Waarom het die Duitsers nie die eerste gasaanval naby Ieper ten volle benut nie? - Geskiedenis Podcasts - 2022
Ek lees oor die tweede slag van Ieper (April-Mei 1915) wat begin het met 'n chloorgasaanval noord van die Ieper.
Die aanval het veroorsaak dat 'n gaping van 'n paar myl (3 tot 4) breed oopgemaak is. Hul enigste struikelblok om Ieper te vang (en die hele uitblinkers te oorkom) was die G.H.Q -lyn. Die G.H.Q -lyn, hoewel dit ideaal geleë was bo -op die Pilckem -rif, was destyds nie voldoende beman nie en kan dus geneem word as dit deur 'n groot genoeg mag aangeval word.
Maar ek het gelees dat die Duitsers nie genoeg reserwes het om Ieper te ontplooi en te vang nie, laat staan ​​die deurbraak ten volle benut. Hulle was ook blykbaar nie heeltemal bewus van die moontlike gevolge/sukses van die gasaanval nie. Hulle het kosbare tyd gemors om die gevolge van die gas te sien voordat hulle met infanterie aangeval het. Uiteindelik het die geleentheid om in te trek en Ieper te verower, verlore gegaan.
Die gas self is reeds gebruik in 'n gevegsituasie by Bolimow (hoewel dit gedeeltelik misluk het) en is waarskynlik (kon nie rekords hieroor vind nie) in laboratoriums getoets. Hulle moes dus die potensiaal van die wapen geken het.
Dit laat my dus met die volgende vraag: Waarom het die Duitse opperbevel nie die moontlike gevolge van die gas voorsien nie? En waarom in die eerste plek u troefkaart (die gas) uitspeel as u nie die mannekrag het om 'n moontlike deurbraak ten volle te benut nie?
My gunsteling bron vir alle WW1 -inligting is die YouTube -kanaal The Great War, wat presies 100 jaar later die gebeurtenisse van die oorlog week vir week volg.
Hulle het 'n episode vir die week gas is die eerste keer op groot skaal gebruik, die week vanaf die tweede slag by Ieper, en 'n spesiale op net gifgas. Dit is my bronne vir my antwoord.
Die eerste grootskaalse gasaanval het in Januarie 1915 deur die Duitsers teen die Russe plaasgevind, maar omdat dit in die bevrore oostelike front ontplooi is, was dit nie baie suksesvol nie omdat die gas nie kon verdamp nie. Dit was traangas, nie chloor nie. Chloor is die eerste keer gebruik in die tweede veldslag van Ieper, soos u gelees het. Die Franse het die opkomende geel wolk gesien, en aangesien dit 'n rookskerm was wat bedoel was om opkomende troepe te verduister, het hulle hul troepe na die gebied gestuur om te verdedig. Omdat dit gif was, het dit die reuse gat in die lyne wat u in u vraag noem, oopgemaak. Die tweede episode wat verband hou, gaan omstreeks 02:30 hieroor in. Dit was 'n kombinasie van redes:
Die gasaanvalle aan die Oosfront was nie suksesvol nie, en hulle het nie verwag dat dit 'n groot impak sou hê nie.
Dit is die eerste keer datKlgas is gebruik, en hulle was nie seker wat om te verwag nie.
Hulle het nie verwag dat die Franse voor die wolk sou saamtrek om die doeltreffendheid daarvan te maksimeer nie.
Aangesien dit net 'n eksperiment was, het hulle nie verwag dat so 'n groot gat in die lyne sou oopgaan nie, en hulle het nie geweet wat om te doen nie.
Die Duitsers het 'n gebrek aan reserwes, wat pas na die Oosfront oorgeplaas is om te help met die stryd teen Rusland.
Die Kanadese troepe in die omgewing het dapper geveg om die uitbuiting te verdedig, en het toe vinnig teenmaatreëls ontwikkel. Hulle het hul gesigte bedek met doeke wat deurdrenk was en 'n bril gehad. Alhoewel daar steeds 'n hoë slagoffersyfer in die veldslae was, was dit genoeg om hulle te laat funksioneer.
Die vyf belangrikste wapenbeheerooreenkomste
TNI kyk na die vyf belangrikste wapenbeheerooreenkomste van die 20ste en 21ste eeu, met die fokus op hoe dit die gedrag van regerings en oorlogvoering verander het.
Ons is geleer om te verwag dat nasies hulself sal probeer verdedig deur elke beskikbare maatreël. Internasionale reg het die swakstes selde beduidende beskerming gebied, en multilaterale pogings om te beheer hoe state wapens ontwikkel, versprei en versamel, word gereeld met minagting en bespotting ondervind.
Maar soms kom state bymekaar, en stem hulle om die een of ander rede saam om hul regte op te gee om eensydig wapens op te bou. Baie wapenbeheerreëlings het misluk, sommige het daarin geslaag, en in baie gevalle is die verhaal gemeng. In hierdie artikel word gekyk na die vyf belangrikste wapenbeheerooreenkomste van die 20ste en 21ste eeu, met die fokus op hoe dit die gedrag van regerings en oorlogvoering verander het.
Net na die Eerste Wêreldoorlog het Japan, die Verenigde State en die Verenigde Koninkryk met ambisieuse maritieme programme begin om die oppergesag van alle toekomstige vyande te verseker. Daar was egter geen twyfel dat die koste van 'n nuwe wapenwedloop meer as die vermoë van verskeie van die mededingers sou bewys nie. In die nasleep van die oorlog het die Verenigde Koninkryk eenvoudig nie die hulpbronne gehad wat by die Amerikaanse konstruksie pas nie. Japan was bereid om 'n wedstryd daarvan te maak, maar die ambisieuse konstruksieprogram van die IJN sou die Japannese ekonomie oorweldig het. Nuwe slagskepe was 'n moeilike verkoop aan die Amerikaanse kongres.
Die Washington -vlootverdrag van 1922, wat tussen die vyf groot vlootmagte onderhandel is (die Verenigde Koninkryk, die Verenigde State, Japan, Italië en Frankryk) het spesifieke kwotas vir eienaarskap van 'n slagskip vasgestel (18: 18: 10: 6: 6). Dit het ook die grootte van die slagskip tot 35 000 ton beperk, en die gevegskepgewere tot 16 ". Die verdrag het bepaal dat enige skip groter as 10 000 ton, of met gewere swaarder as 8 ", as 'n slagskip beskou sou word. Vliegtuie oor die hele wêreld, hoewel meestal die USN en die Royal Navy, het hektare verouderde slagskepe geskrap.
Die opvolgende Londense Vlootverdrag van 1930 het beperkinge gestel op die grootte van die hulpvloot en die opdrag gegee om addisionele slagskepe te skrap (15: 15: 9). 'N Tweede seevaartverdrag in Londen, wat in 1936 van krag geword het, het in wese opgegee oor die wapenbeperkingsprojek vanweë die oorval van Japan.
Die verdrag het die Tweede Wêreldoorlog nie verhinder nie, en die besluit van die Japannese en Italianers om in die dertigerjare oor te gaan, het hulle beslis 'n voorsprong gegee op die volgende oorlog. Die Washington -vlootverdrag het egter beslis die bou van die slagskip en die toename in die slagskip se grootte vertraag, en het verskeie regerings verhoed om hulself in die 1920's te verarm, sonder 'n goeie uitwerking.
Die eerste groot dodelike gasaanval van die Eerste Wêreldoorlog het in April 1915 plaasgevind, toe Duitse magte 'n stortvloed chemiese doppe op die Franse koloniale posisies tydens die Tweede Slag van Ieper ontketen het. Die gasaanval het 'n groot gat in die Franse lyne oopgemaak, maar die Duitsers kon dit nie uitbuit nie.
Verdere gebruik van chemiese wapens aan die Westelike Front het 'n aaklige oorlog nog meer afgryslik gemaak. Soldate kon hulself beskerm teen chemiese aanvalle deur die gebruik van beskermende klere en gasmaskers. In die praktyk het hierdie maatreëls die lewe in die loopgrawe vir die soldate nog ongemakliker gemaak.
Die gebruik van gifgas het die geheue van die oorlog diep gekleur, sodat die groot moondhede multilaterale pogings aangewend het om die gebruik van sulke ammunisie in die toekoms te beperk. In die 1920's was optimisme hoog oor die vooruitsig om verskillende soorte oorlogvoering te verbied, insluitend chemiese wapens, strategiese bombardemente en onbeperkte duikbootveldtogte. Pogings op laasgenoemde twee het geswig vir internasionale twis, institusionele belangstelling en militêre noodsaaklikheid. Die Geneefse protokol oor chemiese wapens, wat in 1925 onderteken is, bly vas.
Die protokol het die gebruik van chemiese wapens gedurende die daaropvolgende vyf-en-sestig jaar (tot die sluiting van die chemiese wapenkonvensie) nie heeltemal verhinder nie. Die Italianers gebruik gas in Ethiopië, die Japannese in China en die Irakezen en Iraniërs teen mekaar in die Persiese Golfoorlog. Tog is die skynbare breek van die praktyk in die Eerste Wêreldoorlog merkwaardig dat die Tweede Wêreldoorlog byna geen chemiese wapen gebruik het tussen groot vegters nie.
Die protokol verdien nie alle eer nie. Chemiese wapens is moeilik (alhoewel nie onmoontlik nie) om in die geveg te bestuur. Die groot vegters was bekommerd oor weerwraakaanvalle (alhoewel dit nie die toevlug tot strategiese bombardemente of onbeperkte duikbootoorlog verhinder het nie). Gifgas het selfs voor die Protokol 'n gruwelike reputasie gekry (net soos ander vorme van oorlogvoering). Uiteindelik het die verdrag 'n verskeidenheid skuiwergate gelaat wat state sou kon ontgin as hulle dit goedvind.
Dit is nogtans moeilik om aanneemlik tot die gevolgtrekking te kom dat die verdrag geen invloed op militêre besluitneming gehad het nie. Baie het verwag dat die Tweede Wêreldoorlog en die verskillende konflikte tussen die Koue Oorlog in 'n chemiese vuur sou verval, maar dit het nooit gebeur nie. Dit was grotendeels te wyte aan die vrees, walging en afkeer wat die gebruik van gas veroorsaak, waarvan die geheue in groot mate afhang van die suksesvolle gebruik van internasionale middele om sulke aanvalle onwettig te maak.
In 1963 verklaar president John F. Kennedy met verwysing na pogings om tot 'n kernooreenkoms met die Sowjets te kom, "die rede waarom ons aan die gang bly en aan hierdie vraag werk, baie energie en moeite opneem, is omdat ek persoonlik agtervolg deur die gevoel dat daar teen 1970 10 kernkragte in plaas van 4, en teen 1975, 15 of 20, tensy ons suksesvol is. Hierdie opmerkings was nie in ooreenstemming met die groter kommer oor die verspreiding nie; die basiese vereistes vir die ontwikkeling van kernwapens sou binnekort binne die bereik van tientalle Asiatiese, Europese en Latyns -Amerikaanse lande kom.
Vandag is hierdie eise maklik binne bereik van byna elke groot nasie in Europa, Asië en Latyns -Amerika. Slegs die onwilligheid om die ontwikkeling van kernwapens voort te sit, verhoed die soort verspreiding wat Kennedy en ander verwag het. Die Nuclear Non-Proliferation-verdrag is nie die enigste ding wat die vooruitsig op die verspreiding van kernkrag gevaarlik en oor die algemeen pynlik laat lyk nie, maar dit is deel van die prentjie.
Onderhandel in die 1960's en tree in 1970 in werking, het die NPT die vyf bestaande kernmagte (Frankryk, die Verenigde State, die USSR, die Verenigde Koninkryk en China) toegelaat om hul wapens vir 'n tyd te behou, solank hulle vir langtermyn ontwapening gewerk het . Dit het nie-kernondertekenaars verbied kernwapens na te streef, maar het sulke state die toegang tot die vreedsame gebruik van kernenergie verseker.
Die NPT was nie 'n volledige sukses nie. Nie een van die vyf oorspronklike moondhede het hul voorraad uitgeskakel nie, hoewel vier van die vyf (met die uitsondering van China) die aantal koppe sedert die einde van die Koue Oorlog verminder het. Vier nuwe state het nukes ontwikkel, waaronder Pakistan, Indië, Israel en Noord -Korea. Tog is nege 'n baie kleiner getal as vyf-en-twintig, en niemand het gedink dat Kennedy se kommer in 1963 absurd of onwaarskynlik was nie.
Vandag, selfs al bly die internasionale gemeenskap gefrustreerd deur die kernpogings van lande soos Iran en Noord -Korea, bied die NPT gereedskap om kernvordering te evalueer, te monitor en te kritiseer.
Die ABM -verdrag
In die 1950's en 1960's het dit geblyk dat beide die Verenigde State en die Sowjetunie die belang en die vermoë gehad het om ballistiese missielverdediging in te span. Alhoewel dit duur en onseker is, kan sulke stelsels 'n mate van beskerming beloof vir kritieke gebiede soos nasionale hoofstede, ballistiese missielbasisse en duikbote.
Beleidsmakers aan beide kante het egter voorsien dat die implementering van sulke stelsels die wapenwedloop vinnig kan versnel. Die supermoondhede sal ongetwyfeld probeer om die verdediging tot niet te maak deur dit te versadig met ekstra missiele, bomwerpers en kruisraketten, wat die onstabiliteit verhoog en almal erger maak.
In die Verenigde State het die minister van verdediging, Robert McNamara, die aanklag teen 'n anti-ballistiese missielstelsel gelei. McNamara het die ernstige koste en onbenullige voordele van die stelsels wat die Verenigde State oorweeg het ten volle waardeer, en het ook besef dat die Verenigde State die geprojekteerde Sowjet -stelsels kan verslaan bloot deur die aantal en gesofistikeerdheid van hul lanseervoertuie te verhoog.
As deel van 'n groter poging om strategiese wapens te beperk, het die verdrag teen ballistiese missiele in 1972 in werking getree. Soos onderhandel, het die verdrag elke land toegelaat om twee ABM-terreine te bou. Dit het belegging in navorsing en tegnologie vergemaklik sonder om noodwendig 'n onstabiele situasie te skep. Dit het ook die Sowjete gerusgestel, wat nie net bekommerd was oor NAVO -missiele nie, maar ook oor die bedreiging van China. Die Verenigde State het spoedig opgehou met die geprojekteerde ABM -webwerf, hoewel dit gedurende die sewentiger- en tagtigerjare navorsing gedoen het oor teaterverdedigingstelsels.
Die ABM het tot 2002 plaasgevind toe die administrasie van George W. Bush die ooreenkoms opgehef het met die oog op nasionale missielverdediging. Gelukkig het die tyd verloop toe Rusland of die Verenigde State die ander in aanvallende stelsels radikaal kon probeer uitbou. Nietemin het die afskaffing van die verdrag aansienlike spanning tussen Moskou en Washington veroorsaak, en het China en Rusland daartoe gelei om planne vir modernisering van hul strategiese arsenale te versnel.
Die START I -verdrag het sy oorsprong in die vroeë 1980's, op een van die mees spannende oomblikke in die Koue Oorlog. President Ronald Reagan het 'n massiewe vermindering van strategiese afleweringsstelsels voorgestel, veral die arsenale van ballistiese missiele wat die Sowjette sterk bevoordeel het. Die poging was daarop gemik om huishoudelike wapenwedloopkritici te versag terwyl druk op die Sowjets geplaas is. Uiteindelik sou die verdrag 'n heel ander doel vergemaklik vir die vermindering van kernwapens in die Verenigde State en die voormalige Sowjetunie na die Koue Oorlog.
Ontwikkeling van gevorderde wapens
Beide kante het probeer om die dooiepunt van die loopgraaf te breek met behulp van wetenskaplike en tegnologiese vooruitgang. Op 22 April 1915, tydens die Tweede Slag van Ieper, gebruik die Duitsers (wat die Haagse Konvensie oortree het) vir die eerste keer chloorgas aan die Wesfront. Na 'n tweedaagse bombardement het die Duitsers 'n wolk van 171 ton chloorgas op die slagveld vrygelaat. Alhoewel dit hoofsaaklik 'n kragtige irritasie is, kan dit versmoor in hoë konsentrasies of langdurige blootstelling. Die gas kruip oor geen mens se land nie en dryf in die Franse loopgrawe. Die groen-geel wolk het 'n paar verdedigers doodgemaak en diegene agterin het in paniek gevlug, wat 'n onverdedigde gaping van 3,7 myl in die geallieerde lyn veroorsaak het. Die Duitsers was onvoorbereid op die vlak van hul sukses en het nie genoeg reserwes gehad om die opening te benut nie. Kanadese troepe aan die regterkant het hul linkerflank teruggetrek en die Duitse opmars afgeweer.
Die sukses van hierdie aanval sou nie herhaal word nie, soos die Geallieerdes teëgestaan ​​het deur gasmaskers en ander teenmaatreëls in te stel. Die Britte het teruggekap, hul eie chloorgas ontwikkel en dit gebruik tydens die Slag van Loos in September 1915. Fiselwinde en onervarenheid het gelei tot meer Britse ongevalle as gevolg van die Duitse gas. Verskeie soorte gas het weldra deur albei kante gebruik geword, en hoewel dit nooit 'n beslissende wapen was nie, het gifgas een van die mees gevreesde en onthoude gruwels van die oorlog geword. Franse, Britse en Duitse magte het almal die gebruik van gasaanvalle gedurende die res van die oorlog verhoog, wat die meer dodelike fosgeengas in 1915 ontwikkel het, dan die berugte mosterdgas in 1917, wat dae lank kan bly hang en stadig en pynlik kan doodgaan. Teenmaatreëls het ook verbeter en die dooiepunt het voortgeduur.
Tanks is ontwikkel deur Brittanje en Frankryk, en is die eerste keer in die geveg deur die Britte gebruik tydens die Slag van Flers - Courcelette (deel van die Slag van die Somme) op 15 September 1916, met slegs gedeeltelike sukses. Die doeltreffendheid daarvan sou egter toeneem namate die oorlog vorder, terwyl die Geallieerdes in groot getalle tenks gebou het, terwyl die Duitsers slegs 'n paar van hul eie ontwerp aangewend het, aangevul deur gevange geallieerde tenks.
Waarom die wêreld chemiese wapens verbied het?
Ja, dit is omdat hulle moreel afskuwelik is. Maar dit is ook omdat hulle nie werk nie.
Op die laatmiddag van 22 April 1915-te midde van die Eerste Wêreldoorlog-het Algerynse en Franse soldate in loopgrawe langs die Wesfront, naby die Belgiese stad Ieper, 'n geelgroen mis opgemerk wat na hulle toe dryf. Omdat die soldate geglo het dat die Duitse infanteriste in opgang was, het die soldate voorberei op 'n aanval. Trouens, die wolk was chloorgas wat deur die Duitsers vrygestel is uit 6000 silinders onder druk. Die gas kruip vorentoe en val in 'n spookagtige gety in die Geallieerde loopgrawe. Die effek was onmiddellik: Duisende soldate verstik en gryp hul keel vas, sonder om asem te haal, voordat duisende meer doodloop, vlug paniekbevange en maak 'n gaping van vier myl in die geallieerde linies oop.
Die Ieper -aanval was nie die eerste keer dat gas in die konflik gebruik is nie (beide die Franse en Duitsers het vroeër in die oorlog traangas gebruik), maar dit was die eerste keer in die konflik dat 'n giftige gas in groot hoeveelhede gebruik is. Die gevolge van die aanval was verskriklik en veroorsaak ''n brandende gevoel in die kop, rooiwarm naalde in die longe, die keel wat deur 'n wurgman gegryp word', soos 'n soldaat dit later beskryf het. Meer as 5 000 soldate is dood in hierdie eerste gasaanval, terwyl duisende meer, wat agteruit struikel en by die mond skuim, dekades lank die verswakkende newe-effekte opgedoen het.
