Jeff Koons: Die mensdom voor alles - verslaggewer van die EU
Jeff Koons het 'n besige somer beleef. 'N Troika van loopbaanherbevestigende uitstallings het pas dwarsdeur Europa plaasgevind: die Fondation Beyeler in Basel het 'n retrospektiewe weergawe van sy werke getoon wat rondom drie hoofgroepe werke ("Nuut", "Banaliteit" en "Viering") gesentreer is; die Schirn Kunsthalle en die Liebieghaus Skulpturensammlung, albei in Frankfurt, konsentreer op die twee hoofartikels van Koons se artistieke produksie: sy skildery en sy beeldhouwerk word gelyktydig uitgestal, maar in twee afsonderlike lokale in Frankfurt. Laasgenoemde lokaal, die Liebighaus, bied altyd 'n uitsonderlike versameling aan wat oor vyf millennia beelde van die hoogste rang en gehalte strek. Koons se werke is daar gesien, wat 'n verstommende stel dialoë skep, wat sy eie praktyk veranker in die kern van 'n klimaktieke tradisie van beeldhoukuns - (een van die hoogtepunte van hierdie dialoë (of duette) was die noue en intieme samestelling tussen die kunstenaar se Woman in 'n bad, en 'n monumentale altaarstuk deur Della Robbia Maagd van die Maagd ("Madonna della Cintola".)
Nou is daar nog 'n indrukwekkende uitstalling van Jeff Koons se kuns oop: by die Almine Rech Gallery in Brussel. Dit is 'n gebeurtenis om baie redes: dit is die eerste Koons-uitstalling in Brussel sedert 1992, toe Made in Heaven aan die Belgiese publiek bekend gemaak is. Nog belangriker, die huidige uitstalling kronkel hierdie somer se oes: dit sluit af, herhaal, maar brei ook weer uit op hierdie buitengewoon ryk en fynse seisoen van uitstallings van Koons se oeuvre.
Koons of sy kuns kan nooit staties bly nie: sy oeuvre is soos 'n wankelende organisme wat onophoudelik met die lewe beweeg en nuwe en meer verrassende, lewendige vorme skep. By die Almine Rech Gallery bied Jeff Koons 'n seleksie van sewentien werke uit die afgelope twee dekades van sy produksie aan; onlangs en minder onlangse werke sal saam met splinternuwe werke ingebring word: werke van die Fees (1994-), Popeye (2002-) en Hulk Elvis (2005-) reeks sal gesien word met 'n paar werke wat nog nooit gesien is nie. in die openbaar, soos 'n paar skilderye van die kunstenaar se nuutste reeks Oudheid (2009-2012). Daar sal ook nuwe werke of basterwerke wees wat elemente van hierdie verby verskillende groepe kombineer. Op baie maniere bied hierdie uitstalling by Almine Rech 'n skerp en presiese keuse en 'n opsomming van 'n paar van die ikoniese skilderye en beeldhouwerke wat uit Koons se ateljee gekom het en terselfdertyd 'n nuwe, nuwe , nuwe 'Jeff Koons' - een wat ironies na die mensdom se oë kyk: die uitstalling bied ons 'n verbinding tussen verlede, hede en toekoms, maar stel ons ook in staat om dieper binne Koons se meer fascinerende en bruisende heelal te penetreer.
Daar is baie gesê oor Koons se belangstelling in en inderdaad groot kennis van kunsgeskiedenis. Koons is geneig om aangebied te word as 'n wonderbaarse seun, en kleinseun van Warhol, Duchamp (naamlik deur sy gedeelde fassinasie vir die gereedskap) en Michelangelo. 'N Mens vergeet maklik dat Koons se belangstelling en betrokkenheid by kunsgeskiedenis slegs 'n spesiale manier van toegang is om iets te bereik wat hy nog nooit opgehou het om te beklemtoon nie: sy belangstelling in die mensdom - en inderdaad sy diepgaande bedoeling om met die res van die mensdom te kommunikeer. Soos hy dit eens aan Peter-Klaus Schuster gesê het, "Ek geniet kuns, en ek voel verbind deur die mensgeskiedenis." Koons beteken dit. Deur kuns, klop die menslike puls: Jeff Koons vier hierdie estetiese klop, op alle moontlike vlakke, in elke deel van ons bestaan. Dit is hoekom Jeff Koons se skoonheid sinoniem is met "aanvaarding": letterlik die aanvaarding dat elke emosie voor skoonheid die moeite werd is om te vier - of dit die opgewonde verbasing van 'n kind se glinsterende oë is voor sy eerste opblaasbare speelgoed, of dit die ontsagwekkende toewyding is wat mens in die oë van ons vroegste voorvaders, 27,000 jaar gelede, voor die Venus van Willendorf voordoen ('n onlangse inspirasie vir Koons.)
Maar, met die terugkeer met Celebration (na die Almine Rech-galery), is dit 'n reeks wat vir Koons reeds presies oor kommunikasie was. Die werke - diamante, ballondiere, harte wat in glansende blikkies gelewer word, asook skilderye van soortgelyke voorwerpe - het ontstaan ​​uit 'n begeerte om met sy seun te verbind - en via sy seun, deur die mensdom in die algemeen. Koons het in 1994 gewy aan die skep van hierdie fantastiese beelde, wat hy as nuwe argetipes vir die kontemporêre mens genoem het. Hierdie beelde dien dus om kykers te verenig - ons kan figuurlik figuurlik in hierdie wonderlike voorwerpe van ons kollektiewe kinderjare sien en letterlik in die gladde staaloppervlak weerspieël.
