Aartsbiskop Desmond Tutu het ubuntu in 2008 só verwoord: “Een van die sêgoed in ons land is ubuntu – die essensie van menswees. Ubuntu praat spesifiek van die feit dat jy nie kan bestaan as ’n mens in isolasie nie. Jy kan nie ’n mens al op jou eentjie wees nie, en wanneer jy oor hierdie deug – ubuntu – beskik, staan jy bekend vir jou vrygewigheid.”
Ons dink alte dikwels aan onsself as bloot individue, geskei van mekaar; daarenteen is jy verbind en wat jy doen het ’n impak op die hele wêreld. Wanneer jy goed doen, versprei dit; dit is vir die hele gemeenskap.
Vir my is ubuntu die aanvaarding van andere as dele van die somtotaal wat ons elkeen opmaak. En dit is presies wat ek ervaar het in die opbou tot en die eerste dae van hierdie Wêreldbeker.
Ek kan my nie indink dat ’n Amerikaanse Wêreldbeker of Olimpiese Spele so verwelkomend teenoor die res van die wêreld sal wees nie. En dit maak my hartseer oor die toestand van my geboorteland, maar dit laat my ook trots voel op die Suid-Afrikaanse mense.
Ek is diep nederig gelaat op hierdie tog. En terwyl ek my klagtes rakende ontwikkeling hier het, kan ek nie een negatiewe ding sê oor hoe Suid-Afrika sy pligte as gasheerland hanteer het nie.
Ek is ’n siniese mens, daaroor is daar geen twyfel nie. En tog moet ek erken, ek is effe tranerig terwyl ek hierdie skryf omdat ek volgende naweek huis toe gaan en ’n klein stukkie van myself hier in Suid-Afrika gaan agterlaat. Ek hoop net ek het genoeg geleer om ’n klein stukkie ubuntu na my geboorteland terug te vat, waar dalk, met ’n bietjie omgee en ’n bietjie water, dit so natuurlik wortel sal skiet soos hier, in die wieg van die beskawing.
Soos die 2010-leuse lui, “Voel dit. Dit is hier.” Wel, ek het dit gevoel, want ek is hier. Dankie Suid-Afrika, vir hierdie onverwagte geskenk. Ek is nederig gemaak.