Beenpyn - oorsake, simptome en behandeling - Simptome - 2021
Beenpyn is baie mense in akute vorm, omdat dit 'n tipiese simptoom is van gebreekte bene of frakture. Maar die pyn van die bene by verskillende siektes kan ook chronies verloop. Die lyers ly permanent aan beenpyn, word dikwels aansienlik benadeel in hul mobiliteit en in hul alledaagse lewe. In die ergste geval kan die simptome vir kanker weggesteek word, daarom word 'n mediese ondersoek dringend aanbeveel.
Definisie van beenpyn
Beenpyn moet slegs in die nouer sin verstaan ​​word as pyn wat geregistreer word deur die senuwees in die beenmurg, die periosteum en die beenmatriks. Dit is egter baie moeilik vir diegene wat geraak word om te onderskei tussen beenpyn en klagtes soos gewrigspyn of spierpyn. Veral omdat die pyn ook in die omliggende weefsel (soos die spiere, ligamente en fascia) gevoel word as deel van 'n breuk, aangesien dit gewoonlik ook beskadig is. Die gemeenskaplike term ledemaatpyn sluit as 'n generiese term alle spier-, gewrigs- en beenspyn in.
Beenpyn word gewoonlik gesien deur diegene wat geraak word as dowwe, diep gesittende pyn, wat dikwels aansienlik toeneem onder spanning. In die reël word individuele bene soos die buis van die bobeen, die boarm, ulna of tibia beïnvloed, maar teoreties kan die simptome hulself in die hele skeletstelsel manifesteer. Vir diegene wat geraak word, is die beenpyn as sodanig dikwels moeilik om te lokaliseer. Die beenpyn kan mettertyd skielik of geleidelik begin ontwikkel en voortdurend toeneem. Terwyl sommige lyers aan pyn in die bene ly net as hulle onder spanning verkeer, toon ander ook ooreenstemmende simptome as hulle in rus is.
Vanweë die pyn is pasiënte geneig om 'n beskermende liggaamshouding aan te neem, wat weer lei tot verkeerde belading van die gewrigte, spiere en ligamente. Op hierdie manier kan verdere pyn in die muskuloskeletale stelsel veroorsaak word deur die beenpyn. Benewens die beenpyn, kan verskillende gepaardgaande simptome waargeneem word vir die verskillende oorsake van die klagtes, wat dan in meer besonderhede uiteengesit word in verband met die onderskeie oorsaaklike siektes.
Die onmiddellike oorsake van beenpyn wissel van sogenaamde groeipyne tot frakture, beensiektes en metaboliese inkortings tot kwaadaardige gewasse met metastase. Beenpyn moet nie verwar word met gewrigspyn nie, maar dit kan beslis tot dieselfde kliniese beeld behoort. Byvoorbeeld, heuppyn kan meer gereeld waargeneem word in verband met 'n osteomalasie-siekte, wat weer die oorsaak kan wees van pyn in die bobeen.
Beensiektes as oorsaak
Verskeie beensiektes kan lei tot skade aan die beenstof en ooreenstemmende beenpyn, waardeur osteoporose en osteomalasie (ragitis in die kinderjare) die bekendste is. Beensiektes soos aseptiese beendernekrose, osteodystrophie deformans en Engelmann-sindroom kom minder voor en is daarom minder bekend.
Osteoporose (beenverlies) beskryf 'n simptoom wat gekenmerk word deur 'n afname in beendigtheid en 'n verhoogde vatbaarheid vir gebreekte bene. Ouer mense word tipies veral aangetas, aangesien beendigtheid natuurlik met ouderdom daal. Osteoporose kan egter ook 'n newe-effek wees van ander siektes soos 'n ooraktiewe skildklier of chroniese polartritis. Sekere medisyne hou ook verband met 'n verhoogde risiko vir osteoporose. gekondisioneer word. Dikwels word die osteoporose onopgemerk, totdat die eerste breuke uiteindelik voorkom op 'n irrelevante oorsaak. Dit is verantwoordelik vir die skielike begin van pyn in die bene as deel van 'n osteoporosesiekte.
In osteomalasie (versagting van die been) is daar nie genoeg mineralisasie van die beenstof nie, wat lei tot 'n verhoogde hoeveelheid sagte beenmatriks in die beenstruktuur. Die siekte word gewoonlik veroorsaak deur 'n tekort aan vitamien D en / of kalsiumtekort. Aanhoudende dowwe beenpyn is 'n tipiese kenmerk van osteomalasie. Die pyn is waarskynlik afkomstig van die periosteum. Die sogenaamde kruipfrakture, wat in die konteks van osteomalasie kan voorkom, veroorsaak ook aansienlike pyn in die aangetaste bene. Kruipfrakture van hierdie tipe kom meer gereeld voor, byvoorbeeld aan die binnekant van die dybeen. Die osteomalasie-pasiënte is geneig om liggaamshouding te hou, wat die risiko vir verdere klagtes van die muskuloskeletale stelsel aansienlik verhoog. Bene versagting by kinders word ragitis genoem.
