Edward Seymour en die regering - Daarbenewens - 2021
Henry VIII is in 1547 oorlede en sy seun Edward VI het hom opgevolg. In 1546 het Henry sy begeertes in sy finale testament duidelik uiteengesit, en dit vervang die Erfopvolgingswette van 1534, 1536 en 1544. Edward sou hom opvolg en as Edward sonder 'n erfgenaam sterf, sou die kroon aan Mary oorgedra word. As Maria sonder 'n erfgenaam sterf, sal die kraai na Elizabeth oorgaan. Henry het geweet dat sy swak gesondheid daartoe gelei het dat sy regering teen 1546 tot 'n einde sou kom. Henry het geweet dat Edward minderjarig sou wees en uit die aard van hierdie minderheid kwesbaar sou wees vir 'n magstryd onder die senior adel. Henry het dus hiervoor voorsiening gemaak deur 'n Privy Council in te stel van sestien van sy mees betroubare adviseurs wat die land sou regeer totdat Edward agtien was. Hierdie raad van sestien was bedoel om 'n balans tussen konserwatiewes en hervormers te hê en al die lede daarvan het gelyke mag.
Henry is op 27 Januarie oorledeste 1547. Dit het gou baie duidelik geword dat die Privy Council of 16 nie sou werk bloot omdat die lede daarin te besig was met die bevordering van hul eie individuele magsbasis in teenstelling met die beslissing namens Edward nie. Die Raad het een sterk man nodig gehad om dit te laat slaag. Edward was te jonk om hierdie rol te vervul. Hierdie rol het Edward Seymour geval. Hy het drie dinge in sy guns gehad. Seymour het 'n baie goeie reputasie opgedoen as gevolg van sy sukses in die Skotse oorloë en in die laaste jare van Henry se bewind is hy deur die koning hoog aangeslaan. Seymour was ook Edward se oom. Dit was ook bekend dat Seymour 'n hervormer was en deur die hooggeplaaste kerkamptenare gehoop dat hy die hervormings deur Henry ingestel het. So 'n kombinasie het hom meer gesag in die Privy Council verkry as wat iemand anders kon vind. Op 1 Februariest 1547 het Lord Wriothesley, kanselier, by die Tower of London aangekondig dat Seymour tot hoof van die Privy Council aangestel is en aan die einde van die maand het Seymour die titel Lord Protector gekry. Hy het die mag gehad om lede in die Raad te ontslaan en aan te stel. Ter erkenning van hierdie posisie is Seymour tot hertog van Somerset aangestel. Hy is gekloofde kloosterbesittings gekry om sy nuwe titel te ondersteun.
Historici het 'n gemengde siening oor Somerset. Sommige meen dat hy 'n man was wat simpatie gehad het met die lot van die armes - 'n klassieke sosiale hervormer. Ander beskou hom as niks meer as 'n gulsige man wat sy standpunt gebruik het om homself alleen te bevorder sonder omgee vir sosiale hervorming nie. Ander meen dat hy nie gierig of 'n sosiale hervormer was nie - net 'n patriotiese soldaat wat goed gedoen het vir homself en sy koning dienooreenkomstig wou dien. Dit is heel moontlik dat Somerset eienskappe in al drie kategorieë gehad het.
Geen bewyse bestaan ​​dat die Privy Council nie lojaal vir Edward werk nie. Dit moes egter uitdagings die hoof bied wat waarskynlik nie toegerus was om die hoof te bied nie. Ekonomiese en finansiële hervormings was blote korttermynoplossings vir probleme wat in die laaste jare van die bewind van Henry VIII bestaan ​​het. Somerset is gekritiseer omdat hy swak leierskap getoon het gedurende hierdie periode, maar hy het probleme ondervind wat niemand ervaar het nie en het niks gehad om op terug te val in die hantering van hierdie probleme nie. Gekombineer met finansiële en ekonomiese ellende, moes Somerset ook te make hê met 'n ingewikkelde godsdienstige scenario wat deur Henry geskep is. Hierbenewens was hy hoe hy die buitelandse beleid van die land moes voer, aangesien oorlog met Frankryk en Skotland nooit ver weg was nie. Oorloë het geld gekos en Engeland was in 'n ernstige finansiële toestand. Somerset sou geweet het dat een van Henry se uiteindelike wense was dat 'n huwelik tussen Edward en Mary, koningin van die Skotte, gesluit moes word.
