Toe die geelkoors -uitbraak van 1793 die welgestelde vlugtende Philadelphia gestuur het - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Toe die Yellow Fever -uitbreek van 1793 die welgestelde vlugtende Philadelphia gestuur het
Gedurende die warm, vogtige somer van 1793 het duisende Filadelfiërs verskriklik siek geword van koors en kouekoors, 'n geelsuierige vel, maagpyn en braaksel wat swart was van bloed.
Teen die einde van Augustus, toe al hoe meer mense aan hierdie geheimsinnige swaarkry begin sterf, vlug ryker inwoners van die land se hoofstad in massas. Die gratis swart gemeenskap van die stad het intussen grootliks agtergebly en baie is ingeroep om die siekes te help versorg.
'Dit word 'n geelkoors genoem, maar dit is asof niks deur die dokters bekend is nie', het Thomas Jefferson, minister van buitelandse sake, in September 1793 geskryf.
Debat oor die oorsake van geelkoors
Destyds het niemand geweet wat die geelkoors veroorsaak het of hoe dit versprei het nie. Sommiges het gedink dit is na Philadelphia gebring deur 'n skip wat Franse vlugtelinge van 'n slaweopstand in Santo Domingo (nou Haïti) vervoer het. Ander - waaronder die stad se voorste dokter, dr. Benjamin Rush - het geglo dat dit sy oorsprong het in die swak sanitêre toestande en besmette lug van die stad self.
Hoe ook al die siekte opgedaag het, het Philadelphians in 1793 desperaat probeer om dit nie te kry nie. Hulle begin afstand hou van mekaar en vermy hande skud. Hulle bedek hul gesigte met sakdoeke gedoop in asyn of gerookte tabak, wat hulle gedink het hulle sou verhinder om besmette lug in te asem.
Die welgesteldes verlaat die stad
Diegene wat die middele gehad het om die stad te verlaat, het dit vinnig gedoen, waaronder Jefferson self. President George Washington, wat na sy geliefde landgoed Mount Vernon teruggekeer het, het die uitgang oor die kommer van sy vrou, Martha, blameer.
Alexander Hamilton het vroeg in die epidemie geelkoors opgedoen, en hy en sy gesin het die stad verlaat vir hul somerhuis 'n paar kilometer verder. Hamilton se vrou, Eliza, het ook gou siek geword, en hul kinders is na die huis van Eliza in Albany, New York, ontruim. Hulle het albei herstel onder die sorg van dr. Edward Stevens, 'n seuntjie vriend van Hamilton uit St. Croix wat hy weer in Philadelphia ontmoet het.
KYK: 'Hamilton: Building America' op HISTORY Vault
Onder die massa -uittog van ongeveer 20 000 Filadelfiërs - byna die helfte van die stad se totale bevolking destyds - tydens die geelkoors -epidemie was baie van die stad se dokters, wat baie bang was om self siek te word. Maar Rush, die land se bekendste mediese beroepster en 'n ondertekenaar van die Onafhanklikheidsverklaring, het agtergebly en onvermoeid gewerk om ryk en arm pasiënte te behandel. Rush het sy suster aan die siekte verloor en selfs self siek geword, hoewel hy herstel het.
Ten spyte van al sy pogings, het Rush net 'n gebrekkige begrip gehad van geelkoors soos destyds enigiemand anders. Sy onmiskenbare harde behandelings - insluitend bloedverlies, "Mercurial sweetpoeier" en gedwonge braking - het die verspreiding van die siekte nie bekamp nie, en kritici het aangevoer dat dit net die lyding van sy pasiënte verhoog het. Hierdie kritici was onder meer Hamilton, wat sy pen gebruik het om die woord te versprei oor die sagter metodes wat deur sy eie dokter voorgeskryf is, waaronder koue bad, drink van Madeira -wyn en warm brandewyn en die inname van groot hoeveelhede kinien (ook bekend as "Peruaanse bas"), volgens biograaf Ron Chernow.
Stevens se homeopatiese benadering was egter weinig meer effektief as Rush se meer tradisionele metodes, en geelkoors het steeds versprei. Teen die tyd dat dit in November 1793 bedaar het, het die siekte 5 000 mense, destyds ongeveer 'n tiende van die bevolking van Philadelphia, doodgemaak en honderde duisende ander besmet. Ondanks uitgebreide navorsing oor die siekte in die dekades wat gevolg het op die epidemie, sou dit meer as 'n eeu neem-en 'n woeste uitbraak onder troepe wat die Spaans-Amerikaanse oorlog beveg-voordat dr Walter Reed in 1900 bewys dat muskiete geelkoors dra.
Philadelphia se gratis swart gemeenskapsorg vir siekes
'Ouers verlaat hul kinders sodra hulle besmet is, en in elke kamer wat u binnekom, sien u niemand anders as 'n eensame swart man of vrou naby die siekes nie,' het Rush aan sy vrou, Julia, in Princeton, New Jersey, geskryf. tydens die epidemie van 1793 met die kinders van die egpaar.
Soos sy brief aandui, het Rush lede van die gratis Afro-Amerikaanse gemeenskap van Philadelphia ingeroep om baie van die slagoffers van die koors te behandel, asook om die nodige arbeid te doen wat nodig is om die stad aan die gang te hou tydens die epidemie. Hy en ander wit dokters het aanvanklik (en verkeerdelik) geglo dat Afro -Amerikaners immuun was teen geelkoors weens vermeende biologiese verskille op grond van ras.
Rush was 'n vurige afskaffer, en het die pogings van die swart gemeenskap van die stad ondersteun om hul eie kerke te stig uit protes oor die skeiding van blankes. Onder leiding van Richard Allen, die mede-stigter van die African Methodist Episcopal Church, en sy mede-minister Absalom Jones, het swart vrywilligers belangrike arbeid verskaf tydens die geelkoors-epidemie van Philadelphia.
Toe die uitgewer Mathew Carey, wat in die gesondheidskomitee van die stad gedien het, sy verslag oor die epidemie vanaf Oktober 1793 uitgereik het, beskuldig hy lede van die vrye swart gemeenskap van Philadelphia dat hulle voordeel trek uit die epidemie, selfs uit die huise van koorsslagoffers gesteel het. In reaksie hierop het Allen en Jones vroeg in 1794 hul eie pamflet gepubliseer en hierdie beskuldigings in detail weerlê. Deur die ooggetuie van die werk wat swart Philadelphians gedoen het om pasiënte te behandel, saam met gedetailleerde dokumentasie van betalings en uitgawes, het die twee ministers Carey gedwing om sy kroniek van die epidemie in latere uitgawes te hersien.
Allen en Jones se werk was die eerste pamflet met kopiereg wat deur swart skrywers in die geskiedenis van die land geskryf is. Getiteld 'N Vertelling oor die verrigtinge van die swart mense tydens die laat ontsettende ramp in Philadelphia, in die jaar 1793Dit beskryf die rassisme en swak behandeling wat gratis Afro-Amerikaners ondervind het, selfs al speel hulle 'n deurslaggewende rol in die bestryding van die ernstigste siekte-epidemie in die geskiedenis van die nog jong land.
Carey, Matthew A. Kort verslag oor die kwaadaardige koors, die afgelope tyd algemeen in Philadelphia. 4de uitg. New York: Arno Press Inc., 1970.
Estes, J. Worth en Billy G. Smith, reds. 'N Melankoliese toneel van verwoesting: die openbare reaksie op die Philadelphia -epidemie van 1793. Canton, MA: Science History Publications, 1997.
Hannaway, Caroline. "Omgewing en Miasmata." Companion Encyclopedia of the History of Medicine, W. F. Bynum en Roy Porter, reds. Londen, New York: Routledge, 1993, pp. 292-308.
Humphries, Margaret. Geelkoors in die suide. New Brunswick, NJ: Rutgers University Press, 1955.
McCrew, Robert E. Ensiklopedie van mediese geskiedenis. New York: McGraw-Hill Book Company, 1958.
Pelling, Margaret. "Besmetting/kiemteorie/spesifisiteit." Companion Encyclopedia of the History of Medicine, W. F. Bynum en Roy Porter, reds. Londen, New York: Routledge, 1993, pp. 309-34.
Toe die geelkoors -uitbraak van 1793 die welgestelde vlugtende Philadelphia gestuur het - GESKIEDENIS
Waarom moet stede opgerig word as dit net grafte van mense is?
- Noah Webster in 1796
In sy Geskiedenis van die Verenigde State, Henry Adams bespiegel oor die jaar 1800: "as Bostoniane hul gemeentevergaderings vir 'n oomblik vergeet het, of as Virginians hul afkeer van stede en sypaadjies oorkom het, het hulle New York besoek, maar nie Philadelphia nie" (White, 8). Sekerlik is die federale era van Philadelphia bekroon, maar slegs in 'n mate. Die stad was volgens die standaarde van die dag relatief skoon, veilig en voorspoedig, maar vanaf 1793 het 'n reeks geelkoors -uitbrake die vriend en vyand van die stad herinner aan die fisiese gevaar van stadslewe. Baie het hierdie koorsagtige besmettings gekoppel aan die siek morele toestand van stadsbewoners. Selfs Jefferson, wat die verfyning van Philadelphia waardeer, verkies die morele soliditeit van die klein dorpie/plattelandse lewe. En hierdie twyfel oor die moraliteit van die stadslewe het na baie Filadelfiërs versprei, veral omdat die plaag die mees selfsugtige aspekte van die bevolking na vore gebring het. Die beroemde filantropiese aard van die stad het egter ook gewerk om die vrees teë te werk. Die bou van die waterwerke was 'n poging om nie net 'n fisiese tekort reg te stel nie, maar ook 'n morele.
Op die mees basiese vlak moet die ontstaan ​​van die waterwerke verstaan ​​word deur te onthou wat die gebrek aan 'n betroubare waterbron vir 'n stad kan beteken. Behalwe die duidelike behoefte aan drinkwater (alhoewel die stadbewoner van die agtiende eeu relatief min water gedrink het), was dit nodig om brande te bestry, 'n skrikwekkende vooruitsig in 'n stad met digte houtstrukture, vir basiese higiëne, en soos baie gedink het, vir die voorkoming van siektes. Soos alle Amerikaanse stede van die 1790's, het Philadelphia vir die grootste deel van die water op 'n onvoldoende put van putte, reservoirs en bronne staatgemaak. Vir groot stede was hierdie verspreide bronne onvoldoende, veral omdat dit in warm, droë somers vinnig uitgeput was en herhaaldelik gespanne was deur 'n groeiende bevolking.
Tesame met 'n onvoldoende watertoevoer, blyk die voorkoms van siektes, veral in besige hawestede, radikaal te ontstabiliseer. Alhoewel uitbrake van klein pokkies, griep en geelkoors in elke Amerikaanse stad voorgekom het, het die geelkoorsplaag van Philadelphia van 1793 die vorige opvattings oor die siekte verplaas en die grootste stad van die land tot sy grond geskud. Die geboorte van die waterwerke moet grootliks gesien word in die konteks van hierdie verwoesting-'n stad waarin 'water, aarde en lug' geraak is. Dat die "Athene van Amerika" so vatbaar vir siektes, so skelm en so vuil kan wees, was 'n belediging vir die Frankliniaanse persoonlikheid en vir Penn se beplande doeltreffendheid wat deur sy roostergatplan aangedui word. Die koors en die gepaardgaande chaos het die vermoë van die verligte verstand om die natuur te beheer, uitgedaag en die bekende reputasie van Philadelphia as liefdadigheid uitgedaag. Hierdie verhaal handel dus oor die reaksie van Philadelphia se elite groep uitvinders, wetenskaplikes, dokters, skrywers, uitgewers en filantrope op hierdie ramp.