Wat vroeër vandeesmaand in die Idlib-provinsie in Sirië plaasgevind het, het dieselfde effek as die gas wat by Ieper gebruik is, aangesien SU-22-stralers wat deur Sirië gevlieg is, bomme vrygelaat het met saringas naby die stad Khan Shaykhun. Die aanval het tientalle Siriese burgerlikes doodgemaak, waaronder 11 kinders. Die gevolge van die sarin, 'n dodelike senuweeagent, was soortgelyk aan dié van 1915: Die slagoffers het verstik en opgegooi terwyl hul longe saamtrek, en het daarna gely deur pynlike spierspasmas en uiteindelik die dood.
Waarom verbied ons chemiese wapens, maar nie ewe dodelike wapens soos masjiengewere wat deur liggame skeur en vatbomme wat dit uitmekaar skeur nie?
In beide gevalle is die gebruik van gas bykans universeel veroordeel. Nadat die aanval op Ieper bekend geword het, het die Daily Mirror in Londen 'n banieropskrif uitgereik waarin die gruwel beskryf word - 'Devilry, Your Name Is Germany' - en dan meer as 100 jaar later die tema vetgedruk, nadat Khan Shaykhun: 'Assad Gassing Kids Again . " Die 'weer' was 'n redelik kommentaar wat nie so bedek was nie, want Khan Shaykhun was die tweede keer dat Assad sarin gebruik het om burgerlikes dood te maak, die eerste voorval het in Augustus 2013 plaasgevind toe die Siriese regime die senuweeagent gebruik het tydens 'n aanval op Ghouta , 'n voorstad van Damaskus, wat na raming 281 tot 1 700 burgerlikes doodmaak (die getalle bly onseker) terwyl duisende beseer is. Die foto's van die slagoffers, vasgevang in die laaste oomblikke, het die wêreld geskok.
President Donald Trump, wat voorheen nie baie besorg was oor Siriese burgerlikes nie, het gesê die gasaanval op 4 April het sy 'houding' teenoor Assad verander, en hy beveel 'n raketaanval op die vliegveld waar die sarien gestoor is. Trump se ommeswaai het baie waarnemers verstom, en dit het sommige laat wonder waarom presies chemiese wapens 'n VSA veroorsaak het.reaksie toe die oorgrote meerderheid van die halfmiljoen of wat Siriërs wat in die land se burgeroorlog gesterf het, op konvensionele wyse geslag is. Waarom, met ander woorde, verbied ons chemiese wapens, maar nie ewe dodelike wapens soos masjiengewere wat deur liggame skeur en vatbomme wat dit uitmekaar skeur nie?
Een antwoord is dat hoewel gasaanvalle skrikwekkend is, die wapen militêr ondoeltreffend was. Na Ieper het die bondgenote maskers verskaf aan hul troepe in die voorste linies, wat in hul loopgrawe gestaan ​​het en stormende Duitsers doodmaak terwyl gaswolke hul bene omhul. Dit was waar, albei kante het die trappe beklim en toenemend dodelike chemikalieë (fosgeen en mosterdgas) ingebring, wat daarna gekombineer is met toenemend effektiewe teenmaatreëls. Die wapen was ook moeilik om te beheer. In verskeie goed gedokumenteerde gevalle blaas gasse wat deur troepe in die voorste linies ontplooi word, terug op hul eie loopgrawe-wat 'n letterlike tint gee aan die term 'terugslag', wat nou gebruik word om die onbedoelde gevolge van 'n intelligensie-operasie te beskryf.
Die weermagte van die wêreld is huiwerig om wapens wat effektief doodmaak, te verbied, terwyl hulle toegee aan die verbod op wapens wat hulle nie nodig het nie.
Aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog het 'n presiese tabel van ongevalle getoon dat ongeveer 91,000 soldate aan alle kante in gasaanvalle gesterf het - minder as 10 persent van die totale sterftes vir die hele oorlog. Masjiengewere en artillerie -skulpe was blykbaar baie doeltreffender stelsels om die dood te bevry. Maar hierdie getalle vertel slegs 'n deel van die verhaal. Die gebruik van gas het enorme sielkundige gevolge gehad, wat 'n tikkie barbaarsheid toegevoeg het tot die reeds barbaarse slaghuis. Die digter Wilfred Owen se "Dulce et Decorum est", wat 'n gasaanval beskryf het, het die ikoniese gedig van die oorlog geword ("as jy by elke stoot die bloed kon hoor gorrel uit die skuimbeskadigde longe, onwelvoeglik as kanker …" ), terwyl skilder John Singer Sargent se "Gassed" 'n rits soldate toon, verblind deur gas, wat in 'n soort godsdienstige optog vorentoe struikel. Die skildery is aangeval vanweë sy patriotisme, maar die boodskap was miskien te subtiel vir sy kritici, terwyl blindes blindes deur 'n verwoeste landskap gelei het. Lank na die oorlog kon Franse veterane van die oorlog se mosterdgasaanvalle gesien word, hul gesigte vol littekens van die brandende blase, op sitplekke wat vir hulle op die Paris Metro gesit is - "pour les invalides de la grande guerre."
Terwyl die militêre bevelvoerders van die Groot Oorlog egter toegegee het dat die doeltreffendheid van gifgas oordrewe was, het dit hulle nie daarvan weerhou om dit te gebruik nie. Die Duitse aanval op Ieper het die beskawing se kroeg verlaag, maar die Britte en die Franse het vinnig gebuk gegaan om dit skoon te maak. Sir John French, die Britse bevelvoerder aan die Westelike Front, het sy woede teen die Duitsers opgehef en die aanval op die Ieper '' 'n siniese en barbaarse miskenning van die bekende gebruike van beskaafde oorlog '' genoem, en daarna vinnig gevolg. "As gevolg van die herhaaldelike gebruik deur die vyand van verstikkende gasse in hul aanvalle op ons posisies," het hy aangekondig, "is ek genoodsaak om soortgelyke metodes te gebruik." Tog was daar min twyfel dat die gebruik van gifgas 'n soort misdaad was, of miskien, soos 'n Britse militêre offisier later opgemerk het, "nie heeltemal krieket nie."
Na die oorlog was die groot moondhede dit eens dat die gebruik van gifgas verkeerd was, maar dit nie heeltemal verban nie. In 1925 verbied die Geneefse protokol die gebruik in die oorlog van versmorende, giftige of ander gasse en bakteriologiese metodes van oorlogvoering. Die ooreenkoms is die prominentste onderteken deur diegene wat gas in die Groot Oorlog gebruik het - Oostenryk, Brittanje, Frankryk, Duitsland en Rusland (die VSA het die protokol onderteken, maar die senaat het dit eers in 1975 bekragtig). Die protokol word algemeen beskou as erkenning deur die internasionale gemeenskap dat sommige wapens te afskuwelik is om te gebruik, selfs in oorlog. Maar dit was duidelik dat die verdrag die produksie of opberging van gas of chemiese wapens nie verbied het nie (as 'n soort ongegewene "net in geval" -klousule), en die meeste van die belangrikste ondertekenaars van die ooreenkoms het steeds toenemend dodelike gifgaswapens ontwikkel.
Lede van 'n chemiese, biologiese, bestralingsondersoekspan in die vliegdekskip USS George Washington, onder lede van chemiese beskermende klere, vir moontlike besmetting tydens 'n algemene oefening in November 1997 | Sammy Dallal/AFP via Getty Images
Soos dit blyk, het die stigma wat aan die gebruik van gas verbonde is, dit ook nie verbied om dit in die daaropvolgende konflikte te gebruik nie. Daar was wydverspreide berigte dat die Britte tydens die opstand in Irak in 1920 gas teen die Koerde gebruik het. Alhoewel die verslae onbevestig bly, het die destydse oorlogsekretaris - Winston Churchill - dit voorgehou. 'Ek verstaan ​​nie die ongemak oor die gebruik van gas nie,' het hy gesê. 'Ek is sterk daarvoor dat ek vergiftigde gas teen onbeskaafde stamme gebruik.' Benito Mussolini het ingestem. Eind 1935 het hy die gebruik van mosterdgas deur die Italiaanse weermag goedgekeur tydens sy inval in Ethiopië. Die aanvalle wat gevolg het, het tot meer as 100,000 slagoffers gelei. Die ongegronde 'just in case' -klousule was ook stil tydens die Tweede Wêreldoorlog. In 1944 het Churchill, toe destydse premier, sy militêre bevelvoerders aangespoor om 'baie ernstig na te dink oor hierdie kwessie van gifgas'. Dit is 'absurd', het Churchill verder gesê, 'om moraliteit oor hierdie onderwerp te oorweeg toe almal dit in die laaste oorlog gebruik het sonder 'n klag van die moraliste of die kerk.' En Churchill het verder gegaan en gesê dat die enigste rede waarom die Duitsers nie gifgas teen geallieerde troepe gebruik het nie, was omdat hulle bang was vir vergelding.
In die lig van die woordvoerder van die Withuis, Sean Spicer, wat onlangs gesê het dat 'selfs Hitler' hom nie neergelê het om Assad se gebruik van chemiese wapens nie ('n asemrowende verval wat Hitler se gebruik van gas om miljoene Jode tydens die Holocaust te vermoor en waarvoor Spicer verskoon het, geïgnoreer het) , dit is die moeite werd om die kwessie weer te bekyk. Deur die jare heen is 'n aantal verduidelikings aangevoer oor Hitler se onwilligheid om gas as 'n slagveldwapen te gebruik, insluitend die hipotese dat hy in die Eerste Wêreldoorlog self vergas het, dat hy nie dieselfde gruwel by ander wou besoek nie. Dit lyk op die minste onwaarskynlik. Dit is meer aanneemlik dat Hitler en sy bevelvoerders die beperkinge op die slagveld van die wapens verstaan ​​het.
Wat ook al agter Hitler se onwilligheid was, dit bevestig wat die advokate vir die verbod op sekere klasse wapens al jare vermoed - dat die wêreld se weermagte dit nie wil hê om wapens wat effektief doodmaak, te verbied nie, terwyl hulle toegee aan die verbod op wapens wat hulle nie nodig het nie. Anders gestel, militêre leiers het ingestem tot die verbod op gifgas in 1925, nie omdat dit verskriklik effektief was nie, maar omdat dit nie die geval was nie.
"Dit is 'n wispelturige wapen wat op die aanvaller gedraai kan word," sê afgetrede weermagkol. Paul Hughes, wat as senior personeel by die Pentagon se kantoor van heropbou en humanitêre bystand gedien het. 'Dit was dus maklik om 'n verbod te onderhandel omdat dit nie so effektief was as konvensionele artillerie nie. Maar Hughes stem nie saam met die idee dat die weermag sal instem om slegs 'n wapen wat ondoeltreffend is, te verbied nie, en wys daarop dat die Amerikaanse weermag 'al sy kernartillerie-rondtes en sy familie van kernvermoë met tussenafstand afgeskakel het, alhoewel beide sou was nuttig in 'n geveg met die USSR. "
Die VSA het ook pogings om clustermunisie te verbied - bomme wat wrede bomme bevat wat oor 'n wye gebied versprei het, teëgestaan.
Tog het die Amerikaanse weermag in sy hakke gegryp na twee wapensisteme wat die fokus was van internasionale pogings om dit te verbied. In die middel van die negentigerjare het die weermag 'n verbod op landmyne gekant, ondanks sterk steun om dit te verbied onder 'n magtige groep afgetrede senior militêre offisiere en 'n koalisie van Amerikaanse nieregeringsorganisasies. Die vraag was toe of Amerikaanse 'slim myne' (wat hulself na 'n voorgeskrewe tydperk afskakel) uit die Amerikaanse arsenaal verwyder kon word, en of die Amerikaanse weermag myne in Suid -Korea nodig gehad het, waar dit opgegaar word vir gebruik teen 'n inval deur Noord Korea. Boonop het belangrike senior militêre offisiere geglo dat die instemming van die verbod 'n gevaarlike presedent sou skep-dat die weermag onder druk geplaas kan word om wapens te verbied deur wat hulle beskryf as linksgesinde humanitêre organisasies. Die siening word weerspieël in 'n legendariese gesprek tussen die destydse weermaghoof Eric Shinseki, wat 'n voet verloor het by 'n landmyn in Viëtnam, en senator Patrick Leahy-wat die verbodpoging gelei het. Hulle uitruil het plaasgevind tydens 'n vergadering op Capitol Hill. 'Ons wil dit nie hê nie, en ons het dit nie nodig nie,' het Shinseki gesê, 'en ons gaan nie daarvan ontslae raak nie.'
Die VSA het ook pogings om clustermunisie te verbied - bomme wat wrede bomme bevat wat oor 'n wye gebied versprei het, teëgestaan. Clustermunitie is wyd gebruik tydens die Clinton -administrasie se oorlog op die Balkan, maar het die slagveld besaai gelaat met bomme wat nie kon ontplof nie en het dus steeds doodgemaak en vermink lank nadat die oorlog afgehandel is. Die pogings tot verbod begin met 'n vergadering van internasionale afgevaardigdes in die laat negentigerjare in Switserland, waartydens 'n koalisie van afgevaardigdes vir en teen 'n verbod argumenteer. Onder die verbodsondersteuners was 'n Noorse amptenaar van die ministerie van buitelandse sake wat 'n hartstogtelike pleidooi gerig het vir die aanneming van 'n verdrag wat die wapen verbied. Te midde van sy toespraak (wat ek bygewoon het) leun 'n Britse kolonel oor die tafel waar ek gesit het, met 'n wrang glimlag op sy gesig. 'Weet u waarom die Noorweër 'n verbod voorstaan?' vra hy. Ek skud my kop: nee. 'Omdat hulle dit nie doen nie het enige, "het hy gesê.
Gifgas, chemiese wapens, moet nie as 'n oorlogswapen geklassifiseer word nie, maar as 'n wapen van massa -terreur.
Die Britse kolonel het dit presies reggekry: die wêreld se weermag wil nie wapens wat doeltreffende moordenaars is, verbied nie. Alhoewel dit waar is dat die landmyn- en troswapenverbod wydverspreide internasionale steun verkry het (162 lande het die landmynverbod onderteken, 108 lande het die Konvensie oor Clustermunitions onderteken), maar die lande sal waarskynlik albei (die VSA, China, Rusland en Indië) bly nonsignatories. In die taal van diegene wat aan hierdie verbod werk, is die wapens nog nie volledig "gestigmatiseer" nie.
Maar dit is nie waar vir die verbod op gifgas nie, wat sy lang geskiedenis herlei het vanaf daardie April -dag toe Franse en Algerynse soldate 'n groenerige wolk na hulle sien rol. Oor die volgende dekades het die internasionale gemeenskap vasgestel dat so 'n aanval nie toegelaat kan word nie. Die gevolg is dat gifgas, chemiese wapens, nie as 'n oorlogswapen geklassifiseer moet word nie, maar as 'n wapen van massa -terreur. Die vonnis is bevestig deur die aanneming van die chemiese wapenkonvensie in 1993, onderteken deur die VSA, Rusland, China, Indië-en onder die druk van Syrië, Bashar al-Assad, onder internasionale druk na die Ghouta-aanval in 2013.
President Trump was na bewering verbaas oor die besluit van Assad om saringas te gebruik en het sy raadgewers en vriende gevra vir hul beste teorieë. Waarom sou hy so 'n riskante stap maak? Die beste verklaring is miskien dat die oortreding van 'n internasionale norm, wat deur die verskriklike reaksie van die wêreld op die groen wolk in Ieper ingestel is, presies die punt was.
"Terreurverspreiding was presies wat Assad by Khan Shaykhun wou doen," sê Hassan Hassan, wat die Siriese konflik as 'n senior mede by die Tahrir Institute of Middle East Policy volg. 'Die VSA het gesê dat die aanval 'n aantal grense oorskry, en dit is reg - Assad het nie net burgerlikes geteiken nie, hy het 'n boodskap aan sy eie mense gestuur: dat hulle alleen is, dat die internasionale gemeenskap nie omgee nie. Die Amerikaanse reaksie het getoon dat dit nie waar is nie. "
Net so uiters belangrik, sê Hassan, het die reaksie van die Trump -administrasie Rusland op die verdedigende, ongemaklike manier van verdediging geplaas wat, omdat Moskou tot die verdrag van 1993 ingestem het, onverdedigbaar is. 'Die Russe is baie sensitief hieroor,' sê hy. 'Daarom het hulle moeite gedoen om te beweer dat die wapens eintlik deur die opposisie geberg word. Niemand glo dit regtig nie, en ek sal wed dat hulle dit ook nie doen nie. "
Mark Perry is die skrywer van "Die gevaarlikste man in Amerika, die maak van Douglas MacArthur. " Sy nuwe boek, "Die Pentagon se oorloë, " word later vanjaar deur Basic Books uitgegee.
Strategiese ontwikkelings Redigeer
In Julie 1915 het die Franse opperbevelhebber Joseph Joffre die eerste inter-geallieerde konferensie in Chantilly gehou. In Desember het 'n tweede konferensie ooreengekom oor 'n strategie van gelyktydige aanvalle deur die Franse, Russiese, Britse en Italiaanse leërs. Die Britse operasieteater was in Frankryk en Vlaandere, maar in Februarie 1916 aanvaar Haig Joffre se plan vir 'n gesamentlike aanval langs die Somme -rivier, ongeveer 1 Julie in April het die Britse kabinet ingestem tot 'n offensief in Frankryk.  Die aard van 'n gesamentlike offensief op die Somme het byna onmiddellik begin verander toe die Duitse weermag Verdun op 21 Februarie aanval. In Maart het Foch 'n Somme -offensief op 'n front van 45 km tussen Lassigny en die Somme voorgestel met 42 Franse afdelings en 'n Britse aanval op 'n front van 25 km van die Somme na Thiepval met 25 afdelings. Franse afdelings wat bedoel was vir die gesamentlike offensief, is spoedig na Verdun herlei en die offensief is uiteindelik verminder tot 'n groot poging deur die Britte en 'n ondersteunende aanval deur een Franse leër. 
Die Somme sou die eerste massa -offensief wees wat deur die British Expeditionary Force (BEF) aangebring is, en die eerste geveg om 'n groot aantal nuwe leërafdelings te betrek, baie saamgestel uit Pals -bataljons wat ontstaan ​​het ná Kitchener se oproep om vrywilligers in Augustus 1914. [ 3] Teen die einde van die Gallipoli -veldtog was twaalf Britse afdelings in Egipte en van 4 Februarie tot 20 Junie is nege na Frankryk oorgeplaas. Uit Brittanje en Egipte kom die 34ste en 35ste afdelings in Januarie aan, die 31ste en 46ste (North Midland) afdelings in Februarie, die 29ste, 39ste, 1ste Australiese en 2de Australiese afdeling in Maart, die Nieu -Seelandse afdeling in April, die 41ste, 61ste (2de South Midland) en 63ste (2de Northumbrian) afdelings in Mei, die 40ste, 60ste (2/2de Londen), 4de Australiese en 5de Australiese afdeling in Junie en die 11de (Noordelike) afdeling op 3 Julie. Die 55ste (West Lancashire) en 56ste (1/1ste Londen) afdelings is weer bymekaargemaak, 'n bataljon van die Newfoundland Regiment en die South African Brigade het in April aangesluit, gevolg deur 'n kontingent van die Bermuda Volunteer Rifle Corps in Julie. 
