Brief aan my bekommerde vriende - Chronicles - 2022
Brief aan my bekommerde vriende
Ek dink dikwels aan my vriende wat deel van die kohort van bekommerd is. Daarmee bedoel ek diegene wat die stadige verdwyning van ons Quebec-kultuur en sy Franse uitdrukking vrees. Is hulle vrese geregverdig? Baie slim wie kan die toekoms voorspel! (Alhoewel baie mense dit doen ...)
In waarheid sal die antwoord kom as ons nie meer daar sal wees nie en vir 'n baie lang tyd. Dit sal dan vir historici wees om te verduidelik wat gebeur het, naamlik van twee dinge. Of hulle sal moet kyk na die oorsake van die uitwissing van die Franse feit in Quebec, of hulle sal hul tydgenote leer dat 'n ongegronde kulturele en taalkundige onsekerheid by die begin van die 21ste eeu tuis geregeer het.eeeu.
Wees op die hoogte van alarmistiese toesprake
Eerstens, die nommers: ja, die Franse het in Quebec vertel ons die laaste sensus. Maar jy moet sien hoeveel en hoekom. Ons praat oor 'n afname van 1,6% in Quebec huishoudings wat sedertdien net Frans tuis gespeel het sedert 2011. Hierdie afname is deels toe te skryf aan nuwelinge wat nie Engels of Frans as hul moedertaal praat nie.
Maar as ons die eentalige frankofoon huishoudings by diegene waar ons meestal Frans praat, kom ons byna 80% van Quebec huishoudings. Dit is nie sleg vir 'n provinsie met 'n groot Engelstalige minderheid, benewens die immigrant gemeenskap nie.
Alhoewel Engels die eerste keuse is van baie nuwelinge, moet ons op die langtermyn sien wat met hul kinders, wat in Frans opgevoed is, gebeur. Ek sal daaraan terugkom. Nie dat ek nie glo in die pogings van frankering van volwassenes nie, maar ons sal nie lieg nie, Frans is 'n moeilike taal. Dit lyk vir my meer realisties om op kinders te wedden.
Aan die ander kant, die meeste immigrante met moedertaal Arabies en Spaans is geneig om Frans te kies. Dit is bemoedigend.
Om ook te lees: Frans wat vervaag
Opt vir optimisme
Ek is nie baie bekommerd oor die toekoms van Frans in Quebec nie. Hoekom? Want as ons 'n baie groot stap terugneem, onthou ons dat ons meer as vier eeue praat. En dit lyk vir my asof ons dit moes stop, moes dit iewers na die verowering gebeur het. Wel, 260 jaar later, is ons nog hier.
Meer onlangs het die aanvaarding van die Handves van die Franse Taal (Wetsontwerp 101) die Franse feit by die huis versterk. Kom ons wees ernstig, ons metropool is vandag meer as 'n Franse stad as in die 1940's of 1950's! Weereens, dankie aan Camille Laurin se handves.
Daarbenewens is die grootste voordeel van Bill 101, na my mening, natuurlik die opleiding van die kinders van nuwelinge in Frans. Die heel eerste in hierdie kohort, wat soms tweede generasie immigrante genoem word, is nou ouers en stuur hul kinders na die Franse skool.
Ambagsmanne van ons ongeluk?
"Dit is baie goed wat jy sê, maar dit is nie ongewoon dat jongmense van diversiteit, selfs opgevoed in Frans, van die Franstalige samelewing as volwassenes afwend nie," het my angstige vriende gesê. . Dit is waar, gedeeltelik, soos getoon deur die uitstekende dokumentêreQuebeckers van Bill 101 Twee jaar gelede op die RDI aangebied, ter geleentheid van die 40ste herdenking van sy aanneming.
Om ook te lees: Moslem of nie?
Wat het die jong mense wat in die dokumentêre onderhoud ondervra het, ons vertel? Dat hulle siek voel van die Quebec-samelewing uitgesluit, moeg om hulself nie te sien in hul kulturele voorstellings, op televisie, in die teater of selfs in reklame nie, teen die einde van gevra waar hulle vandaan kom terwyl hulle hier gebore is en Frans praat met die Quebec-aksent.
Hierdie jongmense is hier by die huis. Tog voel hulle nie ingesluit nie, en ons kan dit baie goed verstaan. Hoe hoop ons om hul onvoorwaardelike ondersteuning vir ons kultuur en sy Franstalige voertuig aan te wakker as alles wat ons aan hulle bied, vermoedens, uitsluiting en onsigbaarheid is? Daar is 'n ondersoek van gewete wat die meerderheid van ons versuim om te doen.
Met ander woorde, sal hierdie verduisterde taalkundige en kulturele onsekerheid lei tot ons eie verlies, wat ons verhinder om werklik te verwelkom, federasie en integrasie van die New Quebecers?
Om jouself te bevry van vrees
Al hierdie dinge laat my dink aan 'n ander soort heeltemal teenproduktiewe gedrag: die onveiligheid van liefde by die bron van jaloesie. Die besitlike individu is so bang om die geliefde te verloor dat hy uiteindelik hom versmoor, tot die punt waar die ander persoon weghardloop. Dit is 'n selfvervulende profesie: elkeen wat bang is om te verloor, veroorsaak hierdie verlies.
Op dieselfde manier, as daar 'n verskynsel is wat die duursaamheid van die Quebec-kultuur en die Franse feit in Quebec bedreig, is dit die tradisionele kulturele en taalkundige onsekerheid van die meerderheid wat dit laat nuwelinge sien as bedreiging eerder as geleentheid.
Dit is duidelik dat die skepping van 'n soewereine Quebec-staat dit waarskynlik moontlik gemaak het om hierdie onveiligheid te oorkom. Maar dit het nie gebeur nie en min mense glo steeds dat dit sal gebeur.
Eintlik deel ek die ideaal van my vriende wat bekommerd is oor die duursaamheid van 'n Franse Quebec wat trots is op sy tradisies. Maar ek sien nie hoe dit onverenigbaar is met 'n Quebec (uiteindelik) selfversekerd, kleurryk en pluralisties nie. Meer as dit, glo ek dat die aansluiting van die twee noodsaaklik is om die ontwikkeling en selfs die oorlewing van ons "Galliese dorp" in Amerika te verseker.
Marilyse Hamelin is 'n onafhanklike joernalis, rubriekskrywer en spreker. Sy is ook die gasheer aan die roer van die kulturele tydskrif Ons is die stadop die lug van MAtv. syblogook vir die Quebec Federasie van Professionele Joernaliste (FPJQ) en isskrywervan die toetsMoederskap, die verborge gesig van seksisme (Leméac uitgewer), wie se Engelse weergawe - MOTHERHOOD, die moeder van alle seksisme (Baraka Books) - is pas gepubliseer.
Die menings wat in hierdie artikel uitgedruk word, is die uitsluitlike verantwoordelikheid van die outeur en weerspieël nie noodwendig dié van Chatelaine nie.