Oorkant jou (eBook) by Juliana Coetzer (Author)
Oorkant jou (eBook)
by Juliana Coetzer (Author)
Oorkant jou: ’n Verhaa...
Write a Review for Oorkant jou: ’n Verhaal uit die binnekamer
Oorkant jou has been added
Oorkant jou has been added to your wish list. kerk | Bodemklippe
143. Tabernakels, Tempels, Katedrale en Kerke.
Aanbidding is ‘n kenmerk van lewe op aarde. Dink daaraan. Oor die hele wêreld, dwarsdeur die geskiedenis, staan plekke van aanbidding sentraal in die kultuur en geskiedenis van elke volk op aarde. Sedert die antieke tye, is die mees buitengewone bouwerk en selfs sekere natuurwonders aan gode of hoër wesens toegewy.
Die woestynvolk met hulle opvou-weergawe vir ‘n aanbiddingsplek was nie anders nie. Uitgelei onder die son-aanbidders van Egipte, waar verstommende argitektoniese projekte tot eer van hulle gode aangepak is, het God se volk in die woestyn rondgedwaal sonder enigiets om hulle hernieude geloof in die wonderwerk-God YHWH (Yaveh) van hulle geloofsvoorvaders, Abraham, Isak en Jakob te anker nie.
So ‘n ent in hulle woestynwandelinge, vind ons die beskrywing en voorskrifte vir die Tabernakel, ‘n heerlike studie op sy eie. Moses beskryf noukeurig aan die volk wat God bepaal. Heilige Gees-geïnspireerde vakmanne en vroue bou en versier die Verbondsark wat die teenwoordigheid van die Allerhoogste God simboliseer. ‘n Dik-geweefde, geborduurde linnegordyn skei die Ark van die deel waar die Toonbrode (simbool van die Woord van God), die Lampstaander (simbolies van die Lig wat die Woord van God verlig en toegankllik maak) en die goue bak met wierook (simbool van aanbidding) staan. In die voorhof is die brandofferaltaar waar onskuldige bloed ons van sonde reinig en die bronsbak met water wat ons doop simboliseer. Dit is die gevestigde patroon van aanbidding oor al die eeue heen.
Ek is altyd so aangemoedig met die skrif wat die kuns en vaardigheid van die vakmanne wat aan die Tabernakel gewerk het, as ‘n direkte gawe van God beskryf.
Die Here het hom toegerus met sy Gees sodat hy met vaardigheid, insig en verstand enige werk kan doen: ontwerpe maak en dit in goud, silwer en brons uitwerk, edelstene verwerk en monteer, en houtwerk doen. Hy sal enige werk kan doen. Die Here het vir hom en vir Oholiab, seun van Agisamak uit die stam Dan, die begaafdheid gegee om ander as vakmanne op te lei. Die Here het aan hulle die vaardigheid gegee om al die werk van ‘n vakman te verrig: om te ontwerp, om blou, pers en bloedrooi wolstof en linne te borduur, en om te weef. Hierdie manne kan enige werk doen en ontwerpe maak. (Exodus 35:31-35)
Gevestig in die Beloofde Land skryf Dawid ‘n paar eeue later hoe graag hy ‘n Tempel wil bou, ‘n permanente struktuur om die wonder-God van Israel te aanbid. Sy seun, Salomo, bou ‘n Tempel wat die hoogtepunt van die Hebreeuse beskawing in antieke tye oorheers en die respek en bewondering van buurnasies afdwing. Dit bly die sentrale plek van aanbidding vir 400 jaar. Die afvalligheid van Israel het tot gevolg dat die Assiriërs hulle in ballingskap wegvoer om nooit weer terug te keer nie. Ongeveer 200 jaar later word Jerusalem deur die Babiloniërs vernietig en die mense van Juda in ballingskap weggevoer.
Sewentig jaar na die ballingskap van Juda begin het, word die terugtog aangepak onder leierskap van Ezra en Nehemiah en in groot verwondering oor God se mag en leiding, word die Tempel en die muur van Jerusalem herstel. Die wonderwerke en stryd om die taak te voltooi word noukeurig opgeteken,
Onder Romeinse oorheersing, eeue later, werk die Joodse koning Herodus die Grote, dekades lank om die Tempel tot sy vorige glorie te herstel. Hy is bekend vir sy grootse, argitektoniese projekte oral in Judea in daardie tyd. Die Tempel is die trots en vreugde van Jerusalem en die sentrum van Joodse kultuur en godsdiens, gebou op die patroon van die Woestyntabernakel en die Tempel van Salomo, met ‘n paar byvoegings, soos die voorhof van die Vroue en die voorhof van die Heidene, wat nooit in die oorspronklike plan was nie.
Die Tempel was die trots van die Fariseërs en priesters en duisende pelgrims van oor die wêreld wat graag in Jerusalem se hart wou aanbid. Dit was die sentrum van ‘n Jood se daaglikse lewe en kultuur. Daar was vir hulle geen alternatief nie. As jy ‘n Jood gebore is, was jy onder die Wet van Moses en kon niks anders kies nie. Daaglikse gebed, offers, die Sabbat en die Feeste het die ritme van jou lewe bepaal. Niks anders was belangrik.
Jesus se optrede by die Tempel toe Hy die geldwisselaars daar uitgejaag het, het onmiddellike reaksie by die Joodse leiers uitgelok.
Hulle reaksie word in Johannes 2:17-25 bespreek.
Jesus se dissipels het die woorde van Psalm 69:9 onthou. Die Psalm vertel van die passie van die Messias vir die huis van God en beskryf dit so sterk soos jaloesie oor die ware aanwending van aanbidding in die Tempel. In hulle gedagtes is Jesus se optrede in lyn met die Messias.
Die reaksie van die Jode is verstaanbaar. Hulle wou Jesus se geloofwaardigheid met ‘n teken bevestig. Hulle het geweet dat die Messias tekens en wonders sou doen. Jesus moes Homself bewys deur iets bonatuurlik te doen.
Jesus se antwoord was ‘n groot probleem. Johannes skryf met die perspektief van sewentig jaar na die gebeure.
Die woorde waarmee Jesus hulle vrae antwoord, is later in Sy verhoor teen Hom gebruik. Hulle het Hom aangekla en gesê:
“Hierdie man het gesê: Ek kan die tempel van God afbreek en in drie dae weer opbou.” (Matteus 26:61)
Jesus het nooit gesê dat Hy die Tempelgebou sal afbreek en opbou nie. Hy het geweet dat die einde van Tempelaanbidding naby was. Hy het aan die Samaritaanse vrou gesê dat aanbidding in gees en waarheid nie meer plekgebonde sou wees nie.
