PressReader - Kuier: 2017-06-28 - Vrou kies om bly­moe­dig te bly en an­der met dié vi­rus te help
Vrou kies om bly­moe­dig te bly en an­der met dié vi­rus te help
Sy is al 20 jaar lank MIV-positief, maar dié ma en ou­ma is die toon­beeld van bly­moe­dig­heid. En so op haar een­tjie pro­beer sy om die stig­ma rond­om MIV/vigs af te breek.
Twee jaar na­dat Bere­ni­ce Fer­nan­dez ge­troud is, het ’n be­proe­wing oor haar pad ge­kom wat sy nie in haar wild­ste dro­me kon voor­sien het nie.
Sy is skie­lik vir ’n po­lis af­ge­keur en – re­a­lis wat sy is – het twee moont­lik­he­de da­de­lik deur haar ge­dag­tes ge­flits: Dis óf om­dat sy kan­ker het óf om­dat sy MIV-positief is.
Haar eie ma was toe reeds oor­le­de en sy het da­de­lik haar ja­re lan­ge gees­te­li­ke mam­mie, Jo­an Jan­tjies, ge­bel en ge­vra om saam met haar dok­ter toe te gaan. Daar het hul­le ge­hoor dat sy in­der­daad MIV­po­si­tief is.
Hoe­wel dit ’n skok was, was die moei­lik­ste deel vir die ge­luk­kig ge­trou­de Bere­ni­ce om huis toe te gaan en die nuus aan haar man oor te dra. Om­dat Ro­nald ne­ga­tief was, het sy be­sef dat sy dit by ’n vo­ri­ge kê­rel moes ge­kry het. Sy het haar net nooit laat toets toe sy en Ro­nald ge­troud is nie.
Ui­ter­aard het die uit­slag groot span­ning op hul hu­we­lik ge­plaas, al het die diep ge­lo­wi­ge Bere­ni­ce van dag een af be­sluit dit gaan haar nie on­der­kry nie.“Ek dink dit sou bie­tjie mak­li­ker ge­wees het as ek nie ge­troud was nie en nie no­dig ge­had het om ie­mand an­ders daar­oor in te lig nie,” sê sy sag.
Dis nie die ein­de nie
Bere­ni­ce-hul­le het in daar­die sta­di­um in Mit­chells Plain op die Kaap­se Vlak­te ge­woon waar sy be­dags ad­min en pro­jek­be­stuur vir haar man se kon­struk­sie­be­sig­heid ge­doen het. Hul­le het nie saam kin­ders ge­had nie, maar wel al­bei kin­ders uit vo­ri­ge verhoudings en hu­we­li­ke.
Soos ver­wag kon word, was Ro­nald heel­te­mal on­kant ge­vang deur die nuus. “Ek dink nie mens kan jou pre­pa­re daar-
voor nie. Dit was daar­die eer­ste paar jaar moei­lik om daar­deur te werk of eint­lik meer om as cou­ple saam met dit te leef,” ont­hou sy.
In 2005 het Bere­ni­ce en Ro­nald be­sluit op ’n eg­skei­ding.
“Ek het ver­staan dit was moei­lik vir hom. Dit was vir my ook moei­lik, maar ek het die uit­slag da­de­lik aan­vaar. Dit was vir hom net te e­mo­si­o­neel. Ek dink nie hy kon daar­mee de­al nie.”
Maar, lag Bere­ni­ce skie­lik, daar was da­rem toe ’n ge­luk­ki­ge ein­de.
Ná die eg­skei­ding het sy steeds vir haar man ge­werk en nie een van hul­le het met an­der men­se uit­ge­gaan nie.“Ons het baie daar­oor ge­lag en al­bei ge­sê ons het net ons geld ge­mors. Ons moes lie­wers by­me­kaar ge­bly en die ding deur­ge­sien het.”
Twee jaar la­ter is hul­le toe weer ge­troud. “Ons het net be­sluit hier­die non­sens kan nou end kry.”
Hul twee­de hu­we­lik was a­we­so­me, lag sy weer.“Dit het vir my ge­voel soos ’n fai­ryta­le.”
Sy het net een voor­waar­de ge­had: Die trou­dag moes op die­self­de da­tum wees as die eer­ste een.“Ek wou nie twee da­tums hê nie en Ro­nald het ge­sê dit werk vir hom ook. Dan hoef hy nie twee da­tums te ont­hou en twee keer pre­sen­te te koop nie!”
’n Ver­de­re bo­nus was dat haar man ne­ga­tief ge­toets het tot­dat hy twee jaar te­rug op 59-ja­ri­ge ou­der­dom aan ’n hart­aan­val oor­le­de is.
In­tus­sen het Bere­ni­ce, wat haar­self as 46 jaar jonk be­skryf, ou­ma ge­word van drie klein­kin­ders, nou tus­sen die ou­der­dom­me van drie en vyf. Sy het na Belhar ge­trek, waar sy tans by Jo­an woon en as ad­mi­nis­tra­teur vir si­vie­le in­ge­ni­eurs werk.
Per­soon­lik voel sy so ge­se­ënd dat sy – dank­sy die an­ti­re­tro­vi­ra­le mid­dels wat sy neem – nog ge­sond is, kan werk, en haar kin­ders en klein­kin­ders kan ge­niet. In kort: Sy lei ’n ver­vul­de le­we.
