Geskryf deur Jessica Conrad, Op Die Commons
In die gesig van die federale gridlock, ekonomiese stagnasie en fiskale onrus, is stede en metropolitaanse gebiede regoor die land aan die dringende probleme wat Washington nie sal aanpak nie, sê Jennifer Bradley, 'n mede-genoot by die Brookings Metropolitan Policy Program. Haar nuwe boek Die Metropolitan Revolusie (saam met Brookings-kollega Bruce Katz) kroniek hierdie seeverandering en bied voorbeelde van pragmatiese stedelike leiers wat verandering in die gesig staar in vennootskap met idees, fondamente en alledaagse burgers.
Hul praktiese en dikwels ad hoc-oplossings kom uit wat Bradley beskryf as 'n diepgaande gedragsverandering: "Mense begin om te vra," Wat kan ons saam doen wat ons nie deur onsself kan doen nie? "" Miskien is dit nie verbasend nie, dit is dieselfde etos agter die delende ekonomie, 'n ekonomiese tendens wat Bradley glo na vore gekom uit die Groot Resessie. Mense begin om te verstaan ​​dat hulle saam kan opstaan ​​teen verouderde regulatoriese raamwerke wat stemmie deel. Lede van Portuurgroep, 'n voetsoolorganisasie wat die deelekonomie ondersteun, byvoorbeeld, Geen klein rol gespeel nie in die wettiging van ritwedstryde in Kalifornië.
Deel en die Metropolitaanse Revolusie
Geïnspireer deur hierdie tendense het ek Bradley gevra wat die metropolitaanse revolusie vir die gemiddelde burger beteken, hoekom dit nou gebeur, en of ons nuwe regulatoriese en wetlike raamwerke sal sien wat die geografie en behoeftes van ons stede beter weerspieël. En omdat Bradley het gepraat Oor die uitdaging om groter deelname aan die deelekonomie uit te nooi, het ek haar gevra om te verduidelik en beskryf wat sy as die ekonomiese neiging se grootste geleenthede beskou.
Jessica Conrad: In jou nuwe boek Die Metropolitan Revolusie, beskryf jy hoe die krag van federale en staatsregerings na stede en metropolitaanse gebiede verskuif. Wat beteken hierdie verskuiwing vir die gemiddelde burger?
Jennifer Bradley: Die verskuiwing beteken dat daar meer geleenthede is om kragnetwerke te betrek as in die verlede. As Washington dryf verander, en jy is maar een van die baie kiesers in jou staat, kan die besluite wat in Washington gemaak word, baie veraf en arcane lyk.
Maar as metropolitaanse gebiede in plaas daarvan besluite neem oor die vorm van hul ekonomieë, kan burgers op verskeie maniere ingryp. Hulle het byvoorbeeld toegang tot verkose amptenare, en universiteitsamptenare, filantropie-leiers, en leiers van burgerlike instellings - enige aantal entrepreneursgemeenskapslede wat betrokke is by besluite en veranderinge. En een van die baie opwindende dinge is dat hierdie netwerke van krag span jurisdiksionele grense.
Die Power Shift: Terug na basiese beginsels
Jessica Conrad: Hoekom gebeur hierdie kragverskuiwing nou?
Jennifer Bradley: Ek dink die Groot Resessie het mense gedwing om anders te dink, en twee dinge het gebeur. Na die aanvanklike en uiters belangrike infusie van federale fondse uit die Herstelwet, het die federale regering opgehou om 'n bron van beleidsinnovasie te wees. Daar was 'n debat oor die vraag of die Herstelwet te groot was of nie groot genoeg was nie, en toe was daar 'n soort partydige afsluitings. Dit is nie te sê dat die federale regering heeltemal nagegaan het nie, maar daar is nog steeds nie veel intellektuele energie in Washington toegewy aan die ekonomiese model wat ons in die resessie gekry het of oor hoe om 'n ander en volhoubare ekonomiese groeipatroon.
Tog weet ons dat die groeimodel wat gelei het tot die resessie hoofsaaklik op verbruik gebaseer is. Dit was oor behuising. Dit was oor kleinhandel. Dit was oor die bou van nuwe onderafdelings en dan die bou van die kleinhandelinfrastruktuur om die nuwe huise met baie goed te vul. Dit was nie gefokus op produksie of op die verhandelbare sektore waar goedere aan mense oor grense geproduseer en verkoop word nie. Soos ons weet van denkers soos Jane Jacobs en ekonome soos Paul Krugman, is die verhandelbare sektor wat ekonomiese groei dryf.
