Portugese magte in die Eerste Wêreldoorlog - Geskiedenis Podcasts - 2021
Portugese magte in die Eerste Wêreldoorlog
Op 7 Augustus 1914 verklaar president de Arriaga van Portugal sy steun aan die Geallieerdes. Op die oomblik het Portugal meer as 33 000 man in sy leër gehad. Teen November 1914 was Portugese troepe betrokke by skermutselings met Duitse troepe op die grens tussen Mosambiek en Duits -Oos -Afrika. Dit het egter nie 'n volskaalse oorlogsverklaring ontlok nie.
In Februarie 1916 het die Portugese regering sy vloot beveel om Duitse skepe in sy hawens in beslag te neem. Duitsland reageer deur oorlog teen Portugal te verklaar. Ongeveer 100 000 Portugese het uiteindelik met die Geallieerdes aan die Westelike Front en in Mosambiek geveg. Die weermag het 21 000 slagoffers gely, waaronder meer as 7 000 dood.
Die Portugese Ryk (Portugees: Império Português), ook bekend as die Portugees oorsee (Ultramar Português) of die Portugese koloniale ryk (Império Colonial Português), bestaan ​​uit die oorsese kolonies en gebiede wat deur Portugal beheer word. Dit was een van die langste geleefde ryke in die wêreldgeskiedenis, dit bestaan ​​al byna ses eeue lank, van die verowering van Ceuta in 1415, tot die oorhandiging van die Portugese Macau aan China in 1999. Die ryk begin in die 15de eeu en vanaf die vroeë 16de eeu het dit oor die hele wêreld gestrek, met basisse in Noord- en Suid -Amerika, Afrika en verskillende streke van Asië en Oseanië.   
Die Portugese Ryk het ontstaan ​​aan die begin van die ontdekkingstydperk, en die mag en invloed van die koninkryk van Portugal sou uiteindelik oor die hele wêreld uitbrei. In die nasleep van die Reconquista het Portugese matrose in 1418–19 die kus van Afrika en die Atlantiese eilande begin verken, met behulp van onlangse ontwikkelings in navigasie, kartografie en maritieme tegnologie soos die caravel, met die doel om 'n seeroete na die bron te vind van die winsgewende speseryhandel. In 1488 het Bartolomeu Dias die Kaap die Goeie Hoop afgerond, en in 1498 het Vasco da Gama Indië bereik. In 1500, óf deur 'n toevallige val of deur die geheime ontwerp van die kroon, bereik Pedro Álvares Cabral wat Brasilië sou wees.
In die daaropvolgende dekades het Portugese matrose voortgegaan om die kus en eilande van Oos -Asië te verken en vestings en fabrieke te vestig. Teen 1571 het 'n rits marine -buiteposte Lissabon verbind met Nagasaki langs die kus van Afrika, die Midde -Ooste, Indië en Suid -Asië. Hierdie kommersiële netwerk en die koloniale handel het 'n aansienlike positiewe impak op die Portugese ekonomiese groei gehad (1500–1800), toe dit ongeveer 'n vyfde van Portugal se inkomste per capita uitgemaak het.
Toe koning Filips II van Spanje (Filippus I van Portugal) die Portugese kroon in 1580 in beslag neem, begin 'n 60-jarige unie tussen Spanje en Portugal, bekend aan die latere geskiedskrywing as die Iberiese Unie. Die koninkryke het steeds afsonderlike administrasies gehad. Aangesien die koning van Spanje ook koning van Portugal was, het Portugese kolonies die onderwerp geword van aanvalle deur drie mededingende Europese moondhede wat vyandig teenoor Spanje was: die Nederlandse Republiek, Engeland en Frankryk. Met sy kleiner bevolking was Portugal nie in staat om sy uitgestrekte netwerk van handelsposte effektief te verdedig nie, en die ryk het 'n lang en geleidelike agteruitgang begin. Uiteindelik het Brasilië die waardevolste kolonie van die tweede era van die ryk geword (1663-1825), totdat dit as deel van die golf van onafhanklikheidsbewegings wat Amerika gedurende die vroeë 19de eeu getref het, in 1822 weggebreek het.
Die derde era van die ryk dek die laaste fase van die Portugese kolonialisme na die onafhanklikheid van Brasilië in die 1820's. Teen daardie tyd is die koloniale besittings verminder tot forte en plantasies langs die Afrikaanse kuslyn (uitgebrei na die binneland tydens die Scramble for Africa in die laat 19de eeu), Portugees Timor en enklawe in Indië (Portugees Indië) en China (Portugees Macau). Die Britse ultimatum van 1890 het gelei tot die inkrimping van Portugese ambisies in Afrika.
