En terwyl sy gesin probeer om hul verlies te verwerk, versorg hy sy Leghorn-hoenders, verkoop eiers aan die mense op die plotte en doen saans wiskunde as hy sukkel om te slaap. Maar op ’n dag ontmoet Hoender vir Drikus. Drikus wat aan ’n siekte ly wat na iemand vernoem is. Drikus wat daarvan droom om sy eie zombiefliek te maak.
Met die strooi van sy as op sy geboorteplaas en die boektoer om sy outobiografie bekend te stel, word die vroue gedwing om hulle verhouding met Coenraad, hulle foute van die verlede en hulle drome vir die toekoms te konfronteer.
Ten spyte van hulle diepgaande verskille word Theresa, Anna, Lisa en Cheryl-Anne in ’n ongemaklike eenheid saamgesnoer deur die wete dat hulle deelname aan die boektoer vir Cheryl-Anne in staat stel om ’n finansiële toekoms vir haar kind te verseker. Beide Theresa en Lisa word opnuut gedwing om hulle kinderloosheid in die gesig te staar en vind ook die rede daarvoor uit.
Die skrywer ondersoek die onregverdige mag wat ’n geliefde uit die dood oor die agtergeblewenes kan hê en stel ook die vraag of almal in die Nuwe Suid-Afrika werklik al so gelyk is soos ons graag wil glo. Die tema van verganklikheid staan ook sentraal in die verhaal.
“Is net moeilikheid as hulle so baie bel.” Anna skuif haar hekelwerk eenkant toe, die bont kombersie bly hang in vrolike voue oor die stoel se armleuning. Sy staan swaar uit die leunstoel op. Antjie het onder haar oë oud geword, nog kleiner geword, ’n bietjie krom. Die jare wag inderdaad vir niemand nie. Maar Antjie het vyf kinders en ’n wavrag kleinkinders wat oor haar gaan treur as sy die dag haar twee oë vir ewig sluit. Sy het niemand nie.
“Wie?” vorm sy met haar mond terwyl sy teensinnig die ding aanvat. Sy het nie ’n goeie gevoel hieroor nie. Sy het nie ’n goeie gevoel oor enigiets wat haar lewe in die onmiddellike toekoms kan inhou nie.
“Dis ’n wonderlike geleentheid wat Coenraad julle gee, Theresa.” Ewe sagmoedig, klink nogal nie of hy op die oorlogspad is nie. Dalk het hy ook maar nie ongeskonde deur die jare tussenin gekom nie, het die lewe hom ook intussen ’n bietjie gemaal en die harde kantjies afgeslyt.
“Wanneer was jy laas van die plaas af weg, Theresa? Wanneer het jy laas mooi aangetrek en iets lekkers gedoen? Die lewe is kort, weet jy?”
“Coenraad het steeds vir jou omgegee, Theresa. Hy wou vir oulaas vir jou iets besonders doen, vir jou iets gee.” Die man het altyd ’n mooi stem gehad. Dis dieper, growwer nou, maar op ’n manier inniger. Die ouderdom gaan genadiglik niemand verby nie.
“Coenraad skuld my niks. Hy het my destyds die plaas gegee.” En hy wou haar nie ’n kind gee nie. Een mislukking, en hy – wat nie die skandekind onder sy hart gedra en in die wêreld ingeworstel het nie – het nie kans gesien vir nog ’n keer nie.
“Hy het al die jare skuldig gevoel omdat julle kinderloos gebly het.” Klink of Coenraad vir Anthonie dinge gesê het wat hy liewer vir sekere ander mense moes gesê het.
“Wanneer het jy so ’n ou suur vrou geword, Theresa?” Coenraad het destyds gelag vir Anthonie se reguit manier van doen. He doesn’t call a spade a spade, he calls it a fucking shovel, het hy graag gesê. Destyds was sy geïrriteerd en in die gesig gevat oor die kruheid, dit was jare voor sy self die ontladingskrag van die f-woord ontdek het.
’n Sagte laggie wat haar nekhare orent laat staan van irritasie. “Jy is, Theresa, jy klink nie na ’n gelukkige mens nie. Luister na jouself, dink ’n bietjie. Moenie hierdie present van Coenraad van die hand wys nie, ek vra jou mooi.”
“Natuurlik, ek is ’n besigheidsman. Maar Coenraad was ook my vriend, dit weet jy tog. Hy het al die jare my vriend gebly. Ons het heel dikwels oor jou gepraat, weet jy?”
“Jy sal beter verstaan as jy die boek lees.” Natuurlik ken hy die boek soos die palm van sy hand, hy het die ding help maak. Hy weet wat in Coenraad se kop aangegaan het, hy weet dinge wat sy nie weet nie. En wat sy nie weet of sy dit wil weet nie. Die gevoel van uitgesluit wees, van in die duister wees, is nie ’n lekker gevoel nie.
“Ek wil nie die boek lees nie. Ek wil nie saam met julle deur die land toer en oor Coenraad praat nie.” Wat natuurlik die keuse van ’n lafaard is. Maar besonder dapper voel sy nou regtig nie. Eerder bang, vrekbang, soos een wat in die donker staan en tas en nie weet waar hy ’n geraamte gaan raakvat nie.