Vir wat wil ons dan getroos word? (Al gehoor hoe die man wat ’n paar weke gelede die wegraping verwag het se vriende hom ná die teleurstelling getroos het? “Toemaar, dis nie die einde van die wêreld nie.”) Ons dink nie graag aan onsself as troos-behoewend nie. Ons wil drome bewaarheid, ambisies realiseer, sukses behaal, ’n merk maak. Ja, ons struikel soms, “maar as jy val, dan moet jy gou weer opstand, uithou, aanhou, altyd voortgaan …” Wenners wil ons wees!
“Wat is jou enigste troos?” Dis mos húlle vraag, die ander se vraag, iemand anders s’n. Dalk ’n vraag vir Protestante van die 16de eeu toe die Kategismus geskryf is; die lewe was toe swaarder. Dalk die armes, die siekes, die onderdruktes, die miljarde “Jews and Gypsies” van ons dag. Dis ’n vraag vir húlle, dié vraag oor ’n “enigste troos”. Dalk ’n vraag vir jou, dominee. Dalk sing die hele wêreld saam, maar nie ek nie. Ek sal húlle troos, en vir jóú, maar ék hoef nie getroos te word nie!
En is dit nie hoe ons steeds oor die Heilige Gees dink nie: ’n fabelagtige, ongrypbare spook? Wat doen ons anders wanneer “geestelike” sake vir ons belangriker as “wêreldse” dinge is, “geestelike” musiek meer aanvaarbaar as die gewone soort, die “gees” waardevoller as die liggaam? Verklaar dit dalk hoekom soveel Christene op die voortbestaan van hul “onsterflike gees”, in plaas van op die “opstanding van die vlees”, hoop? Wat het só ’n gees met die sorge en lotgevalle waarna Ntsiko verwys te doen? Geen wêreldse mag hoef iets van dié gees te vrees nie.
Van opstanding gepraat: Dit is te hope dat, in die nuwe Bybelvertaling-in-wording, die frase “geestelike liggaam” nie meer aan Paulus toegedig sal word waar hy dit oor die opstandingsliggaam het nie (1 Kor. 15:44). Dikwels word gesê dat dit hier om ’n paradoks gaan, asof “geestelik” en “liggaamlik” teenoorgesteldes is. Ons kyk egter mis dat die kontras in hierdie vers een van ’n hele reeks kontraste is: verganklik teenoor onverganklik (42), gering teenoor verheerlik, swak teenoor kragtig (43). Nêrens word die tasbare met die ontasbare gekontrasteer nie. In plaas van ’n spookagtige “geestelike liggaam” kan ons eerder van ’n “Geesvervulde”, “lewenskragtige” of “vitale” liggaam praat.