Maar is taal so 'n besitting? Kan 'n mens op die woorde van 'n taal, of op die taal as geheel, aanspraak maak? In die konteks van die vrye mark is ons natuurlik bewus van geregistreerde handelsmerke wat volgens die reg aan bepaalde individue of maatskappye toegeken word. Hiervolgens kry die betrokkenes die reg op die eksklusiewe gebruik van bepaalde woorde wat volgens die wet in hulle naam geregistreer is. Hierdie behoefte aan die besit van taal kom ook tot uiting in die fondsinsamelingsveldtog van die Woordeboek van die Afrikaanse Taal, wat Afrikaanse woorde aan die publiek "verkoop" teen R100 per geborgde woord. Eksklusiewe "eienaarskap" van 'n woord is te koop teen R5000, kompleet met sertifikaat. Op hierdie wyse word die simboliese waarde van die taal vir individuele gebruikers ingespan om die instrumentele waarde daarvan deur die optekening van die woordeskat deur middel van die WAT te versterk.
Die gebruik van die woorde van 'n taal (soortnaamwoorde, plekname, ens.) as eksklusiewe handelsmerke kry al van vroeg af die wind van voor. Reeds in 1898 laat lord Herschell hom in hierdie verband in 'n uitspraak soos volg uit oor die gebruik van Engels (Hutton 2010:640):