1793: Ramp in die hoofstad
In die somer van 1793 was Philadelphia buitengewoon warm en droog en druk. Teen Junie het duisend vlugtelinge wat vir die rewolusie op die eiland Santo Domingo gevlug het, die stad ingestroom. Hulle verhale oor slaweopstand en oor 'n koorsepidemie het 'n mate van ondersteuning gebied, en $ 15,000 dollar aan hulpgeld is vinnig ingesamel. Baie Filadelfiërs was egter ook effens versigtig vir hierdie nuwelinge, asof hierdie baie heterogene groep (wit, swart, ryk, arm) sommige van die 'besmette' standpunte wat slawerny ondersteun, meebring, of miskien was hulle aan die 'verkeerde' kant van die Franse revolusie. Die eilandbewoners was egter nie die enigste wat verdink word van die verspreiding van 'morele besmettings' nie. Dr Stephen Currie het die morele grondwet van alle inwoners van Philadelphia gebreek, en soos die aanhaling bo -aan hierdie bladsy aandui, het hy die voorkoms van koors as 'n direkte gevolg van hierdie gebrek beskou. Die immigrante van die Karibiese Eilande het eintlik die koors saamgeneem, hoewel dit in 'n vorm was wat dokters meer as 'n eeu lank nie sou erken nie (sien hieronder). En hierdie hoogs aansteeklike siekte het 'n welkome gasheer gevind in die vuil, vuil en beknopte omgewing van Philadelphia.
In Augustus 1793 het verskeie prominente dokters in Philadelphia byeengekom om 'n kommerwekkende neiging te bespreek: 'n toenemende aantal pasiënte met simptome van naarheid, swart braaksel, lusteloosheid en geel velkleur. Onder die aanwesiges was dr Benjamin Rush, die bekendste dokter van die stad, ondertekenaar van die Onafhanklikheidsverklaring en ondersteuner van die staats- en nasionale grondwette. Hy kom vinnig tot die gevolgtrekking dat die skuldige die gevreesde geelkoors is. Sy uitspraak het vinnig deur die stad versprei, self 'n voorloper van die siekte wat uiteindelik byna tien persent van die bevolking sou doodmaak. Einde Augustus het Rush almal, wat kan beweeg, aangeraai om die stad te verlaat. Namate die koors versprei het, en omdat dokters nie oor die oorsaak of die korrekte behandeling daarvan kon saamstem nie, het paniek gou 'n rol geslaan.
Ons moet onthou dat die Philadelphia van 1793 die grootste stad van die land en sy nasionale hoofstad was, sowel as die hoofstad van die staat Pennsylvania. Die koors was dus nie net 'n 'plaaslike' probleem nie, maar 'n probleem van nasionale belang, en veral 'n vooruitsig vir 'n jong republiek. Jefferson, Washington en Hamilton was slegs die die meeste bekende inwoners van die omgewing, en terwyl die siekte die prominente en algemene mense aanval, was almal vatbaar vir die koors. Die nasionale regering het dus ontbind met die hoop om in koeler weer terug te keer. En alhoewel baie van diegene met die middele Rush se advies gevolg het, was hulle nie altyd betyds nie. Beide Alexander Hamilton en sy vrou het die koors opgedoen en is as uitgeworpenes op hul vlug na Albany behandel-'n patroon wat byna al die siek vlugtelinge sou herhaal.
Gerugte dat mans eggenote laat vaar het, en ouers van hul kinders het hoogty gevier. Baie Filadelfiërs het egter gebly om die siekes te bedien en om die totale ineenstorting van die stad te voorkom. Onder diegene wat oorgebly het, is Stephen Girard, die meeste dokters, die Afro-Amerikaanse geestelikes, Richard Allen en Absalom Jones, en die grotendeels Afro-Amerikaanse korps van versorgers en verpleegsters onder die voorste in dapperheid. Hulle onselfsugtige deelname was in kontras met diegene wat uit die stad gevlug het. Dit was ook onwaarskynlik dat iemand soos die Frans gebore Girard-wat op pad was om die rykste man in die land te word.
Girard het met die hulp van Peter Helm ('n Cooper uit die handel) toesig gehou oor die tydelike asiel vir siekes in Bush Hill, 'n herenhuis wat aan die buitewyke van die stad geleë is. Hy het ook sy aansienlike onderhandelingsvaardighede gebruik om dr Jean Dev & eacuteze, een van die vlugtelinge in Santo Domingan, as die primêre geneesheer te installeer. Dev & eacuteze het sy pasiënte skoon, gemaklik en beperkte dosisse kinien en stimulante voorgeskryf-dieselfde 'Franse behandeling' wat Hamilton en sy vrou genees het. Sy metodes was oor die algemeen meer effektief as die 'heroïese' bloeding en suiwering wat deur Dr. Rush en sy kring voorgeskryf is, en het baie desperate siekes gehelp. Alhoewel hy as 'n Domingaanse vlugteling en 'n Franse opgeleide dokter was, het hy of sy metodes nie die guns van Philadelphia se elite -kern van dokters gewen nie. En die meeste Amerikaners wat oor die koors geskryf het, kon Dev & eacuteze nie by hul rekeninge insluit nie. Dr Rush het nooit sy naam in druk genoem nie en die joernalis/uitgewer Mathew Carey se beroemde (en eerste) "kort verslag" van die koors verwys slegs na Dev & eacuteze in 'n voetnoot (97).
Slag van die dokters: oorsake en oplossings
Beide veronderstellings sweef egter mal naby aan die waarheid. Die muskiet is onbedoeld uit die Karibiese Eilande ingevoer, hoofsaaklik deur die groot aantal Santo Domingan -vlugtelinge. Die staande poele water uit verstopte riole en die vogtige, moerasagtige toestande van die plaaslike omgewing bied ook ideale broeiplekke vir die insekte. Dr Rush het daarop aangedring dat die bronne van siekte voortspruit uit waterprobleme. In 'n opstel uit 1805 skryf hy:
Die gebrek aan voldoende krag in die water wat in die algemene riool val. . . maak elkeen van hul gate 'n bron van siek uitaseming. . . (Wood, 227)
In baie dele van die stad word poele met stagnerende water gesien, waaruit groot hoeveelhede ongesonde dampe uitgeasem word gedurende die somer en herfs. (227)
Skoon water: antwoord op die plae?
Baie waarnemers, behalwe die dokters, het ook tot die gevolgtrekking gekom dat 'n moontlike bron van siekte in die onhigiëniese toestande van Philadelphia lê. Benjamin Henry Latrobe, die land se bekendste argitek en ingenieur, het in 1798 tot die gevolgtrekking gekom:
Daarom het ons 'n bewys dat daar wel 'n baie oorvloedige siektebron bestaan, wat onafhanklik is van die skadelike uitaseming van die smal en vuil stegies en paaie, in die manier waarop die stad deur water voorsien word. Dit is waar dat die inwoners van Philadelphia baie min water drink. Dit is te erg om dronk te wees, en dit wat in tee en kookkuns gebruik word, verloor ongetwyfeld die meeste, indien nie almal nie, van die skadelike kwaliteit daarvan. . . (Latrobe, 97)
Wat die openbare riool betref, is daar nie baie daarvan nie, en ek glo dat dit baie onheil veroorsaak. . . (97)
Die groot plan om die water van die Schuylkill na Philadelphia te bring om die stad te voorsien, is nou 'n voorwerp van groot belang, al word dit tans verontagsaam deur 'n tekort aan fondse. Die euwel wat egter bedoel is om terselfdertyd reg te stel, is so ernstig en so groot dat dit almal wat inwoners van Philadelphia is, hard moet oproep vir hul uiterste inspanning om dit te voltooi. (98)
Gedurende die 'plaag -dekade' van die 1790's is probeer om die stad skoon te maak deur die strate gereeld met vars water te was. Soos Noah Webster gesê het, "die gebruik van water kan nie te liberaal wees nie." (Blake, 9) Ongelukkig was die beskikbaarheid en koste van water in stryd met sy, en vele ander, se mandaat vir skoner stede. Die soeke na skoon en goedkoop water, het albei die plaag van '93 voorafgegaan en hervormers na die waters van die Schuylkill gelei.
Benjamin Franklin was bekommerd oor die kwessie van skoon water genoeg om beide sy geboortestad Boston en sy huis in Philadelphia in sy testament van 1789 te laat. nuwe waterstelsels. Kenmerkend was dat hy 'n spesifieke plan gehad het:
Beide Franklin en Latrobe se 'kan' optimisme en burgerlike gees, sowel as Brockden Brown en Noah Webster se 'uitbeelding van die stad as vuil en skadelik, lig die bou van die Waterwerke in, sowel as die ontvangs en krag as 'n kulturele ikoon vir die stad en vir die land.
As 'n siekte wat geheueverlies veroorsaak en die dood oor die VSA versprei, vind Joy 'n silwer randjie: immuniteit teen die siekte wat die land in wanhoop dryf. Joy reis vrylik deur 'n verlate landskap en beweeg stadig in die rigting van Florida, waar sy hoop dat haar verlore geboorte-moeder op haar sal wag.
'N Aansteeklike slaapsiekte dompel die siekes in 'n toestand van voortdurende drome in hierdie roman uit Die era van wonderwerke skrywer Karen Thompson Walker. Die Dromers is 'n klomp verhale, alles rondom 'n SoCal -kollege, waar die siekte posgevat het. Onder kwarantyn moet studente, onderwysers en hul gesinne reken op die vinnig veranderende omgewing, aangesien die siekes intens om hulle droom.
Geelkoors begin na 'n inkubasietydperk van drie tot ses dae.  Die meeste gevalle veroorsaak slegs 'n ligte infeksie met koors, hoofpyn, kouekoors, rugpyn, moegheid, verlies van eetlus, spierpyn, naarheid en braking.  In hierdie gevalle duur die infeksie slegs drie tot vier dae. [ aanhaling nodig ]
Maar in 15% van die gevalle betree mense 'n tweede, toksiese fase van die siekte wat gekenmerk word deur herhalende koors, hierdie keer vergesel van geelsug as gevolg van lewerskade, sowel as buikpyn.  Bloeding in die mond, neus, oë en spysverteringskanaal veroorsaak bloed wat braak bevat, vandaar die Spaanse naam vir geelkoors, vómito negro ("swart braaksel").  Daar kan ook nierversaking, hik en delirium wees.  
Onder diegene wat geelsug ontwikkel, is die sterftesyfer 20 tot 50%, terwyl die totale sterftesyfer ongeveer 3 tot 7,5%is.  Ernstige gevalle kan 'n sterftesyfer van meer as 50%hê. 
Die oorlewing van die infeksie bied lewenslange immuniteit,  en het gewoonlik geen permanente orgaanskade tot gevolg nie. 
