Ons Vader wat in die hemel is, ons weet en glo dat daar geen ander gode is wat langs U geplaas kan word nie. U is die enigste ware God; die God wat die hele grote kosmos geskep het en dit tot vandag in U hande hou. U is die God wat beheer uitoefen – al verstaan ons niks van hoe U dit doen nie. U is die God wie se liefde nooit vir ‘n oomblik ophou nie – al verstaan ons nie dat so ‘n oneindige liefde moontlik is nie. U is die God wat met ons ook vanoggend ‘n ontmoeting wil hê – al verstaan ons nie hoe dit moontlik is dat die ewige God op so ‘n manier in die tyd intree nie.
Ons erken vanoggend ons afhanklikheid van U; ons totale gerigtheid op U. Ons weet Here dat ons geen enkele tree kan gee sonder U nie. En ons bely dat ons ook geen enkele tree wil gee sonder U nie. In Jesus Christus het U vir ons die Herder gegee wat ons lei, wat ons voed met die brood van die lewe en wat vir ons as Oorwinnaar oor die dood die lewe gebring het.
O Here, U weet wat alles in ons wêreld en in ons land gebeur. U sien die onreg en die liefdeloosheid. Hoor ons tog as ons so vir ons land en vir ons volk by U intree…
En ons moet erken, O Here, dat die omstandighede wat ons soms in die gesig moet staar ons in ons geloof laat wankel. Daar is ook in ons, wat die bedienaars van U Woord moet wees, soveel wisselvalligheid en soms te min toewyding vir die roeping wat U op ons geplaas het. Hoor ons tog O Here as ons voor U bely dat ons geloof klein is. Hoor ons wanneer ons bid vir gehoorsaamheid en krag vir die taak wat in hierdie wêreld vir ons wag. So bely ons ook ons afhanklikheid van U vir alles…
Die akteur, Woody Allen, wat sover ek weet uit ‘n Joodse agtergrond kom, het op ‘n stadium die volgende uitspraak gemaak: As daar ‘n God is en Hy is almagtig, dan is daar een ding wat oor Hom gesê moet word: Hy is ‘n ontsettende onderpresteerder. Dan het Hy die vermoë om baie meer te doen en baie meer in te gryp in die wêreld as wat ‘n mens om jou sien. En die eerste gevoel wat in ‘n mens opkom as jy die woorde hoor is om summier kwaad te word vir die afvallige jood, maar as jy ‘n bietjie daaroor dink, dan word sy opmerking iets wat jy nie so maklik van die tafelafgooi nie. Veral as jy al in jou eie lewe met sinlose dinge –baie keer sinlose swaarkry - gekonfronteer is, dan voel ‘n mens baie maklik dat God darem hier of daar meer kon ingegryp het; meer sy almag ten toon kon stel; meer van ‘n verskil kon maak. Hy sou mos baie meer eer ontvang het as mense kon getuig dat God op ‘n bonatuurlike manier in hulle lewe ingegryp het en hulle situasie verander het.
Enkele dae gelede word nog ‘n paar honderd boere van hulle plase in Zimbabwe gedwing. Daar het waarskynlik der duisende gebede van oor die hele wêreld opgegaan om God te vra vir sy ingrype in daardie omstandighede. Daar was soveel geleentheid vir Hom om in tegryp; soveel geleentheid om die hartseer en die onreg wat Hy sê Hy haat oor gelowige mense te keer. En tog sien ons op die TV hoe verdwaasde mense alles agterlaat en met ‘n bakkievrag of twee vol besittings moet oor begin.
En dan is dit ongelooflik om die Bybel oop te maak en te sien dat ons nie die eerste sterflinge is wat hierdie tipe van vrae vra nie. Ons is nie die eerste gelowiges wat voel dat hulle iets anders, iets meer van God verwag het nie. Ons is nie die eerstes wat soms twyfel oordie dinge waarvan ons so seker is nie.
In Jeremia 15 lees ons van die skokkendste woorde wat daar in die Bybel opgeteken is – woorde wat ons dood eenvoudig nie in die Woord van God sou verwag nie. Ons lees daar, in verse 10, en 11: Ellende het my getref , toe ma my in die wêreld gebring het. Ek is ‘n man wat dwars deur die land mense moet beskuldig en met hulle moet twis. Ek het aan niemand iets geleen nie en by niemand geleen nie, tog vervloek almal my. Die Here het belowe: Ek laat jou op die volk los, maar ten goede; Ek sal vir jou by jou vyande voorspraak doen in tyd van nood en rampe.
