Sukses - Inligting - 2022
Sedert Dale Carnegie se dae was sielkundige handleidings baie gewild, maar helaas, dit is baie minder prakties as wat hulle belowe. Sommige tesisse waarmee moderne ghoeroes uit poppsigologie hul lesers behandel, is in direkte teenstrydigheid, nie net met wetenskaplike navorsingsdata nie, maar ook met die wette van Murphy, en dra nie soveel by tot, maar belemmer selfverbetering en die bereiking van lewensukses. Beskou 'n paar van die mites van die moderne popsielkunde, wat baie onkrities van geloof geneem word.
Om daarin te slaag om 'n doel te bereik, moet dit so helder as moontlik gevisualiseer word, dit wil sê. Visualisering - die skep van beelde van die gewenste werklikheid in die verbeelding - is een van die mees modieuse onderwerpe in die pop-sielkunde die afgelope jaar. Die eerste gegewens oor die doeltreffendheid van visualisering van die verwagte resultaat is op die gebied van sportsielkunde bekom en is later vinnig versprei na prestasies op alle terreine. Terselfdertyd word dit oor die hoof gesien dat ons in die geval van sportkompetisies praat van atlete wat gedurende die hele lang oefensessie absolute outomatisme bereik het in die uitvoering van die hele reeks bewegings wat nodig is om 'n resultaat te bereik; Die intensiteit of akkuraatheid van hierdie bewegings is vir hulle bepalend. In hierdie gevalle lei die visuele afwagting van doeleindes soms tot verbeterde atletiese prestasies. Op alle ander terreine, veral loopbaanbeplanning, is die opbou van 'n algemene strategie vir die lewenspad - visualisering bring nie net die gewenste resultaat nie, maar kan dit lei tot die teendeel. Boonop is dit voor die hand liggend: as dit nie gaan om die bal in 'n basketbalmandjie te gooi nie, maar op 'n paar ingewikkelder lewensopdragte, is 'n gedetailleerde afwagting van die resultaat altyd 'n illusie. Niks in die lewe gebeur presies soos ons dit verwag nie. Daarom, selfs as hy sy doel bereik het, loop die persoon steeds die risiko om ontevrede te wees, sal iets waarskynlik nie heeltemal gebeur as waarvan hy gedroom het nie.
Aanbevelings. U moet 'n doel voor u hê, maar dit is duidelik voortydig om dit te bewonder totdat dit bereik is. Die fokus moet hoofsaaklik op die maniere wees om dit te bereik. Sukses word nie gedryf deur dagdrome nie, maar deur beplanning. Boonop is die plan 'n droom wat noukeurig en noukeurig na aan die werklikheid is.
Dit is verkeerd en skadelik om u gevoelens te beperk. Gedryf tot in die diepte van die siel lei dit tot emosionele oormatige spanning, belaai met onklaarraking. Daarom moet positiewe en negatiewe gevoelens openlik uitgedruk word. As die uitdrukking van u frustrasie of woede om morele redes nie aanvaarbaar is nie, moet hulle dit op 'n onstuimige voorwerp uitgegiet word, byvoorbeeld deur 'n kussing te slaan. Die eksotiese ervaring van Japanese bestuurders het etlike jare gelede 'n wye populariteit gekry. In die kleedkamers van sommige nywerheidsondernemings is rubberpoppe van die base, soos gatsakke, aangebring, wat werkers toegelaat het om met bamboesstokkies te slaan, oënskynlik om emosionele spanning te ontlont en die opgehoopte vyandigheid teenoor base vry te laat. Sedertdien het daar baie tyd verloop, maar daar is niks gerapporteer oor die sielkundige effektiwiteit van hierdie innovasie nie. Dit blyk dat dit 'n vreemde episode was sonder ernstige gevolge. Nietemin, talle handleidings oor emosionele selfregulering verwys vandag nog steeds daaraan, en moedig lesers aan om nie soveel te "beheer oor hulself" nie, inteendeel, om nie hul emosies te beperk nie. Om woede op 'n lewende voorwerp te verplaas, verminder egter nie stres nie, maar eerder die teendeel. Enige redelike persoon wat sy woede op hierdie manier ontlok, besef dat die werklike bron van irritasie onwankelbaar gebly het, en dit irriteer nog meer. Boonop, as iemand van die prosedure verwag om te kalmeer, maar dit nie plaasvind nie, verhoog dit die ergernis.
