Waarom party kinders streef en ander moed opgee - Inligting - 2022
Het dit nie met u van u twee kinders gebeur nie, en sonder om te weet waarom hou die een volhardend en die ander op? En jy dink ... 'maar as ek hulle onder dieselfde prisma geleer het ... as ek albei die belangrikheid van die waarde van moeite ingeboesem het ... Waarom probeer die een en die ander nie?
Wel, 'n gesamentlike studie van Stanford en Chicago Universiteite, beantwoord hierdie vraag: Waarom probeer sommige kinders hard en ander hou op? Hier het u die antwoord.
Sommige kinders word van 'n baie jong ouderdom af gesien. Hardkoppig, volhardend, outonoom. Kinders wat net twee jaar oud is, wil nie hê dat iemand hulle moet help nie, en hulle probeer iets oor en oor herhaal totdat hulle dit kry. Hulle stel 'n doelwit en begin 'n wedloop wat net hulle kan veg. Sy gunsteling woorde is: 'Ek het dit gedoen! Voorafgegaan deur tientalle' amper '. Hulle is kinders wat sonder trane of gille val en opstaan ​​en aanhou hardloop.
Ander kinders egter hulle is meer afhanklik. En nie net om 2 nie, om 3 of vier jaar. Selfs met 6 jaar wag hulle nog steeds op die wet van die minste moeite. Hulle besluit om al hul energie te wy aan 'n ander loopbaan. Maar die een wat hulle teen hulself voer ... hulle ignoreer dit verkieslik. En as iets nie uitkom nie, hou hulle op. Hoekom?
Volgens die sielkundige Carol Dweck, En na baie jare se navorsing oor die onderwerp van kinders se inspanning, motivering en deursettingsvermoë, het hy tot 'n vreemde gevolgtrekking gekom. Daar is twee soorte kinders, afhangende van hul houding teenoor inspanning:
1. Diegene wat dink dat prestasie en sukses afhang van hul talent en vaardighede of hul intelligensie.
2. Diegene wat dink dat prestasie en sukses afhang van inspanning, werk en deursettingsvermoë.
En ja, hierdie vertrekpunt is die wat later die lewenshouding van kinders bepaal, of voor die wedlope moet hy veg, as u verkies om dit so te sien. Kom ons neem 'n voorbeeld: 'n kind wat wil leer om skoenveters vas te maak. Die kind wat dink dat prestasie afhang van 'n mens se vermoëns, nadat hy een of twee keer die skoenveters sonder sukses probeer vasmaak het, sal dink: 'wel, ek is nie goed daarmee nie, wat kan ek doen?' En die einde van die projek. Aan die ander kant sal die kind wat dink dat alles met moeite bereik word, een en twee en drie probeer ... en tientalle kere om die skoenveters vas te maak, en daar sal 'n tyd kom dat hy sê ... 'Ek het Dit!' Ten minste is dit wat die teorie van hierdie beroemde sielkundige sê.
Maar daar is meer: ​​volgens hierdie navorsing, kinders wat dink dat prestasie afhang van aangebore intelligensie, vermy uitdagings dat hulle dink dat hulle nie sal kan bereik nie. Hulle wys verkieslik hul intelligensie op daardie ander terreine waarin hulle weet dat hulle sal presteer. As hierdie kind sien dat hy nie die skoenveters kan vasmaak nie, sal hy verkies om hierdie leer te delegeer en hom daaraan toewy om aan sy ouers te wys hoe goed hy die bal kan skop (byvoorbeeld). Dit is kinders wat ook baie min verdraagsaamheid toon vir frustrasie, want vir hulle is 'n fout 'n teken van 'min intelligensie'.
Kinders wat egter dink dat prestasies met werk en moeite bereik word, Hulle dink dat hoe meer moeite, hoe meer prestasies en meer intelligensie. Dit wil sê, hulle sien deursettingsvermoë as 'n vorm van persoonlike groei. Daarom is hulle so hardkoppig en probeer hulself bewys dat hulle 'n hindernis kan oorkom. 'N Manier om die lewe te sien wat in die toekoms honderde deure vir hulle sal open, aangesien hulle leer as 'n eindelose pad sal sien en hulle sal verstaan ​​dat hulle altyd meer en meer kan leer.
En op hierdie stadium dink ons ​​... en waarom dink sommige so en ander anders? Volgens Dweck se navorsing, en hoewel dit moeilik is om as ouers te glo, dit is te danke aan die tipe lof wat die kind kry. En daar is natuurlik twee soorte komplimente:
- Prys die kind se intelligensie of vermoëns: 'maar hoe slim jy is' ... 'hoe goed jy met masjiene is' ... 'jy is fantasties met wiskunde' ... 'hoe goed jy dit doen' ...
- Prys die kind se inspanning: 'Jy het dit amper gekry, dit was beter as die vorige keer' ... 'Jy kan dit doen, jy moet net probeer' ... 'Kom, jy kan dit doen' ... 'Jy het dit gedoen!' ...
Om hierdie inligting te bevestig, het die navorser meer as 40 gesinne ontleed, met kinders wat 14 maande oud was toe die studie begin het en wat aan die einde 8 jaar oud was. Diegene wat lof ontvang het vir hul vermoëns, het minder belangstelling in uitdagings getoon as diegene wat lof ontvang het vir hul inspanning.
En ja, ek moet erken dat ek, nadat ek die studie van hierdie fantastiese sielkundige gelees het, besluit het om my gewete te ondersoek en myself die vraag af te vra: is dit dat ek, alhoewel ek glo dat ek my twee kinders op dieselfde manier opvoed, een prys en 'n ander is anders. ' Bingo! In my geval stem dit ooreen.
Maar weet u die beste? Dit is nie iets wat nie omgekeer kan word nie. Die brein is 'n spier wat gevorm kan word. U kan op enige oomblik verander, en as u die nodige aansporings kry (en die lof wat u benodig), kan u u lewenshouding verander en op grond van inspanning besluit om die moeilike weg te volg. Vergeet van daardie 'stop, ek sal dit doen' en begin om my te laat probeer. As ek dit bereik, val dan nie in 'sien jy dat jy goed is nie?'. Verander dit na 'U het moeite gedoen en dit bereik ... bravo!'.
U kan meer artikels lees soortgelyk aan Waarom party kinders streef en ander moed opgee, in die kategorie van gedrag op die terrein.