Die Popeye-reeks, wat in 2002 begin is, gebruik dieselfde woordeskat van kinderspeelgoed as Celebration, maar brei hierdie verwysings uit, terug na sy Pop-voorgangers - deur Koons se eie Pop Eye. Soos Warhol voor hom gedoen het, gebruik Koons Popeye as 'n Amerikaanse held, 'n onmiddellik herkenbare allman wat diep gewortel is in die gewilde bewussyn. Koons ondersoek ook die koninkryk van die Duchampiese gereedgemaakte gietblazers - behalwe natuurlik dat daar niks in die Koons se beeldhouwerke bestaan ​​nie. Terselfdertyd is alles 'ultragemaak'. Die kreef-kenmerke van Koons in hierdie reeks herinner ons ook aan Dalí. Inderdaad, hier, die konfigurasies, bypassings en kombinasies van beeldhoukundige of beeldelemente, gee ironies en surrealistiese aanraking aan hierdie komposisies.
Die Hulk Elvis-reeks, begin in 2005, gesentreer op hierdie ongelooflike groen superheld, skakels Oos en Wes. Koons sê: "Vir my funksioneer die Hulk wêreldwyd. Dit verteenwoordig nie net 'n Westerse aksie figuur nie, maar ook 'n Asiatiese voog god. "Die beeldhouwerke van Hulk Elvis neem monumentalale ruimte op, met hul vurige, pugilistiese teenwoordigheid: kanonne, kanonbale en natuurlik die scary Hulk self. Die skilderye is komplekse lae van ingewikkelde beelde, wat dikwels uitdagend is om die oog te ontwrig. Saam met beelde van stoom enjins, geishas, ​​opblaasbare ape, Hulks, is daar lae skynbaar impressionisties (maar gelewer in Koons se veeleisende metode) borselstrokies, pornografiese tonele uitgevoer met 'n dotmatriks en kinderlike krabbels, soos 'n gewilde "Oorsprong van die World by Twombly "tekening, soos Koons hierna verwys het. Hierdie lae produseer 'n fees vir die oë, onmiddellik herkenbaar en tog onmoontlik om ten volle te verstaan.
Die oudheid is Koons se mees onlangse reeks, en verbind die kunstenaar met die oudste kunsvorms: dit is sy grootste verklaring nog op sy jarelange verkenning van menslike / kunsgeskiedenis. Skilderye uit die Oudheid, op vertoon by die Almine Rech-galery, bring hierdie idee van aanvaarding en viering van alle estetiese emosies aan die lewe: hierdie werke vertoon visuele collages van uiteenlopende verwysings wat bo-op mekaar versprei word op verskeie prentvliegtuie, wat saam verskillende strata van artistieke sofistikasie. Die onlangse Oudheid (Farnese Bull) (2009-2012) sluit byvoorbeeld voorstellings van werke van onbekende straatkunstenaars, 'n kinderagtige skribbel, 'n skildery van een van die persoonlike held van Koons (en Duchamp), Louis Eilshemius, sowel as 'n paar van die grootste werke uit die klassieke oudheid. Die titulêre Farnese Bull beklee die middelpunt van die skildery; Hierdie groot beeldhoukundige groep, opgegrawe in die sestiende eeu tydens uitgrawings deur pous Paulus III, word deur 'n brons Priapus en 'n Aphrodite gevleg. Op die voorgrond van die beeld is 'n prehistoriese Keltiese idool wat Koons van die internet gekoop het. Ten slotte, wat op al hierdie lae hang, is 'n kinderagtige tekening van 'n seilboot wat verdubbel as 'n erotiese visuele dubbele entender.
Metallic Venus (2010-2012), 'n ontsagwekkende beeldhouwerk met vars blomme langs haar, vorm uit dieselfde ANTIQUITY-reeks 'n ware toer van krag en 'n vertrek binne die beeldhouwerk van die kunstenaar. Hierdie beeldhouwerk is gebaseer op die gekleurde vlekvrye staal Celebration-werke, terwyl hy ook terugkyk na Praxiteles, die bekende solderbeeldhouer van die 4de eeu v.C., wat die tradisie van die uitbeelding van Afrodite 'n rewolusie gemaak het deur haar (op 'n vreemde moderne manier) uit te beeld as 'n vrou gaan bad, eerder as 'n godheid wat in haar naaktheid gevries is. Koons gebruik nuwe vervaardigingstegnieke om 'n vloeibare afwerking te vervaardig waarin dit lyk asof die staal voor ons oë smelt, wat dui op die vloeibare houer waaruit Venus / Afrodite gebore is of waaruit sy net gebad het. Koons se nuutste en indrukwekkendste prestasie is om likiditeit te bereik deur middel van 'n beeldvorm. Venus / Aphrodite lig haar rok bo haar kop uit en ontbloot die oorsprong van haar seksuele krag en 'n perfekte callipygiese agterkant - dit verwys almal na die begin of 'Die oorsprong' van die wêreld: die libido en die kern van ons mensdom. Koons het al voorheen met vars blomme op groot skaal in sy groot Puppy- en Split-Rocker-beelde gewerk. Hier verteenwoordig die blomme die opbloei van seksualiteit en lewer hulle 'n verklaring oor die universaliteit van eros: alhoewel blomme gewoonlik kortstondige eienskappe aanneem wat met die dood geassosieer word, is hulle voortdurend geneig tot en vervang, maar hulle is in 'n permanente toestand van neerslagtigheid.
Die mensgeskiedenis oortref en absorbeer kunsgeskiedenis: dit is wat Jeff Koons, een van die grootste lewende kunstenaars vandag, ons leer. Kuns dien slegs om ons bewus te maak van onsself as mens, as deel van die mensdom - en as deel van ons medemenslikheid. 'N Boodskap wie se impak vandag nie meer welkom kan wees nie!