Ons moet terugkom na basiese beginsels en dink oor wat ons vervaardig en handel. Maar die federale regering lei nie die pad nie, en state word toenemend partydig en sukkel met hul eie begrotingstekorte. As gevolg hiervan begin metropolitaanse gebiede vir hulleself te sê: "Ons is dit! Ons is waar innovasie plaasvind. "Van patente tot STEM-programme aan universiteite het stede die belangrikste bestanddele vir 'n uitvoer- en innovasie-georiënteerde ekonomie - en hulle weet dat hulle vir hulself moet verander.
Metropolitaanse gebiede neem beheer en verskuiwing van hul ekonomiese oriëntasie
Jessica Conrad: Kan jy 'n voorbeeld gee van 'n metropolitaanse gebied wat beheer neem en sy ekonomiese oriëntasie verskuif?
Jennifer Bradley: Soms gebeur die verskuiwing op die stadskaal, nie noodwendig die metro skaal nie. In 2008 toe die finansiële sektor gesmelt het, het die Bloomberg-administrasie besef hulle het 'n probleem op hul hande gehad. Hulle het net ná die ongeluk studies gedoen en gevind dat die finansiële subsektore wat in New York gebaseer is, glad nie geprojekteer is om te groei nie. So het hulle gesê: "Ons moet ons ekonomie heroriënteer. Ons kan nie so afhanklik wees van finansiering nie. "
Stadleiers het met driehonderd sakemanne en dosyne universiteitspresidente en gemeenskapsgroepe gepraat en hulle die volgende vraag gevra: As ons een ding kon doen om NYC se ekonomie te diversifiseer, wat sou dit wees? Daar was geen konsensus in enige opsig nie, maar die behoefte aan meer tegnologiese talent het duidelik geword. Die hoof van Macy's het aan die adjunk-burgemeester gesê: "Jy dink ek verkoop potte en panne en blou jeans. Maar ek is 'n tegnologie maatskappy. As jy na my verskaffingsketting kyk, as jy kyk na hoe ek na kliënte uitreik, benodig albei tegnologie - en ek het nie die tegnologiese talent nie. "
So het NYC 'n kompetisie gehou oor die skepping van 'n toegepaste wetenskap-tegnologie skool, en sedertdien is vier kampusse aangekondig. NYC het nie gewag vir die staat of federale regering nie. In plaas daarvan het die Bloomberg-administrasie ongeveer $ 130 miljoen van sy eie fondse aangewend vir infrastruktuurverbeterings, wat hulle gehelp het om sowat $ 2 miljard in private beleggings te verseker. Die projek is 'n dertigjarige onderneming, maar mettertyd verwag die stad om tien duisende nuwe werksgeleenthede te sien en honderde nuwe maatskappye kom uit die program.
Noord-Oos-Ohio bied nog 'n voorbeeld. Daar het 'n groep filantropieë gekom om te verstaan ​​dat hul individuele pogings om gesinne en kuns en kultuur te versterk nie optimaal suksesvol sou wees totdat Ohio se ekonomie verbeter het nie. Hulle het dus 'n groep tussenganger-instansies befonds wat gefokus is op vervaardiging, biowetenskappe, entrepreneuriese opstart, en water- en energietegnologie. As gevolg daarvan, is meer as 10,000 nuwe werksgeleenthede geskep, wat sowat 333 miljoen in betaalstaat dollar en miljarde dollars in nuwe beleggings in Akron, Cleveland, Canton en Youngstown beloop.
Gedragsverandering: Samewerking en Netwerk
Wat so dwingend is oor hierdie twee voorbeelde is dat hulle gedragsverandering demonstreer. Filantrope, individuele jurisdiksies, besighede en regerings het voorheen nie saamgewerk nie. Dit is nie dikwels dat jy so 'n selfversekerde administrasie sien nie, sê: "Ons weet nie wat die antwoord is nie. Het jy? "Maar dit is presies wat die Bloomberg-administrasie gedoen het. En terwyl baie mense dink dat filantropies net 'n klomp van vrygewige mense is altruïsties, het filantrope eintlik 'n sterk begeerte om te wys dat hul inisiatiewe 'n groot verskil maak en nie altyd geneig is om hulpbronne te deel of as gevolg daarvan 'n gemeenskaplike agenda te kry nie. Maar dis presies wat die noordoostelike Ohio-filantrope gedoen het. Hulle het gesê: "Niks gaan verander voordat ons uit ons silo's uitmekaar val en ons hulpbronne verspoel nie."
Mense regoor die VSA het my oor en oor vertel dat samewerking en netwerkvorming 'n verskil gemaak het. Dit is dieselfde etos agter die deel ekonomie. Mense begin om te vra, "Wat kan ons saam doen wat ons nie deur onsself kan doen nie?"
