Markus – NG Gemeente Pinelands
Posted on 21 Jun, 2015 25 Jun, 2015
Markus 5:1-20 – 2015
21 Junie 2015 Pinelands (Koninkrykstyd)
Vier keer deur die loop van Markus se vertelling, het Jesus en sy dissipels na die oorkant van die See van Galilea gegaan – drie keer met ‘n boot en een keer het hulle te voet gereis daarheen. Dit was ‘n vreemde bestemming gewees, ‘n omgewing waar mens nooit ‘n Jood sou aantref nie, want die heidene het daar gewoon. Hierdie is die eerste keer dat Jesus sy dissipels oorneem na die “land aan die ander kant” toe. Jesus is so vasbeslote dat hulle daar moet uitkom, dat Hy hulle selfs ‘n lewensgevaarlike storm laat trotseer. Maar net toe die dissipels dink dis verby met hulle, toe bestraf Jesus die wind en kalmeer Hy die see.
Hulle vaar na die gebied van die Geraseners, in die streek van die Dekapolis (Tien Stede). Die Romeinse veterane (oud-soldate) het as deel van hulle vergoedingspakket plotte land in die gebied ontvang. Hierdie was geharde manne en die regering van die streek was eintlik in hulle hande. Alhoewel daar ook baie gewone heidense landsburgers gewoon het, het die veterane die besluite gevel (called the shots).
Jesus hulle gaan aan wal by ‘n begrafplaas van alle plekke! Daar anderkant teen die berghang wei ‘n groot trop varke. En hulle verwelkomingskomitee – ‘n man met ‘n onrein gees in hom wat tussen die rotsgrafte woon, dag en nag skreeu en homself met klippe stukkend kap. ‘n Man so sterk dat hy nie eens met ysterkettings en boeie vasgebind kan word nie. Niemand kon hom beheer nie. Jesus praat eerste, nie met die man nie (vir al wat ons weet kon die man nie meer vir homself praat nie) maar met die gees binne hom. Dit is ongewoon vir ‘n mens om ‘n gees eerste aan te spreek. In daardie kultuur was dit gewoonlik die persoon met die groter gesag, die persoon hoër op in die hierargie, wat eerste gepraat het. Heel bo was God of die gode, dan die geeste, en eers dan die mense (ook in verskillende hierargiese groepe). Die feit dat Jesus eerste praat, en dat die gees dan in onderdanigheid reageer, moes vir die dissipels gewys het dat Jesus nie sommer maar net ‘n mens is nie. Immers – hulle moes dit reeds geweet het. Het Hy dan nie nou-nou net die onstuimige natuur getem nie? Nou luister nie net die see en die wind na Hom nie, maar ook die onrein gees. Beide magte buite menslike beheer…
“Onrein gees, gaan uit die man uit!”
Die man val voor Jesus neer en die gees skreeu in ‘n harde stem: “Los my uit, Jesus, Seun van die allerhoogste God! Ek besweer U by God, moet my nie pynig nie!”
“Wat is jou naam?” (Weereens – die persoon in die hoër sosiale posisie is die een wat die ander se naam eerste vra.)
“My naam is Legioen, want ons is baie!” En die een gees wat eintlik baie is smeek vir Jesus om hulle nie uit die gebied uit weg te stuur nie.
‘n “Legioen” was ‘n afdeling van 3000-6000 manne in die antieke Romeinse weermag. Dat die gees(te) homself nou “Legioen” noem in ‘n omgewing wat deur Romeinse veteraan soldate “beset” word, kan nie sommer ‘n toevalligheid wees nie. Voeg hierby toe dat die einste Romeinse soldate bekend was daarvoor dat hulle die varke kultus (swine cult) aangehang het, is dit nog meer betekenisvol dat die gees(te) nou vra dat Jesus hulle na die varke moet stuur sodat hulle in hulle kan invaar. Jesus laat dit toe, en die varke storm (soos ‘n troep soldate aan die begin van ‘n veldslag) in die see in en versuip.
