Staatspolisiebeamptes tydens 'n “Heropen Virginia” -byeenkoms rondom die Capitolplein in Richmond op 22 April 2020. Getty / Ryan M. Kelly / AFP
Dystopiese fiksie is warm. Verkope van George Orwell se “1984” en Margaret Atwood se “The Handmaid's Tale” het hoogte ingeskiet sedert 2016. Jong volwasse dystopias - byvoorbeeld Suzanne Collins se “The Hunger Games,” Veronica Roth se "Divergent," Lois Lowry se klassieke, "The Giver" - was al voorheen topverkopers.
En met COVID-19 het dystopias met siektes nuwe lewe gekry. Netflix doen verslag 'n styging in gewildheid vir “Uitbraak”, “12 ape” en ander.
Is hierdie gewildheid te kenne dat mense nou dink dat hulle in 'n dystopie leef? Spookagtige beelde van leë stadsplein, wilde diere wat in strate rondloop en myl lange kos spenslyne stel dit beslis voor.
Ons wil 'n ander siening bied. “Dystopia” is 'n kragtige, maar te veel gebruik term. Dit is nie 'n sinoniem vir 'n vreeslike tyd nie.
Die vraag vir ons as politieke wetenskaplikes is nie of dinge sleg is nie, maar hoe regerings optree. Die swak hantering van 'n krisis, hoewel dit kwaad is en soms rampspoedig, is nie 'n distopie nie.
Die leë strate van vandag kry die gevoel van 'n dystopiese tyd vas. Getty / Roy Rochlin
Soos ons in ons boek argumenteer, “Oorleef en weerstaan: die Definitive Guide to Dystopian Politics, ”Is die definisie van dystopie polities.
Dystopia is nie 'n regte plek nie; dit is 'n waarskuwing, meestal oor iets slegs wat die regering doen of iets goeds wat hy nie doen nie. Werklike dystopia's is fiktief, maar die regte regerings kan 'dystopies' wees - soos in baie soortgelyke fiksies.
Die definiëring van 'n dystopie begin met die vasstelling van die kenmerke van goeie bestuur. 'N Goeie regering beskerm sy burgers op 'n nie-dwingende manier. Dit is die liggaam wat die beste geposisioneer is om voor te berei en daarteen te waak natuurlike en mensgemaakte gruwels.
Goeie regerings gebruik die sogenaamde “wettige dwang, 'Regskrag om watter burgers saamstem om orde te hou en dienste te lewer soos paaie, skole en nasionale veiligheid. Dink aan wettige dwang as u bereidwilligheid om by 'n rooi lig te stop, omdat u weet dat dit beter is vir u en ander op die lange duur.
Geen regering is perfek nie, maar daar is maniere om die onvolmaaktheid te beoordeel. Goeie regerings (die minste onvolmaakte) bevat 'n sterk kern van demokratiese elemente om die kragtige te kontroleer en te skep aanspreeklikheid. Dit bevat ook grondwetlike en geregtelike maatreëls om die mag van die meerderheid te kontroleer. Hierdie opstelling erken die noodsaaklikheid van die regering, maar blyk daaruit gesonde skeptisisme om te veel krag aan enige persoon of liggaam te gee.
federalisme, die verdeling van mag tussen nasionale en subnasionale regerings, is 'n verdere ondersoek. Dit het die afgelope tyd nuttig geblyk, met staatsbestuurders en burgemeesters wat tydens die COVID-19 as sterk politieke spelers opduik.
Drie soorte dystopias
Slegte regerings het nie tjeks en teenwigte nie, en heers in belang van die heersers eerder as die mense. Burgers kan nie aan hul eie bestuur deelneem nie. Maar dystopiese regerings is 'n spesiale soort slegte; hulle gebruik buite-egtelike dwang soos geweld, dreigemente en die 'verdwyn' van dissidente om aan bewind te bly.
Ons boek katalogiseer drie belangrikste soorte dystopia, gebaseer op die teenwoordigheid - of afwesigheid - van 'n funksionerende toestand en hoeveel krag dit het.
Daar is, soos in Orwell's "1984" té magtige regerings wat inbreuk maak op individuele lewens en vryhede. Dit is outoritêre state, bestuur deur diktators of magtige groepe, soos 'n enkele party of korporatiewe bestuurseenheid. Voorbeelde van hierdie regerings is oorvloedig, insluitend Assad se moorddadige onderdrukkende regime in Sirië en die stilte van andersheid en joernalistiek in Rusland.
Die groot gevaar hiervan is, soos ons stigtersvaders van ons land redelik goed geweet het, dat te veel mag van enige persoon of groep die massas se opsies en outonomie beperk.
Dan is daar dystopiese state wat nie-outoritêr lyk, maar tog basiese menseregte wegneem deur markkragte; ons noem dit 'kapitulasie'. Individuele werkers en verbruikers word dikwels deur die politiek-industriële kompleks benut, en die omgewing en ander openbare goedere ly. 'N Fantastiese fiktiewe voorbeeld is Wall-E deur Pixar (2008), waarin die Amerikaanse president ook uitvoerende hoof is van 'Buy' N Large, ''n multinasionale korporasie wat die ekonomie beheer.
