Camino Frances 2016 - Dag 16: Van Lavacolla na Santiago (die laaste 10 km) 5 - opvoedingLees Meer
Hoof opvoeding Camino Frances 2016 - Dag 16: Van Lavacolla na Santiago (die laaste 10 km) 5
Sondag 18de.09.2016 - klaar
Meer as twee weke het nou verloop vandat ek in León begin het en vandag het die tyd uiteindelik aangebreek: Die laaste stadium lê voor my en een of ander tyd deur die dag sal ek Santiago binnemarsjeer. Terwyl ek met dagbreek half wakker in my stapelbed lê en die wêreld om my nog rustig snork, kyk ek bietjie terug op my reis sover. Dit was 'n unieke kombinasie van swaarkry en vriendskap wat my tot op hierdie punt gedra het. En skielik is daar net 10 kilometer oor na die bestemming. Dit voel vreemd. Soort van verkeerd. En ek is nie seker of ek vandag gereed is om Santiago toe te kom nie.
Dit lyk asof Sandra en Dirk dieselfde voel, want nie een van ons maak regtig enige skuif om vanoggend uit die bed te wil opstaan ​​nie. Maar dis nie te tragies nie, want ons is in elk geval nie haastig vandag nie. Die verblyf in Santiago vir my en Dirk is stewig bespreek en Sandra wil in elk geval verder Finisterre toe. Boonop sê die pelgrimsgids die uitsig vanaf Monte de Gozo af na Santiago behoort fantasties te wees en gisteraand het ons besluit dat ons dit nie wil mis nie. Daar word gesê dat 'n mens die katedraal van Santiago vir die eerste keer kan sien vanaf Monte de Gozo, wat ook die Freudenberg genoem word. Daar sou dus geen sin gewees het om vanoggend vroeg in die donker te marsjeer nie.
Uiteindelik uit die bed gekruip, pak ek my rugsak. Baie stadiger as gewoonlik die afgelope twee weke en met 'n groot porsie hartseer in my hart. Vandag is immers die laaste keer dat ek as pelgrim my rugsak pak. Met die aankoms in Santiago en met die versameling van die Compostela gee jy jou status as pelgrim prys en is jy amper weer net een van die vele toeriste-idiote wat hul pad deur Santiago druk. Nadat ek gepak het, trek ek terug na die terras van die Alberque, mors tyd met sigarette en TetraPack-kakao en geniet die opkomende oggendson. Omstreeks halfagt het ek uiteindelik saam met Dirk en Sandra weggetrek. Wanneer die laaste regte pelgrims se verblyf op hierdie reis stadig op die horison verdwyn, kou ek heimlik 'n traan of twee af. Maar ek sien nou uit na Santiago.
Gelukkig is daar vandag min aan die gang op pad. Daar is skaars ander pelgrims op pad en ons vorder vinnig. Wat landskap betref, is die paadjie op hierdie verhoog ook niks besonders nie. Vir wat soos 'n ewigheid voel, lei hy hardnekkig langs 'n plattelandse pad. Daar is skaars motors op die pad, maar om op asfalt te loop is steeds suig. En vervelig. Gelukkig is Monte de Gozo na skaars 'n uur reeds voor ons. Hier is baie meer aan die gang. En dit is ook geen wonder nie. San Marcos, die dorpie waaraan Monte de Gozo behoort, is amper aan die buitewyke van Santiago. Byna alle pelgrims beplan hul laaste nag daar en begin van daar af hul laaste kilometers na Santiago.
Terwyl ons voor die groot pelgrimmonument op die kruin van Monte de Gozo staan, babbel die mees uiteenlopende groepe pelgrims opgewonde om ons. Die uitsig oor Santiago van hier bo is nogal mooi, maar baie minder skouspelagtig as wat die pelgrimsgids belowe het. Ons sien ook nie die katedraal nie. En omdat ons moeg raak vir die gesels en gewoel van die ander pelgrims, pak ons ​​die laaste kilometers na net 'n paar minute aan.
