Koppig kind - wat om te doen en hoe om te verhoog - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
'N Hardnekkige kind is 'n kind wat emosionele en opvoedkundige probleme veroorsaak (in familie, kleuterskool, skool), soos konstante geskille en meningsverskille by ernstige geleenthede en as gevolg van minderheid, onwilligheid om iemand anders se standpunt te sien, sowel as situasies , wat 'n toename in gevaar vir die lewe van die kind veroorsaak (gebrek aan gehoorsaamheid op die ryvlak, verontagsaming van veiligheidsreëls by die huis, ens.).
Die verhoging van 'n koppige kind word 'n toets vir die senuweestelsel van ouers, maar hul lot kan 'n bietjie makliker wees, aangesien die eerste klokkies koppigheid op die ouderdom van twee jaar voorkom, wat die drie jaar se krisis vergesel. Gedurende hierdie tydperk is die mees algemene ding wat van 'n voorheen lieflike en gehoorsame kind gehoor kan word, protes en negatiewe antwoorde. Soortgelyke gedrag word geassosieer met die ontdekking van sy eie grense en verskille van die buitewêreld, waarna daar 'n begeerte is om hierdie grense te probeer versterk en 'n mens se apartheid te konsolideer deur opposisie en ongehoorsaamheid.
Dit is 'n manier om die wêreld en sy eie vermoëns te toets en die vermoë om teenstand teen ander te verdedig. Verdere versterking van koppigheid word verwag deur die volgende krisis (in die omgewing van vyf tot sewe jaar), waar dieselfde begeerte om sy posisie en waarde in die wêreld te bevestig, sal dien as motivering, maar as dit op 'n jonger ouderdom dit monosyllabiese betogings en weiering was, begin die kind nou die hele sinne ondergeskik aan sy logika, wat dikwels moeilik is om te argumenteer, maar dit is eerder aanstootlik vir geliefdes. Kinders weet steeds nie hoe om hul stellings te filter nie, en verwag die pynlike reaksie van die geliefdes terwyl hulle hul eie oorwinning oor 'n volwasse en almagtige siening voel, aangesien ouers verswak of emosioneel verslaan word.
'N baie koppige kind van 5 jaar is in staat om die hele familie stelsel met sy energie te draai, want hy kom in opposisie op die geringste wenk van die skending van sy mening, selfs waar dit nie beplan is nie. Om selfvertroue te bewys, word enige middele gebruik, en tog is daar geen begrip dat enige outonomie nie net konstante toegewing in begeertes dra nie, maar ook verantwoordelikheid, dws vrees en beperkings in protesgedrag is feitlik afwesig.
Die volgende fase, wanneer ouers weer die koppigheid van hul nageslag in die gesig staar, is adolessensie, as die beroemdste en sterkste persoonlikheidskrisis. Die kind begin teen die hele wêreld rebelleer en dit is goed as die verhouding met die ouers alreeds reeds verduidelik is, en hulle kan 'n betroubare agter- en plek bly. Andersins kan tuis begin met 'n oorlog of lei tot 'n breuk van familiebande.
Hoe om 'n koppige kind in te samel
Om uit te vind hoe om 'n koppige kind te verhoog, is dit die moeite werd om te delf in die meganismes van die opkoms en ontwikkeling van so 'n lyn. Voorspelling vir die manifestasie van koppigheid tot die mate dat omliggende volwassenes angstig soek na antwoorde, is die aard van die kind, wat in die proses van opvoeding en die aard van sy senuweestelsel opkom, geneties neergelê. Met die manifestasie van aangebore eienskappe, is dit moeilik om iets te doen; van die opsies bly slegs aanpassing en oorweging van die bestaande eienskappe. Daarom moet die fokus op die karakterkundige aspek wees, omdat die kinders self nie hardnekkig begin nie - dit is 'n reaksie op die krisismomente van grootword en die verhouding van belangrike volwassenes.
