Seldsame man – Bets Smith – romanza.co.za
by Romanza aan October 31, 2016 1 Kommentaar
Sy lippe beland teen haar voorkop asof hy sy mond teen haar hare wou druk maar hy sê niks toe hy na haar afkyk nie. Ook dit voel reg. In sy kakebeen span die spiere. Sy glimlag en strek om hom op daardie bultende spiere te soen, maar hy draai sy kop onverwags en haar lippe beland teen syne. Die mond op hare is koel en stewig. Aangenaam. Onpersoonlik. Toe skielik ook nie. Opwinding bruis deur haar en sy is eensklaps oorweldigend bewus van sy arms om haar. Van die lippe teen hare. Haar hart hamer oorverdowend in haar ore.
Met haar mond nog teen syne, luister sy na haar hartklop wat in haar ore dreun. Dis die onverwagse reaksie van haar hart wat haar woordelose dankiesê verander in iets meer. Haar mond gaan verbaas oop. Dis waar sy bitter graag wil wees, hier naby hom, fisiek en emosioneel.
Ettienne trek sy asem in. "Isabel . . ." Dis meer 'n kreun as 'n woord. Sy arms span styf, trek haar vaster teen hom. Krampagtig. Sy mond beweeg asof die spiere in sy kakebeen ook stywer span.
Toe soen hy haar.
'n Regte soen wat met dankie niks te doen het nie. Sy lippe soek hongerig oor hare. Passievol. En sy soen hom terug. Tyd staan stil. Toe begin haar hart hamer met iets anders as passie.
Iets hiervan is bekend.
Die krag van die emosie wat in haar oopbars, betrap Isa egter onkant en laat die bekendheid van die situasie onmiddellik verdwyn. Toe Ettienne se soen verdiep en reaksie eis, maak dit vuur in haar bloed totdat haar hart nog wilder te kere gaan en sy hom met ewe veel passie terugsoen.
Eers toe sy 'n leeftyd later tot haar sinne kom, tref dit haar weer.
Hoekom is hierdie situasie vir haar bekend?
Haar hartklop verander van ritme. Dis bekend, nie omdat sy die emosie as passie herken het nie. Ook nie omdat sy in Deon se arms dieselfde gevoel het nie. Wat hulle gehad het, was anders. Dis bekend omdat sy die omhelsing herken as iets wat voorheen gebeur het. Tussen haar en Ettienne gebeur het.
Sy het die geborgenheid herken toe Ettienne se arms aanvanklik om haar gegaan het, het onthou hoe vertroostend sy nabyheid was. Dit ook, ja. Maar dit het nie by troos gebly nie.
Dis hoekom die herkenning haar ruk. Dit spoel soos 'n stroom yswater oor haar, deur haar, sodat sy stokstyf in sy arms bly staan. Hy moes dit gevoel het, want hy lig sy lippe dadelik.
Sy rem van hom af weg en gee 'n tree terug.
Hy is grysbleek, sy oë meer swart as blou. Maar sy gesig vertel haar presies wat sy wil weet.
"Dis bekend." Sy beduie vaag na hulle twee. "Hierdie situasie . . . Dit voel bekend want dit het voorheen gebeur, en jy onthou dit ook." Haar stem klink so geskok en verslae soos sy voel.
"Isabel." Sy stem is skor.
En hy lyk skuldig, besef sy eensklaps. Iets het tussen hulle gebeur toe hulle nog op Phuket was. Hoe, waar en presies wat dit was, kan sy nie onthou nie, sy weet net sy arms om haar, sy mond op hare, is bekend. Iets het gebeur, en dit net dae ná Deon se dood.
"Jy onthou dit nog die hele tyd," verwyt sy. "Dis wat jy nie vir my wou sê nie. Hoe kón jy?" Sy soek na woorde maar besef dadelik die skuld kon nie net syne gewees het nie. "Hoe kon ons?" Wat het sy aangevang?