Peritonitis: oorsake, behandeling, behandeling
Posted on Junie 3, 2019
Peritonitis (medies: peritonitis) is 'n ontsteking van die peritoneum in die buik. Sy word dikwels voorafgegaan deur 'n ander siekte. Hierna, meestal ligging, verspreiding en behandeling van peritonitis. Vind hier alles belangrik rakende peritonitis.
Peritonitis, medies na verwys as peritonitis, is 'n lewensgevaarlike, inflammatoriese abdominale siekte. Onder die diafragma tot by die ingang van die klein bekken, omring 'n soort vel die organe wat daar lê. Hierdie vel word 'n buitelug genoem. Dit produseer gewoonlik 'n vloeistof wat as 'n soort smeermiddel die beweging van die buikorgane teen mekaar vergemaklik. As te veel vloeistof afgeskei word, is dit patologies en word dit ascites genoem.
In peritonitis word 'n onderskeid getref tussen 'n primêre en 'n sekondêre vorm. Die primêre vorm kom spontaan deur bakterieë voor en word daarom ook spontane bakteriële peritonitis genoem. Die sekondêre vorm van peritonitis, daarenteen, is gebaseer op ander inflammatoriese siektes in die buik. As die ontsteking tot 'n sekere gebied beperk is, word dit 'n plaaslike peritonitis genoem. As dit die hele buikholte beïnvloed, is dit 'n diffuse peritonitis.
Hierdie oënskynlike peritonitis kan voorkom by diabetes (diabetes) of tydens akute en ernstige bynierskors (Addison-krisis in Addison se siekte). Lyers het dikwels erge buikpyn. Alhoewel die simptome soortgelyk is aan peritonitis, is daar by nadere ondersoek geen ontsteking nie. Die oorsaak van pseudoperitonitis is onduidelik, maar die simptome hou dikwels verband met verhoogde bloedsuikervlakke. Die pseudoperitonitis word volgens die onderliggende siekte behandel, byvoorbeeld deur die bloedsuikervlak te verlaag.
As die niere van 'n pasiënt amper of nie meer werk nie, moet hul bloedsuiwerende funksie deur niervervangingsprosedures (dialise) oorgeneem word. Een dialise-vorm is die sogenaamde peritoneale dialise (CAPD), waarin die liggaam ontgift word via die buikholte. Onder sekere omstandighede word die peritoneum ontsteek, wat lei tot CAPD peritonitis. Dit is 'n gevreesde komplikasie en die grootste oorsaak van aborsie in peritoneale dialise.
Frekwensie van peritonitis
Volgens die Federale Buro vir Statistiek is daar in 2012 ongeveer 9.502 pasiënte in die hospitaal met peritonitis behandel. 'N Bepaalde geslagsverdeling of 'n tipiese ouderdom kan nie bepaal word nie. In 569 gevalle was peritonitis dodelik.
Die simptome hang deels af van die tipe peritonitis.
Primêre peritonitis: simptome
Die simptome van spontane bakteriële peritonitis is nie altyd duidelik nie. In die algemeen word klinies geen tekens by pasiënte gevind nie. Koors en buikpyn kan dui op peritonitis. Daarom moet die pasiënt presies ondervra word. Dit kan dikwels tipiese siektes identifiseer wat aan peritonitis gekoppel is. Dit sluit hoofsaaklik sirrose, chroniese lewersiekte en ascites in.
Sekondêre peritonitis: simptome
As die peritonitis voorkom as gevolg van 'n ander ontsteking in die buik, ly lyers dikwels erge buikpyn. Aangesien die buikspiere refleksief gespanne raak, is die buikwand dikwels hard. Die pasiënte voel sleg, kry koors en lê dikwels in die bed met hul bene opgetrek. Afhangend van waar die oorspronklike fokus van inflammasie lê, word die simptome aanvanklik gelokaliseer. Soos die tyd verloop, versprei hulle onduidelik oor die hele buikarea.
CAPD peritonitis: simptome
Peritonitis ná peritoneale dialise veroorsaak min of geen verswakte simptome nie. Die pasiënte voel net matig siek. In die reël is die temperatuur slegs effens verhoog (subfibrile temperatuur) tot 38 ° C.