Onder António Salazar (in die amp 1932–1968) het die Estado Novo diktatuur het 'n paar rampspoedige pogings aangewend om vas te hou aan sy laaste oorblywende kolonies. Onder die ideologie van Pluricontinentalism het die regime sy kolonies hernoem tot "oorsese provinsies", terwyl die stelsel van dwangarbeid behou is, waaruit slegs 'n klein inheemse elite gewoonlik vrygestel was. In 1961 het Indië Goa en Damaon geannekseer en Dahomey het Fort van São João Baptista de Ajudá geannekseer. Die Portugese koloniale oorlog in Afrika duur van 1961 tot die laaste omverwerping van die Estado Novo regime in 1974. Die Anjerrevolusie van April 1974 in Lissabon het gelei tot die haastige dekolonisering van Portugese Afrika en tot die anneksasie van Portugese Timor in 1975 deur Indonesië. Dekolonisering het gelei tot die uittog van byna al die Portugese koloniale setlaars en baie mense van gemengde rasse uit die kolonies. Portugal het Macau in 1999 teruggekeer na China. Die enigste besittings in die buiteland wat onder Portugese bewind oorgebly het, die Azore en Madeira, het albei oorwegend Portugese bevolkings gehad, en Lissabon het hul grondwetlike status daarna verander van "oorsese provinsies" na "outonome streke".
Radikale voorwerp: Militêre liefie -borsspelde van die Eerste Wêreldoorlog
'N Paar jaar gelede, terwyl ek deur 'n paar dokumente in die Mass Observation Archives aan die Universiteit van Sussex gelees het, het ek op 'n opname onder Londense kleinhandelaars uit 1939 afgekom wat melding maak van toenemende oorlogsverkope van goud en diamant' sweetheart badge broches ', 'n term wat ek nie gehad het nie voorheen teëgekom het. Kort daarna, soos gereeld gebeur, het ek die frase weer gehoor. Op BBC One's Antique's Roadshow (11 Maart 2011), het die juweliersware -konsultant John Benjamin opgemerk dat lede van die publiek hierdie borsspelde gereeld na hom toe gebring het om te identifiseer, maar dat hulle selde, indien ooit, weet wat hulle is of iets oor hul geskiedenis. Verdere navorsing het aan die lig gebring dat duisende van hierdie borsspelde, hoofsaaklik in Birmingham en Londen, van die laat 1880's tot vandag vervaardig is, terwyl dit tydens die Eerste Wêreldoorlog 'n hoogtepunt van gewildheid bereik het, maar dat dit grootliks uit die openbare bewussyn verdwyn het. Dit lyk asof daar 'n verwaarloosde onderwerp hier was wat ryp was om te studeer, en soos dit blyk, het niemand hierdie emosionele, persoonlike voorwerpe en die gevoelens en motiverings wat daarin is, van naderby bekyk nie.
Hierdie klein borsspelde is miniatuur replika's van die kentekens van militêre regimente, vlooteenhede, die Royal Flying Corps en die RAF, algemeen bekend as liefdesborsspelde, omdat dit deur lede van die weermag gereeld as romantiese herinneringe aan hul vrouens en vriendinne gegee is voordat hulle links na die voorkant. Een Londenaar onthou dat hulle 'as geskenke, liefdesbriewe of simbole ontvang is om aan te toon dat een van u geliefdes' hul bes doen 'en onthou dat' dit lyk asof byna elke wyfie een dra '. Gesinne wat wyd verkoop word in kleinhandel- en juwelierswinkels regoor die land en in klein winkels wat in militêre kampe opgerig is waar geskenke op die laaste oomblik gekoop kon word, het gesinne hul ondersteuning vir hul mans duidelik sigbaar verwoord toe hulle na oorlogstyd verlaat het. dra borsspelde wat pas by die soldate se kentekens. Op die onderstaande foto sit 'n baie jong rekruut aan die Loyal North Lancashire Regiment in sy ongerepte nuwe uniform voordat hy na sy pos na Frankryk vertrek. Die hele gesin dra replika's van sy pet -kenteken om hom te ondersteun: sy vrou dra 'n borsspeld aan die kraag van haar bloes en selfs die baba se dummy word met 'n ander aan 'n lint vasgemaak.