Tempelaanbidding het nie mense na God toe gelei nie. Dit moes eintlik. Dit het heeltemal irrelevant geraak. Jesus wou die ou manier vervang met iets waarvan hulle nog nooit gehoor het nie.
God maak nuut, altyd beter as tevore. Dit is die wonderwerk-beginsel van herstel. Hy maak iets wat jy nie in jou wildste drome kan opdink nie. Kyk uit vir die nuwe. (Jesaja 42:9; 43:19)
Jesus het gepraat van ‘n Tempel wat nie deur mense hande gebou is nie. Sy koms het die einde van mensgemaakte Tempels beteken. Sy koms sou die nuwe bring, Gees-aanbidding sonder geboue en sonder dieroffers. (Markus 14:58)
Die Heilige Gees sou die gelowige toerus met salgheid en krag om met die waardigheid van die Kruis en deur die reinheid van die Bloed in die Teenwoordigheid van die Almatige in te kom.
In 19vC begin Herodus die bouwerk aan die Tempel in Jerusalem om die Jode onder Romeinse heerskappy gelukkig te hou. In 64nC is die bouwerk eers klaar. Dit het 46 jaar geneem om te bou. ‘n Skamele ses jaar daarna, in 70 nC vernietig die Romeinse weermag onder leiding van Vespasianus die Tempel sodat net die klaagmuur bly staan.
Met hierdie kennis as agtergrond is Jesus se stelling skokkend. Het Hy regtige bedoel dat die wonder en luuksheid van al hulle moeite tot niks sal kom nie? Al hierdie geld wat spandeer word, was gemors en irrelevant in God se plan – hoe dan nou?
Jesus roep die mense in diskussie oor Sy stelling. Hy stel die figuurlike tenoor die letterlike, die fisiese in kontras met die geestelike.
Verder nog, Sy stelling gaan eintlik oor die Opstanding. All mense, waarookal, sou toegang tot die opgestane Christus hê. Die alom-teenwoordige God sou aanbid word tot aan die eindes van die aarde. Die ware diepte van Sy stelling sou eers na die Opstanding waarlik verstaan word.
Die skrif wat hulle geglo het is dat hulle van die dood gered wou word. Die dood was ‘n vreesaanjaende misterie. Die Psalmis sing duisende jare gelede:
U gee my nie oor aan die dood nie. U laat u troue dienaar nie in die graf kom nie. (Psalm 16:10)
Petrus haal dit aan op Pinksterdag (Handelinge 2:31), Paulus haal dit aan in Antiochië (Handelinge 13:35). Redding uit die dood het die vertroue van die kerk in die opgestane Jesus bevestig.
In die dispensasie van die Heillige Gees hoef ons nie op enige mensgemaakte plek van aanbidding staat te maak nie. Ons aanbid in ons eie Tempel in ons diepste wese as gevolg van die Opstanding en die uitstorting van die Heilige Gees.
Jesus het baie wonderwerke in Jerusalem gedoen. Baie mense het in Hom geglo, maar tog het Hy Homself nie openlik as die Messias verklaar nie.
Jesus het die mens goed geken. Hy het geweet dat ‘n wonderwerk, hoe groot ookal, gou ou nuus word. In die joernalistiek praat hulle van die “een dag wonder”. Sensasie is sensasioneel vir ‘n baie kort tydjie.
Die mense sal die wonders en tekens volg, maar baie sou nie bereid wees om hulle kruis op te neem nie, hulleself te verloën en die houding van diensbaarheid te leef nie. Oorgawe aan die wil van die Here in alles, sou die ware van die oppervlakkige skei.
Jesus wou nie die populêre stem hê nie. Hy sou hulle aanvaarding ontvang slegs as hulle presies besef het, wat aanvaarding behels. Die menigte sou Hom die Messias verklaar en dan verwag dat Hy hulle oppervlakkige verwagtinge vervul.
Hy het gekom vir soveel meer as wat die mens ooit kon droom.
Johannes gebruik drie woorde vir wonderwerk:
Teras beteken ‘n wonderlike ding. Dit het geen morele inhoud nie, eenvoudig ‘n wonder. Die Nuwe Testament gebruik nooit hierdie woord alleen om ‘n wonderwerk te beskryf nie.
Dunamis beteken krag. Ons woord dinamiet kom daarvandaan. Dit wys op buitengewone krag, effektiewe krag wat deur almal erken word.
Semeion beteken ‘n teken. Dit is die woord wat Johannes gebruik. Die daad vertel van die man, openbaar sy karakter en dien die doel om die persoon wat optree beter te ken en te verstaan.
Wonderwerke het aan die mens die aard van God getoon.
Jesus wys wie God is. Hy maak die siekes gesond, Hy troos die armes en Hy voed die wat honger ly.
Sy wonderwerke was die teken van God se liefde vir die mens.
Posted in Afrikaans - Christen,Bybelstudie,Uncategorized	Tagged aanbidding,kerk,nuwe,wonderwerke
Posted in Afrikaans - Christen,Bybelstudie,Uncategorized	Tagged aanbidding,gebed,kerk,woede
Posted on Januarie 11, 2017 by Ansophie Joubert
Posted in Afrikaans - Christen,Bybelstudie,Uncategorized	Tagged dood,kerk,openbaring,voorsiening
Posted on Augustus 4, 2016 by Ansophie Joubert
Posted in Afrikaans - Christen,Bybelstudie,Uncategorized	Tagged dood,kerk,openbaring
Posted on Julie 27, 2016 by Ansophie Joubert
In die dramatiese eerste skeppingswoorde het orde uit chaos voortgekom, nie verwarring en vernietiging nie. Vandag, as mens om jou kyk, is die deurmekaarspul so geweldig dat dit lyk asof ‘n verrukte afkopruiter planloos bloed vergiet en te midde van paniek en verdwasing, die ontreddering van die mensdom uitbuit. Regerings sukkel om orde te handhaaf; mense soek stabiliteit en sekuriteit. Orde en vrede is elemente van die koninkryk van God, daarom bid ons: laat U koninkryk kom. Wat ons leer van die majestieuse heerskappy van ons Vader, moet ons as die pêrel van groot waarde aan ons kinders oordra.
