Die maan is nie die enigste liggaam in die ruimte wat menslike siklusse veroorsaak nie. Die son, die basiese bron van alle lewe op aarde, het sy eie ritme, wat siklusse in mens en nie-mens veroorsaak. Sedert die 1800 se sterrekundiges het opgemerk dat daar 'n elf en 'n twee-en-twintig jaar sonnekiklus is; dit is, vir 'n paar jaar sal daar amper geen sonvlekke wees nie, en dan vir 'n paar jaar sal die son se gesig so vlekvry wees soos 'n tiener met aknee. Dit was egter nie tot die 1930s dat dit vir enigiemand gebeur het dat iets wat ver van die aarde af aan die gang is nie, ons kan beïnvloed.
Sonspotsiklusse en -aktiwiteit beïnvloed menslike voordele
Tydens die sonnekoppelpiek van die 1930s het dr Miki Takata bevind dat menslike bloedserum geraak word deur die sonstraling wat deur sonstrale geplaas word. Gedurende dieselfde tydperk is ontdek dat sonvlekuitstoot 'n wye verskeidenheid ander dinge beïnvloed het, soos die grootte van boomringe en die hoeveelheid radio-inmenging op sekere bandwydtes.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog kon die radio-ingenieur by die RCA genaamd John Nelson gevra word om 'n metode voor te stel om te voorspel wanneer die storms sou plaasvind. Nelson het gedink dat die enigste groot veranderlikes wat die onstuimige oppervlak van die son moontlik sou beïnvloed, was die planete om dit. Hy het 'n stelsel ontwerp om hul verhoudings na die son en na mekaar te ontleed en het bevind dat wanneer sekere hoekverhoudings tussen planete plaasgevind het, sonstrale en sonmagnetiese storms uitgebreek het. Tot op datum is sy stelsel van voorspelling 95 persent akkuraat, en die hipotese dat die planete sonartye veroorsaak, is bewys deur professor KD Wood aan die Universiteit van Colorado.
Sunspot-siklusse en weerpatrone
Meer onlangs het baie wetenskaplikes voorgestel dat die sonspotsiklus van kritieke belang is in die vorming van ons weerpatrone. In 'n tydperk van sewentig jaar in die sewentiende en agttiende eeu, toe die siklus onderbreek is en die sonkolle vir geen klaarblyklike rede gestaak het, is Europa in die koudste tyd op rekord, met die naam van die 'Klein ystydperk', gedompel. Sterrekundige John R. Gribbin en astrofisikus Stephen H. Plagemann het selfs bespiegel dat sonkruis en planetêre siklusse aan aardbewings gekoppel word, en 'n toekomstige ongewone planetary alignment kan 'n verwoestende Kalifornië bewe veroorsaak. Hoe meer die onderwerp ondersoek word, hoe belangriker word hierdie siklusse.
Sunspot Aktiwiteit Voorspel Oorloë, Opstand, En Protes
Die hoeveelheid sonstraling wat ons ontvang, wat deur die sonnekiklus bepaal word, kan 'n diepgaande historiese betekenis hê. Sowjet professor AC Tchyivsky het die elf jaar siklus gekorreleer met wat hy 'n wêreldwye 'opgewondenheidssiklus' noem. Hy het bevind dat gebeure soos oorloë, migrasies, kruistogte, opstand en revolusies dwarsdeur die geskiedenis rondom piek-sonspotperiodes gekluster het. In die drie jaar rondom hierdie pieke het 60 persentasie van sulke gebeurtenisse plaasgevind, terwyl slegs 5 persentasie in die trogs voorgekom het. Dit blyk dat getye die nasies sowel as individue se sake regeer.
Maar kan planeetsiklusse die individuele menslike gebeurtenisse direk beïnvloed? As die antwoord ja is, dan begin die siklusnavorsing baie soos astrologie lyk, 'n onderwerp waarvan die meeste wetenskaplikes nie te graag is nie.
Kom meer ongeluk voor tydens verhoogde sonspotaktiwiteit?
'N Projek vir Atoom Energie-kommissie by Sandia Laboratories in Albuquerque, New Mexico, het 'n verslag getiteld 'Inleidende Ongelukpatrone wat teen 'n agtergrond van natuurlike omgewings-eienskappe geplaas is', wat die ongevalsongelukke van regeringswerknemers oor 'n tydperk van 20 jaar met verskillende natuursiklusse gekorreleer het. Hierdie voorlopige verslag (die navorsers het aanbeveel dat verdere studie in orde was) het bevind dat ongelukke met die sonvlek-siklus spog en - selfs meer intrigerende en 'astrologiese' - dat mense meer geneig is om ongelukke tydens die fase van die maan te hê soos of teenoorgestelde waarbinne hulle gebore is.