Soldaat van die Loyal North Lancashire Regiment saam met sy gesin (British Library)
Dit was natuurlik al lank gebruiklik dat soldate stukke van hul uniforms in aandenkings sou aanpas sodat hulle gesinne kon dra: metaalhalsbande, skouertitels en knope was veral gewild en weermagbevele moes uitgereik word om die oefening te voorkom. Handgemaakte voorwerpe, tesame met items vervaardig uit die slagveld matériel, wat soms juweliersware van skrapnel of koeëls bevat, staan ​​bekend as loopgraafkuns en bevat dikwels kentekens wat vir die doel vervaardig is: soldate kon byvoorbeeld gedrukte of geborduurde kentekens koop om aan te pas speldekussings as geskenke. Maar die eerste replika -kenteken wat kommersieel as 'n juweliersware gemaak is vir 'n vrou om te dra, kan herlei word na 'n goue, diamant- en emalje -borsspeld in die vorm van die kentekens van die 10de Royal (Prince of Wales's Own) Huzaren, in opdrag van die Graaf van Airlie as 'n geskenk vir sy vrou Mabell op hul troudag op 19 Januarie 1886. Lady Airlie het in haar dagboek opgeteken dat sy geglo het dat sy 'n nuwe manier begin het, want dit lyk asof sy korrek was, aangesien geen vroeëre borsspeld geïdentifiseer is nie en deur die aan die begin van die Eerste Wêreldoorlog was borsspelde beskikbaar vir elke regiment van die Britse leër, sowel as vir eenhede van die Royal and Merchant Navy en die Royal Flying Corps, met die hand gemaak deur goudsmede en silwersmede aan die een kant van die ekonomiese spektrum en massa vervaardig in fabrieke aan die ander kant, in materiale wat wissel van koper of pasta tot duur edelstene. Hulle materiële waarde was egter altyd minder belangrik as hul simboliese en emosionele vermoë om mense en herinneringe op te roep.
Die Airlie Broche (1885-1886). Witgoud-, diamant- en blou emalje -replika -insignes van die 10de Royal (Prince of Wales 's Own) Huzaren (Beeld: Penny Streeter, versameling van die King 's Royal Hussars, Tidworth)
Die sigbare en tasbare teenwoordigheid van die borsspelde in die lewens van vroue in alle lae van die samelewing was 'n sterk skakel tussen personeellede en burgerlikes aan die tuisfront. Maar hierdie kenmerkende juweliersware het meer as eenvoudige romantiese toewyding gekommunikeer en gevoelens uitgespreek oor 'n verskeidenheid sosiale en kulturele temas, insluitend opvattings oor status, maatskaplike solidariteit en patriotisme. Hedendaagse koerantberigte beskryf hoe hulle as talismans gedra is in die hoop dat hulle geluk kan wek en die soldaat veilig huis toe kan bring, en sodoende die borsspeld en die oorspronklike kentekens wat dit geïnspireer het, herenig. Op foto's uit die tyd word 'n uniforme bruidegom uitgebeeld wat gereed is om aan die voorkant te vertrek, terwyl sy op die bruidsrok van haar bruid 'n militêre liefdesborsspeld kan sien, 'n ontstellende sigbare simbool, aangesien dit die hoopvolle egpaar saambind, maar ook die konflik voorskou wat ons verstaan ​​sal skei hulle binnekort, miskien permanent. Beelde soos hierdie, wat net voor die begin van die oorlog of tydens 'n kort verlofperiode geneem is, was soms byna die enigste oorblyfsel van haastig uitgevoerde oorlogshuwelike van so 'n kort tydperk dat dit kan lyk as die soldaat nie terugkom nie en sonder 'n liggaam vir begrafnis, het nooit gebeur nie. Baie sulke foto's dui aan dat vroue hul borsspelde gedra het as 'n konstante herinnering aan die afwesigheid van 'n vermiste man of seun, dikwels met sy portret in 'n medalje, en dat hulle hul hartseer in die openbaar getoon het.
George Errall Withall het by die Queen's (Royal West Surrey) Regiment aangesluit en is op 16 Mei 1915 in Festubert in Noord -Frankryk in aksie doodgemaak. :
Annie Gertrude Withall dra haar koningin -borsspeld in die Queen 's (Royal West Surrey), saam met haar seuns Richard Henry (links) en George Thomas, c. 1915 (Beeld: Penny Streeter)
Voordat hy ingeskryf het, was George Withall 'n plaaswerker in Frensham, Surrey, en die foto toon Annie en haar twee seuntjies, George en Richard, waarskynlik buite die huis van die gesin. Die kinders se ouderdomme (George sou ongeveer vyf jaar oud gewees het tydens sy pa se dood en Richard net drie) dui op 'n waarskynlike datum vir die foto van 1915. Hulle is almal geklee in hul beste formele klere en, te oordeel na hul droewige uitdrukkings Dit is waarskynlik dat hierdie beeld 'n diens in Withall se geheue opneem. Sy liggaam is nie teruggevind nie, so in plaas van 'n geïdentifiseerde graf is hy in die 1920's herdenk op die Le Touret -gedenkteken naby Festubert. Net soos miljoene ander vroue wat weens die oorlog dood is, is Annie die troosritueel van 'n begrafnis ontken. Vir bedroefde vroue soos Annie wat nie 'n graf gehad het om na te gaan nie en die fokus vir hul herinneringe gemaak het, het liefdesborsspelde wat as tekens van liefde en toegeneentheid gegee is, dikwels kosbare herdenkingsvoorwerpe geword.