Jessica Conrad: Hoekom het stede in die verlede nie saam gewerk nie?
Jennifer Bradley: Die oorspronklike model vir stede en voorstede is op mededinging gebaseer en ontwikkel deur 'n ekonomiese teoretikus genaamd Charles Tiebout. Die pure teorie van plaaslike uitgawes, die idee was dat daar hoë belasting, hoë diens jurisdiksies en lae belasting, lae diens jurisdiksies en wat ook al meer mense sou wou wen. Mense sal hulself op grond van hul voorkeure sorteer en almal sal die soort plaaslike regering kry wat hulle regtig wou hê. Maar die teorie het aanvaar dat mense perfekte inligting en volmaakte mobiliteit gehad het en dat jurisdiksies nie dinge soos uitsluitende sonering of belastingaanslae sou implementeer nie.
Maar weer, ek dink ons ​​het hierdie model op 'n munisipale vlak tot 'n mate begin oorkom. Byvoorbeeld, Washington DC en twee groot voorstedelike graafskappe in Maryland het ingestem om hul minimum loon oor die volgende drie jaar te verhoog. Voorheen sou plaaslike regerings baie aggressief op lone wou meeding. As 'n naburige jurisdiksie sy minimum loon verhoog, dink jy warm hond want groot maatskappye wat floreer op lae-lone werksmag, sal eerder in jou jurisdiksie kom. Maar in hierdie geval sê al drie jurisdiksies: "Nee, ons gaan nie groot maatskappye teen mekaar laat val nie."
Ons is nie meer gesluit in 'n stryd waar een jurisdiksie se wins 'n ander jurisdiksie se verlies is nie. Natuurlik is hierdie verskuiwing na samewerking nie alomteenwoordig nie, maar daar is tekens dat plaaslike regerings op nuwe maniere begin dink.
Jessica Conrad: In jou kort video Herdefiniëring van stede, verduidelik jy dat die Chicago Metropool byvoorbeeld versprei oor drie state en 554-munisipaliteite, maar mense se lewens word nie beperk deur die politieke grense nie. Sal burgerlike leiers ons regulatoriese en wetlike raamwerke verander om die "geografie van die metropool" beter te reflekteer?
Jennifer Bradley: Ek is nie seker nie, maar wat is regtig interessant is die verandering wat ek gedurende die afgelope 15 jaar in die veld waargeneem het. In die laat '90'e het mense sukkel met die idee dat iemand in een jurisdiksie mag woon, maar in 'n ander werk. Die vraag was: Kan daardie persoon se stem in die jurisdiksie gehoor word waar sy of hy so 'n groot deel van die dag spandeer het? Ons het dus gefokus op die skep van metropolitaanse regerings, maar dit is eintlik baie moeilik om te doen omdat mense so aan hulle plaaslike regerings geheg word.
Soos ek verduidelik het, begin plaaslike regerings om nie-amptelike maniere te vind, nie-regerings-y-maniere om saam te werk - en hulle word gehelp deur netwerke van, weer, besighede, filantrope en burgerlike instellings wat verstaan ​​hoekom vasmaak tot jurisdiksionele grense maak nie sin nie.
Toe die verbandkrisis byvoorbeeld getref het, het 'n groep voorstede in die Chicago-metropolitaanse gebied besluit om 'n gedeelde oplossing te identifiseer en om federale toekennings saam te werk, omdat elke klein jurisdiksie nie aan die kriteria voldoen het om slegs 'n federale toekenning te wen nie. Deur hul hulpbronne en bevolkings saam te voeg, kon hulle die federale hekkie skoonmaak. Hulle het nie die staat Illinois nodig gehad om 'n nuwe oplossing te skep nie; In plaas daarvan het hulle op 'n ad hoc wyse op krisis gereageer.
Ek dink ons ​​sal selfs meer praktiese oplossings sien wat tot grootskaalse samewerking kan lei sonder om die wette wat munisipale grense heers, te verander. Natuurlik kan kritici argumenteer dat dit alles net 'n klomp gesprekke is totdat ons werklike belastinggebaseerde verdeling het. Maar ek weet nie of dit noodwendig die geval is nie. Stede is redelik vloeibaar en volgens my is 'n ad hoc-benadering tot probleemoplossing waarskynlik die beste. Twintig jaar langs die pad het ons dalk metropolitaanse regerings nodig, maar ek dink nie dit is vandag die dringendste nood nie.
