Waar sy hoort | Alta Cloete
Waar sy hoort is my agste romanse en het in Januarie 2011 verskyn. Hieronder volg die eerste hoofstuk:
Skoolhou, dis haar voorland. Wat ‘n afgryslike vooruitsig. Tieners vol hormone, die massas administrasie … Of werk in haar ma se troeteldierwinkel. Voëlsaad en konynpille afweeg, budjies vir kliënte vang uit die malende menigte in die groot hokke, vir al die nuuskierige kliënte verduidelik hoekom sy terug is. En nee, tannie, Tom sluit nie later by
ons aan nie … Vooruitsigte genoeg om haar die Bolandse berge te laat inhardloop.
Binne twee uur het Thomas die inhoud van sy rugsak deurgedraf en al die beskikbare kanale op die klein TV by sy sitplek deurgekyk en afgekeur. Onvermydelik begin die vrae weer: Hoe ver is dit nog? Wanneer kry ons kos? Wanneer gaan ons slaap? En eindelik: Hoekom kom Daddy nie saam nie?
“Thomas, sit net asseblief stil!” hap sy naderhand verbouereerd na die arme, onskuldige kind. “Jy weet mos Pappa kan nie saamkom nie.” Die Adriaan-man is Afrikaans, hy verstaan elke woord. En vir wat moes sy nou so simpel wees om uit te blaker sy’s oppad huis toe na ‘n onsuksesvolle verblyf? Dit kos mos nou nie meer as tien breinselle om twee en twee bymekaar te sit nie. Nie dat die man nie intelligent lyk nie. Inteendeel, hy lyk uiters intelligent en uiters toegewyd. En nie lus vir praatjies maak nie.
Gelukkige mansmens, dink sy meteens jaloers, hy kan natuurlik sy volle aandag aan sy loopbaan wy terwyl sy ma of sy meisie al die sleurwerk vir hom doen. Nie soos vrouens wat ‘n dubbele loopbaan aan die gang moet hou nie.
“Maar hoekom nie?” Die stemmetjie klim klaerig, die pret is verby en hy’s honger en hy is in elk geval verward wat sy pa se rol in sy lewe betref. “As jy hom hier wegvat, moet jy nie ‘n sent van my verwag nie, Anneke,” het Tom gesê. “En jy kan jouself maar die moeite spaar om my te probeer dwing – die piesangrepubliek waarheen jy teruggaan het tog nie die skietgoed om my hier te bereik en te vervolg nie.” Natuurlik het hulle albei geweet dis nie letterlik die geval nie, maar sy het in elk geval die boodskap gekry: As sy nie bereid is om na Tom se pype te dans nie, is hy nie bereid om sy kind te help onderhou nie.
Sy houding teenoor haar geliefde land het amper so seergemaak soos sy houding teenoor sy kind. Sy’t haar voorgeneem om nooit ‘n sent van hom te vra nie. Sy sal self sorg, sy sal self voorsien wat Thomas nodig het.
“Sommer nie,” antwoord sy die kleinman bot terwyl sy in haar gedagtes wild rondtas vir iets om sy aandag af te trek.
Dit interesseer Thomas gelukkig. “Wat is sommer?”
“Sommer het nie rede nie en skilpad het nie vere het nie,” kom hul buurman se stem onverwags van Thomas se ander kant af. ‘n Aangename stem.
Thomas skater van die lag. “Wat is dit? Sê weer!”
“Sommer het nie rede nie …” die see-oë glinster vol pret.
“En skepad het nie klere nie!” skater Thomas. “Mamma, wat is skepad?”
“Skilpad, Thomas,” verduidelik sy verlig. “Dis ‘n tortoise, seun.”
Adriaan wys nie die seuntjie op die verskil tussen vere en klere nie. Hy toon ook geen teken dat hy die gesprek oor die kind se pa gehoor het nie. Maar natuurlik het hy.
Aan Thomas se ander kant het Adriaan sy vingertjies in ‘n vuisie toegevou. “Duimpie,” begin hy en wys hoe die kind die duimpie moet laat uitspring. “Duimpie se maat … Langeraat … Fielafooi …”
Thomas bons van plesier. “Wat is Langeraat? Wat is Fiela … fiela …?”
“Piepie-in-die-kooi!” eindig Adriaan triomfantlik.
Thomas weet wat piepie is, al het hy van ‘n kooi geen idee nie. Hy kraai dit uit van pure lekkerkry. “Piepie-innie-kooi, piepie-innie-kooi!” sing hy, sy smarte en sy vrae vir die oomblik skoon vergete.
Dankie, probeer sy vir die man oor haar kind se wippende koppie sein met haar oë. Sy oë kyk ‘n oomblik vas in hare, toe vat hy weer Thomas se handjie. “Kom ons kyk of jy almal kan onthou. Duimpie …”
Anneke sluit haar oë, leun moeg met haar kop agteroor. Die man is net gaaf, hy kry haar net jammer, hy’t seker ‘n klein boetie of nefies of dalk selfs ‘n seuntjie van sy eie ten spyte van sy ringlose linkerhand. Dit baat nie om iets in sy gedrag te probeer lees nie. Heel waarskynlik het hy net ‘n kwaai ma wat hom goeie manier geleer het. Of hy’s ‘n laatlam wat van kleins af sy ouer susters of broers se kinders moes help vermaak.
Maar sy bly bewus van hom, dwarsdeur die lang, slapelose nag vol spoke en vertwyfeling. En sy weet hy slaap ook nie veel nie. Maar sy weet nie waarom nie en sy wil liewer ook nie weet nie. Waarskynlik bloot omdat hy ongemaklik sit en haastig is huis toe na sy vrou en kinders toe. Hoe minder sy op hierdie stadium van enige mansmens weet, hoe beter.
Piesangrepubliek of nie piesangrepubliek nie – sy gaan huis toe. Die opwinding roer in haar, die glimlag roer om haar mond.
One response to “Waar sy hoort”
Terug pieng: Romanse: Waar sy hoort | Marilé se blog