21 Taalwetmatighede en die toekoms van Afrikaans | Maroela Media
Afrikaans is een van net vier tale wat in die twintigste eeu kon moderniseer tot ’n volle funksionele taal. Die historikus Hermann Giliomee noem dit “die merkwaardigste kulturele verskynsel van Suid-Afrika in die twintigste eeu”. Daarby was Afrikaans die sterkste literêre taal in die land in die 1990’s, as produksie in Suid-Afrika as maatstaf gebruik is.
Maar Afrikaans se posisie het daarna vinnig begin verswak, en dis nodig dat Afrikaans leer uit die internasionale taalervaring en die navorsing van toptaalkundiges. Hierdie 21 “taalwetmatighede” is ’n opsomming van die belangrikste taallesse soos dit uit internasionale navorsing en gevallestudies blyk.
Die belangrikste teenstelling met die stand van Afrikaans is dat, hoewel taalverbruik skynbaar floreer, taalproduksie kwyn. Daar is die afgelope jare ’n groot oplewing in die informele funksies soos Afrikaanse musiek, kunstefeeste en ligte leesstof. Sonder produksie is verbruik egter nie volhoubaar nie. Met taalproduksie word verwys na universiteite en skole waar ’n nuwe geslag Afrikaanssprekendes opgelei word en waar Afrikaans as wetenskaps-, tegnologie-, literêre en vaktaal verder ontwikkel word.
Prof. Giliomee het ook gewaarsku dat die verengelsing van eertydse Afrikaanse universiteite vir Afrikaans rampspoedig kan wees. Hy meen dat sonder Afrikaanse universiteite, wat ’n Afrikaanse kultuurkarakter dra, daar nie veel kans is dat Afrikaans as taal met hoër funksies kan voortbestaan nie. Dit sal volgens hom ook lei tot die verengelsing van die Afrikaner-elite.
Die Grondwet maak teoreties vir die amptelike status van 11 tale voorsiening, maar in die praktyk het Engels die landstaal en die prestigetaal geword. Dit het veral gebeur vanweë die status wat vanaf owerheidsweë aan die taal verleen word, terwyl die mag van Engels as wêreldtaal natuurlik ook grootliks daartoe bygedra het.
9. Taalaktivisme en taalbedinging is noodsaaklik
Prof. Nic Grové van die Universiteit van Pretoria het tereg gesê dat ’n mens nie mag weggee wat nie joune is om weg te gee nie. Dit is inderdaad belangrik dat Afrikaans die beeld van ’n vriendelike en versoenende taal moet hê en dat die taal se sprekers in hul ywer om hul taal te beskerm, nie mense van ander tale moet vervreem nie. Dít beteken hoegenaamd nie dat die prys van versoening die voortbestaan van die taal self mag wees nie – dan is die prys te hoog. Vriendelikheid moenie met slapheid verwar word nie – ’n laat-maar-loop-houding loop uit op taaldood of taalmoord. Dit is hoekom die bekende “wet van Laponce” lui: “Hoe vriendeliker mense teenoor mekaar is, hoe feller woed die geveg tussen tale.”
10. Volle taalfunksies is belangrik vir ’n vol taallewe
’n Lewende taal met ’n toekoms is ’n taal wat ’n volledige funksionele taal is en nie net vir sekere funksies gebruik word nie. Hoe meer funksies ’n taal verloor, hoe vinniger gaan die taal se gebruikswaarde agteruit, hoe kleiner krimp sy taalwêreld, en hoe makliker verskuif sy taalgemeenskap na ’n ander meer bruikbare taal.
Dit beteken hoegenaamd nie dat ’n taal homself moet probeer afsonder op ’n taaleiland nie – die beheersing van ’n wêreldtaal is steeds nodig.
11. Taalinstellings is noodsaaklike vermenigvuldigers
Taalinstellings is noodsaaklik vir die oorlewing van ’n taal, veral vir minderheidstale wat nie oor ’n eie grondgebied en owerheid beskik nie. Hierdie instellings se taalkrag bestaan daaruit dat ’n minderheidstaal in die instelling ’n meerderheidstaal is. Instellings soos skole, die media en gemeenskapsorganisasies kan ook as belangrike vermenigvuldigers van tale dien. Om die volle funksionaliteit van ’n taal te behou is dit belangrik dat daar vir elke gebied sterk taalinstellings bestaan. Die belegging in taalinstellings op alle belangrike gebiede is ’n onmisbare deel van ’n taalstrategie.
12. Taalpraktyk is belangriker as taalteorie
Afrikaans is een van ons land se 11 amptelike tale wat Suid-Afrika in teorie ’n veeltalige land maak. Die nasionale talewet, wat beslag hieraan moes gee, is eers ná ’n hofsaak in 2011 gefinaliseer en bied nie voldoende beskerming aan al die nie-Engelse tale nie. ’n Groeiende gaping tussen die grondwetlike teorie en die taalpraktyk het gevolglik vinnig ontstaan, en dit het geblyk dat die regering se verbintenis tot veeltaligheid oorwegend net lippediens was.