Die ongekende dodetal van die Eerste Wêreldoorlog het beteken dat baie borsspelde wat oorspronklik in baie gelukkige omstandighede gegee is, noodwendig met hartseer verband hou as bewaarplekke van geheue en rou. Ons moet ook onthou dat baie soldate te jonk was om hul eie gesinne te stig of dat hulle nie geliefdes gehad het om hul geheue te koester terwyl hulle in diens was nie. Vir hierdie gewoonlik jonger mans was hul ma nog steeds die belangrikste vroulike invloed in hul lewens, en daarom sou sy 'n borsspeld kry. Die redes waarom bedroefde vroue die militêre borsspelde gedra het wat hulle in gelukkiger tye gekry het, was kompleks en is moeilik om af te haal. Vir sommige was die borsspeld 'n eenvoudige simbool van trots, terwyl ander meen dat slegs 'n patriotiese uitstalling hul verliese kan regverdig en hulle borsspelde uitdagend gedra het. Maar moeders, susters, vroue en geliefdes is sterk aangemoedig deur regeringspropaganda en samelewingsverwagtinge om hul manne te oorreed om in te skryf en 'n regimentspeldjie te dra om aan te toon dat hulle dit gedoen het en is dus medepligtig aan hul eie rou. As vroue egter woede voel oor die dood van vriende en familie, was dit 'n onaanvaarbare verwerping van die kode van stoïese aanvaarding waaraan hulle sou voldoen om die moraal op die tuisfront te handhaaf. Vir meer kwaad of eenvoudig ambivalente vroue in rou, was die borsspelde se militêre konnotasies treffende, onwelkome herinneringe aan die oorsaak van hul geliefdes se dood en 'n rede waarom hulle hierdie herinneringe vir hul families verberg het.
Dit is miskien een van die redes waarom so baie lieflike borsspelde van hul geskiedenis geskei is. Bedroefde moeders, vroue en geliefdes het die juweliersware wat geliefde seuns, mans en geliefdes aan hulle gegee het, opsy gesit wat nie die oorlog oorleef het nie, omdat hulle met sulke pynlike herinneringe ingebed was. Byvoorbeeld, net voor die einde van die oorlog, in Augustus 1918, is lt. Charles Bodman van die Durham Light Infantry naby Arras vermoor. Sy liggaam is nooit teruggevind nie, maar die weermag het sy persoonlike besittings, insluitend sy foto's, sy papiere en 'n liefdesspeldjie wat vermoedelik vir haar bedoel was, aan sy bedroefde moeder in Gloucestershire teruggegee. Sy kon nie aan hierdie angswekkende herinneringe dink nie, het sy dit in 'n houtkis gesit en dit aan haar oorlewende seun toevertrou en gevra dat dit veilig gehou moet word, maar nie oopgemaak word nie. Die boks is in die gesin se kruidenierswinkel gebêre en eers in 2015 herontdek.
Vrou wat 'n liefdesbroche van die Prince of Wales Own (West Yorkshire) Regiment, c. 1914-1918
En dus wys 'n diep persoonlike besluit om voorwerpe met pynlike assosiasies weg te steek hoe die verhale van liefdesborsels vir ons verlore raak namate hierdie emosionele voorwerpe verby die lewende geheue beweeg. 'N Ander rede waarom hulle van die openbare bewussyn verdwyn het, is hul status as hibriede voorwerpe. Uit 'n kuratoriese oogpunt is hulle nie amptelik militêr nie, maar ook eenvoudig dekoratief. As sodanig het hulle grootliks buite die taak en belang van militêre museums geval (waar hulle betekenis selde aan die besoeker verduidelik word as hulle vertoon word). Gewoonlik kom dit in museumversamelings as deel van privaat skenkings wat meer duidelik relevante items insluit, soos medaljes, uniforms en wapens. Of borsspelde vertoon of gemarginaliseer word, hang af van die belangrikheid van individuele kurators (of hul trustees) in die verband tussen die lede van die magte en hul gesinne, wat nie altyd baie belangrik is nie. Hulle pas egter ook nie maklik in die versamelings van ontwerpmuseums wat hulle miskien as militêre items beskou nie, en geen groot kultuurmuseum in Brittanje het voorbeelde nie. Tog gee kentekens en embleme altyd, of ten minste baie gereeld, persoonlike en politieke boodskappe oor.
