Een keer toe ek by 'n lesing was, het 'n vrou my tydens die pouse genader en gesê: "Een van ons probleme is dat ons nie verstandige ouderlinge in hierdie kultuur bewerk nie. Wanneer mense omring word al hul lewens deur die oortuiging dat ouderdom 'n Tyd van ellende, nederlaag, irrelevansie en betekenisloosheid, hulle word nie wys soos hulle oud word nie, hulle word angstig, vreeslik en verbitterd. "
Sy was heeltemal reg! Soms verloor ons die feit dat ons ervaring van die lewe 'n manifestasie is van die kumulatiewe effekte van kultureel gegenereerde selfvervulende profesieë. Ons hou aan die jeug vas, want so baie mense het ons vertel dat die jeug die beste deel van ons lewe is!
Ons verouder veroudering omdat ons lewens so onvoltooid voel. Ons benader die middeljarige ouderdom in 'n paniek, vrees dat ons die beste jare van ons lewens reeds gemis het. Ons wil nie oud word sonder om ooit die geluk, vervulling, passie en verbintenis wat ons verwag het, te ervaar nie. Dit moes almal deel van ons jeug wees.
Dr Robert Kastenbaum, die groot gerontoloog, het baie van die probleme wat inherent is aan ons kultuur se wanorde oor hoe om geluk en vervulling te bereik, duidelik verstaan. In 'n 1978 artikel in die Gerontologist, Het Kastenbaum gesê dat die beperkinge en vervormings van ons kernvisie van wat dit beteken om 'n mens te wees, op die ouderdom duidelik word. As dit 'n ou mens is, is dit verlating, teleurstelling en vernedering. Dit is nie 'n 'geriatriese probleem'. Dit is die ontevredenheid van ons hele wankelrige tegnologie, wetenskap en almal. As ons ou mense leeg is, is ons lewensvisie leeg. "
Ek weet nie van jou nie, maar ek kan eerlik sê dat my jeug, veral my tienerjare, die ergste tyd van my lewe was. Ek het nie regtig eers gelukkig geword tot ek in die laat twintigerjare was nie.
Ek kan ook eerlik sê dat in my lewe sommige van die interessantste en liefste mense wat ek ooit geken het - baie van wie ek as my liefste metgeselle, vriende en onderwysers beskou het - was mense in hul sewentiger- en tagtigs , en negentigerjare. Hulle is die seldsame, diegene wat nie deur ons kultuur verlei is nie omdat hulle dink dat hulle nutteloos of problematies is omdat hulle "oud" is.
Gelukkigste tyd van lewe ... Na sestig
Ten spyte van ons onderstebo persepsies en die oorvloed van produkte en tegnieke wat ontwerp is om die verouderingsproses te verander of uit te wis, toon die nuutste sielkundige en sosiologiese studies nogtans fatsoenlik dat die gelukkigste lewestyd - selfs in ons kultuur - in die jare daarna plaasvind ons bereik die ouderdom van sestig. Dieselfde studies toon dat die ongelukkigste jare dié van twintig tot nege-en-twintig is, presies die jare waarin ons die meeste wil aantrek.
Is dit nie interessant dat ons in die afgelope dekade verstaan ​​het dat die kulture wat nie deur tegnologiese vooruitgang geraak is nie dikwels 'n veel dieper wysheid het oor menslike geluk en 'n veel groter vermoë om 'n sinvolle lewe te leef as wat ons ons moderne, tegnologie-obsessie, self-geabsorbeerde wêreld - het?
Gebruik die lewe vir geestelike ontwaking
Ons kyk nou na joga, meditasie, oosterse filosofieë, kontemplatiewe gebed, tai chi, qigong, akupunktuur, inheemse Amerikaanse wysheidstradisies, en 'n groot verskeidenheid ander filosofieë, praktyke en diëte wat in sommige gevalle duisende jare terugkyk na vroeër tye toe die hele wêreld as heilig beskou is; wanneer die interkonneksie tussen mense en die natuurlike wêreld ten volle verstaan ​​en waardeer word; wanneer die interkonneksie tussen mense en die geestelike realms ten volle herken is; wanneer die interkonneksie tussen alle mense instinktief bekend en vereer was; wanneer gesondheid, genesing en geluk gesien word om nou verbind te wees met die dieet, optrede en bewussynstoestande van die mens; en toe dit verstaan ​​word dat die primêre roete tot vreugde was om jou lewe te gebruik vir geestelike ontwaking.
Aftree: Die belangrikste lewensduur
Terwyl ons kultuur verouder as 'n ramp en die tyd van aftrede as 'n tragedie, in Indië is dit tradisioneel gesien as die belangrikste tyd van ons lewe. In Indië kan mens veroudering aanhels omdat mens uiteindelik "vry" is om die belangrikste werk wat 'n mens kan doen, die werk van geestelike ontwaking te doen.
Wanneer ons ten volle op God fokus, word ons oor die algemeen wyser. Vir die jonger lede van die tradisionele Indiese familie word die grootouers letterlik soos goeroes. Hulle is die familie se verbintenis met die Goddelike, die wyse wat daar is om advies, hulp en insig te bied. Hulle word vereer soos groot heiliges. Hul kinders en kleinkinders is vereer om hulle in hul huise te laat woon, sodat hulle kan deel in die voordele van hul grootouers se ontwikkelende wysheid en verligting.