Geelkoors word veroorsaak deur geelkoorsvirus, 'n omhulde RNA -virus 40-50 nm breed, die tipe spesie en naamgenoot van die familie Flaviviridae.  Dit was die eerste siekte wat getoon is dat dit oorgedra is deur gefiltreerd menslik serum en deur muskiete oorgedra is, deur die Amerikaanse dokter Walter Reed omstreeks 1900.  Die positiewe sin, enkelstrengs RNA is ongeveer 10.862 nukleotiede lank en het 'n enkele oop leesraam wat vir 'n poliproteïen kodeer. Gasheerproteases sny hierdie poliproteïen in drie strukturele (C, prM, E) en sewe nie -strukturele proteïene (NS1, NS2A, NS2B, NS3, NS4A, NS4B, NS5) die opsomming stem ooreen met die rangskikking van die proteïenkoderende gene in die genoom.  Minimaal geelkoorsvirus (YFV) 3'UTR-gebied is nodig om die gasheer 5'-3'-eksonuklease XRN1 te stop. Die UTR bevat PKS3 pseudoknotstruktuur, wat dien as 'n molekulêre sein om die eksonuklease te stop en is die enigste virale vereiste vir subgenomiese flavivirus RNA (sfRNA) produksie. Die sfRNA's is die gevolg van onvolledige afbraak van die virale genoom deur die eksonuklease en is belangrik vir virale patogenisiteit.  Geelkoors behoort aan die groep hemorragiese koors. [ aanhaling nodig ]
Die virusse besmet onder meer monosiete, makrofage, Schwann -selle en dendritiese selle. Hulle heg aan die seloppervlakke via spesifieke reseptore en word deur 'n endosomale vesikel opgeneem. Binne die endosoom veroorsaak die verlaagde pH die samesmelting van die endosomale membraan met die virusomhulsel. Die kapsied betree die sitosol, verval en stel die genoom vry. Reseptorbinding, sowel as membraansmelting, word gekataliseer deur die proteïen E, wat die konformasie daarvan verander by 'n lae pH, wat 'n herrangskikking van die 90 homodimere tot 60 homotrimere veroorsaak.  
Nadat die gasheersel ingekom het, word die virale genoom herhaal in die ruwe endoplasmiese retikulum (ER) en in die sogenaamde vesikelpakkies. Aanvanklik word 'n onvolwasse vorm van die virusdeeltjie in die ER geproduseer, waarvan die M-proteïen nog nie in sy volwasse vorm gekloof is nie. Dit word dus aangedui as voorloper M (prM) en vorm 'n kompleks met proteïen E. Die onvolwasse deeltjies is verwerk in die Golgi -apparaat deur die gasheerproteïen furien, wat prM na M. klou. Dit stel E vry van die kompleks, wat nou sy plek kan inneem in die volwasse, aansteeklike virion. 
Geelkoorsvirus word hoofsaaklik oorgedra deur die byt van die geelkoors -muskiet Aedes aegypti, maar meestal ander Aedes muskiete soos die tiermuggie (Aedes albopictus) kan ook dien as 'n vektor vir hierdie virus. Soos ander arbovirusse, wat deur muskiete oorgedra word, geelkoorsvirus word deur 'n vroulike muskiet opgeneem wanneer dit die bloed van 'n besmette mens of 'n ander primaat inneem. Virusse bereik die maag van die muskiet, en as die viruskonsentrasie hoog genoeg is, kan die virions epiteelselle besmet en daar repliseer. Van daar af bereik hulle die hemokoel (die bloedstelsel van muskiete) en vandaar die speekselkliere. As die muskiet daarna bloed suig, spuit dit sy speeksel in die wond, en die virus bereik die bloedstroom van die gebytte persoon. Transovariale en transstadiale oordrag van geelkoorsvirus binne A. aegypti, dit wil sê die oordrag van 'n wyfie muskiet na haar eiers en dan larwes, word aangedui. Dit lyk asof hierdie infeksie van vektore sonder 'n vorige bloedmeel 'n rol speel in enkele, skielike uitbreek van die siekte. 
Drie epidemiologies verskillende aansteeklike siklusse kom voor  waarin die virus van muskiete na mense of ander primate oorgedra word.  In die "stedelike siklus", slegs die geelkoors -muskiet A. aegypti betrokke is. Dit is goed aangepas vir stedelike gebiede en kan ook ander siektes oordra, waaronder Zika -koors, denguekoors en chikungunya. Die stedelike siklus is verantwoordelik vir die grootste uitbrekings van geelkoors wat in Afrika voorkom. Behalwe vir 'n uitbraak in Bolivia in 1999, bestaan ​​hierdie stedelike siklus nie meer in Suid -Amerika nie. [ aanhaling nodig ]
Behalwe die stedelike siklus, beide in Afrika en Suid -Amerika, is daar 'n silvatiese siklus (bos- of oerwoudsiklus), waar Aedes africanus (in Afrika) of muskiete van die genus Hemagogus en Sabethes (in Suid -Amerika) dien as vektore. In die oerwoud besmet die muskiete hoofsaaklik nie -menslike primate, die siekte is meestal asimptomaties by primate in Afrika. In Suid -Amerika is die syvatiese siklus tans die enigste manier waarop mense besmet kan raak, wat die lae voorkoms van geelkoorsgevalle op die vasteland verklaar. Mense wat in die oerwoud besmet raak, kan die virus na stedelike gebiede vervoer, waarheen A. aegypti dien as 'n vektor. As gevolg van hierdie syvatiese siklus kan geelkoors nie uitgeroei word nie, behalwe deur die muskiete wat as vektore dien, uit te wis. 
In Afrika vind 'n derde aansteeklike siklus bekend as die "savannah cycle" of intermediêre siklus plaas tussen die oerwoud- en stedelike siklusse. Verskillende muskiete van die genus Aedes betrokke is. In onlangse jare was dit die algemeenste vorm van die oordrag van geelkoors in Afrika. 
Kommer bestaan ​​oor die geelkoors wat na die suidooste van Asië versprei, waar die vektor daarvan voorkom A. aegypti kom reeds voor. 
Na die oordrag van 'n muskiet, repliseer die virusse in die limfknope en besmet veral dendritiese selle. Van daar af bereik hulle die lewer en besmet hepatosiete (waarskynlik indirek via Kupffer -selle), wat lei tot eosinofiele afbraak van hierdie selle en tot die vrystelling van sitokiene. Apoptotiese massas, bekend as raadslede, verskyn in die sitoplasma van hepatosiete.  
Geelkoors is meestal 'n kliniese diagnose, gebaseer op simptomatologie en reisgeskiedenis. Ligte gevalle van die siekte kan slegs virologies bevestig word. Aangesien ligte gevalle van geelkoors ook aansienlik kan bydra tot streeksuitbrake, word elke vermoedelike geval van geelkoors (met simptome van koors, pyn, naarheid en braking 6-10 dae nadat u die aangetaste gebied verlaat het) ernstig behandel. [ aanhaling nodig ]
As vermoed word van geelkoors, kan die virus eers 6-10 dae na die siekte bevestig word. 'N Direkte bevestiging kan verkry word deur omgekeerde transkripsie polimerase kettingreaksie, waar die genoom van die virus versterk word.  'n Ander direkte benadering is die isolasie van die virus en die groei daarvan in selkweek deur middel van bloedplasma, dit kan 1-4 weke duur. [ aanhaling nodig ]
Serologies kan 'n ensiem-gekoppelde immunosorbentbepaling tydens die akute fase van die siekte met spesifieke IgM teen geelkoors of 'n toename in spesifieke IgG-titer (in vergelyking met 'n vorige monster) geelkoors bevestig. Saam met kliniese simptome word die opsporing van IgM of 'n viervoudige toename in IgG-titer as voldoende aanduiding vir geelkoors beskou. Aangesien hierdie toetse met ander flavivirusse, soos dengue-virus, kan reageer, kan hierdie indirekte metodes nie geelkoorsinfeksie afdoende bewys nie. [ aanhaling nodig ]
Lewerbiopsie kan ontsteking en nekrose van hepatosiete verifieer en virale antigene opspoor. As gevolg van die neiging tot bloeding van pasiënte met geelkoors, is slegs 'n biopsie raadsaam Nadoodse ondersoek om die oorsaak van die dood te bevestig. [ aanhaling nodig ]
By 'n differensiële diagnose moet infeksies met geelkoors onderskei word van ander koorsagtige siektes soos malaria. Ander virale hemorragiese koors, soos Ebola -virus, Lassa -virus, Marburg -virus en Junin -virus, moet as oorsaak uitgesluit word. [ aanhaling nodig ]
Persoonlike voorkoming van geelkoors sluit inenting en vermyding van muskietbyte in gebiede waar geelkoors endemies is. Institusionele maatreëls om geelkoors te voorkom, is onder meer inentingsprogramme en maatreëls om muskiete te bestry. Programme vir die verspreiding van muskietnette vir huishoudelike gebruik verminder malaria sowel as geelkoors. Die gebruik van EPA-geregistreerde insekweerder word aanbeveel as dit buite is. Blootstelling vir 'n kort tydjie is genoeg vir 'n moontlike muskietbyt. Langmouklere, langbroeke en sokkies is nuttig om te voorkom. Die toediening van larvicides op houers met wateropberging kan help om moontlike muskietteelplekke uit te skakel. EPA-geregistreerde insekdoderspuit verminder die oordrag van geelkoors. 
Gebruik insekweermiddels in die buitelug, soos dié wat DEET, pikaridien, etielbutielasetielaminopropionaat (IR3535) of suurlemoenbloekom bevat op blootgestelde vel.
Dra die regte klere om muskietbyte te verminder. As die weer dit toelaat, dra langmoue, langbroeke en sokkies as u buite is. Muskiete kan deur dun klere byt, sodat bespuiting van klere met afweermiddel wat permetrien bevat of 'n ander EPA-geregistreerde afweermiddel, ekstra beskerming bied. Klere wat met permetrien behandel is, is in die handel beskikbaar. Muskotweermiddels wat permetrien bevat, is nie goedgekeur vir toediening direk op die vel nie.
Die piekbyt vir baie muskietspesies is skemer tot dagbreek. Maar, A. aegypti, een van die muskiete wat die geelkoorsvirus oordra, voed bedags. As u in kamers met skerms of lugversorging bly, veral tydens spitstye, verminder dit ook die risiko van muskietbyte.
Inenting word aanbeveel vir diegene wat na die geaffekteerde gebiede reis, omdat nie-inheemse mense geneig is om ernstiger siektes te kry as hulle besmet is. Beskerming begin teen die 10de dag na die toediening van entstowwe by 95% van die mense , en daar word berig dat dit minstens 10 jaar duur. Die Wêreldgesondheidsorganisasie (WGO) sê nou dat 'n enkele dosis entstof voldoende is om lewenslange immuniteit teen geelsiekte te verleen.  Die verswakte lewende entstofstam 17D is in 1937 deur Max Theiler ontwikkel.  Die WGO beveel roetine -inenting aan vir mense wat in die geaffekteerde gebiede woon tussen die 9de en 12de maand na die geboorte. 
