Stil reuse van die veld sy lewenswerk | Lowvelder
Mandy Mhlongo wins big at national tourism competition - 40 mins ago
Stil reuse van die veld sy lewenswerk
Dr. Sam Ferreira van die Kruger Wildtuin se boek is vol van sy wedervaringe tussen diere soos olifante, krokodille en robbe. Tussen die anekdotes vleg 'n goue draad van leer-terwyl-jy-ervaar.
Dr. Sam Ferreira, tweede van links
SKUKUZA – Soek jy dr. Sam Ferreira is die moontlikheid groot dat jy hierdie olifantnavorser nader aan die grootvoete as tussen mense gaan kry.
"Ons leer hoe om mens te wees deur na stories te luister. En om mens te wees, is kompleks," sê Ferreira, hoofwetenskaplike van die departement grootsoogdier-ekologie van die Nasionale Krugerwildtuin (NKW).
Uit sy pen het onlangs 'n bundel anekdotes en verhale verskyn met die titel, Back to your future: Chronicles of a privileged primate. Dit is uitgegee deur MLP Media.
Hy skryf as bewaringsbioloog oor omgewingskwessies soos klimaatsverandering, olifantsensusse en renosterstroping. Ferreira het onder meer ervaring as robsensusopnemer en moordvisnavorser.
HOE raak klimaatsverandering die wildtuin se kremetarte?
Stories oor sy ervarings in hierdie en ander bewaringsvelde word soomloos saamgeweef om 'n boodskap oor bewaring en biodiversiteit uit te dra.
WAT Sê Sam Ferreira oor olifantuitdunning?
"Ons beskawing het gevorder tot waar hy nou is deur stories," meen Ferreira.
Dis ook hoekom hy ook dié vertelmedium gekies het om ingewikkelde wetenskaps-begrippe rondom bewaring oor te dra.
Sy vriend, Quinton Coetzee, het hom nog altyd aangemoedig om te skryf. Hy het hom in 1985 ontmoet toe hulle deel was van 'n navorsingspan op Marion-eiland.
"Dis 'n geïsoleerde plek. Destyds het die skip jou afgelaai en eers 10 of 11 maande later weer kom haal."
Hy het nooit spesifiek daaraan gedink om te skryf nie. Toe 'n tydskrifredakteur, Erika Alberts, hom egter nader om iets meer lesersvriendelik oor olifante te skryf, het hy selfvertroue gekry.
"Ek het daai storie op 'n Sondagoggend in my studeerkamer begin. Die middag het ek dit in die Nwatshitshaka klaargemaak. En dit het lekker gevoel."
Hierna het vele ander vir tydskrifpublikasies gevolg. Hierdie stories wissel van erns tot humor. Daar word vertel van krokodille wat valhokke fnuik, karakters soos oom Manie wat koedoebulle onder druk moet tel en die kuns om moordvisse na te vors.
Hy het aanvanklik die verhale vir Coetzee voorgelê. Op 'n dag het hy laat weet: "Sit dit in 'n boek!"
Hy vleg ook sy ervaring as bioloog in die verhale in. Hy het sy veldwerk vir sy doktorale studie in die woude van
KwaZulu-Natal gedoen. Hy was ook betrokke by die uitroei van 'n té hoë bevolking wildekatte op Marion-eiland.
Deesdae vind jy hom naweke in die wildtuin waar hy op 'n kampstoeltjie êrens in die bos onder 'n boom gaan siten dink, en beslis ook skryf.
"Ek het op daai eerste Marioneiland-besoek gedigte geskryf. Dit het amper in 'n manier van dagboek hou ontwikkel, veral toe ek later jare Afrika met olifantnavorsing deurreis het. My notaboekie was deel van my kampgoed. En in die aande, met 'n koplampie, het ek lyntjies geskryf wat die ritme van die dag probeer vasvang."