In die laaste jare van Henry se regering het hy groot bedrae geld aan oorloë en verdedigingsuitgawes bestee. Somerset en die Privy Council het dit geërf en aan die begin van Edward se bewind was die staat alles behalwe bankrot. Henry het baie Kroongrond verkoop om geld in te samel. Hy het ook voormalige kloostergrond aan kontinentale bankiers oorhandig in ruil vir lenings. Aan die einde van Henry se regering het die land van die kroon 'n klein £ 200,000 per jaar ingesamel. Somerset moes die finansiële struktuur van die land hervorm - maar dit het hy nie gedoen nie, en hy het teruggeval op die muntstukke van die land en nog meer eiendom op die kerk beslag gelê. Dit kan slegs korttermynwins oplewer.
Somerset moes ook 'n toenemend ingewikkelde sosiale en ekonomiese situasie hanteer. Die bevolking van die land neem toe, maar werkgeleenthede was daar nie. Daarom het Engeland 'n toename in die geur met die potensiaal vir 'n toename in misdaad gehad. Daar was ook 'n groter toename in die vraag na goedere, wat die potensiaal gehad het om inflasionêr te wees. Die eerste paar jaar van die kort bewind van Edward het ook oesmislukkings gesien. Dit het weer tot 'n styging in pryse gelei, terwyl die armstes nie die basiese voedsel benodig het nie. Daar is min twyfel dat Somerset en die Privy Council probleme gehad het met oplossings wat buite hulle strek. Die getuienis dui daarop dat die Privy Council meer bekommerd was oor openbare wanorde, rebellie en onluste as gevolg van voedseltekorte as die daaglikse bestaan ​​van die armes.
Henry se buitelandse beleid het Engeland in 'n haglike posisie gelaat. Nie net was daar 'n potensiaal vir oorloë op twee fronte (Skotland en Frankryk) nie, maar sulke oorloë was baie duur. In die bewind van Edward het Somerset te kampe gehad met die dilemma om enige potensiële oorlog te onttrek, maar geld te spaar. Die nasionale trots het dit egter effektief benadeel, aangesien min edeles 'n rustige buitelandse beleid teenoor Frankryk of Skotland sou ondersteun het, aangesien dit beskou sou word as 'n belediging vir nasionale trots. Enige verhoging in belasting of die instelling van nuwe belastings om sulke oorloë te finansier, sou ewe ongewild gewees het en tot 'n gewilde opstand kon gelei het. Somerset was deeglik bewus van die kwartaal wat hy in die gesig gestaar het, en dit lyk asof hy tussen Februarie en November 1547 tot die besluit gekom het dat oorlog en nasionale trots belangriker is en dat enige vrees vir 'n volksopstand deur die volksondersteuning vir die nuwe seunskoning.
Die parlement is ingeroep om op 4 November te vergaderste 1547. Een van die eerste wetgewing wat aangeneem is, was die hoogverraadwet. Dit het 'n hele reeks ongewilde wetgewing wat in die bewind van Henry VIII aanvaar is, herroep. Dit het toegelaat dat godsdienstige kwessies in die openbaar bespreek word en dit het sensuur verwyder sodat werk deur Martin Luther en John Calvin openlik na die land gebring en gelees kon word. Die wet het ook die druk van sulke materiaal toegelaat. Somerset het moontlik baie ernstige kwessies in die gesig gestaar, maar hy was geen gek nie. Hy het geweet dat so 'n daad gewild sou wees en dat hy sy reputasie as hervormer sou bevorder.
Die wet het egter dade van openbare wanorde uitgelok, aangesien vergaderings oor godsdienstige kwessies gereeld handuit ruk. Die een ding wat Somerset wou vermy, was kwessies van openbare wanorde en sy 'moderniserende' daad skep wat hy wou vermy.
Die hoogverraadwet het ook die Proklamasiewet van 1539 ingetrek. Toe die parlement nie sitting gehad het nie, kon dade ingestel word as gevolg van 'n koninklike proklamasie, solank dit nie inbreuk maak op handelinge wat reeds in die standbeeldeboek bestaan ​​het nie. Die Proklamasiewet het bepaal dat sulke proklamasies nagekom moes word. Dit was 'n kommer vir die Parlement, aangesien dit die geleentheid gegee het om 'n monarg daarsonder te regeer. Die hoogverraadwet het nie die proklamasies beëindig nie en was nooit van plan om dit te doen nie. Dit is egter ontwerp om die prosedure te verskerp. In werklikheid was daar jaar na jaar meer koninklike proklamasies in die bewind van Edward as in die bewind van Henry VIII. Henry was gemiddeld ses per jaar, terwyl daar jaarliks ​​negentien in die bewind van Edward was. Meer as die helfte daarvan, sewe-en-sewentig, is deur Somerset uitgereik. Min mense dink dat hy sy mag as Beskermer misbruik het. Hy het bloot gereageer op die belangrikste probleme van die dag wat vinnig reageer het. Daar is geen bewyse dat nóg die parlement of die Privy-raad oor sy optrede gekla het nie.
