Godsdiens Volgens Sigmund Freud
Wat het Freud geglo?
Sigmund Freud is veral bekend vir sy psigoanalitiese denkskool, maar hy het ook belangstelling in godsdiens aangewend. As 'n volwassene beskou Freud homself as 'n ateïs, maar sy Joodse agtergrond en opvoeding en agtergrond het 'n belangrike rol gespeel in die ontwikkeling van sy idees. Hy het selfs verskeie boeke oor die onderwerp van godsdiens geskryf.
Kom meer te wete oor Freud se ingewikkelde verhouding met godsdiens, asook van sy gedagtes oor godsdiens en spiritualiteit.
Freud se vroeë godsdienstige invloede
Sigmund Freud is gebore aan Joodse ouers in die swaar Rooms-Katolieke stad van Freiburg, Moravië. Gedurende sy lewe het Freud probeer om godsdiens en spiritualiteit te verstaan ​​en verskeie boeke wat aan die onderwerp gewy is, insluitend "Totem and Taboo" (1913), "The Future of an Illusion" (1927), "Civilization and Its Discontents" (1930) , en "Moses en Monoteïsme" (1938).
Godsdiens, Freud het geglo, was 'n uitdrukking van onderliggende sielkundige neuroses en nood. Op verskeie punte in sy geskrifte het hy voorgestel dat godsdiens 'n poging was om die Oedipal-kompleks te beheer (in teenstelling met die Electra-kompleks ), 'n manier om struktuur te gee aan sosiale groepe, wensbevrediging, 'n kinderloos dwaling en 'n poging om die Buite wêreld.
Freud se Joodse Erfenis
Terwyl hy baie op die voorgrond van sy ateïsme was en geglo het dat godsdiens iets was om te oorkom, was hy bewus van die kragtige invloed van godsdiens op identiteit.
Hy het erken dat sy Joodse erfenis, sowel as die antisemitisme wat hy gereeld ondervind het, sy eie persoonlikheid gevorm het.
"My taal is Duits. My kultuur, my prestasies is Duits. Ek het myself intellektueel Duits beskou, totdat ek die groei van antisemitiese vooroordeel in Duitsland en Duitse Oostenryk opgemerk het.
Sedert daardie tyd het ek verkies om myself 'n Jood te noem, "het hy in 1925 geskryf.
Godsdiens Volgens Freud
So, hoe het Freud gevoel oor godsdiens? In sommige van sy bekendste geskrifte het hy voorgestel dat dit 'n illusie, 'n vorm van neurose is, en selfs 'n poging om beheer oor die eksterne wêreld te verkry.
Onder sommige van Freud se beroemdste aanhalings oor godsdiens het hy voorgestel dat "godsdiens 'n illusie is en dit verkry sy krag uit die feit dat dit in ons instinktiewe begeertes val." Sigmund Freud in sy boek "Nuwe Inleidende Lesings oor Psigoanalise" (1933)
In "Die Toekoms Van 'n Illusie," het Freud geskryf dat, "Godsdiens is vergelykbaar met 'n kinderdaus neurose."
"Moses en Monoteïsme" was een van sy finale werke voor sy dood. Daarin het hy voorgestel dat "godsdiens 'n poging is om beheer te kry oor die sensoriese wêreld waarin ons geplaas word deur die wenswêreld wat ons in ons ontwikkel het as gevolg van biologiese en sielkundige behoeftes. ...] As mens poog om aan godsdiens sy plek in die evolusie van die mens toe te ken, blyk dit nie soveel om 'n blywende verkryging te wees nie, as 'n parallel met die neurose wat die beskaafde individu op sy pad moet loop van volwassenheid tot volwassenheid. "
Freud se Kritiek van Godsdiens
Terwyl hy gefassineer is deur godsdiens en spiritualiteit, was Freud ook soms krities.
Hy kritiek op godsdiens omdat hy onwelkomend, hard en ongelowig is teenoor diegene wat nie lede van 'n spesifieke godsdienstige groep is nie.
Uit "Die Toekoms van 'n Illusie" (1927): "Ons kennis van die historiese waarde van sekere godsdienstige leerstellings verhoog ons respek vir hulle, maar maak ons ​​voorstel nie ontevrede dat hulle moet ophou as die redes vir die voorskrifte van beskawing. Inteendeel, daardie historiese oorblyfsels het ons gehelp om godsdienstige leerstellings, soos dit, as neurotiese relieke te beskou. Ons kan nou argumenteer dat die tyd waarskynlik in 'n analitiese behandeling gekom het om die effekte van onderdrukking deur die resultate van die rasionele werking van die intellek. "
Van sy mees kritiese kommentaar kan gevind word in sy teks "Civilization and Its Discontents." "Die hele ding is so patently infantiel, so vreemd aan die werklikheid, dit vir enigiemand met 'n vriendelike houding teenoor die mensdom, dit is pynlik om te dink dat die meeste meerderheid van die sterflinge nooit bo hierdie lewensbeskouing sal styg nie," het hy voorgestel. "Dit is nog meer vernederend om te ontdek hoe 'n groot aantal mense wat vandag leef, wie nie kan sien nie, maar hierdie godsdiens nie aanvaarbaar is nie, probeer om dit stuk vir stuk te verdedig in 'n reeks yslike rearguard-aksies."
"Die verskillende godsdienste het nooit die deel van die skuldgevoelens in die beskawing oorgesien nie. Daarbenewens kom hulle vorentoe met 'n eis ... om die mensdom te red van hierdie skuldgevoelens, wat hulle sonde noem."
Freud se psigoanalitiese perspektief op godsdiens
Freud se psigoanalitiese perspektief beskou godsdiens as die onbewustelike verstand se behoefte aan wensbevrediging. Omdat mense sekuriteit moet ervaar en hulleself moet vryraak van hul eie skuld, het Freud geglo dat hulle kies om in God te glo, wat 'n kragtige vaderfiguur verteenwoordig.
> Novak D. Op Freud se teorie van reg en godsdiens. Internasionale Joernaal van Regte en Psigiatrie . 2016; 48: 24-34. doi: 10,1016 / j.ijlp.2016.06.007.