Bedroefde eggenote: Betekenis in die lewe
Hierdie beginsels het in die spel gekom met baie van die oudstes wat ek met die dood van 'n geliefde eggenoot gewerk het. Aanvanklik is die oorlewende hartseer, hartseer, en gedisoriënteerd. Ons kultuur het bedroefde eggenote min of geen konteks gebied om vir hierdie ondervinding voor te berei nie en min of geen konteks om betekenis in die lewe na die dood van hul maat te kry nie. Sonder hul maat by hul kant, word die lewe verwarrend en skrikwekkend, oënskynlik sonder betekenis.
Soos ons saamwerk, begin ons deur verskillende benaderings maniere te vind om die ewige, onheilspellende liefde wat hulle altyd in hul harte vir hul fisiese afvallige eggenoot ervaar, te ervaar. Ons begin met die verkenning van die dele van hulle wat, selfs al is dit net af en toe, meer eensaamheid verlang. Nou het hulle daardie eensaamheid. Ons begin ook maniere vind om weer te lag. Mettertyd begin ons die Indiese model van die senior jare te ondersoek, hoe die oudstes in die samelewing die ware leiers van die samelewing, die sieners en wyses kan word.
Baie van my suksesvolste en toegewyde meditasie studente was weduwees en wewenaars in hul sestiger-, sewentigs- en tagtigs wat nog nooit vir hul nuwe eensame lewens voorberei het nie. Hulle het nooit gedink om die eensaamheid, die onvermydelike fisiese beperkings te gebruik nie, en die verminderde sosiale lewe wat deur die verouderingsproses aangewend word as die voordeligste omstandighede om hul geestelike lewe te kweek.
Verbouende Geestelike Lewe
'N Aantal jare gelede het ek begin om 'n interessante parallel tussen ons geestelike strewe en die proses van veroudering te sien. Wanneer ons ons geestelike bewustheid regtig wil geniet, verwyder ons ons dikwels - ten minste tydelik - van die buitewêreld af. Ons gaan af na 'n instelling - 'n klooster, 'n ashram, 'n toevlugsentrum of 'n meditasie sentrum. Hierdie sentrums is gewoonlik strawwe en institusionele. Ons is lief vir die omgewing wat hulle skep, want dit is so ondersteunend van die innerlike werk wat ons wil doen.
Ons wil 'n privaat kamer hê sodat ons nie afgelei word deur die behoefte om sosiale te wees nie. Ons wil stil wees sodat ons nie deur klanke afgelei word nie. Ons doen joga dikwels, sodat ons vir lang tyd in meditasie kan sit sonder om te beweeg. Wanneer ons in gebed en meditasie sit, sluit ons gewoonlik ons ​​oë so ons word nie afgelei deur visuele stimuli nie. Dit alles "bevry" ons om ons innerlike werk te doen.
Die verouderingsproses en geestelike lewe
Kyk nou wat gebeur met ons wanneer ons oud word. Ons kom dikwels af om alleen in 'n instelling te bly. Ons verloor die meeste van ons familie en vriende, so ons het minder geleenthede, en minder verpligtinge, om sosiale te wees. Ons liggame word 'n bietjie problematies, so ons kan nie soveel beweeg nie. Ons verloor ons gehoor en ons gesig, so ons word nie meer afgelei deur klanke en besienswaardighede nie.
Is dit nie merkwaardig nie? Net wanneer ons op die punt is in ons lewens wanneer ons regtig moet begin voorberei om na God te gaan, gee die natuur natuurlik die beste bestanddele vir 'n lewe van gebed, meditasie, oorweging en innerlike groei.
Maar ons samelewing is so onderstebo, ons dink nooit dat daar 'n baie positiewe uitwerking op hierdie natuurlike neweprodukte van die verouderingsproses kan wees nie. Ons is te geabsorbeer om te dink dat dit alles 'n ramp is ... 'n fout. Ons dink dat God geskroef het omdat ons geliefdes gesterf het, ons liggame val uitmekaar, en ons verloor ons fisiese vermoëns. Ons dink dat God ons verlaat het toe Hy ons al die voorwaardes gegee het om Hom te leer ken. Ons mis hierdie geleentheid dikwels omdat ons so verteer word om 'n slagoffer te wees, met depressie en woedendheid omdat ons nie meer jonk is nie en dinge nie soos hulle was toe ons jonk was nie.
Die Illusie van Jeug
So hou ons vas aan die illusie van 'n jeug wat nie regtig alles was wat vervul het nie. En ons vermy die tydperk in ons lewens wanneer ons werklike geluk kan bereik. Die waarheid van die saak is die enigste wydversorgde lewenstyl wat ons ouers in hierdie kultuur bied, is om alles te doen wat hulle kan om voor te gee dat hulle nog jonk is!
Ons hou vas aan al die dinge wat ons eenvoudig nie saam met ons kan neem as ons eerder sterf as om ons innerlike wesens te kweek ter voorbereiding vir die "formless". Ons mis die geleentheid om die eienskappe van wese te kweek wat ons met ons kan neem, die eienskappe wat ouer word en die grootste reis van ons leeftyd kan sterf.
In die dieptes van verdriet vind sommige troos in hul geloof, terwyl ander voel dat God hulle verlaat het. John Welshons konfronteer die mees uitdagende ervarings van die lewe direk en erken beide die realiteit en onvermydelikheid van onverwagte, ongewenste verandering. Dan, met insigte wat uit die wêreld se groot geestelike tradisies versamel word, wys hy hoe om pynlike omstandighede as brandstof vir verligting te gebruik. Met diep empatie lig hy 'n pad na die nagmaal, vrede en vreugde wat moontlik is wanneer ons ons harte tot die lewe in sy totaliteit oopmaak.