Romeinse halssnoer (illustrasie) - Inligting - 2022
Antieke Romeinse juweliersware
Antieke Rome het 'n lang en interessante geskiedenis. Dit is gestig omstreeks 753 vC en het baie veranderings ondergaan wat oorgegaan het van 'n monargie na 'n republiek, en dan na een van die magtigste ryke wat die wêreld ooit geken het. Gedurende hul geskiedenis het die Romeine sulke juweliersware (ook gespelde juwele) gedra soos ringe, halssnoere, hangertjies, oorbelle en armbande.
Op hierdie bladsy bied ons interessante feite en inligting oor die soorte juweliersware (ook gespelde juweliersware) wat deur die ou Romeine geskep en gedra is gedurende hul geskiedenis. Vir meer inligting oor hierdie antieke beskawing, besoek die antieke geskiedenis van Rome.
Die argeologiese terreine in Pompeii en Herculaneum het talle stukke goed bewaarde Romeinse juweliersware uit die 1ste eeu nC verskaf. Argeologiese ontdekkings van juweliersware uit antieke Rome is egter relatief skaars in ag genome die omvang van die ryk en die feit dat dit al eeue lank bestaan ​​het. Dit dra daartoe by dat die Romeine oor die algemeen nie hul dooies begrawe het nie, maar hulle eerder veras het. Dit het beteken dat die Romeine nie ongelooflike begraafplase agtergelaat het met juweliersware en ander artefakte nie, net soos die ou Egiptenare. As gevolg van verskeie ontdekkings en geskrifte oor alle aspekte van die Romeinse lewe, insluitend juweliersware, is daar baie kennis oor die Romeinse persoonlike versiering. Die vroeë Romeine het oor die algemeen die eenvoudige style van die Etruskers en die Griekse mense aangeneem vir hul juweliersware (ook gespelde juweliersware). Namate die ryk en sy rykdom gegroei het, het hul juweliersware meer uitgebreid en kleurvol geword en alle soorte materiale opgeneem.
Juweliersware in antieke Rome
Die lang bewind en invloedryke posisie op die Europese vasteland het verseker dat die Romeinse Ryk vandag onthou word as een van die dryfkragte vir baie kunsvorme wat in die antieke tye gebruik is. Die Romeine strek oor groot gebiede en het daarin geslaag om invloede van baie verowerde en naburige beskawings te versamel en dit aan te pas by die gebruik daarvan en die gebruik van toekomstige geslagte wat agterna gekom het.
Met die moontlikheid om toegang te verkry tot 'n wye verskeidenheid grondstowwe uit hul uitgebreide hulpbronne regoor die kontinent en die kennis van alle beskawings wat naby hulle woon (Egiptenare, Grieke, Kelte en ander Noord -Europese gebiede wat hulle verower en in aanraking gekom het), juweliersware wat tydens die hoogtepunt van die Romeinse Ryk gemaak is, word vandag as van baie hoë gehalte beskou - beide in kunsvorm en in vervaardigingsprosesse. Selfs met die oorvloed van verskillende dekoratiewe items wat deur hul bure vervaardig is, het die Romeinse bevolking verkies om eenvoudig aan te trek, en slegs 'n paar juweliersware (meestal beïnvloed deur Griekse ambagsmanne) het gewild geword.
Een van die gewildste juweliersware uit die Romeinse tyd was 'n borsspeld wat gebruik is om klere aan mekaar vas te maak, en ringe wat beskou is as een van die enigste juweliersware wat deur mans gedra kon word (een op die hand, een op elke vinger) of glad nie). Dit was die manier waarop ringe gedra word, die geboorte van "seëlringe", spesiaal gemaakte ringe met gegraveerde edelgesteentes wat gebruik is om die teken van die draer se rang of familiewapen aan die was te beïndruk. Hierdie tradisie is later aangepas in die skepping van selfstandige seëls. Benewens seëlringe en borsspelde, gebruik die Romeine ook amulette, talismans, armbande, oorbelle wat gebruik is om die draer te beskerm teen bose geeste en vloeke (bose oë). Ontwerpe wat in baie van hul juweliersware ingeprent is, het diere en slange getoon (wat onsterflikheid simboliseer) en versier met smarag en peridot wat uit Egipte ingevoer is, karneool, jaspis, lapis lazuli en oniks uit Persië. Benewens hulle is diamante en pêrels ook hoog geag (hulle het selfs permanente nedersettings gevestig wat toegewy is aan pêrelproduksie in die hele Ryk).