Die algemeenste oorsaak van koppigheid is die begeerte van ouers om die kind heeltemal te onderwerp, en laat hom nie die reg om te kies of sy eie opinie nie. In so 'n beeld van die wêreld kan die kind se onvermoë om die vereiste uit te voer (byvoorbeeld om na drie jaar te lees of hulle eie skoenveters na twee demonstrasies te verbind) of nie saamstem om te doen nie (gaan aanstootlik, kies klere waarvoor hulle pla), waargeneem deur 'n volwassene sonder om die objektiewe redes en die subjektiewe persepsie van die kind in ag te neem. en dadelik beskou as boosheid. Uit 'n soortgelyke oogpunt is daar net een oplossing - om die protes met geweld te verbreek en dan versterk die opposisie. En die kind onthou dat jy jouself hard moet verdedig en alle moontlike hulpbronne gebruik, want die ouer is nie aan sy sy nie.
Sulke verhoudings het 'n impak op die toekomstige lot. Gewoonlik is sulke kinders taamlik wreed teenoor hul eweknieë, het geen vertroue nie en word almal getraumatiseer deur koue gesinsverhoudings wat ontwikkel op die opposisie van magte, en nie op ondersteuning en warmte nie. Daar is twee maniere van ontwikkeling hier, en albei lê by die uiterste pale - of die kind leer om te manipuleer en word 'n taai diktator in sy eie familie, of verloor alle aktiwiteite en gehoorsaam eise van buite. So 'n voorlegging op 'n jonger ouderdom in adolessensie is omskep in 'n sterk krisisperiode, waar alle ouersisteme afbreek en mense rondom die hele verwoestende energie word onderdruk in die kinderjare.
Obstinacy mag voorkom as gevolg van die normale ontwikkelingsproses. Daarom wil 'n baie hardnekkige kind van 5 jaar nie alles ten spyte van sy ouers doen nie. Hy is nou bewus van sy onafhanklikheid en individualiteit, begin sy persoonlike begeertes verstaan ​​en hul tevredenheid word 'n oorwaardeerde taak om die persoonlikheid te vorm. En wanneer sulke aspirasies weerstand ontmoet, styg die aandeel van koppigheid.
Nog 'n punt in die opkoms van koppigheid is enige verandering in die kind se lewe (daaglikse roetine, woonplek, nuwe mense, baie indrukke). Dit gebeur as 'n aanpassingsmeganisme en as jy die kind terugstuur na 'n bekende omgewing, sal koppigheid verdwyn, of dit neem tyd om gewoond te raak. Slegte bui, moegheid, honger, gebrek aan slaap maak die baba baie sensitief, wispelturig en koppig, en hy kan nie gehoorsaam wees totdat hy sy basiese fisiese behoeftes bevredig nie. 'N Groot aantal verbods, veral ongemotiveerd, veroorsaak hardkoppigheid sonder verduideliking, maar veroorsaak ook toelaatbaarheid wat veroorsaak word deur die gebrek aan aandag van ouers (hier is koppigheid 'n manier om aandag te trek).
Daar is ook neurotiese koppigheid, wat ontstaan ​​uit 'n lang konfrontasie tussen die ouers en die kind, in plaas van om ander maniere van die kode te soek, besluit die ouer dieselfde taktiek te neem en die kompetisie van koppigheid begin. Die enigste verskil is dat die psige van die kind nog nie sterk is nie, en dit is die handhawing van sy mening wat nou die persoonlikheid vorm wat onmoontlik blyk te wees. Kinderneusoses en stotterings, baslose vrese, slapeloosheid en spraakprobleme, selfs weier om te praat, berus op die gevolge van sulke opvoeding.
Die gebrek aan 'n duidelike lyn in die gedrag van die ouers maak die kind onstabiel. Wanneer die optrede van die ouers konsekwent is, is die vereistes altyd dieselfde en die kind verstaan ​​wat om te verwag, weet dat sy behoeftes gehoor word. Die ouderdom van koppigheid gaan baie makliker vir alle familielede.