Aanbevelings. Enige fisieke aktiwiteit help om emosionele spanning vry te stel, maar selfs as dit nie met aggressiewe optrede geassosieer word nie, kan jy selfs speel. In 'n toestand van sielkundige spanning, is dit nuttig om oor te skakel na atletiese oefeninge, hardloop, stap, ens. Boonop is dit nuttig om die bron van spanning af te lei en te fokus op iets wat nie daarmee verband hou nie - luister na musiek, lees 'n boek, ens. Boonop is daar niks verkeerd daarmee om u emosies te beperk nie. Inteendeel, die vermoë om jouself te beheer en gevoelens uit te druk volgens die situasie, moet bewustelik in jouself gekweek word. Die resultaat hiervan is beide emosionele balans en volledige kommunikasie, meer suksesvol as met die spontane uiting van enige gevoelens.
As u slegte bui is, sal u beter voel deur u gedagtes oor te skakel na iets aangenaams. Die resultate van sielkundige navorsing toon dat wanneer ons in 'n depressiewe bui is, dit wil sê presies wanneer ons 'n verandering in bui benodig, ons gedagtes nie in staat is om dit met opset te implementeer nie. As ons besig is met ons probleme, beteken dit dat hulle ons heeltemal in besit geneem het, soveel dat ons nie die geestelike krag het om negatiewe ervarings te onderdruk nie. En probeer ons onsself mislei en nuwe gevoelens veroorsaak, versterk ons ​​net die mense wat ons reeds besit.
Aanbevelings. Emosionele depressie is makliker om te oorkom as u 'n beroep doen op ander vir hulp en ondersteuning. Deel u bekommernisse met 'n vriend of familielid, 'n priester of sielkundige - elkeen wat u kan help om oor te skakel na ander gedagtes. ' Dit is nuttig om net te gaan waar mense hulself geniet - na 'n konsert, na 'n park, om te besoek. En laastens, as u vooraf 'n situasie voorspel wat u kommer sal veroorsaak, probeer u vooraf gedagtes oor aangename dinge in u gedagtes oproep - vreugdevolle gebeure uit die verlede of drome van die toekoms. Dit sal nie maklik wees om die goeie humeur te bewerkstellig deur die verwagte hartseer te vervang nie.
Deur ons aan te moedig en aan te moedig en onsself te prys, kan ons ons selfbeeld verhoog. Baie gewilde selfhelpgidse bevat soortgelyke advies: moenie moeg word om jouself met lof aan te moedig nie; vul ook jou huis, motor, werkplek met mini-plakkate met die goedkeuring van slagspreuke: "Goed gedoen!" ens As die blik voortdurend by sulke stimuli bly, verbeter dit oënskynlik bui en verhoog die motivering. Selfgoedkeuring is inderdaad in staat om die selfbeeld ietwat te verhoog, maar slegs vir diegene wat dit reeds hoog genoeg het. Die voordele hiervan is buitengewoon bevraagteken. Mense met 'n lae selfbeeld neem nie verskillende pseudo-positiewe slagspreuke ernstig op nie, omdat hulle in beginsel nie gewoond is om hul eie positiewe oordeel te vertrou nie. Dit is erger dat hulle, uit hul oogpunt, lofprysing, 'n bespotlike toon hoor, en dit bring glad nie die mas op nie, eerder die teendeel.
