Familie | Slakkelak
Posted on 25 Desember 2017 by Slakkelak
Kersfees was nog altyd familietyd. Oor die jare het die familie waarmee die dag spandeer is egter verander, soos wat die dinamiek van die familie verander het.
My eerste herinneringe is dat ons die dag saam met my pa se twee broers en ons ouma en oupa spandeer het. Ek kan nie regtig die kos onthou nie, ek was te klein, net dat ons mag koekies geëet het soveel as wat ons wou. Kleinkoekies, ystervarkies, hertzoggies en handtertjies, dis wat ek onthou as versnappering. Poeding was spanspek en dan waatlemoenne wat koud gehou is onder nat handdoeke. Turksvye en druiwe. My pa het gewoonlik die waatlemoensnywerk gedoen en dis dan in lang skywe gesny, met die skyf wat voor die lem uitkraak van rypheid om die hemelse rooi te ontbloot. Ons moes eers elkeen ‘n skyf eet voor die kroon gesny is, en kinders het laaste gekry. Oupa en Ouma eerste. Geen geskenke vir enige iemand nie, net Oupa en Ouma wat by ons gebly het, het by die een gesin ‘n boks vrugte Dainty’s gekry en by die ander gesin ‘n boksie gemengde Bakers koekies.
Later toe Oupa en Ouma oorlede is en my ouer susters getroud is, het ons familie ons eie dag begin vier. Ons oudste twee sussies was met broers getroud en die tradisie is begin van een jaar by ons en volgende jaar by die skoonouers. Soos wat ons getroud het, het ons ander maar ingeval by die tweejaarsiklus.
Dit was wonderlike tye. Ons het jukskei gespeel, tafeltennis en pluimbal. Ons is so groot familie, ons kon behoorlik spanne maak vir alles. Die kinders het geleentheid gekry vir alles saam met die grootmense en dan ook nog beurte gemaak om die kaskar teen die afrit af te jaag. Dit het ons goed uitgehonger vir al my liewe Ma se lekker koekies wat vir altyd en altyd simboliek sal wees van Kersfees. Die vrugte was nou uitgebrei na mangoes, vars uit my ma se vrugteboord. Kos was gewoonlik koue vleise en slaaie.
Wanneer ons by Ouma Tilla was, was skaapboud en gebakte aartappels die hoogtepunt. Tiekiedadelpoeding met vla. Lietsjies en mangoes eie aan die Laeveld.
Toe my ouers dorp toe getrek het, was dit die einde van daardie era. Meer van ons was nou getroud met kinders en ons wat swembaddens en groot leefareas gehad het, het begin beurte maak om die familie oor te nooi. Geskenke, tuisgemaakte goedjies hoofsaaklik, is eers uitgedeel nadat ons Kersliedjies en toepaslike Psalms gesing het. Kersbome en Kersvader was nie deel van die groot familievier in nie.
Persoonlike gesinsgeskenke het elkeen tuis gedoen. Ons kinders kon vir Kersvader ‘n briefie skryf. Ek het ander klein geskenke onder hulle kersboom gesit maar Kersvader het in die nag hulle groot geskenke afgelewer.
Soos wat die jare gestap het, moes die kostafels se pote versterkings kry… Versnapperings was steeds Ouma Anne se gebak, maar winkeltjippies met doopsouse en soutkoekies met mosseltjies het begin bykom. Terte en poedings al hoe rojaler. Speel al hoe minder weens ‘n gebrek aan ruimte…
Toe ons plaas toe getrek het kon ons nie meer elke keer gaan nie. Die eerste keer het ek seker vir drie dae gehuil daaroor. Ons gesin het ons eie dag begin spandeer en soms kon ons Pretoria toe.
Hierdie jaar is die eerste jaar wat ek nie Hertzoggies gebak het nie. Ek sal volgende week, ons het dit gemis vandag.
