Stel: Die stuk speel op ’n warm somersaand af op ’n grasperk waar Christina sit. Die verhoog is donker en omring met swart lap, met net die gekleurde liggies wat soos sterre op die verhoog skyn. Op die verhoog sit Christina plat op die vloer besig om haar rugsak oop te maak.
Ek het jou die eerste keer in die Ferdinand Postma Biblioteek gesien, ek het een van Mary Shelley se boeke gelees. Half nog so bang oor ek ’n eerste jaar is, half nog so hartseer oor ek so ver van die huis af weg is.
Jy het my seker eerste gesien want ek het die swart T-hemp ’n paar maal uit die hoekie van my oog gesien verby loop en sy kop wat die heeltyd draai om te kyk wie agter die witbord sit.
Die sparks was everywhere, want ons het mekaar elke dag gesien en nog nie ’n woord vir mekaar gesê nie. Dit was asof iets vir ons altwee gesê het, sit vandag hier of sit vandag daar want om een of ander rede, waar ek was, was jy en waar jy was, was ek.
Dis asof jy ook jaloers raak wanneer jy my in loverslane sien met ander seuns kommunikeer en lekker lag terwyl jy seker ook ’n ander persepsie van my het.
Ons is elke dag in die bib, vir een of ander rede is daar seker nou nog ’n rede hoekom ons nie sommer die bib verlaat nie.
Daar is party aande dan lyk jy so moeg, jou oë lyk te swaar vir jou gesig en jou lippe is ’n skakering van pers en rooi soos die kleur wanneer die dag breek. Jy is iets besonders uit die natuur.
Ek tel letterlik die sekondes af en kan soms nie wag om net in die biblioteek uit te kom nie, ek kan gil van opwindendheid as daar gesê word ons gaan toets skryf want dit beteken ek gaan meer tyd in die bib spandeer.
Eerste ding wat jy gewoonlik doen is dat jy opstaan en maak asof jy toilet toe gaan maar eintlik wil jy net seker maak ek is teenwoordig.
Ek het nie beplan om jou te ontmoet nie, soos ek sê dinge gebeur nooit toevallig wanneer dit by ek en jy kom nie.
Jou hande was yskoud en jou gesig ’n kombinasie van rooi en pienk. My hart het so vinnig soos die wêreldrekord wat Wayde Van Niekerk opgestel het, geklop.
Ons wou nie loop nie, maar het ook niks gehad om vir mekaar te sê behalwe die dat jy net jouself aan my voorgestel het en vir my gesê het waarvandaan jy kom nie.
Ons kom van sulke verskillende wêrelde af. Ek kom van die suide van Afrika af en jy kom van midde Afrika af, hoe de hel is dit veronderstel om te werk?
(Sy gaan lê op die naat van haar rug op die vloer en kyk na die kleurvolle liggies wat soos sterre skyn op die verhoog, die skerplig net gefokus op haar en die kleinkleurvolle liggies wat in die vorm van sterretjies in die lig hang.)
Ek het gedog jy is die een, ek het gedog dat ek jou Elizabeth en jy my Mr. Darcey is, soos in Jane Austen se Pride and Prejudice.