Na die val van die Romeinse Ryk, is baie van die juweliersware-tradisies wat deur hulle geskep is, opgeneem in nuutgestigte lande en omliggende gebiede.
Materiaal wat in Romeinse juweliersware gebruik word
Silwer en goud was die belangrikste metale wat gedurende hierdie tydperk gebruik is. Dit was egter gewild onder die rykes en die hoër klasse. Die gemiddelde persoon het juweliersware van goedkoop metale soos brons of koper gedra.
Die Romeine het massaproduksie vervolmaak, wat beteken dat die meeste van die meer bekostigbare juweliersware in massa vervaardig is. Dit het juweliersware aan die massas beskikbaar gestel en die pryse verlaag. Vergelyk dit met Griekse juweliersware waar handgemaakte items algemeen was, en juweliersware gewoonlik duurder was.
Moderne antieke Romeinse glasoorbelle. Sien hulle hier.
Die ou Romeine het ook baie edelstene gebruik en kleur in hul juweliersware opgeneem. Edelgesteentes soos ametis, pêrel, robyn en smaragde is hoog op prys gestel, maar selfs halfedelstene soos karneool, straal, topaas en amber is in die volksmond gebruik.
Vir meer bekostigbare opsies is gekleurde glas op 'n vaardige manier vervaardig om soos edelstene te lyk.
Dit is vir my heeltemal Grieks
Hellenistiese oorbelle. Goud met klip en glas. 3de tot 2de eeu v.C. .. Via MetMuseum.org
Die antieke Grieke het dikwels geskryf oor juweliersware en die gebruik daarvan in (en 'n invloed op) hul daaglikse lewens. Gegewe die invloed wat hulle op die geskiedenis van juweliersware gehad het, is dit nie verbasend nie. Baie innovasies, van filigraan tot emalje, is gemaak deur die Grieke wie se vrugbare handel en uitbreiding hierdie style en tegnieke oor die antieke wêreld versprei het.
Dit was die handel wat aanvanklik gevorderde juweliersware-tegnieke na Griekeland gebring het, sodat hul vakman hierdie metodes kon uitbrei en verbeter. Die eiland Kreta was die tuiste van die Minoërs, 'n beskaafde see wat handel dryf met Egipte, die Midde-Ooste en Griekeland.
Soos ons gehad het in ons vorige blog genoemHierdie plekke was veral invloedryk in die geskiedenis van juweliersware. Indiese vakmanne was die eerstes wat diamante in juweliersware ontdek en gebruik het. Egiptenare het klem gelê op die simboliek en betekenis van elke stuk en was die pionier in die gebruik van glas- en klei -inlegsels. Mesopotamiërs was 'n pionier in die gebruik van dun metaalblaaie (later met gekleurde edelstene) om hul juweliersware te maak.
Hellenistiese oopgemaakte haarnet met medalje. Goud. 200-150 v.C. .. Via MetMuseum.org
Hierdie stukke is ingewikkeld gemaak en weelderig, nie net ter wille van skoonheid nie, maar ook omdat dit deur geslagte heen oorgedra is. Hulle is weggesteek vir bewaring (miskien 'n bietjie te goed, aangesien hulle eers ontdek is toe moderne argeoloë hulle teëgekom het). Sommige van die bes bewaarde voorbeelde kom egter uit grafte waar juwele gewoonlik op die liggaam van die oorledene geplaas is. Sommige van hierdie stukke is spesiaal gemaak vir begrafnis, maar die meeste is tydens die lewe gedra. "
Wat die versiering en styl betref, het die Grieke uitgebrei na die buitelandse juweliersware wat deur die handel ingebring is en filigraan bekendgestel, 'n fyn, kant ontwerp wat gemaak is met ingewikkelde geweefde drade. Hulle het ook hierdie goue draad gebruik om fyn kettings te maak en krale aan mekaar te koppel, eerder as om dit op 'n draad of band vas te maak.
