Elke keer as 'n persoon opstaan ​​vir 'n ideaal, of optree om die lot van ander te verbeter, of teen onreg uitkom, stuur hy of sy 'n klein rimpeling van hoop. --- Robert Kennedy
Ons is almal hierin saam. Ons kan onsself mislei met grense, omheinde gemeenskappe, gepolariseerde politieke partye, en verskillende tale en velkleure, maar ons begin werklik 'n begrip van ons onderlinge verband te begryp. Hoewel dit waar is dat ons onsself moet versorg, moet ons ook elkeen dieselfde verantwoordelikheid neem ander. Ons vind onsself uit en brei onsself uit wanneer ons gee of onsself.
Ek het individue en groepe geweet wat redelik gefokus is op die innerlike genesing of geestelike reis, maar ongemaklik met die omgewings- of sosiale geregtigheidskwessies in ons "buitenste" wêreld. En ek het omgewing- of politieke aktiviste gesien wat hulleself nie ken nie, en enige geestelike ondervraging heeltemal afsonder. En dan is daar diegene van ons - wat ek vir baie jare ingesluit het - wat die innerlike verken or buitenste landskappe, lewende smal en alledaagse bestaan.
Genesing van die wêreld van die binnekant
Die ideaal is egter 'n balans van innerlike werk, waar ons die wêreld van die binnekant genees. Ons mediteer, bid of gaan na terapie, en ons herwin, dien of praat uit. Ons neem ons uitgebreide self in die wêreld as 'n wese van diens. Ons kan, soos Andrew Harvey sê, leer om "die wysheid van geestelike leerstellings met die passie van 'n aktivis te kombineer."
Soos ons ons verhouding met alles en almal onthou, leef ons nie meer met ons klein self in gedagte nie, maar met ons uitgebreide Self in Mind. Ons gebruik die gawes wat ons het, wat aan ons gegee is om ons nie persoonlik te verryk nie, maar om die groter goed te dien. Of dit betaal of onbetaald is, dit is 'n heilige aktivisme, die bron van die vreugde en tevredenheid waarna ons werklik soek, deel is van en ons deel in 'n bloeiende en verbonde gemeenskap. Soos Krishna vertel Arjuna in die Bhagavad Gita, "Streef voortdurend om die welvaart van die wêreld te dien; Deur toewyding aan onbaatsugtige werk bereik mens die hoogste doel van die lewe. "
'N Lewe om te verbind en te bedien
Intuïtief voel ons almal 'n verlange om te verbind en te dien, en op 'n sekere vlak is ons almal van plan om te help. Hierdie instink lewe en ervaar die oomblik wat ons hoor van iemand in nood, of iemand wat ly. Ons kry die gut vlak reaksie - Hoe kan ek help? Wanneer ons ontkoppel van daardie gevoel, ly ons. Hierdie ware drang is wat ons voel as ons 'n hawelose persoon kom wat 'n munt vra, alhoewel hierdie empatie vinnig ingeval kan word as ons die gedagtes en ego in hul vreeslike klanke van skeiding binnedring: "Ek kan dit nie bekostig nie, "Of" hulle verdien dit nie. "
Met staatsdiens stap ons uit ons klein wêrelde. 'N Gesonde balans is wat ons soek, genoeg vir onsself voorsien sonder om in selfvergeefsheid te gly en ander te bedien sonder om ons onsself te bederf en bitter of uitgeput te raak. Wat ons gee, kry ons, en dit word gesê, "die geur bly in die hand wat die blom gee."
Diens deur te doen wat ons genoegen gee
Baie van ons het 'n verkeerde oortuiging dat vrywillige werk iets pynlik moeilik moet wees. Wanneer ons doen wat ons liefhet, voel dit nie soos werk nie. Ideaal gesproke doen ons beste diens, betaal of nie, wat ons vreugde gee, ons geskenke deel, sodat ons die gemeenskap voed en onsself. Eerder as swaar en dreineer, kan aktivisme en diens vervul word. Net wees jy.
Ek het gehoor dat die verskil tussen 'n gesonde empatie en 'n ongesonde empatie so lui: Sê ons stap deur die oerwoud en hoor skree vir hulp en sien dat iemand in kwiksand vassteek. Die ongesonde reaksie is om in te spring om die persoon te "red", in welke geval albei gesuig word. Met medelye neem ons diep asem, hou ons sentrum, reageer dan deur 'n wingerdstok te gooi waarmee die persoon kan trek haarself vry.
In die Verenigde State het ons nie ritueel nie. Miskien kan ons 'n vorm van nasionale gemeenskapsdiens as 'n passasiersrit vir ons jeug implementeer as hulle hoërskool voltooi, of 'n sekere ouderdom bereik. Eerder as om hulle te vinnig aan te dring in 'n selfvertroue loopbaan voordat hulle werklik 'n kans kry om hulself te ken, waarom nie een jaar openbare diens nie? Ons kon ander opsies buite die weermag oopmaak om omgewing, vrede en verskeie ander maatskaplike dienste in te sluit. Wat 'n groot oorgang sal dit wees in volwassenheid en ons gemeenskap. Jongmense kan betrokke raak, ingelig en aktiewe wêreldburgers, patrioties in 'n werklike wêreldwye of universele sin.
Leer om van ons te gee
Soos ons sien in tye van krisis, is mense geskenkers en genesers; Die reaksie is openhartige deernis. Ons gee om vir mekaar en ons wil help. Afgesien van die retoriek om te verteer en te kompeteer, diep weet ons dit is nie wie ons is nie. Terwyl ons geleer word dat hoe meer geld ons maak en dinge wat ons die gelukkiger kry, sal ons wees, sommige studies dui daarop dat hoe meer ons gee weg of spandeer op ander, hoe gelukkiger voel ons.
Om te gee is moeilik as ons sukkel of lyding, maar dit is een manier om beide goed te voel en ons armoede-ingesteldheid te verander. Wanneer ons gee, sê ons: "Ek het genoeg om te deel." As ons tans nie kan bekostig nie - of nie gemaklik voel nie - wesenlik of finansieel gee, kan ons komplimente of glimlagte oefen, aangesien die energie die belangrikste is. Dit is 'n uitdrukking van die oorvloed van wie ons werklik is: geestelike, onbeperkte wesens.
Daar is eintlik net een manier om vervul te word en blydskap en tevredenheid te behaal: deur die dinge weg te gee, 'n wese van diens te word. In die eenvoudigste terme: me maak seer en krimp ons. We genees en brei ons uit.
* Oefen van jouself. Kies iets wat uitvoerbaar is (dit kan tyd, komplimente, geld, ens. Wees). Sien jy dat wanneer jy van jouself gee, jy eintlik uitbrei?
Oorweging: Heilige Diens
* Besin oor tye wanneer jy in diens gegee het. Hoe het dit gevoel? Hoe sal jy geniet van diens?
Herdruk met toestemming van Roy Holman,
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > Aktivisme > Heilige Diens: Word Vervul, Berei Vreugde & Tevredenheid