et die vakansieseisoen op ons, die tyd vir die einde van die jaar lyste is vinnig nader. Om die stormloop klop, vandag gee ek my lys van die top dood en blywende mites van 2014.
Die goeie nuus is dat twee mites wat die afgelope paar jaar groot verwarring veroorsaak het, nou na die asblik van die geskiedenis gegaan word. Terwyl baie prominente kenners hulle nog kan herhaal om te demonstreer dat prominente pundits werklik nie oor die werklikheid moet omsien nie, weet almal in die realiteitsgebaseerde gemeenskap dat hulle nou onzin is.
Die eerste is die mite van die jong invincibles en Obamacare. Die storie was dat die sukses van Obamacare afhangende kry jong gesonde mense om aan te meld. Kwansuis ons nodig het die gesonde young'uns om die res van die bevolking te subsidieer.
Dit het gelei tot eindelose stories oor die vraag of jongmense aanmeld vir versekering. Die Obama-administrasie het spesiale uitreikpogings aan die jonges gedoen. In 'n poging om die program te ondermyn, die regse groep Vryheidswerke selfs geborgde Obamacare-kaart brandende byeenkomste (daar is geen Obamacare-kaarte nie, dus moes hulle dit skep) om jongmense te ontmoedig om versekering te kry.
Die probleem met die storie is dat ons werklik nie die subsidie ​​van gesondheidswerkers nodig gehad het om die program te laat werk nie. Terwyl gesonde jong mense minder gesonde mense in die program subsidieer, subsidieer gesonde ouer mense hulle selfs meer. Die verhouding van premies van die mense in die oudste ouderdomsgroep (55-64) tot die jongste is ongeveer drie tot een. En baie ouer mense, net soos jonger mense, is in goeie gesondheid en het lae mediese rekeninge.
Dit beteken dat as die ouderdomsverspreiding van die ingeskrewenes skeef na ouer mense, dit het regtig nie veel saak, as die Kaiser Family Foundation in 'n toon kort studie. Dit maak 'n baie groter verskil as daar 'n skeefheid teenoor mense in 'n slegte gesondheid.
Die ander groot mite wat in 2014 vermoor is, was dat ons deflasie moes vrees. Dit was nie net dom nie - jammer mense is daar geen magie om nul oor te steek nie - dit het belangrike beleidsimplikasies. Die deflasie-skrikverhaal het impliseer dat solank die inflasie positief was, ons nie hoef te bekommer nie.
Trouens, die probleem van lae inflasie maak dit moeilik om die ekonomie te versterk deur monetêre beleid, aangesien sentrale banke nie negatiewe nominale rentekoerse kan hê nie. Dit maak dit ook moeiliker om werklike lone aan te pas, aangesien werkers selde besnoei in nominale lone. Dit is waar selfs teen lae positiewe inflasiekoerse. Die probleem word erger as die inflasie negatief word, maar dit is omdat die inflasiekoers laer geword het, nie omdat daar 'n spesiale belang vir nul is nie.
Party van ons het probeer maak hierdie punt Sedert die vroeë dae van die afswaai, maar die pundits en baie ekonome wat beter moet weet, het steeds kommer uitgespreek oor deflasie. Die goeie nuus in 2014 was dat die IMF geweeg om daarop te wys dat die probleem 'lae inflasie' is, 'n te laag inflasiekoers.
So nou is dit amptelik. Ons moet almal baie bekommerd wees oor die lae inflasiekoerse in die eurosone, Japan, die Verenigde State en elders. As die inflasiekoers verder val, is dit erger nuus, maar dinge raak nie net sleg wanneer die inflasiekoers negatief word nie.
Ongelukkig het baie van ons groot nasionale mites 2014 oorleef. Ons het steeds die storie dat die finansiële krisis die Groot Resessie veroorsaak het, in teenstelling met die ineenstorting van die behuisingsbel. Die punt hier moet eenvoudig wees. Die finansiële sektor werk weer, maar tog is ons nog ver van herstel. Dit is omdat ons niks het om die vraag wat deur die behuisingsborrel gegenereer is, te vervang nie.
Dit geld sowel vir die verstaan ​​van die beleid vorentoe as om die skuld te gee. Finansiële krisisse kan ingewikkeld raak. Die behuisingborrel was redelik damn eenvoudig en byna al ons ekonome het dit geblaas.
Terselfdertyd gaan ons voort om die Tweede Groot Depressie-mite te sien. Dit is baie belangrik vir diegene in beleidsposisies omdat dit hulle toelaat om te sê dat maak nie saak hoe sleg dinge is nie, ten minste het ons 'n Tweede Groot Depressie vermy.
Jammer mense, ons weet hoe om uit 'n depressie te kom. Dit word genoem, "geld spandeer." Al sou die domino's toegelaat word om te val, en al die Wall Street-banke het in duie gestort, kon ons die stukke nog optel en 'n depressie vermy. En ons sal bevry word van die albatros van 'n opgeblase finansiële sektor.
Dan het ons die twee mites van die geheim van 'n swak herstel en stadige groei in lone. Elke week of twee sal ons 'n te kry in diepte storie in 'n groot nuus uitlaat vra waarom ons nog steeds nie uit die afswaai herstel of waarom lone nie groei.
Hierdie een gaan regs terug na die ingevalde behuisingsbel. Ons benodig 'n bron van aanvraag om die $ 1 triljoen of so te vervang in die vraag na konstruksie en verbruik wat ons verloor het toe die $ 8 triljoen-borrel bars.
Die vraag kom nie uit die hemel nie. Dit kom van verbruik, belegging, owerheidsbesteding of netto uitvoer. Niemand het 'n storie oor waarom ons verwag dat enige van hierdie komponente van vraag hoër moet wees as wat hulle tans is nie. Daarom is die enigste raaisel waarom iemand dink daar is 'n raaisel.
En die verhaal met loongroei is ewe onsterflik. Lone sal begin groei as die arbeidsmark baie vaster word as wat dit nou is, aangesien ons steeds naby aan 7 miljoen werksgeleenthede onder die tendens is.
Ons moet bly wees dat ons dood te maak twee baie dom mites oor die ekonomie en ekonomiese beleid in 2014 wees. Kom ons kyk of ons hierdie ander vier fantasieë in 2015 kan doodmaak.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Dooie en blywende ekonomiese beleid mites van 2014