Akriel: Mark Karnes: intieme skilderye en tekeninge - Tekening - 2021
Akriel: Mark Karnes: intieme skilderye en tekeninge
Die Maryland-kunstenaar Mark Karnes skilder alledaagse tonele deur waardestudies in ink of waterverf te skets en dan stadig in olie of akriel te verf sonder 'n gedetailleerde voorbereidende tekening.
2005, akriel aan boord,
16 x 16. Alle kunswerke hiervan
Die voortsetting van die lang lyn van intimiste van Vermeer na Vuillard, Mark Karnes maak 'n aanloklike wêreld uit die stilste aspekte van sy huislike lewe. Soos alle groot skilders van naby, herinner Karnes se werk ons ​​daaraan dat skoonheid oral te vinde is, op verwagte en onverwagte oomblikke, en met elke draai van die kop. In die eerste van sy Briewe aan 'n jong digter, die Duitse digter Rainer Maria Rilke het hierdie estetiese uitdaging geformuleer: "As u daaglikse lewe swak lyk, moet u dit nie blameer nie; blameer uself, sê vir uself dat u nie genoeg digter is om die rykdom daarvan uit te roep nie; want vir die skepper is daar geen armoede nie en geen arme onverskillige plek nie. " Byna in direkte reaksie op Rilke se woorde maak Karnes al meer as 30 jaar skilderye en tekeninge in en om sy huis in die noorde van Baltimore. 'My werk gaan oor my verbinding met my omgewing. Die onderwerpe van my foto's is dinge wat vir my bekend en onmiddellik is. "
Karnes vind sy onmiddellike omgewing so aangrypend, dat hy, wanneer hy eenmalig gevra is waar hy op sabbatsdag sou gaan reis, antwoord: 'Waarom sou ek nêrens heen wil gaan? Alles wat ek nodig het, is hier. ' Volgens Karnes se ervaring is al die herstellende aspekte van reis - om opnuut te sien, die vernuwing van ons sintuie - beskikbaar as u slegs, soos die digter Rilke voorgestel het, die oë het om dit te sien. Karnes 'beleef sy lewe as 'n reisiger, selfs as hy net so is waar hy is.
Binne Met Seilboot som hierdie houding onbewustelik op. Karnes is om die frase van die digter Billy Collins te gebruik, alleen om die kamer te vaar, elke kubieke duim te verken, elke oppervlak te kruis en in elke holte van hierdie bekende, maar tog geheimsinnige, ruimte te dok. Hierdie spesifieke reis word in die middel van die winter geneem, wanneer die speelgoedseilboot oor die algemeen in droë beskuldigdebank op die tafel sit. Die koue winterlig wat so mooi in die skildery aangebring is, bad die solderkamer wat Karnes as ateljee gebruik. Die model seilboot - die subtiele middelpunt van die hele skildery - dui daarop dat alles soeke is, terwyl die straal direkte lig, wat die verre muur oombliklik tref, ons daaraan herinner dat die tyd verby is en dat die winde sal verander. Die speelding, wat direk onder 'n geraamde figuurtekening opgerig is, is 'n teken van die skilderkuns se magiese vermoë om die wêreld te miniatuur, om dit te verminder en te distilleer tot iets wat jy in jou hand kan hou. Karnes se veelgebruikte, opvoubare Franse ezel, soos 'n stukkie tasse verpak en gereed om te gaan, staan ​​teen die muur direk onder die venster en wag op die inloer.
1998, olie aan boord, 13 x 9.
Alhoewel hierdie solderruimte sy hoofateljee is, is die hele huis 'n goeie spel om sy verfkas op te stel. Soos Vuillard, of die 19de-eeuse Deense skilder Vilhelm Hammershoi, voel 'n mens dat Karnes die huis voortdurend in die rigting van onderwerpe loop. Wanneer 'n idee vir 'n skildery in sy gedagtes begin formuleer, begin stukke band op die parket verskyn, wat die posisie van stoele aandui, terwyl die teepotte van die erfstuk skielik verdwyn, ingestel op die diens van die stillewe.
In onlangse jare het Karnes die gewoonte gekry om klein swart-en-wit ink- of waterverfstudies te doen van tonele wat sy belangstelling skep. Hierdie aanvanklike ondersoeke som sy sterkste visuele sensasies op. Oor 'n paar minute neem hulle die groot verdeling van ligte en duike in groot, eenvoudige massas op. Karnes vind ink en swart waterverf as baie onmiddellike materiale. Dit verkort die tyd tussen die sien van die onderwerp en die opname daarvan, sodat hy daarop reageer met 'n onmoontlikheid in ander media. Met die oog daarop hou hy hierdie studies buitengewoon klein sodat hy aan die impuls kan oorgee en nie hoef te bekommer oor die struktuur van 'n groter werk nie. Hy kan dit alles met een oogopslag op die bladsy lees.