Aanbevelings. 'N Persoon se selfbeeld ontwikkel nie oornag nie, maar deur die loop van sy hele lewe, en dit is naïef om dit vinnig te probeer herbou deur aanmoedigende plakkers om die huis te hang. Boonop is dit oor die algemeen buitengewoon moeilik om dit alleen te doen. Dit vereis die ondersteuning van ander mense. Koester kommunikasie met diegene vir wie u aangenaam en aantreklik is, wat gereed is om die groei van u selfbeeld te stimuleer. Die goedkeuring daarvan is baie belangriker as enige selfkompliment. En probeer om die kommunikasie met diegene wat dreig om jou selfbeeld met hul vyandigheid te skud, tot die minimum te beperk. Dit is onmoontlik om almal te behaag, om almal en almal te behaag, maar in die meeste gevalle is dit in ons vermoë om te kies met wie ons te make het en na wie se oordeel ons moet luister.
Lae selfbeeld is 'n groot struikelblok vir sukses in die lewe. Daarom moet dit op elke moontlike manier verhoog word, deur middel van self-oorreding, en met behulp van allerlei opleidingsprosedures. Baie jare gelede het die uitstaande Amerikaanse sielkundige William James 'n formule afgelei waarvolgens die persoon se selfbeeld as 'n breuk voorgestel kan word, waarvan die teller sy werklike prestasies is, en die noemer sy ambisie en ambisies. Met ander woorde, die betroubaarste manier om die selfbeeld (beter as wat niemand die afgelope eeu voorgestel het nie) te verhoog, enersyds, is om nie u aansprake te oorskat nie, andersyds om werklike, tasbare sukses te behaal. As die figuurlik gesproke die waentjie voor die perd geplaas word, dit wil sê om 'n hoë selfbeeld te kweek in die afwesigheid van werklike sukses, en selfs teen die agtergrond van oorskatte ambisies, dan is dit die pad om nie soveel te welsyn as in die teenoorgestelde rigting nie - na depressie en neurose. James, wat in die geskiedenis van die sielkunde meer gedink het as 'n denker as 'n navorser, het met sy uitsprake slegs baie rigtings van die daaropvolgende sielkundige navorsing beskryf. Op grond van sy idees het sielkundiges in die 20ste eeu baie interessante eksperimente en waarnemings met betrekking tot selfbewustheid en selfbeeld uitgevoer. En hulle het vasgestel: die selfbeeld van 'n persoon begin al op 'n vroeë ouderdom, en hoofsaaklik onder die invloed van eksterne assesserings, dit wil sê diegene wat deur die mense om hom gegee word (eers ouers en opvoeders, dan kamerade en kollegas). Wanneer hierdie beoordelings nie op werklike meriete en waardigheid gebaseer is nie, kan daar natuurlik 'n hoë selfbeeld gevorm word, maar in hierdie geval het dit 'n neurotiese karakter en neem dit dikwels die vorm van arrogante narcisme en minagting (soms baie aggressief) teenoor ander. Dit is duidelik dat so 'n posisie nie bydra tot die vestiging van verhoudings met mense nie. Vroeër of later word 'n persoon 'n uitgeworpene. Kan dit 'n lewensukses genoem word? Mense met 'n hoë selfbeeld is baie meer geneig om by rassistiese sienings te hou, en is ook meer aggressief, wat dikwels lei tot onregmatige gewelddadige optrede. Diegene wat hulself as allerhande voordele beskou, is dikwels bereid om dit ten koste van ander te bereik, op enige manier, insluitend gewetenloos en selfs onwettig. En hierdie pad lei nie tot die hoogtes van sukses in die lewe nie, maar tot sosiale isolasie, soms in die letterlikste sin, agter die tronkstraf.
