George Devereux se Transkulturele Sielkunde - Inligting - 2021
George Devereux se Transkulturele Sielkunde
"Stres, uitdrukkings van die een of ander aard, is nodig vir die lewe van affeksies, aangesien die blare in die lewe van 'n boom nodig is." Nathaniel Hawthorne.
Kinderjare is nie net 'n verhoog wat gekenmerk word deur pienk nuanses nie. Kinders het ook sekere ongemak wat gewoonlik deur hul gesinsomgewing oorgedra word, simptome wat in siektes omgeskakel kan word deur nie van die kind self genader te word nie, en deur 'n deurlopende dialoog waarmee hy kan verstaan ​​wie hy is.
1 Tipes terapie volgens George Devereux
2 Transkulturele sielkunde, basiese grondslae
3 Ontologiese matriks: die aard daarvan
4 Etiologiese matriks: gee betekenis aan die versteuring
5 Matriks van doen: dink en handel
Tipes terapie volgens George Devereux
Teen hierdie agtergrond het die voorloper van die etnopsicoanalise George Devereux uit die omskrewe bydraes van sielkunde en antropologie, berus dit op die teoretiese basisse en definieer die metode van komplementêre analise en word terselfdertyd erken die volgende tipes terapie:
intrakulturele: Die terapeut en die pasiënt is in dieselfde kultuur gedompel. Die terapeut sal egter die sosio-kulturele dimensies van die probleme van die pasiënt en die ontwikkeling van die terapie in ag neem.
interkulturele: Die terapeut en die pasiënt word nie in dieselfde kultuur gedompel nie, maar die terapeut ken die kultuur van hul pasiënt en gebruik dit as 'n terapeutiese instrument.
metacultural: Die terapeut en die pasiënt is in twee verskillende kulture gedompel. Die terapeut ken nie die kultuur van sy pasiënt nie, maar verstaan ​​die begrip kultuur en gebruik dit om die diagnose en behandeling van sy pasiënt te bepaal.
Transkulturele sielkunde, basiese grondslae
Devereux is ook die pionier in die konseptualisering van kulturele media vir terapeutiese doeleindes. Vir hom is die kruiskulturele sielkunde is gebaseer op twee asse: Die eerste is die begin van die psigiese universaliteit wat die mens definieerna sy psigiese werking en sal dit vir almal dieselfde wees, wat die behoefte vestig om dieselfde etiese en wetenskaplike regulering aan alle mense te gee, insluitend hul geestelike en kulturele produksies, hul lewenswyses en denke, hoewel by verskillende geleenthede Wees ontsteld. Daar moet op gelet word dat die aankondiging van hierdie beginsel oorbodig kan raak vir die implisiete resultate van sommige 'wetenskaplike' navorsing wat ons daaraan herinner dat hierdie beginsel word nie altyd nagekom nie.
Waaraan Devereux sal voorstel dat daar 'n universaliteit bestaan ​​vanuit funksionering en prosesse, 'n pragmatiese en strukturele universaliteit. Aangesien elke mens geneig is tot die universele, kan hy dit slegs doen vanuit die besondere kultuur. Die tweede is die metodologiese beginsel genaamd complementismo bestaan ​​daarin dat geen metode of teorie uitgesluit word nie, maar in die kombinasie daarvan; Volgens hierdie beginsel moet sommige menslike verskynsels nie kragtig in die veld van psigoanalise of op die gebied van antropologie geïntegreer word nie, omdat hulle vanweë hul spesifisiteit 'n dubbele diskoers benodig.
As u hier aankom, is dit belangrik om 'n paar van die aktiewe kulturele prosesse in kruiskulturele psigoterapie gerig op ouers en kinders wat kan dien as 'n metodologiese alternatief in die verhouding tussen babas en onderwysers. Daar moet op gelet word dat die bestudering van terapieë van ouers en kinders in 'n migrasiesituasie aantoon dat funksionele kulturele parameters gedefinieer kan word, dit wil sê prosesse wat 'n gesprek rondom die kind genereer. Hierdie voorstellings word ondersteun deur insig Moro in die jaar 1994:
Ontologiese matriks: die aard daarvan
Dit is die een wat dui die voorstelling aan van die kind se ouers, hul aard of, soos Devereux sou sê, die aard van die baba soos hulle dit voorstel, fantaseer dit, volwassenes en ouers. Die aard van hul identiteit, hul herkoms, die modaliteit van die ontwikkeling van hul behoeftes en familiebande. Hierdie soort voorstelling sal bepaal hoe die sosiale en kulturele verhoudings van die kind sal wees.
