reguit aanvat van wie ookal luister na hul musiek, was boo! se leuse. kontroversie en kleur was maar vir hulle deel van die palet, die opmaak van wat hulle as band gesien het as reg. die uiteinde was warrelwind sukses en tye waar duisende die kore van menigde bekende liedjies saamgesing het. met klank en visuele stimuli het boo! 'n draai aan 'n baie eenvoud georienteerde rockindustrie gegee, en dinge kombineer wat teen 'n breër suid-afrikaanse agtergrond vir hulle baie volgers vanoor die land (en wêreld) verseker het.
dis dan met hierdie soniese informasie wat ingrid jonkeraangevat word. as jy nie die ingrid jonker storie ken nie, dit is sonder musiek genoeg vir 'n knop in die keel, so enige toonsetting of vokalisering daarvan is bloot hectic. en hier word met oordadigheid uitgebrei op die teks.
Ingrid Jonker se storie insigself is reeds poëties, en hoe meer jy oplees oor en van haar bydra + ondervinding, hoe dieper raak die woorde wat so sagkuns vertel. Menende dat daar 'n onderleende spanning in die werk is, wat daardeur verbreek word. Iets soos die son wat vanaf 'n swartkar gereflekteer word ...