JY LEES NOU Taxi-ma
Dis elke week se storie. Maandag staak die slagters, Woensdag die sigaretverkopers, Vrydag die spoorwegwerkers … Ná tien jaar in Frankryk sukkel ek steeds om die Franse se passie vir stakings te verstaan.
Die probleem is, hier op die Franse platteland, soos op die Suid-Afrikaanse platteland, is daar ’n groot gebrek aan openbare vervoer. Dis feitlik onmoontlik om sonder jou eie wiele oor die weg te kom. ’n Gesin soos myne - twee besige ouers en ’n spul kinders met baie buitemuurse bedrywighede - het twéé stelle wiele nodig, anders bars dit.
Ek het ’n heeltydse chauffeur geword. Die alledaagse, sieldodende karweiery van kinders, kos en inkopies - wat ek en my man voorheen darem soort van demokraties gedeel het - het volledig my verantwoordelikheid geword. So ook alle sosiale rondryery. Elke keer wanneer ons iewers heen uitgenooi word, moet ek agter die stuurwiel inskuif. Dit beteken selfs op uitgerekte deurnag-etes mag ek nie meer gesellig drink nie, want vir “bestuur onder die invloed” verloor jy blitsig al jou punte.
Hy het onmiddellik ’n motorfietshandelaar gekontak - sodat hy darem twee beskeie wieletjies het tot hy weer vier wiele mag bestuur. Intussen steun ek vanoggend die stakende taxibestuurders se saak, in woord indien dan nie (nog nie) in daad nie. Maar moenie my tart nie, brom ek.
’n Taxi-ma is ’n magtige ma ...