Aanbevelings. Die nadele van lae selfbeeld is voor die hand liggend en onmiskenbaar, en dit sou verkeerd wees om mense aan te spoor om hulself te onttrek. Daar word met reg gesê: "As u uself nie hoog op prys stel nie, sal die wêreld u nie meer 'n sent bied nie." 'N Persoon wat homself nie liefhet nie, ontlok daardeur onwillekeurig 'n soortgelyke houding van ander. Maar dit blyk dat onrealisties oorskat selfbeeld vol probleme is. Die ideaal is, soos in die meeste soortgelyke gevalle, die 'goue gemiddelde' - matige, voldoende selfbeeld, in ooreenstemming met werklike meriete en prestasies. In plaas daarvan om jouself onredelik op te spoor van selfvoldaanheid, moet jy nugter bewus wees van jou sterk- en swakpunte om eersgenoemde redelik te kweek en vir laasgenoemde te vergoed. Ons moet onthou: selfrespek, nie ondersteun deur die respek van ander nie, is soos 'n seepborrel, helder aan die buitekant, maar leeg van binne, wat boonop vroeër of later bars. Ons moenie bekommerd wees oor die opblaas van hierdie borrel nie, maar oor die goedkeuring van diegene wie se opinies ons waardeer. Dit is duidelik dat dit hiervoor nodig is om hul meriete in die praktyk te demonstreer. En dan sal 'n voldoende, gesonde selfbeeld nie gevorm word uit emosies nie, maar uit feite.
Dit is noodsaaklik om 'n optimistiese houding jeens die lewe te kweek, aangesien pessimisme die bereiking van sukses belemmer en 'n persoon in die afgrond van probleme belemmer. Die sogenaamde positiewe denke het in die Westerse samelewing geheers danksy die gesamentlike pogings van Hollywood, televisie, gewilde liedjies en boeke wat vertel hoe om jouself te help: "Alles sal goed gaan! Alle probleme kan opgelos word! Wees optimisties en jy sal suksesvol wees!" Optimisme is die sleutel tot sukses, welvaart en onoorwinlike gesondheid. Hoop op die beste en moenie moedeloos raak nie, is die tema in die meeste gidse vandag. Moderne sielkundiges kom tot die gevolgtrekking dat die obsessie met positiwiteit en optimisme te ver gegaan het. Natuurlik het optimisme sy voordele, maar daar is ook baie nadele. 'N Eenkantige siening van die wêreld en van jouself gee nie 'n persoon 'n ware beeld van wat gebeur nie. As hy dit bely, leef 'n persoon slegs vir vandag sonder om na te dink oor die gevolge van sy eie en ander se optrede. Sorgeloosheid en selfsug is die eerste vrugte van onnadenkende optimisme. Die onverwagte ineenstorting van hoop, ernstige teleurstelling is ook die vrugte van optimisme. Elke mens in die lewe het 'n deel van pessimisme nodig om homself nie te veel te vlei en nugter te kyk nie. Laat ons nie vergeet dat "die glas nie net halfvol kan wees nie, maar ook half leeg is." Verdedigende pessimisme is net so effektief soos strategiese optimisme, wat 'n persoon dwing om versigtig te dink oor slegte dinge, en in sommige opsigte het pessimisme 'n nog beter effek. Nadenke oor inmenging sal u toelaat om die onderwerp meer volledig te omhels, al sy kante te sien en sodoende die verbeelding wakker te maak. Een van die spesiaal voorbereide sielkundige eksperimente behels sowel diegene wat na hul aard as strategiese optimiste gereken kon word as diegene wat geneig was tot verdedigende pessimisme. Al die deelnemers is in voorlopige keuring in drie groepe verdeel. Elkeen moes pyle na 'n teiken gooi. 'N Mens is gevra om baie struikelblokke voor te stel en maniere uit te vind om dit te oorkom. 