Wat jy my voor baie getuies hoor verkondig het, moet jy toevertrou aan betroubare manne wat bekwaam sal wees om dit ook aan ander te leer. (2 Timoteus 2:2, NAB)
In ons studie van die boek Openbaring, moet ons eers verklaar dat God groter is as enigiets wat ons ken of ooit mag ken en nooit deur een studie of een interpretasie verklaar kan word nie. Daar is in die veelvuldige wysheid van die Heilige Gees altyd meer en meer om te leer. Ek onderwerp in nederigheid aan die oneindige en oorweldigende voortreflikheid van ons Vader wat nooit in aardse terme voldoende beskryf kan word nie. Dit wat ons bespreek skraap die oppervlakte in ‘n voorlopige analise, wat meestal die dispensasionele interpretasie van die visioen so ver moontlik vermy. Daar is ‘n groot verskeidenheid van hierdie interpretasies waarvan ‘n hele aantal logies klink.
Wat nie geopenbaar is nie, is bekend aan die Here ons God, maar wat geopenbaar is, is vir altyd bekend aan ons en ons nageslag: ons moet lewe volgens al die woorde van hierdie wet. (Deuteronomium 29:29, NAB)
Ons is in die unieke posisie in die heelal om die saligmakende krag van God te ervaar. Hierdie uitsonderlike aspek van die mens is ons kenmerk – die simbool van God se plan waarmee ons gemerk word sodat die engele ons ken. Die engele is geskape wesens. Hulle het nie redding nodig nie. Die kerk is die simbool van God se werk op aarde en maak dit bekend aan die hemelse wesens soos Paulus verklaar:
Maar nou het God die ryke verskeidenheid van sy wysheid deur die kerk bekend laat word aan elke mag en gesag in die hemelruim. (Efesiërs 3:10, NAB)
Is dit nie ‘n heerlike, majestieuse rol om te vertolk nie? Staan sterk Bodemklipvriend, ons triomftog saam met Christus is ver bo wat jy ooit kon droom. Mag God ons toerus in elke opsig, veral met ‘n woord op sy tyd.
Die Here my God het my geleer om die regte woorde te gebruik sodat ek dié wat moeg is, kan moed inpraat. Elke môre laat Hy my opnuut weer luister, Hy laat my luister soos ‘n leerling moet luister. (Jesaja 50:4, NAB)
Soos ons deur die eerste hoofstuk van Openbaring lees, wees bedag op die mees belangrike beginsels in die studie van hierdie boek. Die Heilige Gees heers oor alles. Hy openbaar die hart van God. Jesus het alles gegee, nou kom Hy om bestek op te neem.
Die teenwoordigheid van die Troon – die Drie-eenheid – is altyd positief. Die doel is om te seën. Dit is juis waarom daar oordeel, waarskuwing en onthulling van sonde is. In alles is aanmoediging en beloning vir gehoorsaamheid.
Alle oordeel en veroordeling word uitgespreek met die doel om te seën en God se goedkeuring te verkry.
Niks is onduidelik of vaag nie. Ons Vader openbaar Homself en Sy plan tot voordeel van die mensdom. Hy verduidelik die chaotiese gevolge van sonde sodat Hy kan red en genees. Sonde verhoed seën. Dit is ‘n feit. (1:1-3). Sewe seëninge word in Openbaring belowe. Kom ons juig saam.
Seën op die Woord – om te hoor, te bewaar en te gehoorsaam (1:3)
Seën op die dood (14:13)
Seën op diegene wat wakker is (16:15)
Seën op die genooides (19:9)
Seën op die eerste opstanding (20:6) – nie deur die dood aangeraak nie. Wedergeboorte red jou van die dood.
Seën op die wyse (22:7)
Seën op diegene wat hulle klere gewas het (22:14)
Al hierdie seëninge is van toepassing op ons wat deur die Kruis gered is en die ewige lewe met wedergeboorte ontvang het.
Die sentrale tema van die hele boek is Christus as hoogste en superieure wese in volle sig. Absoluut alles is om Hom gesentreerd. Johannes skilder ‘n lewendige en dramatiese beeld van Jeus.
Hy word aangekondig met ‘n stem soos ‘n basuin (1:10) Die trompet of basuin was ‘n oproep van die leiers om die aandag van die volk te kry vir ‘n aankondiging of ‘n oproep om te veg. Die basuin kondig die visioen aan.
Sewe uitstaande karaktertrekke word beskryf. Alles vind sy bron in die beskrywings van die Ou Testament sodat dit bekend is vir Johannes se gehoor.
Goue band om sy bors (1:13)
Hare wit soos wol, soos sneeu
Oë wat soos vuur vlam (1:14)
Voete soos geelkoper wat in ‘n smeltoond gloei
Stem soos die gedruis van ‘n groot watermassa (1:15)
Swaard het uit sy mond gekom – skerp en tweesnydend (1:16)
Die sewe geeste (1:4) dui op die volheid en volkomendheid van die Heilige Gees. Die Troon is die simbool van heerskappy en gesag, wat die funksie van die Heilige Gees is. Die Troon word beskryf as die setel van outoriteit in die heelal, wat die beeld van Christus in die kerk beveel en vereis.
“Ek is die Alfa en die Omega,” sê die Here God, Hy wat is en wat was en wat kom, die Almagtige. (1:8)
Johannes ignoreer sekere verbuigings in die Griekse grammatika om sy respek vir God te toon. Hy beskou God as so verhewe dat selfs taalstruktuur moet buig voor God se almag. Alpha is die eerste en Omega die laaste letter in die Griekse alfabet om aan te dui dat God absoluut alles vir altyd omsluit. God beskryf Homself so in Jesaja 44:6 and 48:12.
Die woord almagtig beskryf God met soewereiniteit oor alle dinge. Op hierdie punt in die geskiedenis was die kerk vervolg en verslae. Dit word goed beskryf in die woorde van die Engelse digter, Sir William Watson: the panting huddled flock whose crime was Christ.
Die bemoediging is sterk en duidelik en die visioen word geskryf met die oog daarop om die mense van Die Weg, soos wat die kerk op daardie stadium bekend gestaan het, op te lig, sodat hulle hulle oog kan verhef en Jesus as die triomfantelike koning sien, en in die proses verby die wrede ystervuis van die Romeinse keiser kyk.
Openbaring 19:6 verklaar in oorwinning “Prys die Here! Die Here ons God, die Almagtige, heers nou as koning. Niks sal ons uit Sy hand ruk nie.