Koppig kind - hoe om grense te stel
Die idee dat die ouers dikwels die skuld gee vir die ontwikkeling van die koppigheid van die kind, is nie nuut nie en is geregverdig. Daar is dus 'n dringende behoefte om 'n onderwysstelsel te ontwikkel wat sulke verwringings kan voorkom. Een van die gewildste metodes word erken deur die Mackenzie-stelsel om die grense van wat vir 'n koppige kind toegelaat word, vas te stel. Die skrywer is van mening dat die basis van koppigheid temperament is, wat ooreenstem met baie wetenskaplike studies oor die verband tussen koppigheid en die sterkte van die senuweestelsel. Dit is dus 'n soort van aangebore gedragstyl en kennis van die wêreld, wat beide sagte en onsigbare omliggende vorms kan hê en die omvang van die tragedie vir geneem deur die familie.
Die eerste ding wat ouers moet doen is om hul eie opvoedkundige style te hersien, aangesien sommige van hulle net aggressiewe en koppige gedrag in sulke kinders uitlok. Dus, die outoritêre styl, waar krag as basis gegrond word, word die kind opgevoed deur onderdanigheid en vrees is nogal sterk, maar daar is geen respek daarin nie. Vir sagte en gehoorsaam kinders, is so 'n houding te ondraaglik en kies hulle om te gehoorsaam wanneer diegene wat meer emosioneel verdraagsaam is oor so 'n houding en rebellie reël, reageer op gebrek aan respek vir oneerbiedigheid en intimidasie met kwaad en protes.
Dit mag lyk asof die effektiefste hier 'n respekvolle en nie streng opvoedkundige styl sal wees nie, wanneer die ouers verwag dat die kind die behoefte aan homself en sy stappe teenoor hom moet verstaan. Die probleem is dat hierdie houding fisiek is en nie die kind 'n begrip gee van die grense van hierdie wêreld, wat hy nie selfstandig kan vorm nie, dit vereis volwassenes met 'n taamlike vaste houding. As gevolg daarvan kan sulke vryheid tot 'n kind se diktatorskap, anargie en die afwesigheid van enige beheer verander. Die afwisselende afwisseling van sulke benaderings lewer nie resultate nie - dit verwar net die kind, gooi dit op verskillende uiterstes en eindig die grond uit onder sy voete. Die enigste moontlike manier om met koppige mense te werk, is 'n demokratiese styl, wanneer ouers sterk genoeg is in hul oortuigings en optrede, maar terselfdertyd word die kind die geleentheid gebied om besluite te neem, keuses te maak, probleme op te los in die areas wat vir hom toeganklik is. Krag word nie heeltemal opgeneem en aan die anargiese bevel gegee nie, maar dui duidelik die invloedsone van die kind op die situasie aan, met die volle verantwoordelikheid vir hul keuse.
Die hardheid van die ouer se posisie sal voortdurend nagekyk word deur die kind, dus moet jy streng aan jou eie reëls voldoen (dit wil sê as jy gesê het jy het nie hierdie speelgoed gekoop nie, koop jy dit nie, alhoewel jy aangemoedig word, podlizyvayutsya, dreig, onderhandel of veg histeries vloer). Die eerste paar keer om verifikasie aanvalle te weerstaan, sal nie maklik wees nie, maar in die toekoms sal hulle minder wees, en kommunikasie sal verbeter word en die kind self sal duidelik word om te navigeer in 'n wêreld waar dit gesê is, bly onbreekbaar.