Daar is nie perfekte voorbeelde uit die werklike lewe hiervan nie, maar elemente is sigbaar in die chaebol - familie besigheid - mag in Suid-Korea, en in verskeie manifestasies van korporatiewe politieke mag in die VSA, insluitend deregulering, korporatiewe menswees status en grootmaatskappy bailouts.
Laastens is daar natuurstowwe wat meestal spruit uit die ineenstorting van 'n mislukte regering. Die gevolglike grondgebied keer terug na 'n primitiewe feodalisme, wat nie regeer is nie, behalwe vir klein stamme wat deur die stamme gehou word waar individuele diktators met straffeloosheid regeer. Die Citadel teenoor Gastown in die pragtige 2015-fliek “Mad Max: Fury Road” is 'n goeie fiktiewe uitbeelding. 'N Werklike voorbeeld is gesien in die eens skaars beheerde Somalië, waar 'n VN-amptenaar vir bykans 20 jaar tot 2012, soos 'n VN-amptenaar dit beskryf, 'gewapende krygshere teen mekaar op 'n clanbasis gestry het.'
Fiksie beskryf die dystopie die beste - soos in hierdie verwysing na die landstreekse dystopiese roman '1984' van George Orwell. Getty / Schöning / ullstein-afbeelding
Fiksie en regte lewe
In werklikheid is dit dikwels makliker om politieke dystopie te gebruik om die lens van fiksie te gebruik, wat gedrag, neigings en patrone oordryf om dit sigbaarder te maak.
Maar agter die fiksie is daar altyd 'n regte verband. Orwell gehad het Stalin, Franco en Hitler baie in gedagte as jy “1984” skryf.
Atwood, wat literêre kritici die “profeet van dystopie" onlangs gedefinieerde dystopie soos wanneer “[W] oewers en demagoges oorneem, vergeet sommige mense dat alle mense mense is, vyande geskep word, verwoes en ontmenslik word, minderhede word vervolg en menseregte as sodanig teen die muur geslinger.”
Sommige daarvan kan wees, soos Atwood bygevoeg, die “gesukkel van waar ons nou woon.”
Maar die VSA is nie 'n dystopie nie. Dit het steeds funksionerende demokratiese instellings. Baie in die VSA veg teen dehumanisering en vervolging van minderhede. Howe beoordeel sake. Wetgewers gee rekeninge oor. Die Kongres het nie verdaagen die fundamentele reg van habeas corpus - die beskerming teen die onwettige aanhouding deur die staat - was nog nie opgeskort.
Krisis as geleentheid
En steeds. Een gereelde waarskuwing is dat 'n groot krisis kan dek vir die terugrol van demokrasie en die beperking van vryhede. In Atwood se “The Handmaid's Tale” is 'n mediese krisis die voorwendsel om die Grondwet op te skort.
In die regte lewe vergemaklik krisisse outoritêre terugval. In Hongarye het die pandemie die demokrasie ontrafel. Die wetgewer het die premier, Viktor Orban, die mag verleen reël onbepaald by uitsluitlike besluit, is die laer howe opgeskort en vrye spraak word beperk.
Soortgelyke gevare bestaan ​​in 'n aantal lande waar demokratiese instellings verswak of broos is; leiers met outoritêre neigings kan versoek word om die krisis te benut om mag te konsolideer.
Maar daar is ook positiewe tekens vir demokrasie.
'N Teken' We are in this together 'word geskryf met kryt op die sypaadjie voor die NYU Langone Mediese Sentrum tydens die koronaviruspandemie op 22 April 2020 in New York. Getty / John Lamparski
Mense kom bymekaar op maniere wat 'n paar maande gelede nie moontlik was nie. hierdie sosiale kapitaal is 'n belangrike element in 'n demokrasie.
Gewone mense doen ongelooflike dade van vriendelikheid en vrygewigheid - vanaf inkopies doen vir bure om bewoners in 'n verpleeginrigting serenader 'n massabeweging om gesigmaskers te naai.
In die politiek het die primêre kiesers van Wisconsin hul lewens gewaag om hul stemreg uit te oefen tydens die hoogtepunt van die pandemie. Burgers en die burgerlike samelewing druk federale en staatsregerings op om die veiligheid en integriteit van die verkiesing in die oorblywende primêre regerings en die verkiesing in November te verseker.
Ondanks die onheilspellende stilte in openbare ruimtes, ondanks die voorkombare sterftes wat swaar op die gewete van openbare amptenare behoort te weeg, selfs ten spyte van die outoritêre neigings van te veel leiers, is die VSA nog nie 'n dystopie nie.
Oorbenutting vertroebel die betekenis van die woord. Fiktiewe dystopias waarsku teen voorkombare toekoms; hierdie waarskuwings kan die werklike ondergang van demokrasie help voorkom.
Shauna Shames, medeprofessor, Rutgers Universiteit en Amy Atchison, medeprofessor in politieke wetenskap en internasionale betrekkinge, Valparaiso Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > Lewe ons in 'n Dystopia?