Johannes sien Jesus tussen die lampstaanders staan. Dit is die vuurfakkels wat openbaar, toets en bepaal. Die lampstaander was ‘n bekende simbool in die woestyntabernakel, Tempel van Salomo (1 Konings 7:49) en die visioen van Sagaria (4:2). Die lampstaander is die kerke (sewe simboliseer altyd volledigheid) en Jesus is die bron van lig. Die kerk is slegs die staander. As die kerk nie Sy lig dra nie, is dit duistere chaos binne-in die kerk. Die Heilige Gees openbaar sonde en oortuig van geregtigheid en oordeel (Johannes 16:8, OAB). In die woorde van Johannes die Doper:
Ek doop julle wel met water omdat julle julle bekeer het, maar Hy wat ná my kom, is my meerdere, en ek is nie eers werd om sy skoene uit te trek nie. Hy sal julle met die Heilige Gees en met vuur doop. (Matteus 3:11)
Belangrike beginsel: die beste manier om voor te berei vir die openbaring van nuwe dinge, is om die openbaring van God in die Woord te bestudeer. Die Bybel is die openbaring van God se wil. Deur die studie van Sy woord sal Hy Sy spesifike wil vir jou lewe openbaar.
Seun van die mens (1:3) is ‘n titel wat Jesus homself gee in Johannes 1:51. Die mens is God se spesiale skepping. Die titel beskryf die oorspronklike doelstelling van God met die mens. Die mens was verlore, maar is gered deur die goddellike mens – Jesus. Die lampe verkondig hierdie waarheid. God se seun is die menseseun – God in ons.
Die lang kleed herinner aan die priesterlike kleed wat die weg na die Teenwoordigheid van God simboliseer. (Daniël 7:13.) Fyn linne en ‘n goue gordel was ook die kleed van konings en dikwels die kleed van ‘n spesiale boodskapper van die koning. Dit alles is Jesus – priester, profeet (spesiale boodskapper) en koning.
‘n Gordel is gedra wanneer ‘n lang kleed opgebind moes word vir werk. Dit dui op gereedheid vir aksie. Die Here sê in Jeremia 1 (Ampl): I am alert and active over My word to perform it.
Ons gordel is liefde. Geen aksie in die kerk kan kom sonder liefde nie. Die Fariseërs het hulle eie gordel gedra – die Wet. Liefde maak ons waardig vir aksie in die kerk. Slegs liefde sal die toets van vuur deurstaan, sonder trots en pretensie. Die vuurtoets is krisis en probleme in ons lewe.
Of dit goud, silwer, edelstene, hout, gras of strooi is waarmee iemand op die fondament bou, elkeen se werk sal aan die lig kom. Die dag wanneer Christus kom, sal dit duidelik word. Die dag kom met vuur, en die vuur sal die gehalte van elkeen se werk toets. (1 Korintiërs 3:12,13)
Sy hare wit soos wol, soos sneeu is ‘n bekende beeld uit Daniël 7:9 en Jesaja 1:18 en dui op die reinheid waarmee God ons reinig.
Daniël 10:6 beskryf God se oë as vlammende fakkels. In die Evangelies kry mens die indruk dat iemand wat Jesus in die oë gekyk het, dit nooit sou vergeet nie. (Markus 3:34, 10:23 en 11:11) Sy oë het in woede geflits – Markus 3:5 en in liefde gekyk – Markus 10:21. Daar was ook hartseer in Sy oë – Lukas 22:61.
Om Openbaring te studeer is om Jesus se oog te vang. Die indruk daarvan verander ons hele uitkyk op die wêreld. in die woorde van C.S Lewis:
“I know now, Lord, why you utter no answer. You are yourself the answer. Before your face questions die away?”
Daniël 10:6 beskryf die arms en bene van die goddellike boodskapper as koper wat in ‘n smeltoond gloei. Dit word herhaal in Esegiël 1:7 as die voete van engele beskryf word. Dit simboliseer krag en spoed. God is altyd sterk genoeg en vinnig genoeg vir ons nood.
Sy stem was soos die gedruis van baie water. Dit is ‘n geluid wat nie geignoreer kan word nie. Die skepping sal aandag gee. Baie water het krag om te vernietig. God se stem word op baie verskillende manier beskryf – ook soms as die stil, sagte fluistering soos vir Elia in 1 Konings 19:12 wat die oortuiging in jou gemoed beskryf.
Die sewe sterre in sy regterhand dui op die heerskappy van God oor die ganse heelal. Hy regeer en ons hoef nie bang te wees vir die uitgestrektheid van die heelal nie. Hy hou dit in Sy hand. (Job 38:31)
Uit Sy mond het ‘n skerp, tweesnydende swaard gekom. Die swaard wat heel moontlik hier beskryf word, is die kort, breë tongvorm swaard van Romeinse soldate, nie die lang skermswaard van later jare nie. (Jesaja 11:14 en 49:2, Hebreërs 4:12)
Sy gesig was soos die son, skryf Johannes. Hy was teenwoordig by die verheerliking van Jesus op die berg soos beskryf in Matteus 17:2. In Jesus se onhoudbare glorie en heerlikheid is Sy woorde: Moenie vrees nie, net soos in Matteus 17:7.
Hy verklaar Homself die lewende Een, wat dood was en weer lewe as sy indentifisering aan Johannes. Johannes self het die leë graf ervaar daardie Sondagoggend, ‘n hele paar dekades voor hy hierdie visioen neerskryf.
Hy lewe en Hy het beheer oor die dood. Hy het die sleutels van die doderyk. In Psalm 9:13, 107:18 en Jesaja 38:10 word Sy heerskappy oor die doderyk verklaar. Jesus bring die ewige lewe (2 Timoteus 1:10). Hy leef en daarom kan ons leef (Johannes 14:19). Vir ons wat gered is deur Sy bloed is die bitterheid van die fisiese dood vir altyd verby (1 Korintiërs 15).
Aan die einde van die eerste hoofstuk is dit duidelik dat Openbaring slegs verstaan kan word in die lig van die simbole van die hele Skrif. Johannes het die boodskap in die bekende kode en simbole van dit wat sy gehoor sou ken, geskryf. Hy het homself die geliefde dissipel genoem. Jesus het Johannes nie meer liefgehad as Sy ander volgelinge nie. Johannes het ‘n spesiale openbaring gehad van hoe lief Jesus almal het, en het dit geleef en ervaar. Wat ‘n wonderbare openbaring! Mag ons onder dieselfde openbaring kom onder die woord wat Johannes hier skryf.
