'n Haiku aan my seuns
Net 'n rukkie gespaar van die pyn van ou wonde,
twee seunskinders, die bos en hul honde
met die bitter wete in my
die tyd gaan verby
Twee honderd kilometer per uur reguit onder-toe, vlerke teruggevou vir maksimum spoed, kloue teruggetrek, fokus absoluut. Breukdele voor impak, vlerke oop, stertvere uitgesprei en af, kloue uit en spiere gestaal vir die trefslag. Hard genoeg om die dassie se rug te breek maar berekend genoeg om homself nie te pletter teen die kranse te vlieg nie. Tydsberekening bepaal lewe en dood vir beide dassie en witkruisarend.
Jou voorbereiding en beplanning mag foutloos wees, maar as jou tydsberekening uit is, is jy,kan ek maar sê, in jou moer in. Of jy nou dans, musiek maak, liefde maak of dood maak, tydsberekening is die laaste bepalende faktor tussen sukses en mislukking.
Ons was nie meer as 900 voet bokant die grond nie. Die wind het die Icarus rondgepluk en Eben het net besluit om om te draai toe ons begin val. Tyd word in filmraampies in jou geheue vasgebrand. "Soek 'n pad om te land!" het hy bokant die enjin se huil geskree terwyl hy die petrol oopgestoot het, stok teruggtrek het met die skroef op vol pitch.
Die neus was op maar die hoogtemeter het agteruit geloop. Onder ons het die gebroke landskap van die Oos-Vrystaat te vinnig nader gekom. Daar was 'n swaar loodgevoel op die krop van my maag. Die volgende oomblik het hy die stok links en af gedruk en ons was neus af oppad grond toe met die wind van agter. Langs Eben het ek in 'n emosielose waarnemer verander. Op 'n honderd voet was dit vol flappe en stok terug. In grondeffek het die Icarus die saamgepersde lugkussings onder sy vlerke gevoel en ons het meters bokant die koue rotsblokke verby geflits. Voet vir voet het ons ons hoogte weer terug geworstel.
Ek kon jou 'n ander storie vertel het waar tydsberekening ook die hoofrol gespeel het met 'n donkerkop meisiekind wat 'n deel van my hart gesteel het, 'n telefoon oproep en 'n self-gekomponeerde liedjie maar daardie storie was meer rampspoedig as bogenoemde! Natuurlik mag dit, gesien uit 'n ander hoek, uiters komies wees maar ek lek nog steeds my wonde. Ek sal dus volstaan met my vliegstorie sonder om enige gevolgtrekking te waag, want sien ….. ek leer nog.