Tot een uit elke vier mense ervaar koors, pyne en plaaslike seerheid en rooiheid op die plek van inspuiting.  In seldsame gevalle (minder as een uit elke 200.000 tot 300.000),  kan die inenting 'n geelkoors-entstofverwante viscerotropiese siekte veroorsaak, wat in 60% van die gevalle dodelik is. Dit is waarskynlik te wyte aan die genetiese morfologie van die immuunstelsel. 'N Ander moontlike newe-effek is 'n infeksie van die senuweestelsel, wat in een uit 200 000 tot 300 000 gevalle voorkom, wat neurotropiese siektes veroorsaak deur geelkoors, wat tot meningoencefalitis kan lei en in minder as 5%  gevalle dodelik is.  
Die Yellow Fever Initiative, wat deur die WGO in 2006 geloods is, het meer as 105 miljoen mense in 14 lande in Wes -Afrika ingeënt.  Geen uitbrake is aangemeld gedurende 2015. Die veldtog is ondersteun deur die GAVI Alliance, en regeringsorganisasies in Europa en Afrika. Volgens die WGO kan massa -inenting geelkoors nie uitskakel nie weens die groot aantal besmette muskiete in stedelike gebiede van die teikenlande, maar dit sal die aantal besmette aansienlik verminder. 
Die vraag na entstof teen geelkoors het steeds toegeneem weens die groeiende aantal lande wat geelkoors -inenting implementeer as deel van hul roetine -inentingsprogramme.  Onlangse oplewing in geelkoors -uitbrake in Angola (2015), die Demokratiese Republiek van die Kongo (2016), Uganda (2016), en meer onlangs in Nigerië en Brasilië in 2017, het die vraag verder toegeneem, terwyl die wêreldwye entstofaanbod gespanne was.   Om gevoelige bevolkings in voorkomende massa-inentingsveldtogte tydens uitbrake in te ent, word fraksionele dosering van die entstof dus beskou as 'n dosisbesparende strategie om die beperkte hoeveelheid entstof te maksimeer.  Fraksionele dosis geelkoors -inenting verwys na toediening van 'n verminderde volume entstofdosis, wat volgens die vervaardiger se aanbevelings gerekonstitueer is.   Die eerste praktiese gebruik van fraksionele inenting teen geelkoors was in reaksie op 'n groot geelkoors-uitbraak in die Demokratiese Republiek van die Kongo middel 2016. 
In Maart 2017 het die WGO 'n inentingsveldtog in Brasilië begin met 3,5 miljoen dosisse uit 'n noodvoorraad.  In Maart 2017 het die WGO inenting vir reisigers na sekere dele van Brasilië aanbeveel.  In Maart 2018 het Brasilië sy beleid verander en aangekondig dat hy beplan om teen April 2019 al 77,5 miljoen inwoners wat tans nie ingeënt is nie, in te ent. 
Verpligte inenting Redigeer
Sommige lande in Asië loop moontlik gevaar vir geelkoorsepidemies, aangesien beide muskiete met die vermoë om geelkoors sowel as vatbare ape aan te bied. Die siekte kom nog nie in Asië voor nie. Om die voorkoms van die virus te voorkom, vereis sommige lande vorige inenting van buitelandse besoekers wat deur geelkoorsgebiede gegaan het. Inenting moet bewys word deur 'n inentingsertifikaat, wat 10 dae na die inenting geldig is en 10 jaar duur. Alhoewel die WGO op 17 Mei 2013 meegedeel het dat daaropvolgende opkikker -inentings onnodig is, is 'n ouer (as 10 jaar) sertifikaat moontlik nie by alle grensposte in alle geaffekteerde lande aanvaarbaar nie. 'N Lys van die lande wat geelkoors -inenting benodig, word deur die WGO gepubliseer.  As die inenting om een ​​of ander rede nie gegee kan word nie, kan dispensasie moontlik wees. In hierdie geval is 'n vrystellingsertifikaat wat deur 'n WGO-goedgekeurde inentingsentrum uitgereik is, nodig. Alhoewel 32 van 44 lande waar geelkoors endemies voorkom, wel inentingsprogramme het, word minder as 50% van hul bevolking in baie van hierdie lande ingeënt. 
Beheer van die geelkoors muskiet A. aegypti is van groot belang, veral omdat dieselfde muskiet ook denguekoors en chikungunya -siekte kan oordra. A. aegypti broei by voorkeur in water, byvoorbeeld in installasies deur inwoners van gebiede met gevaarlike drinkwatervoorrade, of in huishoudelike afval, veral bande, blikke en plastiekbottels. Hierdie toestande is algemeen in stedelike gebiede in ontwikkelende lande. [ aanhaling nodig ]
Twee hoofstrategieë word gebruik om te verminder A. aegypti bevolkings. Een benadering is om die ontwikkelende larwes dood te maak. Maatreëls word getref om die waterophopings waarin die larwes ontwikkel, te verminder. Larvicides word gebruik, saam met larwes wat vis eet en kopbokke, wat die aantal larwes verminder. Vir baie jare, copepods van die genus Mesosiklops is in Viëtnam gebruik om denguekoors te voorkom. Dit het die muskietvektor op verskeie gebiede uitgeroei. Soortgelyke pogings kan effektief wees teen geelkoors. Pyriproxyfen word aanbeveel as 'n chemiese larwemoord, hoofsaaklik omdat dit veilig is vir mense en effektief is in klein dosisse. 
Die tweede strategie is om die populasie van die volwasse geelkoors -muskiet te verminder. Dodelike ovitraps kan verminder Aedes bevolkings, en gebruik minder hoeveelhede plaagdoder omdat dit die plaag direk teiken. Gordyne en deksels van watertenks kan met insekdoders bespuit word, maar toediening in huise word nie deur die WGO aanbeveel nie. Muskietnette wat met insekdoders behandel word, is effektief, net soos teen die Anopheles muskiet wat malaria dra. 
Soos met ander Flavivirus infeksies, is geen geneesmiddel bekend vir geelkoors nie. Hospitalisasie is raadsaam en intensiewe sorg kan nodig wees as gevolg van vinnige agteruitgang in sommige gevalle. Sekere akute behandelingsmetodes het geen doeltreffendheid nie: passiewe immunisering na die voorkoms van simptome is waarskynlik sonder effek ribavirien en ander antivirale middels, sowel as behandeling met interferone, is ondoeltreffend by pasiënte met geelkoors.  Simptomatiese behandeling sluit in rehidrasie en pynverligting met middels soos parasetamol (acetaminophen). Asetielsalisielsuur (aspirien). Aspirien en ander nie-steroïdale anti-inflammatoriese middels (NSAID's) word egter dikwels vermy as gevolg van 'n verhoogde risiko vir gastro-intestinale bloeding as gevolg van hul antistolterlike effekte 
Geelkoors is algemeen in tropiese en subtropiese gebiede van Suid -Amerika en Afrika. Wêreldwyd woon ongeveer 600 miljoen mense in endemiese gebiede. Die WGO skat dat 200 000 gevalle van siektes en 30 000 sterftes per jaar voorkom, maar die aantal amptelik aangemelde gevalle is baie laer. [ aanhaling nodig ]
Na raming kom 90% van die geelkoorsinfeksies op die vasteland van Afrika voor.  In 2016 het 'n groot uitbraak sy oorsprong in Angola en na die buurlande versprei voordat dit deur 'n massiewe inentingsveldtog belemmer is. In Maart en April 2016 is 11 ingevoerde gevalle van die Angola -genotipe by ongevakte Chinese onderdane in China aangemeld, die eerste voorkoms van die siekte in Asië in die geskiedenis.  
Filogenetiese analise het sewe genotipes van geelkoorsvirusse geïdentifiseer, en daar word aangeneem dat hulle anders aangepas is vir mense en vir die vektor A. aegypti. Vyf genotipes (Angola, Sentraal-/Oos -Afrika, Oos -Afrika, Wes -Afrika I en Wes -Afrika II) kom slegs in Afrika voor. Wes -Afrika genotipe I word in Nigerië en die omliggende gebied aangetref.  Wes -Afrika genotipe I blyk veral aansteeklik te wees, aangesien dit dikwels met groot uitbrake gepaard gaan. Die drie genotipes wat buite Nigerië en Angola gevind word, kom voor in gebiede waar uitbrake skaars is. Twee uitbrake, in Kenia (1992–1993) en Soedan (2003 en 2005), het die Oos -Afrikaanse genotipe behels, wat die afgelope 40 jaar onopgemerk gebly het. 
In Suid -Amerika is twee genotipes geïdentifiseer (Suid -Amerikaanse genotipes I en II).  Op grond van filogenetiese analise blyk dit dat hierdie twee genotipes in Wes -Afrika  ontstaan ​​het en eers in Brasilië ingebring is.  Die datum van bekendstelling van die voormalige Afrika -genotipe wat aanleiding gegee het tot die Suid -Amerikaanse genotipes blyk 1822 te wees (95% vertrouensinterval 1701 tot 1911).  Die historiese verslag toon dat 'n uitbraak van geelkoors in Recife, Brasilië, plaasgevind het tussen 1685 en 1690. Dit lyk asof die siekte verdwyn het, met die volgende uitbraak in 1849. Dit is waarskynlik ingestel met die invoer van slawe deur die slaaf handel uit Afrika. Genotipe I is verdeel in vyf subklasse, A tot E. 
Aan die einde van 2016 het 'n groot uitbraak begin in die Brasilië -staat Minas Gerais, wat as 'n sylvan of 'n oerwoud -epizoot beskou word.  Dit het begin as 'n uitbraak by bruin huilapies,  wat dien as 'n wagtersoort vir geelkoors, wat dan versprei het na mans wat in die oerwoud werk. Geen gevalle is deur die mense tussen die mense oorgedra nie A. aegypti muskiet, wat stedelike uitbrake kan onderhou wat vinnig kan versprei. In April 2017 het die sylvan -uitbraak voortgegaan na die Brasiliaanse kus, waar die meeste mense nie ingeënt is nie.  Teen einde Mei blyk dit dat die uitbraak afneem nadat meer as 3 000 vermoedelike gevalle, 758 bevestigde en 264 sterftes geelkoors was.  Die ministerie van gesondheid het 'n inentingsveldtog geloods en was bekommerd oor die verspreiding gedurende die karnavalseisoen in Februarie en Maart. Die CDC het 'n vlak 2 -waarskuwing uitgereik (oefen verbeterde voorsorgmaatreëls.) 
'N Bayesiese ontleding van genotipes I en II het getoon dat genotipe I feitlik al die huidige infeksies in Brasilië, Colombia, Venezuela en Trinidad en Tobago uitmaak, terwyl genotipe II verantwoordelik was vir alle gevalle in Peru.  Genotipe I het sy oorsprong in die noordelike Brasiliaanse streek rondom 1908 (95% hoogste posterior digtheidsinterval [HPD]: 1870–1936). Genotipe II het sy oorsprong in Peru in 1920 (95% HPD: 1867–1958). Die beraamde mutasiesnelheid vir beide genotipes was ongeveer 5 × 10-4 substitusies/plek/jaar, soortgelyk aan dié van ander RNA -virusse. [ aanhaling nodig ]
Die hoofvektor (A. aegypti) kom ook voor in tropiese en subtropiese streke van Asië, die Stille Oseaan en Australië, maar geelkoors het nog nooit daar voorgekom nie, totdat jetreise 11 gevalle van die geelkoors -uitbraak van Angola en DR Congo in 2016 in Afrika ingebring het. Voorgestelde verduidelikings sluit in: [ aanhaling nodig ]
Dat die stamme van die muskiet in die ooste minder kan oordra geelkoorsvirus.