Dit is ons kode waarin ons die boodskap bring – LIEFDE.
Al het ek die gawe van profesie en ken ek al die geheimenisse en besit ek al die kennis, en al het ek al die geloof om berge te versit, maar ek het geen liefde nie, dan is ek niks. 1 Korintiërs 13:2.
Bodemklipvriend, toets jouself. Miskien voel jy die opwinding van openbaringskennis, beter insig en groter begrip. Ek hoop so. Dit is goed… maar, lees verder:
Die liefde is geduldig,
is nie verwaand nie.
Dit handel nie onwelvoeglik nie,
soek nie sy eie belang nie,
is nie liggeraak nie,
hou nie boek van die kwaad nie.
Dit verbly hom nie oor onreg nie,
maar verheug hom oor die waarheid.
Posted in Afrikaans - Christen,Bybelstudie,Uncategorized	Tagged Jesus,kerk,openbaring
Posted on Maart 14, 2016 by Ansophie Joubert
Dit is nou maar eenmaal so dat die woord kerk sekere gevoelens en gedagtes ontketen. Vir sommige mense is die onwillekeurige reaksie negatief. Bitterheid teenoor mense en leiers in die kerk is algemeen. Soveel pyn spruit uit teleurstelling en veroordeling in die verlede, wat oor jare in die gesprek oor kerk ingemessel word en aanleiding gee tot ‘n skerp afkeur van mens en organisasie in individuele harte.
Ek is waarlik dankbaar dat ek as tiener in die kerk ‘n sosiale kring gevind het, wat my deur moeilike jare ondersteun het. Ek kan nie regtig die lering of preke onthou nie, maar ek onthou die vriendelikheid van die leiers, die organisasie om saam pret te hê, en die ander jongmense baie goed. Die kerk was egter vir my oudste twee seuns in hulle tienerjare ‘n teleurstelling. Hulle het nie so ‘n gemaklike tuiste in die tienerbediening gevind nie en ons as ouers kon niks daaraan doen nie, al het ons so begeer dat hulle moes ondervind wat ons gehad het.
Dit is met opset dat die opskrif van hierdie Bodemklip soos ‘n afkorting geskryf is. Binne die woord kerk, moet ons ‘n nuwe konsep vestig – positief en vars. Daar is sekerlik heelwat moontlikhede, maar ek sou graag die grondbeginsel van kerk vestig met die woorde: Kom Eers Reguit Kruis [toe].
Die kruis van Jesus staan sentraal – altyd. Net dit wat volgens die volle impak van Jesus se kruisdood gebeur, het plek in die kerk.
Met hierdie beginsel in plek as prioriteit, kan ons terugkyk na Esra se aankoms in Jerusalem om die tempel te herstel. Die Here wek hierdie geleerde man op om die volk te ondersteun in die herstel van die tempel. Hy kom met die goedkeuring van die magtigste heerser van die Antieke Wêreld. So het Esra die reis aangepak:
[…] en wat my guns laat vind het voor die koning en sy raadsmanne en voor al die magtige vorste van die koning. Toe het ek moed geskep, omdat die hand van die HERE my God oor my was, en ek het die hoofde uit Israel versamel om saam met my op te trek. (Esra 7:28, OAB*)
Kerkorganisasie begin reeds op die reis. Esra beskou die families wat saamtrek noukeurig en vind geen Leviete nie. Tradisioneel het die stam van Levi tempeldiens gedoen. By die uitdeel van die grondgebied deur Joshua by die aankoms in die beloofde land, het die Leviete geen grond ontvang nie, omdat hulle hulle lewe sou wy aan aanbidding en lering in voltydse bediening en deur die volk onderhou sou word.
Esra organiseer 220 tempeldienaars uit die stam van Levi nog voor sy aankoms in Jerusalem (Esra 8:15–20.) Verder het hy twaalf priesterowerstes afgesonder en aan hulle die kosbaarhede vir die tempel oorgegee. By hulle aankoms in Jerusalem het die priesters en die Leviete die silwer en goud afgegee en brandoffers aan die Here gebring.
By die herstel van aanbidding het die volk se sonde duidelik geblyk en Esra tree in om by God om vergifnis te smeek. Hy het sy klere geskeur en sy hare en baard uitgetrek (Esra 9:3). Hy was diep ontsteld oor die afvalligheid van sy volk en het in gebed ingetree vir hulle. Hy het so gebid dat die mense om hom kom staan het en aan die huil gegaan het. Diep berou het hulle harte geraak. Hulle het met trane hulle sonde besef en bely.
Hierdie geleentheid is gekenmerk deur gebed, sondebelydenis en ‘n diepe besef van God se woord. Dit is betekenisvol dat Esra se reaksie op sy eie moedeloosheid en ontsteltenis ‘n lang, ernstige gebed waarin hy God se almag en soewereiniteit beklemtoon, was. Hy bid en bely namens die volk totdat hulle saam met hom kom bid. Hy het nie uitgegaan en links en regs tereggewys, veroordeel en blaam uitgedeel oor die jammerlike toestand van die tempel en stad nie. Hy het gebid en uit die gebed kom ‘n oproep tot suiwering en bekering.
Voordat die tempelherstel kon begin, moes die volk die vreemde vroue wat hulle getrou het, skei en die vrouens en kinders van hulle wegstuur. (Esra 10:44)
Vir ons moderne ore is dit geweldige drastiese maatreëls tot suiwering. Die Ou Testament is egter vir ons die simboliese voorbeeld van ‘n goddelike lewe. Sekulêre leefwyses wat soos ‘n “getroude vrou” in die Christelike lewe tuis is, erodeer die kerk van binne en maak die Christen kragteloos. Ons weet tog almal dat die kerk soveel maal al die slagoffer was van kwaadpraat, skinder, aanstoot, hoogmoed, trots, liefdeloosheid, selfsug, statusbeheptheid – ag, ‘n lang lys aaklighede. Al hierdie sondes verhinder die teenwoordigheid van God, maak die kruis van Jesus tot niks en skep ‘n speelveld vir die duiwel waar hy boelie en boks tot die bloed loop. Onthou hy is besonder ingestel daarop om die kerk te neutraliseer.
In Johannes 8 lees ons van die vrou wat in owerspel gevang is en deur die Fariseërs voor Jesus gebring is. ‘n Interessante stukkie “kerk” wat in die strate van Jerusalem afspeel. Ek veronderstel almal ken die toneel wat beskryf word in Johannes 8:1–11.
