Trump se staatsekretaris, Rex Tillerson, het gesê Ayn Rand se roman "Atlas Shrugged" is sy gunsteling boek. Mike Pompeo, hoof van die CIA, aangehaal Rand as 'n belangrike inspirasie. Voordat hy sy nominasie onttrek het, het Trump se poging om die departement van arbeid, Andrew Puzder, geopenbaar dat hy baie vrye tyd spandeer om Rand te lees.
So is die geval met baie ander Trump adviseurs en bondgenote: Die Republikeinse leier van die Huis van Verteenwoordigers, Paul Ryan, beroemd gemaak sy personeel lees Ayn Rand. Trump self het dit gesê hy is 'n "fan" van Rand en "identifiseer" met Howard Roark, die hoofrol van Rand se roman, "The Fountainhead", "'n argitek wat 'n behuisingsprojek ontwikkel wat ontwerp is omdat die bouers sy blueprints nie presies gevolg het nie."
As 'n filosoof het ek dikwels gewonder oor die merkwaardige uithouvermoë en gewildheid van Ayn Rand se invloed op die Amerikaanse politiek. Selfs volgens vroeëre standaarde lyk Rand se oorheersing oor die huidige administrasie besonder sterk.
Wat is gemeen met Ayn Rand?
Onlangs, historikus en Rand-kenner Jennifer Burns het geskryf hoe Rand se swaai oor die Republikeinse Party is verminderde. Burns sê die beloftes van die regering groot en ekonomiese nasionalisme onder Trump sal Rand afstoot.
Dit was voordat die president sy voorgestelde federale begroting onthul het baie sny nie-militêre owerheidsbesteding - en voor Paul Ryan se Obamacare-hervorming, wat belowe het strook gesondheid dekking van 24 miljoen lae-inkomste Amerikaners en gee die ryk 'n ruim belastingverlaging. Nou lyk Trump nul op 'n beduidende belastingverlaging vir die rykes en korporasies.
Hierdie alles lyk soos maatreëls. Rand sal entoesiasties ondersteun, in soverre hulle die kapitaliste en sogenaamde werkskeppers help, in plaas van die armes.
Alhoewel die Trump-administrasie redelik sterk in Rand se gedagte lyk, is daar een vreemde teenstrydigheid. Ayn Rand stoot 'n robuuste elitisme uit, anders as wat ek elders in die politieke filosofie waargeneem het. Maar dit loop in teen die vertelling van die Trump-verskynsel: Sentraal tot die Trump se opkoms is 'n verwerping van die elite wat van stedelike sentrums en die kus afkomstig is, wat glo op universiteite en in Hollywood oorverteenwoordig word.
Liberale wanhoop oor die feit dat hulle branded-elitiste is, terwyl, soos die voormalige televisie-gasheer Jon Stewart sit Dit het Republikeine 'n man gerugsteun wat elke kans gegun het om sy meerderwaardigheid te beoefen, en oor die skepping van 'n vergulde penthouse-woonstel in 'n wolkekrabber wat sy eie naam dra.
Dit is duidelik dat liberale hierdie retoriese stryd verloor het.
Wat is Ayn Rand se filosofie?
Hoe sal ons die bruto elitisme in die hartjie van die Trump-administrasie laat voel, wat in sy toewyding aan Ayn Rand belig is - elitisme wat sy ondersteuners oor die hoof gesien of ignoreer en in plaas daarvan gelukkig skryf?
Ayn Rand se filosofie is redelik eenvoudig. Rand sien die wêreld verdeel in "makers" en "takers." Maar na haar mening is die regte makers 'n paar seleksie - 'n ware elite, op wie ons goed sal vertrou en vir wie ons die weg moet uitklaar, deur onder andere belasting- en regeringsregulasies te verminder of te verwyder.
Rand se gedagte is intellektueel verteerbaar, onuitgegee, maklik omskep in beleidsbenaderings en -verklarings.
Klein regering is in orde, want dit laat die groot mense na groot hoogtes beweeg, en hulle sal die res saam met hulle sleep. rand sê ons moet verseker dat die uitsonderlike mans, die vernuwers, die intellektuele reuse, nie deur die meerderheid vasgehou word nie. Trouens, dit is die lede van hierdie buitengewone minderheid wat die hele vrye samelewing ophef tot die vlak van hul eie prestasies, terwyl hulle steeds verder en verder styg. "
My Romney gevang Rand se filosofie goed tydens die 2012-veldtog toe hy gepraat het oor die 47 persent van Amerikaners wat nie werk nie, stem Democrat en word gelukkig ondersteun deur hardwerkende, konserwatiewe Amerikaners.
Geen simpatie vir die armes nie
By die uitleg van haar dualistiese visie van die samelewing, verdeel in goed en kwaad, is Rand se taal dikwels sterker en harder. In haar 1957-roman, "Atlas Shrugged," het sy sê,
"Die man aan die bokant van die intellektuele piramide dra die meeste by tot almal wat onder hom is, maar kry niks behalwe sy wesenlike betaling nie, en ontvang geen intellektuele bonus van ander om die waarde van sy tyd by te voeg nie. Die man aan die onderkant wat aan homself oorgelaat het, sou honger ly in sy hopeloosheid, dra niks by diegene bo hom nie, maar kry die bonus van al hul brein. "
Rand's is die teenoorgestelde van 'n liefdadigheidsbeskouing van die mensdom, en kan eintlik redelik wreed wees. Oorweeg haar aanval op Paus Paulus VI, wat in sy 1967 ensiklies Progressio Populorum, het aangevoer dat die Weste 'n plig het om ontwikkelende lande te help, en dring aan op die simpatie van die wêreldwye armes.
