Bauhaus is 'n moderne styl van argitektuur en ontwerp wat oorspronklik in die 1920’s en 1930’s aan die Bauhaus-skool in Duitsland onderrig is. Bauhaus-geboue is bekend daarvoor dat hulle eenvoudig en funksioneel is en van staal en beton gebou word. Dié styl het ’n groot invloed op vele moderne argitekte en kunstenaars gehad. Die Bauhaus-geboue in Dessau-Roßlau en Weimar is in 1996 deur Unesco as wêrelderfenisgebiede gelys en die Bundesschule Bernau, wat tot die Bauhaus behoort, is in 2017 by die wêrelderfenisgebied ingesluit.
Hoofgebou van die Bauhaus-universiteit in Weimar, ontwerp deur Henry van de Velde en sedert 1996 Unesco-wêrelderfenisgebied
Gerekonstrueerde vooraansig van die Bauhaus Dessau, ontwerp deur Walter Gropius
Die baanbrekende historiese Bauhaus, wat tot in 1933 bestaan het, word vandag as die invloedrykste skool vir boukuns en ontwerp en ook as die bakermat van die modernisme op alle gebiede van die vrye en toegepaste kuns beskou. Die Bauhaus het met sy beginsel van "Vorm volg funksie" (wat oorspronklik in 1896 deur die Amerikaanse argitek Louis Sullivan in sy essay The tall office building artistically considered geformuleer is) volledig afstand gedoen van al die paradigmas wat kenmerkend was vir laat 19de eeuse en vroeë 20ste eeuse style in kuns en argitektuur soos historisme en Jugendstil (Art Nouveau).
Die begin van die NSDAP-heerskappy in Januarie 1933 het 'n einde aan die rewolusionêre beweging se bedrywighede in Duitsland gemaak. Bekende Bauhaus-argitekte soos Ludwig Mies van der Rohe het na die Verenigde State geëmigreer.
Gropius het daarin geslaag om beduidende kunstenaars soos Lyonel Feininger, Johannes Itten, Josef Albers, Paul Klee (vanaf 1921), Wassily Kandinsky (vanaf 1922) en Oskar Schlemmer (vanaf 1921) as dosente na sy Bauhaus te lok. Die onderwys het uit 'n sogenaamde Vorkurs (inleidingskursus) en praktiese werk in die ateljees bestaan. Die ateljees is deur kunstenaars, wat na hulself as "Meesters van die vorm" (Duits: Formmeister) verwys het, en meester-ambagsmanne gelei. Die gemiddelde studentetal was 100, en baie van hulle was veelsydig en het gelyktydig aan fotografie-, skildery- en argitektuur-kursusse deelgeneem.
Aanvanklik is 'n romantiese heroplewing van voor-industriële produksiemetodes vermeng met moderne ontwerpbeginsels. Vroeë Bauhaus-projekte soos die Haus Sommerfeld was in hierdie fase nog gekenmerk deur sterk ekspressionistiese invloede. In 1923 het die konstruktiwis László Moholy-Nagy as opvolger van die skilder Johannes Itten by die Bauhaus aangesluit. Itten was 'n voorstander van holistiese gedagtes wat lewensvernuwing ten doel gehad het.
Die Bauhaus se gemeenskaplike inleidingskursus, wat 'n veelsydige en opvattende opleiding van studente verseker het, het 'n voorbeeld vir kuns- en ontwerpskole dwarsoor die wêreld geword. Die vertoonhuis Am Horn, wat in 1923 in Weimar ontstaan het, was die eerste projek waar argitektuur en meubilering konsekwent die beginsels van Nuwe Saaklikheid gevolg het – 'n kunsstroming wat hier veral deur sy Nederlandse rigting De Stijl beïnvloed was. Vir die algemene publiek is hierdie soort geboue destyds nog as "koud", "karig" en "masjinaal" bestempel.
In 1923 is die Bauhaus se werke vir die eerste keer tydens 'n uitstalling aan die publiek bekend gestel. Die uitstalling was 'n groot sukses wat 15 000 besoekers gelok het. Terwyl Gropius, Kandinsky en Oud voordragte gehou het, het die premières van Oskar Schlemmer se Triadisches Ballett en Mechanisches Ballett asook musikale werke van Strawinsky, Busoni en Hindemith plaasgevind. Daarnaas is wetenskaplike rolprente met destyds innovatiewe slow motion-effekte vertoon.