Ondanks aansienlike debat onder Duitse stafoffisiere, het generaal Erich von Falkenhayn, die hoof van Oberste Heeresleitung (OHL, die opperbevel van die Duitse leër) dring aan op 'n taktiek van rigiede verdediging van die frontlinie in 1916 en impliseer na die oorlog dat die sielkunde van Duitse soldate, tekort aan mannekrag en gebrek aan reserwes die beleid onafwendbaar maak, aangesien die troepe noodsaaklik is om deurbrake te voorkom, bestaan ​​nie. Groot verliese as gevolg van 'n beleid om nie terug te keer nie, was beter as hoër verliese, vrywillige onttrekkings en die effek van 'n oortuiging dat soldate diskresie gehad het om die stryd te vermy. Toe 'n meer buigsame beleid later vervang is, was diskresie steeds voorbehou aan weermagbevelvoerders.  Ondanks die sekerheid teen die middel van Junie van 'n Anglo-Franse aanval op die Somme teen die 2de leër, het Falkenhayn slegs vier afdelings gestuur, met agt in die westelike strategiese reservaat. Geen afdelings is uit die 6de leër geskuif nie, alhoewel dit 'n korter lyn met 17 + 1⁄2 afdelings en drie van die afdelings in OHL reserwe in die 6de weermaggebied. Die handhawing van die sterkte van die 6de leër ten koste van die 2de leër op die Somme, het aangedui dat Falkenhayn 'n teenaanval teen die Britte beoog om nader aan Arras noord van die Somme-front te kom, sodra die Britse offensief verpletter is. . 
Die aanvalle van 1915 het getoon dat aanvalle op 8 Januarie 1916 onvermydelik stadig en duur sou wees, het GQG gesê. Instruksie oor die stryd teen offensif des petits unités (Instruksie oor offensiewe operasies vir klein eenhede) en Instruksie oor die strydoffensief van grootes eenhede (26 Januarie (Instruksie oor offensiewe operasies vir groot eenhede) In April het generaal Ferdinand Foch, bevelvoerder van Groupe d'armées du Nord (GAN, Northern Army Group) uitgereik L'Instruction du Général Commandant du GAN sur le battaille offensif (20 April The GAN Commander's Instruction on Offensive Battle) 'n pamflet van 82 bladsye oor die stadiums en prosesse van 'n aanval op vyandelike posisies wat in diepte voorberei is.  Die pamflet was 'n wesenlike hersiening van Nota 5779, afgelei van Maar dit is 'n voorwaarde vir 'n aksie wat offensief is (Doel en voorwaardes vir omvattende offensiewe optrede 16 April 1915), 'n handleiding saamgestel uit die ontleding van die gevegte in 1914, die basis van die Franse offensiewe beplanning in 1915. Slag sou nou metodies wees totdat die weerstandskrag van die verdediger verbreek is deur 'morele, materiële en fisiese agteruitgang', terwyl die aanvaller die vermoë behou het om die offensief voort te sit, was 'n deurbraak onwaarskynlik, maar nie uitgesluit nie.  Koördinering van artillerie en infanterie was fundamenteel vir die proses waarin artillerie verdediging sou vernietig en infanterie dit sou beset, en infanteriedoelwitte word bepaal deur die vermoë van artillerie om die pad voor te berei en slagoffers te beperk. 
Artillerie-bombardemente sou gekoördineer word met infanterie-aanvalle, met verskillende soorte artillerie die doelwitte wat geskik was vir hul eienskappe, vir die kumulatiewe vernietiging van veldverdediging en die moord op Duitse infanterie. Swaar artillerie en mortiere sou gebruik word vir die vernietiging van veldvestings, haubitsers en ligte mortiere vir die vernietiging van loopgrawe, masjiengeweer en waarnemingsposte swaar gewere en mortiere om versterkte dorpe en beton sterkpunte te vernietig. Gewere met 'n groter afstand sou die Duitse artillerie met 'n teenbattery inskakel om die Duitse infanterie van die artillerie te ontneem tydens die aanval, toe die Franse infanterie op hul kwesbaarste was. Draad moet deur veldartillerie uitgevoer word, hoëplofbare (HE) skulpe afgevuur word en ondersteun word deur gespesialiseerde draadafsny dele van infanterie, wat die aand voor 'n aanval sou uitgaan. Tydens die aanval sou die veldartillerie 'n lineêre spervuur ​​op loopgrawe en die rande van woude en dorpe afvuur. Infanterie taktiek sou gebaseer wees op verkenning, duidelike doelwitte, skakeling met flankerende eenhede en die vermyding van disorganisasie binne aanvallende eenhede. Algemene aanvalle sal gevolg moet word deur die stelselmatige opname van die oorblywende verdediging vir die wegspringposisies in die volgende algemene aanval. 
In 1915 was die Britse taktiese denke gebaseer op die ervaring van sy Westelike Front -gevegte, veral die Slag van Loos in September en die studie van Franse en Duitse ervaring in vertaalde handleidings en pamflette. Britse beplanners weet die belangrikheid van georganiseerde vuurwapens en die integrasie van wapens en toerusting. Kruipende grense, rookskerms en wolkgasafvoer moet saam met vliegtuie, Stokes-mortiere ('n ligte slootmortel), Lewis-gewere ('n ligte masjiengeweer) en uitgebreide seinstelsels (om chroniese kommunikasiemislukkings teë te werk) gebruik word sodra die infanterie aangeval. Troepe sou voortgaan in 'n opeenvolging van lyne wat in golwe gegroepeer is, gevolg deur partye om gevange grond te konsolideer of deur die voorste troepe te gaan en die opmars voort te sit. 
Die 9de (Skotse) afdeling het by Loos aangeval met vier bataljons op 'n voorkant van 1,463 m breed, elk bataljon in drie golwe. 'N Tweede bataljon het elkeen van die voorste bataljons in dieselfde formasie gevolg, gereed om verder te spring en 'n tweede brigade het die eerste as reservaat gevolg. Ses toue infanterie, met die soldate 2 m (2 m) van mekaar af, het die Duitse verdediging gekonfronteer. Lyne en golwe is dunner en vlakker gemaak na 1915. Op 14 Julie 1916, tydens die aanval op Longueval, het die 9de (Skotse) afdeling met vier bataljons gevorder. Maatskappye was in kolomme van peloton gerangskik, wat vier pelotongolwe van 70 m (64 m) uitmekaar geskep het. Een van die aanvallende brigades het gevorder met elke bataljon op 'n twee-kompanie front met twee kompagnies agter en 'n tweede bataljon daarna. Elke gedeelte van die voorkant is aangeval deur sestien pelotongolwe. Ses peloton het aangeval op 'n voorkant van ongeveer 914 m, ongeveer een soldaat elke 5 m. 
Aan die Somme -front is die konstruksieplan wat Falkenhayn in Januarie 1915 bestel het, voltooi. Doringdraadhindernisse is vergroot van een gordel 5–10 m breed tot twee bande 27 m breed en ongeveer 14 m van mekaar. Draad met dubbele en driedubbele dikte is gebruik en 1-2 m hoog. Die voorste linie is vergroot van een sloot na drie, 137–183 m van mekaar af gegrawe om 'n voorste posisie te skep, die eerste loopgraaf (Kampfgraben) beset deur wagtegroepe, die tweede (Wohngraben) vir die voorste loopgraaf en die derde loopgraaf vir plaaslike reservate. Die loopgrawe is deurkruis en het wagposte in betonuitsparings wat in die borsteling ingebou is. Dugouts is verdiep van 2–3 m tot 6–9 m, 46 m van mekaar en groot genoeg vir 25 man. 'N Tussenlyn van sterkpunte (Stutzpunktlinieongeveer 914 m (914 m) agter die voorste posisie, bedraad vir algehele verdediging, het ook gebou. Kommunikasiegrawe hardloop terug na die reservaatlyne, herdoop die tweede posisie, wat net so goed gebou en bedraad was as die eerste posisie. Die tweede posisie was buite die bereik van die geallieerde veldartillerie om 'n aanvaller te dwing om lank genoeg te stop om artillerie vorentoe te beweeg. 
Anglo-Franse offensiewe voorbereidings Redigeer
Vir verkenning oor die lang afstand, bomaanvalle en aanvalle op Die Fliegertruppe (Imperial German Flying Corps tot dan in Oktober Deutsche Luftstreitkräfte, [German Air Force]), is die 9de (hoofkwartier) vleuel van die Royal Flying Corps (RFC) na die Somme -front verskuif, met 21, 27, 60 eskaders en 'n deel van 70 eskader. Die Vierde Leër het die ondersteuning van die RFC IV Brigade gehad, met twee eskaders van die 14de (Weermag) Vleuel, vier eskaders van die 3de Vleuel en 1 Kite Ballon Eskader, met 'n afdeling vir elke korps. Korps-eskaders, 3, 4, 9 en 15 eskaders het 30 vliegtuie vir teenbatterywerk, 13 vliegtuie vir kontakpatrollie, 16 vir slootverkenning, vernietigende bombardement en ander pligte en daar was nege vliegtuie in reserwe. VII Corps (luitenant-generaal Thomas Snow) het 8 eskader gekry met 18 vliegtuie en 5 vlieërballonseksies. Op die Somme het die RFC 185 vliegtuie teen die Duitse 2de leërvliegtuiginstelling, wat ook die Franse moes aandurf Lugvaart Militaire op die suidelike oewer van die Somme (Die Anglo-Franse lugpoging was aansienlik groter as die Duitsers tot middel Julie). Beskerming vir korpsvliegtuie sou verskaf word deur staande patrollies van paar vliegtuie en aanstootlike sweeps deur die twee weermag -eskaders. [a] Bomaanvalle sou op die spoorweë agter die Duitse front gedoen word, met die grootste poging wat op 1 Julie begin het, om te verseker dat skade nie herstel kon word in die dae na die aanvang van die offensief nie. Troepe, vervoerkolomme, stortingsterreine en hoofkwartiere agter die slagveld sou aangeval word en die ammunisie -depots by Mons, Namur en Lille moes spesiaal aangeval word.  Die Franse Sesde Leër (generaal Émile Fayolle), het 201 vliegtuie gehad. 
Die Britte het die hoeveelheid artillerie aan die Westelike Front aansienlik verhoog na die Slag van Loos aan die einde van 1915, maar die lengte van die voorkant wat op die Somme gebombardeer moes word, het daartoe gelei dat die voorbereidende bombardement vyf dae lank sou duur. Daar was 'n debat oor die verdienste van 'n kort orkaanbombardement, maar daar was nie vinnig genoeg gewere om die Duitse veldverdediging te vernietig nie en wees seker dat doringdraad gesny is, gegewe die afhanklikheid van die artillerie van lugwaarneming en die onsekere weer. [b] Die artillerie moes doringdraad sny en die Duitse artillerie neutraliseer met vuurbattery. Die Britse artillerie het meer as 1,5 miljoen skulpe tydens die voorlopige bombardement afgevuur, meer as in die eerste jaar van die oorlog. Op 1 Julie is nog 250 000 skulpe afgevuur en die gewere kon op Hampstead Heath, 266 km ver, gehoor word. Alhoewel hierdie gewig van bombardement nuut was vir die Britte, was dit algemeen aan die Westelike Front tydens die Tweede Slag van Artois in Mei 1915, maar daar was 'n ses dae lange voorbereidende bombardement met meer as 2,1 miljoen skulpe. Die Britse dopproduksie het toegeneem sedert die dopskandaal van 1915, maar kwaliteit is opgeoffer vir hoeveelheid en baie doppe het nie ontplof nie.  Skrapnel -skulpe was feitlik nutteloos teen verskanste posisies en het akkurate brandstofinstellings vereis om draad te sny. Baie min plofbare ammunisie is vir veldartillerie vervaardig.  [c] Die Franse Sesde Leër het 552 swaar gewere en houwitsers gehad, met 'n veel groter aanbod van hoogplofbare ammunisie vir veldartillerie en baie meer ervare personeel. 
In Maart is die twee Britse kavalleriekorps ontbind en die afdelings aan die leërs en die nuwe Reserwekorps (generaal Hubert Gough) versprei. In Junie is die Reserwe Korps versterk en word die Reserwe Weermag. Die kavallerie van die reserwe -weermag sou gekombineer word met infanterie en artillerie, gereed om as 'n "lopende band" op te tree, om 'n sukses van die vierde leër te benut, met die 25ste divisie aan die hoof gevolg deur twee kavalleriedivisies en daarna II korps.  Medio Junie is II Korps oorgeplaas na die Vierde Leër; die Franse Sesde Leër bevat vier kavalleriedivisies.  Einde Junie het gunstige inligtingsverslae en die vermindering van die Franse verbintenis vir die Somme -offensief gelei tot 'n planverandering deur die Britte. As die Duitse weermag ineenstort, sou die kavallerie opvolg, Bapaume vang en aan die regterflank posvat, om 'n flankwag te bied vir alle wapensafdelings wat na die ooste kyk, terwyl die hoofkavallerie en die infanterie noordwaarts gevorder het. Die 1ste, 2de (Indiese) en 3de Kavalerie -afdeling sou 8 minute wes van Albert om Buire, Bresle, Bonny en La Neuville om nul uur bymekaar kom, gereed om vorentoe te gaan of te bly en dan terug te keer na billets agter Amiens, afhangende oor gebeure. 
'N BEF -handleiding wat op 8 Mei 1916 gepubliseer is (SS 109, Opleiding van afdelings vir aanvallende optrede), beskryf die opeenvolging van lyne om dryfkrag by die aanval te voeg, om die doel te bereik met die vermoë om die gevange grond teen teenaanval te konsolideer. [d] In die vierde weermag se taktiese notas van Mei 1916 is bataljons toegelaat om op 'n voorkant van 2-4 peloton in 8 - 4 golwe ongeveer 91 m van mekaar af aan te val. Ondersteuningslyne sou deur die voorste gaan, om buitensporige eise aan die energie en vermoë van individuele soldate te vermy. Gewig van getalle is verwerp as 'n taktiek wat elke peloton vir 'n paar minute die helfte van die las van 'n brigade -aanval moes dra, voordat dit deur 'n nuwe golf verlig word. Platone is in funksies verdeel, gevegte, opruiming, ondersteuning en dra van die gevegspeletjies sou voortduur terwyl die oproeriges die grond agter hulle verseker. Ondersteuning en die vervoer van pelotone kan hul pad deur artilleriebakke loop met die gereedskap en wapens wat nodig is om Duitse teenaanvalle te konsolideer en te verslaan.  Sommige troepe wat pelotone dra, het ongeveer 30 kg toerusting en gereedskap, terwyl troepe in die gevorderde peloton 'n geweer, bajonet, 170 rondtes ammunisie, ysterrantsoen ('n noodrantsoen van bewaar voedsel, tee, suiker en sout), twee granate, pik, graaf of verskansingsgereedskap, vier leë sandsakke, twee gashelms, draadknipers, 'n rookkers en 'n waterbottel.  [e] In die Franse weermag het die ervaring van 1915 getoon dat ondanks die krag van die Franse bombardemente, infanterie 'n chaotiese omgewing sou binnegaan, vol Duitse sakke van weerstand en individue wat omseil is. Teen die middel van 1916 was 'n groot deel van die Franse infanterie in die Sesde Leër spesialisgeweer-en-bajonetmanne, bomwerpers, geweergranadiers of ligte masjiengeweer. Aanvallende golwe is wyer versprei en maatskappye wat opgelei is om in klein groepies te beweeg, om agter die oorlewende Duitse verdediging te kom Nettoyeurs de Tranchées (loopgraafskoonmakers), gewapen met handgranate en rewolwers, het die verdwaalde Duitsers en versteekte masjienskutters vasgevang gesoek, hoewel sulke metodes eers later in die jaar algemeen gebruik is. 
Die krytgrond van die Somme was ideaal vir tonnels en die Britte het 'n aantal mynwerkings wat die Franse leër begin het, geërf.  Die Britse tonnelmaatskappye het 19 myne onder die Duitse frontposisies geplaas en Russiese saps van die Britse frontlyn in die niemandsland voorberei, om by Zero Hour oopgemaak te word en die infanterie op 'n relatief kort afstand die Duitse posisies te laat aanval.  Die myne op die Somme was die grootste nog in die oorlog. Die myne sou die Duitse verdediging vernietig en skuiling in niemandsland bied vir die opkomende infanterie. Agt groot en elf klein myne is voorberei vir die eerste dag van die geveg drie groot myne van 20 ton (20 ton) en sewe myne van ongeveer 5 000 pond (2 lang ton 2 ton).  Toe die myne geblaas word, moes infanterie vorentoe jaag om die kraters in beslag te neem, die grootste myne, wat elk 24 ton (24 ton) ammonaal bevat, weerskante van die Albert – Bapaume -pad naby La Boisselle, Y Sap myne noord van die pad en Lochnagar -myn in die suide. H3, die ander groot myn is onder Hawthorn Ridge Redoubt naby Beaumont Hamel geplant, met 18 lang ton (18 ton) plofstof. Die myne sou om 07:28, twee minute voor nuluur, ontplof word, behalwe die Hawthorn Ridge -myn, wat om 07:20 gestyg sou word (Die klein myn by Kasino Point is na die infanterie -aanval misgekap en geblaas begin het.) 
BEF spoorweg tonnemaat (1916) 
In Maart en April was daar vermoedelik agt Duitse afdelings in die reservaat teenoor die Britte, van die Somme tot by die Noordsee. Afdelings in reserwe agter die 4de leër is daarna suidwaarts na Artois in die 6de weermaggebied verskuif. Van 4 tot 14 Junie het die sukses van die Brusilov -offensief duidelik geword en agentverslae toon toenemende spoorwegbewegings van België na Duitsland. Die finale skatting van die BEF -militêre intelligensie het voor 1 Julie 32 Duitse bataljons teenoor die Vierde Leër en 65 bataljons in reserwe of naby genoeg om die slagveld in die eerste week te bereik. Vyf van die sewe Duitse afdelings in reserwe was betrokke by Verdun en sommige afdelings is van Frankryk na die Oosfront oorgeplaas. Mans van die dienspligklas van 1916 verskyn onder Duitse krygsgevangenes, wat daarop dui dat die Duitse leër verswak is en dat die Britte die Duitse frontlinie kan afbreek en 'n manoeuvre op die verdedigers kan afdwing. Eind Junie is die Britse deel van die Somme -plan vinnig gewysig om Bapaume te vang en die Duitse verdediging noordwaarts na Arras te omhul, eerder as suidwaarts na Péronne. 'N Toename in die aantal treine wat van Duitsland na België beweeg, is ontdek, maar die kwaliteit van die Duitse troepe teenoor die Britte is vermoedelik baie verminder. Die werklike aantal Duitse afdelings in reserwe in Frankryk was tien, met ses teenoor die Britte, dubbel die getal waarvan die Britte geweet het. Verslae oor die voortgesette werk aan die Duitse verdediging teenoor die Vierde Leër in Maart en April, het die beplanners gelei tot 'n minder optimistiese siening, veral as gevolg van die nuus oor baie diep skulpvaste skuilings wat onder Duitse voorgrawe gegrawe is, wat baie minder was. kwesbaar vir bombardement. 