Al die pad na Santiago is nou afdraand en vinniger as wat verwag is, pryk 'n groot bord skielik voor ons: "SANTIAGO DE COMPOSTELA "
So dit was dit nou. Ons het aangekom.. En ek voel
Op een of ander manier niks. Moet ek nie heeltemal gelukkig wees nie? Eufories? In beslag geneem? Huil 'n bietjie? Of almal saam? Ek is deurmekaar. Op een of ander manier het ek my voorgestel dat dit anders is. Maar ek staan ​​nog nie voor die katedraal nie.
Ek neem 'n vinnige aandenkingsfoto van die Santiago-bordjie en dan gaan ons verder na die middestad. Dit loop vir ewig deur industriële en kommersiële gebiede en na 'n paar minute is alles te vinnig, te modern, te hard en te druk vir my. Ek sal graag wil omdraai en net terughardloop. Terug na die kalmte van die Galiciese berge. Na die kruin van O Cebreiro, na die Camino Duro of in die wingerde voor Villafranca. Net iewers waar hierdie wonderlike paadjie nog nie verby is nie en Santiago nog baie dae weg is.
In die rigting van die katedraal word die stad nog mooier. Dadelik voel ek 'n bietjie beter en word gepaai. Moderne geboue maak plek vir ou huise en die stegies neem stadigaan 'n Middeleeuse karakter aan. Kort voor die katedraal weerklink kanonskote skielik van ver af. Musiek word gespeel en 'n kleurvolle optog gaan verby ons. Ek moet lag. Daar word gesê dat Santiago elke pelgrim presies die verwelkoming gee wat hy verdien. So vandag trek ek Katedraalplein in met keteldromme en trompette. Ja, dit het iets!
En dan skielik is ons regtig daar. Ek stap uit die boog na die groot plein, voor my styg die katedraal majestueus in die helder blou lug en elke enkele sonstraal skyn 'n vriendelike "Welkom " vir my. Ek is sprakeloos. Vir die eerste keer in 'n lang tyd. Sandra en Dirk voel ook so. Ons staan ​​voor die katedraal rond, nie regtig seker wat om nou met onsself te doen nie en geniet die eerste kort oomblik van aankoms, elkeen stil vir homself. Dan daal die spanning skielik, ons besef waar ons werklik is en omhels mekaar. Met trane in my oë sak ek neer op die kaal klipvloer voor die katedraal. Sit jou stokke weg, sit jou rugsak neer, strek jou bene en wees net vir 'n oomblik daar. Heeltemal in die hier en nou. 320 kilometer van die Weg van St. Jakobus is verby. En ek het dit eintlik gedoen.
Nadat ons 'n rukkie op die katedraalplein gesit het, die hele toneel op ons laat werk het en ons gevoelens uitgesorteer het, kom die hommels in die gat op. Ons wil na die pelgrimskantoor gaan. Noudat ons in Santiago is, wil ons uiteindelik ons ​​Compostela in ons hande hou. En doen asseblief gou so, want ek en Dirk wil 12 uur na die pelgrimsmis gaan. En Sandra wil in elk geval reguit Finisterre toe gaan. Wanneer ons by die pelgrimskantoor aankom, word ons euforie vir eers gedemp: Die tou is groot en strek oor die hele binnehof. Hoeveel pelgrims kan op 'n enkele dag in Santiago aankom, as jy asseblief?? En hoekom alles op dieselfde tyd en so vroeg?
Ons staan ​​tou aan die einde van die tou en wag uiteindelik 'n yslike twee en 'n half uur totdat dit uiteindelik ons ​​beurt is. Almal moet alleen gaan en ek vang 'n nors werknemer wat blykbaar 'n ekstra slegte dag het vandag. Hy gaan koel en burokraties deur die hele prosedure: Bied asseblief die pelgrimspaspoort aan
Waar was die begin van die reis?
Het jy regtig alles geloop??