Die Fariseërs en Skrifgeleerdes is aktief in dit waaraan hulle hulle lewens wy. Hulle is die leiers van die Joodse volk, wat in wese deur hulle geloof in Yahweh gekenmerk word. Sy wette en voorskrifte is die fondament van hulle samelewing en die leiers van die kerk is verantwoordelik vir die lering en toepassing daarvan in die daaglikse lewe van hulle medeburgers. Indien daar enige dispuut oor die toepassing van ‘n wet ontstaan het, was dit heeltemal normaal om dit voor die rabbi te bring.
Hoewel hulle Jesus nie eintlik as ‘n rabbi wou erken nie, bring hulle ‘n vrou wat in owerspel gevang is, voor Hom. Enige Jood sou weet dat owerspel, afgodediens en moord sondes is wat die doodstraf dra. Levitikus 20 en Deuteronomium 22 skryf die doodstraf voor vir albei partye wat owerspel gepleeg het. Interessant dat die man in hierdie geval nie saam aangekla is nie.
Dit is duidelik dat die doodstraf vir die vrou volgens die fel oordeel van die wet van Mosesnie te betwyfel is nie. Die kerkleiers was oortuig dat hulle ‘n perfekte teologiese strik vir Jesus kon span. Soos William Barclay dit stel: …and here they thought they had impaled him inescapably on the horns of a dilemma. [New Daily Study Bible]
Indien Hy deelneem aan die doodstraf sou Hy nooit weer sy boodskap van liefde en genade kon verkondig en ‘n vriend van sondaars genoem kon word nie. Hy sou terselfdertyd in stryd met die Romeinse wet en owerhede optree aangesien die Jode nie toegelaat is om iemand ter dood te veroordeel nie, selfs in die lig van hulle godsdienswette. Rome het wet en orde beheer en oor doodstraf die finale uitspraak gemaak. Het hulle dalk gedink Jesus besef dit nie en dat dit Hom in die moeilikheid by Rome sou bring?
Indien Hy haar sou vryspreek en vergewe, sou Hy direk in stryd met die wet van Moses optree. Hulle sou vry voel om Hom van permissiwiteit aan te kla, aangesien Hy mense dan indirek vrymaak van die sonde van owerspel.
Jesus het neergekniel en in die sand geskryf. Op hierdie punt is die kommentare ‘n vryspel van fikse denke oor ‘n magdom moontlikhede. Sommige meen dat Hy nie meer die haat en veroordeling in die kerkleiers en skare kon verdra nie en vir krag en insig gebid het. Sommige meen dat Hy die sondes van die klipgooiers opgeskryf het en hulle skynheiligheid so ontbloot het dat hulle bang was hulle dade word openbaar gemaak. Die Griekse woord wat vir skryf gebruik word is graphein. In hierdie geval word die woord katagraphein gebruik wat beteken om iets op die rekord teen iemand op te skryf.
Sou dit wees dat Jesus die rekord van hierdie sadistiese skare teen hulleself opgeskryf het?
Tog het die kerkleiers op ‘n antwoord aangedring. ’n Antwoord het hulle gekry:
Toe hulle aanhou om Hom te vra, het Hy regop gekom en vir hulle gesê: “Laat die een van julle wat ‘n skoon gewete het, eerste ‘n klip op haar gooi.” (Johannes 8:7, NAB*)
Die luidkeelse aanklaers het stil-stil verdwyn. Die stille aanklag teen hulle het sekerlik soos donderweer in hulle binneste gedruis. Hulle het weggeglip, weg van die Bron van vergifnis, wat ook hulle sou kon vryspreek.
Toe Hy alleen met die vrou agterbly het Hy haar gevra of sy iemand sien wat die oordeel oor haar gaan voltrek. Daar was wel oordeel oor haar sonde. Sy het sonde gedoen; dit is nooit ontken nie. Jesus het haar vrygespreek. Hoe kon Hy dit doen? Owerspel is ernstig – volgens Hom ‘n grond vir egskeiding soos in die Bergpredikasie van Matteus 5 duidelik uitkom.
Jesus het geweet Hy is op pad kruis toe vir haar sonde ook. Hy was altyd bewus van sy hoë roeping om die finale prys te betaal. Hy kon haar vryspreek op grond van wie Hy is.
In kerkverband is sy afskeidswoorde aan haar betekenisvol.
[…] Gaan maar en moet van nou af nie meer sonde doen nie. (Johannes 8:11, NAB)
Jesus het haar nie na die sinagoge gestuur vir onderrig in die wet van Moses nie, hy het haar nie na die rabbi vir geestelike lering en leiding gestuur nie, hy het nie ‘n lang voorskrif oor ‘n rein lewe en ‘n lang relaas oor ‘n nuwe leefwyse gegee nie. Hy het haar weggestuur met woorde van genade, in volle vertroue dat sy woorde genoeg is om haar hele toekoms in Hom te verseker.
Engels het twee woorde vir genade – grace en mercy. Grace se definisie, volgens Strong se Konkordansie, is: the unmerited favour of God. Dit beteken God se guns oor ons is nie iets wat ons verdien of kan verdien nie; dit word oor ons uitgestort uit sy liefde tot ons voordeel. Mercy word so gedefinieer: compassion or forgiveness shown toward someone whom it is within one’s power to punish or harm.
Volgens Merriam-Webster: mercy implies compassion that forbears punishing even when justice demands it.
Mercy word soms in Afrikaans met die woord barmhartigheid vertaal. Dit is egter belangrik om die betekenis daarvan ten volle te begryp. Dit het te doen met die terughouding van straf. Dit kan net toegepas word deur ‘n persoon wat in ‘n posisie van outoriteit tot ‘n ander persoon staan. Ek kan die straf oor my kind versag of terughou. Daar is ‘n verkeerde daad wat straf veronderstel. Die persoon wat die straf moet uitvoer besluit om dit uit genade te weerhou.
God het Homself aan Moses openbaar as ‘n barmhartige God. Hy is dus die Bron van strafopheffing! Nie net dit nie – Hy is die Een wat ons straf op Hom geneem het. Dit is weer eens die sentrale tema van die Kruis – strafopheffing.
[…] Maar ons het hom beskou as een wat gestraf word, wat deur God geslaan en gepynig word. (Jesaja 53:4, NAB)
Dit was die “kerk” van Jerusalem se strate. Dit was nie ‘n plek van veroordeling nie. Dit was die plek van vryspraak en vrymoedige voortgang in ‘n toekoms van ongebondenheid aan die sonde en skande van die verlede.