Daar is eg­ter ook hier­die oor­wel­di­gen­de be­hoef­te by haar om an­der MIV-po­si­tie­we men­se te oor­tuig dat hul­le nie in sak en as hoef te sit nie. Sy weet dat baie ly­ers dit pro­beer weg­steek, iets wat sy van die be­gin af ge­wei­er het om te doen.
Bere­ni­ce woon die MIV/vigs­kli­niek by die Mit­chells Plain-dag­hos­pi­taal by en het be­sluit om haar be­soe­ke daar te laat tel. Sy ge­sels met vroue en moe­dig hul­le aan om na hul­self te kyk om­dat ’n mens – ten spy­te van die di­ag­no­se – nog steeds ’n vol le­we kan lei.
“Dit is heel­te­mal on­no­dig dat men­se met MIV neer­slag­tig is. En ek dink ek kan‘n ver­skil maak.
“Ná ja­re se by­wo­ning raak ’n mens ge­woond aan die men­se wat jy ge­woon­lik daar sien,”ver­tel sy.“Nu­we kli­ën­te (ons noem hul­le nie pa­si­ën­te nie) staan da­de­lik uit. Van hul­le word van die ma­ter­ni­ty-een­heid af daar­heen ver­wys. Dit is hart­ver­skeu­rend om te sien hoe som­mi­ge mei­sies/vroue dit han­teer. Van my kant af kan ek net na hul­le uit­reik, ver­al as ek sien dis die eer­ste keer dat hul­le daar is of pas uit­ge­vind het van hul di­ag­no­se. Ek ver­kies een-tot-een-kon­tak.”
jy het steeds ’n keu­se
Daar is een so ’n mei­sie met wie sy al ’n lang on­der­steu­nings­pad stap.“Sy is ook deur ’n vo­ri­ge kê­rel in­fect en het eers daar­van uit­ge­vind toe sy by haar ver­loof­de swan­ger ge­raak het. Sy het ge­vra dat ek hom ook ont­moet. Hul kind is nou al vyf jaar oud.”
Vol­gens Bere­ni­ce het hier­die vrou­tjie laat val dat sy nooit sou ge­weet het hoe om die uit­slag te aan­vaar as Bere­ni­ce nie daar was vir haar nie. Sy glo ook nie dat sy son­der Bere­ni­ce se on­der­steu­ning die kli­niek sou be­soek het nie, dood­een­vou­dig om­dat dit vir haar te moei­lik sou wees om te aan­vaar dat men­se haar daar sou sien en be­sef sy is MIV-positief.
Nie al­mal wil eg­ter da­de­lik met Bere­ni­ce ge­sels nie. Dan sal sy maar net uit­kyk vir die per­soon en la­ter weer pro­beer.
Iets wat Bere­ni­ce nooit sal doen nie, is om voor­skrif­te­lik te wees. Dis vir haar wel baie be­lang­rik om uit te lig dat die­ge­ne met MIV ’n ge­son­de le­we kan lei. En dit pro­beer sy doen deur haar eie ver­haal te ver­tel.
“Baie kan nie glo dat ek al so lank MIV­po­si­tief is nie. Ek wil my sto­rie ’n plat­form maak om vir hul­le as inspirasie te dien.”
Die hart­seer is dat baie jong mei­sies on­der die wan­in­druk ver­keer dat hul­le van­weë hul ou­der­dom nie no­dig het om nou al die an­ti­re­tro­vi­ra­le mid­dels te neem nie en dit eers veel la­ter in hul­le le­we hoef te doen.
Bere­ni­ce weet ook van twee mei­sies in hul vroeë twin­tigs wat be­sluit het om wraak te neem om­dat hul­le al­bei MIV-positief ge­toets het.“Hul­le voel dis on­reg­ver­dig dat hul­le in­fect is en dat die be­trok­ke mans niks vir hul­le ge­voel het nie. Daar­om is hul­le uit­gangs­punt hoe meer mans hul­le kan in­fect, hoe be­ter. Hul­le gaan nou net uit om fun te hê.”
Sy het ge­voel sy breek toe sy dit hoor, sê Bere­ni­ce.“Hul­le is so jonk en so le­wens­lus­tig. Ek kan pro­beer om ’n ver­skil te maak, maar op die ou ein­de is dit hul­le be­sluit of hul­le die ad­vies gaan aan­vaar.”
En feit is: In hier­die sta­di­um kleef daar nog ’n re­de­li­ke stig­ma aan MIV/vigs. Die mees­te men­se met wie sy te doen kry, maak nie hul­le sta­tus aan hul fa­mi­lies be­kend nie en soms ook nie eens aan hul part­ners nie.
“Ek dink die he­le ge­voel van swart­gal­lig­heid rond­om MIV/vigs speel ’n groot rol. Ek dink nie men­se han­teer dit vir wat dit reg­tig is nie. Vir my is dit net nóg ’n siek­te. Ek het ’n fa­ce-or-fe­ar-hou­ding teen­oor al­les in die le­we. En ek het ge­kies om MIV te fa­ce.”
LINKS: Bere­ni­ce Fer­nan­dez (46) van Belhar wil die stig­ma rond­om MIV/vigs af­breek. REGS: Bere­ni­ce saam met haar gees­te­li­ke ma, Jo­an Jan­tjies, wat haar nog al die pad vol­ko­me on­der­steun het.