Wanneer die owerheid nie verantwoordelikheid vir ’n minderheidstaal aanvaar nie, is die enigste oplossing dat die taalgemeenskap dit self doen deur sterk selfdoentaalinstellings te stig.
13. Groepsregte is ’n voorwaarde vir taaloorlewing
Die beskerming van groepsregte mag in Suid-Afrika omstrede wees, maar dit word internasionaal wyd gesien as ’n voorwaarde vir die gelyke genieting van die individuele regte van ’n kleiner taalgemeenskap. Die rede daarvoor is dat die individuele regte van ’n meerderheid in die praktyk voorkeur geniet bó die individuele regte van lede van minderheidsgemeenskappe. Minderhede kan dit eenvoudig nie bekostig om in ’n getallewedloop met meerderhede betrokke te raak nie omdat dit ooglopend lei tot politieke ongelykheid. Gelykheid is tog nie net ’n formele begrip nie, maar moet ook wesenlike gelykheid verteenwoordig. ’n Taal het vir sy oorlewing die volledige spektrum van regte van taalgroepe nodig.
14. Taalgetalle en -verspreiding is toekomsbepalend
’n Taal groei as sy getal sprekers toeneem, en kwyn as die getalle daal. Die 2011-sensus toon dat 13,5% van Suid-Afrikaners se huistaal Afrikaans is – wat 6,58 miljoen mense verteenwoordig. Dit maak van Afrikaans die derde grootste huistaal in die land. Die meeste Afrikaanssprekendes woon in die Wes-Kaap (2,8 miljoen), gevolg deur Gauteng met meer as 1,5 miljoen. Die uitdaging vir hierdie taalgemengde gebiede is dat hulle terselfdertyd die migrasiebestemming van ’n groeiende aantal nie-Afrikaanssprekendes is, en dat regeringsbeleid, ekonomiese sentralisering en globalisering Engels bevoordeel.
Die verspreiding van ’n taal se sprekers is egter net so belangrik as sy getalle. ’n Groot uitdaging vir Afrikaans is dat die meeste sprekers in gebiede met ’n taalgemengde bevolking bly. Die konsentrasie Afrikaanssprekendes is die sterkste in die ylbevolkte Noord-Kaap. Die voordeel hiervan vir Afrikaans is dat hierdie gebied betreklik afgesonderd is met minder sprekers van ander tale en die gepaardgaande taalmededinging.
15. Taalwil en taalhandhawing is deurslaggewend
Die wíl van ’n taal se sprekers om die taal te handhaaf, is die belangrikste voorwaarde vir taalhandhawing. Hierdie taalwil blyk onder meer uit die mate van ’n taalgemeenskap se waardering vir hul taal, letterkunde en ander kulturele werk. Die bewustheid van taalbedreiging en die bereidheid om hul taal in die vorm van taalgetrouheid en doelbewuste toewyding aan taalbevordering te handhaaf, is net sulke bepalende voorwaardes.
16. Taal is bepalend vir voorspoed
Afrikalande het feitlik voor die voet die voormalige koloniale tale om politieke redes tot amptelike status verhef omdat hulle dit as die beste “nasiebou”-strategie gesien het. Terwyl dit ten beste gemengde welslae as politieke strategie gehad het, het dit ekonomies gesproke rampspoedige gevolge vir die breë bevolking gehad.
Die eerste slagoffer van hierdie strategie was gewoonlik die skoolstelsel, wat deur die invoer van vreemde tale geslagte kinders ontmagtig het. Ghandi het verklaar dat die invoer van Engels as skooltaal Indië ten minste ’n geslag teruggesit het.
17. Taal moet deel wees van identiteit
Die bekende taalkundige, prof. Jaap Steyn, meen dat waar taal ’n belangrike simbool van ’n volk of gemeenskap se identiteit is, dit sterker bestand is as in gemeenskappe waar die taal slegs beskou word as ’n kommunikasie-instrument wat, indien nodig, verruil kan word vir ’n nuttiger taal.
Ná die Anglo-Boereoorlog het taalnasionalisme ’n deurslaggewende rol gespeel om Afrikaans ná die nederlaag en gepaardgaande verlies aan taalfunksies en -status te red. Só het taalgetrouheid ’n bepalende toets vir Afrikanerskap geword en was dit die spilpunt waar rondom ’n taalstryd teen Engels gevoer is.
Breyten Breytenbach het tereg gesê dat Afrikaans nie net ’n gemakstaal of ’n voertaal kan wees nie, maar ’n uitdrukking van identiteit én vormgewing van ’n ideë- en gevoelswêreld is.
18. Afrikaans moet bybly in die tegnologiese wedloop
Die tegnologie- en inligtingsrewolusie is waarskynlik ’n groter bedreiging vir Afrikaans as regeringsbeleid en -praktyk. Daarom is dit noodsaaklik dat Afrikaans in hierdie tegnologiese taalwedloop bybly deur Afrikaanse tegnologie en veral Afrikaanse inligting en kennis wyd beskikbaar en toeganklik te maak. Skoolkinders se vrye toegang tot gehalte-inligting in Afrikaans moet die grootste prioriteit geniet.