Jesus het geweet as Hy haar daar vryspreek is sy in die hande van sy Vader en die Heilige Gees – geborge en veilig. Die Heilige Gees sal leer en lei. Hy oortuig van sonde, geregtigheid en oordeel (Johannes 15.) Dit is nie die kerk wat die sonde uitskreeu, veroordeel en straf nie. Die kerk is die plek van liefde en barmhartigheid SODAT die Heilige Gees die oortuigingswerk kan doen. Sonder liefde is daar nie sprake van konstruktiewe sondebewustheid nie.
Die Heilige Gees wat werk laat die mense saamkom, saam bid en saam huil. Diep oortuiging kom deur ware verootmoediging en daar in die kerk moet die vryspraak in die Naam van Jesus geskied. Dis kerk aan die voet van die Kruis!
*OAB = Ou Afrikaanse Bybel
*NAB = Nuwe Afrikaanse Bybel
Posted in Afrikaans - Christen,Bybelstudie	Tagged kerk,strafopheffing,vergifnis
84.Die plek van saamwees.
Posted on Februarie 28, 2016 by Ansophie Joubert
Dit was die hoogtepunt van hulle bestaan. Die prag en praal van die mees indrukwekkende gebou van die antieke tyd, het die glorie van Salomo se koningskap gekroon. Sy wysheid, wat hy so dramaties van die Here afgebid het, was ver buite die grense van sy koninkryk bekend. Hy het die lewenslange begeerte van sy vader Dawid uitgeleef en ‘n majestieuse gebou as tempel van aanbidding vir Yahweh, die God van sy hart, gebou.
Dawid se woorde in 1 Kronieke 29:1:
Koning Dawid het die hele vergadering soos volg toegespreek: “My seun Salomo, die één wat deur God gekies is, is jonk en sag, maar die werk is groot. Hierdie paleis is nie vir ‘n mens bedoel nie, maar vir God die Here.
Die tempel van samekoms sou met net die beste boumateriaal gebou word. Dawid lys self wat hy bydra in verwagting vir die begin van die bouwerk. In dieselfde hoofstuk in die volgende verse roep hy die volk op tot ‘n uitgieting van hulle beste, net soos hy:
Met alles in my vermoë het ek vir die huis van my God materiaal gereed gebring: goud vir die goudwerk, silwer vir die silwerwerk, brons vir die bronswerk, yster vir die ysterwerk, hout vir die houtwerk, oniks met die gesteentes om daarrondom in te lê, steentjies vir mosaïekwerk, allerlei edelstene en ‘n groot hoeveelheid marmer.
Omdat die huis van my God my na aan die hart lê, skenk ek ook nog my besit aan goud en silwer bo en behalwe alles wat ek reeds vir die heiligdom gereedgebring het:
honderd en drie ton goud, van Ofir se goud, en twee honderd en veertig ton gesuiwerde silwer om die mure van die vertrekke oor te trek en om die goud vir die goudwerk en die silwer vir die silwerwerk te voorsien, en vir al die werk wat deur die vakmanne gedoen moet word. Wie is nog gewillig om vandag sy hand oop te maak met ‘n gawe aan die Here?”
Ofir se goud was in die antieke wêreld as die beste kwaliteit en die suiwerste bekend. Maak ‘n voorstelling in jou geestesoog: mure wat met silwer oorgetrek is, soveel marmer, goud en edelstene, oniks en mosaiek – gebou met die voorneme dat daar niks soos dit bestaan nie en dat so ‘n projek nie gou herhaal sal word nie.
Die tempel van Salomo, soos in die Bybel beskryf, was nie ‘n kopie van die heidense tempels van Egipte en Phoenicië soos wat deur argeoloeë herkonstrueer is nie. Die grootse argitektoniese wonder van die tiende eeu voor Christus, was in soveel opsigte uniek en het bly staan vir 410 jaar.
Dit was die fisiese gebou. Die belangrikste egter, was die teenwoordigheid van die Here in die tempel. Dit is die kern, die hoeksteen, dit waarop dit werklik aankom.
2 Kronieke 7:1:
Toe Salomo klaar gebid het, het daar vuur uit die hemel gekom en die brandoffers en ander diereoffers verteer, en die magtige teenwoordigheid van die Here het die tempel gevul.
So oorweldigend was die teenwoordigheid van die Here dat die priesters nie daar kon ingaan nie.
Dit is in die lig van hierdie glorie en uitnemendheid dat ons die taak van die terugkerende ballinge in Esra 7 moet beskou. Die taak is oorweldigend. Nebukadneser het dit sy besigheid gemaak om die Hebreërs te verneder en wou seker maak dat daar van die prag en praal van die tempel absoluut niks oorbly nie. Die diepe verootmoediging en aanbidding van die tempel van Salomo was lankal verkoud en vergete. Die volk het afgedwaal en die profete wat die terugkeer na ware aanbidding afgesmeek het, vermoor en verjaag. God se straf is in die persoon van Nebukadneser in vernietiging en vernedering uitgewoed.
Die verwoesting was so effektief dat argeologiese onsekerheid oor plek en voorkoms vandag nog voortduur. Die onsekerheid is egter nie van toepassing op die geestelike “argeologie” van die tempel nie.
God woon in die lofsange van sy volk, sing die psalmis in Psalm 22:4:
Daar is geen twyfel nie. Die kernbeginsel van die tempel staan vas: God vul die plek van samekoms met Sy teenwoordigheid. Dit is kosbaar bo alles en die hoogste doel van alles.
Die oorweldigende prag en praal van die tempel van Salomo, was juis ‘n rede vir die moedeloosheid van die terugkerende ballinge. Met al die goedgesindheid en geskenke van die Persiese heerser, was dit nie moontlik om die fisiese glorie van die tempel van Salomo te herstel nie. Persië was veel groter en magtiger as die Babelonië van Nebukadneser. Babelonië was maar net ‘n provinsie van Persië. Die waardevolle tempelelemente, wat deur Nebukadneser weggevoer is, was steeds in veilige bewaring. Een van die opdragte van die Persiese heerser, Artasasta, was om dit alles saam met Esra na Jerusalem terug te stuur, plus wat ookal nodig is uit die koninklke skatkis. [Esra 7:18-21] Ek vergaap my weer eens aan die noukeurige antieke administrasie!