Peritonitis: oorsake en risikofaktore
By die oorsake van peritonitis moet twee faktore in ag geneem word: enersyds die oorsaak van die inflammatoriese gebeurtenis in die peritoneum, andersyds die onderliggende toestande wat tans bestaan.
Patogeen van peritonitis
Die mees algemene oorsaak van peritonitis, ongeveer 50%, is die dermbakterie Escherichia coli. Dit word gevolg deur sekere bolvormige bakterieë (ongeveer dertig persent) en knaagdierbakterieë, die sogenaamde Klebsiella, met tien persent. Albei is ook dermbakterieë.
Ontsteking van die risikofaktor in die buik
Akute appendisitis (appendisitis) is een van die algemeenste oorsake van peritoneale ontsteking in die buik. Vrygestelde kieme val die peritoneum aan en ontlok inflammatoriese reaksies.
Klein uitsteeksels van die dermwand, diverticula, kan ook ontsteek (divertikulitis) en kan gevolglik peritonitis veroorsaak.
Die boonste buik verhoog die risiko van peritonitis in 'n ontsteekte galblaas (cholecystitis). Dieselfde geld ontsteking in die maag of pankreas. Die patogene word via die bloed of limfkanale op die buikholte oorgedra.
Risiko faktor deurbraak of lekkasie
Lewensbedreigende toestande word bereik as dit kom by 'n sogenaamde deurbraak in die buikorgane. Hierdie komplikasie kan voorkom as gevolg van ontsteking in die blare of die galblaas, maar ook as gevolg van traumatiese gebeure soos chirurgie of eksterne letsels. Ook kan 'n diep, inflammatoriese slymvliesafwyking van die dermwand (ulkus) breek; die natuurlike versperring deur die dermwand bestaan ​​nie meer nie. As gevolg hiervan word tonne siekteveroorsakende dermbakterieë in die buik uitgespoel. Dit veroorsaak dan 'n diffuse peritonitis.
As die maag, pankreas of gal lek sonder inflammasie, kan dit nog steeds lei tot peritonitis. Vir maagsap val gal-en pankreasafskeidings die peritoneum aan en veroorsaak dit 'n sogenaamde chemiese peritonitis.
Risikofaktor lewersiekte met ascites
Die bloedsirkulasie van die lewer kan byvoorbeeld versteur word deur gewasse, inflammatoriese prosesse om die lewerweefsel te herbou of bloedklonte. Dit verhoog die druk in die vate wat na die lewer lei. Daarbenewens kom dit in 'n lewersiekte tot 'n verminderde proteïenproduksie. Albei faktore lei, via verskillende meganismes, tot 'n toename in die toevoer van vloeistof en 'n afname in die vervoer daarvan. Dit versamel morbied baie vry vloeistof in die buikholte, wat ascites genoem word. Daarmee kan bakterieë ook uitgespoel word, wat dan die buikholte aanval. Benewens sooibrand is kortasem en hernias peritonitis dus ook een van die gevaarlike komplikasies van ascites. Ongeveer vyftien persent van diegene wat geraak word, ontwikkel sulke peritonitis, wat ook spontane bakteriële of primêre peritonitis genoem word.
Risikofaktor sirkulatoriese afwykings
Abdominale vate kan deur 'n bloedklont geblokkeer word of is moontlik nie konsekwent ná die operasie in hierdie gebied nie. Die aangetaste orgaan word nie meer behoorlik van bloed voorsien nie en kan besmet raak. As die bloedsomloopversteuring 'n gedeelte van die ingewande aantas, kan dit nie meer die inhoud behoorlik vervoer nie. Boonop sterf die dermwand en word dit dus deurlaatbaar. Die dokter praat van funksionele dermobstruksie (verlamde ileus). As gevolg hiervan vermeerder die bakterieë op hierdie punt en produseer hulle gifstowwe. Dit ontsteek uiteindelik die peritoneum en kan lei tot lewensgevaarlike peritonitis.
