Voltyds ma, voltyds werker, voltyds vrouFoto: TheLittleShopper/Colouritbright.com Ek was vanjaar bevoorreg genoeg om Internasionale Vrouedag saam met 21 mense uit 16 ander lande, in die hartjie van Tokio te vier. Die gesindheid wat ek daar ervaar het, het my laat dink oor ons gesindheid in Suid-Afrika wanneer dit kom by vroueregte en menseregte. As deel van die Japannese regering se departement van arbeid en gesondheid is ŉ entiteit gestig wat vennootskappe met verskeie ontwikkelende lande het waarvolgens kandidate opleidingsprogramme kosteloos in Japan kan meemaak, mits daar aan die uiters streng keuringsvereistes voldoen word. Die vereistes sluit werkservaring, akademiese agtergrond en baie goeie kennis van Engels in, wat as die voertaal in die omgewing gebruik word. Ek was vanjaar deel van die “Employee Relations and Human Resources Management”-kursus, en kon die skone land en sy mense vir twee weke kon leer ken. Bo en behalwe die Japannese invloed, kon ek ook tyd spandeer saam met die ander kursusgangers, uit lande soos Pakistan, Indië, Mianmar, Mongolië en baie ander. Lande waarvan ek as klein dogtertjie net gelees en gedroom het, is trots deur hul landsburgers aan my verduidelik in elke fyn detail. Slaap was min, maar leer en ervaar was baie! Ons het elke dag ongeveer ses ure lank klas geloop in verskeie menslikehulpbronbestuur-vakke, wat uit ŉ Japannese oogpunt voorgedra is. Ons is ook na ŉ paar Japannese maatskappye geneem om eerstehands die praktyk in aksie te sien. Interessant genoeg sukkel Japan om vroue in die werkplek te hou, weens ŉ baie manlik-gesentreerde stelsel wat moeilik buigsaam is om werkende ma’s te akkommodeer. Dit word deur die Japannese regering as ŉ groot kopseer beskou, en ons is gevra om insette te lewer om te help om die probleem op te los. Diversiteit is vir Japan van kardinale belang. Op 8 Maart het ons soos gewoonlik aangemeld vir ons klas, maar ons kollega van Indië, ŉ man in sy vroeë veertigs, het toestemming gevra om die klas toe te spreek. Hy het die sewe manlike kursusgangers vorentoe geroep, en sommer net so sy dank aan elke vroulike bywoner uitgespreek wat ons gesinstyd opgeoffer het om vir twee weke weg te gaan. Hy het genoem dat Internasionale Vrouedag ŉ openbare vakansiedag in sy land is (interessant genoeg in bykans al die suid-oos Asiatiese lande ook), en dat dit die geleentheid is vir elke man om die rol van die vrou in die samelewing te bedink. Hy het gevra dat die manne ons applous gee. Uiteraard het ons almal ŉ knop in die keel gehad, die verlange na ons huise en kinders was ná vyf dae alreeds fel, maar nog meer moet ek bieg dat dit my altyd emosioneel maak as daar waardering uitgespreek word vir wat regtig ŉ moeilike balans is: Om ŉ werkende ma te wees, is nie ŉ maklike paadjie nie. ŉ Werkende ma deel nie haar tyd en energie in deeltjies op nie, sy gee 100% aan elke rol wat sy vervul. Sy is voltyds ma, voltyds werker, voltyds vrou. In ons land vier ons nie Internasionale Vrouedag op dieselfde vlak as talle oorsese lande nie, en ek dink ons mis ŉ geleentheid. Ons vier wel Vrouedag uit ons eie, geskiedkundige oogpunt, maar integrasie in ŉ internasionale inisiatief van hierdie aard, is so saambindend. Om ietsie daarvan in ŉ internasionale instelling te ervaar, was iets wat my vir ewig sal bybly. Kom ons vier in 2019 Internasionale Vrouedag, en kom ons bedink elke dag die rol van elke spesiale vrou in ons lewens.