Julle hoor hoe hierdie gebeurtenis deurtrek is van militêre nuanses? Dit lyk vir my asof dit die eintlike storie agter die storie is: In ‘n omgewing wat gebuk gaan onder die mag van die Romeinse heerskappy (hier by uitstek so weens al die soldate in die omgewing) kom Jesus aan wal. Hy is nie bang vir die mag nie. Inteendeel, die mag is bang vir Hom en erken onmiddellik sy gesag. Jesus dryf die mag uit die man uit, die mag neem besit van die varke wat hulle eintlik aanbid, ironies kan die varke hulle help nie maar verdrink hulle eerder. Die uiteinde is dat die omgewing bevry is van die onderdrukkende Romeinse mag. (Nog nie op hierdie oomblik nie, maar die beurtenis is ‘n duidelik heenwysing na wat kom.) Daar is nou ‘n nuwe gesag aan die orde – die gesag van Jesus Christus, Seun van die allerhoogste God.
Markus is die eerste evangelie wat geskryf is. Hy het dit geskryf tydens die Romeinse keiser Nero se grootskaalse vervolging van die Christene, kort voor die finale afbreek van die tempel in Jerusalem. Links en regs moes Christene vlug of hulle is gemartel of voor die voet doodgemaak. Watter troos moes daar nie wees vir die gelowiges wanneer hulle hierdie verhaal geskryf deur Markus lees nie, wanneer hulle die eksplisiete militêre terminologie en nuanses herken en iets van hul eie situasie en vervolging deur Nero daarin raaksien, wanneer hulle al begin glo het dat die sterk mag van Nero nie gebind kan word nie, dat daar vir hulle geen uitkoms is nie, geen toekoms meer nie, om dán in hierdie verhaal te hoor: Nero is nie die heerser nie, Jesus Christus is Kurios, Here, en Hy is sterker as Nero en sy weermag, en Hy kan en sal ook hierdie mag bind en tot ‘n einde bring. Dat ‘n man met ‘n onrein gees in hom se storie van heling en herstel so groot effek kan hê dat die hele omgewing direk daardeur geraak word, dat hierdie “geringe” storie heenwys na ‘n nuwe heerskappy waar die onrein regeerders en regerings van die wêreld en hulle trawante nie vir altyd die hef in die hand sal hê nie. Al lyk dit dalk so. Jesus is nie bang vir hulle nie. Jesus is sterker as hulle. Watter troos is daar nie vandag vir ons in hierdie verhaal nie! Om te weet dat daar iewers ‘n keerpunt sal kom in soveel lande waar die burgers gebuk gaan onder die juk van hul regering.
Daar is ‘n tweede, vir ons dalk meer voor die hand liggende, boodskap in die gebeurtenis. Iets meer persoonlik dalk, wat ons aan die lyf voel. Die fisiese genesing van die man. Sy diagnose: Hy het ‘n onrein gees in hom, skreeu dag en nag, verniel homself met klippe, is so deur die samelewing verstoot dat die grafte sy tuiste geword het en die geeste sy vriende (mense het geglo dat geeste wat nie tot rus gekom het nie omdat die mense se lyke nie na behore begrawe is nie, tussen grafte rondgesweef het).
Die hele omgewing het gespreek van onreinheid – die heidense omgewing was onrein vir die Jode, die begrafplaas was onrein, die varke daar anderkant was onrein, die man het ‘n onrein gees in hom. Die omgewing is so onrein dis om iets van oor te kom! Dit is juis waarom mense nie daarheen gegaan het nie! Maar Jesus vaar deur ‘n storm sodat Hy sy voete op daardie onrein grond kan gaan sit. Hy gaan daarheen met ‘n gedetermineerdheid wat nie vir sy dissipels sou sin maak nie.
