Besoek 'n plaaslike fortuinverteller in Okinawa, Japan - Inligting
Besoek 'n plaaslike fortuinverteller in Okinawa, Japan
Die besoek aan Mary Richardson met mnr. Furuda blyk nie te wees nie.
Garfield die kat groet my by die deur. Hy is aan die glas gesuig en ek het weer die bord nagegaan om seker te wees dat ek op die regte plek was.
Ja, dit was dit. Ek het na mnr. Furuda, die fortuinverteller, gaan soek.
'N Gasheer het my aangespoor om te gaan sit en 'n spyskaart in my hande gedwing. Verskeie mense het by ander hutte gesit. Aan 'n tafel wat naby geleë is, praat mnr. Furuda saggies met 'n jong meisie wat met 'n sakdoek haar oë opsoek.
Ek blaai deur die spyskaart, maar kos het onbelangrik gelyk.
Ek was in die San Francisco-kafee om 'n Okinawan-tydtyd te ervaar - besoek aan 'n urenai. Ek het my keuse van verskeie heldersiende, menslike en elektroniese, binne loopafstand afgelê. Daar was 'n palmleser om die draai, 'n arkade waar ek 'n gerekenariseerde afdruk kon kry, en 'n luukse onderneming met die naam 'Mystic Rose' in 'n afdelingswinkel. Mnr. Furuda het egter baie aanbeveel, en hy het Engels gepraat.
Die Japanese samelewing is baie ontvanklik vir waarsêery. Mense staan ​​in tellings om Nuwejaarsdag-lotgevalle te ontvang. Sommige maatskappye het heiligdomme en raadpleeg dit Feng Shui versiering kundiges. Onlangs het klein winkels met goedkoop "lesings" van 1000 jen uitgebrei.
Ek het na die ander gaste in die kafee gekyk, en toe weer na die huilende meisie.
Ek sou nie huil nie?
Natuurlik nie. Ek was net daar vir kulturele vermaak, of so het ek myself herinner.
Jare vantevore op die San Diego County Fair, het 'n fortuinverteller my asem weggehaal. Ek was destyds geskeur tussen twee liefdes. Die een was 'n langafstandverhouding wat ek jare gehad het, die ander 'n nuwe romanse. Ek het dit net pret gehad toe ek my $ 20 oorhandig, maar my mond het oopgeval toe die psigiese my benoudheid geken het.
Op die oomblik in Okinawa, was ek egter nie op soek na leiding oor kêrels nie. Ek was op soek na 'n unieke middag.
Maar as ek raad gesoek het, het ek gerasionaliseer dat daar 'n historiese presedent daarvoor was. Mense het sedert die begin van die tyd na mystici gekyk vir berading en remedies. Selfs nou speel bygeloof 'n prominente rol regoor die wêreld. In China gebruik mense fortuinvertellers soos finansiële adviseurs en vra vir beleggingswenke. Die tradisie van 'gooi bene' is 'n aanvulling op moderne medisyne en godsdienstige oortuigings in dele van Afrika. En state soos Michigan en New York het te midde van huidige ekonomiese ellende wette uitgevaardig om 'n groeiende fortuinbedryf te reguleer.
Toe ek op my beurt wag, kom ek agter dat ek een van die vele vroue in die kafee is. Daar was kollegemeisies, ouer matrones en ander in die middel dertigerjare soos ek. In werklikheid het 'n bestendige stroom vroue ingestroom.
Ek wonder of mnr. Furuda 'n manifestasie van dieselfde fortuin vir ons almal herwin het. Het hy na kreukels om ons oë gesoek en ons in 'n demografiese plek geplaas, en gedink op ons romantiese bekommernisse?
Navorsers rapporteer dat vroue in Sentraal-Europese lande in die laat 19de eeu dikwels na fortuinvertellers gery het vir alternatiewe behandeling. Gesondheidsmodelle destyds was 'manlik-sentries' en was verwyderd van vroulike sielkundige kwale wat voortspruit uit die smal sosiale domein van vroue. Hulle het veral mistici gesoek om te vra wie hulle moet trou, as mans getrou is, en hoe om swanger te raak.
Was die vrae van 'n moderne vrou in die 21ste eeu dieselfde in die huidige tyd? Het die behoefte aan gerusstelling oor sake rakende liefde en verhoudings die generasie en kultuur oortref?
Mnr. Furuda het oorkant my gesit en my hand gevat. Anders as die sielkundige in San Diego wat ooreenstem met my stereotipe van die sigeuner-orakel, het mnr. Furuda 'n skerp gestryk Oxford-hemp en langbroek gedra, net soos 'n boekhouer.
Hy het 'n vertroostende gesig gehad, maar ek het onmiddellik selfbewus gevoel. Minute tevore het ek angs, verligting, konsternasie en rus op ander mense se gesigte waargeneem. Nou was dit my beurt.
'Jy sal 'n lang lewe hê,' 'het my Furuda gesê en met 'n netjiese vingernael na 'n kreukel op my palm gewys.
'Maar die belangrikste is ...'
Hy hou versigtig stil en kyk in my oë.
'Jy moet volgende jaar 'n baba maak.'
Toe ek uit die kafee stap, stap ek om 'n trio van giggelende meisies. Ek loer terug deur die glasdeur en sien dat mnr. Furuda reeds na die volgende beskermheer oorgegaan het.
Ek was vererg. Ten spyte van my selfgesprek oor die feit dat ek dit nie ernstig opneem nie, het mnr. Furuda 'n senuwee gehad. As 'n 35-jarige vrou het ek hom nie nodig gehad om 'n reproduktiewe tydlyn op te lê nie. Ek het 'n Japannese en Amerikaanse samelewing, dokters en my eie ma daarvoor gehad.