In die tydperk van die Weimarrepubliek is dosente, studente en bewonderaars van die Bauhaus dikwels as "links" en "internasionalisties" beskryf. Regsgesinde politieke partye was vanaf sy stigting in opposisie tot die Bauhaus. Nadat regse partye in die verkiesings van Februarie 1924 'n meerderheid in die parlement van die deelstaat Thüringen gekry het, het die regering onder leiding van Richard Leutheußer (Duitse Volksparty) die Bauhaus se begroting met vyftig persent ingekort. In reaksie hierop het ander stede aangebied om as nuwe gashere van die Bauhaus op te tree. Vanweë die politieke druk, wat in Thüringen op hulle uitgeoefen is, het die Bauhaus se Meisterrat ("Meesterraad") in 1925 besluit om die skool na die nywerheidstad Dessau te verskuif wat destyds op politieke gebied oor 'n stabiele meerderheid van sosiaaldemokrate en liberale beskik het. In Dessau het die vliegtuigvervaardiger Hugo Junkers sy finansiële steun aan die instelling toegesê. Die Bauhaus in Weimar is in 1925 ontbind.
Fasade van die ateljeevleuel
Bauhaus Dessau: Woonstelle
In 1925 is die Bauhaus na Dessau verskuif. Hier is die eerste meubels ontwerp wat van nuwe materiale soos staalpype vervaardig is, waaronder Marcel Breuer, Mart Stam en Ludwig Mies van der Rohe se eerste Freischwinger-(cantilever-)stoele. Die Bauhaus het begin om met industriële vervaardigers saam te werk.
Die nuwe Bauhaus-gebou, wat deur Walter Gropius ontwerp is, is op 4 Desember 1926 ingewy. Besonder indrukwekkend was die ateljeevleuel aan straatkant met sy glasfasade en Gropius se Meisterhäuser ("Meesterhuise") wat as woonhuise gedien het en net soos die Bauhaus-hoofkwartier die beweging se gedagtes ten opsigte van woon- en werksfeer verenig het.
Op 1 April 1928 het Gropius as direkteur bedank. Volgens sy voorstel is hy deur die Switserse argitek Hannes Meyer opgevolg wat nie net op die leuse Volksbedarf statt Luxusbedarf ("volksbehoefte in plaas van luukse behoefte") besluit het, maar ook die samewerking met die nywerheidsektor versterk het. In die periode tussen 1930 en 1933 het die argitek Ludwig Mies van der Rohe as direkteur gefungeer. Onder sy leiding het die Bauhaus in toenemende mate tot 'n tegniese kollege vir argitektuur begin ontwikkel, waarby die kuns- en ateljee-afdelings 'n ondergeskikte funksie uitgeoefen het.
'n Gedenkplaat in die Berlynse stadsdeel Steglitz herinner aan die voormalige plaaslike Bauhaus-gebou
In 1931 het die Nasionaalsosialiste die munisipale verkiesings in Dessau gewen. Die Bauhaus was in die volgende jaar 'n tweede keer genoodsaak om sy setel te verskuif en het hom in die Berlynse stadsdeel Steglitz gevestig. Kort daarna het die Nasionaalsosialiste – wat die Bauhaus as 'n "Kerk van Marxisme" afgemaak het – die Bauhaus-span gedwing om hul instelling self te ontbind.
Sommige van die Bauhaus se leidende figure soos Josef Albers, Walter Gropius, László Moholy-Nagy en Ludwig Mies van der Rohe het vervolgens na die VSA geëmigreer waar die Bauhaus se gedagtes, konsepte, metodes en leerstellings binnekort 'n beduidende invloed op die plaaslike boukuns, produk- en kommunikasie-ontwerp uitgeoefen het, met die Black Mountain College as die vernaamste onderwyssentrum.
Walter Gropius het ook in Amerikaanse ballingskap met sy Bauhaus-konsep voortgegaan wat vanaf 1937 as The New Bauhaus bekend gestaan het. Uiteindelik het hy sy Amerikaanse Bauhaus met sy eie argitekteburo gekombineer.
Ná die einde van die Tweede Wêreldoorlog is in 1953 in Ulm (deelstaat Baden-Württemberg) die Hochschule für Gestaltung (HfG Ulm) onder leiding van Max Bill, wat sy opleiding by die Bauhaus gekry het, gestig. Die skool was op dieselfde konsep gegrond as die oorspronklike Bauhaus en is in sy grafiese werk onder meer deur Switserse tipografie beïnvloed.
