Ná skool is hy na die Universiteit van die Vrystaat waar hy sy BA-graad met filosofie en sielkunde verwerf het. Daar was ook ’n studie van die klassieke tale ingesluit. In sy biografiese skets wat deur Tafelberg Uitgewers opgestel is, het hy vertel dat hy wel verder geswot het, "maar ek het dit nie van veel belang geag nie omdat die lewe se leerskool nogal strenger eise stel". Hy was ongeveer agt jaar lank student.
Hy was egter nog altyd passievol oor die joernalistiek en wou hom altyd aan die hoogste internasionale norme meet. Sy joernalistieke loopbaan het by Die Burger in Kaapstad begin. In daardie jare het Die Burger goed opgeweeg teen ’n internasionale koerant soos die Londense Times.
Cas was ’n besonder veelsydige joernalis en het oor ’n wye spektrum van onderwerpe verslag gedoen – van die natuurwetenskappe tot die kunste, die politiek en die letterkunde. Hy was ook buitelandse korrespondent van Die Burger. Hy was eindredakteur van die meningsblad Insig en dit is waar hy sy joernalistieke loopbaan afgesluit het. Hy was ook boekredakteur wat meegebring het dat hy beoordelaar was by baie van die belangrike letterkundige pryse in Suid-Afrika.
Hettie Scholtz wou by Cas weet hoe hy as denker dan in so ’n "ongenadige" wêreld soos die joernalistiek beland het. "Die joernalistiek was nie vir my ’n beroep waarin ek groot hoogtes wou bereik nie; dit was ’n daaglikse gesprek met myself, baie gewond en sekerlik neuroties, wat gevoer is terwyl ek midde-in die wêreld gestaan het soos net ’n joernalis kan, terwyl ek deel was van die politieke, kulturele en sosiale strominge van my tyd. En nie net hier nie, maar ook in Europa. Kan enige mens meer vra?"
Die tweede dood van Robey Leibbrandt was Cas se eerste drama wat hy geskryf het. Dit is in 1984 deur Truk opgevoer met Chris Pretorius as regisseur en Ben Kruger in die rol van Robey Leibbrandt. Dit bied ’n nader blik op Robey Leibbrandt was ’n Suid-Afrikaanse Olimpiese bokser was en in die Tweede Wêreldoorlog ’n Duitse spioen. Hy was ook ’n teenstander van die Britse invloed en die politieke magte binne Suid-Afrika. Hitler het hom gefassineer en hy het planne gesmee om generaal JC Smuts te vermoor. Die drama is ’n ondersoek na die Afrikaner-psige en die identiteitskrisis agter die ideale van die suiwer "Volk".
Botma was van mening dat Van Rensburg deur Susan dalk die geskiedenis ’n bietjie romantiseer, "maar hy deel swaar straf uit onder die patriargale Afrikaner en sy tradisionele instellings, die kerk inkluis. Die dramaturg verdien ’n medalje vir die vreeslose aan- en uitspreek van ’n magdom persoonlike en kollektiewe spoke. Boonop gooi hy sy taalnet wyd, van ontroerend sensitief en poëties tot kru en op die man en vrou af. Die akteurs val mekaar met woord, en later selfs daad aan. En die vonke spat behoorlik. Ondanks tekortkomings, veral regie-gewys, is dit ’n kragtige verhoogstuk wat nie aan die gehoor wegkruipkans bied nie."
"Dis hier waar Van Rensburg die spoor van Diana en Sneeuwitjie vat. En dis nie ’n kinderstorietjie wat hy hier vertel nie. Dis wel ’n raaiselspel. Want hy lê met verbasende samehangendheid die simboliese betekenis van die spieël aan die wand, die drie druppels bloed, die moeder wat gesterf het, die koue Koningin, die sewe dwerge, die gif in die appel en dan natuurlik veral die sneeuwit meisie in haar skynslaap. Hy tref nie ’n vergelyking tussen Diana en Sneeuwitjie nie – ook in daardie opsig is sy teks delikaat. En hy gebruik die gewoonste, sprekendste taal, met ’n besondere teerheid van aanslag, asof hy inderdaad iets van die gryse wysheid in sy sak het. (...)
"Wat vas staan, is dat Jung ’n magtige invloed op ons Afrikaanse letterkundiges gehad het. Maar benewens Vera Bührmann se boek oor Xhosa-shamaankunde is daar in ons land nog niks sprekend vir die gewone leser óór Jung geskryf nie. Hier het ons nou, na aanleiding van ’n onweerstaanbare kontemporêre mite – en wie het ooit gedink dat ons nog so iets kan beleef – ’n sprekende boek oor die sprokies wat ons leef. Ons loop, sê die boek onder meer, selfs al loop ons in die lig, nog altyd met die skaduwee van ons onerkende self aan ons voete. Op die hoogdag van ons lewe staan ons dikwels in ’n poel van daardie skaduwee.