Britse beplanning vir die offensief het in April begin, met 'n vierde weermagvoorstel vir 'n metodiese opmars na die hoë grond rondom Thiepval en vandaar na die pad Bapaume - Péronne. Haig het omvattende onderhandelinge met Joffre gehad en het die konsep verwerp ten gunste van die vang van die rif noord van Péronne om 'n Franse kruising van die Somme verder suid te help. Afwyking van die Franse afdelings na Verdun en die aanvaarding deur die Britte van die hoofrol in die offensief, het gelei tot hersiening van die plan in die rigting van 'n ambisieuse poging tot strategiese uitputting, deur 'n deurbraak en 'n maneuverstryd met verre doelwitte.  Die Franse Sesde Leër, in GAN, was die laaste van die drie Franse leërs wat oorspronklik bedoel was vir die Somme, die tiende leër en die tweede leër wat na Verdun gestuur is. Joffre het XX Corps noord van die rivier geplaas, langs die Britse XIII Corps, die mees suidelike vierde leërformasie.  Britse planne is gemaak deur 'n onderhandelingsproses tussen Haig en generaal Henry Rawlinson, die vierde leërbevelvoerder. Haig het meer optimisties geword oor wat vroeg in 'n offensief bereik kon word, gegewe die voorbeelde van Gorlice-Tarnów in 1915 en in Verdun vroeg in 1916.  Rawlinson was 'n metodiese aanval van die begin van die offensief af, waarin gordels Duitse verdediging ongeveer 2 km diep sou deur artillerie verpulver word en dan deur infanterie beset word. 'N Poging om dieper doelwitte te bereik ten opsigte van die Duitse tweede posisie, het gevaar dat infanterie buite die dekking van veldartillerie teenaanvalle was, maar het die voordeel om 'n tydperk te benut toe die Duitse artillerie teruggetrek word.  [f]
Op 16 April kondig Rawlinson die doelwitte aan die korpsbevelvoerders aan, waarin III, X en VIII korps Pozières, Grandcourt en Serre op die eerste dag sou vang en XIII en XV korps later doelwitte sou bereik. Op 19 April het Rawlinson geskryf dat 'n poging om die Duitse tweede lyn op die eerste dag te bereik twyfelagtig was, 'n uitbreiding van die aanval in die suide op Montauban vereis nog 'n verdeling en die insluiting van Gommecourt in die noorde was buite die hulpbronne van die Vierde leër. Rawlinson het ook geskryf dat lang bombardemente afhanklik was van die Franse, die beskikbaarheid van ammunisie en die uithouvermoë van wapenspanne, en die uitbuiting van 'n suksesvolle aanval sou 'n groot aantal nuwe afdelings benodig. 
Die proses van bespreking en onderhandeling het ook plaasgevind tussen Rawlinson en die korpsbevelvoerders en tussen korps en afdelingsbevelvoerders. Vir die eerste keer is daaglikse doelwitte gestel, in plaas van 'n onbeperkte vooruitgang, en diskresie is verleen oor hoe om dit te bereik. Toe die voorkant van die aanval beslis is, het die korps se hoofkwartier die besonderhede afgehandel en die bou van die infrastruktuur van aanval gereël: uitgrawings, tydskrifte, waarnemingsposte, telefoonlyne, paaie, ligte spoorweë, tramweë en skakeling met naburige korps en die RFC. Vir die eerste keer het die weermaghoofkwartier die artillerie-reëlings gekoördineer met 'n Army Artillery Operation Order, waarin take en rooster neergelê is en korps-artilleriebeamptes oorgelaat is om die middele daarvoor te besluit.  [g]
Op 16 Junie bespreek Haig die Anglo-Franse voornemens vir die veldtog, wat die druk op die Franse in Verdun sou verlig, Italië en Rusland bystaan ​​deur die oordrag van afdelings van die Wesfront te voorkom en die Westheer (Duitse leër in die weste), deur die verowering van Pozières -rif van Montauban tot by die Ancre, die gebied van die Ancre tot Serre om die flank te beskerm, gebruik dan die posisie wat volgens omstandighede verkry is. As die Duitse weerstand in duie stort, word 'n opmars na die ooste ver genoeg gedruk om deur die Duitse verdediging te gaan en die aanval sal noordwaarts draai, om die Duitse verdediging tot by Monchy le Preux naby Arras te omhul, met kavallerie aan die buitenste flank om te verdedig teen 'n teenaanval. As 'n voortsetting van die vooruitgang verder as die eerste doelwit nie moontlik was nie, kan die grootste poging elders oorgedra word, terwyl die Vierde Weermag plaaslike aanvalle voortgesit het. 
Op 28 Junie het die vierde leër se hoofkwartier opdrag gegee dat as die Duitsers in duie stort, die naaste infanterie sou uitbuit sonder om op kavallerie te wag, sou die 19de (Westelike) en 49ste (West Riding) afdelings (in die plaaslike reservaat) langs die Albert – Bapaume -pad gepleeg word en parallel daarmee in die noorde. Die kavallerie, wat 8 myl wes van Albert bymekaargekom het, moes eers beweeg voordat paaie skoongemaak is.  Haig het 'n plan opgestel waarin 'n plaaslike of 'n groot sukses uitgebuit kan word, maar Rawlinson het 'n baie beskeie voorneme gehad om klein vooruitgang op hoë terreine en pouses om te konsolideer, om Duitse teenaanvalle af te weer, wat gelei het tot ' ongelukkige kompromie ". 
(23 Junie - 1 Julie) 
Baie van die Duitse eenhede op die Somme het in 1914 aangekom en groot pogings aangewend om die verdedigingslinie te versterk, veral met doringdraadverstrengelinge aan die voorste sloot met minder troepe. Spoorweë, paaie en waterweë verbind die strydfront met die Ruhr, die bron van materiaal vir minierte Stollen, uitgegrawe 6–9 m (20–30 voet) ondergronds, groot genoeg vir 25 man elk, elke 46 m (50 m) uitgegrawe.  ​​In Februarie 1916, na aanleiding van die Herbstschlacht (Herfsgeveg, of Tweede Slag van Champagne) in 1915, 'n derde verdedigingsposisie 'n verdere 3 km afstand van die Stutzpunktlinie begin en was amper voltooi aan die Somme -front toe die geveg begin het. Die Duitse artillerie is georganiseer in Sperrfeuerstreifen Daar word van elke beampte verwag om die batterye wat sy deel van die voorste linie dek, te ken en die batterye moet gereed wees om vlugtige teikens te bereik. 'N Telefoonstelsel met lyne 6 m (8 m) diep 8 myl (8 myl) terug van die voorste linie, het die artillerie verbind. 
Die Somme -verdediging het twee inherente swakhede wat die heropbou nie reggestel het nie. Die voorste loopgrawe was op 'n voorwaartse helling, omring deur wit kryt uit die ondergrond en maklik gesien deur waarnemers aan die Britse kant van die niemandsland. Die verdediging was stampvol na die voorste loopgraaf, met 'n regiment met twee bataljons naby die voorste loopgraafstelsel en die reservaatbataljon verdeel tussen die Stutzpunktlinie en die tweede posisie, almal binne 2000 m (1829 m), die meeste troepe binne 914 m van die voorste linie, in die nuwe diep uitgrawings. Die konsentrasie troepe vorentoe verseker dat hulle die grootste deel van 'n artillerie -bombardement sal ondergaan, wat deur grondwaarnemers op duidelik gemerkte lyne gelei word.  Die grawe en bedrading van 'n nuwe derde posisie het in Mei begin en burgerlikes is weggeskuif en voorraad ammunisie en handgranate is in die voorste linie verhoog. 
Teen middel Junie het generaal Fritz von Below (bevelvoerder van die 2de leër) en kroonprins Rupprecht (bevelvoerder van die 6de leër) 'n aanval op die 2de leër verwag, wat die front van noord van Gommecourt na Noyon in die suide gehou het. Falkenhayn was meer bekommerd oor 'n offensief in Elsas-Lorraine en 'n aanval op die 6de leër wat die voorkant noord van die 2de weermag gehou het, van Gommecourt tot St Eloi naby Ieper. In April het Falkenhayn 'n bederfende aanval deur die 6de leër voorgestel, maar die eise van die offensief by Verdun het dit onmoontlik gemaak. In Mei stel Below 'n voorkomende aanval voor ('n voorstel laasgenoemde het in Junie tot 'n operasie van Ovillers na St Pierre Divion voorgestel), maar slegs een bykomende artillerieregiment, 'n paar arbeidsbataljons en Russiese swaar artillerie gevange geneem. Op 6 Junie het Below berig dat lugverkenning getoon het dat aanvalle op Fricourt en Gommecourt moontlik was en dat die Franse troepe suid van die Somme versterk is. Die Duitse XVII -korps het die grond teenoor die Franse gehou, maar dit was oorrek, met twaalf regimente wat 'n lyn van 36 km sonder 'n reservaat gehad het. 
Medio Junie was Falkenhayn skepties oor 'n offensief op die Somme, aangesien 'n groot sukses sou lei tot operasies in België, en 'n offensief in Elsas-Lorraine die oorlog en die verwoesting daarvan na Duitsland sou neem. Meer spoorwegaktiwiteite, nuwe grawe en kampuitbreidings rondom Albert oorkant die 2de weermag is op 9 en 11 Junie deur Duitse lugwaarnemers gesien en spioene het 'n dreigende offensief aangemeld. Op 24 Junie het 'n Britse gevangene gepraat van 'n vyfdaagse bombardement wat op 26 Junie sou begin en plaaslike eenhede verwag 'n aanval binne enkele dae. Op 27 Junie was 14 ballonne sigbaar, een vir elke Britse afdeling. Geen Duitse versterkings is tot 1 Julie na die gebied gestuur nie en eers daarna na die 6de leër, wat beheer oor die drie afdelings in OHL reserwe daaragter. Op Verdun op 24 Junie is kroonprins Wilhelm beveel om troepe, ammunisie en toerusting te bewaar en verdere beperkings is op 1 Julie ingestel toe twee afdelings onder OHL beheer.  Teen 30 Junie was die Duitse lugmag op die 2de leërfront ses Feldflieger-Abteilungen (verkenningsvlugte) met 42 vliegtuie, vier Artillerieflieger-Abteilungen (artillerievlugte) met 17 vliegtuie, Kampfgeschwader 1 (Bomber-Fighter Squadron 1) met 43 vliegtuie, Kampfstaffel 32 (Bomber-Fighter Flight 32) met 8 vliegtuie en 'n Kampfeinsitzer-Kommando (enkel-sitplek vegvliegtuig) met 19 vliegtuie, altesaam 129 vliegtuie. 
Franse sesde weermag Edit
XXXV Korps Redigeer
Suid van die rivier val die XXXV -korps (die 51ste, 61ste en 121ste afdeling, ondersteun deur 20 batterye swaar artillerie) twee uur nadat die offensief op die noordoewer begin het. Die 61ste afdeling was regterkantse wag vir die I Colonial Corps naby die rivier.  'n Franse aanval van enige groot omvang op die suidelike oewer is deur die Duitse bevel as onmoontlik geag en nadat die 10de Beierse Afdeling noord van die rivier oorgeplaas is om die XIV Reserwe Korps te versterk, is die afdelingsfront nog verder in die suide gemaak aan die kant van die rivier, gebruik die drie oorblywende afdelings van die XVII Corps hul derde regiment om die leemte te vul, ten koste van geen reserwe nie. Die Franse voorlopige bombardement het die Duitsers baie ongevalle veroorsaak en baie masjiengewere en mortiere vernietig. Toe die aanval begin, verberg deur mis, was die Duitse verdedigers verbaas en oorval. Die Franse artillerie het c. 10 swaar batterye per 1 km voor, 18 waarnemingsballonne was alleen oorkant die Duitse 11de afdeling alleen en Franse artillerie -waarnemingsvliegtuie is so laag deur hul vlieëniers oor Estrées gevlieg dat Duitse soldate die gesigte van die spanne kon sien. Die afdeling het slegs twee veldartillerieregimente en 'n deel van een regiment as versterking gestuur, sonder swaar gewere vir vuurbattery, behalwe vir periodieke ondersteuning van 'n klein aantal swaar gewere wat die hele suidekant van die rivier bedek. 
Die Duitse artilleriegroep rondom Estrées, Soyécourt en Fay het op 30 Junie 'n stelselmatige bombardement van die Franse frontlyn probeer. Die Franse het geantwoord met 2 000 swaar skulpe op een Duitse veldregiment alleen, wat drie gewere uitgeslaan het. Teen die tyd van die aanval op 1 Julie is die Duitse artillerie op die suidelike oewer deur 15 000 skulpe getref en was dit omstreeks 11:00 byna stil  Slegs agt swaar batterye was beskikbaar vir die Duitsers op die suidelike oewer en om 9 : 30 vm., Het die Franse spervuur ​​van die Duitse frontlyn af opgehef en drie myne is in die dorpie Fay onder 'n dak geblaas. Daar was 'n mate van verrassing, ondanks die verliese aan die Duitse flankvuur van buite die suidelike flank van die aanval.  Grenadierregiment 10 is oornag blootgestel aan 'n "stortvloed" vuur, wat die Duitse infanterie gedwing het om in myngalerye te skuil. 'N Gasbombardement is gesinchroniseer met die Franse infanterie -aanval en die mynontploffings om 10:00 het baie van die skuilende troepe doodgemaak. Teen 14:00. die Duitse verdediging was oorweldig en die garnisoene wat die bestaande versterkings doodgemaak of gevang het, is vorentoe geskuif om die tweede posisie suid van Assevillers te beklee. 
I Colonial Corps Wysig
Op die suidelike oewer val die I Colonial Corps (2de, 3de, 16de koloniale en die 99ste territoriale afdelings saam met 65 swaar artilleriebatterye) ook twee ure na die hoofaanval aan.  Die 2de en 3de koloniale afdelings, vorder tussen XXXV Corps en die rivier en oorskry die eerste lyn van die Duitse 121ste Divisie, en hou die lyn suid van die Somme in vyftien minute en neem Dompierre en Bequincourt. Op die Franse linkerflank het Frize uitgehou totdat die dorp weer gebombardeer is en daarna om 12:30 deur 'n tweede aanval geneem is. Die 2de en 3de koloniale afdelings het 2500 m van die Duitse tweede posisie begin ondersoek deur die III Bataljon, Infanterieregiment 60 rondom Assevillers en Herbécourt. Assevillers is om 16:00 gevang. Herbécourt is om 17:30 vanuit die noordweste aangeval. en gevange geneem, en daarna verloor teen 'n Duitse teenaanval. Die koloniale afdelings het ongeveer. 2 000 gevangenes, vir baie min ongevalle.  Die aanval op die suidelike oewer het 2 myl gevorder. 
XX Korps Redigeer
Noord van die Somme bestaan ​​die Franse XX Korps uit die 11de, 39ste, 72ste en 153ste afdeling, met 32 ​​batterye swaar artillerie. Die 11de en 39ste afdelings val om 07:30 aan, die bevelvoerders van die 1ste Liverpool Pals (deel van die 30ste Afdeling (XIII Korps) en die Franse 153ste Infanterieregiment vorder saam.  By Bois Y, noord-wes van Curlu, wat baie masjiengewere bevat het en 200 m verder deur die Menuisiers-sloot beskerm is, het die aanval "soos 'n klok" verloop. Die 79ste regiment, met die uiteindelike doelwit 1.500 m van die beginlyn af, het bevind dat die Franse bombardement 'n groot deel van die Duitse versterkings vernietig het en dat die kruipende spervuur ​​die Duitsers onderdak gehou het. Slegs by Bois Favière (in die 39ste afdelingsgebied, waar 'n deel van die hout etlike dae deur die Duitsers gehou is) en op Curlu (in die 11de afdelingsgebied aan die noordoewer) kon die Duitsers 'n georganiseerde verdediging voer. 
Die 37ste Regiment (11de Afdeling) het Curlu aangeval en massale vuurwapens ontvang, en die regiment is van die westelike rand van die dorp afgeweer voordat aanvalle opgeskort is vir 'n herbombardering, teen watter tyd die dorp aan weerskante gevlank het. Beierse Reserwe Infanterieregiment 6 (BRIR 6) het die eerste aanval om 09:00 aangeteken, na 'n dromvuur (soveel skulpe wat ontplof het dat die verslae saamgesmelt het) wat om 06:00 begin het, gevolg deur nog twee totdat dromvuur weer val om 16:00 en die oorblywende garnisoen is beveel om af te tree. Die grootste deel van BRIR 6 is stuk -stuk van die Somme na Montauban gegooi en vernietig, met 1 809 slagoffers gely.  Die Franse het nie hul sukses uitgebuit nie, omdat die Britte nie na hul tweede doelwit verder as Montauban gevorder het nie. Vier teenaanvalle van Hardecourt is afgeweer en teen die oggend is 2500 gevangenes geneem en 'n opmars van 1,5 km bereik. 
Britse Vierde Weermag Edit
XIII Korps Redigeer
Die suidelike flank van die Britse lyn is gehou deur die XIII Corps, wat Montauban aangeval het met die New Army 18de (Oostelike) en 30ste afdelings. Die 30ste Afdeling het sy doelwitte teen 13:00 bereik. en die 18de (Oostelike) Afdeling het sy opmars teen 15:00 voltooi. Duitse verdediging suid van die Albert – Bapaume -pad was baie minder ontwikkel as in die noorde en was sigbaar vanaf gebied wat die Britte en Franse besit. Die infanterie vorder agter 'n kruipende spervuur ​​en het baat by die swaar artillerie van die Franse XX Korps in die suide. Baie van die Duitse artillerie in die gebied is tydens die voorlopige bombardement buite werking gestel en die Duitse tweede en derde reël was onvolledig en het geen diep uitgrawings gehad nie, behalwe in die eerste loopgraaf. Regs van die Britse aanval is die meeste Duitse infanterie en masjiengewere vernietig voordat die Britse opmars 'n riviermis die oorblywende verdedigers belemmer het. In die chaos is alarmistiese berigte ontvang dat die Bernafay- en Trônes -bos vasgevang is en voor die middag is elke beskikbare man, insluitend klerke en kokke, beveel om na die tweede posisie te gaan. Die 12de reserwe-afdeling is beveel om oornag 'n teenaanval van Montauban na Mametz voor te berei, maar teen middernag het die afdeling eers die tweede posisie bereik.  Die 30ste afdeling het 3.011 sterftes gely, die 18de (Oostelike) afdeling 3.115, RIR 109 2.147 en BRIR 6 1.810 ongevalle. 
XV Korps Redigeer
Die dorpie Mametz is aangeval deur die 7de afdeling, wat op die regterflank slegs 91–183 m van 'n niemandsland gehad het om oor te steek. Die infanterie het gevorder agter 'n kruipende veldartillerie wat volgens 'n rooster stadig opgetel het en beweeg het na 'n staande spervuur ​​wat afgevuur is deur die swaar artillerie wat op vasgestelde tye na die volgende doelwit gekom het. Die regter- en sentrale brigades het op 'n front van 1,646 m aangeval, van ondersteuningsgrawe agter die Britse frontlyn. Die kruising van niemandsland het tot min ongevalle gelei, maar veel meer is aangerig toe die bataljons 640 m opdraande na die dorp gevorder het. Die oostelike punt is vasgevang, maar verskeie pogings aan die noordelike en westelike ente is afgeweer. Na 'n reeks bombardemente en toe Britse troepe verder suid die toevoerroetes van die garnisoen begin bedreig het, het die weerstand in duie gestort en die dorpie is beset. 
Die westekant van die dorp is aangeval deur die 20ste Brigade, wat die grootste deel van die dag vorentoe moes veg. Die infanterie stoot op die grond in die rigting van Mametz Wood en Willow Stream, wat Fricourt in die noorde omring, hoewel die doelwitte verder as Mametz nie bereik is nie.  'n Groot deel van die voorkant van die 7de afdeling was oorkant die Reserve Infanterieregiment 109 (RIR 109), van die 28ste reserwe -afdeling, wat die aand van 30 Junie verlig moes gewees het en wat 'n waarskuwing ontvang het oor die aanval van 'n luister stasie by La Boisselle. Die grootste deel van die regiment is vasgevang in hul diep skuilings onder die voorste sloot en afgesny van telefoonkommunikasie. Die meeste ondersteunende masjiengewere en artillerie is vroeg buite werking gestel. Versterkings is na die tweede posisie gestuur, maar is nie beveel om teenaanvalle te gee nie, weens onsekerheid oor die situasie in Montauban en die noodsaaklikheid om Mametz Wood te beveilig. Die 7de afdeling het 3 380 slagoffers gely. 