'N Ander een moes dink dat alles glad verloop en dat die lede van hierdie groep die hoogtepunt van volmaaktheid sou demonstreer. Die derde groep is aangesê om nie aan iets te dink nie, maar om geestelik op die strand te swem en te bad. Eens in hul gewone element, dit wil sê as hulle verskillende probleme voorstel, het pessimiste briljante resultate getoon. Dit het slegter gevaar toe hulle hulself as onoorwinlike kampioene probeer voorstel, en baie sleg toe hulle, soos strategiese optimiste, probeer om glad nie aan iets te dink nie. Aan die ander kant het optimiste die beste resultate behaal nadat roekelose "ontspanning op die strand" en die slegste was - nadat hulle hulself as pessimiste probeer indink het en begin dink het oor moontlike struikelblokke en probleme met die voltooiing van die taak. Optimisme en pessimisme word die tweede natuur vir almal, gewortel in opvoeding en skynbaar in 'n aangebore predisposisie. Maar die belangrikste is dat by die oplossing van sekere probleme, waarvan die struktuur soortgelyk is aan die wat in die eksperiment gedoen is, defensiewe pessimisme, as dit natuurlik vir 'n persoon is, nie erger was as strategiese optimisme nie. Die feit dat optimisme en pessimisme verband hou met die soort temperament, was Aristoteles bekend, hoewel hierdie verbindings, soos dit later blyk, nie so eenvoudig is soos dit lyk nie, en dit sou naïef wees om te argumenteer dat 'n melancholiese nie 'n optimis kan wees nie, en dat 'n gesonde persoon nie 'n pessimis kan wees nie. Pessimisme en optimisme kan tot 'n sekere mate kenmerkend van 'n bepaalde kultuur wees. Sielkundige navorsing op hierdie gebied is net aan die begin, maar dit is al bewys dat Asiërs wat in Amerika woon, meer pessimisties is as die Kaukasiërs. Daar word algemeen geglo dat 'n pessimistiese siening van dinge die gesondheid nadelig moet wees en dat glimlag gesonder is as frons. In die praktyk het dit egter geblyk dat dit nie altyd waar is nie.Die vrywilligers, wat ewekansig gekies is, is gevra om die mees tragiese gebeure in hul lewens te herinner, 'n paar dae daaroor te besin en dit dan volledig in die vorm van kort opstelle te beskryf. Wat verbasend was, was nie dat die pynlike herinneringe nie die gesondheidsaanwysers van die proefpersone negatief beïnvloed het nie, maar dat hulle almal daarna beter gevoel het, en hierdie gevoel het ongeveer vier maande na die voltooiing van die eksperiment geduur. Hier is dit gepas om hierdie resultate te vergelyk met die bekende verskynsel van bevryding van dit wat die siel onderdruk met behulp van kreatiwiteit. Goethe en Hemingway het oor kreatiwiteit as bevryding gepraat. En Freud het dit eintlik bedoel in sy redenasie oor sublimasie. Maar, aan die ander kant, kan enige onderwerp die skepper genoem word as hy sy herinneringe op papier oordra? Sal hy van hulle bevry word, terwyl 'n skrywer bevry is, en dit beliggaam wat hom onderdruk en beelde? Boonop moet 'n mens nie in 'n sekere misleiding val nie en die skrywer met sy helde identifiseer, omdat die motiewe van sy werke moontlik niks met die gebeure in sy lewe te doen het nie, maar slegs in die verbeelding van die skrywer ontstaan ​​het. Nietemin, baie sielkundiges glo dat bevryding van pynlike herinneringe deur terug te keer na hulle, begrip en opname ook ten minste 'n soort kreatiwiteit is - geestelike werk en 'n ervaring wat inspanning verg. Sielkundiges het ook gevind dat selfs senuweeagtige mense, belas met verskillende bekommernisse en ongelukke, geneig is om ewig oor hul lot te kla, voortdurend te kla van pyn in alle liggaamsdele, nie meer gereeld die dokter te besoek as hul vrolike maats nie en nie vroeër as optimiste te sterwe kom nie. Met ander woorde, selfs diep pessimisme - nie gedrag nie, nie beskermend nie, nie opbouend nie, maar diep en allesomvattende pessimisme benadeel glad nie die gesondheid nie. 'N Pessimis was die Duitse filosoof Schopenhauer, wat nie sonder rede geglo het dat lyding die bron van groot dade is nie, want dit vermenigvuldig tienvoudig en maak dat dit vindingryk is. Almal ken die frase van Napoleon, wat hy uitgespreek het toe hy gevra is wat die belangrikste geheim van sy strategie is: "Ons moet nie huiwer om in 'n geveg betrokke te raak nie, en dan sal ons sien." Hierdie beginsel word deur die meeste strategiese optimiste gedeel. Maar onthou: hierdie beginsel was goed onder Marengo, onder Austerlitz, maar dit was nutteloos naby Moskou, Leipzig en Waterloo.
