Pleks van rugby kyk, sit ons toe die naweek in groot afwagting soos die Katolieke wat daar in Rome wag vir hul nuwe pous se skoorsteenrokie.
Al gerusstelling was dat die meeste darem gewigtig genoeg gelyk het om die naweek gewigtige besluite te kan deurstoomroller.
En toe die oom dit so mooi uiteensit, wonder ek wanneer hierdie appèlvirus nou eintlik vlamgevat het. In my dae (oukei, daar’s ek al weer) is jy deur ou Bergbobbejaan daar in die metaalwerkklas gevonnis tot ses houe met ’n rottang oor jou braaivurk skeef was.
As jy sou durf appelleer is jy na meneer Malherbe, die adjunkhoof, gestuur wat jou appèl onmiddellik van die hand gewys en jou tot vier ekstra houe gevonnis het omdat jy die hof (ag ek bedoel die hoof) se tyd gemors het.
Die eerste aand druk ’n booswig, Dice Booysen, my teen die koshuismuur vas en vra of ek weet waarvoor BCom staan. Nee, Oom. “Dit staan vir Boetie Com huis toe, jou dom eerstejaar!” Die volgende oggend is ek ’n BA-student en ja, Dice, die land is van ’n groot sakeleier beroof (maar dankie, man, lyk my alte veel dis maar beter so).