Rand was verskrik; In plaas daarvan om simpatie te voel vir die armes, sy sê
"Toe die [Westerse Man] hele bevolkings ontdek het wat lewendig was in sulke toestande [in die ontwikkelende wêreld], moet hy nie erken nie, met 'n brandende steek van trots - of trots en dankbaarheid - die prestasies van sy nasie en sy kultuur van die mans wat hulle geskep het en hom 'n edeler erfenis gelaat het om voort te gaan? "
Waarom draai Rand se elitisme nie uit Republikeinse kiesers nie? - of draai hulle teen hul leiers wat glo die laer en middelklas mense moet verag? As iemand - soos Trump - met Rand se protagoniste identifiseer, moet hulle hulself uitstekend beskou, terwyl die wankelrige massas hulle buite hoop het.
Hoekom het die nuus van hierdie minagting nog nie aan die kiesers afgekom nie?
Die neo-konserwatiewes, wat onder president George W. Bush gesukkel het, was ook nogal elities, maar het uitgepluis hoe om met die Republikeinse basis in hul taal te praat. Bush self, ten spyte van sy Andover-Yale opvoeding, was geprys as "iemand met wie jy 'n bier kan hê."
Trump het daarin geslaag om nog beter te wees - hy het 'n bekende "vertel soos dit is," sy ondersteuners hou daarvan om sê. Natuurlik, soos beoordeel deur feite-checkers, word Trump se verhouding tot die waarheid betwis en verward; Wat sy ondersteuners blyk te waardeer, is eerder sy bereidwilligheid om hul vermoedens en vooroordele te stem sonder om bekommerd te wees oor die kritiek van kritici. Trump sê dinge is mense wat huiwerig is of skaam om hard te stem - indien enigsins.
Bou jou geluk
Dit kry ons nader aan wat aangaan. Rand is beslis sinies oor die genoemde massas: daar is min punt om hulle te preek; hulle sal nie ten minste van hulself verander of verbeter nie; en hulle sal ook nie die kapitaliste help nie. Die massas moet net uit die pad bly.
Die hoofdeug van 'n vryemark, Rand verduidelik, is "dat die uitsonderlike mans, die vernuwers, die intellektuele reuse, nie deur die meerderheid vasgehou word nie. Trouens, dit is die lede van hierdie buitengewone minderheid wat die hele vrye samelewing ophef tot die vlak van hul eie prestasies ... "
Maar hulle moedig die massas nie gewillig of maklik op nie, sy sê: "Terwyl die meerderheid die waarde van die motor skaars geassimileer het, stel die skeppende minderheid die vliegtuig bekend. Die meerderheid leer deur demonstrasie, die minderheid is vry om te demonstreer. "
Soos Rand, is haar volgelinge - wat die Trump-administrasie bevolk - grootliks onverskillig teenoor die vordering van die massas. Hulle sal mense laat gaan. Rand glo eenvoudig, die meeste mense is onopvallend op hul eie, en ons kan eenvoudig nie baie van hulle verwag nie. Daar is maar 'n paar op wie ons ons hoop moet vasmaak; Die res is eenvoudig irrelevant. Dis hoekom sy kla oor ons neiging om welsyn aan behoeftiges te gee. Sy sê,
"Die welsyn en regte van die produsente is nie as oorweging of erkenning beskou nie. Dit is die mees verdoemende aanklag van die huidige stand van ons kultuur. "
So, hoekom kom die Republikeine weg met die ontwyking van die titel van die elite - ten spyte van hul toewyding aan Rand - terwyl die Demokrate met hierdie titel vasstaan?
Ek dink 'n deel van die rede is dat die demokrate, onder andere, moralisties is. Hulle is meer optimisties oor die menslike natuur - hulle is meer optimisties oor die vermoë van mense om moreel te vorder en in harmonie te leef.
So, liberale oordeel: Hulle roep ons rassisme, ons seksisme, ons vreemdelinge haat uit. Hulle maak mense voel sleg om sulke vooroordele te beskerm, waarneembaar of nie, en hulle waarsku ons weg van potensieel aanstootlike taal en frases.
Baie konserwatiewe teenstanders spot liberale vir hul ongerigte naïef optimisme. Want in Rand se wêreld is daar geen hoop vir die oorgrote meerderheid van die mens nie. sy hope skelm Op die arme miljarde, wat "beskaafde mans" word gehelp om te help.
Die beste wat hulle kan hoop, is dat hulle gelukkig genoeg sal wees om die rykdom van die werklike innoveerders te geniet, wat uiteindelik in hulle ellende kan daal.
In soverre Trump en sy kollegas Rand se gedagtes omhels, moet hulle sommige van haar sinisme deel of nader.