Indie verse vervloek die profeet sy geboortedag. Oral waar hy gaan word hy snaaks aangekyk deur die mense en word hy verag. En dis so anders as wat hy die beloftes van God verstaan het. Hy het verwag dat sy werk iets ten goede gaan meebring, dat God vir hom voorspraak sal doen, maar dis nie wat gebeur nie.
En dan lees ons in vers 16 weer iets van wat sy aanvanklike gedagtes was met sy roeping en hoe dit uitgewerk het: Ek het U woorde verslind toe hulle gekom het; hulle was vir my ‘n vreugde. Ek was bly daaroor dat U Naam oor my uitgeroep is, Here almagtige God. Ek kon nie sit waar daar gesels en gelag word en dit saam geniet nie; U het my in besit geneem en ek moes alleen sit, vol van die verontwaardiging wat van U af kom.
Lees Jeremia 17:5b-8 en 13: Daar rus ‘n vloek op die mens wat sy vertroue in mense stel, wat sy krag soek by sterflike mense en van My af wegdraai; hy is soos ‘n kaalbossie in die droë wêreld wat nooit water kry nie; ‘n bossie wat in ‘n klipwoestyn staan, in ‘n brak wêreld waar niemand woon nie. Dit gaan goed met die mens wat sy vertroue in die Here stel, die mens vir wie die Here ‘n veilige vesting is; so iemand is soos ‘n boom wat by water geplant is en sy wortels na die stroom toe uitstoot, wat nie die hitte voel as dit kom nie en altyd groen blare het; ‘n droëjaar raak hom nie en hy hou nie op om vrugte te dra nie. Here, Hoop van Israel, wie van U af weggaan, kom bedroë daarvan af; wie van U af wegdraai is vir die dood opgeskryf, want hulle verlaat die Here, die bron van die lewe.
Met woorde wat ons aan Psalm 1 herinner bely die profeet dat die enigste mense wat werklik droogte beleef, is die wat hulle vertroue op mense stel. Maar hulle wat op God vertrou, hulle wat hulle wortels na God toe uitstoot, hulle ervaar alles behalwe droogte. Hy betig homself as’ t ware dat hy ooit kon dink dat God hom sal verlaat. Vir ‘noomblik het hy sy rug op God gedraai, en toe het hy iets van droogte beleef. Hy het beleef dat hy sy rug draai op die fontein van Lewende water. God is op geen manier ‘n droë rivierloop waarop ‘n mens eerder nie jou vertroue moet stel nie. Miskien kan dit so lyk as ‘n mens te vinnig met menslike oë kyk wat net die oppervlak raaksien – dis wat hy van te vore gedoen het, maar die water is dalk nie bo die grond nie. In die woestyn sien ‘n mens die onderaardse waterstrome (en dis presies waarvan gepraat word) juis aan die groen plante wat in die dorre woestyn staan, maar hulle wortels is in die water. Oppervlakkige kyk met menslike oë sê vir jou daar is nie water nie – niks kan lewe en groei nie. Maar die gelowige wat sy wortels na God toe uitstoot, wat daar by God vasgemaak is en geanker is; wat hom in alles op God rig, beleef water, oorvloed, lewe – selfs in die dorre woestyn.
Nou wat het gemaak dat die man so ‘n reg omkeer gemaak het? Wat het hom die nuwe oë wat dieper as die oppervlakte kyk, gegee? Wat het gebeur om hom te verander van die ontnugterde jong man tot die doelgerigte profeet wat hierdie geloofswaarhede met die koning deel? Daar moes seker ‘n ongelooflike groot wonderwerk plaasgevind het,want ek sal ook my ontnugtering laat staan as God in my lewe met ‘n wonderwerk ingryp. Nee, dis nie wat gebeur het nie. Geen bonatuurlike ingrype nie. Geen donderslae nie. Geen stormwinde wat waai nie. Al wat gebeur het is dat Jeremia die Here ontmoet het. God het met hom gepraat. En in die gesprek het God eintlik maar net vir hom gesê dat wat hy in sy tyd van ontnugtering gevoel het, nie waar was nie. Hy verseker vir Jeremia dat ‘n mens wel op Hom kan reken; dat Hy die fontein van heil is, die bron van alle lewe. Toe Jeremia met die woorde van God gekonfronteer is, het alles verander.
Gesang 311:1,2 (Staande; gedeelte deur voorsanger word deur soliste gesing en gedeelte deur gemeente word deur die vergadering gesing.)