Navorsers na die oorsprong van die mens is dit vandag feitlik eens dat die menseras in Afrika ontstaan het. Die versameling van die getuienis om dié opvatting te staaf en die bekendmaking daarvan aan die wêreld het 'n enorme bydrae tot die 20ste eeuse wetenskap gelewer. Die ontdeking, in 1924 - van die eerste deurslaggewende fossielgetuienis - die Taung-skedel uit Suid-Afrika - is trouens sestig jaar later in 'n vooraanstaande Amerikaanse tydskrif beskryf as een van die twintig wetenskaplike ontdekkings wat aan die 20ste eeu sy beslag gegee het.
In Februarie 1925 het professor Raymond Dart van Johannesburg die wêreld verstom met die aankondiging dat die skedel van 'n fossielkind in November 1924 ontdek is by die Buxton-kalkgroef naby die Stana dorpie Taung ("die plek van Tau, die Leeu"), sowat 80km noord van Kimberley, en vandag deel van Bophuthatswana. In sy beskrywing van dié skedel het Dart die aandag gevestig op die klein hoektande, soortgelyk aan dié van hominiede en heeltemal verskillend van dié van ape. Die basis van die skedel het daarop gedui dat die kop betreklik goed gebalanseer was op 'n ruggraat wat feitlik regop moes geees het, in teenstelling met die posisie by ape, waar die kop vooroor hang van 'n ruggraat wat skuins geplaas is. Dart het dus by die Taung-skedel twee belangrike kenmerke van hominiede uitgewys, naamlik verkleining van die hoektande 'n regop liggamshouding. Maar dit was die kenmerke van die brein wat die grootste belangstelling gaande gemaak het. Die Taung-skedel was vergesel van 'n pragtig behoue endokraniale afgjietsel. Sulke afgeitsels ontstaan wanneer 'n breinholte na die dood gevul raak met sand wat dan afgeset word, byvoorbeeld deur kalk. So ontstaan 'n getroue beeld van die grootte en vorm van die binnekant van die skedel, en ook van die kenmerke van die breinoppervlak wat in lewe aan die binnekant van die breinholte afgedruk is. Die oppervlak van die endokraniale afgietsel van die Taung-skedel het 'n rykdom besonderhede oor breinwindings en bloedvate getoon. Die eerste opspraakwekkende kenmwerk van die endokraniale afgeitsel was die totale grootte daarvan nouliks groter as dié van 'n sjimpanseebrein was, en ongeveer ewe groot as die brein van 'n gorilla; sy volume was nie meer as een derde van dié van die moderne menslike brein nie.
Maar Dart het ook op die afgietsel merke gevind wat vir hom op verwantskap met hominiede eerder as met ape gedui het. Vir Dart het dit gelyk asof hy te make het met 'n swaar gefossileerde skedel waarvan die breingrootte met dié van 'n aap ooreengestem het, terwyl ander anatomiese kenmwerke na aan dié van die menseras was. So 'n kombinasie van eienskappe was tot nog toe onbekend. Dart was daarvan oortuig dat die Taung-skedel nie tot die apefamilie (die Pongidae) behoort het nie, en hy het die eksemplaar ingedeel by 'n nuwe genus en spesie wat hy Australopithecus africanus (suidelike aap van Afrika) genoem het. Aanvanklik het hy dié nuwe spesie nie onder die hominiede ingedeel nie, want hy was van mening dat dit 'n nuwe familie iewers tussen die ape- en die mensefamilie verteenwoordig. Eers heelwat later, toe noukeruige studies van soortgelyke eksemplare in Transvaal gemaak is, is aanvaar dat Australipithecus tot die hominiede behoort en dat Dart inderdaad 'n baie vroeë lid van die menseras ontdek het. Die ontdekking van so 'n skedel in Suider-Afrika was onverwags, want die wêreld se aandag was tot in dié stadium op Asië toegespits, vanweë ontdekkings wat in die vorige eeu daar gdoen is. Dart het sy kollegas egter herinner aan 'n voorspelling van Charles Darwin waarvan almal reeds vergeet het, nl. dat die mens se vroeë voorlopers waarskynlik in Afrika gewoon het, en nie elders nie. Dart het selfs verder gegaan en beweer dat die ontdekking van Australopithecus Darwin