"Ek was lank ingedagte nadat ek Die sprokie van Diana gelees het, en is dit nog steeds. Die verbeelding maak sy pad op wonderlike plekke, selfs ook moderne koningshuise. ’n Padkaart help – en dié boek is ’n onverwagte helder gids tot die essensiële reis na binne om jou eie sprokie te herken."
"Met sy boek lewer Van Rensburg ’n stewige en belangrike bydrae tot die literatuur oor sprokies. Hoewel hy toeganklik en met ’n populêre aanslag skryf, steun hy ook met groot vrug op ernstige studies oor sprokies. (...)
Fourie wou weet hoekom ’n mens droom: "Jung het gesê drome is kompensasie en help om die ewewig in ons psige te herstel. Almal dra maskers en wys ’n ander gesig aan die wêreld as dié een wat jy in jou binnekamer sien. Soms stry ons teen dit wat ons sien omdat dit dalk nie vir die gemeenskap aanvaarbaar is nie. Dan onderdruk ons daardie aspek van onsself. Dit is dan dat jy sal droom jy stap kaal in die straat af of word deur boewe aangeval."
Cas het self oor Jou drome gesê: "Dit word al meer aanvaar dat elke mens met sy lewe op aarde ’n unieke storie vertel ... Sielkundiges is dit eens dat daar in almal van ons ’n soort bloudruk van ons lewe is – as ons net daarna sou wou luister. En drome, het Freud destyds al gesê, is die 'koninklike weg' na die onbewuste, waar dié bloudruk waar word ... Deur op die regte manier aandag aan jou drome te gee, kan jy jou lewensverhaal beter vertel, en kan jy ook beter lewe."
Francois Swartz (Volksblad, 4 Junie 2001) beskryf Jou drome as ’n boeiende in interessante werk waarin die skrywer sy lesers uitnooi om dapper te wees en deel te word van ’n fassinerende reis deur ’n besonderse wêreld. Die teks is netjies en baie goed versorg en dit wys dat die navorsing deeglik gedoen is.
"Inderdaad, sê die skrywer. Jy is ’n baie interessanter mens as wat jy dink, jou gees ryker as wat jy wil toegee. Elke nag word elke mens, hoe ontalentvol ook al, ’n uitnemende kunstenaar en skep die een oorspronklike kunswerk na die ander. Leer ken jouself deur jou drome, want dis die unieke jy, nooi die skrywer. Skryf jou drome neer. Maak vir jou ’n droomboek, want jou drome is altyd vriendelik in die sin waarin die waarheid altyd vriendelik is: selde aangenaam, dikwels pynlik, maar altyd genesend, helend, weldadig.
"Ons leef nie in mekaar se sakke nie. Elkeen het ook nog sy aparte vriendekring buite. Maar hier is ’n plek om regtig na huis toe te kom. Waar daar altyd iemand is wat sal luister as jy kla. Ons het darem al deur die jare die spreekwoordelike sewe sakke sout opgeëet!"
In Beeld van 23 April 2001 het Cas vertel van ’n boek wat sy lewe verander het: "Vandag word Thomas Merton algemeen beskou as een van die invloedrykste geestelikes van die 20ste eeu. (...) Destyds egter toe ek sy nou beroemde outobiografie, The seven storey mountain, gelees het, was ek sekerlik meer geïmponeer dat so ’n briljante jong man, digter en skrywer, sy rug op die wêreld kon keer om as ’n monnik in die Trappiste-orde ’n eed van swye af te lê terwyl hy die wêreld aan sy voete kon kry.
"Toe hy soveel jaar later deur ’n elektriese waaier doodgeskok is, was hy ’n wêreldbekende figuur – as digter, monnik en veral as skrywer met diep geestelike insigte wat hy met groot pyn ontworstel het aan sy bestaan in die benouende atmosfeer wat enersyds sy geestelike tuiste was, maar ook die labirint van ongenaakbare tradisie en verkrampte godsdienstige denke waaruit hy sy pad moes vind na ’n nuwe lig.
Merton die monnik, denker en skrywer bewys steeds dat daar in die Westerse teologiese denke nog baie is wat ontgin kan word. Sy lig verdryf steeds die ou donker en afgeleefde denke wat soveel kerke nog verlam."