'N Sogenaamde aseptiese beennekrose (beeninfarksie sonder infeksie), waarin die bloedtoevoer na die beenweefsel plaaslik benadeel word deur 'n vaskulêre okklusie, moet ook genoem word as 'n beensiekte wat tot groot beenpyn kan lei. Dan begin die beenweefsel sterf weens die tekort aan suurstof, voedingstowwe en minerale. Die skade aan die botstof kan in 'n ander mate aangaan. Dit wissel van onmerkbare minimale verlies aan stof tot ernstige onomkeerbare skade wat gepaard gaan met aansienlike beenpyn en beperkte beweging.
Beenpyn kan ook waargeneem word in die geval van Pagetsiekte (Osteodystrophy deformans). Hierdie patologiese verandering in die bene beïnvloed veral ouer mense en word in die beginfase gekenmerk deur inflammatoriese prosesse, wat verband hou met 'n verhoogde tempo van die beenheropbou en pyn in die bene. Die bene begin verdik en vervorm. Die bekken, beenbeen en lumbale ruggraat word toenemend aangetas. Die beenveranderings kan ook van buite sigbaar wees. Die hitte wat deur die vel vrygestel word, word dikwels aansienlik verhoog in die aangetaste gebiede, of daar kan 'n oorverhitting op die vel gevoel word. Aangesien die veranderinge in die bene soms senuweeweë plaas, kan ander klagtes soos lae rug- of rugpyn, sciatica-pyn en spierspanning (byvoorbeeld nekspanning) waargeneem word in die konteks van Paget se siekte.
'N Seldsame vorm van beensiekte, wat met beenpyn geassosieer kan word, is akromegalie, wat waargeneem kan word as 'n vergroting van die einddele van die liggaam en die sogenaamde acra (liggaamsdele verste van die stam). Tene en voete, vingers en hande, sowel as die neus, ken en dele van die gesig, soos wenkbroubultings of wangbene, word veral aangetas. Akromelagia word veroorsaak deur 'n oorproduksie van die groeihormoon somatotropien, en daarom word dit vanuit 'n mediese oogpunt toegeskryf aan die sogenaamde endokrinologiese siektes (siektes van die hormoonkliere). Die deurslaggewende faktor vir die verloop van die siekte is of dit voor of na puberteit begin. Want as die gewrigsgewrigte van die bene nog nie toegemaak is as die siekte uitbreek nie, toon diegene wat geraak word, 'n algemene toename in lengte in die vorm van reuse-groei in plaas van die opvallende vergroting van die ledemate met ooreenstemmende liggaamsverhoudings. As die groeiplate reeds gesluit is wanneer die siekte uitbreek, lei die verhoogde konsentrasie van die groeihormoon somatotropien elders in akromelagië tot onbeheerde groei van artikulêre kraakbeen- en weefselstrukture. As gevolg hiervan ontwikkel die opvallende verskuiwing in die liggaamsverhoudings van diegene wat geraak word. Benewens beenpyn, kan simptome soos hoofpyn, moegheid, moegheid, verhoogde sweet en 'n afname in seksuele opgewondenheid waargeneem word as gepaardgaande simptome as gevolg van die versteurings in die hormonale balans. Akromelagia verhoog ook die risiko van hoë bloeddruk, diabetes en kardiovaskulêre siektes.
'N Ander seldsame oorsaak van beenpyn is Engelmann-sindroom, wat 'n onbeheerde verdikking van die bene beskryf. Die veerkragtigheid van die beenstruktuur daal aansienlik. Engelmann-sindroom is 'n oorgeërfde afwyking wat lei tot oormatige vorming van beenweefsel in die kinderjare en kan ooreenstemmende beenpyn veroorsaak. Aanvanklik word buisvormige bene soos die tibia, dybeen, spraak of ulna gewoonlik aangetas. In die latere verloop van die siekte versprei die simptome na ander bene en word daar gepaardgaande toenames in die omliggende spiere. In die laat stadiums kan die siekte ook die skedelbasis en onderkaak beïnvloed, wat kan lei tot die vernouing van die kanale vir die kraniale senuwees. As daar 'n senuwee geknip word, is dit neurologiese tekortkominge soos gehoorverlies, gesigstoornisse en verlamming in die gesig staar gevolge.
