'Adrenalienfix' in die sakkie | Netwerk24
Deur Sonja van der Westhuizen 17 Mei 2021 05:00
Met die eerste oogopslag lyk Robert­ Goddard se jongste misdaadfiksie soos 'n wafferse knus-krimi – helderoranje, wit en swart, grafiese silhoeëtte en 'n spitsvondige titel.
Moet hom wel nie op sy baadjie takseer nie. Die inhoud is veel donkerder as wat die stofomslag voorgee.
Hoewel Goddard afwyk van historiese misdaadfiksie, kan lesers steeds sy kenmerkend komplekse storielyne verwag. Hier is meer onvoorspelbare kinkels en draaie as in die Bainskloof-pas. Met 'n legio van karakters en twee oorvleuelende storielyne kan jy maklik die pad byster­ raak as jy nie kophou nie.
Die dodetal styg en daar is genoeg aksietonele om selfs skop-skiet-en-donder-vrate tevrede te hou.
Vir praktiese doeleindes kom ons hou by die twee hoofkarakters – Umiko Wada en Nick Miller. Wada is die onsigbare, gesiglose, middeljarige vrou van die titel­ en omslag. Haar man was 'n slagoffer van die ondergrondse Tokio-gasaanvalle en sedertdien is sy 'n administratiewe­ assistent van die Kodaka-speuragentskap.
Soms vra Kodaka haar om iemand te agtervolg omdat 'n vrou selde verdag lyk en Wada tog so onopvallend is. Om dié rede reis sy namens 'n kliënt na Londen om Martin Caldwell te ontmoet. Hoewel sy nog nooit Japan verlaat het nie en doodtevrede is met haar voorspelbare roetine, stem sy in.
Miller het ook 'n afspraak met Caldwell om meer oor sy afwesige pa te wete te kom. Wanneer Caldwell nie opdaag vir een van die twee afsprake nie, kry Miller en Wada snuf in die neus. Intussen sterf Kodaka in 'n tref-en-trap-ongeluk en Wada vermoed dat 'n berugte Japanse misdaadbaas verantwoordelik is.
Oor die volgende 300 bladsye reis Wada en Miller tot in Ysland om Caldwell op te spoor en die kraaines van onopgeloste vrae uit te pluis. Die dodetal styg en daar is genoeg aksietonele om selfs skop-skiet-en-donder-vrate tevrede te hou. Ten spyte van 'n identiese reisplan en dramatiese grand finale op 'n strand in Cornwall kom Wada en Miller mekaar nooit teë nie.
Dis duidelik dat Goddard met The Fine Art of Invisible Detection besluit het om 'n nuwe rigting in te slaan. Net soos die omslag is die resultaat 'n dissonansie tussen verwagting en werklikheid. 'n Voorval soos die Aum Sjinrikio-kultus se gasaanvalle in Tokio-treinstasies in 1995 is onlosmaaklik deel van die Japanse psige. Die aanvanklike vermelding daarvan word wel verder deurgevoer, maar dit voel soos 'n gerieflik kulturele verwysing eerder as 'n geloofwaardige deel van die storielyn.
The Fine Art of Invisible Detection is 'n plesierrit vir die avontuurlustiges wat misdaadfiksie nie te ernstig wil opneem nie, maar steeds die adrenalienfix soek.