Die immuniteit bestaan ​​in die bevolking as gevolg van ander siektes wat deur verwante virusse veroorsaak word (byvoorbeeld dengue).
Dat die siekte nooit bekendgestel is nie omdat die skeepsvaart onvoldoende was.
Maar niemand word as bevredigend beskou nie.   'n Ander voorstel is die afwesigheid van 'n slawehandel na Asië op die skaal daarvan na die Amerikas.  Die trans-Atlantiese slawehandel het waarskynlik geelkoors in die Westelike Halfrond uit Afrika ingebring. 
Die evolusionêre oorsprong van geelkoors lê waarskynlik in Afrika, met die oordrag van die siekte van nie -menslike primate na mense.   Die virus het vermoedelik sy oorsprong in Oos- of Sentraal -Afrika en het van daar na Wes -Afrika versprei. Aangesien dit in Afrika endemies was, het die plaaslike bevolking immuniteit daarteen ontwikkel. As 'n uitbraak van geelkoors sou voorkom in 'n Afrika -gemeenskap waar koloniste woon, sterf die meeste Europeërs, terwyl die inheemse Afrikaners gewoonlik nie -dodelike simptome ontwikkel wat soos griep lyk.  Hierdie verskynsel, waarin sekere bevolkings immuniteit teen geelkoors ontwikkel as gevolg van langdurige blootstelling in hul kinderjare, staan ​​bekend as verworwe immuniteit.  Die virus, asook die vektor A. aegypti, is waarskynlik na Noord- en Suid -Amerika oorgeplaas met die invoer van slawe uit Afrika, deel van die Columbian -uitruil na Europese verkenning en kolonisasie. [ aanhaling nodig ]
Die eerste definitiewe uitbraak van geelkoors in die Nuwe Wêreld was in 1647 op die eiland Barbados.  'n Uitbraak is aangeteken deur Spaanse koloniste in 1648 op die Yucatán -skiereiland, waar die inheemse Maya -mense die siekte genoem het xekik ("bloed braak"). In 1685 het Brasilië sy eerste epidemie in Recife opgedoen. Die eerste vermelding van die siekte met die naam "geelkoors" het plaasgevind in 1744.  McNeill voer aan dat die omgewings- en ekologiese ontwrigting wat veroorsaak word deur die bekendstelling van suikerplantasies, die omstandighede geskep het vir muskiet- en virale voortplanting, en daaropvolgende uitbrake van geelkoors .  Ontbossing het die bevolking van insekvretende voëls en ander wesens wat muskiete en hul eiers gevoer het, verminder.
In die koloniale tye en tydens die Napoleontiese oorloë was die Wes -Indiese Eilande bekend as 'n besonder gevaarlike pos vir soldate omdat geelkoors endemies in die gebied was. Die sterftesyfer in Britse garnisoene in Jamaika was sewe keer soveel as die garnisoene in Kanada, meestal as gevolg van geelkoors en ander tropiese siektes.  Beide die Engelse en die Franse magte wat daar geplaas is, is ernstig geraak deur die "yellow jack". Om die beheer oor die winsgewende suikerhandel in Saint-Domingue (Hispaniola) te herwin en met die oog op die herwinning van Frankryk se nuwe wêreldryk, stuur Napoleon 'n leër onder bevel van sy swaer-generaal Charles Leclerc na Saint-Domingue om neem beheer na 'n slawe -opstand. Die historikus JR McNeill beweer dat geelkoors ongeveer 35 000 tot 45 000 slagoffers van hierdie magte tydens die gevegte veroorsaak het.  Slegs een derde van die Franse troepe het oorleef vir onttrekking en terugkeer na Frankryk. Napoleon het afstand gedoen van die eiland en sy planne vir Noord -Amerika en die verkoop van die Louisiana -aankoop in 1803 aan die VSA. In 1804 verklaar Haïti sy onafhanklikheid as die tweede republiek in die Westelike Halfrond. Daar bestaan ​​aansienlike debat oor die vraag of die aantal sterftes as gevolg van siektes tydens die Haïtiaanse rewolusie oordrewe is. 
Alhoewel geelkoors die meeste in tropiese klimaat voorkom, is die noordelike Verenigde State nie van die koors vrygestel nie. Die eerste uitbraak in die Engelssprekende Noord-Amerika het plaasgevind in New York in 1668. Engelse koloniste in Philadelphia en die Franse in die Mississippiriviervallei het in 1669 groot uitbrake aangeteken, asook bykomende geelkoors-epidemies in Philadelphia, Baltimore en New York Stad in die 18de en 19de eeu. Die siekte het langs stoombootroetes van New Orleans af gereis, wat in totaal ongeveer 100 000–150 000 sterftes veroorsaak het.  Die geelkoors -epidemie van 1793 in Philadelphia, wat toe die hoofstad van die Verenigde State was, het gelei tot die dood van etlike duisende mense, meer as 9% van die bevolking.  Een van hierdie tragiese sterftes was James Hutchinson, 'n dokter wat die bevolking van die stad help behandel het. Die nasionale regering het uit die stad gevlug, waaronder president George Washington. 
Die suidelike stad New Orleans het gedurende die 19de eeu met groot epidemies te kampe gehad, veral in 1833 en 1853. 'n Groot epidemie het in New Orleans en Shreveport, Louisiana, in 1873 plaasgevind. Sy inwoners noem die siekte 'yellow jack'. Stedelike epidemies het in die Verenigde State tot 1905 voortgeduur, met die laaste uitbraak wat New Orleans geraak het.   
Ten minste 25 groot uitbrake het gedurende die 18de en 19de eeu in die Amerikas plaasgevind, waaronder veral ernstige in Cartagena, Chili, in 1741 in Kuba in 1762 en 1900 Santo Domingo in 1803 en Memphis, Tennessee, in 1878. 
In die vroeë negentiende eeu het die voorkoms van geelkoors in die Karibiese Eilande "tot ernstige gesondheidsprobleme gelei" en die Amerikaanse vloot ontstel omdat talle sterftes en siektes vlootoperasies ingeperk en die moraal vernietig het.  'n Tragiese episode het in April 1822 begin toe die fregat USS Macedonian Boston verlaat het en deel geword het van Commodore James Biddle se West India Squadron. Onbewus van almal, was hulle op die punt om 'n cruise na 'n ramp te onderneem en hul opdrag 'sou 'n vaart deur die hel wees'.  Smith Thompson, sekretaris van die vloot, het die eskader opgedra om die handelsvaart van die Verenigde State te bewaak en seerowery te onderdruk. Tydens hul ontplooiing van 26 Mei tot 3 Augustus 1822 sterf ses-en-sewentig van die Masedoniërs se offisiere en mans, waaronder dr. John Cadle, chirurg USN. Vier-en-sewentig van hierdie sterftes word toegeskryf aan geelkoors. Biddle het berig dat nog twee-en-vyftig van sy bemanning op die sieklys was. In hul verslag aan die sekretaris van die vloot, het Biddle en chirurg se maat, dr Charles Chase, die oorsaak as 'koors' genoem. As gevolg van hierdie verlies het Biddle opgemerk dat sy eskader gedwing was om vroeg na die Norfolk Navy Yard terug te keer. By aankoms het die bemanning van die Masedoniër mediese sorg ontvang en in kwarantyn geplaas op Craney Island, Virginia.   
In 1853 het Cloutierville, Louisiana, 'n laat somer-uitbraak van geelkoors gehad wat 68 van die 91 inwoners vinnig doodgemaak het. 'N Plaaslike dokter het tot die gevolgtrekking gekom dat 'n ongespesifiseerde aansteeklike middel in 'n pakket uit New Orleans aangekom het.   In 1854 sterf 650 inwoners van Savannah, Georgia, aan geelkoors.  In 1858 het die St Matthew's German Evangelical Lutheran Church in Charleston, Suid -Carolina, 308 geelkoors -sterftes opgedoen, wat die gemeente met die helfte verminder het.  'n Skip wat persone met die virus besmet het, het in Junie 1855 in Hampton Roads in die suidooste van Virginia aangekom.  Die siekte het vinnig deur die gemeenskap versprei en uiteindelik meer as 3000 mense doodgemaak, meestal inwoners van Norfolk en Portsmouth.  In 1873 verloor Shreveport, Louisiana, 759 burgers in 'n tydperk van 80 dae aan 'n geelkoors-epidemie, met meer as 400 bykomende slagoffers wat uiteindelik beswyk het. Die totale dodetal van Augustus tot November was ongeveer 1,200.  
In 1878 sterf ongeveer 20 000 mense in 'n wydverspreide epidemie in die Mississippiriviervallei.  Daardie jaar het Memphis 'n buitengewoon groot hoeveelheid reën gehad, wat gelei het tot 'n toename in die muskietbevolking. Die gevolg was 'n groot geelkoorsepidemie.  Die stoomskip John D. Porter het mense gevlug wat uit Memphis noordwaarts gevlug het in die hoop om aan die siekte te ontsnap, maar passasiers is nie toegelaat om aan boord te gaan weens kommer oor die verspreiding van geelkoors. Die skip het die volgende twee maande deur die Mississippirivier gedwaal voordat sy haar passasiers afgelaai het. 
Groot uitbrake het ook in Suid -Europa voorgekom. Gibraltar verloor baie lewens aan uitbrake in 1804, 1814 en 1828.  Barcelona het 'n paar duisend burgers gely tydens 'n uitbraak in 1821. Die hertog de Richelieu het 30.000 Franse troepe na die grens tussen Frankryk en Spanje in die Pyreneë -gebergte ontplooi. , om 'n cordon sanitaire om te verhoed dat die epidemie van Spanje na Frankryk versprei. 
Oorsake en oordrag Redigeer
Ezekiel Stone Wiggins, bekend as die Ottawa -profeet, het voorgestel dat die oorsaak van 'n geelkoors -epidemie in Jacksonville, Florida, in 1888, astrologies was.
Die planete was in dieselfde lyn as die son en die aarde, en dit het, behalwe siklone, aardbewings, ensovoorts 'n digter atmosfeer veroorsaak wat meer koolstof bevat en mikrobes veroorsaak. Mars het 'n buitengewoon digte atmosfeer gehad, maar sy inwoners is waarskynlik beskerm teen die koors deur hul nuut ontdekte kanale, wat moontlik gemaak is om koolstof op te neem en die siekte te voorkom. 
In 1848 het Josiah C. Nott voorgestel dat geelkoors deur insekte soos motte of muskiete versprei word, en sy idees gebaseer op die patroon van die oordrag van die siekte.  Carlos Finlay, 'n Kubaanse dokter en wetenskaplike, het in 1881 voorgestel dat geelkoors deur muskiete oorgedra kan word eerder as direkte menslike kontak.   Aangesien die verliese aan geelkoors tydens die Spaans -Amerikaanse oorlog in die 1890's uiters hoog was, het dokters in die weermag met eksperimente begin met 'n span onder leiding van Walter Reed, en bestaan ​​uit dokters James Carroll, Aristides Agramonte en Jesse William Lazear. Hulle het Finlay se "muskiethipotese" suksesvol bewys. Geelkoors was die eerste virus wat deur muskiete oorgedra word. Die dokter William Gorgas het hierdie insigte toegepas en geelkoors uit Havana uitgeroei. Hy het hom ook beywer vir geelkoors tydens die bou van die Panamakanaal. 'N Vorige poging tot kanaalbou deur die Franse het deels misluk weens sterftes as gevolg van die hoë voorkoms van geelkoors en malaria, wat baie werkers doodgemaak het. 
