'N Moderne meester, Yasutani Roshi, het aan sy Westerse studente gesê om nie Zen te doen soos hulle alles gedoen het nie, om dit nie so moeilik te maak nie. Om nie so hoog (of laag) te mik nie, wil soveel (of min) so erg doen (of goed), oordeel so vinnig en stop dan dood: Ek het dit probeer, maar dit werk nie vir my nie. Zen werk presies deur nie in die ou ego-aggrandiserende maniere vir jou te werk nie.
Dit is natuurlik moeilik om stil te sit en stil te wees, maar nie half so moeilik soos ons dit uitmaak nie. Niks is so moeilik soos ons dit uitmaak nie, maar deur ons denke maak ons ​​dit so ernstig.
Vergelyk Myself na "The Other Me"
Dit lyk asof ek geleef het asof daar twee van my was. Reg waar ek staan, is ek soos ek is. Teenoor my is 'n ander ek, een wat ek nog nooit ontmoet het nie. Sy is redelik wonderlik, sjarmant en volbring. Sy eet baie minder. Sy sê en doen niks wat sy spyt nie. Sy het na die oefenklas oorgeslaan; Sy het nie eens na die nageregkies gekyk nie. Sy het al die potensiaal wat ek gemis het: jeug, byvoorbeeld, tyd, geduld en vriendelikheid.
Al die tyd dat ons langs mekaar gereis het, het sy 'n ander pad geneem, een wat ek nog nooit gesien het nie. Ek word verlep deur haar perfeksie. Die probleem vir my, sien jy, is nie dat ek myself vergelyk met jou nie, maar dat ek myself vergelyk met iemand wat nie eens bestaan ​​nie: die ander my. Ek sal nooit weet tevredenheid totdat ek haar konfronteer, ontwapen haar en geweld af haar groen kop. Sy skep te veel werk vir die grond onder wagter.
Ek het altyd gedink dat hierdie ander my gelukkiger sou wees as die ware ek wat my gebrek en hartseer laat voel het. Ek wonder: Weel ons die meeste vir wat ons verloor het of vir wat ons nooit gehad het nie?
Laat haar los, ek vind dat ek niks verloor het nie. Die hele wêreld was myne om te begin. Sy het net 'n rit gehardloop. Ek kan nie glo dat ek so lank met haar onzin sit nie.
Lewe soos jy werklik is
Nie alles nie, maar 'n goeie deel van die nood se lewe word uit angstige verwagting, wrede oordeel, pynlike herkauwing of maudlin-selfvermoë uitgespreek. Probeer dit alles los. As jy nie Zen doen nie, hoe sal jy dit doen? Dit sal werklik wees.
Wat 'n verligting om te aanvaar dat jy nooit jou daad bymekaar sal kry nie. Dan is dit nie meer 'n daad nie. Jy kan begin om te lewe soos jy werklik is.
In die naam van egtheid het ek ondersoek hoeveel blare deur 'n volwasse suurboomboom geproduseer word. (Ek wou 'n bietjie aan die swaarkry gee, nog nie oortuig dat jy my pyn voel nie.) 'N Gesonde sycamore kan elke jaar twee honderdduisend blare hou. Skoonmaak na drie volwasse bome oor die sestien jaar wat ek hier gewees het, beteken dat ek meer as haal 20-800 pond blare.
Ek kon dit hanteer. Dit was nie te veel nie. Dit het my nie oorweldig nie, want ek het nie al die tonne gelyktydig opgehef nie. Ek het hulle opgetel soos hulle geval het: een vir een. Ons kan enigiets hanteer omdat ons dit net 'n oomblik op 'n slag moet hanteer. Dit is hoe ons leef, en dit is hoe ons doodgaan.
Leer om te laat gaan
Wat help ons om te gaan laat, is dat verskynings so heeltemal verander. Die natuur is soort op dié manier - ons kan nie sê ons is nie gewaarsku nie. Die meeste blare verwelk en vervaag voor hulle val, die vervulling van elke bietjie hul doel.
My ma het gekom nadat sy twee ronde chemo vir eierstokkanker gehad het. Haar hare het teruggekom, net dit lyk nie soos haar hare nie. Dit was dig, donker en krullend soos 'n haakbeen. Ek kon nie daaraan gewoond raak nie.
Sy lyk nie soos my ma nie, maar sy was nog steeds my ma, vrolik en uncomplaining, al was haar kans nie beter na behandeling nie. Die enigste ding waarna sy wou, was om vry van die gevoelloosheid in haar voete te wees. Die dokters het gesê dit is 'n newe-effek van die chemo. Sy het haar voete geweek en ek het hulle gesmeer. Niks gehelp nie.
"Ek wil net voel soos ek voorheen gedoen het." Sy laat haar net 'n bietjie blink, asof 'n paar normale voete nie te veel was om te vra nie. Voordat is te veel om te vra. In die volgende paar maande sal sy meer chirurgie en chemo hê, die meeste van haar dikderm, haar eetlus en te veel gewig verloor; die vermoë om te kou en te verteer; die krag om die pyn te weerstaan ​​of die pynstillers te weier totdat sy uiteindelik uit die instink vrygelaat is om nog 'n asem te trek.
As jy alles gedoen het wat jy kan doen, ongedaan maak.
Die vryheid om vry te vlieg
Lewe en dood skuif deur hul eie aandrywing: reguit op, reguit op. Ons kan nie weet hoe die pad sal draai, maar die rigting is altyd duidelik. In haar dood, my ma het my die waardigheid wat voortspruit uit vernedering, die genade wat ons in verval uit die genade. Van die grond af, dit lyk asof blare doodgaan nie, maar om die blaar, bevry van 'n nuttelose steel, dit voel soos vlieg.