Kanker kan genoem word as 'n moontlike oorsaak van beenpyn, waardeur 'n onderskeid getref moet word tussen beenkanker, byvoorbeeld in die vorm van 'n veelvuldige myeloom of osteosarkoom, en die beenmetastases wat ontwikkel in die loop van ander kankers. Beenmetastases kom meer gereeld voor in bors- en prostaatkanker in die laat stadium. Op grond van vandag se mediese kennis, is hulle nie geneesbaar nie. Die beenpyn in beenmetastases word as sterk gesien deur die kombinasie van verskeie faktore. Aan die een kant lei die vorming van metastases tot samepersing van die senuwees en 'n vermindering in die bloedvloei, andersyds word boodskapperstowwe vrygestel wat inflammatoriese prosesse inisieer. Al drie faktore kan op hul eie beenpyn veroorsaak; in kombinasie het dit 'n dodelike effek. Daar is ook 'n aktivering van die sogenaamde osteoklaste, wat 'n suur omgewing in die aangetaste been veroorsaak, wat weer tot pyn kan lei.
Osteosarkoom beïnvloed die been direk en word gekenmerk deur onbeheerde selgroei van die basiese beenstof. Die bene word toenemend beskadig en die pasiënte ly aansienlike pyn. Daar is 'n risiko vir metastase in die longe. Aanvanklik manifesteer osteosarkome gewoonlik in die lang bene naby die gewrigte, hoewel jonger mense ook geraak kan word. Veelvuldige myeloom is 'n ander vorm van kanker wat direk in die been voorkom. Hulle word veral kwaadaardig beskou, beïnvloed die beenmurg en lei tot 'n onbeheerde verspreiding van die sogenaamde plasmaselle, wat op hul beurt dien om teenliggaampies te produseer. Die plasmaselle laat die been oplos en veroorsaak aansienlike beenpyn. Die te veel teenliggaampies lei dikwels tot neerslae in die weefsel, wat op sy beurt lei tot bloedsomloopafwykings of 'n nierfunksie.
Ander oorsake van beenpyn
Benewens die siektes wat die beenstof direk beïnvloed, moet talle ander faktore as 'n moontlike oorsaak van die beenpyn beskou word. Dit wissel van opioïedonttrekking tot reguleringsafwykings van die paratiroïedkliere, die vitamienekort-siekte skeurbuik en chroniese nierversaking tot akute leukemie.
As gevolg van 'n regulatoriese afwyking van die paratiroïedkliere, word te veel paratiroïedhormoon gevorm in wat bekend staan ​​as hiperparatiroïedisme, wat lei tot 'n verhoogde afbraak van die botstof. Die kalsium van die bene word vrygestel, wat demineralisering en moontlik beenpyn veroorsaak. Die kalsiumvrystelling in die urine, wat gelyktydig deur paratiroïedhormoon verminder word, lei tot 'n beduidende toename in die kalsiumkonsentrasie in die bloed. In die ergste geval lei dit tot die vorming van nier en galstene of selfs inflammasie in die pankreas. Die tipiese gepaardgaande simptoom in sulke gevalle is massiewe buikpyn (akute buikpyn).
By chroniese niersiekte word die beenmetabolisme dikwels aansienlik beïnvloed, wat kan lei tot veranderinge in die beenstof en die ooreenstemmende beenpyn. Die verswakking van die vitamien D-metabolisme, die gelyktydige verminderde opname van kalsium via die ingewande en die versuring van die bloed veroorsaak 'n aansienlike verlies van die botstof, wat verband hou met simptome soortgelyk aan 'n osteoporosesiekte. Benewens beenpyn, kan chroniese niersiekte verskeie ander klagtes veroorsaak, soos hoë bloeddruk, skade aan die perifere senuweestelsel of in die ergste geval dodelike hartsiektes (koronêre hartsiektes, perikarditis).
Beenpyn by kinders en adolessente hou ook verband met algemene groeiprosesse. Hierdie sogenaamde groeipyne is nie gebaseer op 'n waarneembare siekte nie en kom gewoonlik net voor as korttermynpyn wat vanself verdwyn. Alhoewel groei gewoonlik pynloos is, ervaar sommige adolessente beduidende beenpyn gedurende die groeifase ondanks 'n gebrek aan fisieke simptome. Die bene word veral aangetas. Diegene wat geraak word, word veral snags uit die slaap geskeur deur die onaangename pynaanvalle. Dit het egter relatief vinnig verdwyn en diegene wat geraak word, het geen verdere waardedalings nie.