'n Reeks gelisensieerde meubels en gebruiksvoorwerpe, wat tot vandag toe die publiek se waarneming ten opsigte van die unieke Bauhaus-styl beïnvloed, het in die vroeë 1970's verskyn. Die oorlogskade aan die Bauhaus-gebou in Dessau is aanvanklik net gedeeltelik herstel. In 1964 is die Bauhaus Dessau tot 'n nasionale monument verklaar, maar restourasiewerk het eers in 1976 begin. In 1996 is die gebou deur Unesco as wêrelderfenisgebied gelys, en ná omvattende herstelwerk is ter geleentheid van sy 80jarige jubileum in Desember 2006 'n uitstalling onder die titel Ikone der Moderne – das Bauhausgebäude in Dessau in die gebou gehou.
'n Collage van 'n bladsy uit die dagblad San Francisco Examiner van 1 November 1925 en vyf fotoknipsels, met – van links na regs – Galka Scheyer, Lyonel Feininger, Wassily Kandinsky, Paul Klee en Alexej Jawlensky
Fotografie is aanvanklik nie by die Bauhaus se leerprogram ingesluit nie en derhalwe ook nie as kunsmedium ingespan nie. Eers in 1923 is danksy die inisiatief van die outodidak László Moholy-Nagy meer aandag aan hierdie moderne kunsvorm geskenk, en eersterangse fotograwe soos byvoorbeeld Erich Consemüller, Andreas Feininger en T. Lux Feininger, Lucia Moholy en Walter Peterhans het begin om 'n breë spektrum van individuele fotografiese werke te ontwikkel, terwyl studente 'n belangrike bydrae met hul fotografiese eksperimente en amateurfoto's gelewer het.
Onder die invloed van die Russiese Avantgarde het Moholy-Nagy fotografie as 'n uiters geskikte medium vir 'n "Nuwe Sig" op dinge beskou – dit was vir hom 'n "suiwer vorming van lig" wat nuwe moontlikhede geopen het om 'n wêreld wat deurgrypend deur moderne tegnologie verander is op 'n nuwe manier waar te neem en te interpreteer. Met sy abstrakte ligbeelde van sy fotogramme, sy ongewone kamera-perspektiewe en uitknipsels van foto's asook sy nuwe tegnieke van montasie, kollages of herhaalde beligting het Moholy-Nagy tot een van die pioniers van moderne fotografie ontwikkel. Daarnaas was hy een van die eerstes wat die potensiaal van fotografie vir die ontwerp van kommersiële grafiese kuns en advertensies besef het. In sy eie publikasies – en later ook dié van Herbert Bayer – het die sogenaamde Typofoto, dit wil sê die kombinasie van beeld en teks, 'n sentrale rol gespeel.
In teenstelling met haar eggenoot het Lucia Moholy 'n opleiding as fotograaf gevolg en derhalwe eerder in 'n onsydige fotografiese uitbeelding van die werklikheid as eksperimente of fotografiese tegnieke belang gestel. Haar doelwit was tekenend van die Nuwe Saaklikheid, en haar opnames, wat oorspronklik gemik was vir die gebruik in publikasies en die pers, was indrukwekkende dokumentêre foto's van die Bauhaus se ateljeeprodukte, boukuns en binneruimtes. Haar buitengewone portrette van onderwysers en studente oefen nog steeds 'n beduidende invloed op die waarneming van die Bauhaus-skool uit.
Bekende kunstenaars en argitekte van die Bauhaus-bewegingWysig
↑ (en) "Bauhaus and its Sites in Weimar, Dessau and Bernau". Unesco. Besoek op 13 Julie 2017.
↑ Maas, Annette: Form Follows Function. In: Ecco. Das Buchmagazin für Kunst, Kultur & Geschichte, uitgawe 2009, bl. 24
↑ Khan, Hasan-Uddin (red.: Philip Jodidio): International Style. Architektur der Moderne von 1925 bis 1965. Keulen: Taschen 2009, bl. 19
↑ Khan (2009), bl. 19
↑ www.bauhaus-dessau.de: Oorsig – Bauhaus 1919–1933
↑ Der Fischer Weltalmanach 2008. Frankfurt am Main: Fischer Taschenbuch Verlag 2007, bl. 734
↑ www.bauhaus.de: Fotografie
Wikimedia Commons bevat media in verband met Bauhaus.
(de) Bauhaus Berlin
(de) bauhaus Dessau
(de) Weissenhof Stuttgart
The Met -Tydlyn van Kunsgeskiedenis
The Metropolitan Museum of Art: The Bauhaus, 1919–1933
Uitstallings (tydelike skakel)
(de) Modell Bauhaus. Uitstalling in die Martin Gropius-gebou, Berlyn, 22 Julie tot 4 Oktober 2009
(de) SWR - Schätze der Welt - Erbe der Menschheit: Das Bauhaus. Duitse dokumentêr
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Bauhaus&oldid=1971049"