Vryheid kan 'n skrikwekkende vooruitsig wees. Dit is skrikwekkend tot die oomblik dat jy eintlik vry is. Dit is wanneer jy besef dit is die gedink van vryheid wat jou verskrik, want dit is al daardie vrees: 'n gedagte.
Begin altyd terug by die begin
Daar is 'n begin meditasie praktyk - wat diep gevorderd is - genoem die asem te tel. Sodra jy jouself geposisioneer het om op 'n kussing te sit, 'n bank, of 'n stoel, vestig jy die verstand in die hara, of die maag, en jy begin jou inasemings en uitasemings tel. Die manier waarop ek dit doen, is om 'n inaseming "een" en 'n uitaseming "twee" te tel, dan 'n inaseming "drie" en 'n uitaseming "vier". Die instruksies is om so voort te gaan totdat jy tien bereik. Klink duidelik en eenvoudig genoeg.
Die waarheid is dat wanneer jy dit probeer doen, jy nie veel meer as vier of vyf kan kry voordat die gedagtes oor 'n wei en oor 'n heining dartel nie, spoed opbou en in die ander kant afneem. Wanneer jy vind dat jy in gedagte verloor het, begin jy weer by een en gaan voort.
In hierdie begin word meditasie, wat selfs moeiliker word met die frekwensie van jou oefening, baie tyd spandeer om tien te kry. Kom, kom tot tien, jy jouself vertel, kry tien! Kry iewers, jy vertraag!
Die ding is, as jy ooit tien kry, moet die instruksies by een begin. Die tien en die een het geen meriete of betekenis nie, sien jy. Maar probeer dit vir jouself te glo.
My onderwyser hou my oefening aan. Hy hou my voete aan die vuur.
"Maezen," sê hy vir my, "kry nul." Niks om te begryp, in vrye vlug, sonder om die grond te verlaat nie.
Weerstaan ​​niks, voeg niks, dink niks
Onder die sambreel van die magtige sycamore is die fragiele Japannese esdoorn skaars waarneembaar tot een week in November, wanneer dit aan die brand steek met brandende rooi blare wat in hulleself verdwyn en verdwyn.
Die jaar na 'n meisie draai dertien is skrikwekkend. Ten minste is dit vir haar ma. Hier is jy en sê en doen dieselfde lomp dinge wat jy nog altyd gesê het. Net nou sit iemand langs jou in die motor of op die bank, byna jou grootte of langer, wat haar kop draai en na jou staar met 'n blik wat jy nie herken nie. In daardie leegheid dink jy jy sien wat jy nooit gedroom het nie, sal jou baba se gesig skaduwee: 'n volledige vreemdeling.
"Ek voel soos ons 'n dogter verloor het," het my man gesê.
"Hulle kom terug," sê moeders verstandiger as ek. Die bewyse is duidelik aan hulle kant. Nie net vir honderd jaar nie, maar vir vierhonderd miljoen jaar, blare het die bome vir 'n hele sombere winter oorgebly, wat tog nie meer as 'n winter was nie. Gevee kaal, hulle arms is nie dood nie, net leeg. 'N Naakte boom lyk elegant ondeurdringbaar, maar miskien is dit net in skok om vanselfsprekend weer alleen te kom.
"Moenie moeite doen nie," het Maezumi Roshi gesê. Die moeite van geen moeite is die moeilikste poging van almal. Dit is die poging wat jy aan alles en almal in jou wêreld skuld, dit is immers 'n natuurlike wêreld, met natuurlike intelligensie, harmonie, ritme en wysheid. Vertrou dit. Wees geduldig. Ons vervaardig nie somer of winter nie, en ons hou ook nie van om vas te hou aan die manier waarop dinge gewees het nie. Jy kan ook probeer om 'n blaar terug op 'n boom te plak.
Toetrede tot die volheid van die tyd
Op 'n stadium sal jou kinders jou nie meer baba nie. Jou ouers sal jou nie meer pla nie. Goeie onderwysers hou jou voete aan die vuur totdat jy loslaat.
Met leë hande, die meesters sê, ons bereik die Weg. Dit is samadhi in aksie, die genesende krag van jou vreedsame teenwoordigheid, wat niks weerstaan ​​nie, niks byvoeg nie, niks dink nie, sodat jy jou maf totsiens kan groet en jou dogter kan groet, alhoewel nie een van hulle antwoord nie.
Sit stil en betree die volheid van tyd, waar die seisoene vorder in een vertoning. Weet dat blare knik en breek. Blomme bloei en bars. Vrugte versag en druppels. Aarde is ons ma. Sy genees selfs die laaste herfs.
Die tuinier is nie bang nie.
© 2014 deur Karen Maezen Miller. Alle regte voorbehou.
Paradys in Gewone Sight: Lesse uit 'n Zen Garden
deur Karen Maezen Miller.
Karen Maezen Miller is die skrywer van Hand Was Koud, Mamma Zen, En mees onlangs Paradys in Gewone Sight. Sy is ook 'n Zen Boeddhistiese priester by die Hazy Moon Zen Sentrum in Los Angeles, 'n meditasie onderwyser, vrou en ma. Karen en haar familie woon in Sierra Madre, Kalifornië, met 'n eeu oue Japannese tuin in hul agterplaas. Sy skryf oor spiritualiteit in die alledaagse lewe. Besoek haar aanlyn by www.karenmaezenmiller.com.
Bekyk 'n video: Lesse uit 'n Zen Garden (met Karen Maezen Miller)
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Inspirasie > Die ouderdom van Ontdoen: Weerstand Niks en Toetrede tot die volheid van die tyd
The Great Breaking Open: Die tyd is ryp vir ...