Green Shrike Vireo / Vireolanius pulchellus - Voëlgesinne - 2022
Green Shrike Vireo / Vireolanius pulchellus
Hierdie artikel handel oor die voëlfamilie. Vir die voëlgenus, sien Vireo (genus), Vir ander gebruike, sien Vireo (onduidelikheid).
Vireo 'n gesin uitmaak Vireonidae, klein en mediumgrootte passievogels (hoofsaaklik) beperk tot die Nuwe Wêreld. Hulle is tipies dofgekleed en groenerig van kleur, en kleiner ratelaars van die spesie lyk soos hul swaarder snawels. Hulle wissel in grootte van die Chocó vireo, dwergvireo en minder groenlig, almal binne 10 sentimeter en 8 gram, tot paprika's en skreeuwwerke met tot 17 sentimeter en 40 gram (Forshaw & Parkes 1991).
Die meeste van die spesies kom in Mid-Amerika en Noord-Suid-Amerika voor. Dertien ware vireo-soorte kom oorspronklik verder noord, in die Verenigde State, Bermuda en Kanada, waarvan almal behalwe Hutton se vireo migrerend is. Gesinslede bestuur selde lang afstande behalwe migrasie (Salaman & Barlow 2003). Hulle woon in 'n bosomgewing, met 'n verskeidenheid spesies, en verkies bosluise, onderbos of mangrove-moerasse (Forshaw & Parkes 1991).
Sittende spesies kom voor in pare of familiegroepe wat die hele jaar deur gebiede onderhou (behalwe vir Hutton se vireo, wat by gemengde voerkuddes aansluit). Die meeste migrante beskerm die wintergebiede teen spesifikasies. Uitsonderings is die kompleks, waaronder die rooi-oog-vireo, die geel-groen vireo, die swart-snor-vireo en die Yucatan vireo, wat in klein dwalende samesmeltings oorwinter (Salaman & Barlow 2003).
Mans van die meeste soorte is gereelde sangers. Die liedjies is gewoonlik redelik eenvoudig, eentonig in sommige variëteite van die Karibiese kus en eilande, en die mees uitgebreide en aangenaamste vir die ore van die Chocó en peppershrikes vireo (Salaman & Barlow 2003).
Die neste van baie tropiese spesies is onbekend. Van die bekende mense bou almal 'n nes wat aan die takke hang. Die wyfie doen die meeste van die inkubasie wat deur die mannetjie aangeteken is, afgesien van die rooi-oog vireokompleks (Salaman & Barlow 2003).
Alle familielede eet vrugte, maar hoofsaaklik insekte en ander geleedpotiges. Hulle neem prooi van blare en takke, ware vireos vliegvangs en grys vireo neem 5 persent van hul prooi van die grond af (Salaman & Barlow 2003).
Vier geslagte van hierdie voëls vorm die familie Vireonidae en is vermoedelik verwant aan raafagtige voëls in die Corvidae-familie en stekels in die Laniidae-familie. Onlangse biochemiese studies het twee soorte praatjies geïdentifiseer (Pteruthius en Erpornis) wat lede van die Ou Wêreld van hierdie familie kan wees (Reddy & Cracraft 2007). Waarnemers het kommentaar gelewer oor die viro-agtige gedrag van klauwelaars Pteruthius, maar blykbaar het niemand biogeografies die onwaarskynlike moontlikheid van familielede van 'n viro in Asië vermoed nie.
Die gesin kan gemaklik wees, alhoewel dit miskien presies volgens geslagte gekategoriseer word as ware vireos, greenlets, shrike vireos en paprika's. Voorlopige genetiese studies deur Johnson et al. Het groot interspesies genetiese afstande tussen klades in getoon Vireo en Hylophilus van 'n soortgelyke omvang as die verskille tussen Cyclarhis en Vireolanius... Daarbenewens kan sommige viro- en groenligspesies nader aan paprika's wees as aan hul onderskeie kongenes. 'N Meer diepgaande studie kan toon dat hierdie familie aansienlik onderplof is op beide die universele vlak en die spesie.