Alhoewel dr. Walter Reed 'n groot deel van die krediet in die geskiedenisboeke van die Verenigde State ontvang het omdat hy geelkoors 'geslaan' het, het hy dr Finlay die eerbetoon gegee aan die ontdekking van die geelkoorsvektor en hoe dit beheer kan word. Reed het Finlay se vraestelle gereeld in sy eie artikels aangehaal en hom ook erkenning gegee vir die ontdekking in sy persoonlike korrespondensie.  Die aanvaarding van Finlay se werk was een van die belangrikste en verreikendste gevolge van die US Army Yellow Fever Commission van 1900.  Die toepassing van metodes wat eers deur Finlay, die Amerikaanse regering en weermag voorgestel is, het geelkoors in Kuba uitgeroei en later in Panama, sodat die Panamakanaal voltooi kon word. Terwyl Reed op die navorsing van Finlay voortgebou het, merk historikus François Delaporte op dat geelkoorsnavorsing 'n omstrede kwessie was. Wetenskaplikes, waaronder Finlay en Reed, het suksesvol geword deur voort te bou op die werk van minder prominente wetenskaplikes, sonder om hulle altyd die eer te gee wat hulle toekom.  Reed se navorsing was noodsaaklik in die stryd teen geelkoors. Hy word ook toegeskryf aan die gebruik van die eerste tipe mediese toestemmingsvorm tydens sy eksperimente in Kuba, 'n poging om te verseker dat deelnemers weet dat hulle 'n risiko loop deur deel te wees van die toets. 
Net soos Kuba en Panama, het Brasilië ook 'n uiters suksesvolle sanitasieveldtog teen muskiete en geelkoors gelei. Vanaf 1903 het die veldtog onder leiding van Oswaldo Cruz, destydse direkteur -generaal van openbare gesondheid, nie net daartoe gelei dat die siekte uitgeroei is nie, maar ook die fisiese landskap van Brasiliaanse stede soos Rio de Janeiro hervorm is. Tydens reënseisoene het Rio de Janeiro gereeld vloede gehad, aangesien water uit die baai rondom die stad in die smal strate van Rio oorloop. Tesame met die swak dreineringstelsels wat in Rio gevind word, het dit moerasagtige toestande in die stadsbuurte geskep. Swembaddens met stilstaande water het 'n jaar lank in die strate van die stad gestaan ​​en was 'n vrugbare grond vir muskiete wat siektes dra. Onder leiding van Cruz het die eenheid vir openbare gesondheid, bekend as 'muskietinspekteurs', hard gewerk om geelkoors in Rio te bekamp deur rotte te spuit, rotte uit te roei, dreinering te verbeter en onhigiëniese behuising te vernietig. Uiteindelik het die stad se sanitasie- en opknappingsveldtogte die buurte van Rio de Janeiro hervorm. Die arm inwoners is van die middestede na die voorstede van Rio gestoot, of na dorpe in die buitewyke van die stad. Later jare sou die armste inwoners van Rio woon favelas. 
Gedurende 1920–23 het die Rockefeller Foundation se Internasionale Gesondheidsraad 'n duur en suksesvolle geelkoors -uitwissingsveldtog in Mexiko onderneem.  Die IHB het die respek van die federale regering van Mexiko gekry weens die sukses. Die uitwissing van geelkoors versterk die verhouding tussen die VSA en Mexiko, wat in die jare tevore nie baie goed was nie. Die uitwissing van geelkoors was ook 'n belangrike stap in die rigting van 'n beter wêreldwye gesondheid. 
In 1927 is wetenskaplikes geïsoleer geelkoorsvirus in Wes -Afrika.  Hierna is twee entstowwe in die dertigerjare ontwikkel. Max Theiler het gelei tot die voltooiing van die 17D geelkoors -entstof in 1937, waarvoor hy daarna die Nobelprys vir Fisiologie of Geneeskunde ontvang het.  Die entstof 17D word steeds gebruik, alhoewel nuwer entstowwe, gebaseer op veroselle, in ontwikkeling is (vanaf 2018).   
Deur middel van vektorbeheer en streng inentingsprogramme, is die stedelike siklus van geelkoors byna uit Suid -Amerika uitgeroei. Sedert 1943 het slegs 'n enkele stedelike uitbraak in Santa Cruz de la Sierra, Bolivia, plaasgevind. Sedert die 1980's neem die aantal gevalle van geelkoors egter weer toe, en A. aegypti het teruggekeer na die stedelike sentrums van Suid -Amerika. Dit is deels te wyte aan beperkings op beskikbare insekdoders, sowel as habitatverskuiwings wat veroorsaak word deur klimaatsverandering. Dit is ook omdat die vektorbeheerprogram laat vaar is. Alhoewel daar nog geen nuwe stedelike siklus vasgestel is nie, glo wetenskaplikes dat dit op enige stadium weer kan gebeur. Daar word vermoed dat 'n uitbraak in Paraguay in 2008 stedelik was, maar dit was uiteindelik nie die geval nie. 
In Afrika het virusuitroeiingsprogramme meestal op inenting staatgemaak. Hierdie programme was grootliks onsuksesvol omdat hulle nie die sistatiese siklus met wilde primate kon verbreek nie. Aangesien min lande gereelde inentingsprogramme instel, is maatreëls om geelkoors te bestry, verwaarloos, wat die toekomstige verspreiding van die virus meer waarskynlik maak. 
In die hamster -model van geelkoors is vroeë toediening van die antivirale ribavirien 'n effektiewe behandeling van baie patologiese kenmerke van die siekte.  Ribavirienbehandeling gedurende die eerste vyf dae na virusinfeksie verbeter oorlewingsyfers, verminder weefselskade in die lewer en milt, voorkom hepatosellulêre steatose en genormaliseer vlakke van alanienaminotransferase, 'n lewerskade -merker. Die werkingsmeganisme van ribavirien om die lewerpatologie te verminder geelkoorsvirus infeksie kan soortgelyk wees aan die aktiwiteit daarvan in die behandeling van hepatitis C, 'n verwante virus.  Omdat ribavirien nie daarin kon slaag om die oorlewing in 'n virulente rhesus -model van geelkoorsinfeksie te verbeter nie, is dit voorheen as 'n moontlike terapie verdiskonteer.  Infeksie is verminder in muskiete met die wMel -stam van Wolbachia. 
Geelkoors is deur verskeie lande ondersoek as 'n moontlike biologiese wapen. 
NLM in fokus
Die plek was Philadelphia, wat destyds die hoofstad van die land was. Die stad het floreer. En so was 'n gevaarlike siekte wat geelkoors genoem word.
Sekretaris van die tesourie, Alexander Hamilton, sou dit kontrakteer. Net soos die prominente dokter en stigter Benjamin Rush. George Washington het dit nie verstaan ​​nie. Hy het uit die stad gevlug.
Omdat so baie gevlug het, was baie van die mense wat die meeste bygedra het tot die versorging van die geteisterdes en die dooies begrawe, Afro -Amerikaners.
Op dieselfde tyd dat Amerikaners Hamilton herontdek het deur 'n topverkoper-outobiografie en 'n uitverkoopte Broadway-vertoning, moet die verhaal van die geelkoors-epidemie in Philadelphia in 1793 oorvertel word.
En wie kan dit beter vertel as die National Library of Medicine?
Vier illustrasies toon die vordering van geelkoors.
[Bron: Observations sur la fièvre jaune, faites à Cadix, en 1819 deur Etienne Pariset en André Mazet (Parys, 1820)]
Op Hamilton se verjaardag, 11 Januarie, debuteer NLM "Politiek van geelkoors in Alexander Hamilton se Amerika"Met 'n webwerf en 'n vertoning in die History of Medicine -leeskamer.
Die uitstalling ondersoek hoe die mediese gemeenskap gehelp het om die reaksie op die epidemie van 1793 in Philadelphia, wat 15 persent van die bevolking gedood het, te vorm.
Die behandeling van die siekte - verskillende benaderings
Die bas van die Cinchona boom, 'n bron van kinien, was die bas in die bas en wynkuur.
Geelkoors veroorsaak hoë koors, swart braaksel (as gevolg van bloeding in die maag) en geelsug ('n vergeling van die vel waaruit die siekte sy naam kry).
Toe die siekte in 1793 in Philadelphia aankom, staar die land die eerste groot openbare gesondheidskrisis in die gesig.
Baie mense wat in Philadelphia vergader het, het probeer om die siekte te behandel en lewens te red, maar hulle kon nie saamstem oor die beste benadering nie.
'Benjamin Rush, die mees prominente dokter van die dag, wyd gepubliseer oor die epidemie, "sê Ashley Bowen, PhD, 'n gaskurator in die uitstallingsprogram by NLM. 'Die nuwe eksperimentele behandeling van Rush was bloeding en suiwering. Hy het gedink dat bloedverlies jou vermoë om geelkoors te verminder, sal verminder. "
Rush het hoë dosisse kwik gebruik om sy pasiënte te suiwer.
Hamilton, 'n prominente politieke figuur, het 'n ander benadering gevolg. 'Hy het die sogenaamde' bas- en wynkuur 'gevolg, soms die sagte genesing of die Wes -Indiese behandeling genoem. Dit was kinienbas - wat nie sal help met geelkoors nie, hoewel dit wel help met malaria, so ek kan verstaan ​​hoekom hulle hierdie verbindings gemaak het - en Madeira -wyn verdun, "het Bowen gesê. 'Per slot van rekening was die behandelingsplan waarop Hamilton ingeteken het, waarskynlik beter, as u om geen ander rede as dat u bloed verloor en giftige hoeveelhede kwik inneem nie.
Nodeloos om te sê dat geen van die behandelings effektief was nie.
Wat veroorsaak hierdie geheimsinnige siekte?
In 1793 is argumente oor die oorsaak van hierdie epidemie in die openbaar gespeel deur middel van lang koerantverhale.
Albei mans kyk na die kaai as die bron van die probleem. "Rush het gewys op plaaslike oorsake. Hy het 'n besending vrot koffiebone wat by die kaai gelos is, geïdentifiseer as die bron, "het Bowen gesê. 'Hamilton het gedink die siekte is ingevoer deur wit Franse vlugtelinge wat uit die Haïtiaanse rewolusie in die Karibiese Eilande gevlug het.' Bowen se ironie is dat Hamilton self 'n immigrant uit die Karibiese Eilande was.
(Met vergunning van die Buro vir Gravure en Druk)
"Hamilton wou immigrasie beperk en 'n kwarantyn instel, wat die handel sou beïnvloed," het Bowen gesê. "Rush ondersteun die skoonmaak van die stad."
Hulle het nie baie tyd gehad nie.
Iets moes gedoen word vir die inwoners van die stad en om die reputasie van Philadelphia te beskerm.
