JY LEES NOU Vrouemaand-inspirasie: Lanie van Reenen
Hierdie maand vier ons inspirerende vroue My pienk Franse château: Wanneer Lanie van Reenen haar hart op 'n herehuis in die Franse platteland verloor, koop sy dit. Dié nuwe begin loop later erg skeef, maar onderkry is min ...
Die einste een het ook 'n ereplek op die voorblad van Lanie van Reenen se jongste boek, C'est la Vie ... oor lief en leed en kanse vat, wat vandeesmaand by Tafelberg verskyn. 'n Kleurryke vertelling, met gelukkige sowel as hartseer drade daarin verweef.
Lanie móés opsluit die tapisserie hê. "Dit was die mooiste ding wat ek nog gesien het. Ek moes eintlik nie, ek en Michael [haar oorlede man] was op ons armste. Maar ek het darem?my eie jêmgeld verdien ... en R5 000 daarvoor afgeknyp. In die vroeë 80's was dit so goed soos R50 000 nou."
Aubusson, wat uit die Middeleeue dateer, is bekend vir sy tapisserieë?en matte. En Maison Rose self het aan 'n tapisserie-magnaat behoort. 'n Toevallige detail, dalk.
Frankryk is 'n nuwe begin.?Haar huwelik met Michael het?in 'n egskeiding geëindig. Haar sielkundige-man met die "blou-blou oë" en "ligbruin stem" se depressie?en drankprobleem, wat oor die jare kom en gaan, eis uiteindelik sy tol.?'n Gewonde heler, noem sy hom. Kort voor haar vertrek Frankryk?toe, is hy in 'n motorfietsongeluk waarin hy ernstige breinskade opdoen. Hy sterf agt maande later, op 29 Februarie 2008.
'n Verpleegster skink vir haar tee sonder om te vra hoe sy daarvan hou. Lanie neem 'n eed sy?sal nie weer op 'n plek?beland waar ander besluit?hoeveel melk en suiker?sy in haar tee drink nie.?En dan boonop in die?piering stort nie.Sy skop haar geel balletstyl skoene uit en trek haar bene onder haar in, vee haar blonde hare agter een oor."Sedertdien het ek al?baie sad gevoel, maar?nooit weer daardie patologiese depressie gehad nie. Ek drink elke dag 'n antidepressant, ja. Dis wonderlik dat daar medikasie is wat jy gereeld kan neem sonder newe-effekte."
"Frankryk was 'n avontuur wat my gewone lewe skielik buitengewoon gemaak het. Ek het 'n château in Frankryk en gaan 'n hotel daarvan maak. Daai lift. Gegewe die swaar tyd met Michael, die hartseer ... Daardie kans om op 50 vry en onafhanklik te wees, ek het geweet iets goeds sal daaruit kom. Maar dat dit waaragtig 'n château in Frankryk is! "Die ekshibisionis in my het lekkergekry, die een wat op 'n partytjie kon sê: 'Hi, weet julle vriendinne, ek het wragtig 'n château gekoop!'"
Die projek is egter "ontnugterend moeilik en uiteindelik onmoontlik". Die eerste naar besef kom (sy wys?na die krop van haar maag): "Oh, my word, dit gaan nie werk nie. En dis nie net my geld nie, dis ander mense s'n ook. Ek het nie 'n oomblik gedink ek gaan hul geld verloor nie. Dat ek 'n te groot hap afbyt nie. So naïef was ons."
Sy is steeds geesdriftig, gedrewe. Maar parallel daarmee ... "Dis byna asof iemand heeltyd vir jou kyk en sê: 'Weet jy wat, dit gaan nie werk nie.' Maar jy kan nie bekostig om so te dink nie, want dit ondergrawe jou energie."
My bloed stol tot lood en dit voel of my arms gaan afval. Ek gaan sit in die verste hoek van die benouende geel vertrek op die vloer. Baie lank sit ek net.?Ek weet dat as ek hier gaan opstaan en met my lewe aangaan, dit die dapperste ding sal wees wat ek tot nog toe moes doen."
Flippit, sê sy nou en?vee 'n lastige traan weg.?Wat as 'n mens net 'n?flying leap vat, dan is?dit mos alles oor, het sy momenteel gedink. En dan: Maar dis mos nie ek daai nie.
"My belewing op daardie oomblik was dat ek werklik nou alles verloor het – my droom in Frankryk, my werk, my geld, my huis waaroor ek so mal was. En toe die man ... En ek moet oor twee weke uit daai woonstel en ek weet nie waar ek gaan land nie."
Maar dan staan jy op ...
"Dis hoe dit is," sê Lanie, hier in haar huurhuis in Groenpunt, Kaapstad, oorkant 'n statige Katolieke Kerk. "Wat wêreldsgoed betref, het ek 'n paar honderd duisend rand op my naam en 'n groot aandeel in 'n grafleë château?in Frankryk, waar eiendomspryse die laagtes ingedaal het."
"Die gevoel wat by my opgekom het, was dieselfde as kleintyd wanneer Pa jou koors meet en sê: 'Um, ja,?jy hét koors.' Dis downtime, dan moet die hele wêreld 'n rukkie lank gawer met jou wees. Jyself óók."
En fietsgery ... "Ek is op my gelukkigste op my fiets. Fietsry verbind my met my siel," sê Lanie, wat vanjaar haar vyftiende Argus- fietstoer aanpak.
"Ek het dié jaar weer besef ek is 'n sterk, optimistiese en vrolike mens – dat ek ná alles wat gebeur het 'n goeie verhouding met myself het. My storie begin toe ek in my vroeë twintigs?vir 'myself ' skrik. Jy dink paniekerig, hier is 'n 'self ', 'n hele lyf en wese wat ek aan die gang moet hou. Jy besef ek is Lanie, maar wie de hel is Lanie? Hoe gaan ek saam met haar deur?die lewe reis, en wil ek? Nou, 'n paar dekades later, kan ek sê ek en daai 'self ' is bondgenote."
Sy het weer vastigheid gekry.?"Ek het 'n woonplek gevind waar?ek veilig voel, weer begin werk as 'n binneversierder en ek omring myself met my drie vrolike kinders, Michelle, Nina en Nicolaas, twee kleinkinders, Leo (6 maande) en Nicolaas (twee?en 'n half jaar), my lojale vriende en liefdevolle familie."