Die dorpie Fricourt lê in 'n draai in die voorste linie, waar dit 3 myl ooswaarts draai voordat dit weer suidwaarts swaai na die Somme -rivier. Die XV -korps moes 'n frontaanval vermy en weerskante van die dorp aanval, om die verdedigers te isoleer.  Die 20ste brigade van die 7de afdeling was om die westelike punt van Mametz te vang en links te swaai, wat 'n verdedigingsflank langs Willow Stream skep, wat uit die suide na Fricourt kyk, terwyl die 22ste brigade in die Britse frontlyn wag, gereed om te ontgin 'n Duitse uittrede uit die dorp. Die 21ste divisievoorskot sou noord van Fricourt verbyloop om die noordoewer van Willow Stream anderkant Fricourt en Fricourt Wood te bereik. Om infanterie te beskerm teen die brand van die dorp, word die drievoudige Tambour -myne onder die Tambour -opblaas aan die westelike rand van die dorp gewaai om 'n lip van die aarde, om die uitsig vanaf die dorp te verduister. Die 21ste afdeling het 'n mate van vordering gemaak en dring deur na die agterkant van Fricourt en die 50ste brigade van die 17de (noordelike) afdeling, wat die voorste linie oorkant die dorp gehou het. 
Die 10de West Yorkshire Regiment moes naby Fricourt vorder en het 733 slagoffers gely, die ergste bataljonverliese van die dag. 'N Onderneming van die 7de Green Howards het 'n onbeplande aanval direk op die dorp gedoen en is vernietig.  Reserve Infanterieregiment 111, oorkant die 21ste Afdeling, is erg geraak deur die bombardement en baie uitgrawings is geblokkeer deur dopontploffings. Een geselskap is verminder tot 80 man voor die Britse aanval en 'n versterkingsparty het nie daarin geslaag om deur die Britse artillerievuur te kom nie, wat pos geneem het in Round Wood, waar dit die 64ste brigade kon afweer. Die res van die regimentreservate is gebruik om die roete na Contalmaison te blokkeer.  Die verlies van Mametz en die opmars van die 21ste afdeling het Fricourt onhoudbaar gemaak en die garnisoen is gedurende die nag teruggetrek. Die 17de afdeling het die dorp op 2 Julie feitlik onbestrede beset en verskeie gevangenes geneem.  Die 21ste Afdeling het 4,256 slagoffers gely en die 50ste Brigade van die 17de Afdeling 1,155. 
III Korps Redigeer
Die 34ste afdeling (nuwe leër) sou aanval langs die Albert – Bapaume -pad, aangehelp deur die waai van die Lochnagar -myn en die Y Sap -myn (die grootste mynontploffings van die dag) weerskante van La Boisselle. Die myn by Y Sap, noord van die dorp, het geen slagoffers veroorsaak nie, aangesien die Duitsers die gebied betyds ontruim het, maar die spring van die Lochnagar -myn, suid van die dorp, het Duitse troepe tydelik in skuilings in die omgewing vasgekeer en die posisie is verlore.  Partye van die Grimsby Chums het in die krater van die Lochnagar-myn geklim voordat hulle deur 'n Duitse vuurwapenvuur vasgesteek is. Die Tyneside Scottish Brigade sou Mash Valley aanval en teen La Boisselle by die Glory Hole (L'îlot aan die Franse en Granathof aan die Duitsers). Die Tyneside Iere was in reserwe, gereed om die tweede doelwit van Contalmaison tot Pozières te bereik. 
Om nul uur begin die Tyneside Scottish Brigade met die opmars van die Tara - Usna -lyn ('n Britse reservaatposisie agter die voorste linie) om 2 myl oop grond oor te steek voordat hulle niemand se land bereik nie. Ten spyte van vuurwapens, het 'n groep van ongeveer 50 mans oorleef om by Sausage Valley, suid van La Boisselle, byna aan die rand van Contalmaison uit te kom. Die oorlewendes is gevange geneem nadat hulle die verste Britse opmars van die dag gemaak het, ongeveer 4 km.  Die posisies van die Reserve Infanterieregiment 110 is ernstig beskadig tydens die bombardement, maar die regiment is gewaarsku oor die Britse aanval deur 'n Moritz toestel, wat Britse telefoonseine afluister en die Duitsers in staat stel om terug te trek voordat die Y Sap -myn ontplof.  Die 34ste afdeling het die ergste slagoffers van die dag opgedoen, 6,380. 
Die 8ste afdeling val die Ovillers -aansporing, wat noord van die Albert – Bapaume -pad was, aan. Die afdeling moes 686 m van die niemandsland oorsteek en in die rigting van Duitse loopgrawe beweeg om spore wat van die rif afloop, te ontgin. Die enigste benadering tot die Duitse lyne was in die Mash -vallei, onder die gewere in La Boisselle in die suide, Ovillers aan die voorkant en die Thiepval -spoor na die noorde. Al drie brigades het aangeval, die 23ste Brigade in Mash Valley, waar c. 200 man bereik die Duitse tweede loopgraaf en hou dan ongeveer 274 m van die voorste loopgraaf vas, tot 09:15 Die middelste brigade bereik die tweede lyn, voordat hulle na die Britse voorlyn en die linkerbrigade het daarin geslaag om die derde loopgraaf te bereik, terwyl Duitse teenbombardemente die voorste troepe van versterkings afgesny het. Die koördinering deur die Britse artillerie en infanterie het misluk, die veldartillerie het tot die uiteindelike doel gestyg en die swaar artillerie 'n uur voor die aanval opgehef, wat die Duitse verdedigers ongemaklik gelaat het toe hulle die infanterie afgeweer het.  Ovillers is verdedig deur Infanterieregiment 180, wat 192 slagoffers in die bombardement opgedoen het. Baie van die Duitse verdediging is verpletter, behalwe regs by The Nab. Die Britse opmars het 'n massiewe vuurwapen op 91 m bereik, wat baie mans afgesny het, waarna 'n bomaanval begin het. Britse deurdringings is deur Duitse troepe in kommunikasiegrawe op die flanke vervat. Die twee bataljons van die regiment in die gebied het 280 slagoffers opgedoen en die 8ste afdeling 5,121. 
X Korps Redigeer
Leipzig opvallend en Thiepval Edit
Die opvallende dorpie en Thiepval is aangeval deur die 32ste afdeling van die New Army. Die Glasgow Commercials het om 07:23 die niemandsland ingevaar totdat hulle 27–37 m van die Duitse frontlyn was. Om nul uur het die Britte met die sloot gejaag voordat die garnisoen kon reageer en die Leipzig Twyfel. Pogings om die sukses te benut, is deur masjiengeweer van die Wundtwerk (Wonderwerk aan die Britte) en die Britte kon nie verder vorder nie.  Die vang van die redout was die enigste permanente sukses in die noordelike sektor. Die 49ste (West Riding) -afdeling, in reserwe, het middel-oggend vorentoe gegaan ter ondersteuning van die 32ste afdeling, hoewel die bevelvoerder, generaal-majoor Rycroft, voorgestel het dat dit meer uitwerking sou hê deur die sukses van die 36ste te versterk (Ulster) Afdeling. Die 146ste brigade val Thiepval deur die 32ste afdelingsgebied aan en daarna word die 49ste (West Riding) afdeling beveel om onbepaalde bataljons direk na die 36ste (Ulster) afdeling te stuur.  Die gebied is verdedig deur twee bataljons van Reserve Infanterieregiment 99, wie se masjiengeweerposte die bombardement oorleef het en wat begin skiet het sodra die Britte aangeval het. Die 3de Kompanie, Infanterieregiment 180 is vernietig in hand-tot-hand gevegte by Leipzig Twyfel. Die garnisoen van Thiepval het uit die skuilings en kelders van die dorp gekom voordat die Britte daar aangekom het en die aanvallers met vuurwapens afgesny en 'n "muur van dooies" voor die posisie gelaat. Die 32ste Afdeling het 3 949 slagoffers gely en die 49ste (West Riding) Afdeling 590. 
Die 36ste (Ulster) -afdeling het tussen Thiepval en die Ancre -rivier aangeval Schwaben Twyfel en behaal 'n 'skouspelagtige oorwinning'.  Die voorlopige artillerie-bombardement, wat ondersteuning van Franse batterye insluit wat gas-dop en 'n rookskerm van slootmortels insluit, was meer suksesvol as op ander dele van die voorkant noord van die Albert-Bapaume-pad. Die infanterie het voor die aanval in 'n niemandsland ingekruip, met die Duitse voorgraaf gejaag en daarna aangehou. Die nederlaag van die naburige afdelings het die 36ste (Ulster) -afdeling sonder steun gelaat en die Duitse verdedigers aan weerskante kon die afdeling van drie kante hark. Duitse artillerie het begin spervuur ​​(Sperrfeuer) langs niemandsland wat die mees gevorderde Ierse troepe geïsoleer het, wat kortliks die Duitse tweede lyn bereik het, gevange geneem Schwaben Redoubt en gesluit op Stuff redoubt. 
Oorkant die 36ste (Ulster) afdeling was III Bataljon, Reserve Infanterie Regiment 99 (RIR 99) en I en III bataljons van Beierse Reserwe Infanterie Regiment 8 (BRIR 8). Die Duitse eenhede het ernstige ongevalle gely as gevolg van die Britse bombardement, wat 'n groot deel van die voorste posisie verwoes het, veral wes van Schwaben Twyfel. Die posisies is so vinnig deur die Iere oorskry dat min terugbrande oopgemaak kon word. II Bataljon, BRIR 8, is beveel om die rooi te herwin, maar die bevel is vertraag en alle beskikbare troepe is gestuur om uit die bok Redoubt en Grandcourt aan te val. In die verwarring kon min van die Duitse troepe die teenaanval stukkend begin bymekaarmaak en is verskeie kere afgeweer, totdat 'n bombardement en nog 'n aanval deur twee nuwe bataljons omstreeks 22:00 die Iere uit die twyfel gedwing het.  Die 36ste (Ulster) Afdeling het 5 1044 slagoffers gely. 
VIII Korps Redigeer
Die noordelike flank van die Vierde Leër is gehou deur VIII Corps (luitenant-generaal Aylmer Hunter-Weston). Drie afdelings sou op die eerste dag aanval, met die 48ste (South Midland) -afdeling in reserwe, behalwe vir twee bataljons wat 'n afstand van 3 km tussen die derde en die vierde leër en twee bataljons wat aan die 4de geheg was, gehou het. Afdeling. 
Die 29ste Afdeling het in die rigting van Beaumont-Hamel aangeval. 'N Deel van die aanval is verfilm en toon die ontploffing van 'n myn van 40 000 pond (18 ton 18 ton) onder Hawthorn Ridge Redoubt om 07:20, tien minute voor die infanterie -aanval.  Die ontploffing van die myn het die Duitsers gewaarsku en Britse troepe kon nie die hele mynkrater beset voordat Duitse troepe die verste lip kon oorneem nie. Baie troepe van albei brigades is in niemandsland neergeskiet, wat deur Redan Ridge oorheers is en daarna deur Duitse artillerie -mure gevang is. Wit Duitse seinrakette is gesien en geneem vir Britse suksesvlamme, wat die afdelingsbevelvoerder, generaal-majoor de Lisle, gelei het om die 88ste brigade uit die reservaat te beveel om die sukses te benut. Die brigade het die Newfoundland -regiment ingesluit, wat op oop grond gevorder het vanaf reservaatslote 183 m (183 m) terug van die Britse frontlyn. 
Die vooruitgang van Newfoundland het die opeenhoping van dooies en gewondes in kommunikasie-loopgrawe vermy, maar baie van die troepe het ongevalle in die Duitse handwapenvuur gehad terwyl hulle nog agter hul voorste linie was. Sommige Newfoundland -troepe het naby 'n niemandsland naby Y Ravine afgekom, maar is met 'n ongesnyde draad omhoog gehou.  Die meeste van die Duitse skuilings en Beaumont-Hamel was verlate en dopkraters oorvleuel. Reserve Infanterieregiment 119, wat onder die dorp skuil Stollen oorleef en met ander eenhede by Leiling Schlucht (Y Ravine) en die Leiling en Bismarck dugouts, die Britse troepe uit die wrak van die loopgrawe betrek. Die Newfoundlanders het 710 slagoffers gely, 'n verlies van 91 persent, net die tweede van die 10de bataljon, West Yorkshire Regiment, wat 733 slagoffers gely het by Fricourt, suid van die Albert - Bapaume -pad.  Die 29ste afdeling het 5.240 slagoffers gely. 
Die 4de Afdeling het tussen Serre en Beaumont-Hamel aangeval en die Vierhoek (Heidenkopf) maar kon die sukses nie benut nie, as gevolg van die afweer deur die Duitsers van die aanvalle deur die flankeerde afdelings. Kruisvuur van Beaumont Hamel en Serre en vasberade teenaanvalle het die 4de afdeling behou. Partye van Lancashire Fusiliers, Seaforth Highlanders en troepe van die 11de Brigade het die Vierhoek betree, waar hulle gedurende die nag versterk is deur 'n geselskap van die Royal Irish Fusiliers. Behalwe op die vierhoek, eindig die 4de afdeling die dag terug op sy beginlyn.  Geen ander winste is behaal nie en Duitse teenaanvalle het oornag die partye in die vierhoek teruggedruk totdat slegs die Ierse Fusiliers in die Duitse voorste linie oorgebly het, sonder dat hulle 'n bevel gekry het om vroeg op 2 Julie terug te trek. Die Iere het uiteindelik om 11:30 met hul gewondes teruggetrek en drie gevangenes van die 4de afdeling het 5 752 slagoffers gehad.  In 2006 het GP Kingston gedurende Julie 5,890 slagoffers in die afdeling aangeteken. 
Die 31ste Divisie, 'n New Army -afdeling wat uit Pals -bataljons bestaan, sou Serre vang en dan noordwaarts draai om die noordelike verdedigingsflank van die Vierde Leër te vorm. Die 31ste divisie het opdraande van verskeie polisielede aangeval en die twee aanvallende brigades is deur die Duitsers met vuurwapens aangeval en 74 000 koeëls teen die aanval uitgegee. Klein groepies van die Accrington Pals en die Sheffield City Bataljon het daarin geslaag om niemandsland oor te steek en Serre te bereik nie, en 'n groep het 2 km tot by Pendant Copse gevorder voordat dit afgesny en vermoor of gevange geneem is. Reserve Infanterieregiment 121 is deur die Britse aanval gekonfronteer voordat al die troepe uit hul uitgrawings gekom het. Meer as drie infanterie -afdelings is opgeblaas in die mynontploffing by Hawthorn Redoubt, terwyl die res van die garnisoen tot die einde van die aanval vasgekeer was. 'N Teenaanval op die plaag deur twee pelotone het die Britte geleidelik gebombardeer ná 'n uur, slegs die troepe in die Heidenkopf het oorgebly en dit is gedurende die nag weer vasgelê. Reserwe Infanterieregiment 119 het 292 slagoffers gely, Reserwe Infanterieregiment 121 560, Infanterieregiment 169 362 die 31ste Afdeling het 3600 ongevalle gely. 
Britse Derde Weermag Edit
Die Derde Leër (generaal Edmund Allenby) sou 'n afleiding noord van die Vierde Leërgebied saam met VII Corps oprig. By die Gommecourt Salient het die Duitse loopgrawe om 'n kasteel en sy parkland gebuig en 'n gaping van 2 km het die Gommecourt -omleiding van die noordelike rand van die hoofaanval geskei. Voorbereidings vir 'n knypbeweging om die garnisoen in 'n sak te vang, is so duidelik as moontlik gemaak om Duitse aandag te trek.  Die 56ste (1/1ste) Londen-afdeling het spring-loopgrawe in niemand se land voorberei nie en toe die aanval om 07:30 begin, is daar vinnig vordering gemaak. Die eerste drie Duitse loopgrawe is gevange geneem en 'n party het met die 46ste (North Midland) -afdeling na die afspraak gegaan. 'N Duitse spervuur ​​het op niemandsland neergedaal, wat dit vir versterkings onmoontlik gemaak het om 'n loopgraaf na die suide te grawe, en die oorlewendes moes in die donker terugtrek. Die 46ste (North Midland) -afdeling -aanval het bevind dat die Duitse draad ongesny was en die grond besaai was met onontplofte mortierbomme. 'N Rookskerm wat bedoel was om die infanterie te masker, het hul sig verdoesel en die Duitsers met waarneming oor die aanval agtergelaat. Die grond was besonder nat en modderig en min troepe het die Duitse loopgrawe bereik, die oorblywende Britse troepe het die voorste linie oorskry, waar Duitse troepe uit die skuilings kon kom wat nie deur die ondersteunende bataljons vasgedruk is nie, vasgevang in die niemandsland deur die Duitse spervuur en betrek die Britse troepe van agter. 
Die Britse bombardement het 'n groot deel van die draad by Gommecourt afgesny en baie loopgrawe afgebreek, veral in die gebied van Infanterieregiment 170 oorkant die 56ste (1/1ste Londen) afdeling. Die rookskerm het die begin van die aanval belemmer en die skade wat deur die bombardement veroorsaak is, het baie ingange geblokkeer, waarteen 'n teenaanval vinnig aangebring is Kern Redoubt (die doolhof), wat nie aangeval is nie. Die teenaanval kon die 56ste (1/1ste) Londen-afdeling nie keer om die derde loopgraaf te bereik nie, voordat 'n samelopende aanval deur die Infanterieregiment 170 en die Regiment Infanterie 15 en 55 begin het. Die Britte het gekonsolideer en die teenaanval het min vordering gemaak, totdat gekoördineerde bomaanvalle in die namiddag geleidelik die posisie herstel het. Oorkant die 46ste (North Midland) -afdeling het die Reserve Infanterie-regimente 55 en 91 betyds posgevat, die aanvallers betrek terwyl hulle niemand se land oorsteek nie, maar kon nie die verlies van die voorste sloot stop nie, totdat 'n teenaanval van die derde loopgraaf ' vernietig "die voorste Britse troepe wat die Duitse regimente 1,212 ly. Die 46ste (North Midland) -afdeling het 2,445 slagoffers gely, wat die laagste verlies op 1 Julie was. Die bevelvoerder, generaal-majoor Montagu-Stuart-Wortley, is ontslaan weens die mislukking. Die 56ste (1/1ste Londen) afdeling het 4314 slagoffers gely. 
Britse fotografiese verkenning het in Oktober 1915 begin en in Maart 1916 het intensiewe Britse voorbereidings begin. Die IV Brigade van die RFC is op 1 April 1916 gestig, met ses eskaders vliegtuie en 'n Kite Balloon -eskader, en die IV Brigade eskaders was die eerste wat van twaalf na agtien vliegtuie verhoog is. Op 25 April is foto's geneem wat die Duitse konstruksie van 'n derde posisie van Flers na Le Sars, Pys, Irles, Achiet-le-Petit en Ablainzevelle onthul het. Middel Mei en einde Junie is die Duitse verdediging teenoor die Vierde Weermag weer afgeneem.  Die Fliegertruppen des Deutschen Kaiserreiches (Imperial German Flying Corps) het ses verkenningsvlugte gehad (Feldflieger-Abteilungen) met 42 vliegtuie, vier artillerievlugte (Artillerieflieger-Abteilungen) met 17 vliegtuie, 'n bomwerper-eskader (Kampfgeschwader I) met 43 vliegtuie 'n bomwerpervliegtuigvlug (Kampfstaffel 32) met 8 vliegtuie en 'n enkele sitplek-vegvliegtuig (Kampfeinsitzer-Kommando) met 19 vliegtuie, 'n sterkte van 129 vliegtuie. 
