Geskryf deur Vivien Shawand Isabelle Catherine Winder
Volgens die aanvaarde geskiedenis van anatomie was dit die antieke Grieke wat die menslike liggaam vir die eerste keer gekarteer het. Galen, die "Vader van die anatomie", het aan diere gewerk en het anatomiehandboeke geskryf wat die volgende 1,500 jaar geduur het. Moderne anatomie het in die Renaissance begin met Andreas Vesalius, wat die uitdaging van Galen uitgedaag het. Hy het van mense gewerk en die seminaar geskryf "Op die stof van die menslike liggaam".
Wetenskaplikes van antieke China word nooit in hierdie geskiedenis van anatomie genoem nie. Maar ons nuwe koerant toon aan dat die oudste anatomiese atlas wat oorleef het, eintlik van die Han-dinastie China kom en meer as 2,000 jaar gelede geskryf is. Ons ontdekking verander die geskiedenis van medisyne en ons begrip van die basis vir akupunktuur - 'n belangrike vertakking van Chinese medisyne.
Daar is 'n toenemende hoeveelheid bewysgebaseerde navorsing wat die doeltreffendheid van akupunktuur ondersteun vir toestande so uiteenlopend soos migraine tot osteoartritis van die knie. Die mees onlangse opstel van NICE riglyne, wat in Augustus 2020 gepubliseer is, beveel die gebruik van akupunktuur aan as eersteklas behandeling vir chroniese pyn.
Tydens 'n akupunktuurbehandelingsessie word fyn naalde op spesifieke punte (akupunte) in die liggaam geplaas om selfgenesing te bevorder. Dit gebeur omdat die naalde (op een of ander manier) balans skep in die lewenskrag of 'Qi"Van die persoon. Hoe dit gebeur, is baie onderwerp. Die onderliggende aanname is dat akupoints 'n fisiologiese eienskap het wat nog onontdek is, wat waarskynlik neurologies gebaseer is.
Antieke Chinese tekste
Mawangdui-manuskrip, ink op sy, 2de eeu v.G.J. © Hunan Provinsie Museum
Die tekste waaraan ons gewerk het, is die Mawangdui mediese manuskripte, wat vir twee millenia vir ons verlore gegaan het. Hulle is tydens die Han-dinastie geskryf en is so waardeer dat 'n eksemplaar begrawe is met die liggaam van Lady Dai, 'n aristokraat van die Han-dinastie in 168 v.G.J. Die grafte van Lady Dai en haar gesin is in 1973 geopen, en die Mawangdui-manuskripte is ontdek.
Dit is duidelik voorlopers van die beroemde akupunktuurtekste van die Gele Keiser Kanon van Interne Geneeskunde (Huangdi Neijing), wat deur die geskiedenis gekopieër en herkopieer is, en in China vereer word as die bron van akupunktuurteorie en -praktyk. Die beskrywings van meridiane en punte wat daarin gevind word, is vandag nog die basis van die tradisionele Chinese medisyne.
Die vroeëre Mawangdui-tekste noem eintlik nie akupunktuurpunte nie, en die beskrywings wat hulle van meridiane gee, is eenvoudiger en minder volledig. Maar sommige gedeeltes daaruit is duidelik direk in die Kanon van die Gele Keiser gekopieer, wat alles toon dat hierdie tekste eers geskryf is.
Meridiaanpaaie word nog altyd geïnterpreteer as gebaseer op esoteriese idees oor die vloei van vitale energie "Qi"Eerder as empiriese beskrywings van die liggaam. Maar wat die Mawangdui-teks beskryf, is 'n stel meridiane - paaie deur die liggaam. In latere tekste word dit gewoonlik afbeeldend as lyne op die vel geïllustreer.
'N Meridiaan word beskryf in terme van hoe dit deur die liggaam vorder. Die arm tai yin meridiaan, byvoorbeeld, word beskryf as 'n begin in die middel van die palm, loop langs die onderarm tussen die twee bene, ensovoorts. Ons het ons afgevra: wat as hierdie beskrywings nie van 'n esoteriese energieweg is nie, maar van fisiese anatomiese strukture?
Om uit te vind, het ons gedetailleerde disseksies van die menslike liggaam gedoen, op soek na paaie wat daardeur loop langs die roetes wat in die Mawangdui beskryf word.
