André Malraux, toegewyde skrywer - Die versamelings
André Malraux tydens die Spaanse burgeroorlog omstreeks 1936
André Malraux dra sy boek La Condition humaine op nadat hy die Goncourt-prys ontvang het
Titel: André Malraux in 1933
Titel: André Malraux tydens die Spaanse burgeroorlog omstreeks 1936
Kontak kopiereg: © L'Humanité / Keystone / Eyedea
Titel: André Malraux dra sy boek La Condition humaine op nadat hy die Goncourt-prys ontvang het
Die skrywer en politikus André Malraux, gebore in 1901 en oorlede in 1976, word deur baie mense as die grootste gewete van die XX beskou.e eeu. Sy jeug is onder die teken van avontuur en verbeelding geplaas, onder andere fasette van die 'eksentrieke', 'n term wat Malraux sy hele lewe gebruik het om die geestelike heelal van sy jeugjare aan te dui. Hy word op negentienjarige ouderdom redakteur. In 1923 het 'n bedenklike en ongelukkige ekspedisie na Kambodja, vanwaar hy Khmer-basreliëwe probeer terugbring, die korrupsie van die koloniale wêreld en die ellende van die Indoginese inboorlinge ontdek. Van 1924 tot 1925 het hy 'n koerant in Indochina bestuur wat die pilare van die koloniale stelsel met kwaadwilligheid aan die kaak gestel het en hy het jong aktiviste met die skouers gevryf vir die onafhanklikheid van Vietnam. Die elemente wat tydens hierdie Asiatiese verblyf versamel is, bied die agtergrond vir 'n roman, Die menslike toestand, wat in 1933 gepubliseer is, gee hom nou internasionale roem. In hierdie jare van die opkoms van fascisme - Hitler is sedert 30 Januarie 1933 kanselier van Duitsland - sien Malraux in die kommunisme die enigste moontlikheid van 'n effektiewe stryd teen wat hy as 'n 'geslote' ideologie beskou, wat die verskil verhoog in die lig van die gemeenskap: as hy nie by die Kommunistiese Party aangesluit het nie, het hy vanaf 1933 'n aktiewe en welsprekende reisgenoot geword. In 1936 was die uitbreek van die Spaanse burgeroorlog vir hom 'n geleentheid om sy werk te laat praktiseer. opvatting van die betrokkenheid: hy het die Spaanse regering voorgestel om die republikeinse lugmag te organiseer - wat toe nog nie bestaan ​​nie - en die eskader van España gestig waarvan hy die kolonel geword het. Toe hy aan die begin van 1937 na Frankryk terugkeer, werk Malraux aan die roman geïnspireer deur die ervaring van gevegte in Spanje, Hoop, en was getuie van die debakel van die Spaanse Republiek: in die vooroorlogse jare het die posisie van betrokkenheid die mislukking ervaar.
Hierdie drie foto's waarin Malraux 'n paar jaar uitmekaar verskyn, toon die uiteenlopendheid van die karakter se fasette goed. In die eerste, wat dateer uit 1933, stel Malraux die estetika langs 'n pragtige standbeeld wat hy uit Afghanistan teruggebring het. Dit is 'n beroemde standbeeld uit Gandhara, 'n provinsie in die noordweste van Indië, wat die leërs van Alexander die Grote verower het aan die einde van hul oostelike opmars. Dit simboliseer die ontmoeting van Oos en Wes beter as enige ander, wat maklik te bespeur is deur die mengsel van karakters: die houding is die van 'n Boeddha, die oë strek tot in die oneindige dié van die standbeelde van Angkor, terwyl die drapering van die kledingstuk en die kapsel in sierlike krulle in alle opsigte ooreenstem met dié van die Helleense standbeelde!
Die tweede foto, wat dieselfde jaar geneem is, wys die skrywer Malraux in die middel van 'n ondertekeningsessie vir Die menslike toestand, 'n werk wat in Desember 1933 gepubliseer is, wat die eenparige bekroonde Goncourt-prys gewen het en wat in baie tale gepubliseer is. Rekening van die kommunistiese opstand in Sjanghai teen die Kuo-min-tang-milisies , Die menslike toestand is bowenal 'n metafisiese bevraagtekening van die betekenis van menslike handeling.
Op die derde foto (ons is in 1936 in Spanje) poseer Malraux, die eskader-kolonel, in vlieënierdrag, plat baret en baadjie met 'n bontkraag. Sy blik, waar wil dit blykbaar met liriek te betwis, onthul die twee teenstrydige aspirasies van die toekomstige karakter van die bevelvoerder in Hoop, Magnin.
Die skynbare verskeidenheid van hierdie 'karakters' moet 'n mens nie laat dink dat Malraux op sy beurt eksistensiële houdings wil inneem wat bedoel is om die betekenis van die menslike lot aan hom bekend te maak nie. Die nabyheid van die datums waarop hierdie foto's geneem is, verhinder ons om so te dink. Sy lewe is inderdaad gekenmerk deur die volharding van dieselfde idee. Hierdie idee word volledig verstaan ​​in Malraux se kunsopvatting as die ontspanning van die mens op sigself, die enigste moontlike reaksie op die absurditeit van 'n wêreld sonder God. Kuns - in die wesenlike vereniging wat dit vereis tussen 'n idee en 'n daad - is wat vorm gee aan die vormloses en wat tegelykertyd 'n stelsel van voorstellings uitdink waarin die mens homself terselfdertyd as homself kan herken. transendeer. Hierdie gedagte lê ten grondslag van 'n begrip van die bestaan ​​waar aksie nie net die implementering van idees is nie, maar die moontlikheid van die ontstaan ​​van die idee: vandaar die behoefte aan betrokkenheid by handeling as voorwaarde vir die moontlikheid van hierdie skepping, wat vir Malraux deur skrif verwesenlik word. Die beroemde lyn van een van die karakters in Hoop, "Om die grootste moontlike ervaring tot bewussyn te omskep", spreek die visie van Malraux goed uit. Dit is egter in Stemme van stilte (1951) dat laasgenoemde sy metafisiese kunsopvatting volledig sal openbaar.