Die Deling Ekonomie: 'n Nuwe Ekonomiese Model
Jessica Conrad: Speel die deelekonomie 'n rol in die metropolitaanse revolusie?
Jennifer Bradley: Ons noem nie die deel ekonomie uitdruklik nie Die Metropolitan Revolusie, maar dit is beslis een van die nuwe ekonomiese modelle wat uit die Groot Resessie gekom het.
My epiphany oor die deelnemende ekonomie het gekom toe ek my eie deelname buite Zipcar sou ontken. Ek het gedink, "Wag 'n oomblik. Ek neem die bus die meeste dae van die week! Dit deel. Ek am deel te neem aan die deel ekonomie. "Voordat ons praat Uber, Lyft, Sidecar, en Airbnb Ons het gedeelde boekruimtes genaamd biblioteke gehad. Ons het ook gedeelde ontspanningsruimtes genoem wat parke parke genoem het. Stede bied talle geleenthede om te deel, en terwyl ons dit nie in ons boek noem nie, is dit beslis die volgende logiese plek vir ons denke om te gaan. As stede en metropolitaanse gebiede ons werklik help om ouer ekonomiese modelle te heroorweeg en ekonomiese sekuriteit aan meer mense te bring, kan ons nie ignoreer wat met die delende ekonomie gebeur nie.
Jessica Conrad: In jou onlangse Tegnologie video, jy stel die kwessie van gelyke geleenthede in die delende ekonomie. Wie moet die deelekonomie kampeer voordat ons groter deelname kan aanwend? Stede? Lae-inkomste mense? Diensverskaffers? Wie sal die volgende herhaling van die delende ekonomie lei?
Jennifer Bradley: Ek weet nie wie dit sal wees nie, maar ek sal graag iemand sien - miskien 'n sosioloog of iemand wat met lae-inkomste gemeenskappe werk - help daardie mense om aan te sluit wat hulle is reeds doen aan die hoofstroom gesprek.
Omdat ek seker is daar reeds 'n ton Om kos, handwerkers en kosmetologiedienste in lae-inkomste gemeenskappe te deel. Ek wed dat dit links, regs en sentrum gebeur. Ons het nog altyd 'n paar woorde soos "buite die boeke" of "ondergronds" gebruik om daardie aktiwiteit te beskryf - frases wat die afstand tussen wat in lae-inkomste en middelklas gemeenskappe vermeerder. Maar as ons begin om te praat oor wat anders in middelklasgemeenskappe gebeur, kan ons dalk ook die ander aktiwiteite anders sien. Miskien is dit nie meer nie. 'N paar dame wat haar hare en haar inkomste uit die boeke hou.' Miskien is dit nou 'n eweknie-verfraaiing.
'N Nuwe woordeskat sal ons help om mense wat voorheen uit die gesprek uitgesluit is, uit te nooi in die gesprek. Dit gaan nie oor die idee van die idee. Dit gaan oor 'n brug tussen wat hulle waarskynlik alreeds doen en die idees rondom deel wat baie energie en aandag opgedoen het. Dit is my hipotese, en dit is toetsbaar. Ek weet nie of dit waar is nie, maar ek wil graag hê iemand moet my vertel of dit waar of nie is.
My tweede groot hoop het te make met regulering. Ons moet die argument maak dat wat in middelklasgemeenskappe gebeur, basies dieselfde soort gedrag is wat plaaslike regerings in lae-inkomste gemeenskappe gebruik het. As reguleerders toelaat dat Lyft en Uber bedryf word, moet jitneydienste ook toegelaat word.
Jessica Conrad: Dink jy volgens dieselfde reëls dat stede beleidsveranderings moet maak om deel te ondersteun?
Jennifer Bradley: Ja ek doen. Ek sal die opgewondenheid en energie rondom die deelekonomie liefhê om 'n groot regulatoriese gesprek op plaaslike vlak af te skop. Stede moet vra, "Gee ons wette ons die resultate wat ons wil hê? Of is daar beter maniere om die resultate wat ons wil hê, te kry? "Bestaande regulasies is nie net sleg vir die deelekonomie nie; Hulle stel ook beduidende beperkings op ander soorte entrepreneurspogings, want reguleerders is geneig om hulle in 'n boks te plaas. Dit is goed vir groot maatskappye en regsfirmas en gestandaardiseerde diensverskaffers, maar dit werk nie vir fyn opstart nie.
Dit is nie te sê dat ek dink dat alle reëls vir die delende ekonomie geoptimaliseer moet word nie. Maar ek do dink dit is die moeite werd om te kyk hoe die huidige regulering by hierdie innoverende nuwe besigheidsmodelle pas. Baie van ons huidige reëls kan uiteindelik die beste wees wat ons kan doen, maar ek kan nie dink dit is waar vir almal nie.