Esra berei hom voor vir die reis na Jerusalem met al die kosbaarhede wat aan hom toevertrou word. So ‘n reis was vol gevare, veral van bendes rowers wat reisigers aangeval, uitgemoor en van alles beroof het. Esra se antwoord vir die gevare is ‘n vasdag en gebed vir beskerming. In sy eie woorde motiveer hy sy ernstige gebed om beskerming.
Ek was skaam om vir die koning soldate en ruiters te vra om ons teen vyande langs die pad te help. Ons het vir die koning gesê ons God sorg goed vir almal wat Hom dien en Hy straf almal swaar wat Hom verlaat. [Esra 8:22]
Deur sy gebed beskerm Esra sy eie getuienis! Hy kon nie by homself verby kom nie. Hy het dan teenoor die koning getuig van ‘n groot en gedugte God wat sorg en straf.
Volle vertroue op God bring hulle ongedeerd, sonder die beskerming van die soldate van die magtigste ryk op aarde, met al die skatte in Jerusalem aan – waarlik ‘n wonderwerk. Dit was nogal ‘n trek met onder andere 22 ton silwer, drie en ‘n half ton goud, 100 stukke silwerware en fyngepoleerde brons net so kosbaar soos goud. [8:31]
Ons het van die Ahawarivier af vertrek op die twaalfde van die eerste maand, op pad Jerusalem toe. Ons God het sy hand oor ons gehou en ons nie in die mag laat val van vyande en rowers langs die pad nie.
Bouwerk aan die tempel wat voor Esra se aankoms begin het, het drupsgewys opgehou. Die mense het na hulle eie bouwerk en eie boerderye teruggekeer. Esra arriveer vol moed en ten volle toegerus om ‘n nuwe inspuiting vir die herstelwerk te wees! Esra 7:28:
Ek was vol moed. Die Here my God het sy hand oor my gehou.
Wonderwerke kenmerk die lewensreis om die plek van samekoms te herstel. Individuele gebed, kragtige getuienisse, respek van en vir die owerhede en doelgerigte administrasie vorm die fondament van die herstelwerk aan die tempel.
Net so behoort hierdie elemente die pilare van die samekoms te wees. Dit is wat die kerk in essensie is.
Die kerk is ‘n gemeenskap van individue wat die Here in gees en waarheid aanbid, wat die kragtige werking van die Heilige Gees in die alledaagse lewe begeer en ervaar, wat op afgespreekte tye bymekaar kom om Sy teenwoordigheid te vier. Paulus beskryf ‘n christelike lewe wat al die elemente van ‘n goeie kerkdiens bevat.
Dit is die kerk van Christus. Die aanbidding manifesteer in ‘n groot verskeidenheid denominasies wat elkeen met te min en soms met te veel ywer streef om die kerk van Handelinge te wees, om God se teenwoordigheid te ervaar en Sy woord te hoor en te leef. Denominasies wat die ywer om God se teenwoordigheid te ervaar verloor het, word afgestomp en veroordelend. Die enigste oplossing vir sulke oorgerustheid en selfvoldaanheid, is om die woorde van God aan Salomo weer in te drink.
1 Konings 6:12,13:
Jy bou nou die tempel. As jy volgens my voorskrifte leef en my bepalings uitvoer en jou aan al my gebooie hou en volgens hulle leef, sal Ek my beloftes wat Ek aan jou vader Dawid gemaak het, nakom teenoor jou.
Ek sal tussen die Israeliete woon, Ek sal my volk Israel nie verlaat nie.
Die teenwoordigheid van God in die kerk is die kenteken van ware kerk. Alles wat verkeerd is en pyn veroorsaak kom uit selfvoldane, selfregverdige en hoogmoedige leerstelling en ingesteldheid. Liefde oortuig van genade – niks anders nie. Geen leerstelling kan die beginsels van genade vervang nie.
Die oordeel sal onbarmhartig wees oor dié wat nie barmhartigheid betoon nie. Maar barmhartigheid triomfeer oor die oordeel.
Die kerk van Psalm 23 waar die feestafel in die vallei van doodskaduwee berei word, terwyl vyande magteloos toekyk en goedheid en guns my volg sodat ek in die huis van die Here kan woon al die dae van my lewe; dit is die tempel van samekoms.
Die prag en praal van Salomo se tempel word in die persoon van die Heilige Gees vir ons herstel. Die ballinge moes tevrede wees met ‘n tempel wat van sy glorie ontneem is. Haggai 2:3:
Wie van julle het gesien hoe mooi die vorige tempel was? Hoe lyk dié een vir julle? Lyk hy nie na niks in vergelyking met die vorige nie?
In Haggai belowe die Here die bannelinge van ouds dat die latere tempel die glorie van die vroeëre ver sal oortref. Haggai 2:9:
Die tempel van die toekoms? Dis ons! Die kerk van Christus is die grootste van al die tempels wat gebou is.
Maar julle het wel gekom by Sionsberg en die stad van die lewende God, dit is die hemelse Jerusalem met sy miljoene engele, by die feestelike samekoms, die vergadering van die eersgeborenes wie se name in die hemel opgeteken is. Julle het gekom by God wat Regter oor almal is, en by die geeste van dié wat vrygespreek en wat nou volmaak is, by Jesus, die Middelaar van die nuwe verbond, en by die besprinkelingsbloed wat van iets beters getuig as die bloed van Abel.
Kyk na die beskrywing in Openbaring van die Nuwe Jerusalem – die kerk. Openbaring 21:2,3:
En ek het die heilige stad, die nuwe Jerusalem, van God af uit die hemel uit sien afkom. Die stad was gereed soos ‘n bruid wat vir haar man versier is. Toe het ek ‘n harde stem van die troon af hoor sê: “Kyk, die woonplek van God is nou by die mense. Hy sal by hulle bly; hulle sal sy volke wees, en God self sal by hulle wees as hulle God.
Dit is ons, die kerk van Jesus, die bruid wat versier word om Jesus se tweede koms te verwag. Wat ‘n wonderlike lewensverwagting!
Skep moed om die tempel te herstel sodat God by ons kan woon. Sy woonplek is by die mense in die plek van samekoms – die feestelike samekoms.
Hoe lyk ons? Kyk hoe mooi is jy, bruid van Jesus: Openbaring 21:11-21:
Die stad het die heerlikheid van God: sy glans is soos dié van die kosbaarste edelsteen, soos ‘n kristalhelder opaal…
Gryp jou Bybel en lees die woorde totdat jy besef woorde ontbreek…
Posted in Afrikaans - Christen,Bybelstudie,Uncategorized	Tagged God se huis,Jerusalem,kerk