Baie, sekerlik, word steeds deur die gesinne van hul oorspronklike eienaars bewaar. Toegang tot items wat deur privaat individue besit word, is altyd 'n uitdaging, maar net soos ander oorlogsvoorwerpe, is dit fassinerende voorwerpe met verhale om te vertel hoe mense geleef en gevoel het en hul geliefdes herdenk het in tye van ondenkbare spanning en verhoogde emosie. Ek hoop om 'n rekord op te stel van beelde van borsspelde, diegene wat dit gegee het en diegene wat dit gedra het, met gepaardgaande verhale en enige dokumentasie wat daarby is. As enige lesers hul familiegeskiedenis by hierdie databasis wil voeg, sodat hulle nie in die geskiedenis verlore gaan nie, hoor ek baie graag van u. Stuur my 'n e-pos na [email protected]
Hierdie artikel is oorspronklik op die blog geplaas Historici vir geskiedenis in Oktober 2018 en word weer geplaas met die toestemming van die skrywer en redakteurs.
Penny Streeter is 'n historikus van die Eerste Wêreldoorlog. Sy het onlangs 'n PhD in die Geskiedenis van Kuns aan die Universiteit van Sussex verwerf vir 'n doktorale projek wat juweliersware nagaan wat militêre kentekens herhaal, gedra deur gesinne van dienspersoneel uit die Boereoorloë en gedurende die 20ste eeu. Sy twiet as @pennystreeter2.
Die Kaapse Kleurlingkorps en die Eerste Wêreldoorlog
In September 1915 het die unieregering aangebied om 'n infanteriebataljon van Kaapse bruinmanne op te rig vir diens in die Eerste Wêreldoorlog. Daar is besluit op 'n streng keuringsproses. Slegs mans met 'n buitengewone goeie karakter, tussen die ouderdom van 20 en 30, minimum hoogte 5 voet. 3in., Borsmaat 33 ½ inch, ongetroud en sonder afhanklikes sal vir diens aanvaar word (Difford: 20). Die Cape Corps War Recruiting Committee is saamgestel met sy hoofkwartier in Kaapstad. Kennisgewings is in die pers geplaas waarin aangekondig word dat daar gewerf moet word. Op 25 Oktober 1915 het die eerste werwingstasie by die stadsaal in Kaapstad geopen. Die reaksie was so groot dat die hulp van die polisie nodig was om die skare te beheer. Slegs 22 rekrute is op die eerste dag aangewys, aangesien die oorgrote meerderheid nie aan die streng voorwaardes vir werwing voldoen het nie. Hulle is daarna na Simonstad gestuur vir opleiding en is saam met mede -rekrute van Stellenbosch, Worcester, Port Elizabeth, Kimberley en verskeie sendingstasies, waaronder dié van Saaron en Mamre, vergesel.
Die aantal mans wat uit landelike gebiede en sendingstasies aangewys is, was baie groter as dié van die stad Kaapstad, aangesien baie van die rekrute uit die stad nie aan die streng fisiese vereistes voldoen nie. Baie mans wat by die stadsaal kom inloer het, was ook ontevrede oor die salaris wat aangebied is.
Die Kaapse Korps in Oos -Afrika
Die Eerste Bataljon van die Kaapse Korps het op 9 Februarie 1916 aan boord van die H.M.T. Armadale -kasteel, op 17 Februarie 1916 in Mombasa aangekom. Gedurende die eerste nege maande was die bataljon besig met take wat die opkomende Britse troepe ondersteun het. Dit het bewaakingsbase, patrolleerpaaie, bou van brûe, vervoertake, hospitaalpligte en verskeie administratiewe take ingesluit. Baie het in die eerste weke van April 1916 aan malaria beswyk. Die 'C' Kompanjie onder bevel van kaptein Bagsawe en twee peloton 'D' Kompanjie en die helfte van 'B' Kompanjie is gestuur om Taveta, waar 'n spoorlyn was, te bewaak. gebou en blokhuise te bou. Die eenheid moes deur swaar moerasse beweeg gedurende die reënseisoen. Vyftig persent van die afdeling het aan malaria beswyk en moes deur 'n ander onderneming, wat op sy beurt ook met malaria gely het, verlig word. Einde April was die helfte van die Cape Corp -bataljon in die hospitaal of siek aan diens.