Wat was ‘n onrein gees? In die Griekse teks word die woord “boos” nie gebruik nie, en die betekenis wat ons daaraan heg is so “boos” dat ons dit dalk eerder nie moet gebruik nie. Wat beteken onrein dan? Dit was meer as net vuil, dit was op rituele vlak onrein, uit plek uit, nie tuis binne die sfeer waar God regeer nie – so iets. Ek wonder of ons deur die eeue nie self binne die vertalings die konnoktasie van “boos” begin heg het aan die bybelse tyd se onrein dinge waarvoor ons nie verklarings (gehad) het nie…
Omdat alle geeste in die hierargie superior was bo mense, kon ‘n onrein gees inderdaad mag gehad het oor ‘n mens. Hulle hoef nie per se boos te wees om mag te hê nie. Hierdie klemverskuiwing (om eerder van onrein/uit plek uit/nie tuis binne die heerskappy van God nie, as van boos te praat) kan reeds baie doen om die stigma rondom die hele saak van geeste binne mense af te breek. Om dan te kan begin insien dis nie noodwendig van die duiwel af nie. Om ook breër te kan kyk en te sê dat onrein geeste binne mense in die bybelse tyd inderdaad verskillende manifestasies kon hê – dan is daar plek vir geeste wat hul spesifieke name het en kwaad doen en skade aanrig soos met die man met Legioen binne hom, maar daar is ook ruimte vir onrein geeste wat onrein is omdat dit siektes veroorsaak wat eintlik nie in ons liggame tuishoort nie.
In die wêreldbeeld van destyds was dit ook ‘n manier om van siektes binne mense te praat, en dat ons vandag dikwels eerder sou praat van die of daai siektetoestand as van die of daai gees (binne ons Westerse konteks). En verder: Siektes het beslis ook beheer oor mense se lewens, onbehandelde siektetoestande is hierargies bo mense, neem van mense besit, vernietig mense, moet behandel of gebind word (deur behandeling of medikasie of iemand wat met gesag bo-oor dit kan praat en dit kan tem.)
Om terug te kom na die besetene in die verhaal: Hy het ‘n onrein gees in hom gehad. ‘n Gees wat hom kwaad aangedoen het, en ‘n gees wat hom laat kwaad doen het. ‘n Gees wat gemaak het dat ander mense bang was vir hom. ‘n Gees wat van hom besit geneem het, wat sy liggaam beheer het. Was dit ‘n bose gees? Ons weet eintlik nie. Ons weet wel dat die gees onrein was in die sin dat die gees nie gehoort het binne die man se liggaam of in die ruimte van God se heerskappy nie. Daarom het Jesus die gees gestuur waar hy hoort – in die onrein varke in. En hulle (die gees en die varke) het toe sommer met mekaar afgereken.
Min van ons ervaar dieselfde houvas wat ‘n gees op mens kan hê as wat hierdie arme man ervaar het. Hy het Legioen in hom gehad! Eintlik baie geeste in een! Dit is genoeg om van mal te word! Maar is dit nie tog maar so dat ons almal ook met onrein geeste worstel wat soms dreig om beheer oor ons lewens oor te neem nie? Op samelewingsvlak vrees ons die effekte van magsvergrype, verdraaiing van die reg, ekonomiese uitbuiting, gierigheid, hebsug, magsug en geweld. Maar nader nog aan jou eie lyf: Wat van die gees van ongeduld, of van woede, of van vrees? Wat van die gees van rassisme, of van klassisme? En wat van siektetoestande wat so ‘n invloed op ons het dat dit ons totale lewe en persoonlikheid oorneem? Is dit nie miskien ook alles geeste wat in ons lewens gevaarlik teenwoordig is en wat ons by die naam moet noem en in die Here se hande moet oorgee nie? Want ons voel dalk vasgevang, maar Hy het kom wys dat Hy groter is as dit alles. Romeine 8: 37-39: “Ons is meer as oorwinnaars deur Hom wat sy liefde aan ons bewys het. Ek is immers daarvan oortuig dat geen dood of lewe of engele of heersers of teenswoordige of toekomstige gebeure, of kragte of hoogte of diepte of enigiets anders in die skepping ons kan skei van God se liefde wat daar in Christus Jesus ons Here is nie.”