Hettie Scholtz: "’n Mens is getref deur ’n gesofistikeerdheid, ’n 'wêreldwetenheid' wat hom omring. Hy is, in die beste sin van die woord, ’n wêreldling met opleiding in klassieke tale, filosofie, maar ook en veral in die dieptesielkunde, iets wat is sy persoonlikheid deurwerk. Iemand wat begryp hoe die wêreld inmekaar sit – en die rede hoekom hy dit in die eerste plek begryp, is omdat hy ’n Vrystater is. ’n Blikoor met ’n besondere gevoeligheid vir die vroue-wese en ’n vermoë om in ’n geselskap te versmelt en in al die verskillende persoonlikhede in te gaan. (...) ’n Reflektiewe mens, dodelik eerlik oor sy introspeksie. Ja, ’n mens sou dit tog kon sê: In Cas van Rensburg se nadenklike jare is daar iets keiserliks aan hom – al dra hy sy klere met so ’n ongeërgde houding..." (Insig)
Sherman Pharo, ’n voormalige lid van die Hawston-dramavereniging: "Die sukses van hierdie dramagroep kan toegeskryf word aan Cas van Rensburg se mentorskap. Baie van ons lede se liefde vir drama is as gevolg van sy passie en invloed. Sy deur was altyd oop en hy het sy kontakte gebruik om ons te help om produksies by verskeie feeste op die planke te bring. Hy het my ook baie gehelp met my skryfwerk. Toe ek vir my eerste oudisie vir ’n TV-rol gegaan het, het hy my baie waardevolle tips gegee. Sy dood laat beslis ’n groot leemte in die dramawêreld." (Hermanus Times, 14 Mei 2018)
Karin Brynard: "Hy was een van die laaste van sy soort in die joernalistiek voordat hy afgetree het. Deur en deur ’n ouskool-intellektueel, ongelooflik wyd en ryklik belese, verfynd en sjarmant soos ’n Engelse lord, maar terselfdertyd ’n onkeerbare rakker en genieter van die lewe. Hy kon tegelyk die poëtiese en die absurde in die lewe raaksien. Die lewe was nooit saai in sy omgewing nie, want hy was wispelturig – een oomblik dawerend en donderend, dan weer kinderlik opgewonde oor ’n 'wonderskone' stuk skryfwerk of weekgelukkig oor ’n diep-filosofiese bepeinsing in ’n artikel, en die volgende oomblik eet ons bunny chow saam met die konstruksiewerkers van die omgewing by ’n slaptjips-winkel op die hoek en geniet dit gate uit. Hy het die res van ons in die joernalistiek soos bleeksiele laat lyk. Hy was ’n heerlike, eiesoortige, eksentrieke boheem. Met ’n ewe mooi stem wat die volle register van sy karakter kon uitdra." (Netwerk24, 3 Mei 2018)
Piet Muller: "Cas van Rensburg was sekerlik die mees belese en talentvolste kollega met wie ek ooit saamgewerk het. ’n Joernalis wat harde nuusstories kon skryf en net daarna insigvolle werk oor kuns of drome. ’n Mens wonder hoe sy loopbaan sou gelyk het as hy die kans gehad het om vir die Europese of Amerikaanse mark te skryf. Ons het etlike jare lank saam gewerk by Beeld in Pretoria, waar hy nuusredakteur was, en later in Johannesburg toe ons saam Insig begin het.
Petrovna Metelerkamp: "Ek en Cas was 36 jaar lank vriende, deur dik en dun. Dik was die goeie tye, nagte op sy stoep in Hemel & See, in Vermont, onder die Suiderkruis, met die klap van die branders wat breek. Dan kon hy so filosofeer dat ’n mens wens daar is ’n bandopnemer langs die bottel rooiwyn. Gelukkig is Cas se wyshede in sy talle notaboeke bewaar, heel moontlik publiseerbaar. (...) Die dun tye het gekom wanneer Cas die oorlogspad gekies het. Steeks en vol geite, soos net voor die verskyning van sy wonderlike boek oor die manlike psige: In elke man ’n wond - Oscar Pistorius en al die ander met seer, donker kante. Met die redigering halfpad deur ’n uithaler-redakteur voltooi, skop Cas skielik vas: Hy laat nie aan sy woorde verander nie. Produksie is gestaak, die vriendskap is ná onderhandeling herstel, maar die boek moet nog verskyn.
"Teen die einde, toe Cas – nog nie 77 nie – oorwoë sê hy is 'gereed om deur die poorte te gaan', het hy vrede gehad. Namate hy weens hartversaking verswak het, was hy rustig. Sy laaste versoek was dat ek vir hom uit die Bybel moet lees." (Netwerk24, 3 Mei 2018)