Op die oomblik verkies Karnes om swart waterverf eerder as ink te gebruik, want volgens waterverf, sê hy, "bly die toon nader as hulle droog is aan wat hulle was toe hulle nat was. Met ink is die duike geneig om op te lig namate dit droog word, en dan moet u teruggaan en dit weer verwerk. Ek probeer dit hou
onmiddellik as ek kan, met so min as moontlik hersiening. " Karnes verf ook volspektrum waterverf, so sy gemak met die medium is vir hom 'n voordeel. Hy doen miskien tientalle van hierdie klein studies voordat hy die idee vir die skildery versterk. Dit is nie net mooi werke in eie reg nie, maar dit dien ook as 'n kompas gedurende die skilderproses en verseker dat hy nooit van die oorspronklike idee afwyk nie.
Die aanname van die kunstenaar dat die visuele wêreld die beste in swart en wit geanaliseer kan word, onthul Karnes as 'n inherente tonalis. Karnes is van mening dat waarde - selfs meer as kleur - die mees fundamentele aspek van die visuele ervaring is. Dit gesê,
Karnes is ook 'n uitstekende kleurling, 'n man wie se kleurgedagtes verfyn en elegant is. In teenstelling met die kleurversadigde vloedgolf van die 20ste eeu, begryp hy dat kleur oor verhouding handel, nie net om volume nie. Sy natuurlike neiging trek na die winter, as die natuur afgestem is, en die visuele wêreld vergader rondom 'n sagter sentrum.
Hy skilder gereeld studies in olie en soms ook akriel, en dit is ewe opvallend in hul onmiddellike optrede en in hoe presies hulle die visuele veld beoordeel. Hierdie studies word oorgedra aan suiwer waarneming. In hulle hou hy op met die oorweging van wat die voorwerpe is, en gee hom net om hoe hy lyk, asook hoe die voorkoms die beste in die taal van die skilderkuns vertaal kan word. Beroertes, skuinsstrepe, douches - alles perfek bereken en geplaas - word verbasend geboue, stoele en ligstrale.
Karnes is in 1948 gebore in Astoria, New York. Hy is aan die Philadelphia College of Art, waar hy saam met die skilder Larry Day studeer het. Hy het ook die bekende realis Sidney Goodman ontmoet, wat 'n groot impak op hom gehad het. Alhoewel hy nooit saam met hom lesse geneem het nie, het Goodman sy werk gekritiseer en hom na sy ateljee genooi om te sien waaraan hy werk. "Goodman was die eerste baie ernstige kunstenaar wat ek ooit van binne gesien het," sê Karnes. 'Hy was vrygewig teenoor my — vriendelik en op die aarde.'
Die situasie was heeltemal anders toe hy na New Haven vertrek het om sy M.F.A. op Yale. Die atmosfeer was taaier en omstrede, en sy mentor, William Bailey, was serebraal, terwyl Goodman intuïtief was. Na die graduering het hy van 1979 tot 1980 op 'n Fulbright-beurs na Italië gereis. Alhoewel hy in Italië was en gesien het dat al sy rykdom onteenseglik vrugbaar was vir Karnes, het sy hart uiteindelik tuis gebly, en hy het nooit weer teruggekeer nie.
2000, akriel aan boord, 25 x 26.
'N Groot deel van sy huis se omgewing het geleer om aan te pas by 'n groot aantal verskillende beligtingsituasies. "My huis het 30 vensters," merk Karnes op. 'Dit beteken dat u buitengewoon buigsaam moet wees en moet aanpas by die verskuiwingsomstandighede.' Afgesien van die uitwerking wat hierdie vensters op sy binnenskilderye het, bied hulle hom ook 'n menigte luguitsigte op sy omgewing. Die uitsigte self — vol met die verskuiwende opset van telefoonlyne en agterplaas
stelle — is dié van die alledaagse voorstedelike werklikheid. In Karnes se hande word die quotidiaan egter magies. Dit is sy vaste oortuiging dat dit die kwaliteit van die veranderende lig is wat belangrik is.
