"Vader, in u hande gee Ek my gees oor." - Lukas 23:46.
Nie alle mense ervaar die einde van die lewe op dieselfde manier nie. By die een kom die dood as 'n verlossende vriend, by die ander as 'n verskrikking. By die een kom dit sag as 'n oorgang uit die slaap, by die ander eers na 'n lang, angstige worsteling. Vir die een is dit 'n eensame weg sonder die vertroostende nabyheid van dierbares, andere word tot die laaste oomblik omring met tere, sorgsame liefde. Die een is volkome bereid om heen te gaan, die ander is so gebonde aan die wêreld dat hy daar nie afskeid van kan neem nie. Die een word oorlaai met eerbetoon, die ander word verag.
Die lewenseinde van Jesus was eensaam. Hy was nie omring deur die liefde van vriende nie. Sy vriende het op 'n afstand gestaan. Daar was geen enkele woord van deelneming en vertroosting nie. Rondom Hom was 'n vyandige menigte wat Hom gespot en met veragting bejeën het. Sy lewenseinde was nie 'n sagte oorgang uit die slaap nie. Dit het gekom ná die bitterste lyding, die onuitspreeklike marteling aan die kruis, wat Hy tot die laaste oomblik by volle bewussyn gedra het, sonder enige bitterheid teenoor God of mens.
In daardie lyding, deur die geskreeu van die vyandige menigte heen, hoor ons nou die treffende woord: "Vader, in u hande gee Ek my gees oor." Sterwend vertrou Hy sy gees toe in die vaderhand van God. Hy het Hom nie in God misreken nie. Onderworpe aan God se wil, in volkome vertroue op Hom, sy Vader, neem Hy afskeid van hierdie lewe en so het Hy sy heerlikheid binnegegaan. Sy lewe was met God en vir God, sy sterwe 'n toevertrou van Homself aan God.
Hoe sal ons lewenseinde wees? Jesus is die weg ook in ons sterwensuur. As ons onsself deur Hom laat lei het deur die lewe heen, sal die dood, onder watter omstandighede ook al, ons nie as 'n vyand oorval nie. Dit sal vir ons wees 'n toevertrou van ons gees in die vaderhand van God, vir altyd veilig.