Wanneer 'n verklaring sy ontevredenheid klink, moet dit so spesifiek as moontlik klink en gepaard gaan met aksies - stellings wat jy kwaad is of die kind in die aand gestraf sal word, word nie op enige manier deur kinders waargeneem nie. Dit is die beste om aan te dui watter aksies van die kind sal lei tot watter gevolge (ongehoorsaamheid in die park - om huis toe te gaan, weiering om huiswerk te doen - na die gebrek aan aandspeletjies), en bowenal, implementeer dan wat gesê is. Onthou dat u woorde elke keer vir akkuraatheid nagegaan word. Jy moet nie geskille of ooreenkomste aangaan nie, aangesien dit alles in twyfel trek aan jou grense en aanleiding gee tot die idee dat indien dit nie goed is nie, dan kan dit met meer rigiede metodes geskuif word. Terselfdertyd, as jy agtergekom het dat jy jouself te ver gegaan het in die manifestasie van aggressie en iewers die kinders se grense oortree het, verontschuldig jou en verduidelik jou gedrag vanuit 'n emosionele oogpunt, vertel ons dat jy baie ontsteld was, maar nog steeds van hom hou. Soortgelyke voorbeelde help die kind om meer konstruktiewe metodes van interaksie te vind.
Hardkoppig kind - wat om te doen
Die belangrikste ding om te verstaan ​​hoe om 'n koppige kind in te samel, is die begeerte om 'n balans te handhaaf tussen die handhawing van sy onafhanklikheid en krag, terwyl hy vertroue onderdruk dat die hele wêreld elke opsig gehoorsaam is. Die begeerte om die kind heeltemal te verander, moet nie in die lys van u take verskyn nie, aangesien koppigheid nie sy indruk is nie, maar 'n aangebore kwaliteit, 'n kenmerk wat beide positiewe en negatiewe kante het. Die ouerlike taak sluit in die ontwikkeling van sterk en praktiese punte en die nivellering van die frustrerende impak.
Jou taak sal streng aan jou grense heers, en jy moet jou kind 'n invloedsfeer gee. Baie van koppigheid word veroorsaak deur 'n gebrek aan keuse, sodat jy dit kan gee, maar tot 'n beperkte mate. dit wil sê Jy vra nie die kind waarheen hy wil gaan nie, dan om sy grille heeltemal uit te voer of die keuse wat vir jou ontoeganklik is, te verbied - dit is alles op die gebied van geweld. Jy gee hom 'n keuse van wat jou aanvanklik sal pas, dws Twee spesifieke plekke om van te kies waaruit jy bereid is om te besoek. Net so moet dit gebeur met klere, as jy verstaan ​​dat jy warm moet aantrek, moet jy nie die keuringsproses neem nie, gee die kind en gee hom die geleentheid om self te besluit om in 'n warm baadjie met 'n hoed of in 'n hoed te gaan. Hierdie styl vorm 'n vennootskap waar daar 'n duidelike voorrang van jou grense is, maar die kind speel nie as 'n stille gehoorsame speelding nie.
In oomblikke wanneer dit nie moontlik is om jou begrip vinnig te bereik nie, en die kind bly koppig, in plaas van druk met geweld (wat selfs groter weerstand sal veroorsaak), haastig wees en begin luister na die kind, sy argumente en beskrywing van die emosionele toestand. Dit sal jou help om hom beter te verstaan ​​en miskien 'n ander uitweg te vind, want daar is tye wanneer ouers verkeerd is, en hoe meer die kind sy toestand beskryf, hoe meer aggressiewe koppigheid sal vervang word deur 'n gevoel van hulpeloosheid en magteloosheid. Dit is koppigheid in sy mees rigiede vorm dat die kind eenvoudig nie weet hoe om die situasie te verander nie, hy het jou hulp en ondersteuning nodig, maar hy kan haar nie direk vra nie, want in die tyd van die konflik is jy nie aan dieselfde kant nie. Luister na jou kind, jou taak is om hom te wys dat daar reëls en vereistes is, maar dit beteken nie dat jy hom verlaat het nie, hy moet verstaan ​​dat hy altyd agter hom is.