Die IV Brigade -korps se vliegtuie sou beskerm word met lynpatrollies, deur pare vliegtuie van die weermag -eskader en aanvallende sweeps deur formasies van DH 2's. Die konsentrasie van vliegtuie vir die offensief is voltooi deur die aankoms op 19 Junie van die negende (hoofkwartier) vleuel met drie eskaders en een vlug, wat die aantal vliegtuie op die vierde weermagfront op 167 te staan ​​gebring het, plus agtien by Gommecourt. [h] Die bomaanval deur die RFC was bedoel om spoorwegverbindings agter die Somme -front, suid van die Valenciennes - Arras -spoor en wes van die lyne rondom Douai, Busigny en Tergnier, af te sny. Treine sou in steggies aangeval word, spoorbruggies sou gebombardeer word en die stasies in Cambrai, Busigny, St Quentin en Tergnier sou toegeslaan word saam met die Duitse ammunisie -depots in Mons, Namur en die stasie in Lille. .  Britse vliegtuie en vlieërballonne sou gebruik word om die onderbroke bombardement, wat middel Junie begin het, en die voorlopige bombardement wat op 24 Junie begin het, waar te neem. Lae wolk en reën belemmer die lugwaarneming van die bombardement, wat gou agter skedule was en op 25 Junie het vliegtuie van die vier Britse leërs aan die Wesfront die Duitse vlieërballonne teenoor vyftien aangeval, vier is deur vuurpyle neergeskiet en een gebombardeer , drie van die ballonne is in die gebied van die vierde leër. Die volgende dag is nog drie ballonne oorkant die Vierde Leër neergeskiet en tydens die Duitse artillerie-vergelding van die Anglo-Franse bombardement is 102 Duitse artillerieposisies uitgewerk en 'n Fokker is naby Courcelette neergeskiet. 
Vanoggend op 1 Julie was daar geen akkurate waarneming moontlik nie, maar teen 06:30 kon die algemene effek van die Anglo-Franse bombardement gesien word. Waarnemers in kontakpatrollievliegtuie kon lyne van Britse infanterie sien sien kruip in 'n niemandsland, gereed om die Duitse voorgraaf om 07:30 aan te val. Elke korps en afdeling het 'n draadlose ontvangstasie vir boodskappe van artillerie-waarnemers en waarnemers in die lug die grond was op verskillende punte gestasioneer om boodskappe en kaarte wat uit vliegtuie geval is, te ontvang.  Namate kontakwaarnemers die vordering van die infanterie-aanval berig het, het artillerie-waarnemers baie boodskappe aan die Britse artillerie gestuur en die effek van teenbattery op Duitse gewere gerapporteer. Ballonwaarnemers het hul telefone gebruik om veranderinge in die Duitse teen-spervuur ​​aan te meld en om Britse artillerie op vlugtige teikens te rig, terwyl hulle gedurende die nag voortgegaan het om verslag te doen deur Duitse geweerflitse waar te neem. Deur lugverkenning gedurende die dag was daar min beweging op die paaie en spoorweë agter die Duitse front, en die spoorweë by Bapaume is vanaf 05:00 gebombardeer. waarnemingsvliegtuie tot by die teikens en terug, twee Rolande word deur die begeleiers neergeskiet. Die bombardement het die vorige aand begin met 'n aanval op die stasie in St Saveur deur ses R.E. 7's van 21 eskader, wie se vlieëniers op 1 Julie omstreeks 06:00 op die skure getref het en 'n tweede aanval op die stasie getref het, en albei aanvalle is begelei en twee Fokkers is op die tweede aanval doodgeskiet. 
Spoorwegbomaanvalle is uitgevoer deur 28 vliegtuie, elk met twee bomme van 112 kg, met tussenposes na die middag en die Cambrai -stasie is met sewe bomme getref vir die verlies van een vliegtuig. Vroegaand is 'n ammunisietrein op die lyn tussen Aubigny-au-Bac en Cambrai getref en aan die brand gesteek, terwyl die vrag etlike ure lank gebrand en ontplof het. Volgens berigte is aanvalle op St Quentin en Busigny misluk deur die bemanning en drie vliegtuie het verlore gegaan.  [i] Alle korpsvliegtuie het 20 lb (9 kg) bomme gedra om balette, vervoer, loopgrawe en artilleriebatterye aan te val. Aanvallende sweeps is tussen 11:30 en 19:00 deur 27 en 60 eskaders gevlieg. maar het min Duitse vliegtuie gevind en slegs 'n LVG is afgedwing. Twee stelle lynpatrollies is gevlieg, een om 24 eskader DH.2's van Péronne na Pys en Gommecourt van 06:45 tot die aand, wat ses Duitse vliegtuie gedurende die dag ontmoet en twee afgedwing het. Die tweede stel patrollies deur pare F.E.2bs is tussen 4:12 en skemer deur 22 eskader gemaak, van Longueval tot Cléry en Douchy tot by Miraumont. 22 Eskader het twee vliegtuie verloor en een beskadig, maar het Duitse vliegtuigaanvalle op die korpsvliegtuig voorkom. 
XIII Corps is dopgehou deur die meeste van die 9 eskader, wat die troepe van die 30ste afdeling teen 08:30 die lyn Dublin Trench - Glatz Redoubt aangeneem het en die 18de (oostelike) afdeling Pommiers Trench en Pommiers Redoubt. Om 10:00 sien 'n waarnemer 'n lyn flitse op die grond, van spieëls wat deur soldate van die 30ste afdeling op hul pakke gedra is. Die Britse troepe het langs Train Alley na Montauban beweeg. 'N Duitse artilleriebattery het vanaf Bernafay Wood begin skiet en die vlieënier het die spanne van 213 m afgeskiet en die battery buite werking gestel. Toe hulle terugkeer na die Britse linies, sien die bemanning dat Montauban beset word en dat die 18de (oostelike) divisie -troepe teen die rant wes van die dorp opklim, en die vlieënier vlieg laag langs die rant en gee die troepe 'n golf. Teen 11:15 was daar spieëls langs die noordelike rand van Montauban. 
Die aanval van die XV Corps aan weerskante van Fricourt is waargeneem deur dele van 3 en 9 eskaders, wat teen die aand kon rapporteer dat die 21ste afdeling en die 34ste afdeling in die noorde diep in die Duitse verdedigingsposisies bo Fricourt gevorder het. Die 7de afdeling het verder as Mametz gevorder en 'n verdedigende flank aan die linkerkant gevorm en aan die regterkant verbind met die XIII Corps. Troepe van III Corps en XV Corps het rooi fakkels aangesteek, wat vinnig deur waarnemers in kontakpatrollievliegtuie gerapporteer is. 'N Ballonwaarnemer van 3 Kite Balloon Section kon die artillerie weer laat bombardeer Danzig Alley, nadat Britse troepe deur 'n Duitse teenaanval uitgedwing is en 'n tweede Britse aanval in die namiddag die sloot maklik gevat het. Die meeste van die 3 -eskader waak oor die rampspoedige aanval van die III Corps by La Boisselle en Ovillers en sien hoe die 34ste divisie -troepe Peake Wood noord van Fricourt bereik. 
Die aanvalle deur X Corps en VIII Corps, van Thiepval tot Serre, is waargeneem deur spanne van 4 en 15 eskaders. Grondwaarnemers kon baie van die geveg sien en kommunikasie was nie so erg as op ander dele van die voorkant nie. Sommige van die dieper vorderinge van die Britse infanterie kon slegs uit die lug gesien word, veral die op Schwaben Redoubt en hanger Copse. 4 -eskader het die haastige onttrekking van die Duitse artillerie tussen Courcelette en Grandcourt gedurende die middag gerapporteer en die massale Duitse troepe om 16:30 opgemerk. 'N Spesiale vlug is na Thiepval gestuur en die vlieënier vlieg op 183 m om die grond te ondersoek en te rapporteer dat die Britse aanvalle misluk het. Met 15 eskader wat die ramp waargeneem het wat gebeur het by VIII Corps rondom Beaumont Hamel, is die nederlaag van die Britse aanvalle en die afstoot van die troepe uit die paar gebiede waar daar ingebreek is, deur die vliegtuigwaarnemers aangemeld. 
Die aanval van die VII Corps is waargeneem deur 8 eskader, wat die vorige dag verkenningsfoto's tydens 'n tydperk van helder weer geneem het. Die aanval van die 46ste (North Midland) en 56 (1/1ste Londen) afdelings het 'n staande patrollie van een vliegtuig elk van 06:45 - 15:25 gehad. en dan een vliegtuig vir beide afdelings.Geen rooi infanterie -opvlamme is gedurende die dag gesien wat vliegtuie deur die spervuur ​​gevlieg het om visuele identifikasies op 'n lae vlak te maak nie en teen die einde van die dag het die Duitse grondvuur drie vliegtuie ondiensbaar gemaak. Een vliegtuig het in 'n ballonkabel naby St Amand gevlieg en die vliegtuig beskadig, hoewel die bemanning ongedeerd ontsnap het. Verslae van die waarnemingspersoneel het betrekking op die lot van die leidende troepe van die 46ste (North Midland) -afdeling, wat afgesny is nadat hulle die Duitse eerste lyn oorloop het, deur Duitse troepe wat uit ondergrondse skuilings opkom. Na golwe wat bedoel was om die Duitse frontlyn op te vee, is gesien dat dit in 'n niemandsland vasgemaak is deur artillerie en masjiengeweer. Op die 56ste (1/1ste) Londen -front het waarnemers gekyk hoe die voorste Britse troepe die eerste, tweede en derde lyne vang voordat hulle deur 'n ander Duitse spervuur ​​in 'n niemandsland afgesny word. Die Duitse infanterie was besig om te masseer en daarna teenaanvalle, teen die middag die derde lyn, die tweede lyn teen die middag en die eerste lyn laat in die aand. 
Duitse 2de weermag Edit
Teen Mei 1916 het agt Duitse afdelings die front van Roye na Arras gehou met drie in reserwe. Die Duitse verdediging van die suidelike oewer van die Somme was die verantwoordelikheid van die XVII Corps met drie afdelings. Op die noordoewer het die XIV Reserwe Korps (Generalleutnant Hermann von Stein) met twee afdelings het die lyn van die Somme na die Ancre gehou en die Guard Corps (generaal Karl von Plettenberg) met drie afdelings die grond noord van die Ancre teenoor Serre en Gommecourt gehou.  ​​Op 20 Junie het Britse swaar artillerie Duitse kommunikasie agter die voorste linie tot by Bapaume gebombardeer en daarna onderbroke tot die aand van 22 Junie voortgegaan. Teen dagbreek op 24 Junie het 'n granaatskeur begin op die Duitse voorposisie en dorpe daar naby. Teen die middag het 'n meer akkurate vuur begin voordat die intensiteit rondom Thiepval toegeneem het toe swaar batterye begin skiet en in die aand het 'n ligte reën die Duitse posisies tot modder verander. Op 25 Junie het swaar artillerievuur oorheers, loopgrawe stukkend geslaan en uitgrawings versper. Die variasies in die intensiteit van die vuur dui aan dat die gebiede wat die grootste vuur in Mametz, Fricourt en Ovillers in die nag aangeval het, aangeval word dat die Duitse bevelvoerders hul verdediging rondom die dorpe voorberei het en beveel het dat die tweede lyn beman moet word. Na 'n stilte in die nag, het die bombardement weer toegeneem op 26 Junie, en gas word om 05:00 na Beaumont Hamel en Serre gelaai, voordat die bombardement in intensiteit toegeneem het naby Thiepval, en dan skielik gestop het. Die Duitse garnisoen het pos geneem en rooi vuurpyle afgevuur om artillerieondersteuning te vra, wat 'n spervuur ​​in niemandsland geplaas het. Later die middag het groot mortierbomme begin val, wat dieper uitgrawe vernietig het, 'n super-swaar geweer het die belangrikste Duitse sterkpunte begin bombardeer, terwyl kleiner gewere die dorpe naby die voorste linie verwoes het, waarvandaan burgerlikes inderhaas verwyder is . 
Duitse troepe het in die dorpe in die oopte beweeg om die beskutting te vermy en op 27 en 28 Junie het swaar reën die verwoesting bygedra, aangesien die bombardement wissel van bestendige akkurate beskieting tot dopstorms en stil tye. Britse patrollies het in die nag in 'n niemandsland ingetrek en gevangenes wat deur die Duitsers gevang is, het gesê dat hulle die skade nagaan en na Duitse oorlewendes gesoek het. Duitse ondervraers het inligting ingewin wat daarop dui dat 'n aanval op 29 Junie om 05:00 aan weerskante van die riviere Somme en Ancre sou kom. Die hele Duitse infanterie het versterkings opgestaan, maar die bombardement het in die namiddag hervat en verskeie kere tot trommelvuur gestyg. Artillerievuur het op klein dele van die voorkant gekonsentreer, en dan het lyne skulpe vorentoe beweeg in die diepte van die Duitse verdediging. Periodieke gasontladings en infanteriesondes duur voort, maar Duitse wagte wat deur periskope kyk, kon die garnisoene betyds waarsku om te reageer. Die bombardement op 30 Junie herhaal die patroon van vroeëre dae, toe baie van die Duitse oppervlakte-verdediging weggevee is, was uitkykskuilings en waarnemingsposte in puin en baie kommunikasieslote het verdwyn. 
In die nag van 30 Junie /1 Julie val die bombardement op die agterste verdediging en kommunikasiegrawe, en teen dagbreek het die Britse vliegtuie "die lug gevul", ballonne wat in ballingskap gestyg het, het om 06:30 opgestyg en 'n ongekende spervuur ​​het al langs die Duitse front, tot 07:30, toe die bombardement skielik gestop het. Die oorblywende Duitse loopgraaf-garnisone het hul skuilings begin verlaat en masjiengewere opgestel in die oorblyfsels van loopgrawe en dopgate, wat moeilik was om op te spoor en die insittendes in staat gestel het om van rigting te verander, sodat hulle maklik bedreigings uit alle rigtings kon trotseer. Waar die Britse infanterie naby die spervuur ​​gevorder het, is die Duitse verdedigers dikwels oorval en by Montauban, Mametz en rondom Fricourt is die Duitsers gehaas, terwyl die meeste nog ondergronds was. Verder noord, het die Duitsers tyd gehad om na vore te kom en die meeste aanvalle in niemandsland gestaak. In die 26ste Reserve Division -gebied, 8 km van Ovillers na Serre, het vier regimente die eerste lyn beset met twee bataljons elk, een in die ondersteuningslyn en een in reserwe. Die Duitsers het na vore gekom om lyne van Britse infanterie in niemandsland te sien en vinnig op hulle losgebrand, lyne en golwe wat neerval, hervorm en vorentoe beweeg. Sommige Duitse infanterie het op slootskerms gestaan ​​om beter te mik en rooi vuurpyle is afgevuur om artillerie -grense op niemand se grond op te roep, wat die Britse infanterieformasies verpletter het. Die oorlewendes het voortgegaan en 'n bomaanval begin naby die Duitse lyn wat verslaan is, behalwe by die Leipzig Redoubt, wat vinnig deur Duitse flankpartye en tussen Thiepval en die Ancre afgesluit is, waar die Iriish in die rigting van Grandcourt 3 km verder gegaan het. Verskeie teenaanvalle is uitgevoer, wat die Britte na donker teruggedwing het na die Duitse voorgraaf. 
Prior en Wilson het geskryf dat die konvensionele verslag van die dag soldate belas het met 30 kg toerusting, wat 'bevele' gehoorsaam om skouer aan skouer na die Duitse linies te loop en deur Duitse masjiengeweerders afgemaai te word, wat tyd gehad het om uit die skuilings te klim en die parapet te beman. Prior en Wilson skryf die oorsprong van hierdie vertelling toe aan John Buchan in Die Slag van die Somme (1917) waarin die dapperheid van soldate geprys word, eerder as dat foutiewe infanterietaktieke gekritiseer word. Prior en Wilson het die verhaal opgespoor deur die skryf van B.H. Liddell Hart, J. E. Edmonds, die amptelike historikus, C. R. M. F. Cruttwell, Martin Middlebrook, Correlli Barnett en Paul Kennedy. In 1970 het Anthony Farrar-Hockley die verhaal bevraagteken, maar het kort daarna teruggekeer na die ortodokse siening.  [j] Prior en Wilson het die feite van c. 20 000 dood en c. 40 000 gewondes, maar het geskryf dat die taktiese aantekeninge wat deur Rawlinson uitgereik is, nie die manier bepaal waarop vordering gemaak moet word nie, maar dat dit "dubbelsinnig" is, met verwysing na "bewegingsgerigtheid", "'n bestendige pas" en "'n vinnige opmars van 'n bietjie lig- toegeruste mans "en het nie 'n formasie voorgeskryf wat vir die voorskot aangeneem moet word nie.  [k]
Aan die noordelike punt van die Britse front het die voorste brigade van die 31ste Afdeling voor nuluur in niemandsland gevorder, gereed om die Duitse voorgraaf te jaag toe die spervuur ​​lig.  Sommige eenhede van die 4de Divisie het van die Britse frontlyn gevorder in formasies onder leiding van skerpskutters en skermutselinge in die 29ste Afdeling, sommige bataljons het na die Duitse draad "opgeruk" en ander het van stormloopgrawe wat in niemandsland gegrawe is, vorentoe gehaas. In die gebiede 36 (Ulster), 32ste en 8ste afdeling het 'n paar bataljons voor die Duitse draad bymekaargekom, gereed om om nul uur vorentoe te jaag en baie van die bataljons van XV Corps en XIII Corps het stadig vorentoe gestap in rye agter 'n kruipende spervuur . Van die 80 bataljons in die aanvanklike aanval het 53 in niemand se grond ingesluip nie, tien het uit die Britse voorgraaf gejaag en twaalf het teen 'n bestendige tempo agter 'n spervuur ​​gevorder.  Prior en Wilson het bevind dat die gedrag van die Britse infanterie minder effek het as die gedrag van die Duitse infanterie, wat weer bepaal is deur die vuur van die Britse gewere. Waar die Duitse verdediging en garnisoene vernietig is, het die Britse infanterie daarin geslaag. Toe 'n aansienlike aantal Duitse masjiengeweerders oorleef, veral as dit deur artillerie ondersteun word, het die Britse aanval misluk. Op die Franse front was die artillerievoorbereiding byna heeltemal effektief om Duitse verdediging te vernietig en Duitse infanterie in hul ondergrondse skuilings dood te maak. Die voorkoms en doeltreffendheid van moordmasjiene het die resultaat bepaal en in so 'n omgewing was 'n soldaat met 'n bajonet verouderd en infanterieformasies irrelevant. 
In 2009 beskryf JP Harris die sukses van die Franse en van XIII Corps en XV Corps, die omvang van die Britse ongevalle op die grond en Haig se verantwoordelikheid vir die Britse ongevalle. Harris skryf oor die minderwaardige Duitse verdediging aan die Franse front, verrassing, voortreflike Franse artillerie en beter infanterietaktiek as dié wat die Britte gebruik het. Die Franse val in die suide aan, net soos die twee suksesvolste Britse korps, en in hierdie gebied sou slegs die eerste lyn gevang word. Harris het geskryf dat die Duitse 2de leër dikwels in die ontledings van die eerste dag geïgnoreer word en dat die grootste verdedigingspoging in die noorde aangewend is, die gebied met die grootste Duitse sukses. Terrein in die suide, Anglo-Franse lug superioriteit en nouer doelwitte, was geneig om die geallieerde artillerievuur te konsentreer, wat beter waargeneem en akkurater was as op die heuwelagtige grond in die noorde. 
