Versindaba » Blog Archive » Andries Bezuidenhout. Kanker
Andries Bezuidenhout. Kanker
Ek ry deesdae gereeld tussen Pretoria (of Tshwane) en Potchefstroom (of Tlokwe). Twee p's vir twee t's. 'n Mens kan met die N1 suid ry en dan op die Kimberleypad klim, maar ek verkies 'n roete wat effe langer neem – verby Carletonville en 'n klein dorpie genaamd Welverdiend. By Welverdiend het pragtige rooibaksteen spoorweghuise en 'n petrolstasie genaamd "Hi Way Motors" my eerste opgeval. Nou kan ek myself nie help om elke keer as ek daar verbyry met my kamera die plek in te boender nie.
Ek werk nou aan 'n hele paar landskapskilderye van die omgewing. Ek het veral 'n voorliefde vir bloekombome ontwikkel. Myne se skagtorings, mynhope, mielielande, bloekoms. Dis alles dinge wat 'n landskap vir my mooi maak, my tuis laat voel.
Ek luister weer na Cowboy Junkies se "Trinity Sessions". Dis 'n opname in 'n kerk. Margot Timmins sing met haar lieflike stem:
'til the shift boss comes to tell you
Ek's nie seker of hierdie liriek korrek is nie. Dis 'n tradisionele lied. Dit laat my aan my oupagrootjie dink – Andries Jacobus Burger Rossouw. Hy's op die ouderdom van dertig aan myntering dood.
Ek is deel van 'n nuwe projek. Ons noem onsself die Vrye Radikales. Daar's Drikus (of Brixton) Barnard op kitaar en stem en Marguerite Visser op klawerbord, kitaar en stem. Ek slaan ook kitaar en sing. Ons neem landskapskilderye deur ek en Marguerite saam, stal dit uit by plekke waar ons optree. Ons probeer om die musiek en skilderye met mekaar in gesprek laat tree, maar ek weet nie of dit altyd so suksesvol is nie. Dis veral lekker om by Nieu-Bethesda in die tennisklub se saal op te tree. Die mense daar kyk stip na die skilderye. Marguerite se pa wil weet hoekom ons die Vrye Radikales is. Dra ons dan nie klere nie?
Twee werke van Marguerite is deel van 'n uitstalling by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees in Oudtshoorn. Die uitstalling se titel is "Hangende tuine". Marguerite se werke is van mynhope, met gruis en gras in klein botteltjies daarop gemonteer.
Op die Vrye Radikales se toer kom Hanné Koster saam om 'n dokumentêre program te skiet. By plekke waar daar min mense opdaag is klubeienaars waarskynlik vriendeliker met ons as andersins, weens die kamera se teenwoordigheid. In Oudtshoorn gaan kyk ek saam met Hanné na 'n uitstalling van Walter Meyer se landskapskilderye. Daar's een van 'n straattoneel in Prins Albert waarvan ek baie hou.
Soms wonder ek hoekom ek aanhou om musiek te maak en voor skraal gehore op te tree. Die Afrikaanse taalgemeenskap is te klein om die tipe musiek wat ek maak te regverdig. Hoekom sleep ek nog swaar luidsprekers en kitaarkiste rond?
maak die kis oop
haal jou snare uit
steek peule met jou stemvurk stukkend
skep, kou, sluk
g'n pêrels hier nie
"Hier's net leë borde in die ondergrond," sing Trike. Steak & Ale brand af. Ek gaan die gebou mis. Dis langs 'n treinspoor, in Bothalaan. Koos du Plessis het destyds daar gesit, in die plek se voorganger. Naas Voëlvry se backdrop, deur Catharina Scheepers gemaak, was die skildery van James Philips agter Steak & Ale se verhoog seker een van mees klassieke backdrops in Suid-Afrikaanse musiek. Niemand weet wat van die Voëlvry-backdrop geword het nie. Steak & Ale s'n het afgebrand.
Ek wonder of my oupagrootjie ook soos ek oor myne se skagtorings gevoel het. Seker nie. Die tipe nostalgie waaraan ek ly is waarskynlik generasiegebonde.