'n Dag om nooit te vergeet
Maandag 24de September sak ek toe af as morele ondersteuner en rigtingwyser vir ‘n dame na die welbekende ry langs die Suid-Afrikaanse konsulaat in Trafalgar Square. Man, dit was vroeg. Om die rye en die 12:00 perk te vermy moes ek die 06:45 trein na Paddington vang en daai tyd van die oggend gaan dit woes in my huis. Die honde kyk met groot ogies waarom pappa tog so vroeg opstaan en mamma kon ook nie later lÃª nie, want syntoe kon ek nie stap nie. Dis te vÃªr.
Ek het met die dame afgespreek dat sy, wat nog verder moes kom, ‘n presiese trein vang sodat ons mekaar sommer op die trein kon ontmoet. Na ‘n gespartel en gewoel by die huis was ek darem betyds en met my jas en sambreel in my hande het ek die platform bestorm. Sopnat, daai tyd van die oggend het ek geweet dat dit ‘n lang dag sou wees. Ek het my horlosie dopgehou en soos die vertraagde een waarop ek moes klim die stasie inskud, kon my hart stadiger klop. Ons oorspronklike ooreenkoms om in die eerste kompartement te ontmoet kon ek so met die aankoms sien, het nie gewerk nie. DiÃ© was vir die meer bevoorregtes beskonde en ek het haar in die vierde kompartement gekry, nes die Hemelse Vader die wolke bo ons oopmaak om diÃ© droogte geteisterde land te voed.
Ek moes eers op ‘n welgeklede heer gaan sit voor hy opskuif, so het ek ook darem ‘n sitplek gevind op die vol trok, darem nie te vÃªr van die dame af nie. Ons kon mekaar net-net hoor oor die geskree en geskud van die trok, maar ons was oppad na Paddington, ons halfwegpunt na die eindelope ry langs die wit muur. Daar aangekom moes ek die beplande ontbyt eers van die hand wys, want soos my Oupa glo ek, dis beter om jou tot jou bestemming te druk en dan daar dit rustiger te neem en as die tyd dit toelaat, ietsie by jou keel afgooi. Ons mik toe na my gunsteling deel van diÃ© uitstappie, die ‘Tube’. Ek vra jou, wat is dan lekkerder om saam met derduisende skape in ‘n hoop gejaag te word? Met ‘n koerant of boekie voor sy gesig sodat hy jou tog net nie sal raaksien en dalk ‘hallo’ moet sÃª nie. Die een is mos beter as die ander, uitgevat in duur pakke en bont dasse, die dames in snyerspakkies op sulke lang hakke. Die hitte van asems en beknoptheid van lywe vat my asem weg, maar solank daar ‘n koerant in jou gesig is, is als wel. Dit is London diÃ©, hier speel ons nie, ons werk!
Ons storm na buite, net om oorval te word met water wat Afrika nog nie gesien het nie. My groot sambreel slaat sommer ‘n mannetjie hier voor my van sy voete af soos ek die ding met een beweging opslaan en na bo bring. My longe, wese, het gegaap na die vars lug, maar die Springbok teen SA Huis het my gou herinner aan my vorige ondervinge hier. Ons moes in daai ry kom, want 12:00 maak hulle toe en as jy nie binne is nie, moet jy mÃ´re maar weer saam met die hoenders opstaan en saam met die trop in die hokke staan. Met ‘n lang nek loop ek toe om die draai. Waar is die ry tog? Wag, wag hier is die deur met ‘n verdere verwysing na die volgende een vir toegang. Kon ons tog so gelukkig of hopeloos te vroeg wees?
Verstom het ek en die dame na die nota op die deur gestaar, my sambreel op die grond. Dit het gelees â€œDue to National Heritage Day these offices will be closed on Monday 24.09.2012”. So daar staan ons toe, 07:40 nat in ons eie ry en weet nie of ons kwaad of skaam moet wees nie. Skaam dat ons vergeet het van ons eie Erfenisdag of kwaad dat ons geweet het dat ons als weer van voor moes deurgaan. Een ding was verseker, nooit sou ek weer diÃ© datum vergeet nie en alhoewel my gemoed bietjie suur was, iets sou ek moes doen om Braaidag te vier!
Tags: Afrikaansbraai4heritageBrandpuntHumorSouth Africans in the UK