Die veldtog van die Rufjirivier
In Desember 1916 het die Cape Corps -bataljon vertrek om aan die veldtog van die Rufji -rivier deel te neem. Onder die bevel van luitenant-kolonel Morris het die bataljon met vier masjiengewere, 'n twee-geweer gedeelte van die Kashmir-bergbattery en 'n losband van die Faridhkot Sappers and Miners vertrek. Die hoofdoel van hierdie veldtog was om die Rufji -rivier oor te steek en die gebied aan die oorkantse oewer te beveilig teen vyandelike inbreuk. 'N Bajonetaanval teen die Duitse posisie by Makalinso is suksesvol geloods.
Terwyl die Britse opmars gevolg het van die terugtrekkende Duitse Oos -Afrikaanse weermag, wat probeer het om die opmars te vertraag deur 'n veldkompanie by Mkindu te posisioneer, is die Kaapse korps gestuur om 'n Nigeriese brigade by Mkindu te versterk. In Januarie 1917 het 'n kolom bestaande uit die Kaapse Korps, die Tweede Nigeriese regiment en 'n twee-geweer-afdeling van die Kashmir-bergbattery-onder bevel van Morris, gevorder op die Duitse posisie in Kibongo. Morris gebruik die Cape Corps as die sentrale aanvalsmag. Die Duitse weermag onder kaptein Ernst Otto bied 'n vasberade weerstand, maar word gedwing om 12h00 terug te trek. Op hierdie stadium het die swaar reën verdere militêre beweging onmoontlik gemaak en baie draers, lede van die South African Native Labor Contingent (SANLC), het gesukkel om voedselrantsoene deur swaar moerasse en modder te lewer. Beide lede van SANLC en die Cape Corps het aan malaria beswyk. Teen Maart was slegs vyf offisiere en 165 mans geskik vir diens. Baie is in militêre hospitale in Oos -Afrika behandel, terwyl sommige na Suid -Afrika teruggebring moes word.
Die volgende groot militêre operasie van die Cape Corps -bataljon was om by Britse en Belgiese troepe aan te sluit teen Duitse aanvalpartye onder leiding van kaptein Max Wintgens wat probeer het om Brits -Oos -Afrika binne te gaan. Teen Oktober 1917 is die Duitse bedreiging uit die weg geruim, 'n prestasie waarin die Cape Corps 'n groot rol gespeel het. Baie lede het toekennings gewen vir vername militêre optrede. In Oktober 1917 is die bataljon herorganiseer en sy getal tot 1 200 versterk en beveel om die verslete Britse troepe in die Lindi-gebied van Duits-Oos-Afrika te help. In November het die Kaapse Korps die opstand teen die vyand gelei en het dit swaar onder skoot gekom by Mkungu. Hulle moes 50 meter terugtrek en het op 'n rant ingegrawe.
Die volgende aksie het plaasgevind op die Makonde -plato, waar 'n Duitse hospitaal met 1 000 siekes en gewondes oorgegee het aan 'n kolom onder leiding van die Kaapse Korps. Die Duitse bevelvoerder, generaal Paul von Letow-Vorbeck, het met ongeveer 2 000 man na Portugese Oos-Afrika beweeg. Nadat hy met die opruimingsoperasies voortgegaan het, is die Cape Corps-bataljon deur 'n mediese raad ondersoek. Dit is aanbeveel dat hulle na Suid -Afrika teruggeplaas word. Alhoewel hul slagoffers nie baie hoog was nie, het baie aan malaria beswyk. Op 20 Desember klim die bataljon aan boord van die HMT Caronia terug na Suid -Afrika.
Uit Oos -Afrika is die Kaapse korps na Egipte, Palestina, Turkye.
Suid -Afrikaanse kanonniers in Duits -Oos -Afrika. bron: www.delvillewood.com
Terug in Suid -Afrika:
By sy terugkeer na Suid -Afrika is aangekondig dat, weens hul uitstekende militêre rekord in Oos -Afrika, nog 'n bataljon van die Kaapse Korps vir diens in Egipte opgewek sal word. Eers het die bataljon mediese aandag en rus nodig gehad. Voordat hulle mans huis toe gestuur het vir 'n periode van herstellende verlof, moes hulle ernstige mediese toetse vir malaria ondergaan. Twee groepe van driehonderd man is na Kimberley en Potchefstroom gebring, terwyl die res van seshonderd mans na Jacobs Camp in Durban gestuur is. Hulle sou tien dae lank in kwarantyn bly, en eers nadat hul bloedtoetse 'n dubbele negatief vir malaria aangeteken het, kon hulle huis toe gaan vir 'n maand se herstelverlof. Diegene wie se bloedtoetse nie negatief vir malaria was nie, is verder behandel en spesiale dieet met vars melk en eiers aangegee. Toe hulle herstel, is hulle vir 'n maand se verlof huis toe gestuur.
