Geskryf deur Pat Harriman
'Dit lyk asof daar 'n bewys is van meer tuismaak, tuinmaak en afhanklikheid van rakstabiele voedsel, sowel as 'n groter afhanklikheid van plaaslike boere en gemeenskapsondersteunde landbouprodusente, hoewel dit te vroeg is om te bepaal of hierdie verskuiwings tot veranderende gewoontes sal lei. , "sê Brianne Donaldson.
Die pandemie kan 'n wye bewustheid van die produksie, verwerking en verspreiding van voedsel tot nuwe hoogtes verhoog.
Restaurant- en vleisaanlegs weens die koronavirus-krisis dwing boere om van hul produkte - van vee tot doodmelk en ploeg onder produkte - weg te gooi terwyl koper met leë winkelrakke te kampe het.
Hier, Brianne Donaldson, assistent-professor in filosofie en godsdiensstudies en voorsitter in Jain-studies aan die Universiteit van Kalifornië, Irvine, bespreek hoe hierdie ontwrigting in die ketting ons het gewoond geraak aan ons eetgewoontes. Donaldson se navorsing ondersoek aannames in wetenskaplike, sekulêre en religieuse wêreldbeskouings wat plante, diere en sekere mense marginaliseer - en dikwels regverdig geweld.
Sy verduidelik ook hoe die pandemie vir baie mense gelei het tot 'n ernstige nadenke oor die diep verband tussen die Amerikaanse voedselsisteem, boere, verbruikers, gesondheid en klimaatsverandering:
Wat gebeur met die Amerikaanse voedselstelsel in die nasleep van die pandemie?
Daar was twee belangrike gevolge: die storting van produkte en melk as gevolg van die groot afname in die vraag na restaurant tesame met die onvermoë om voedselverpakte voedsel vir tuisgebruik te herlei; en die uitroei van diere as gevolg van die verlangsaming van die slagpale en -sluitings as gevolg van werkers wat positief getoets het vir COVID-19, asook 'n afname in restaurantbestellings. Dit beteken dat diere wat grootgemaak word om op jong ouderdom vir vleis doodgemaak te word en spesifieke gewig op ander maniere doodgemaak moet word, insluitend dodelike inspuiting, haelgeweer, aborsie en verbranding. Sluiting van die slaghuis het tot vleistekorte en rantsoenering gelei.
Hoe beïnvloed hierdie veranderinge die samelewing, die klimaat en persoonlike gesondheid?
Eerstens moet ons 'n beter beeld van die bestaande voedselsisteem hê. Die huidige Amerikaanse afhanklikheid van goedkoop vleis, melk en eiers op diere, hang af van federale subsidies vir monokropkorrels soos koring en soja - waarvan die oorgrote meerderheid ondoeltreffend gebruik word om diere eerder as mense te voed. Dit maak vleis en ander diereprodukte vals goedkoop in vergelyking met ander produkte en lei tot talle negatiewe gevolge. In die samelewing is daar 'n toenemende bewustheid van hierdie koste en die wisselvalligheid van 'n voedselvoorsieningsketting wat op diere gebaseer is. Verbruikers sien hoe vleisproduksie soortgelyk is aan die vervaardiging van motors op 'n monteerbaan as 'n geïdealiseerde visie van 'n boer in oorpakke met 'n skuur.
Die voedselstelsel is een van die swaarste klimaatskoste, benewens die feit dat dit 'n ernstige morele saak rakende lewende wesens en regte van werkers is. Dit het ook nadelige gevolge vir die openbare gesondheid in terme van dieetverwante chroniese siektes en as die bron van veelvuldige pandemies, insluitend varkgriep, voëlgriep, salmonella en E. coli. Die voortdurende gebruik van massiewe hoeveelhede antibiotika op landboudiere het bygedra tot die wydverspreide antibiotiese weerstandigheid. Sluiting van slaghuise het daartoe gelei dat sommige mense vleis opgaar het, en ander om lewendige kuikens te koop vir 'n tuis-eiervoorraad of saad om tuine te plant. Ons kan sê dat die omgewingsvoetspoor op kort termyn — wat waterverbruik betref, CO2 uitstoot, verwerking van afval — van vleisverpakking het beslis verminder vir die huidige tyd, hoewel langtermynverskuiwings onduidelik is.
Sommige burgers het te kampe met persoonlike gesondheid voedselonsekerheid wat verband hou met die ontwrigting van skoolmaaltydprogramme en werk- en inkomsteverliese wat voedselaankope beïnvloed. Dit is onseker wat die afname in vleisproduksie op die stadium van die pandemie vir fisiese of sosiale gesondheid kan beteken.
Eet mense anders tydens hierdie gesondheidskrisis?
Voor die pandemie was daar 'n opwaartse neiging in die verbruik van plantaardige vleisprodukte, en data dui daarop dat talle plantgebaseerde ondernemings 'n versnelde groei ondervind om aan die hoër vraag te voldoen sedert die begin van COVID-19 in die VSA, Europa, en die vasteland van China. Dit blyk dat daar meer tuismaak is, tuinmaak, en die afhanklikheid van rakstabiele voedsel, sowel as 'n groter afhanklikheid van plaaslike boere en landbouprodusente wat deur die gemeenskap ondersteun word, hoewel dit nog te vroeg is om te bepaal of hierdie verskuiwings tot veranderende gewoontes sal lei.
Sal daar blywende neigings in eetgewoontes wees?
'N Mens kan hoop dat die opheffing van die sluier vir industriële vleisproduksie en die kwesbaarheid daarvan vir patogene wat deur diere gedra word, as diere in groot getalle in onhigiëniese en onveilige ruimtes gehou word, die vraag na 'n meer stabiele voedselverskaffingsketting wat nie op diere gebaseer is nie, sal verhoog. asook deernis vir ons diere- en slagplaaswerkers. Die vervanging van plant-gebaseerde alternatiewe vir vleis, melk en eiers op diere, sal waarskynlik voortduur, aangesien dit die COVID-19 voorafgaan en slegs versnel het tydens die pandemie. Al die grootste Amerikaanse vleisprodusente - Tyson, Smithfield, Cargill en JBS - het hul eie plantgebaseerde vleis alternatief lyne. Dit is nog te vroeg om te sien of ander gewoontes wat verband hou met tuismaak, tuinmaak, ondersteuning van plaaslike produsente of koop sal duur, hoewel verskeie organisasies in die VSA en Europa opnames doen om hierdie data in te samel.
Hoe sal die Amerikaanse voedselsisteem lyk as ons verby die pandemie is?
Dit hang af van hoe Amerikaanse verbruikers en beleidmakers reageer op die swakhede wat COVID-19 blootgestel het. Hierdie pandemie het verbruikers se bewustheid van sommige van die bogenoemde kwessies verhoog en lyk asof dit 'n neiging is om van vleis, melk en eiers op diere gebaseer te word, wat voortgaan om voort te gaan namate instellings en individue 'n veiliger, gesonde en menslike voedselvoorsiening.