Skaars oorsaak: kanker
'N Selde oorsaak van peritonitis is die betrokkenheid van die buikholte by kwaadaardige gewaselle, peritoneale karsinomatose. Daar is 'n nie-bakteriële inflammatoriese reaksie. Daarbenewens word gewoonlik 'n aansienlike hoeveelheid vloeistof in die buik opgehoop, wat in hierdie geval kwaadaardige (kwaadaardige) ascites genoem word.
Peritonitis: diagnose en ondersoek
In die diagnose van 'n moontlike peritonitis is dit gewoonlik haastig. Bo alles word purulente sekondêre peritonitis vinnig 'n lewensgevaarlike noodgeval wat vinnig behandel moet word.
Vraestel en fisiese ondersoek
Soos met enige siekte, vra die dokter eers die pasiënt oor die simptome wat voorkom. Die pasiënt moet ook die dokter inlig oor vorige operasies. Dieselfde geld vir bestaande siektes, byvoorbeeld patologiese lewerveranderings en chroniese inflammatoriese dermsiektes soos Crohn se siekte. Hulle verkies peritonitis. Maar ook infeksies en siektes in die verlede speel 'n rol soos pankreatitis of maagontsteking.
Tydens die fisiese ondersoek word die buik deeglik ondersoek om die presiese area van pyn wat voorkom en sodoende moontlike bronne van ontsteking te vind, te verklein. As die pasiënt op sekere drukpunte reageer met pyn, kan dit dui op appendisitis. In die linker onderbuik word veral ontsteking van die ingewande intestinale vesikels (divertikulitis) aangetref. En 'n morbiede galblaas manifesteer deur middel van 'n gevegsagtige pyn in die boonste buik (galvormige koliek). Daarbenewens kan u bewyse vind van ascites.
Om die presiese oorsaak van peritonitis te bepaal, sal die dokter vinnig ondersoeke uitvoer:
In 'n uitgebreide ondersoek na die bloed om waardes te ondersoek waarvan die verandering die siekte van 'n spesifieke orgaan spreek. Boonop kan inflammatoriese parameters toeneem. Die bepaling van bloedsuiker is nuttig om 'n moontlike pseudoperitonitis te oorweeg.
X-straalondersoek met kontrasmiddel
Die röntgenstraal van die buik word óf staand óf aan die linkerkant uitgevoer. Op hierdie manier kan daar vrye lug in die buik wees, tekens van dermperforasie. Om die diagnose te verseker, word die spysverteringskanaal gevisualiseer met behulp van kontrasmedia. As gevolg hiervan vind 'n mens gewoonlik die punt van die opening, wat die peritonitis veroorsaak het.
'N Ultraklank, veral in die geval van blindedermontsteking, verskaf inligting (vergrote, ontbrekende dermbeweging, lyk soos 'n teiken). Daarbenewens kan vrye vloeistof (ascites) of vrye lug in die buik opgespoor word. U kan dus die oorsaak van peritonitis verminder.
Abdominale punksie (ascites puncture)
Dit is die belangrikste studie om primêre peritonitis te diagnoseer. Die dokter neem 'n monster van die ascites met 'n hol naald wat hy in die buikwand steek. Aan die een kant word die vloeistof wat verkry word onmiddellik in die laboratorium ondersoek (om byvoorbeeld sekere bloedselle te tel), andersyds word sogenaamde kulture geskep, met behulp van wat in sommige gevalle die presiese oorsaak van peritonitis bepaal kan word.
In sommige gevalle word pus ophopings in die buik aangetref. Daarbenewens kan 'n moontlike bestaande deurbraakterrein noukeuriger voorgestel word.
Ondersoek van die dialise vloeistof
As die pasiënt peritonitis kry as gevolg van peritoneale dialise, is die voorkoms van die dialise vloeistof baanbrekend. In bykans alle gevalle is dit bewolk en kan witbloedselle daarin voorkom.
Die behandeling van peritonitis hang hoofsaaklik van die sneller af.
Behandeling van primêre peritonitis
Spontane bakteriële peritonitis word met antibiotika behandel. As dit die eerste primêre peritonitis is, word dit behandel met sogenaamde kinolone, 'n groep antibiotika. Die betrokke persoon ontvang byvoorbeeld ciprofloxacin in tabletvorm.
