Grové se reis "as 'n Afrikaan" word 'n werklikheid deur sy ontmoeting met "Afrika". Hoe meer toegespits die konsentrasie is op Afrika-"etniese elemente", hoe meer verweefd raak die "groter waarheid" van sy lied. Lied en self is nog onderskeibaar, maar "Afrika" en "Afrikaan" omsluit mekaar in 'n wedersydse verhouding. Volgens so 'n beskouing, kenteken 1984 die oomblik van konsepsie vir die "Afrika"-reeks maar ook die oorsteek van 'n punt van ooreenstemming. Dit is naamlik deur afstand ("the further I move") eerder as deur nabyheid, dat selfkennis bereik word. Die spoor van hierdie verwydering en die gepaardgaande wending tot Afrika-"etniese elemente" is 'n kenmerk van die Liedere en danse van Afrika en latere werke soos Nonyana: die seremoniële
danseres (1994). Gekomponeer tydens die dekade van Suid-Afrika se demokratiese revolusie - 'n tydperk van uiterstes, van geweld, verwoesting, onsekerheid en hernuwing, bied hierdie werke 'n kontrapunt tot die ontplooiing van Grové se eie "lied".
Grové se reis in Afrika was nie 'n geïsoleerde geval nie. Afrika-kunsmusiek was 'n kenmerk van die laat-apartheidperiode (1980-1994), namate komponiste gereageer het op radikale omwentelinge in die Suid-Afrikaanse samelewing en nuwe patrone van produksie en resepsie. Ek het elders hierdie fenomeen en die institusionele omstandighede van die ontstaan daarvan bespreek (Pooley 2010/2011). Ons fokus tans op die feit dat Grové se musiek op sigself genome in 'n knelpunt is, naamlik die ontmoeting van Weste en Afrika wat wesenlik is aan sy persoon, ook as die produk van die breër sosiopolitieke landskap. Dit vloei daaruit voort wanneer ons die "Afrika"-werke beskou in die konteks van sy oeuvre as 'n geheel.