Teen 20 Februarie het die meeste mans teruggekeer na die depot in Kimberley. Die volgende maand was hulle betrokke by opleiding en voorbereiding vir die volgende fase van hul diens wat in Egipte sou plaasvind. Hulle het nuwe opleiding in kanonne, sein en bombardemente ondergaan. Net voor einde Maart is aangekondig dat hulle vroeg in April na Egipte sou vertrek. Die Bataljon het op 31 Maart met drie spesiale treine na Kimberley vertrek. Op 3 April vertrek hulle na Egipte op die H.M.T. Magdalena.
Die Kaapse korps in Egipte
Die bataljon het op 19 April 1918 in Port Suez in Egipte aangekom. Aanvanklik moes hulle by verskillende krygsgevangenekampe begelei word. Hulle was ook betrokke by kommunikasiewerk. Dit was nie in die vooruitsig gestel dat hulle by die werklike gevegte betrokke sou wees nie en hulle het sonder toerusting opgedaag. Dit het baie ontevredenheid veroorsaak en hul bevelvoerder, luitenant-kolonel Hoy, het 'n beroep op generaal Edmund Allenby, bevelvoerder van die British Empire's Egyptian Expeditionary Force (EEF), gedoen om aan die gevegte deel te neem. By sy versoek was 'n gedetailleerde memorandum wat die rekord van die bataljon in Oos -Afrika bevat. Generaal Allenby het die bataljon self ondersoek en ingestem om hulle in die voorste linie te laat, op voorwaarde dat hulle verdere intensiewe opleiding onderneem.
Cape Corps masjiengeweer instruksie. bron: www.kaiserscross.com
In Egipte het die Cape Corps -eenheid 'n heel ander stel omstandighede gehad as in Oos -Afrika. Die weermag was baie meer professioneel georganiseer, die militêre veldtog stelselmatig en metodies, en hulpdienste soos hospitale en voorrade uitstekend in vergelyking met Oos -Afrika. In die woorde van Difford, 'Ons het die amateurstadium agter ons gelaat en was professioneel. 'N Tydperk van intensiewe opleiding is begin in muskietery, bajonetgevegte, die gebruik van handgranate, gasoorlogvoering en slootoorlogvoering. Daar word verwag dat beamptes vaardig is in kaartlees en topografie.
In Julie 1918 is die Eerste Bataljon Cape Corps (ICC) toegewys aan die 160ste Infanteriebrigade van die 53ste Walliese Afdeling, een van verskeie wat die EEF uitmaak onder leiding van generaal Allenby. Teenoor die EEF was drie Ottomaanse leërs van 3 000 ruiters, 32 000 infanterie en 402 gewere. Die ICC betree die lyn op 19 Augustus teen die 53ste afdeling van die Turkse weermag, ongeveer tien kilometer noord van die huidige Ramallah. Die bataljon het die komende maand deurlopend te kampe gehad met swaar artillerievuur.
Mans van die Iste Bataljon, Cape Corps (160ste Brigade, 53 Walliese Afdeling)- Palestina 1918. bron: www.delvillewood.com
Allenby beplan 'n groot offensief om in die vroeë oggendure van 19 September te begin, en die eenheid is beveel om verkenning en repetisies te onderneem ter voorbereiding van die offensief, deur die voorste linies uit te dun en op hul aanvalposisies te konsentreer. Die 1/17 Indiese Infanterie Brigade sou die voorwag wees, gevolg deur die ICC. Die ICC sou deur hulle gaan, Square Hill neem en dan die regterkant van die Brigade beskerm. Die Cape Corps het daarin geslaag om Square Hill te neem in 'n aanval wat duur van 18:45 op 18 September tot 04:00 op 19 September 1918. Hulle het 181 gevangenes, agt offisiere en 160 lede van ander geledere, sowel as 'n vyandelike veldgeweer. Die ICC het een man verloor, en nog een is gewond in die slag by Square Hill. Hulle volgende optrede was die neem van KH Jibeit, 'n heuwel 700m noord van Square Hill. Hulle het nie artillerie -ondersteuning nie en verloor 51 mans, 101 is gewond en een is gevange geneem. Hierdie optrede was deurslaggewend om Allenby die weg te baan om na Damaskus deur te breek en 'die Ottomaanse Ryk uit die oorlog te slaan'.