'Dit was 'n sensitiewe oomblik vir die nuwe nasie. Hulle wou nie suggereer dat Philadelphia nie 'n gesonde plek vir die hoofstad van die land was nie, of dat die republiek self siek was, 'verduidelik Bowen.
Die burgemeester het 'n komitee byeengeroep wat hulpverlening gereël het.
Eenvoudig bekend as "Die komitee, "Het die groep geld ingesamel en voorraad versamel. Sommige mense in ander dorpe het selfs lewende hoenders gestuur om mense te voed.
Die stad het alle hulp nodig gehad wat dit kon kry.
Maak die werk klaar
Daardie somer het duisende mense uit die siek stad gevlug. As jy dit kon bekostig om te vertrek, het jy dit gedoen.
Eerwaarde Richard Allen
(Met vergunning van Schomburg Center for Research in Black Culture, New York Public Library)
Wie het in Philadelphia oorgebly om die siekes skoon te maak en te versorg?
"Die grootste deel van die hulpverlening is deur Afro -Amerikaners gedoen," het Bowen gesê, "deels omdat soveel ander mense uit die stad gevlug het en deels omdat dokters verkeerdelik gedink het dat Afro -Amerikaners immuun was vir geelkoors. Dit het vinnig duidelik geword dat dit nie waar is nie. "
Die komitee het die pogings gekoördineer, terwyl twee vooraanstaande Afro -Amerikaanse predikante, Absalom Jones en Richard Allen, die hulpverleners uit hul gemeentes gekoördineer het. "Jones en Allen het saam met die komitee gewerk, maar is nie as lede gelys of by die besluitnemingsproses ingesluit nie," het Bowen gesê.
Afro -Amerikaners het nie net pasiënte onder die toesig van Rush gebloei nie, hulle het karre gery, gehelp met sanitasie, grafte gegrawe en meer. Hulle pogings is nie met dank of lof erken nie. In werklikheid het blanke burgers hul werk as 'afpersers' beskryf en hulle daarvan beskuldig dat hulle 'n katastrofe kan verdien.
Na 'n gesprek, het ons die vryheid gevind om uit te gaan, in vertroue in hom wat te midde van 'n brandende vuuroond kan bewaar, verstandig dat dit ons plig was om al ons goed aan ons lydende mede -sterflinge te doen. Ons het gaan kyk waar ons nuttig kan wees.
Die storie vertel
"Ons het 'n verleentheid van rykdom wat verband hou met hierdie verhaal," sê Bowen.
Binne die versameling van die biblioteek is die boek van Jones en Allen en 'n oorspronklike getekende brief van Rush aan sy suster wat tydens die epidemie geskryf is. In daardie brief erken Rush dat hy herstel het van 'n aanval van geelkoors en deel hy nuus van 190 nuwe grafte wat in die Katolieke kerkhof gegrawe is.
Beide die brief en die boek sal as deel van die uitstalling te sien wees.
NLM bied twee maniere om 'Politics of Yellow Fever in Alexander Hamilton's America' te ervaar.
Besoek die afdeling History of Medicine van die biblioteek by die National Institutes of Health in Bethesda, Maryland, waar die uitstalling tot 22 Mei 2019 te sien sal wees. Daar is historiese dokumente oor geelkoors wat dateer uit die 1793 -epidemie in Philadelphia tot vroeg in die 20ste eeu, toe die Amerikaanse weermag Walter Reed die muskietteorie van oordrag bevestig ('n teorie wat oorspronklik deur die Kubaanse dokter Carlos Juan Finlay veronderstel is). Benewens Hamilton se brief en die Jones en Allen -boek, help tientalle artefakte die verhaal.
En daar is natuurlik ook 'n webwerf waar dit gebeur.
Deur Kathryn McKay, NLM in fokus skrywer
NLM in fokus is 'n produk van die NLM Office of Communications and Public Liaison. U word uitgenooi om in te teken om nuus van toekomstige artikels te ontvang. Ons verwelkom u kommentaar, voorkeure en deel.
ANN ARBOR - Die Universiteit van Michigan se Clements Library vertoon koerantberigte, kaarte, gravures, notuleboeke, pamflette en persoonlike briewe waarin die verskriklike geelkoors -epidemie wat Philadelphia in 1793 getref het, gedood is, en 5.000 mense, ongeveer 10 persent van die stad, dood is. 8217 -bevolking, binne slegs drie maande.
Philadelphia was die grootste, rykste en mees sentraal geleë stad in Amerika, sowel as die setel van die federale regering. In Augustus 1793 het dr. Benjamin Rush 'n ongewone aantal pasiënte met 'n ontstellende reeks simptome begin sien - ernstige koors, naarheid, veluitbarstings, swart braaksel, diep lusteloosheid, vinnige swak pols, inkontinensie en 'n morbide geel velkleur. Rush het die siekte onmiddellik as 'n gulsige geelkoors verklaar.
Die mediese gemeenskap het die siekte geïdentifiseer as 'n aansteeklike, aansteeklike siekte wat ingevoer is van 'n buite -bron (waarskynlik die Wes -Indiese Eilande), gekommunikeer deur direkte kontak met die siekes of met hul klere.
Almal wat kan, vlug uit die stad, en die paniek van die land sal waarskynlik hongersnood aan die siekte toevoeg, het Thomas Jefferson opgemerk. Byna 600 mense sterf in vier weke aan die siekte. Die helfte van die bevolking, almal wat dit kon bekostig, het vertrek. Terreur het mense oorweldig. Vroue het gevlug van mans, ouers van kinders, kinders van ouers. Voedselvoorrade het afgeneem. Alle sake gestop. Hawens het geweier om skepe en goedere uit Philadelphia te ontvang. Alle regering is opgeskort - federaal, staatslik, munisipaal.
President George Washington het Philadelphia op 10 September verlaat. Hy het sy besluit om te vertrek geregverdig deur te sê: "Omdat mevrou Washington my nie omring deur die kwaadaardige koors wou laat nie, kon ek nie meer daaraan dink om haar en die kinders in gevaar te stel nie. deur my voortbestaan ​​in die stad, het die huis waarin ons gewoon het, op 'n manier geblokkeer deur die wanorde. "
In die begin van paniek het slegs twee mans na vore gekom om te help - die swart geestelikes Richard Allen en Absalom Jones. Albei is deur jaloerse blanke lede uit die Methodist Episcopal Church van St. George 's verdryf. Jones sou die eerste biskop van die African Methodist Church van Noord -Amerika word.
Tydens die krisis was die Free African Society, wat Allen en Jones gestig het, die belangrikste hulpverleningsagentskap. Toe die krisis geëindig het, het die samelewing 'n skuld op sy beurt gelê ten koste van beddegoed en bewegende koors. Gedurende die krisis het swartes as versorgers gewerk en verpleegsters was Allen en Jones konstant onder die slagoffers. Teen September het swartes die koors begin opdoen. Selfs nadat hulle begin besmet is, het baie hul werk voortgesit. In ruil daarvoor is die Swart gemeenskap beskuldig van diefstal en ander wangedrag.
In 1794 beskryf James Hardie die gebeurtenisse van die pes: " Gedurende Augustusmaand beloop die begrafnisse meer as 300. Die siekte het toe die sentrale strate van die stad bereik en het met die grootste snelheid aan alle kante begin versprei . In September het die kwaadaardigheid daarvan ongelooflik toegeneem. Vrees het die sterkste hartvlug oorheers, algemeen geword, en terreur is op elke gesig uitgebeeld. In hierdie maand is 1,400 meer by die lys van sterftes gevoeg. Die besmetting was steeds progressief en teen die einde van die maand sterf 90 en 100 daagliks. "
Baie geestelikes in Philadelphia het geglo dat God se toorn in hul stad besoek is, wat manifesteer in die geelkoors. As bewys het hulle opgemerk dat die uitbreek van die koors saamgeval het met die opening van die New Chestnut Street Theatre, die " Synagoge vir Satan. Die kwakers het in Desember 1793 'n petisie aan die staatswetgewer gestuur waarin geëis word dat die teater gesluit word as 'n offensief vir die opperste goewerneur van die heelal. "
Die vertoning in U-M 's Clements Library is oop van Maandag tot Vrydag, van 14:00 tot 14:30 en duur tot einde Junie.
Vir meer inligting oor die uitstalling of die geskiedenis in die dokumentasie, kontak Arlene Shy by (313) 764-2347 of (313) 665-2165.
Die deurmekaar geskiedenis van geelkoors
Geelkoors pla die mensdom al eeue letterlik. Hierdie virussiekte, versprei deur 'n subspesie van muskiet, bekend as Aedes aegypti, het duisende mense siek gemaak en vrees in die harte van selfs die magtigste generaals en heersers geslaan. Dit verminder die bevolking van die hele stad. Dit is geïnspireer deur wilde teorieë oor die oorsprong daarvan, van miasmas tot ongelukkige planetêre belynings. Onversetlike dokters en wetenskaplikes het hul reputasie opgebou of verbreek om geelkoors te bestry en ander te verdedig teen die verwoesting.
Volgens die Mayo Clinic kan die siekte in sy ergste vorm vreeslike naarheid, onbeheerbare bloeding en geel geelsug veroorsaak wat die siekte sy naam gee. Selfs mense met 'n ligte geval kan dae of weke op 'n slag ongeskik wees.
Alhoewel ons vandag voordeel trek uit plaagbestrydingsmaatreëls en entstowwe om ons teen geelkoors te beskerm, kan ons nie die impak daarvan op die geskiedenis ignoreer nie. Geelkoors het Haïti moontlik gehelp om sy vryheid te wen. Dit het die Franse poging om hul eie Panamakanaal te bou, veroordeel. Dit het die sosiale struktuur van stede soos New Orleans verbeter. Dit het die verloop van die geskiedenis van die mens meer as een keer verander en kan dit nog lank doen.
Die pandemie is egter ongelukkig nie die eerste wat die menslike geslag teister nie.
In 1793 word a plaag Philadelphia geteister, wat ook sake en selfs menslike beweging belemmer het.
Die uitbraak was so verwoestend dat ongeveer 20 000 mense die stad tot September verlaat het, waaronder die Amerikaanse president George Washington en sy kabinet.
Met 'n bevolking van ongeveer 55 000 in 1793, was Philadelphia die grootste stad in Amerika, sy hoofstad en die besigste hawe. Die stad was ook die plek van die mees vreesaanjaende epidemie wat die jong land getref het.
In die lente van 1793 het Franse koloniale vlugtelinge, sommige met slawe, aangekom uit Cap François, Saint-Domingue, nou Haïti. Ongeveer 2 000 immigrante wat die slawe -rewolusie in die noorde van die eiland ontvlug het, het die hawe van Philadelphia oorval, waar die eerste geelkoors -epidemie in 30 jaar in Augustus in die stad begin het.
Die eerste twee mense waaraan hulle gesterf het geelkoors vroeg in Augustus in Philadelphia was onlangse immigrante, een uit Ierland en die ander uit Saint-Domingue. Na twee weke en 'n toenemende aantal koorsgevalle, sien dr Benjamin Rush, 'n doktersleerling tydens die geelkoorsepidemie in 1762 in die stad en een van die ondertekenaars van die Onafhanklikheidsverklaring, die patroon en erken dat geelkoors teruggekom het.