In die suide is doringdraad gesny, die Duitse vestings is "buitengewoon" beskadig en 'n kru vorm van kruipende spervuur ​​het die infanterie aan hul doelwitte voorafgegaan. Harris het Haig verantwoordelik gehou vir die uitbreiding van die doelwitte in die noorde tot die Duitse tweede posisie, wat die digtheid van die Britse artillerievuur verdun het, hoewel daar nie 'n studie gedoen is van die besonderhede van die voorlopige bombardement nie en versigtigheid moet by die gevolgtrekking kom dat bombardement van die nader doelwitte is onnodig verdwyn. Harris het tot die gevolgtrekking gekom dat die aanvalfront te breed was en dat Rawlinson saam met Haig verantwoordelik gehou moes word vir 'n poging om op 'n front van 26 km te vorder. Ondanks die diplomatieke druk van die Franse of politieke druk uit Londen om vinnige sukses te behaal, het die Britte te veel te vinnig probeer doen, anders as die Franse Sesde Leër wat kort vooruitgang gemaak het met die steun van groot hoeveelhede artillerievuur. 
In 2009 het William Philpott geskryf dat die Franse amptelike geskiedenis na die oorlog op 1 Julie vyf bladsye gegee het, met 'n paragraaf oor die Britse aanval en dat die Duitse amptelike geskiedenis Der Weltkrieg het die dag in 62 bladsye beslaan. Die Britse amptelike geskiedenis beskryf die dag in 177 bladsye, met een bladsy oor die Franse sukses. In die herinneringe van Joffre word die Franse oorwinning toegeskryf aan 'die uitstekende werk van die artillerie' en die Duitse onderskatting van die Franse offensiewe potensiaal wat uit die geveg by Verdun oorgebly het, wat daartoe gelei het dat hulle hul hoofverdedigingspoging in die noorde kon doen. Baie Britse infanterie is van agter aangeval nadat hulle nie gevange Duitse posisies kon opneem nie. Hierdie militêre verduideliking was onvoldoende vir baie Britse kommentators, wat die "anachronistiese" "swaardwaaie" die skuld gegee het om vrywilligers tot 'n onnodige slag te lei. Die Franse sukses, gebaseer op die ervaring van 1915, is oor die hoof gesien, asook die Franse verwagting dat vinniger oorwinnings teleurgestel word, aangesien die stryd 'n eweknie geword het van die lang uitputtingsveldtog by Verdun. Philpott beskryf ook dat die Duitsers uit die Britse verhaal van nuttelose opoffering geskryf is. Die Anglo-Franse leërs het op 1 Julie 'n voordeel behaal deur die Duitse verdediging 21 km weerskante van die Somme te laat ineenstort. Vroegmiddag was daar 'n breukbreuk noord van die rivier, maar die inbraak was op 'n onverwagte plek en uitbuiting moes geïmproviseer word. 
Philpott het geskryf dat die "gory scene" agter die Britse front toon dat iets verkeerd geloop het.  In die aand van 1 Julie het Haig in sy dagboek geskryf:
Noord van die Ancre, het VIII -afdeling (sic) gesê dat hulle goed begin het, maar soos die dag vorder, is hul troepe teruggedwing in die Duitse voorste linie, behalwe twee bataljons wat die dorp Serre beset het en na bewering afgesny is. Ek is geneig om uit verdere berigte te glo dat min van die VIII Korps hul loopgrawe verlaat het. 
VIII Korps gehad het hulle loopgrawe verlaat en meer as 14 000 mans het slagoffers geword.  Edmonds het geskryf dat weens die verlies van die "beste manlikheid" van Brittanje en Ierland daar slegs 'n klein stuk grond was, hoewel 'n voorskot van 2 km op 'n front van 6 km en geringe vooruitgang elders, was die verste wat die Britte bereik het sedert die oorlogsoorlog begin het. Slegs 1,983 onwondige gevangenes is geneem en geen van die gevangene grond noord van die Albert – Bapaume -pad behalwe by die Leipzig Redoubt is in aanhouding gehou nie.  Voor die geveg het Rawlinson 18 ambulanstreine aangevra, maar slegs drie is voorsien, en dit het gedeeltelik gevul, voordat baie van die gewondes na ongevalle-opruimingsstasies gebring is, met slegs 9 500 gevalle. Die ongevalle is in die openbaar onbewaak gelaat en eers op 4 Julie het die mediese dienste van die Vierde Weermag al die gewondes behandel (sommige ongevalle het hospitale in Engeland bereik wat steeds veldbedekkings dra). Toe die nag aanbreek, het oorlewendes teruggekeer na die Britse loopgrawe en draagbaars het niemand se land ingegaan nie. Generaal-majoor Ingouville-Williams, bevelvoerder van die 34ste afdeling, het aan die soektog deelgeneem en 'n paar mediese bevele het voortgegaan nadat dagbreek begin het. 
By Beaumont-Hamel het twee Britse mediese beamptes 'n skietstilstand gereël en op ander plekke is daar beweging in niemandsland afgevuur. Victoria Crosses is toegeken aan Robert Quigg en Geoffrey Cather (postuum) vir die redding van gewondes.  Sommige slagoffers het tot 'n week lank in 'n niemandsland oorleef en op rantsoene uit pakke dooie soldate geleef voordat hulle gered is. Om 19:30 het die vierde weermaghoofkwartier geglo dat daar 16 000 slagoffers was, teen 3 Julie het die personeel gedink dat daar 40 000 was en teen 6 Julie het die telling tot 60 000 man gestyg. Die afleiding van die Derde Leër by Gommecourt het VII Corps 6,758 slagoffers teen 1,212 Duitsers gekos.  Die uiteindelike totaal van 57,470 slagoffers, waarvan 19 240 vermoor is, is 'n geruime tyd nie bereken nie, die Franse Sesde Leër het 1,590 slagoffers gehad en die Duitse 2de Weermag het 10 000-12 000 slagoffers gely.  In 2013 het Ralph Whitehead geskryf dat 20,790 Duitse slagoffers vroeg in Julie gely het, waarvan 6,226 mans op 1 Julie ongevalle geword het. Voor 1 Julie is 1 912 slagoffers gely tydens die Anglo-Franse voorlopige bombardement of in die dae daarna en 12 642 troepe is as vermis aangeteken. 
Latere bewerkings Redigeer
Haig het die vierde leër se hoofkwartier besoek en die voortgesette aanval op 2 Julie bespreek, hoewel die oorspronklike plan in die verwarde situasie nie verander is nie. Die druk moes op die Duitsers gehandhaaf word om verliese te berokken en grond te bereik waarvandaan die Duitse tweede posisie aangeval kon word, met veral klem op die vang van Fricourt. Gough met die kavallerie en infanterie wat gereed was om 'n leemte te ontgin, is nie opgeroep nie en om 19:00 Rawlinson versoek dat hy X Corps en VIII Corps oorneem om die front langs die Ancre te herorganiseer. Die 12de (oostelike) afdeling is gestuur om die 8ste afdeling te verlig en die 25ste afdeling is nader aan X Corps verskuif. Haig het die 23ste en 38ste (Walliese) afdelings beveel om na die Somme -front te beweeg en om 22:00. die vierde leër se hoofkwartier het alle korpse beveel om die aanval voort te sit. Plaaslike omstandighede suid van die Albert – Bapaume -pad het baie beamptes aangespoor dat die Duitse nederlaag in die gebied met vars afdelings uitgebuit moet word, maar die XIII -korps is beveel om te konsolideer en voor te berei om Mametz Wood aan te val met XV Corps, wat Fricourt en vorder na Contalmaison, wat vermoedelik nog vasgevang is. III Corps is beveel om La Boisselle en Ovillers weer aan te val en Contalmaison te bereik en X Corps en VIII Corps is beveel om al die Duitse eerste posisie vas te vang en die middellyn te bereik. 
In die middag van 1 Julie is die Duitse oorlewendes van die 28ste Reserwe Afdeling en 12de Afdeling en deel van die 10de Beierse Afdeling by Montauban Ridge teruggedryf na die Braune Stellung (tweede posisie) van Ginchy na Longueval en Bazentin le Grand. Die 12de reserwe-afdeling het die aand van Bapaume af gekom en na Combles en Ginchy gestuur, en om 18:45 is 'n teenaanval gelas om die Montauban Ridge tussen Favières Wood en Montauban terug te kry. Een regiment sou verby die noordelike punt van Combles na Guillemont vorder en die noordelike punt van Montauban herower, 'n regiment in die middel sou Favières Wood herower en die linkerregiment sou langs die noordoewer van die Somme tussen Curlu en Maurepas, aangesien bestaande troepe by die tweede posisie aangesluit het. Dagbreek het op 2 Julie om 03:00 begin, lank voordat die opmars Bernafay Wood bereik het en 'n Britse spervuur ​​die Duitsers vinnig in Caterpillar Valley teruggedwing het. By La Briqueterie is die Duitse infanterie vinnig afgeweer, net soos hul aanval langs die rivier deur die Franse infanterie suid van Favières Wood. Die 12de afdeling het baie verliese gehad en is teruggetrek Grüne Stellung ('n tussenposisie) rondom Maltz Horn Farm voor die tweede reël. 
Vir Newfoundland het die eerste stryddag die verloop van die geskiedenis van die eiland verander en 'n einde aan enige hoop op onafhanklikheid.  Na die oorlog het die Newfoundland -regering 16 hektaar op die plek van die aanval van die bataljon gekoop en die Newfoundland Memorial Park geskep om die dooies te herdenk, wat op 7 Junie 1925 deur Haig geopen is. Hoewel die res van Kanada dit vier Kanada -dag op 1 Julie, bly dit Memorial Day in Newfoundland en Labrador. 
Hoe die Wildcat die lyn teen die nul gehou het
Geplaas op 12 September 2019 02:51:46
Toe Japan die Mitsubishi A6M Zero bekendstel, het dit 'n merkwaardige vliegtuig gekry wat 'n indrukwekkende gevegsrekord tot 1941 behaal het. Ten spyte van sy ongelooflike prestasie vir die tyd, kon die Zero egter nie uithou nie.
Die Grumman F6F Hellcat het bekendheid verwerf as 'n nulmoordenaar nadat dit in 1943 bekendgestel is. Maar dit was sy voorganger, die Grumman F4F Wildcat, wat die lyn gestaan ​​het tydens die eerste veldtogte van die Tweede Wêreldoorlog.
Dus, hoe pas die Wilde kat so goed by die vreesaanjaende Zero in? Eerstens is dit belangrik om te verstaan ​​dat 'n groot deel van die reputasie van 'n nul die gevolg was van moord in China teen baie tweederangse vliegtuie met swak opgeleide vlieëniers. Daar was immers 'n rede dat die Republiek van China die Amerikaanse vrywilligersgroep aangestel het om tydens die Tweede Sino-Japannese Oorlog te help-Chinese vlieëniers het dit moeilik gesny.
Die Mitsubishi A6M Zero het 'n skynbaar indrukwekkende rekord behaal teen tweederangse opposisie.
'N Beskadigde F4F Wildcat beland op USS Enterprise (CV 6) tydens die Slag van Santa Cruz. Japannese vlieëniers sou honderde 7,7 mm -masjiengeweerrondes in 'n Wildcat plaas, met min of geen effek nie.
Maar, glo dit of nie, die Wildcat het amper nooit die veld gehaal nie. Die oorspronklike F4F Wildcat was 'n tweedekker wat die Brewster F2A Buffalo verloor het in 'n kompetisie om die volgende vegter wat gebore is, aan te pak. Grumman, ontevrede oor die verlies van 'n kontrak, het twee opgegradeerde ontwerpe opgestel, en die F4F-3 is uiteindelik in gebruik geneem. Dit was ook 'n goeie ding. Soos dit blyk, was die Brewster Buffalo 'n snert - of dit nou Midway of oor Birma was, Buffels het deurgaans op Zeros geval, wat die lewens van geallieerde vlieëniers gekos het.
Toe die F4F met die Zero te doen kry, blyk dit egter 'n baie moeilike kliënt te wees. 'N Zero 's -bewapening het bestaan ​​uit twee masjiengewere van 7,7 mm en twee kanonne van 20 mm. Eersgenoemde het baie ammunisie gehad, maar het min slaankrag gebied. Laasgenoemde het 'n stoot gekry, maar die ammunisie was beperk. As gevolg hiervan sou baie Japannese vlieëniers in die geveg hul 7,7 mm -masjiengewere leegmaak net om te sien dat die Wilde kat nog vlieg.
Daarteenoor het die Wildcat se battery van vier tot ses M2 .50-kaliber masjiengewere nie net slaankrag teen die liggies gepantserde Zero meegebring nie, maar ook genoeg ammunisie. Stanley "Swede " Vejtasa kon op een dag sewe kills teen Japannese vliegtuie met 'n Wildcat aanteken.
Maar ammunisie was nie die enigste voordeel nie. Wildcat-vlieëniers het 'n voorsprong in terme van vyandelike intelligensie, te danke aan die ontdekking van die Akutan Zero, 'n herstelde, neergestorte nul wat die VSA insig gegee het in die interne werking daarvan (hierdie vaartuig het 'n draai gemaak in 'n opleidingsfilm met toekomstige president Ronald Reagan) .
Lees meer oor hierdie vliegtuig wat die lyn teen die kanse in die video hieronder gehou het.
Wat gebeurtenisse doen 1917 dramatiseer?
Die film speel af in die noorde van Frankryk rondom die lente van 1917, en speel af tydens wat Doran Cart, senior kurator by die National WWI Museum and Memorial, beskryf as 'n baie vloeibare periode van die oorlog. Alhoewel die geallieerde en sentrale magte ironies genoeg vasgeval het in 'n dooiepunt aan die Westelike Front, het hulle 'n wrede loopgraafoorlog gevoer sonder om wesenlike winste te behaal, was die konflik op die randjie van koersverandering. In Oos -Europa het intussen gedreun van revolusie die weg gebaan vir Rusland se dreigende onttrekking aan die konflik. Terug in Duitsland hervat Kaiser Wilhelm II die onbeperkte duikbootoorlogvoering en 'n besluit wat die Verenigde State aangespoor het om by die geveg in April 1917 aan te sluit en was betrokke by totale oorlog, insluitend bomaanvalle op burgerlike teikens.
Langs die Wesfront, tussen Februarie en April 1917, het die Duitsers hul magte gekonsolideer deur hul troepe terug te trek na die Hindenburg Line, 'n nuut geboude en massief versterkte defensiewe netwerk, volgens Mendes.
In die lente van 1917 trek die Duitsers terug na die sterk versterkte Hindenburg -lyn. (Illustrasie deur Meilan Solly)
Duitsland se onttrekking was 'n strategiese besluit, nie 'n eksplisiete terugtrekking nie, sê Cart. In plaas daarvan voeg hy by: "Hulle konsolideer hul magte ter voorbereiding op moontlike verdere offensiewe operasies, Operasie Michael, 'n lente -veldtog van 1918, waarin die Duitsers deur Britse linies breek en vorder na die weste as hulle was amper sedert 1914. " (Die geallieerdes het intussen eers op 29 September 1918 deur die Hindenburglyn gebreek.)
Mendes fokus sy film op die gevolglike verwarring van wat vir die Britte 'n Duitse toevlug was. Onder die verkeerde aanname dat die vyand vlug en dus in die nadeel is, berei die fiktiewe kolonel MacKenzie (Benedict Cumberbatch) hom voor om sy regiment te lei in die soeke na die verspreide Duitse magte.
Daar was 'n tydperk van vreesaanjaende onsekerheid en het [die Duitsers] oorgegee, teruggetrek, of lê hulle en wag? '" het die direkteur gesê Vanity Fair.
Die hoofkarakters van die film is almal fiktief. (Universal Studios/Amblin)
Volgens Cart het die Duitsers nooit gesê dat hulle terugtrek nie. Hulle het eerder na 'n beter verdedigingsposisie gegaan en die voorkant met 25 myl verkort en 13 afdelings bevry vir herplasing. 'N Groot deel van die voorbereiding op die onttrekking het onder die duisternis plaasgevind, wat die Geallieerdes verhinder het om hul vyand se plan ten volle te begryp en die Duitsers in staat te stel om hul troepe grotendeels ongehinderd te beweeg. Britse en Franse magte wat verbaas was oor die verskuiwing, het te midde van groot onsekerheid te midde van groot onsekerheid te staan ​​gekom voor 'n verlate landskap van vernietiging, besaai met valstrikke en skerpskutters.
In die film bied lugverkenning 1917 's bevelvoerder, die soortgelyke fiktiewe generaal Erinmore (Colin Firth), met genoeg inligting om Blake en Schofield te stuur om te keer dat MacKenzie se regiment in groot gevaar beland. (Telegraafkabels en telefone is tydens die Eerste Wêreldoorlog gebruik om te kommunikeer, maar swaar artillerie -bombardement het beteken dat lyne dikwels af was, soos in die film.)
Britse soldate val die Hindenburg -lyn aan (Foto deur die Print Collector/Getty Images)
Om die gevaarlike bataljon te bereik, moet die jong soldate No Man's Land oorsteek en die vyand se oënskynlik verlate loopgrawe navigeer. Omring deur verwoesting staar die twee struikelblokke deur die terugtrekkende Duitse magte, wat alles op hul pad tydens die uittog na die nuutgeboude lyn verwoes het.
Hierdie beleid van sistematiese uitwissing, wat Operasie Alberich genoem word, het bevind dat die Duitsers alles vernietig wat die Geallieerdes nuttig kan vind, van elektriese kabels en waterpype tot paaie, brûe en hele dorpe, volgens die International Encyclopedia of the First Wêreld oorlog. Per die Tye, het die Duitsers tot 125 000 burgerlikes ontruim en diegene wat in staat was om te werk na Frankryk en België beset te stuur, maar bejaardes, vroue en kinders agtergelaat om met beperkte rantsoene vir hulself te sorg. (Schofield ontmoet een van hierdie verlate individue, 'n jong vrou wat na 'n wees wees, en deel 'n sagte, menslike oomblik met haar.)
Aan die een kant was dit wenslik om nie te veel vars krag in die vorm van rekrute en arbeiders aan die vyand te skenk nie, en die Duitse generaal Erich Ludendorff het later geskryf, en aan die ander kant wou ons 'n slag kry op hom soveel monde om te voed as moontlik. "
Na die Slag van Poelcapelle, 'n skermutseling in die groter Derde Slag van Ieper, of Slag van Passchendaele (National WWI Museum and Memorial)
Die gebeure van 1917 plaasgevind het voor die Slag van Poelcappelle, 'n kleiner skermutseling in die groter Slag van Passchendaele, of die Derde Slag van Ieper, maar was sterk geïnspireer deur die veldtog, wat Alfred Mendes onder sy vegters gereken het. Hierdie groot Geallieerde offensief het tussen Julie en November 1917 plaasgevind en eindig met ongeveer 500 000 soldate wat in aksie gewond, vermoor of vermis is. Alhoewel die Geallieerdes uiteindelik daarin kon slaag om die dorpie wat die naam van die geveg gegee het, vas te vang, het die botsing nie 'n aansienlike deurbraak of verandering in momentum aan die Westelike Front opgelewer nie. Volgens Cart was Passchendaele 'n tipiese voorbeeld van die 'gee-en-neem' en nie veel gewonne manier van geveg wat tydens die berugte uitputtingsoorlog onderneem is nie.