Die varkwagters het gesien wat gebeur het en hulle het gehardloop en die mense in die dorp gaan vertel. Die het ook kom kyk en hulle het bang geword want hulle het hulle varke verloor, maar ook het hulle nog nooit so iets gesien nie. Hulle het vir Jesus gesmeek om uit hulle gebied uit weg te gaan. En die man wat genees is – hy wou saam met Jesus gaan, weg uit sy eie omgewing uit. Maar Jesus laat hom nie in die boot klim nie. “Nee, gaan terug na jou huis toe, en na jou mense, en gaan vertel vir hulle alles wat die Here vir jou gedoen het en dat Hy medelye aan jou betoon het.” Dis nie meer nodig vir die man om tussen die grafte te woon nie. Jesus het hom rein gemaak. Hy mag weer met ander mense kontak hê, Hy mag weer die mens wees wat hy gemaak is om te wees, hy is ‘n lewende getuienis van die mag van die Here – in ‘n tyd wanneer die evangelie eers nog net vir die Jode bedoel was, het Jesus hierdie heidense man genees sodat hy die goeie nuus van die evangelie aan die heidene kan verkondig!
Wanneer Jesus mense gesond maak of heel maak, gee Hy nie om om die mees taboe grense oor te steek nie – die grens van Joodse grond na heidense gebied, van rein persoon na onrein, die van veilige omgewings na grafte, van weivelde waar skape wei na daar waar varke wei. Hy stap by situasies en huise in waar ander nie sal droom om te gaan nie. Hy doen dit ook vir óns. En vir mense heeltemal anders as ons.
Mag ons vry word van die bande van die onrein geeste wat ons bind. En mag ons ruimtes skep waar ander mense ook ervaar dat hulle vry kan word van die geeste wat hulle lewens gevange hou.
Posted on 29 Mar, 2015 31 Mar, 2015
Posted on 1 Mar, 2015 31 Mar, 2015
Markus 8:27-38 – 2015
1 Maart 2015 Lydenstyd
Die gedeelte begin waar Jesus en sy dissipels na die dorpies naby Sesarea-Filippi gaan. Dit was ‘n heidense gebied waarbinne die Romeinse keiser geëer is (Sesarea is afgelei van Caesar). In die Romeinse wêreld was Caesar gesien as die politieke seun van God en name soos Seun van God, Verlosser en selfs God is aan hom toegeken. Diegene wat hulself in die gebied bevind het en nie aan die keiser die eer gegee het wat hom toekom nie, was met die dood strafbaar. Jy moes dus jou woorde tel, want jy weet nooit wie jou sou kon hoor nie.
Lees Markus 8:27-38
Vs 27: “Langs die pad” > “op die weg” na Jerusalem. Hierdie frase kom van nou af dikwels voor om Jesus se “op-weg-wees-na-Jerusalem”, sy eindbestemming, aan te dui. Hy beweeg nie nou meer net amper lukraak van plek tot plek om mense te leer en te genees nie. Daar is ‘n wending in sy bewegings, Hy het nou ‘n spesifieke doel voor oë, en daarvoor moet Hy na Jerusalem toe gaan. Hy wil graag sy dissipels met Hom saamneem op hierdie weg, vandaar dan sy vraag…
29: Petrus antwoord Hom baie gewaagd, inaggenome die gebied waarbinne hulle hul bevind…
Wat gaan hier aan? Hoekom lok Jesus die dissipels uit om te sê wie hulle dink Hy is, en wanneer Petrus dan letterlik sy eie lewe in gevaar stel deur vir die eerste keer ‘n bietjie insig te toon en reg te bely dat Jesus die Christus is, dan maak Jesus hom onmiddellik stil? Hoekom is Jesus nie eerder dankbaar omdat iemand uiteindelik iets begin verstaan van wie Hy is en waarom Hy gekom het?