As die pasiënt egter gereeld vooraf besmet is of reeds inflammasies in die peritoneum gehad het wat terapie benodig, beveel kenners behandeling met sekere ander antibiotika, sogenaamde kefalosporiene (groep 3a, byvoorbeeld cefotaxime) aan. Dit word via 'n aar toegedien.
Sommige patogene het reeds meganismes ontwikkel wat dit bestand maak teen sommige van hierdie antibiotika. Die keuse van antibiotika in die behandeling van peritonitis is aangepas by hierdie ontwikkeling. Om die sukses van die behandeling te bepaal, gebruik die dokter 48 uur na die eerste toediening van die antibiotika as gevolg van die behandeling van kieme en witbloedselle.
Behandeling van sekondêre peritonitis
Sekondêre peritonitis word gewoonlik geassosieer met 'n swak, soms lewensgevaarlike algemene toestand van die pasiënt. Die bloeddruk daal en die hartklop neem toe – tekens van bloedsomloopskok. Eerstens moet die sirkulasie dus gestabiliseer word. Byna altyd is 'n intensiewe mediese monitering en versorging van die pasiënt nodig.
Aangesien peritonitis voorafgegaan word deur 'n onderliggende siekte, moet dit behandel word. As 'n reël is daar 'n defek in die buik, byvoorbeeld, 'n deurbraak van die cecum. Dit sal operasioneel gekorrigeer word. As dit 'n klein gebrek is, is daar in sommige gevalle 'n minimale chirurgiese prosedure (laparoskopiese chirurgie) met slegs klein insnydings voldoende. Vir groter skade, maak die dokter byna die hele buikwand (laparotomie) oop. Tydens die prosedure word die buik gespoel (peritoneale spoelwater). Bakterië, etter, bloed en dooie weefsel moet verwyder word.
As die chirurge dermseksie moet verwyder, kan hulle 'n kunsmatige dermafvoer skep. Dit sal hervestig word na volledige genesing. In die meeste gevalle is daar ook 'n dreinering van die buik, met behulp van die siekte en verhoogde vloeistof.
Die peritonitis self word met sekere antibiotika behandel (kefalosporiene van die derde generasie, aminoglykosiede, metronidasool). Die pasiënt word in die hospitaal opgeneem om die sukses van die terapie te monitor en om die belangrike liggaamsfunksies te monitor.
As die sekondêre peritonitis ontwikkel sonder orgaanbeskadiging, is chirurgie nie nodig nie. In die reël is 'n medisyne-behandeling met antibiotika voldoende.
Peritonitis: siekteverloop en prognose
In ongeveer 90 persent van die gevalle genees spontane bakteriële peritonitis deur korrekte en bowenal vinnige antibiotiese terapie. Terugvalle kom gereeld voor. Daarom word die toediening van 'n ander antibiotikum daarna aanbeveel. 'N Vroeë studie in 'n hospitaal in Barcelona het die effek van die kinolon-norfloxacin getoon. Die waarskynlikheid om binne een jaar peritonitis te kry, het van 68 tot 20 persent gedaal.
Die verloop van primêre peritonitis is afhanklik van verskillende risikofaktore. Volgens verskeie studies:
Behoefte aan intensiewe sorgbehandeling
in die hospitaal het spontane bakteriële peritonitis opgedoen
swak Child-Pugh-telling, wat die stadium van sirrose beoordeel
hoë nierwaarde (kreatinien)
hoë waarde van die bloedafbraakproduk bilirubien (geel galpigment)
'n breindisfunksie as gevolg van swak ontgifting van die bloed deur die siek lewer
ontbrekende regressie van die infeksie
Invloed van bakterieë in die bloed (bakteremie)
Basies is die voorspelling van 'n pasiënt met lewerskade en ascites erger wanneer spontane bakteriële peritonitis voorkom. Die hospitaalsterftesyfer is dan tussen 21 en 50 persent.
Die prognose van 'n sekondêre peritonitis hang baie af van die onderliggende siekte en die suksesvolle behandeling daarvan.