Aanbevelings. U mag nie sonder enige vrees en bekommernisse verdwyn nie, want dit dien dikwels nie net as struikelblokke en beperkings nie, maar as waarskuwings. En voortdurende blymoedigheid is 'n onbereikbare utopie. Leer om u gemoedstoestand te waardeer (veral omdat die voorkoms hiervan of net afhang van u individuele psigofisiese samestelling) en die beste daarvan benut.
Hoe hoër die motivering vir sukses, hoe meer waarskynlik is dit om te slaag. In die alledaagse taal, hoe sterker die begeerte om iets te kry, hoe beter. In 1908 het die beroemde Amerikaanse sielkundige R. Yerkes, saam met J. Dodson, 'n relatiewe eenvoudige eksperiment opgestel wat die afhanklikheid van die produktiwiteit van die uitgevoerde aktiwiteit op die motiveringsvlak getoon het. Die geopenbaarde reëlmatigheid het die Yerkes-Dodson-wet genoem, dit is baie keer eksperimenteel bevestig en erken as een van die min objektiewe, onbetwisbare sielkundige verskynsels. Daar is eintlik twee wette. Die kern van die eerste is soos volg. Namate die intensiteit van die motivering toeneem, verander die kwaliteit van die aktiwiteit langs 'n klokvormige kromme: eers neem dit toe, dan, na die punt van die hoogste aanwysers van sukses, daal dit geleidelik. Die motiveringsvlak waarop die aktiwiteit so suksesvol as moontlik uitgevoer word, word die optimum van motivering genoem. Volgens die tweede wet van Yerkes-Dodson, hoe moeiliker die aktiwiteit vir die vak, hoe laer is die motiveringsvlak daarvoor. Yerkes self het altyd na antropomorfisme getrek, nie fundamentele verskille tussen die gedrag van diere en mense gemaak nie, en hy het maklik analogieë gesien wat ver van onbetwisbaar was. Dit het soms naïef geklink, maar in die lig van die wet wat hy ontdek het, was dit absoluut waar. 'N Eksperiment wat by mense herhaal is, het soortgelyke resultate getoon. Raaiselprobleme is as eksperimentele materiaal gebruik, en geldelike beloning is as motiverende aansporing gebruik (die bedrag van die beloning vir 'n korrekte oplossing, aanvanklik onbeduidend, het geleidelik tot 'n baie betekenisvolle oplossing toegeneem). En dit is wat gevind is. Vir 'n suiwer simboliese oorwinning het mense 'slipshod' gewerk, en die resultate was laag. Namate die toekenning gegroei het, het die geesdrif ook gedoen; die resultate het dienooreenkomstig verbeter. Op 'n sekere oomblik, toe die moontlikheid van wen 'n groot omvang bereik het, het entoesiasme egter in opgewondenheid verander, en die resultate van aktiwiteite het afgeneem. Dit het dus geblyk dat swak motivering nie voldoende is vir sukses nie, maar dat oormatige motivering skadelik is, omdat dit onnodige opgewondenheid en lastigheid opwek.
Aanbevelings. Dit wil voorkom asof die skrywers van tutoriale oor suksesvolle gewilde lewens nie vertroud is met sielkunde nie. Die slagspreuk wat hulle voorgehou het "Konsentreer jouself op die gewenste doel" is nie heeltemal akkuraat nie. Natuurlik moet u 'n doel voor u hê, u moet daarna streef. Maar ons moet in gedagte hou dat obsessie met die doel 'n diens kan wees. Volgens die Yerkes-Dodson-wet is 'n optimale (of eenvoudiger, matige, gemiddelde) motiveringsvlak nodig om 'n sukses te behaal, dat oortolligheid hier so sleg is as 'n gebrek.