Net nadat Jesus dan vir Petrus vermaan het om ‘n wag voor sy mond te sit, begin Hy die dissipels leer met die mees onvanpaste en verregaande lering waarvan hulle nog ooit gehoor het. Hy praat van Homself as die Seun van die mens wat baie moet ly, wat deur die leiers verwerp moet word en doodgemaak moet word, en drie dae later moet opstaan. Jesus is nie hier besig met ‘n gelykenis nie. Hy praat nie in raaisels nie, maar reguit met hulle. Dit is die eerste van drie kere dat Jesus sy dood en opstanding aankondig. Maar Petrus neem vir Jesus eenkant en berispe Hóm en probeer Hom stilmaak. Maar Jesus draai kom, kyk vir die dissipels, en berispe op sy beurt vir Petrus en maak hom kwaai stil met ‘n aanklag waarin Hy vir Petrus “Satan” noem!
So: Eerste vra Jesus vir die dissipels wie sê hulle is Hy. Toe Petrus, op die hoogtepunt van sy geestelike lewe, bely dat Jesus die Christus is – dit is die eerste keer dat hierdie belydenis in Markus gemaak word behalwe vir 1:1 wat as opskrif van die boek dien – toe maak Jesus hom stil en belet Hy die dissipels om vir enigiemand te vertel wat Petrus pas kwytgeraak het. Hierna noem Jesus Homself ook nie weer die Christus nie, maar Hy verwys na Homself as die Seun van die mens, en sê boon-op dat Hy baie moet ly en selfs doodgemaak moet word. Petrus is ontsteld dat Jesus so oor Homself praat en probeer Hom daarom stilkry. Maar Jesus vererg Hom en noem vir Petrus “Satan”. Hy maak hom met dieselfde woorde stil as wat Hy twee maal vantevore die demone stilgemaak het! Petrus wat met die beste bedoelings op aarde probeer om eenkant vir Jesus van hierdie “vreeslike dwaling” af te kry om ‘n lydende persoon te word. Wat gaan hier aan?
Ons het hier te make met een van die grootste misverstande, indien nie die heel grootste nie, van die Christelike geloof. ‘n Geloof wat voortvloei uit die Joodse geloof van die OT. Daar waar die volk twee maal in ballingskap weggevoer is, waar hulle alles verloor het – hulle mense, hul besittings asook hul identiteit – waar hulle onderdruk is deur die heersers en die magstrukture van die Babiloniese en die Persiese Ryk. Daar waar die profete opstaan uit die puin en die boodskap van hoop en bevryding begin verkondig. “Hou moed, hou uit, byt vas, in die lyn van Koning Dawid sal daar ‘n nuwe Koning kom, die Messias. Hy sal die verlossing bring. Hy sal ons vry maak. Hy sal op die troon sit en regeer. Hy sal ons volk herstel, en ons sal weer met hoop en vreugde kan leef.” Sedert die tyd van geweldige verliese en intense onderdrukking in die OT sien die volk met reikhalsende verlange uit na die dag waarop die belofte van die profete in vervulling sal gaan, die dag waarop die nuwe koning na vore sal tree, sy volk sal lei, en met militêre strategieë en geweld die Romeinse mag sal onttroon
Die Hebr woord wat in die OT gebruik is vir die koning wat sal kom is “Messias”. In die Grieks van die NT is dit “Christus”. Dit beteken “Gesalfde” of “Koning”. Wanneer Petrus dus bely dat Jesus die Christus is, sê hy hiermee dat Jesus die langverwagte Messias is, die Christus wat gekom het om die volk deur middel van ‘n politieke opstand te lei en te bevry. Petrus wil met sy belydenis sê dat die rewolusie op hande is.
Maar hiermee kan Jesus Homself nie vereenselwig nie. Dat Hy die Christus is, is waar, maar dat Hy die Christus is wat mense verwag het, dit is nie waar nie. En solank mense sy titel verkeerd gaan verstaan, kies Hy dat hulle dit nie moet gebruik nie. Daarom doen Hy weg met die titel “Christus” en noem Hy Homself eerder die “Seun van die mens”. Jesus is die enigste een wat herhaaldelik so na Homself verwys. En Hy begin dan die dissipels leer wat die titel “Seun van die mens” beteken. In híérdie titel lê sy roeping opgesluit, sy taak, die rede waarom Hy op weg is na Jerusalem: Hy sal baie moet ly, Hy sal verwerp word en Hy sal doodgemaak word. Niks sê dit beter as “Seun van die mens” nie – Seun van God wat volledig mens geword het, wat afsien van die beeld van heerlikheid en glorie wat mense vir Hom in gedagte het, wat nie gekom het om ander te laat ly en om die lewe te bring nie, maar om self te ly en te sterf. Hierdie roeping van Jesus is wel ook ‘n politieke roeping, dit is ‘n rewolusie, maar nie een wat gedryf word deur mag en geweld nie.