Etiologiese matriks: gee betekenis aan die versteuring
Dit word gekenmerk deur gee 'n kultureel aanvaarbare aanvoeling vir die verhoudings van ouers en kinders. Sonder om te vergeet dat die etiologiese teorieë vervat is in 'n gestruktureerde stelsel wat die kultureel voorstelbare toevallighede en sintuie bepaal.
Matriks van doen: dink en optree
Dit word opgestel uit die vorige matrikse as 'n terapeutiese handeling deur iemand wat kultureel in staat is om sin te maak as; 'n onderwyser, geneser, vroedvrou, priester, ens. Hierdie terapeutiese aksies hou intern verband met die kulturele lug en soms met godsdiens. Dit gaan oor rituele, danse, offers, ens. Die kind se verteenwoordigingstelsel is gebaseer op 'n stel kollektiewe voorstellings wat die samehang van die groep verseker. In hierdie verband moet gesê word dat intersubjektiwiteit en die moeder- en kinderbinding gevoed word deur bogenoemde terapeutiese handelinge. En die struktuur wat die kind subjektief maak, behoort tot 'n netwerk van werklike, affektiewe en fantasmatiese bande wat sy ouers, broers, grootouers en belangrike karakters uit sy huidige geskiedenis verenig en van die een waarin hy hom ingeskryf het.
Uit bogenoemde kan dit bevestig word kulturele voorstellings is noodsaaklik om die interaksie tussen ouers en kinders te struktureer. Die meeste van hierdie interaksies bestaan ​​uit die westerse voorstellings van antropoloë, geskiedkundiges en sielkundiges wat slegs 'n beskrywende vlak bereik het waarin sleutelelemente wat kan help om die simptome van die kind te verstaan ​​en vas te handel, geïgnoreer word. Aan die ander kant is daardie voorstellings wat bestudeer en sigbaar moet word in 'n samelewing soos Colombia, dat daar minderheids-, uitgeslote of gemarginaliseerde groepe is wat ander kodes, ander voorstellings, ander betekenisse deel; 'n mede-konstruksie van die verteenwoordiging van die kind moet gemaak word. Sonder hierdie aanvang is alle werk wat op kinders gebaseer is, onmoontlik, want as daar nie 'n gemeenskaplike verbintenis tussen professionele persone en ouers is nie, sal die praat oor dieselfde kind nie weet wat hul behoefte is nie en die rede vir hul ongemak.
so,die kulturele konteks struktureer die interaksie van die kind aanvanklik by sy moeder, met sy ouers en daarna met die wêreld, sonder die bestaan ​​van hierdie konteks kan daar geen interaksie en gevolglik humanisering wees nie. Wat beteken dit? die meeste ongemak wat kinders ly, is die gevolg van die feit dat hulle nie die behoeftes verstaan ​​wat hulle ondergaan nie Onder diegene wat getel word: hul herkoms, hul smaak, hul vrae, hul vrese, hul drome, ens. Die sleutel bly dieselfde as om jouself in die plek van die kind te plaas, anders sal die wêreld voortgaan om die volkslied van kinders te sing met ongemak wat uiteindelik siektes word.
Bothert, K. (2005). Psigo-affektiewe ontwikkeling van kinders aan die grense van kulturele verskille. Fahima, die uitverkore meisie. Redaksioneel: Notaboeke UNESCO-leerstoel in kinderontwikkeling. Francisco José de Caldas District University. Fakulteit Natuurwetenskappe en Opvoedkunde.
Copyright 2021 \ Artikels oor sielkunde en intelligensie \ George Devereux se Transkulturele Sielkunde