19. Tale het beskerming nodig
Moderne taalminderhede weet dat hul klein getalle hul kwesbaarste punt is en dat hulle nie net op hul getalle kan staatmaak vir hul taalwelstand nie. Selfs ’n groot taalgemeenskap soos Frankryk beskerm hul taal aktief. Die land se minister van kultuursake dra die verantwoordelikheid om Frans se welstand te monitor en die taal van 60 miljoen Franse te beskerm.
20. Samewerking met taalvennote in Suid-Afrika en stamlande is nodig
Dit is belangrik om te besef dat Afrikaans aan al sy sprekers behoort en nie aan ’n bepaalde groep nie. Afrikaans is inderdaad een taal met vele kulture. Terselfdertyd behoort die taal se toekoms nie net aan die aantal sprekers nie, maar aan die sprekers wat taalbewus is, die taalbedreigings besef en bereid is om iets daaraan te doen.
21. Politieke mag is belangrik vir ’n taal se toekoms
Die geskiedenis van die opkoms en val van ryke en tale bewys dat politieke en militêre mag, gerugsteun deur ekonomiese welvaart, waarskynlik die enkele grootste rede agter die huidige stand, omvang en welstand van die wêreld se groot tale is.
Hoewel die koloniale era lankal verby is, verleen die voortgesette politieke, ekonomiese, kulturele en militêre mag van die Engelssprekende wêreld steeds ’n magtige stukrag aan Engels. Afrikaans het op sy beurt weer op ’n veel kleiner skaal gebaat by die politieke, ekonomiese en militêre mag wat Afrikanersprekers voor 1994 uitgeoefen het. So het Afrikaans vanweë sy politieke mag daarin geslaag om ’n veel groter invloed as sy getalle uit te oefen. Net soos die verlies aan politieke mag Russies in Suid-Asië en Sentraal- en Oos-Europa erg nadelig geraak het, het die nuwe orde met sy skielike magsverskuiwing Afrikaans uit die staanspoor verswak.
Dit is vanweë taal- en getallewerklikhede nie praktiese politiek om van Afrikaans weer ’n bepalende politieke mag te maak nie, maar dit is wel nodig dat Afrikaanssprekendes besin oor maniere om wel hul politieke bedingingsmag te verhoog – binne en buite die parlement. Hierdie bedingingsmag behoort dan aangewend te word om Afrikaans te beskerm.
Afrikaans 90: Daar is werk in Afrikaans
Ek dink n saak kan uitgemaak word vir n nommer 22: Godsdiensuitlewing in moedertaal.
Daar bestaan geen groter voorreg as om jou Skepper en Velosser in jou hartstaal aan te roep en te ken nie.
Baie wêreldtale is ook ‘gekodifiseer’ tesame met bybelvertaling, dink maar aan Luther se Duitse vertaling, die Nederlandse Statenvertaling, die Engelse KJV en 1933 se Afrikaans.
Hierdie vetalings het ook groot impak op gelettertheid, opvoedkunde en literêre ontwikkeling gehad.
Flip, ek stem saam. Kunstefeeste, Afrikaanse musiek en die feit dat mense nog met mekaar Afrikaans praat is nie voldoende vir die behoud van Afrikaans nie. “Kunstenaars” se swak, “awesome” taalgebruik is in elk geval ‘n steen des aanstoots. Die taal in opvoeding (veral universiteite), howe en op owerheidsvlak is noodsaaklik. Die slegte nuus is dat baie Afrikaners maar te gretig is om swak Engels te praat. Ons lingua franca is mos al lankal swak Engels. Seker omtrent 95% ondernemings met Afrikaanse base (baie groot plekke tot piepklein) se kommunikasietaal, webwerf en korrespondensie of fakure is als in Engels. Jong… Lees meer »
Die verlamde geslag (of dalk eerder die verpletterde geslag) waarvan my werkgewer deel is stel gkadnie in Afrikaans belang nie…ek werk slegs in Engels en “baste”…Wens hul wil nou aftree (hul is in hul laat 50s) en aan ons oorgee sodat ons dit kan regstel.
Nog ‘n uitstekende artikel uit Flip Buys se pen, maar as die regte mense dit nie onder oë kry en ter harte neem nie, dan is dit maar net nog een vir die argiewe waar naslaanwerk eendag oor Afrikaans se verdwyning op universiteitsvlak gedoen gaan word. Die mense wat dit moet lees, is die geagte rektors/vise-rektors van die vier histories Afrikaanse universiteite en ook al die mense van die Afrikaanse Taalraad en sy verskeie vertakkinge. Toe ek laas gelees het, was daar iets soos 43 affiliate! Genugtig, vir so ‘n klomp mense wat met taalsake besig is, is daar min… Lees meer »