Sommige werklike moeilike en opwindende bewyse het moontlik uit hierdie navorsing gekom, as dit toegelaat word om voort te gaan. Maar helaas, dit was nie om te wees nie. Kort nadat dit voltooi is, het die verslag in die hande van Time se tydskrif, wat in sy Januarie 10, 1972-uitgawe, onder die opskrif 'Moonstruck Scientists' in die hande gekom het, in die hande van die tydskrif Time voltooi. die strale van die volle maan.
Dit was al die kongres wat nodig was om die projek dood te maak en die verslag te onderdruk. Toe ek aan die Atoomkommissie en Sandia in 1972 geskryf het, het ek meegedeel dat die verslag nie vir verspreiding was nie en dat ek, of enige ander belastingbetaler, dit nie kon sien nie. Die verslag is tot 1977 geklassifiseer, toe ek weer 'n afskrif versoek het, hierdie keer onder die bepalings van die Wet op die Vryheid van Inligting. Aanvanklik is ek meegedeel dat alle bestaande kopieë verlore gegaan het, deur die pogings van 'n volgehoue ​​Energie Navorsingsadministrasie-beampte gevoer is, was Sandia uiteindelik onder druk om 'n afskrif op te hoer - gepaardgaande met 'n ietwat verskriklike vrywaring wat my vertel het ek moet regtig nie glo wat daarin was.
JE Davidson, wat die verslag met 'n span mede-wetenskaplikes geskryf het, het my oor die telefoon vertel dat hy hartseer was dat die ondersoek gekanselleer is. Die span het gevoel dat hulle op iets was en dat, behalwe vir 'n nosie-joernalis en voortydige publisiteit, 'n beduidende bydrae kon lewer tot navorsing. In plaas daarvan is hul werk in die drein gegooi. Maar dis die breek wanneer die kongres jou baas is.
Sommige navorsers het korrelasies gevind tussen aktiwiteit en menslike gedrag
Die mees vooraanstaande werk wat planetêre siklusse verbind met gebeurtenisse en neigings in die lewens van individue, is waarskynlik die Franse sielkundige en statistikus Michel Gauquelin. In die middel-1960's het hy die statistiek verwerp deur die ontleding van planetêre posisies by die geboorte van professionele persone, met behulp van monsters wat so groot soos 10,000, 15,000 en 20,000 is. Astroloë het nog altyd geglo dat sekere planete oor die horison opduik, of direk oorhoof by die geboorte van 'n persoon, daardie individu na 'n sekere beroep lei.
Vir Gauquelin was die taak wat hy vir homself gestel het, soos 'n stukkie koek. Al wat hy moes doen, was om te bewys dat die planeet wat verband hou met atletiese prestasie, Mars, op willekeurige punte in die nativities van 10,000- of 15,000-atlete geval het, en dit sou wees - astrologie sou ontbloot wees. Om sy punt te beklemtoon, het hy ook groepe dokters, prokureurs, skrywers en ander ondersoek in werk wat deur astroloë met spesifieke planete geassosieer word.
Tot Gauquelin se verrassing was die resultate presies die teenoorgestelde van wat hy verwag het. Mars het skynbaar styg of kulmineer in 'n groot aantal atlete se geboortekaarte. Net so, Jupiter verskyn vir bankiers, Saturnus vir dokters, Mercury vir skrywers, en so aan. Gauquelin was verstom. Het hy per ongeluk die saak vir astrologie bewys toe hy dit bedoel het om dit te ontbloot?
Eintlik het hy baie meer gedoen, omdat sy data nie net tradisionele astrologiese opdragte bevestig het nie, het hulle nuwe mense ontbloot. Vir skrywers, byvoorbeeld, is die tradisioneel geassosieerde planeet Mercurius. Gauquelin het bevind dat Mercurius inderdaad betekenisvol was in skrywers se geboortekaarte, maar hy het ook bevind dat die maan ewe belangrik was, iets wat astrologers nog nooit gestel het nie.
Gauquelin se werk het die feit gevestig dat planeetposisies menslike ingesteldheid, talent en rigting beïnvloed en dat hierdie effekte spesifiek bepaal kan word deur wetenskaplike metodes soos statistiese analise en waarskynlikheid.
John Townley is 'n lewenslange astroloog, skrywer, komponis, en historikus. Sy professionele ondervinding het op die gebied van die besigheid, wetenskap, joernalistiek, maritieme geskiedenis, en die skeppende kunste gestrek. Hy kan gekontak word by [EMAIL PROTECTED]"data-mce-href =" mailto:[EMAIL PROTECTED]">[EMAIL PROTECTED].
Jy is hier: Tuis > Lewe > Wetenskap en Tegnologie > Sunspot Cycles and Human Behavior