As Petrus Hom dan probeer stilmaak sien Jesus die werke van die duiwel in Petrus se gedagtes. Net voor Jesus sy openbare bediening begin het, het die duiwel Hom reeds in die woestyn versoek om van sy rol as lydende Messias af te sien. Die volgende aanval is deur Jesus se grootste vertroueling – Petrus. En die duiwel gebruik hom op die hoogtepunt van sy insig oor wie Jesus is! (Dis dalk ‘n goeie waarskuwing – mens se geestelike hoogtepunte is nie altyd die veiligste tye in jou lewe nie!) Die verskriklike is juis dat Petrus die regte belydenis oor Jesus kan uitspreek, maar steeds die perspektief van die Satan verteenwoordig! Jesus ontmasker die Satan wat nie dink aan wat God wil hê nie (‘n lydende Messias), maar aan wat die mense wil hê (‘n grote triomfantlike Messias!) Petrus se fantasieë van mag moet afgebreek word deur duidelike en helder realisme.
En toe roep Jesus die ander mense wat daar was nader, en Hy leer hulle saam met die dissipels wat dit hulle sal kos as hulle kies om agter Hom aan te stap as die Seun van die mens, en nie as die Messias soos hulle dit wil verstaan nie. (Nou gaan dit nie meer net oor Jesus was gaan sterf nie, maar ook oor diegene wat agter Hom aanstap!)
“As iemand agter My aan wil kom, moet hy homself verloën, sy kruis opneem en My volg, want wie sy lewe vir homself wil behou, sal dit verloor; maar wie sy lewe vir My en die evangelie verloor, sal dit behou.”
Om jouself te verloën – Dit gaan nie hier om die ontkenning van persoonlike ervaringe of jou eie unieke menswees of jou menslike regte nie. Dit gaan wel om ‘n roepe weg van ‘n selfgesentreerde lewe waar jy vir jouself die belangrikste persoon in die wêreld is, na ‘n lewe wat gerig word deur die liefde van God. ‘n Liefde wat in opstand kom teen onderdrukkende magstrukture en dit uitdaag, selfs (of juis omdat) al is jy nie die een wat onderdruk word nie.
Dit vra ‘n bereidwilligheid om agv hierdie radikale liefde jou kruis op te neem. In vandag se tyd en in ons samelewing hou die gedagte van die kruis vir ons geen bedreiging in nie. Eerder versiering – in die vorm van ‘n hangertjie om jou nek of ‘n armband of iets wat jy teen jou muur hang by die huis. Die slagspreuk van “elke huis het sy kruis” en daaronder gaan ons gebuk – dit het bygedra daartoe dat ons nie meer die radikaliteit van wat Jesus hier sê, verstaan nie. In Markus se tyd het kruisdra iets heeltemal anders beteken. Slawe en Jode was gekruisig om hulle te herinner aan hulle posisie in die samelewing. Die Jode was ‘n onderdrukte volk. Toe Markus sy evangelie geskryf het was daar ‘n Joodse opstand (teen die Romeinse regering) aan die broei, met die gevolg dat fisiese houtkruise algemeen voorgekom het. Dit was die wrede vorm van doodstraf wat deur die keiser opgelê is vir almal wat polities andersdenkend was – dus ook vir almal wat nie meer die keiser as God aanbid het nie, maar wat bereid is om te bely dat hierdie Jesus man die ware Messias is. Indien iemand tydens hul ondervraging deur die regering se veiligheidsmagte sou erken dat hulle hul vereenselwig met die heerskappy van God, is dit beskou as verraad en sou dit klagtes van opruiendheid meebring in ‘n wêreld waar Caesar alleen as heer erken mag word. Selfverloëning gaan dus om baie duur politieke keuses. Jesus roep ons tot ‘n bereidheid om tereggestel te word as dit is wat dit vra om sy heerskappy te bely in ‘n land of ‘n gebied waar ander heersers (skynbaar) die hef in die hand het. In die aanloop tot die opstand het die Joodse nasionaliste die volk aangemoedig om die swaard op te neem teen Rome. Hierteenoor kom Jesus met die radikale andersoortige roeping om die kruis op te neem. Om aktief bereid te wees daartoe, om aktief gereed te maak vir hierdie pad, op weg na Jerusalem, op weg na Golgota.