Kyk na jou gedrag en die frekwensie van weiering - kinders kopieer patrone van volwasse gedrag en as die kind weierings vir die meeste van hulle versoeke of voorstelle uitdruk, spreek hulle wense uit. Dan sal jy spoedig weer weiering ontvang. Die kind sal dit onbewustelik doen, want hy sal hierdie manier van reaksie soos normaal beskou, daarom sal kommentaar en strawwe vir sulke wil sy denkbeeld van die wêreld ondermyn. In so 'n geval moet jy met jouself begin en probeer om die antwoord as positief te formuleer, miskien verbeteringe aan te bring, maar sonder om dit te doen, doen jy die bogenoemde. En voordat jy met hardnekkigheid veg, sluit jy die werklike feite uit (miskien is hy nie teen om te skryf nie, maar net 'n linkshandige persoon, dalk is dit nie 'n opstand teen aandete nie, maar sy ouma het hom onlangs gevoed) omdat hy met koppigheid sukkel, wanneer dit ver van hom af kom en ouers optree klein tiranne, kan beide jou verhouding en die psige van die kind breek.
Hoe om 'n koppige kind 2 jaar in te samel
Die voorkoms van koppigheid is een van die tekens van opgroei en persoonlikheidstransformasie. Hierdie proses is nogal krisis, so al die pieke van koppig gedrag is sinchroon met die krisisse van ouderdomontwikkeling, waarvan die eerste in die streek van twee of drie jaar voorkom. Op hierdie ouderdom begin selfbeeld, selfbeeld en baie ander eienskappe, begin met die voorvoegsel self. Daarom verdedig die mening van die mens so belangrik vir die kind en as volwassenes nie die veranderinge waarneem nie en in die ou konsep voortgaan, sal dit groot probleme veroorsaak.
Dit moet onthou word dat die reaksie van die weerstand van 'n kind van 2 jaar 'n vorm van beskermende gedrag is van oormatige ouersorg, hy kan self al baie dinge doen, dit bring hom plesier (onthou, die hoof protes van tweejariges lê in die frase "Ek myself"). Op hierdie ouderdom begin die kind sy begeertes en behoeftes beter te onderskei, daarom veroorsaak oormatige beheer en voorsiening van volwassenes weerstand, maar as hy steeds gedwing word om te voldoen, word aggressie opgehoop. Vanuit sy eie nutteloosheid, depressie, persepsie van sy begeertes wat nie vir ander belangrik is nie, begin die kind aandag en aandag aan hom en homself deur histerie, koppigheid, onbeskofheid, ignoreer die versoeke en raad van ouers, insluitende alle beskikbare negatiewe manifestasies.
Konstante verbod lei tot konfrontasie en protes ter wille van protes, maar toegewings aan die kind se begeertes wat uitgebreek het, kan lei tot hartseer gevolge, nie net vanuit die oogpunt van die vorming van 'n despotiese karakter nie, maar kan werklik lewensbedreigend wees. Gevolglik moet ouers hul gedrag herbou, die besef dat dit nou nie 'n hulpelose klein bal is nie, maar 'n klein man wat al sy voorkeure en vermoë het om iets te doen. Dit is nodig om die kind 'n gepaste stuk krag te gee oor die areas wat nou beskikbaar is (laat hom die volgorde kies om kos te eet of 'n rok om die gaste te ontmoet), maar terselfdertyd moet ouers die globale probleme bepaal en gemeenskaplike reëls vasstel.
В этом возрасте дети начинают проверять устойчивость родительских установок, крепость их решений, таким образом, они пытаются исследовать мир и его границы. Границы детям необходимы для формирования своего восприятия и адекватного контактирования с миром, поэтому так опасно поддаваться детским истерикам или слезам - они дают ощущение, что точно также можно проломить весь остальной мир, что неизбежно приводит к психотравмам. Alle ouers moet doen, is om hul eie grense te hou (wanneer nie, beteken dit nee, maak nie saak hoe hul kind die besluit probeer verander nie). Dit is eenvoudig net in woorde, maar dit moet altyd gedoen word. As jy 'n paar keer aan oortuiging oorleef, sal jy jou hele posisie betwyfel en 'n rede gee om die drukmetodes, natuurlik onbewustelik, te versterk.
Wys aandag en geduld, hoe meer situasies jy kan vertaal van konfrontasie tot oomblikke waar jy die kind kan prys, hoe meer sal die model van samewerkende gedrag versterk.