei vir opvolg is 'n moeilike taak, want u moet 'n oortuigende en bevredigende verhaal op sigself vertel, en Gibbous sukkel daarmee. Die gevolgtrekking laat jou nie voel dat jy 'n sterk verhaal vertel nie, maar asof jy die helfte daarvan vertel. Dat gesê, ek wou die voortsetting sien en kyk wat met die karakters en die wêreld sou gebeur.
Die einde kom ook redelik vinnig. Ek het ongeveer 6 uur ingeteken voordat ek met lenings begin het.
Wat optredes betref, is Gibbous baie goed daarmee om die begrotingspel in te span. Ek hou veral van Don, wat speurder noir vasgespyker het sonder om eentonig en vervelig te wees. Die enigste struikelblok wat ek het, is dat daar veral 'n duidelike agtergrondonthulling is as daar 'n dialooglyn speel. 'N Bietjie klankskoonmaak was nodig.
Gibbous gaan nie ver van die ietwat alledaagse "punt-en-klik" -formule nie. Ondanks hoe baie ek hierdie spesie liefhet en koester, is dit moeilik om nie te wonder wat die toekoms vir hom gaan inhou nie, want daar was jare lank geen groot veranderinge in die basiese ontwerp daarvan nie. Maar hierdie debat is weer eens, nie waar nie?
U kan dus deur verskillende en pragtige omgewings lei en klik, op soek na items om u verhaal uit te haal en te gebruik. Legkaarte is die sleutel tot hierdie speletjies, en ontwikkelaars moet dit op die regte manier oplos – te bisarre en frustrerend, te eenvoudig en logies, en dit lyk miskien te maklik om dit te voltooi. U wil eintlik 'n vreemde soort beheerde chaos hê. Vir die grootste deel slaag Gibbous daarin om die logika korrek te rangskik sodat die raaisels sinvol is, maar ongelukkig is daar geen uitdaging vir u nie. As 'n veteraan in hierdie genre, was geen van die kopkrapper vir my 'n uitdaging nie, en selfs beginners wat gewys en geklik het, hoef nie baie te wonder nie.
Dit is jammer dat geeneen van die kopkrapper veral onvergeetlik is nie. As u hulle losmaak, sal hulle uit die geheue verdwyn. Die enigste uitsonderings verskyn later in die speletjie, waar 'n bietjie aan die gang is … verkeerd, mal. Hulle slaag daarin om die logika van vroeëre legkaarte te kombineer met meer opwindende en onvergeetlike voorwerpe. Daar is slegs een vroeëre legkaart in die spel, wat bestaan ​​uit 'n rapsgeveg in die kasteel.
Dit is dom, want Gibbous stel 'n paar potensieel briljante elemente voor. Byvoorbeeld, as u as Buzz speel, wanneer u 'n interaksiewiel na vore bring, kan u Kitteh betrek. Vroeër kan u dit op die voorwerp hoog klik en Kitteh vra om dit te gryp. Dit blyk potensieel wonderlike legkaartmeganika voor te berei vir later, maar dit word ongelukkig selde gebruik. Dit is gewoonlik daar om op te tree as 'n wenk, en jy spandeer die grootste deel van die spel terwyl jy ander dinge doen.
Don kry ook toegang tot 'n vaardigheid wat hom in staat stel om fragmente uit die verlede te hoor deur met dinge in wisselwerking te tree. Nog 'n oulike idee wat ongelukkig baie nuttig is, behalwe vir 'n paar gags. Soos Kitteh, lyk dit asof sy werklike funksie aanwysings gee, maar omdat raaisels so eenvoudig is, is dit eenvoudig nie nodig nie.
Maar ek sal sê dat die relatiewe eenvoud van die spel beteken dat dit 'n uitstekende keuse as 'n gesinspel is, want kinders kan betrokke raak en bydra tot Gibbous. Ek kan maklik sien hoe ek weer met my niggies speel, of ek gee haar net aan die ouderling oor, sodat sy dit kan geniet.
Voordat ons hierdie oorsig voltooi, moet u die grafika absoluut noem. Blykbaar is die grafiese styl geïnspireer deur Disney en Studio Ghibli en ek moet sê dat dit beslis wys. Maar bowenal herinner dit my aan die klassieke avontuurspeletjies uit die 90's, wat op 'n moderne tyd verskerp is en hul eie styl het. 'N Deel van die spel vertoon later ook groot artistieke talent.
Die punt-en-klik-genre het steeds lojale aanhangers wat gretig wag vir elke nuwe inskrywing in hierdie genre, en ek neem dit in ag. Gibbous – Cthulhu Adventure is nie die beste nie, maar dit is 'n gerieflike spel met eenvoudige legkaarte, snaakse karakters, wonderlike humor en dom verhaal. Ek sou sê hierdie een is vir hardcore fans wat dit wil regstel, terwyl almal anders dit kan oorslaan, tensy u die genre wil betree en met iets eenvoudig wil begin.