Die Sharing Economy: Helpende om die behoeftes van mense aan te spreek
Jessica Conrad: Jy het voorgestel dat 'n Uber-agtige stelsel die uitdaging van werk toegang vir lae-inkomste mense kan oplos. Op watter ander maniere kan die deelekonomie die behoeftes van mense wat nie die middele vir tradisionele eienaarskap het nie, aanspreek?
Jennifer Bradley: Ek dink ons ​​eerste prioriteit moet wees om die logistieke kwessies uit te vind. Hoe kan ons voordeel trek uit opkomende tegnologie vir mense wat tekskas het, maar nie slimfone het nie? As 'n tipiese diensverdelingsdiens 'n kredietkaart benodig, hoe kan ons die toegangsgrens verlaag? Hoe kan ons waarborg vir verbruikers wat 'n beperkte krediet het? Hoe kan ons meer mense in die stelsel nooi?
Dit is interessante vrae, maar weer moet ek baie meer weet oor wat lae-inkomste mense doen en nie nodig het nie. Ek maak net hipoteses. Ek wil hê dat die mense die geleentheid het om te sê, "Nee, jy het die struikelblokke heeltemal verkeerd geïdentifiseer. Die hindernisse is eintlik hierdie drie dinge, en as jy gewerk het om hulle op te los, sou ons die wedstryde verlaat. "
Dit is iets wat ek geleer het terwyl ek op die boek gewerk het. In Houston het ek mense betrokke by Buurt Sentrums, 'n gemeenskapsentrum wat inwoners van die omgewing vra wat reg is, wat is goed en wat hulle wil bou, in plaas daarvan om hulle te vra wat verkeerd en verskriklik is. Die idee is om mense uit te nooi om as vennote op te tree om te kry wat hulle nodig het omdat hulle weet wat hulle nodig het.
Te dikwels ontwikkel ons ons eie idees oor wat lae-inkomste mense nodig het, en dit verdraai die stelsel omdat hulle ekstra werk moet doen om deur die hoepels te spring wat ons skep vir iets wat soortgelyk aan hul behoeftes voldoen. Maar as ons net gaan sit en met hulle gepraat en vertrou het, dan kan ons 'n doeltreffender stelsel bou wat vir ons almal beter sal werk. Dis die idee om mense na die tafel te bring om hul eie ervaring te beskryf.
Jessica Conrad: Wat dink jy is die grootste geleentheid om nou in stede te deel?
Jennifer Bradley: Ek dink die grootste geleentheid lê in die ontdekking van hoeveel deel reeds aan die gang is. My hunch is dat ons óf nie sekere vorms van deelname oorweeg het nie of dat ons dit verkeerd skryf.
dit oorspronklike artikel is gepubliseer op onthecommons.org
Hierdie onderhoud is coproduced with deelbaar.
Jy kan dit aflaai Die Metropolitan Revolusie iPad app gratis vir meer voorbeelde van metropolitaanse innovasie. Die programinhoud is ook beskikbaar op Medium.
Jessica Conrad is 'n skrywer en inhoudsstrateeg, en werk sedert die begin van haar loopbaan die essensie van die commons en die delende ekonomie. By Sol Editions, 'n redaksionele diensmaatskappy gefokus op die natuurlike wêreld, innovasie en ontwerp, het Jessica as navorser en skrywer vir Lisa Gansky's gewerk. Die Mesh: Waarom die toekoms van die besigheid is deel, 'n Wall Street Journal bestselling sakeboek. Jessica gaan voort om te skryf oor die deelekonomie vir media-afsetpunte soos deelbaar, Dertig Twee Magazine, en Minnesota Public Radio. Sy was ook 'n skrywer vir skenkings Die Beloofde Land, 'n Peabody-bekroonde publieke radio-reeks met innoverende denkers wat onderverdiende gemeenskappe transformeer. Jessica dien tans as die inhouds- en gemeenskapsbestuurder by On the Commons, waar sy sedert 2011 gewerk het. Kom meer te wete by http://www.jessicaconrad.com en volg haar op Twitter by @jaconrad.
Jennifer Bradley (ondervra in hierdie artikel) is 'n genoot by die Brookings Metropolitaanse Beleidsprogram en die mede-skrywer van Die Metropolitan Revolusie (Brookings Press, 2013). Die boek, en haar werk in die algemeen, verduidelik die kritieke rol van metropolitaanse gebiede in die land se ekonomie, samelewing en politiek.