Ver verlang | Oudtshoorn Courant
Cornelle Carstens | 29 November 2019
Gaande kry jy my nou nie oor sjokolade nie. Anders as die res van my geslag, swymel ek nie oor Cadbury's nie.
Nee wat, gee my eerder 'n koeksister.
Maar, die helde sal val, soos die gesegde dit het. Dít erken ek ruiterlik ná 'n onlangse besoek van my broer uit Switserland.
Dis nou knap oor 'n jaar dat hy en sy gesin in Lugano bly. 'n Week gelede ontmoet hy ons in Kaapstad en dis vroeë Krismis, want hy pak net Switserse sjokolade uit. Tussen hom en my skoonsus is hulle behoorlik twee gastronome.
Sedert ons kinderdae, is my broer opgesaal met 'n avontuurlike palaat. Hy het destyds al gesmag na onder meer Chinese eienaardighede terwyl ons eintlik grootgeword het agter die Vrystaatse Boereworsgordyn.
Toe ek en skoonsus destyds universiteitsvriende word, het haar kapasiteit om sjokolade te verorber my dronkgeslaan.
Maar vandag jare later, terwyl ek my verlekker aan 'n blokkie van die Kersgeskenksjokolade uit Switserland, is ek verheug dat sy haar nie van haar ietwat ongesonde gewoontes bekeer het nie.
Hoewel my smaakknoppies ná die kuiertjie steeds baljaar, is daar 'n effe wrang smaak in my mond. Dít, gedagtig aan die manier waarop my broer na die branders op Bloubergstrand en Tafelberg in die verte gekyk het.
Soos 'n pelgrim.
Tydens sy blitsbesoek, hang ons aan sy lippe terwyl hy Switserlandstories vertel. Maar daar is ook 'n ander perspektief - een van gras wat nie só groen is aan die ander kant nie. Sy visuele indrink van die Kaapse branders, is omdat die naaste see in Italië kalm soos die Vaaldam is. Sy kinders, hoewel hulle reeds vlot Italiaans kan praat, klein soos hulle is, verlang intens. Die oudste het selfs beken dat hy 'n vrees het om in Switserland vasgevang te wees, sonder die opsie om ooit te kan terugkeer na Moeder Afrika. Daar in die vreemde, speel hy rugby met soveel oorgawe dat die modder aan hom kleef.
Toe ek my geskenkies vir die kinders beplan, besluit ek op T-hempies met 'n self uitgedinkte slagspreuk – my aunty in Africa loves me. Maar Afrika moes nie net 'n woord wees nie. Dit moes 'n prentjie wees, 'n simbool van waar ek dink ons hart op hierdie soms donker kontinent lê. Terwyl ek en die ontwerper die projek beplan, hoor ek by haar ook 'n versugting na 'n kind en kleinkinders wat ver is in die noorde van Europa. Anders as in ons geval, is die skoonkind Noorweegs en sien glad nie kans vir 'n lewe maak in Suid-Afrika nie. Die kompronie om die Afrika-stof vir goed van sy voete af te skud was vir haar kind onvermydelik. Dít vertel sy nie sonder dat die trane in haar oë blink nie.
Soos die jaar na sy einde toe snel, rol die paar beelde van my broer met sy Paul Kruger-baard wat turend op Blouberg se strand staan in stadige aksie voor my geestesoog verby. Ek probeer my verbeel hoe my nefie en niggie hulle hempies aantrek en in die strate van Lugano rondloop, borskassies hopelik trots uitgestoot. Ek verbeel my hoe my skoonsus die juwele wat ek gemaak het van stukkies erdeware wat ek uit die Karoogrond gedelf het, spoggerig aansit.
En dan as die gedagtes my keel laat begin brand, eet ek 'n Switserse sjokoladetjie vir die troos. Mag almal wat hierdie feeseisoen ver verlang, 'n bietjie soetigheid hê vir die seer.
* Daar is niks soos om terug te keer na 'n plek wat onverandered gebly het en om te vind op watter wyses jyself verander het nie.