'n Sonogram is 'n visuele voorstelling van 'n voël se roep en is dikwels 'n meer betekenisvolle weergawe as die een wat in woorde gegee word. Die sonogram is 'n grafiek met horisontale en vertikale asse, stippels, strepe, ens. Die vertikale as meet frekwensie, en hoe hoog 'n stippel of streep op hierdie as lê, sê vir jou hoe hoog - of hoe laag - die toonhoogte is. 'n Uil se gehoe sal byvoorbeeld naby die grafiek se basis lê, terwyl 'n suikerbekkie se baie hoë sang naby die grafiek se bopunt lê. Toonhoogte word in kilohertz (kHz) gemeet en vir die meeste voëls is die boonste punt van die skaal op 7 of 8 kHz (maar sommige voëls tot kan tot 15 kHz hoog sing). Die horisontale as gee die klank oor 'n tydsverloop weer. Die intensiteit, vorm en grootte van die klankdeeltjies op die grafiek stel voor hoe hard die roep is, hoe lank elke noot duur, of elkeen op 'n konstante toonhoogte bly en of die klank styg of daal.
Die voorbeelde hier toon hoe drie baie verskillende roepe deur sonogramme weergegee word. In die eerste, die Rooiwangnaguil s'n, het die roep 'n lae toonhoogte (tussen 1-3 kHz) en begin dit met twee (of meer) pare luide, skerp note, met tussenposes van 'n halfsekonde geuiter - dit is die 'tjukoe'-gedeelte van die roep. Die roep verander dan na 'n volgehoue lae tjur-sang wat eintlik uit 30-35 afsonderlike, baie vinnige note/sekonde bestaan. Net 2 of 3 sekondes van hierdie 'tjurr' word op die sonogram gewys, maar die roep kan 'n minuut of langer aanhou. Wanneer 'n sonogram se vertikale lyne baie na aan mekaar lê, weet jy die roep is die een of ander tjurgeluid, en as hulle op 'n hoë toonhoogte is, soos die Huil- en Grysrugtinktinkie s'n, sal die getjur waarskynlik as 'n trilgeluid beskryf word.
Die Neddikkie uiter 'n eentonige kliknoot van 'n boomtop af wat sekondes, of selfs minute lank kan aanhou. Die sonogram wys net ongeveer 5 sekondes van so 'n roep. Hier kan jy sien dat die note op 'n toonhoogte van ongeveer 3 kHz is en dat hulle met gereelde tussenposes van ongeveer 3-4 note/sekonde geuiter word. Die eendersheid van elke noot en die eweredige spasiëring gee die roep sy eentonige refrein en in hierdie besondere klankopname is daar 'n dubbele element tot elke noot wat die note 'diktongig' laat klink.
Die sonogram van die Vleitinktinkie se sang toon dat hierdie roep se toonhoogte baie meer wissel as die naguil en Neddikkie s'n. Die hele sang duur ongeveer 1 sekonde en begin met 'n enkele noot, op 'n hoër toonhoogte as die ander, gevolg deur 'n gekweel waarvan die toonhoogte daal en dan styg. In woorde word dit as 'tsi, tsiororiee' weergegee en die nut van die sonogram is om te toon dat die roep, anders as dié van ander tinktinkies, nie besonder hoog is nie en dat die toonhoogte in die middel ('oro') daal en dan aan die einde ('riee') weer styg.