Die skilder Pissarro het gereeld gepraat oor die soek deur verskillende hotelkamers, deur die vensters gekyk, die perfekte uitsig probeer vind. Oor die jare het Karnes se visie genadeloos demokraties geword, wat die idee gee dat dit die perfekte siening is. Hy het geleer om te aanvaar en
waardeer presies wat voor hom is, om die digter te word wat Rilke geëis het. Hy het die gevolgtrekking gekom dat dit nie saak maak wat die siening is nie. Om so vry as moontlik van vooropgestelde en verwagtinge te wees, is hy van mening dat die hele poging meer oop en arbitrêr moet wees. 'Ek kry probleme as ek te kieskeurig raak oor' wat dit is '.' Soos Billy Collins, wat oor die lewe onmiddellik rondom hom skryf - fietse wat buite die drogisterye se deure leun of die oggend uitstap na melk en 'n koerant, is Karnes se werk ingewikkeld in die gevoel en die voorkoms van die alledaagse.
Karnes se openheid word ook weerspieël in sy gebruik van sy materiale. Sy werkmetode het oor die jare heen ontwikkel en is altyd oop vir hersiening en eksperimentering. Soms skilder die kunstenaar op linne, soms op musline, en soms op Masonite-panele met 'n fyn laprol. Hy verf hoofsaaklik olie, maar sal soms na akriel oorgaan as hy die verf onmiddellik moet droog, terwyl hy werk. Hy gebruik alles wat hy nodig het, net soos hy aanvaar wat hy sien, en dring nie daarop aan wat hy al dink daar sal wees nie.
Karnes se sketse is oor die algemeen alla prima geverf, terwyl die meer voltooide skilderye stadiger ontwikkel. Vir hulle begin hy gewoonlik met 'n oppervlak wat afgewas is met 'n neutrale wassel met ruwe sambrele. Selfs met die mees ingewikkelde stukke, soos Binne met seilboot, die kunstenaar begin met bykans geen voorbereidende tekening nie. Wat hom aanvanklik van belang is, is die groot verdeling van lig en donker. Dan begin hy temperatuurveranderinge inbring, en dink aan watter dele van die lig warm is en watter dele afkoel. Op enige gegewe tydstip teken hy net soveel as wat hy nodig het om hom te help om die kleur te plaas. Eers teen die einde trek hy die besonderhede van die tekening vas. Dit verseker dat die skildery altyd hoofsaaklik oor toon, kleur en lig gaan, eerder as oor die oënskynlike onderwerp.
2007, swart waterverf,
Karnes hou hierdie geloof in die voorrang van lig vas, selfs wanneer hy die voorwerp skilder wat hy die beste ken en wat die naaste byderhand is: homself. Hy het onlangs 'n reeks selfportrette geskilder waarin hy dieselfde vlak van losbandigheid op sy siening bring. In die meeste kunstenaars se selfportrette is die
skilder gebruik die spieël slegs as 'n instrument om die voorwerp wat hulle regtig wil skilder te sien: hulself. Dink aan die monumentale laatportret van Rembrandt in die Frick-versameling in New York, waarin Rembrandt wonderbaarlik voor jou is, en sy vorm so tasbaar dat jy voel dat jy die geliefde gesig kan aanraak. Maar met Karnes kry jy nie die tasbare werklikheid nie; jy kry die skaduryke weerspieëling van sy beeld in die spieël. Die meeste kunstenaars trek die spieël weg om by die self te kom. Karnes is daarop ingestel om jou die spieël te gee, die vlugtende wêreld van besinning en skaduwees. Dit is net dat hy op daardie oomblik in die spieël is. Dit is 'n trou aan die siening van die hoogste orde. Dit spreek van 'n lewensverbintenis om die primaat van waarneming te respekteer, selfs al is dit die privaatste self wat op die spel is.
Mark Karnes sy B.F.A. in skilderkuns aan die Philadelphia College of Art [nou The University of the Arts] en sy M.F.A. van die Yale-universiteit in New Haven, Connecticut. Hy ontvang die toekennings en toekennings van die National Endowment for the Arts, die Fulbright-program, die Ford Foundation, die Maryland State Arts Council en die Baltimore Museum of Art. Karnes se werk is in verskeie groot versamelings, waaronder die National Gallery of Art, in Washington, DC. Hy het
het meer as 30 jaar lank 'n professor aan die Maryland Institute College of Art in Baltimore gedien.
Kunstenaar en skrywer Ephraim Rubenstein is 'n instrukteur aan die Art Students League van New York en die National Academy of Design School.
Kyk die video: A Look around CS50 Puzzle Day 2016 (Mei 2021).
Waterverf: David en Jae Drummond: Beheer van waterverfwas
Copyright 2021 \ Kunstenaarsnetwerk - kreatiewe inhoud, opvoeding en produkte vir die kunstenaarsgemeenskap \ Akriel: Mark Karnes: intieme skilderye en tekeninge