Dit is 'n heel ander siening van die liggaam as die Westerse wetenskaplike. In moderne Westerse medisyne word die liggaam verdeel in stelsels wat elkeen hul eie funksie het: soos die senuweestelsel of kardiovaskulêre stelsel.
Dit was duidelik nie wat die skrywers van die Mawangdui gedoen het nie. Hulle beskrywings is meer gefokus op hoe verskillende strukture onderling skakel om 'n vloei deur die liggaam te skep. Hulle let nie op die spesifieke funksie van die strukture nie. Ons dink dit is omdat hierdie wetenskaplikes vir die eerste keer hul waarnemings oor die menslike liggaam gemaak het en suiwer beskryf het wat hulle gesien het.
Vir ons navorsing moes die anatomiese stof van die werk opgegrawe word deur die outeurs se wetenskaplike disseksies noukeurig te herhaal. Dit was problematies. Hulle het vir ons geen foto's gelaat van wat hulle beskryf nie, en daarom moes ons uit hul tekste rekonstrueer. Later Chinese anatomiste, van die Lieddinastie, het wel prente gemaak. Hierdie werke was gebaseer op die opgetekende disseksies van 'n kriminele bende vir wie disseksie deel van hul straf was.
Daar was ook die kwessie van vertaling: soveel kan verdwaal as ons tekste vertaal, veral antieke, en een van ons (Vivien) het baie tyd bestee aan die ondersoek en bevestiging van vertalings van die meridiaanbeskrywings. Uiteindelik moes ons na die Han-era-samelewing kyk en aantoon dat anatomiese ondersoek in hul kulturele konteks sou pas.
Wat ons gevind het, was baie opwindend. Elk van die Mawangdui-meridiane is op die belangrikste strukture van die menslike liggaam aangebring. Sommige van hierdie strukture is slegs sigbaar vir anatomiste deur disseksie en kan nie by die lewende persoon gesien word nie. Om terug te keer na die arm tai yin, byvoorbeeld, word die baan by die elmboog beskryf as 'onder die sinus tot by die bicep'. As ons na die gedissekteerde elmboog kyk, is daar 'n plat weefselband wat die bicipitale aponeurose genoem word, en die arteries en senuwees van die arm loop daaronder.
Ons dink dit is wat die antieke Chinese anatomiste beskryf het. Daar is geen manier om van hierdie strukture te weet nie, behalwe deur anatomie te doen of die werk van iemand wat dit het te lees.
'N Antieke akupunktuurbeeld. Tradisionele en moderne medisyne / Flickr, CC BY
Ons glo daarom dat die Mawangdui-manuskripte die oudste anatomiese atlas ter wêreld is wat gebaseer is op direkte waarneming van die menslike liggaam. Die outeurs se doel was vermoedelik om die menslike liggaam in detail op te teken. Anatomiese ondersoeke van hierdie aard sou 'n seldsame voorreg gewees het, slegs beskikbaar vir 'n uitgesoekte groep wetenskaplikes wat deur die keiser bevoordeel is. Dit is waarskynlik dat die doel van die tekste uitdruklik was om hierdie kennis aan ander oor te dra. Geneeskunde en studente in die geneeskunde kan die tekste gebruik om meer oor anatomie te leer en mediese debatte te voer op grond van 'n deeglike kennis van die menslike liggaam.
Dit gee ons nuwe insigte in die wetenskaplike vaardigheid van die Han-dinastie China, wat bekend is vir sy rykdom aan ontdekkings. Dat wetenskaplikes van Han ook anatomie gedoen het, sou volkome sin maak, en voeg rykdom toe aan ons begrip van hul wetenskap.
Ons werk het ook fundamentele implikasies vir die akupunktuurteorie en so ook vir moderne navorsing. Die geel keiser se Canon trek die inhoud van die Mawangdui baie duidelik aan en ontwikkel. As die Mawangdui 'n anatomiese atlas is, is dit waarskynlik dat die opvolgende tekste is ook in anatomie gegrond.
Die navorsing skyn 'n lig op die tot dusver onbekende bydraes van Chinese anatomiste en plaas dit weer in die middel van die veld. Hierdie nuwe inligting daag die waargenome esoteriese aard van akupunktuur uit, en wortel dit eerder in die anatomiese wetenskap.