Somerset se dringendste behoefte aan geld was. In 1547 sluit hy die koors af. Dit was klein godsdienstige huise met grond om 'n priester te ondersteun wie se plig dit was om massas te sing vir die siel van die stigter. Die Chantries Act van 1547 het hulle gesluit en kommissarisse is uitgestuur om hul land te beslag en die goue en silwer plaat wat hulle gehad het, in te samel. Dit is onmiddellik gesmelt en in muntstukke gemaak. Hoe meer munte wat in omloop was, hoe meer inflasionêr het die ekonomie geword, wat veral gelei het tot prysstygings. Dit het op sigself die potensiaal gehad om openbare wanorde te veroorsaak.
Somerset het die probleem op die voorgrond getref en die armes min versorg. In 1547 stel hy die Wet op Geesteswetenskappe in. Hierin word gesê dat enige persoon met 'n liggaamlike liggaam wat langer as drie dae buite werk was, met 'n V gebrandmerk moet word en vir twee jaar in slawerny verkoop moet word. Ander oortredings deur dieselfde individu sou lei tot 'n lewe van slawerny. Hierdie daad het Somerset nie in 'n humanitêre lig gesien nie en baie plaaslike owerhede het geweier om dit af te dwing, omdat hulle geweet het dat sodanige wetgewing baie ongewild in die lokaliteite sou wees en dat hulle die skuld op die handhawers van plaaslike wetgewing sou kry.
Daar is min twyfel dat die Privy-raad bang was vir die probleme wat die stygende voedselpryse veroorsaak het. Die reaksie het uiteindelik twee belangrike dele van die samelewing kwaad gemaak - die rykes en die armes. Die Privy-raad het gemeen dat die huis se prys die prys van voedsel verplig en kommissarisse uitgestuur het om die impak op die plattelandse lewe te ondersoek. Dit het om twee redes misluk. Eerstens het dit die hoop vergroot van die armes wat ten volle verwag het dat sommige wetgewing ingestel sou word wat die omheining sou omkeer. Tweedens het dit die vrees vir die landklas laat toeneem wat van mening was dat hulle die skuld kry vir styging in voedselpryse, wat hulle as onbillik beskou. Wetgewing het wel die belasting op wol verhoog en die duur van die huurperke beperk. Dit het nog meer gedoen om die landklas teen te werk, maar die armes het nog meer verwag. Daarom het die Privy Council, onder leiding van Somerset, die steun van albei klasse verloor. As die Privy Council die oorsaak van onrus en moontlike onluste wou aanval - het dit net daarin geslaag om die einste klas kwaad te maak, omdat dit 'n begeerte was om te help.
In reaksie op 'n situasie wat gelyk het soos om uit die hand te ruk, het die regering sokker verbied omdat die wedstryd gereeld in 'n oproer geëindig het, en Somerset het gevrees dat dit 'n katalisator vir erger gebeure sou wees. Onwettige vergadering is verbied, net soos die verspreiding of gerugte. Die straf vir die oortreding van enige van hierdie nuwe wette was om 'n onbepaalde tyd in die vloot van die vloot te spandeer.
Vir sy vyande het dit gelyk asof Somerset geen beleid op die lang termyn het nie. Hulle het geglo dat al sy maatreëls korttermynantwoorde was - 'n knie-reaksie eerder as 'n oorweegse beleid. Die steun vir Somerset het vinnig getuimel toe rebellies in die West Country en East Anglia uitgebreek het - die een ding wat Somerset wou vermy. Vir sy vyande was dit 'n voldoende bewys dat die beleid van Somerset 'n mislukking was. Sy posisie is verswak deurdat plaaslike owerhede nie bereid was om in te gryp sonder die hulp van die regering nie. Somerset wou egter nie weermageenhede onttrek om die Franse en Skotse dreigemente voor te hou nie, en hy het in wese gebly van die militêre stryd wat nodig was om die oproeriges te onderdruk. Uiteindelik het die meerderheid in die Privy Council besef dat die situasie sleg was en hulle verseker dat die plaaslike owerhede die militêre steun het wat hulle nodig het en dat die rebelle verslaan is.
Die episode het egter die einde van Somerset gespel. Op 11 Oktoberste 1549 is hy gearresteer - daar was geen teenkanting van enige ander lid van die Privy Council nie. In 1550 word Somerset vrygelaat en toegelaat om weer by die Privy Council aan te sluit. Maar sy magsbasis het verdwyn, aangesien John Dudley, hertog van Northumberland, nou die belangrikste mag in die regering was ná sy sukses teen die Norfolk-rebelle. In 1551 word Somerset daarvan beskuldig dat hy teen die regering ingestel het. Hy is in Januarie 1552 tereggestel.