Só is ons hartverskeurend gewond op ŉ gewone Saterdagoggend. Ek wat so baie ander mense se harte moet dokter was nie daar toe sy iemand nodig gehad het nie. Ek sou so graag nog vir oulaas wou dankie sê… Die gedagte steek soos ŉ swaard in my.
Ons begin stadig pak om die begrafnis te gaan reël. Ek en my man ry die hele pad in stilte – té bang dat die wal van ons hartseerdam gaan breek.
Haar vriende kom simpatiseer en vertel van wat sy alles vir hulle gedoen en beteken het. Sy was ŉ op-en-wakker vrou. ŉ Sterk vrou wat altyd gesê het sy bly tussen die “oumense”, vertel hulle.
Ander vertel weer hoe verontwaardig sy was as susters nie diensbaar wil wees in die kerk nie: “Kan jy glo hier is vrouens wat dink ŉ mens kan aftree vir die Here se kerk? Nee! Dit werk nie so nie… Jy moet aantree!” het sy dan gesê.
Dit maak die pyn sagter, al beleef ek hoe haar aardse lewe van bykans tagtig jaar opgevou word soos ŉ tentdoek.
Sy het vir ons ’n afskeidsboodskap gelos. Die boekmerk in haar Bybel sê: “Die Meester is hier en Hy roep my!”