Die natuur was 'n algemene simbool in Griekse juweliersware. Baie stukke bevat beelde van diere en plante of is in die vorm van verskillende skulpe gemaak.
Aangeneem uit die Egiptiese inlegsels, het die Grieke die gebruik van geëmailleerde en ingelegde edelstene bekendgestel. Dit het die indrukwekkende kleur bygevoeg wat ons dikwels met Griekse juweliersware assosieer. Met gevorderde gereedskap kon hulle ook klippe op 'n ingewikkelde manier sny deur kamees in te voer ('n styl wat deur die vroeë 20ste eeu gewild sou bly).
Armbande van brons, been en straal word gereeld aangetref. Dit wissel in grootte en ontwerp, en sommige is eenvoudig, sommige versier, sommige van gedraaide metaal. Die klampe wissel ook. Sommige is aan die rande saamgebuig, maar nie vasgemaak nie, sommige is vasgeklink, sommige het 'n haak en 'n lus en sommige het baie gesofistikeerde skarniere.
Armbande is ook gemaak van skalie, 'n sagte materiaal wat tydens die ystertydperk in steengroewe gebruik is en vir juweliersware en drinkbakke gebruik is. Die Romeine het voortgegaan om hierdie materiaal te ontgin en dit gebruik vir die sny van meubels en die maak van juweliersware. Kinders en babas het ook armbande gedra. Armbande is dikwels by die dooies begrawe en word daarom as grafgoed aangetref.
Watter materiale is gebruik?
Enige materiaal wat vir die Romeine beskikbaar was, kan in die juweliersware gebruik word. Romeinse glasjuweliersware en houtstukke bestaan ​​saam met skaars materiale soos goud en silwer. Klippe uit die Middellandse See -gebied, asook af en toe invoer uit Indië en Persië, versier dit.
Wetenskaplike studies oor Romeinse juweliersware het die materiaal teruggevoer na plekke baie ver buite hul ryk. Klippe uit die Verre Ooste en Pakistan het in sommige items verskyn.
Romeinse halssnoer - Geskiedenis
Dit is moeilik om presies te sê wanneer die eerste traanbottels ontstaan ​​het, maar ons kan seker wees dat die legendes begin het oudheid. Die Ou Testament van die Bybel (KJV) verwys na die versameling van trane in 'n bottel in Psalm 56: 8 wanneer Dawid tot God bid: 'As u my swerwe vertel, sit u my trane in u fles, is dit nie in u boek nie?' die geboorte van Christus met meer as 1000 jaar. Sien meer onder die Oudheid.
Skeurbottels was redelik algemeen in Romeinse tyd, rondom die tyd van Christus, toe rouklaers klein glasbotteltjies of koppies met trane gevul het en dit in grafkelder geplaas het as simbole van respek. Soms is vroue selfs betaal om in hierdie vate te huil terwyl hulle langs die rouproses stap. Diegene wat die hardste huil en die meeste trane produseer, het die meeste vergoeding gekry, of so sê die legende. Hoe meer angs en trane geproduseer word, hoe belangriker en waardevoller word die oorledene beskou. Sien meer onder Die Romeinse tydperk.
Skeurbottels verskyn weer tydens die Victoriaanse periode van die 19de eeu, wanneer diegene wat treur oor die verlies van geliefdes, hul trane in bottels sou opvang met spesiale proppe wat die trane laat verdamp. Toe die trane verdamp het, sou die rouperiode eindig. Sien meer onder The Victorian Era.