Dr Rush het sy kollegas en die regering gewaarsku dat die stad 'n epidemie ondervind, terwyl die belangrikste slagoffers nie jong of bejaarde mense is nie, maar die werkers wat by die dokke werk.
In die oortuiging dat die vlugtelinge uit Saint-Domingue die siekte dra, het die stad 'n kwarantyn van 2-3 weke opgelê op immigrante en hul goedere. Sommige buurdorpe het patrollies op die paaie gehad om te voorkom dat vlugtelinge die Wuhan -ineenstorting naboots.
Die groot hawens van Baltimore en New York het verhoed dat vlugtelinge hulle en hul goedere in Philadelphia in kwarantyn geplaas het. Die dood van dr. Hutchinson aan geelkoors op 7 September het paniek veroorsaak in die stad Philadelphia en mense het begin vlug. Tussen 1 Augustus en 7 September sterf 456 mense in die stad.
Op 8 September is 42 sterftes aangemeld. Die ergste tydperk van sewe dae was tussen 7 en 13 Oktober, toe 711 sterftes aangemeld is. Die daaglikse dodetal bly tot 30 Oktober bo 30.
Terwyl die rykes gevlug het, het die armes agtergebly. Die voogde van die armes het Bush Hill, 'n landgoed van 150 hektaar buite die stad, oorgeneem, wie se eienaar William Hamilton in Engeland was vir 'n lang verblyf.
Soos met COVID-19 in gevalle waar die aanvanklike besmette mense nie -Afrikaners was, het gerugte versprei dat Afrikaners immuun teen die virus was, het dr John Lining ook tydens die geelkoors -epidemie in 1742 in Charleston, Suid -Carolina, opgemerk dat Afrika -slawe teen laer tariewe as blankes geraak word. gelowige Afrikaners het 'n natuurlike immuniteit.
Dr Rush het ook voorgestel dat die bruin mense in die stad immuniteit het en hulle versoek om die siekes te versorg. In plaas van immuun te wees, kon baie van die Afrikaanse slawe in Charleston in 1742 immuniteit verkry het voordat hulle uit Afrika vervoer is, nadat hulle blootgestel was aan geelkoors in 'n ligte geval. Mense wat een aanval oorleef het, het immuniteit gekry. In die geelkoors -epidemie van 1793 sterf swartes in dieselfde tempo as blankes.
Einde Oktober, nadat die temperature afgekoel het en die muskiete doodgegaan het, het 'n koerant berig dat "die kwaadaardige koors baie bedaar het." Winkels het op 25 Oktober weer begin oopgaan, baie gesinne het teruggekeer, en die werwe het weer 'n lewe gekry toe 'n skip in Londen met goedere aangekom het. Die burgemeesterskomitee het mense buite die stad aangeraai om nog 'n week of tien dae te wag voordat hulle terugkeer.
Daar is ook aanwysings gepubliseer vir die skoonmaak van huise terwyl 'n wit vlag oor Bush Hill gehys is met die opskrif "No More Sick Persons Here."
Uiteindelik op 13 November hervat koeriers hul diens na die noorde en suide. 'N Amptelike sterftesregister 4 044 mense sterf tussen 1 Augustus en 9 November 1793, wat die epidemie in die stad Philadelphia een van die ernstigste in die geskiedenis van die Verenigde State maak.
Philadelphia moet gevestig word, was die tuiste van die stigters van die Verenigde State, Thomas Jefferson, George Washington en Alexander Hamilton.
Geelkoors-epidemie bied 'n 200-jarige les in krisisbestuur aan
Onder natuurrampe en deur die mens gemaakte rampe is daar miskien niks meer verwarrend en skrikwekkend as 'n aansteeklike siekte nie. In 1793 het 'n geelkoors -epidemie in Philadelphia ongeveer 5000 mense gedood en die verloop van die geskiedenis verander. Volgens Ed Glantz, 'n senior lektor aan die Penn State College of Information Sciences and Technology (IST), kan 'n uitbraak soortgelyke verwoesting in die moderne tyd veroorsaak, en noodreaksiestelsels is moontlik nie veel beter voorbereid as wat dit meer as 200 jaar gelede was nie.
'Ek glo eintlik dat baie van die verskriklike uitkomste vandag kan gebeur,' sê Glantz, wat onderrig gee in die program Security and Risk Analysis (SRA) aan die College of IST.
'N Referaat wat Glantz oor die onderwerp geskryf het, "Community Crisis Management Lessons from Philadelphia's 1793 Epidemic", het die toekenning vir die beste insigpapier gewen tydens die 11de internasionale konferensie oor inligtingstelsels vir krisisreaksie en -bestuur (ISCRAM), wat onlangs by die kollege gehou is. van IST. Die tema vir ISCRAM2014 was die bemagtiging van burgers en gemeenskappe deur middel van inligtingstelsels vir krisisreaksie en bestuur. Die konferensie fokus op die plaaslike gemeenskap, die individu en die tegnologieë wat gebruik kan word om krisisoptrede op plaaslike vlak te verbeter.
Volgens Glantz se koerant is openbare gesondheidsorganisasies, waaronder die Centers for Disease Control and Prevention (CDC), die Wêreldgesondheidsorganisasie en die Amerikaanse departement van gesondheid en menslike dienste, "baie bekommerd dat 'n nuwe griep tipe A -uitbraak tot 'n die vinnige verspreiding van aansteeklike siektes, wat die bestaande infrastruktuur vir mediese reaksie oorweldig. " Elkeen van hierdie organisasies het beplanningsgidse gepubliseer wat 'n beroep op plaaslike en gemeenskapsorganiseerders doen om vir so 'n geleentheid voor te berei. Om insig te vestig en konteks vir die organiseerders te bied, bied Glantz se referaat 'n gevalleanalise van die geelkoors -uitbraak van Philadelphia in 1793 aan.
In 1793, skryf Glantz, was Philadelphia op sy hoogtepunt en dien as die hoofstad van beide Pennsylvania en die onlangs gevormde Amerikaanse regering. Met 50 000 inwoners was dit die grootste metropolitaanse gebied in die VSA, en die hawe het 'n kwart van die land se skeepsvaart hanteer. Die geluk van die stad eindig in Julie 1793, toe 'n vragskip die vroulike Aedes aegypti -muskiet saam met individue wat tans met geelkoors besmet is, saambring.Verwarring en paniek het vinnig ingetree, aangesien daar geen mediese advies was oor wat die stygende sterftesyfers sou stuit nie, en die meeste amptenare en werknemers van die stad, die staat en die federale regering reeds uit hul poste gevlug het. Ongeveer 40 persent van die inwoners, insluitend die meeste van die rykes van die stad, is ontruim - selfs George Washington het vroeër as wat verwag is, teruggetrek na Mount Vernon. Die stad se regering het opgehou werk, wat lei tot misdaad, verlating en mense wat in die strate weggelaat is om te sterf.
Die sterftesyfer het eers in November begin daal, het Glantz in die koerant geskryf toe die temperatuur daal en die ryp begin. Hoewel die krisis moontlik bedaar het, het die epidemie - saam met die manier waarop dit hanteer is - die standpunt van Philadelphia in die openbare mening ernstig benadeel.
'Die krisis dien as basis vir aanvalle in die daaropvolgende beskuldigings en politiek,' het hy geskryf. "Boonop het Philadelphia sy gewildste stadsbesienswaardigheid verloor, tesame met die hoop om as hoofstad van die Verenigde State te bly."
Volgens Glantz is daar baie nuttige insigte om moderne krisisbestuur te help uit 'n ontleding van Philadelphia se 1793 -epidemie. 'N Epidemie kom voor wanneer nuwe gevalle van 'n sekere siekte, in 'n gegewe menslike bevolking, en gedurende 'n gegewe tydperk, aansienlik oorskry wat verwag word op grond van onlangse ervaring. 'N Pandemie, aan die ander kant, is 'n uitbraak van wêreldwye omvang. Dit gebeur wanneer 'n nuwe virus onder mense ontstaan ​​en ernstige siektes veroorsaak, wat maklik van persoon tot persoon versprei.
'Ons weet dat ons elke eeu twee of drie groot pandemies gaan hê,' het Glantz gesê.
Die College of IST volg 'n proaktiewe benadering in die opleiding van toekomstige leiers in noodbestuur, het hy gesê deur vaardighede aan te leer wat wyd toepaslik is. Die SRA -hoof van die College of IST kyk na hoe om veilige stelsels te ontwerp, hoe om risiko te meet en hoe om te verseker dat behoorlike privaatheidsvlakke gehandhaaf word vir individuele tegnologiegebruikers, besighede, die regering en ander organisasies. Die konsepte wat in die SRA -klasse geleer word, kan Glantz ook op epidemiologie toepas. In sy koerant skryf hy dat epidemies "verdere oorweging verdien vir krisisbestuur, soortgelyk aan die reaksie en besluitneming van ander natuurrampe, soos orkane en aardbewings."
'Die koerant praat oor nie-tradisionele krisisse, soos aansteeklike siektes, wat die verskrikking van 'n natuurramp insluit, met 'n paar verergerende verskille,' het Glantz gesê.
Die omstandighede wat tipies rondom 'n epidemie/pandemie bestaan, sluit in vrees, verwarring, verswakking van versorgers en 'n gebrek aan ondersteuning van naburige gemeenskappe. Die SRA -kurrikulum kan op verskillende maniere aangepas word om uitbrake van aansteeklike siektes teen te werk, het Glantz gesê. Deur middel van intelligensie-analise, kon mense opkomende siektes identifiseer en die gepaste reaksie en behandeling van die gemeenskap bepaal. SRA -studente wat risikobestuur bestudeer, leer om risiko's te identifiseer en ontwikkel beheermaatreëls om die risiko's te beperk, wat nuttig kan wees in die aanpak van aansteeklike uitbrake. Die CDC het 'n streng opleidingsprogram van twee jaar vir amptenare vir openbare gesondheid, het Glantz gesê. In die inleidende SRA -klas wat hy aanbied, stel hy 'n intelligensie -ontledingsmodel bekend wat gebaseer is op 'n uitbraak van 'n Legionnaires -siekte. Die vaardighede wat hy in die klas leer, is volgens hom gebaseer op die CDC -opleidingsmodel.
Die Philadelphia -geelkoors -epidemie, het Glantz gesê, saam met ander uitbrake van aansteeklike siektes deur die geskiedenis, toon die behoefte aan beter gemeenskapsbeplanning om die styging in mense wat mediese behandeling soek tydens 'n uitbraak te hanteer, en die behoefte aan individue wat bereid is om aandag te gee aan die behoeftes van bejaardes, armes en kinders. Daar is ook 'n dringende behoefte aan gesinne om inligting te hê wat hulle kan rig oor watter stappe hulle in die geval van 'n pandemie moet neem. Daarbenewens, het hy in die koerant geskryf, is daar 'n behoefte om 'kommunikasie te balanseer tussen die inlig van en die opvlam van die publiek'.
'U kan die uitkoms (van 'n pandemie) aansienlik verminder as u intelligente denke daaroor toepas,' het Glantz gesê.
Copyright 2021 \ Toe die Yellow Fever -uitbreek van 1793 die welgestelde vlugtende Philadelphia gestuur het...