Ons moet versigtig wees om die kruise wat ons dra te vinnig te vergeestelik. Dit het eintlik niks met die geestelike te doen nie, maar alles met die werklike lewe – daar waar mense uitgebuit word, onderdruk word, verneder word, daar waar hulle van hul regte ontneem word, daar waar kinders se regte op veilige huise en opvoeding en onderrig hulle ontneem word, daar waar weerlose mense in vrees lewe omdat moordenaars en verkragters in die strate loop. Dit is om in opstand te kom teen alle magte wat in die weg staan van die heerskappy van God op aarde. Dit is om strukture wat ongeregtigheid in stand hou, aktief teen te staan en om nuwe strukture op te rig wat gebou is op geregtigheid en vrede en integriteit. Daar waar jy jou kruis opneem omdat jy glo in wat reg is, en omdat jy doen wat reg is, nie ter wille van jouself nie, maar ter wille van ander wat jou nodig het, ter wille van die koms van die koninkryk. Dit kan selfs beteken dat jy jou lewe verloor, maar dan nie omdat ander dit neem nie, maar omdat jy bewustelik bereid was om dit te gee. Om jou kruis om te neem is om bewustelik ‘n manier van lewe te kies wat riskant, gevaar en potensieel dodelik is… Soos Bonhoeffer, wie se gebed ons netnou gelees het. As vooraanstaande Duitse akademikus was hy in die posisie om veilig en gemaklik te leef, maar omdat hy opgestaan het vir wat reg is was hy lank in die tronk, is hy enkele dae voor die einde van WO2 aan die galg tereggestel, en is sy liggaam op ‘n hoop saam met ‘n klomp Joodse lyke brandgesteek. En voordat hy die trappies na die galg geklim het het hy gekniel en vir die laaste maal rustig tot God gebid. Hy kon dit doen want hy het vooraf geweet wat hy kies en waantoe dit hom kon neem. Die bekendste boek wat hy geskryf het, het immers die titel The Cost of Discipleship.
Elkeen wat op die wyse homself verloën, sy kruis opneem en vir Jesus volg, diegene wat bereid is om hul lewens vir Christus en die evangelie te verloor, dít is die mense wat op die ou-end hul lewe sal behou. Daarom kon Bonhoeffer voor sy teregstelling in sy laaste afskeidwoorde aan sy vriende sê: “This is the end, for me the beginning of life”. Daarom kon Jesus, die lydende Christus, aan die kruis net voordat hy sy laaste asemteug uitblaas, sy volvoering van sy roeping aankondig, die klimaks van sy aktiewe taak op aarde, die oorwinning in die oomblik van sy sterwe: “Dit is volbring.” Hy wás die Messias, die langverwagte Christus, die Koning wat sou kom. Hy was dit net heeltemal anders as wat die mense verwag het.
Petrus, wat die dissipelkring verteenwoordig, het reg bely, maar verkeerd verstaan. En nadat Jesus hulle drie maal reguit geleer het van sy lyding het Petrus wel by die punt gekom waar hy in woord bereid was om homself te verloën (14:31). Maar toe die oomblik van waarheid aanbreek het sy moed hom begewe en ontken hy enige assosiasies met hierdie Jesus man.Die heel laaste woorde wat Petrus in die evangelie sê, is nie ‘n belydenis nie, maar ‘n eed van ontkenning en verwerping.