Kerkparade van die 1ste bataljon, Cape Corps, in El Arish, Egipte, na die slag. bron: samilitaryhistory.org
Ander aspekte van die plaaslike lewe ↑
Soos in ander strydende lande, het inflasie dit nodig gemaak om salarisse in Macau se plaaslike markte te verhoog, maar daar was nie genoeg goedere nie, maar ander aspekte van die ekonomie en finansies is gehandhaaf sonder noemenswaardige veranderinge. Plaaslike owerhede het 30 000 pond aan die 'moederland' aangebied, veral om hospitale en soldate se gesinne te help. Om die studente se onvermoë om na Portugal te reis, te oorkom, het die plaaslike hoërskool 'n hoër opvoedingsvlak geïmplementeer.
Die meeste veldslae van die Eerste Wêreldoorlog het in Europa plaasgevind, en die mense van die meeste lande was op 'n manier aktief in die konflik. Vir die Geallieerdes het 5 miljoen Britse mans in die konflik gedien, net minder as die helfte van die beskikbare groep mans tussen 18 en 51 jaar, 7,9 miljoen Franse burgers is opgeroep om te dien.
Altesaam 13 miljoen Duitse burgers het in die oorlog tussen 1914 en 1918 geveg. In die besette gebiede het Duitsland en sy bondgenote ook burgerlikes tot arbeid gedwing: burgers uit Italië, Albanië, Montenegro, Serwië, Roemenië en Russiese Pole het almal dienspligtiges wat veg of help met die Entente -pogings.
Die Sewejarige Oorlog: Die Eerste Wêreldoorlog?
Selfs vanaf die vroegste historiese verslag van georganiseerde oorlogvoering, was daar twee soorte oorloë wat die geskiedenis vir ewig oorloë gevorm het wat 'n nasie verander en vorm en oorloë wat die wêreld verander en vorm. In Julie 1914 het oorlog in Europa uitgebreek wat gelei het tot 'n oorlog met veel teater en meervoudige deelnemers, wat gelei het tot net meer as vier jaar se stryd wat die titel van die Eerste Wêreldoorlog gekry het, wat dit vir ewig sal bly. Dit was egter nie die eerste meerparty -oorlog wat gevoer is oor verskeie streke waarvan die gevolge regoor die wêreld gevoel kan word nie. Die Sewejarige Oorlog, wat honderd en sestig jaar voor die Eerste Wêreldoorlog plaasgevind het, strek oor die hele wêreld vir nege jaar se stryd en het vyftien militêre stryd gevoer om eers in 1763 te eindig met die ondertekening van vier vredesverdragte. Dit het baie historici laat twyfel of dit nie eintlik die heel eerste wêreldoorlog is nie, en indien wel, hoe die wêreld 'n konflik van so 'n omvang oor die hoof gesien het.
Die Sewejarige Oorlog was in geen opsig gering nie, maar eerder uiters groot in omvang en oppervlakte wat tydens die oorlog gedek is. Baie herken egter nog nie die Sewejarige Oorlog nie; hulle herken wel die sewe afsonderlike oorloë wat binne die Sewejarige Oorlog in verskillende streke regoor die wêreld gevoer is. Net soos in die Eerste Wêreldoorlog het die teaters waarin die oorlog gevoer is, oor die hele wêreld versprei oor die nege jaar van onrus en 'n ongekende hoeveelheid streke geraak. 1 Dit is die gevolg van teenstrydige oorheersing en alliansies van verskillende lande, wat oorlogvoerders in 'n paar van die berugste oorloë wat die wêreld ooit leer ken het, ingejaag het.
Die eerste van 'n reeks oorloë wat die Sewejarige Oorlog uitmaak, was die Franse en Indiese Oorlog, wat ook deur baie mense bekend staan ​​as die Oorlog van Oorwinning, tussen 1754 en 1763 in Noord -Amerika geveg het. 2 Geveg tussen die onderskeie Britse en Franse kolonies hulle in die streek gevestig en gesteun deur hul ouer militêrs, sowel as die bondgenote van Frankryk, die inheemse Amerikaners, aangesien beide partye gehoop het dat hulle oorheersing oor die streek sou hê. 3 In die 1750's is 'n groot deel van die land oos van die Mississippirivier oorheers deur die Franse en Britse setlaars wat na die vasteland gekom het om te kan lewe. 4 The British settlers, largely outnumbering that of the French, dominated the coat which the French greatly dispersed their settlers in the northern and central regions with some settlement in the south. This left the region in between the two settlements to be dominated by the Native Americans of the land. 5 As the British hoped to expand their influence over greater amounts of land, they granted settlement to a hundred families in the Ohio Valley region that France had already laid claim to in order to establish trade posts within the region smudging their borders and causing conflict between the two settlements. 6