se voorspelling staaf. As die plek waar die skedel gevind is, onverwags was, was sy morfologie eers opspraakwekkend, want die Taung-skedel was die eerste van 'n hominied met klein harsings wat ontdek is. Die buitengewoon groot brein van die mens is lank as een van sy mees opvallende kenmerke aanvaar. wat massa en volume betref, is die moderne mens se harsings sowat drie keer so groot as die van die die gorilla, hoewel sy liggaamsmassa baie minder is, en gevolglik het anatome en antropoloë gewoond geraak aan die gedagte dat die mens 'n hoër primaat met 'n besonder vergrote brein is. Dit was dus 'n skok om vas te stel dat hoewel die Taung-skedel in so baie opsigte hominied was, sy geraamde skedelkapasiteit gedui het op 'n brein wat nie veel groter as dié van die ape was nie. Die aanwesigheid van melktande, met daaronder die eerste permanente kiestande, beteken dat die Taung-kind volgens moderne menslike maatstawwe tussen drie en vyf jaar oud was toe dit dood is. Dit was dus redelik om te aanvaar dat dié kind se brein en breinkas groter sou geword het indien dit langer gelewe het, maar selfs die geraamde volwasse breingrootte sou dit nog nie groter as dié van die hedendaagse ape gemaak het nie.
Die soeke na eksemplare van die vroeë hominiede het hand aan hand gegaan met die soektog na tekens van "gefossileerde gedrag" in die vorm van klip- en beenwerktuie en ander argeologiese getuienis van dié wesens se bedrywighede. Dart het geglo dat A.africanus 'n been-, tand-, en horingkultuur gehad het. Brian het egter later aangetoon dat die onderskeidende kenmerke van die beenvoorrade by Makapansgat, wat die vernaamste grondslag vir Dart se opvatting uitgemaak het, waarskynlik deur die bedrywighede van vleisetende diere verklaar kan word. Moontlik was daar ook geringe bydraes deur ystervarke en hiënas, en miskien 'n minimale bydrae deur hominiede wat bene versamel en gebreek het. Hoewel Australopithecus regop geloop en sy hande vry gehad het, bestaan daar dus min getuienis van 'n materiële kultuur, of in elk geval van 'n kultuur wat onverganklike materiale gebruik het. Ondersoeke van die gedrag van moderne groot ape toon dat hulle in staat is tot 'n verskeidenheid bedrywighede met werktuie van verganklike materiaal soos stokke, blare en bas, en dit is dus waarskynlik dat soortgelyke bedrywighede van Australopithecus grotendeels uitgevoer is met verganklike materiaal wat geen spoor in die argeologiese rekord nagelaat het nie. Teen die middel van die 20ste eeu was daar in Suid-Afrika op vyf terreine reeds honderde fossiele ontdek van wesens wat regop geloop en klein harsings, asook verkleinde hoektande en ander mensagtige eienskappe gehad het. Al hierdie wesens het tot die familie Homonidae en die uitgestorwe genus Australopithecus behoort. Die morfologie van Australopithecus het in 'n hele aantal opsigte die anatomiese gaping tussen die mens van die genus Homo en die lewende groot ape van Afrika oorbrug. Dit het dus aan die vereistes van die 19de-eeuse opvatting van 'n "oorbrekende skakel" voldoen.
Wat gedrag en kultuur betref, het H.habilis 'n beslissende fase in die proses van menswording verteenwoordig, want sy harsings het opvallend ontwikkel van absolute grootte en miskien ook gehalte betref. Sy kulturele prestasies omvat onder meer die bewerking van harde, onverganklike materiaal, die vervaardiging van 'n reeks uiteenlopende klipwerktuie, en die bou van 'n klipmuur, vermoedelik as skuiling. Op grond van sekere opvallende ontwikkelinge van dele van sy brein is die moontlikheid selfs al geopper dat H.habilis dalk reeds 'n rudimentêre spraakvermoë kon gehad het. Met die ontwikkeling van Australoithecus tot H.habilis het die mens 'n mylpaal in sy wording bereik. In werklikheid het dit die kloof tussen "menslike" en "dierlike" hominiede oorbrug.