Nou het ons al ons eie kleinkinders vir wie ons lekker herinneringe probeer skep. Hulle het hulle briefies geskryf. Vyfjarige Zellie wou hakskoene hê en driejarige Roelof se grootste wens was ‘n helikopter Gisteraand is hulle boompie by ons staangemaak met ‘n glas melk en koekies vir Kersvader. Hakskoene is ‘n relatiewe begrip en Zellie is dood tevrede met haar pienk glitter jellybabies en Roelof met sy polisie helikopter waarvan die propeller kan draai wanneer mens ‘n toutjies trek.
Hulle hoef nie kos te geëet het nie, ek het spesiaal vir hulle Jellie en vla gemaak waarvoor hulle lief is. Hulle het geswem en geswem en weer geswem en op Kersvader se fiets wat hulle moet deel gery en dit was lekker om hulle so gelukkig te sien.
Ons het heerlik geëet en gaan nog ‘n paar dae smul aan dit wat oorgebly het. Want dit is Kersfees en ons mag. En ons het ouma Tilla se gebakte skaapboud, boontjies en patats gehad en koue slaaie en heerlike besssiepoeding. Malvapoeding net omdat Annerine dit wou hê.
My hele dag was net een groot seëning met my kinders in my huis en my Ma met wie ek vroegoggend kon praat en ek dank God daarvoor.
Plaas is natuurlik nie plaas sonder een of ander dier wat aandag nodig het nie. Al die troeteldiere was heeltyd om ons, net Azlan Gemmerkat nie. Laatmiddag het hy huistoe gekom met ‘n oog wat bygekom is deur ‘n Mosambiekse spoegkobra. Gelukkig kon dr. Marina sy ogies beter behandel as wat ons kon doen.
Ons het ‘n lieflike sonskyn dag gehad en dit was lekker om laatmiddag te stap om boontjies uit ons groentetuin tussen die makadamiaboompies te gaan pluk. Dit bly ‘n seëning om te kan opkyk en God se skepping te sien.
Vir my was dit ‘n swaar dag ten spyte van al die lekker eet en speel. Dis soort van die einde van ‘n era. Weer. Maar swaarder as enige vorige era wat verby is. Môre oor twee weke vlieg Marina Australië toe en ek weet nie of ons volgende jaar as gesin bymekaar sal kan wees nie. Natuurlik sal ons weer, dalk net nie al volgende jaar nie.
Categories: Familie, Omgee, Plaaslewe	| 5 Kommentaar
Posted on 8 Julie 2014 by Slakkelak
Ons is ‘n vreeslike hegte familie wat daar is vir mekaar deur dik en dun. Nou nog wanneer ons geleentheid het speel ons saam. Soms is dit fisiese spel soos jukskei, tafeltennis of volleyball, en soms word die breine ingespan vir 30 seconds of iets dergeliks. Deur spel leer mens dissipline, jy leer om jou plek te ken, jy leer om op te staan vir jouself, jy leer om te lag, om bly te wees, om te verloor, om terug te veg, om weer op te staan na ‘n neerslag. Mens leer om jouself te wees.
Categories: Familie, Slakgedagtes	| 8 Kommentaar
Gedwing om stil te sit
Posted on 24 Februarie 2014 by Slakkelak
Hierdie jaar hardloop vir my onderste bo. Tyd vir lees en blog is minder as min. Tyd vir handwerk is niks. En al vergryp my beroep homself aan my, is dit nie genoeg nie en voel ek nie in beheer van alles wat gedoen moet wees nie….is my werk nie op datum soos dit moet wees nie.
Nou kom foeter ‘n ander ding ook nog om my verder te ontstig en nog verder agter te laat in my werk.
Ten minste kan ek lees en my nuwe tablet gebruik terwyl ek ‘n paar dae plat op my rug gaan lê… Ek en my nuwe tablet is nog nie sulke groot maatjies nie! Ek druk nog soms verkeerde knoppies en dan gebeur goed soos ‘Unfollow’ blog wat ek nie wou gedoen het nie en dan ‘n paar dae daarna agterkom. Gelukkig is ‘Follow’ nou weer gedoen…
My tassie is gepak, natuurlik sommer met 3 papier storieboeke in net vir ingeval… al weet ek dan klein bietjie kalmeermiddel in ‘n drip genoeg is om my vir ‘n week lank onder te sit. Ek is te bang my tablet kry voetjies terwyl ek slaap, hy moet maar bietjie wag.
