Willem Krog baseer in die eerste afdeling van die bundel , “Verse vir ŉ volksevangelie”, sy gedigte op Bybeltekste en hy dui in voetnote onder aan die bladsy op watter onderskeie tekste dit gebaseer word. Eweneens is intertekstualiteit ter sprake in die derde afdeling, wat, soos die titel aandui, “Verse [is] op ou woorde”, waarin bekende ouer gedigte herskryf word in ŉ eietydse idioom.
Jeugherinneringe aan Middenspruit en aan die vaderfiguur tussen die skape word in die tweede, meer persoonlike afdeling van die bundel aangetref. Hier word die klaagsange oor die middeljarige lewenskrisisse aangetref: daar is die veragting van die wit middeljarige man (42), die belewing van ŉ hartaanval (43) en die depressiwiteit wat daarmee saamgaan.
Wanneer die oorspronklike model so nougeset nagevolg word of baie pertinent oor-geskryf word, bestaan daar die gevaar dat die nuwe teks dikwels as bolangs of sonder diepgang beskou kan word. Willem Krog se omdigtings is myns insiens nie oral ewe geslaag nie en hy trap maklik in daardie slaggat.