Uit Saki Marais se Bangladesj-reisdagboek
JY LEES NOU Uit Saki Marais se Bangladesj-reisdagboek
Saki Marais, 'n sarie.com-leser wat in Taiwan woon en werk, het onlangs gaan reis in Bangladesj. Hy het dagboek gehou oor van sy ervaringe daar en deel dit die volgende paar dae met ons.
Drie dae in Dhaka
Min mense kom as toeriste Bangladesj toe. Dís wat my hiernatoe gelok het. Off the beaten track, soos hulle sê.
Ek ry met ‘n riksja na Ou Dhaka se Bicycle Street. Hier het die riksjakuns sy ontstaan gehad. Dis so 'n groot deel van Bangladesj se vervoerkultuur. Skuins ná nege is net die tea shops oop. Ek onthou dis Vrydag, biddag vir die Moslems. Dus geen winkels vandag nie.
Ná my eerste koppie tee en vier chapati’s by ‘n stalletjie langs die straat stap ek straatjie vir straatjie deur Ou Dhaka. Ek neem foto’s en is verras deur die mense se vriendelikheid. Almal glimlag, groet en vra “How ARE you?”. En almal verwelkom die kamera. Twee jong manne vra waar ek vandaan kom en wat ek hier doen. Kort voor lank besluit hulle om my toergidse te wees vir die dag. Ons gaan kyk na die oudste gebou.
Bara Katra is in 1644 as ‘n paleis gebou. Daar woon steeds mense in die oorblywende dele. Die oorspronklike ingang het plek gemaak vir ‘n straat wat daardeur loop.
My dag begin met ‘n besoek aan die Sir Sallimullah-kinderhuis. Hier woon weeskinders vanaf sewe jaar en hulle bly tot hul skoolloopbaan verby is.
Hassan Abdul, 'n onderwyser, neem my van klas tot klas. Die kinders is deur die bank vriendelik en goed versorg.
Die Dhaka-universiteit is ‘n fotograaf se droom! Curzon Hall is gebou ná die eerste verdeling van Bengale in 1905 en die styl is 'n kombinasie van die Europese en Moeghal-styl. Die rooi mure, elegante stoepe en rustige atmosfeer laat my terugverlang na kampusdae.
My volgende stop is New Market, die grootste mark in die land. Stalletjie vir stalletjie, straatjie vir straatjie is dit kleure, geure, geluide en ‘n gemaal van mense, riksjas, motorfietse.
Dhamrai is ‘n klein dorpie net langs die hoofpad. Die inwoners is bekend vir hul vaardighede om juweliersware en ornamente van koper, goud en silwer te maak. Die huis waar Sukanta Banik woon en werk (hy maak onder meer bakke en ornamente van klokmetaal wat platgeslaan word), is 'n bietjie meer as ‘n eeu gelede deur sy oupagrootjie gebou. ‘n Imposante struktuur met 27 vertrekke. Sy grootouers moes vlug gedurende ‘n politiek onrustige tyd in die vorige eeu, maar kon ná die Bevrydingsoorlogterugkeer en hulle weer hier vestig.
Three Hundred Houses, waar Dhaka se armste van die armes woon, is ook hier. Ons vaar terug om na die huisbote te gaan kyk. Dis nou net-net donker en almal slaap al. Daar’s nie ‘n kersvlam sigbaar of ‘n geluid hoorbaar waar hulle in die middel van die rivier vasgemeer lê nie.
Ek vra dat die bootman my vroeër aflaai, sodat ek kan terugstap Sadarghat toe. Vir oulaas dwaal ek deur Ou Dhaka. Ek is al moeg en honger toe ek by ‘n barbier verbystap, maar sit summier vir ‘n skeersessie. Hy was my gesig, skeer, vryf weer seep in, skeer weer, spoel af en skeer ‘n derde keer. Daarna volg ‘n kop-en-skouermassering. Ná ‘n driekwartier van pamperlang betaal ek hom R10 en los die grootste fooi van my lewe.