Ek ry sommer self hospitaal toe vir my angiogram, die kinders sal vanaand die kar kom haal. Onafhanklik soos altyd. Ek WEET my mense dra my in hulle hart, hulle hoef nie te sit en verveel terwyl ek in die teater is nie, niks wat met my gebeur kan iemand in elk geval verander nie. Wat God vir my beplan, is in Sy plan, no matter what.
Categories: Familie, Omgee	| 8 Kommentaar
Dertig jaar getroud
Posted on 23 Februarie 2014 by Slakkelak
Einde Januarie was dit ons huweliksherdenking. Ek is nie eintlik iemand wat groot gaan met verjaardae of herdenkings nie. Vir my is elke dag, elke uur, elke minuut kosbaar en spesiaal. Dit is immers net een dag langer as gister, een minuut later as netnou.
Almal dink nie dieselfde as ek nie, en vir ons oudste is dit absoluut ondenkbaar dat haar moeder so kan dink! Hierdie jaar is eintlik vir ons ‘n groot jaar, ‘n ronde 30 jaar! Sy en haar pa het toe saamgespan en vir ons tweetjies ‘n heerlike verrassingsdag beplan.
Natuurlik sou dit onbetaamlik wees indien ons spesiale dag nie ‘n avontuur ook ingesluit het nie! Avontuur en adrenalien is mos maar deel van die du Preez’tjies se diepste wese.
Ek het al voorheen die Tree Canopy ding gedoen en het dus presies geweet wat om te verwag. Daarom was ek heel gemaklik en het soms gat-kant-bo met die katrolletjie gery! Roelf het ook probeer maar dit nie reggekry nie. Ek was dus baie in my noppies dat daar IETS is wat ek kon doen wat hy nie kon nie…
Dankie my man vir die lekker dag, die lag en samesyn. Dit was baie spesiaal.
Baie dankie vir ons leeftyd saam. Dankie dat jy nog nooit my persoonlikheid doelbewus probeer verander het nie. Dankie dat ek aan jou sy kon groei as mede-verantwoordelike in ons verbintenis in die mens wat ek vandag is. Baie dankie dat jy nie aan my karring wanneer ek in my innerdieptes in verdwyn nie. Dankie vir ons twee pragtige dogters vir wie jy ‘n pa duisend is en ‘n veilige hawe. Dankie dat jy so oulike bederf oupa is vir ons babatjie en vir haar swaaie bou en op die motorfiets al die diere gaan wys. Dankie dat jy my gun om my eie ek te wees, om dinge doen wat na aan my hart lê en altyd aanmoedig vir aanhouer-wen waar ek ‘n tou wil laat los.
Jy is spesiaalste spesiaal. Dankie vir alles. Mag ons pad vorentoe emmers vol geluk en seëninge inhou, dit is vir my ‘n voorreg om my pad saam met jou te stap.
Die kabels is lekker lank en ons het altyd veilig gevoel
Gat-oor-kop al die pad!
‘n Mens se agterste hand is jou briek, die voorste hand is net gemaklik op die harnas. Ons het natuurlik nooit gebriek nie! Aan die einde is daar ‘n stopper wat namens jou briek, mens hoef nie bekommerd te wees dat jy nie gaan stop nie. Een vrou was vrek bang en het te veel gebriek en toe so amper rien meter voor die einde gestop en toe moes die gids homself met sy arms tot by haar trek en haar toe gaan
Categories: Familie, Omgee, Slakkeding, So doen Slakke dit	| 1 Kommentaar
Winnertz familie naweek 2014
Posted on 30 Januarie 2014 by Slakkelak
Hoe klink pap en kaiings vir julle? Of vars gebakte brood met tuisgemaakte appelkooskonfyt en room? Pap met room en suiker? Veldvars heuningkoek? Makataankonfyt stukke wat drup van gemmerstroop? Mampoer van allerhande lekker dinge?
Categories: Familie	| Sleutelwoordw: familie	| 7 Kommentaar