The Quennells and the 'History of Everyday Life' in Engeland, c. 1918–69 - Podcasts - 2022
The Quennells and the 'History of Everyday Life' in Engeland, c. 1918–69
Deur Laura Carter
Geskiedenis werkswinkeljoernaal, Uitgawe 81 (2016)
Inleiding: 'n Nuwe sosiale geskiedenis het in die middel van die twintigste eeu in Engeland ontwikkel, een wat selde ernstig opgeneem is deur historiograwe uit die sosiale geskiedenis. Die 'geskiedenis van die alledaagse lewe' het uiteenlopende drade gehad wat moeilik is om saam te weef: estetisisme van kuns en kunsvlyt, onderwys vir liberale burgerskap en nuwe onderrigmetodes wat geformuleer is vir massasekondêre onderwys en populêre erfenistoerisme. Hierdie drade kan verenig word met behulp van die lewe en werk van Charles Henry Bourne Quennell (1872–1935) en sy vrou Marjorie Quennell (1883–1972). Die Quennells was die outeurs en illustreerders van 'n reeks tussenoorlogse topverkopers 'N Geskiedenis van alledaagse dinge in Engeland, wat tot die laat 1960's in druk gebly het. In hierdie artikel word die intellektuele invloede, netwerke van sosialisering en praktiese aktiwiteite rondom hierdie boeke deeglik ondersoek. Die fokus daarvan op die Quennells en die 'geskiedenis van die alledaagse lewe' open 'n belangrike venster in die geskiedenis van die Britse sosiale geskiedenis. Hierdie episode is min ondersoek en swak gekonseptualiseer, as gevolg van die dubbelsinnige posisie tussen die agteruitgang van Victoriaanse romantiese en Whiggish-geskiedenis en die opkoms van 'geskiedenis van onder' in die 1960's.
Die tydperk tussen die oorloë het voortdurend problematies geblyk vir geleerdes wat 'die plek van die verlede' in die Engelse kultuur oorweeg. Peter Mandler het die agteruitgang van die 'geskiedenisboom' van die negentiende eeu opgespoor tot 'n punt van versnippering, verbind met dissiplinêre professionalisering. Paul Readman het die impak van hierdie veranderinge onderskat en aangevoer dat die 1890's en 1900's 'antiquarian sensibility' van Engeland verdiep het. Die Eerste Wêreldoorlog het die weefsel van die kulturele nasie gebreek, en populêre historiese kulture tussen die oorloë het deur 'n reeks nuwe, nie-literêre media gemanifesteer, met die opkoms van uitsaai, bioskoopbywoning, massale sekondêre onderwys en die demokratisering van museums.
Modernisering en reformistiese agendas het die preservationistiese beweging geleidelik beroof van die politieke en internasionale dringendheid wat 'erfenis' in die laat negentiende eeu geniet het. Hierdie ongelyke landskap het hom nie geredelik gelei tot presiese beramings van die geskiedenis se plek in die middel van die twintigste eeu nie. Raphael Samuel s'n Teaters van geheue (1994), wat die 'nie-amptelike kennis' van 'n volksgeskiedenis voorgestaan ​​het, het baie gevalle van die 'geskiedenis van die alledaagse lewe' geïdentifiseer, maar nie aangevoer dat dit 'n samehangende projek met chronologiese spesifisiteit was nie.
Kyk die video: This is Britain Food (Junie 2022).
Ek deel heeltemal jou mening. Daarin is iets en dit is 'n uitstekende idee. Dit is gereed om jou te ondersteun.