In sekere Amerikaanse burgeroorlogverhaleDaar word gesê dat vroue in traanbottels gehuil en hulle gered het totdat hul mans uit die geveg teruggekeer het. Hulle opgehoopte trane sou die mans wys hoeveel hulle aanbid en gemis word. Sien meer onder The U.S.Civil War.
Die traanbotteltradisie was histories 'n routradisie. Slegs in die hedendaagse tyd is trane van vreugde en inspirasie vasgevang. In die huidige musiek en literatuur is traanbottels weer geromantiseer. Verwysings na die krag van die traanbotteltradisie kom voor in kontemporêre musiekvideo's, romans en poësie. Hedendaagse traanbottels word geskep deur glaskunstenaars regoor die wêreld en 'n paar suksesvolle vervaardigers. Sien meer onder Contemporary Times.
Vandag kan struikbottels ook 'n traanbottel, traanvanger, traanflacon, unguentaria of unguentarium genoem word. Daar is ook verskeie minder algemene spellings vir lachrymatory, insluitend lachrimatory.
Hoepeloorbelle: Ou oorsprong
Die eerste ding om op te let is dat oorbelle sedert antieke tye bestaan. Hulle het ook gewild geword in baie kulture in die antieke wêreld. Oorbelle het hul debuut gemaak in gebiede rondom Mesopotamië. Geskiedkundiges sê dat Sumeriese vroue die eerste goue oorbelle oor 2500 vC gedra het. Terselfdertyd was die ou mense van die Afrikaanse beskawing, Nubia (nou Soedan), van die eerste mense ter wêreld wat ringe dra.
Mettertyd is hoepels ingeburger in kultuur en tradisie. Hulle het 'n debuut gemaak in die Egiptiese kultuur omstreeks 1500 vC. Wat het hierdie bykomstigheid so wyd en algemeen geliefd gemaak? Sommige het geglo dat hoepeloorbelle rykdom simboliseer, terwyl ander dit gedra het om skoonheid te beklemtoon.
Ondersteun deur die ryk simboliek, het hoepeloorbelle uiteindelik hul weg na ander dele van die wêreld gemaak. Griekse goudsmede het in die eerste millennium, BCE, hoepeloorbelle begin maak. Etruskiese goudsmede was nie ver agter nie. Die Grieke en Etruske het hul eie variasie geskep, wat hulle as 'n teken van rykdom en voorspoed beskou het. Beide kulture was trots daarop om bykomstigheid met kuns te kombineer terwyl hulle hul weergawe van hierdie geliefde juweliersware konceptualiseer. Elke stel bevat ingewikkelde ontwerpe en versierings soos krale, edelstene en blomme.
Binnekort het hoepeloorbelle die uitbreiding en oorheersing van die Romeinse Ryk binnegedring. Aanvanklik was hierdie oorbelle nie welkom in die Romeinse kultuur nie. Hoepeloorbelle het egter 'n gewilde bykomstigheid onder mans en vroue geword namate die ryk gegroei het. Selfs Julius Caesar, waarskynlik die beroemdste leier van Rome, het hoepels gedra toe hy die ryk regeer. "Veni, Vidi, Vici"? In die geval van hoepeloorbelle, lyk dit so!
Namate die invloed van Rome in die antieke wêreld afgeneem het, het ander vorme van oorbelle ontstaan. Bisantynse hoepels het gewild geword onder antieke kulture. Hierdie ringe was effe goud met pêrelhangers aan kettings gehang - 'n onmiskenbare neiging in die antieke wêreld.
Het hoepeloorbelle in die daaropvolgende jare gewild gebly? Die donker eeue het baie neigings geblus, en hoepeloorbelle het uit die mode geraak.
Bezoars is klein stene wat in die maag of ingewande van sekere diere vorm, hierdie van 'n bok, wat as 'n middel teen baie siektes gebruik is. (Krediet: SSPL/Getty Images)