Een laaste stempel, hier gaan jy jou sertifikaat en as jy wil kan jy 'n stoorboks vir 5 byvoeg.- Koop euro. Op een of ander manier het ek my voorgestel dat dit alles 'n bietjie anders sou wees. Miskien meer feestelik. geen idee. Al met al was dit baie onbevredigend. Maar die Compostela in my hand voel wonderlik en ek is 'n bietjie trots wanneer ek uit die pelgrimskantoor langs die - nou langer - tou marsjeer.
Na die beproewing met die ewige wag in die pelgrimskantoor het ons eers iets te drinke nodig. Die pelgrimsmis is in elk geval verby en ons het niks anders om te doen nie. Ons kry 'n klein kafeetjie skuins oorkant die pelgrimskantoor en gaan sit daarin. Terwyl meer en meer skares na die pelgrimskantoor stroom, kyk ons ​​van nader na ons dokumente. Dit is gaaf om die Compostela in jou hande te hou. Maar terselfdertyd is dit baie minder bedwelmend as wat ek gedink het. Uiteindelik is dit net 'n stuk papier met 'n Latynse krabbel, wat seker skaars iemand regtig kan lees. Wat die Camino de Santiago definieer, is lank reeds in my hart en geen dokument in die wêreld sal ooit reg daaraan kan laat geskied nie. Miskien moet mens dit sê vir al die 100 kilometer pelgrims wat net op pad is as gevolg van die Compostela.
Terwyl ons ons drankies geniet en na Sandra se volgende verhoog na Finisterre gesels, skielik die geselserige "Waar is my wasgoed."? "- Bayer voor ons. Ons het hom nie sedert Gonzar gesien nie en, om eerlik te wees, kon ek in die toekoms sonder hom klaargekom het. Maar hy maak geen beweging om aan te gaan nie, maar gaan sit langs ons en begin weer weggesels. Hy sê dat hy gister in Santaigo aangekom het en dat hy môre na Finisterre wil voortgaan. Sandra spits haar ore en ewe skielik is dit baie dringend om weg te kom. Sy wil hom onder geen omstandighede op pad Finisterre toe ontmoet en vandag nog so ver as moontlik stap nie. Sy maak haar wyn klaar, ons groet en sy vertrek alleen op die laaste been van haar reis. Ek en Dirk sit 'n bietjie langer in die son saam met die Bavarian, maar dan groet ons gou en begin ons hotel soek.
Terwyl ons deur Santiago se stegies dwaal op soek na die toerismekantoor, dink ek bietjie aan al die mense wat ek op pad Santiago toe ontmoet het: Gini en Andi, Gerd en René, Sophia en Lorraine, Elke en Manfred, John, die Sindelfinger en al. die ander
Ek wonder wat hulle almal nou doen en waar elkeen van hulle is. En dan draai ons die hoek en staan ​​skielik voor Gerd en René. Hulle sit, hoe anders moet dit wees, in 'n kafee. Voor hulle drink almal 'n bier en 'n groot porsie Pulpo a al Gallega, die tradisionele inkvisgereg uit Galicië. Ons kyk ongelowig na mekaar en val amper oombliklik in mekaar se arms. Net bly dat ons weer ontmoet het voor ons vertrek. Ons spandeer die res van die aand saam met bier, sangria en nog pulpo en ons belowe mekaar dat ons in kontak sal bly.
Opgekrap en nog doodmoeg val ek die aand in my hotelbed. Dis vreemd om in 'n kamer te slaap met net een bed en geen ander pelgrims in die omtrek nie. Behalwe vir Dirk. Die geklets en gesnork wat andersins geïrriteerde diere vandag skielik weg is en Dirk se gesnork alleen is op een of ander manier nie genoeg nie. As 'n gewoonte sit ek my rugsak langs die bed, gereed om te gaan. Dit het nog nie regtig my kop bereik dat my pad hier eintlik tot 'n einde gekom het nie. Alhoewel dit nog nie heeltemal verby is nie. Môre is besienswaardighede in Santiago op die plan en oormôre gaan ons Finisterre toe. Maar ongelukkig die hele ding net as toeris en nie meer as pelgrim nie.