Die resultaat van vier maande se stryd aan die Westelike Front kan in een woord beskryf word: dooiepunt. Die eindresultaat van al die groot oorlogsplanne, tientalle intense gevegte en honderde duisende sterftes was 'n lyn van teenoorgestelde leërs wat 475 myl van die Belgiese kus aan die Noordsee suidoos tot by die grens van neutrale Switserland strek. In hierdie gevegsmaande het bykans 306,000 Franse soldate gesterf. Duitsland se dooies was 241,000 België en Groot -Brittanje het albei 30,000 man verloor. Erger - as iets erger as al hierdie sterftes kon wees - was die dood van enige hoop dat die oorlog binnekort sou eindig. Terwyl die vegters hulle gaan vestig het om die winter op die somber vlaktes van die streek Vlaandere uit te wag, het hulle geweet dat die oorlog in die lente sou voortduur.
Terwyl die generaals en politieke leiers die winter deurgebring het om te beplan hoe om 'n vyand wat in loopgrawe vasgehou is en gewapen met kragtige masjiengewere te oorwin, het die soldate in die loopgrawe hul bes gedoen om te oorleef. Hulle perspektief op die oorlog is duidelik gemaak in 'n gebeurtenis waarna verwys word as die Christmas Truce.
Die Kerstyd. Oukersaand, 1914, het koue temperature en soms sneeu na die soldate gebring wat in slote langs die Wesfront gekamp het. Maar dit het ook iets skaars meegebring: 'n kans om haat en geweld opsy te sit en die vyand as medemens te groet. Oor die lengte van die voorkant het soldate gehoor hoe die vyand in 'n kerslied beland of hulle uit die loopgrawe sien stap om 'n hand van vriendskap uit te steek. Jay Winter en Blaine Baggett, skrywers van Die Groot Oorlog en die vorming van die 20ste eeu, vertel een van so 'n voorval:
Langs sommige gedeeltes van die Duitse lyne het ongewone ligte begin verskyn. Die Britte het gedink die vyand berei hom voor om aan te val, maar besef toe vinnig dat die Duitsers Kersbome wat met kerse versier is, op die borste laat sit. In plaas van geweervuur ​​het die Duitsers geskree. "Engelse soldate, Engelse soldate, gelukkige Kersfees! Waar is julle kersbome?"
Die Britse geweer Graham Williams, aangehaal in Die Groot Oorlog, onthou:
[Die Duitsers] het hul lofsang klaargemaak en ons het gedink dat ons op een of ander manier moet vergeld, en ons sing "The First Noël", en toe ons klaar was, het hulle almal begin klap en toe slaan hulle 'n ander gunsteling van hulle, " O Tannenbaum. "En so het dit aangegaan. Eers het die Duitsers een van hulle liedere gesing en dan het ons een van ons gesing, totdat die Duitsers onmiddellik saamgesing het met die sing van die lied" O Come All Ye Faithful ". "Adeste Fidèles. 'En ek het gedink, dit was regtig 'n buitengewone ding - twee nasies wat albei dieselfde lied sing tydens die oorlog.
Toe die leiers hoor van hierdie broederskap tussen die vyande, het hulle dadelik beveel dat dit onwillig is
aktiwiteit moet staak. Dit het wel gebeur, want die vegters het gou teruggekeer na die oorlogsaktiwiteite.
Die feite en niks anders as die feite nie
Pte Henry Tandey Victoria Cross, Distinguished Conduct Medal, Military Medal) was 'n Engelse ontvanger van die Victoria Cross, die hoogste en mees gesogte toekenning vir dapperheid in die aangesig van die vyand wat aan Britse en Statebondsmagte toegeken kan word.
Ontvanger van Victoria Cross, Henry Tandey, is 'n wettige oorlogsheld en die mees versierde Britse privaat van die Eerste Wêreldoorlog. Tandey is gebore in 1891 en het 'n geruime tyd grootgeword in 'n weeshuis, en het in 1910 by die Green Howards Regiment van die Britse leër aangesluit.
Voor die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog sou Tandey in Guernsey en Suid -Afrika saam met die Green Howard se 2de bataljon dien. Toe oorlog in Europa uitbreek, sou hy hom dadelik in die aksie bevind.
Hy het in 1914 aan die Slag van Ieper deelgeneem en is daarna gewond tydens die Slag van die Somme in 1916. Na 'n herstel in die hospitaal is ons later in Mei 1917 na die 3de Bataljon toegedeel. Hy is later weer gewond tydens die Slag van Passchendaele in November van daardie jaar voordat hy in Januarie 1918 aan diens was.
En hoewel hy ongetwyfeld eerlik geveg het gedurende die voorafgaande vier jaar, wil dit voorkom asof 1918 die jaar was vir buitengewone dapperheid en opvallende dapperheid.
Namate die oorlog sy laaste maande in Augustus 1918 binnegekom het, sou hy aksie sien tydens die 2de Slag van Cambrai, waar hy saam met twee ander oor die gevreesde niemandsland van die Eerste Wêreldoorlog gestorm het om 'n Duitse loopgraaf te bombardeer. Hy het teruggekeer met 20 Duitse gevangenes en is gevolglik bekroon met die Distinguished Combat Medal.
Later in September het hy deelgeneem aan 'n aanval in Havrincourt, waar hy weer swaar vuur sou trotseer om Duitse loopgrawe te bombardeer en met meer gevangenes terug te keer. Vir hierdie aksie is die militêre medalje aan hom toegeken.
Op 28 September was hy betrokke by 'n ander aksie by 'n kanaal naby Marcoing, Frankryk, toe sy peloton swaar masjiengeweervuur ​​begin ontvang het. Tandey het 'n Lewis -geweerspanne geneem, vorentoe gekruip onder die vuur en die Duitse posisie ingeneem.
Toe hy die kanaal bereik, het hy gehelp om 'n plankbrug onder intense vyandelike vuur te herstel. Later die nag, toe hy en sy manne omring was deur die vyand, het hy 'n bajonet -aanklag gelei wat sy manne bevry het en die vyand in die rigting van die res van sy geselskap laat hardloop het.
Vir sy optrede die dag word hy bekroon met die Victoria Cross en word hy die mees versierde privaat van die Eerste Wêreldoorlog in Brittanje. En as die verhaal daar sou stop, sou dit genoeg wees om sy plek in die historiese sale te besit.
12 Tegnologiese vooruitgang van die Eerste Wêreldoorlog
Erik Sass het presies 100 jaar nadat dit gebeur het, die gebeure voor die Eerste Wêreldoorlog behandel. Maar vandag is hy hier om 'n paar uitvindings van The Great War te bespreek.
In 1914 het die 'bewegingsoorlog' wat die meeste Europese generaals verwag het, neergekom in 'n onverwagse, en skynbaar onoorwinlike, oorlog van loopgrawe. Met masjiengewere wat massiewe geweervuur ​​vanuit die verdedigende loopgrawe versterk, is aanvallers deur duisende gesny voordat hulle selfs aan die ander kant van die "niemandsland" kon kom.
'N Oplossing het hom egter voorgedoen in die vorm van 'n motor, wat die wêreld na 1900 bestorm het. Aangedryf deur 'n klein verbrandingsmotor wat diesel of gas verbrand, kan 'n swaar pantservoertuig selfs te midde van oorweldigende handwapens vorder. vuur. Voeg 'n paar ernstige gewere by en vervang die wiele met gepantserde loopbane om ruwe terreine te hanteer, en die tenk is gebore.
Die eerste tenk, die Britse Mark I, is in 1915 ontwerp en het die eerste keer gevegte by die Somme in September 1916 gesien. Die Franse het spoedig gevolg met die Renault FT, wat die klassieke tenk -voorkoms (rewolwer bo -op) gevestig het. Ten spyte van hul latere vaardighede in tenkgevegte in die Tweede Wêreldoorlog, het die Duitsers nooit in die Eerste Wêreldoorlog grootskaalse tenkproduksie bereik nie, hoewel hulle 21 tenks in die onaangename A7V-model vervaardig het.
Alhoewel die Bisantyne en Chinese wapens gebruik het wat vlamende materiaal in die Middeleeue geslinger het, is Richard Fiedler in 1901 die eerste ontwerp vir 'n moderne vuurwerper aan die Duitse leër voorgelê, en die toestelle is in 1911 deur die Duitsers getoets met 'n eksperimentele losband. Hulle ware potensiaal is egter eers tydens loopgraweoorlogs verwesenlik. Na 'n massiewe aanval op vyandelike lyne, was dit nie ongewoon dat vyandelike soldate in bunkers en uitgrawings in die loopgrawe se holtes opgegaan het nie. Anders as granate, kan vlamwerpers vyandelike soldate in hierdie beperkte ruimtes "neutraliseer" (dws lewend brand) sonder om strukturele skade aan te rig (die bunkers kan die nuwe inwoners handig te pas kom). Die vlammenwerper is in Februarie 1915 die eerste keer deur Duitse troepe naby Verdun gebruik.
Gifgas is deur beide kante gebruik met verwoestende gevolge (wel, soms) tydens die Groot Oorlog. Die Duitsers was 'n pionier in die grootskaalse gebruik van chemiese wapens met 'n gasaanval op Russiese posisies op 31 Januarie 1915 tydens die Slag van Bolimov, maar lae temperature het die gif (xylylbromied) in die doppe gevries. Die eerste suksesvolle gebruik van chemiese wapens het plaasgevind op 22 April 1915, naby Ieper, toe die Duitsers chloorgas uit groot silinders gespuit het na loopgrawe wat deur Franse koloniale troepe gehou is. Die verdedigers het gevlug, maar tipies vir die Eerste Wêreldoorlog het dit nie 'n beslissende resultaat opgelewer nie: die Duitsers het traag opgevolg met infanterie -aanvalle, die gas het verdwyn en die geallieerde verdediging is herstel. Kort voor lank gebruik die Geallieerdes natuurlik ook gifgas, en in die loop van die oorlog het albei kante hulself toeneem tot meer verraderlike verbindings om gasmaskers te verslaan. in die strategiese situasie ('n herhalende tema van die oorlog).
Terwyl die Groot Oorlog baie nuttelose aktiwiteite behels het, was gevegte in die nag veral onproduktief, want daar was geen manier om te sien waar u skiet nie. Naggevegte is ietwat makliker gemaak deur die Britse uitvinding van spoorsnelkoeëls - rondtes wat klein hoeveelhede vlambare materiaal uitstraal wat 'n fosforescerende spoor gelaat het. Die eerste poging, in 1915, was eintlik nie so nuttig nie, want die roete was "wisselvallig" en beperk tot 100 meter, maar die tweede spoormodel wat in 1916 ontwikkel is, die .303 SPG Mark VIIG, het 'n gewone helder groen-wit uitgestraal en was 'n ware treffer (verstaan ​​jy dit?). Die gewildheid daarvan was deels te danke aan 'n onverwagte byvoordeel: die brandbare middel kan waterstof aansteek, wat dit perfek gemaak het om die Duitse zeppelins te "ballonblaas" en dan Engeland te terroriseer.
5. Onderbrekers Gear
Vliegtuie was net 'n dekade lank toe die Eerste Wêreldoorlog begin het, en hoewel hulle 'n duidelike potensiaal vir gevegstoepassings as 'n lugplatform vir bomme en masjiengewere gehad het, was dit nie heeltemal duidelik hoe laasgenoemde sou werk nie, aangesien die propellerblaaie in die manier. In die eerste poging het die Amerikaanse weermag basies die geweer aan die vliegtuig vasgemaak (na die grond gewys) met 'n leerband, en dit is bestuur deur 'n skutter wat langs die vlieënier gesit het. Dit was nie ideaal vir luggevegte en ongerieflik nie, want dit het twee vlieëniers nodig gehad om te werk. 'N Ander oplossing was om die geweer ver bo die vlieënier te monteer, sodat die koeëls die skroefblaaie skoongemaak het, maar dit het dit moeilik gemaak om te mik. Nadat die Switserse ingenieur Franz Schneider in 1913 sy idee vir 'n onderbrekertoerusting gepatenteer het, is 'n voltooide weergawe aangebied deur die Nederlandse ontwerper Anthony Fokker, wie se 'sinchronisator', gesentreer op 'n nok wat aan die skroefas geheg is, 'n masjiengeweer tussen die lemme van 'n draaiende skroef. Die Duitsers het Fokker se uitvinding in Mei 1915 aangeneem, en die Geallieerdes het spoedig hul eie weergawes vervaardig. Schneider het Fokker later gedagvaar vir patentskending.
In die eerste vliegdae, toe 'n vliegtuig van die grond af was, was die vlieënier redelik geïsoleerd van die aardse wêreld, en kon hy geen inligting ontvang behalwe duidelike seine met behulp van vlae of lampe nie. Dit het verander danksy die pogings van die Amerikaanse weermag, wat die eerste operasionele tweerigtingradio's tydens vliegtuie tydens die Groot Oorlog (maar voor Amerikaanse betrokkenheid) geïnstalleer het. Ontwikkeling begin in 1915 in San Diego, en teen 1916 kon tegnici 'n radiotelegraaf stuur oor 'n afstand van 140 myl. Uiteindelik, in 1917, word daar vir die eerste keer 'n menslike stem per radio vanaf 'n vliegtuig na 'n operateur op die grond oorgedra.
Die Duitse U-boot-veldtog teen geallieerde skeepsvaart het miljoene ton vrag gesink en tienduisende matrose en burgerlikes gedood, wat die Geallieerdes gedwing het om 'n manier te vind om die bedreiging van die duikboot te bekamp. Die oplossing was die dieptelading, basies 'n onderwaterbom wat met 'n katapult of geut van die dek van 'n skip af gehuil kon word. Dieptelaad sou op 'n sekere diepte afgegaan word deur 'n hidrostatiese pistool wat waterdruk gemeet het, wat verseker dat die dieptevrag geen oppervlaktevate, insluitend die lanseerskip, sou beskadig nie. Nadat die idee in 1913 geskets is, is die eerste praktiese dieptelading, die Type D, in Januarie 1916 vervaardig deur die Royal Navy se Torpedo and Mine School. op 22 Maart 1916.
Dit was natuurlik 'n groot hulp as u die U-boot werklik kon vind met behulp van klankgolwe, wat 'n mikrofoon benodig wat onder water kon werk, of 'n hidrofoon. Die eerste hidrofoon is deur 1914 uitgevind deur Reginald Fessenden, 'n Kanadese uitvinder wat eintlik aan die idee begin werk het as 'n manier om ysberge op te spoor Titanic ramp was dit egter van beperkte nut omdat dit nie die rigting van 'n onderwatervoorwerp kon bepaal nie, slegs die afstand. Die hidrofoon is verder verbeter deur die Fransman Paul Langevin en die Russiese Constantin Chilowsky, wat 'n ultraklankomvormer uitgevind het wat staatmaak op piëzo -elektrisiteit, of die elektriese lading wat in sekere minerale gehou word: 'n dun laag kwarts wat tussen twee metaalplate gehou word, reageer op klein veranderinge in waterdruk as gevolg van klankgolwe, sodat die gebruiker die afstand en rigting van 'n voorwerp onder water kan bepaal. Die hidrofoon het sy eerste U-boot-slagoffer in April 1916 geëis. 'N Latere weergawe wat deur die Amerikaners vervolmaak is, kan U-bote tot 25 myl daarvandaan opspoor.
Die eerste keer dat 'n vliegtuig vanaf 'n bewegende skip gelanseer is, was in Mei 1912, toe bevelvoerder Charles Rumney Samson 'n kort S.27 -pontonvliegtuig vanaf 'n oprit op die dek van die HMS Hibernia in Weymouthbaai. Die Hibernia was egter nie 'n ware vliegdekskip nie, aangesien vliegtuie nie op die dek kon beland nie, moes hulle op die water gaan sit en dan opgehaal word, wat die hele proses aansienlik vertraag. Die eerste regte vliegdekskip was die HMS Woedend, wat sy lewe begin het as 'n 786 voet lange gevegskruiser wat toegerus was met twee massiewe 18 duim gewere-totdat Britse vlootontwerpers agtergekom het dat hierdie gewere so groot was dat hulle die skip in stukke kon skud. Op soek na 'n ander gebruik vir die vaartuig, het hulle 'n lang platform gebou wat vliegtuie kan begin en land. Om meer ruimte vir opstyg en landings te maak, is die vliegtuie in hangaars onder die aanloopbaan gebêre, soos dit nog steeds in moderne vliegdekskepe is. Eskaderbevelvoerder Edward Dunning het die eerste persoon geword wat 'n vliegtuig op 'n bewegende skip geland het toe hy 'n Sopwith Pup op die Woedend op 2 Augustus 1917.
Die eerste vlieënierlose hommeltuig is in 1916 en 1917 vir die Amerikaanse vloot ontwikkel deur twee uitvinders, Elmer Sperry en Peter Hewitt, wat dit oorspronklik as 'n onbemande lugbom ontwerp het - in wese 'n prototipe kruisraket. Die Hewitt-Sperry Automatic Vliegtuig, wat slegs 18,5 voet lank was, met 'n 12-pk-motor, het 175 pond geweeg en is gestabiliseer en gerig ("gestuur" is te vrygewig) met gyroskope en 'n barometer om hoogte te bepaal. Die eerste onbemande vlug in die geskiedenis het op 6 Maart 1918 op Long Island plaasgevind. Uiteindelik was die teikentegniek - punt en vlieg - te onnauwkeurig om tydens die oorlog nuttig te wees teen skepe. Verdere ontwikkeling, deur 'n poging om afstandsbediening op afstand te beheer, het etlike jare na die oorlog voortgeduur totdat die vloot in 1925 belangstelling verloor het.
11. Mobiele X-straalmasjiene
Met miljoene soldate wat ernstige, lewensgevaarlike beserings opgedoen het, was daar duidelik 'n groot behoefte tydens die Groot Oorlog aan die nuwe wonderwapen van mediese diagnostiek, die X-straal-maar dit het baie groot masjiene vereis wat te groot en te delikaat was om te beweeg. Voer Marie Curie in, wat onmiddellik na die uitbreek van die oorlog teen Oktober 1914 begin het met die maak van mobiele X-straalstasies vir die Franse weermag, sy het röntgenmasjiene in verskeie motors en klein vragmotors geïnstalleer wat aan kleiner chirurgiese stasies aan die voorkant getoer het. Teen die einde van die oorlog was daar 18 van hierdie "radiologiese motors" of "Little Curies" in gebruik. Die Afro-Amerikaanse uitvinder Frederick Jones het in 1919 'n nog kleiner draagbare röntgenmasjien ontwikkel (Jones het ook verkoelingseenhede, lugversorgingseenhede en die selfstartende petrol-grassnyer uitgevind).
12. Sanitêre servette
Vroue het tradisioneel allerhande weggooibare of wasbare onderklere geïmproviseer om hul maandelikse tydperk te hanteer, heeltemal terug na versagde papirus in antieke Egipte. Maar die moderne sanitêre servet soos ons dit ken, is moontlik gemaak deur die bekendstelling van nuwe selluloseverbandmateriaal tydens die Eerste Wêreldoorlog, en dit duur nie lank nie, voordat Franse verpleegsters agtergekom het dat skoon, absorberende selluloseverbande baie beter was as enige voorgangers. Britse en Amerikaanse verpleegsters het die gewoonte aangeneem, en die korporatiewe Amerika was nie ver agter nie: In 1920 stel Kimberly-Clark die eerste kommersiële maandverband, Kotex (dit is 'katoen' + 'tekstuur') bekend. Maar dit was aanvanklik taai, want geen publikasies sou advertensies vir so 'n produk bevat nie. Eers in 1926 breek Montgomery Ward die versperring en dra Kotex -servette in sy gewilde katalogus.
Kyk die video: WO1 - gasaanvallen bij Ieper (Januarie 2022).
Copyright 2022 \ Waarom het die Duitsers nie die eerste gasaanval naby Ieper ten volle benut nie?...