As u verslaaf is aan opioïede (bv. Heroïne), verskyn die eerste tekens van onttrekking enkele ure na die laaste dosis. Die onttrekkingsimptome kom gewoonlik na anderhalf tot drie dae tot 'n hoogtepunt en kan simptome insluit soos hitte, oormatige sweet, hartkloppings, eetlus, koors, verhoogde hartklop en respiratoriese tempo, diarree, naarheid en braking. Spierpyn en beenpyn kan ook in die onderste ledemate waargeneem word as gevolg van opioïedonttrekking.
'N Ander moontlike oorsaak van beenpyn is akute leukemie (bloedkanker). In teenstelling met chroniese leukemie, kom dit relatief skielik voor en toon dit baie verskillende simptome. Die eerste tekens is algemene swakheid, 'n verhoogde neiging tot bloeding, klein weefselbloeding en verhoogde kneusplekke. Boonop begin diegene wat geraak word veral snags sweet, toon swelling van die limfkliere en het dit dikwels 'n vergroting van die lewer en milt. Daarbenewens kan beenpyn bygevoeg word, maar dit is nie 'n integrale deel van die kliniese beeld nie. Akute leukemie kan lei tot die dood van die pasiënt binne 'n relatiewe kort tyd ('n paar weke) as die behandeling afgeskeep word.
'N Voorheen wydverspreide oorsaak van kookpyn, wat deesdae amper ooit in Europa gesien word nie, is skeurbuik van vitamientekort. Met 'n dieet sonder of slegs met minimale hoeveelhede vitamien C, verskyn die eerste fisieke simptome op die laatste na vier maande. Diegene wat geraak word, is geneig om tandvleis te bloei, is voortdurend moeg en uitgeput, ly duiseligheid en moet velprobleme hanteer. Hoë koors, diarree, swak genesende wonde, tandverlies en spierverlies is 'n verdere kenmerk van die vitamien tekort. Beenpyn by skeurbuik word veroorsaak deur bloeding onder die periosteum. In die algemeen is die organisme uiters verswak as gevolg van die vitamienekort-siekte en baie vatbaar vir aansteeklike siektes. In die ergste geval kan skeurbuik lei tot die dood van diegene wat geraak word as gevolg van hartverswakking as die vitamien C-tekort voortduur.
SAPHO-sindroom, Erdheim-Chester-siekte en Langerhans-sel histiocytosis
Beenpyn kan ook veroorsaak word deur baie seldsame siektes soos SAPHO-sindroom, histiocytosis X of Erdheim-Chester-siekte. Alhoewel die risiko vir 'n ooreenstemmende siekte buitengewoon laag is, moet hierdie snellers ook oorweeg word as daar geen ander oorsake van die pyn in die bene geïdentifiseer kan word nie. Tipiese gepaardgaande simptome by SAPHO-sindroom is ernstige aknee, die vorming van purperende blase op die hande en voete, ontsteking van die gewrigskapsule, ontsteking van die beenmurg (osteomiëlitis) en 'n abnormale toename in die hoeveelheid been (hiperostose).
Langerhans-sel histiocytosis en Erdheim-Chester-siekte behoort beide tot die groep sogenaamde histiocytoses, wat gebaseer is op 'n wanfunksie van sekere selle van die immuunstelsel wat hoofsaaklik in die bindweefsel voorkom. Tumoragtige weefsel verander vorm wat ook die skeletstelsel kan beïnvloed. Afhangend van waar die histiocytose gemanifesteer word, kan uiters verskillende simptome waargeneem word. Aangesien die skeletstelsel relatief gereeld aangetas word, is beenpyn een van die algemeenste klagtes van Langerhans-sel histiocytosis en Erdheim-Chester-siekte. Besmetting van ander organe (bv. Longe, lewer of milt) is geensins ongewoon tydens beide siektes nie, hoewel dit in die ergste geval dodelike gevolge kan hê. Velirritasie, soos 'n jeukerige uitslag, en koors word ook toenemend geassosieer met histiocytose. Gelukkig is die algemene verspreiding van Langerhans-selhistiocytose en Erdheim-Chester-siekte buitengewoon laag.
Aan die begin van die diagnose moet 'n gedetailleerde mediese geskiedenis geneem word om die oorsake van die beenpyn soveel moontlik te verklein. Dit is gevolg deur 'n eerste fisiese ondersoek met palpasie van die pynlike streke van die liggaam en 'n oppervlakkige ondersoek. Bewegingstoetse kan ook hier aangebied word. X-strale is 'n algemeen gebruikte diagnostiese metode vir beensklag, omdat hier groot veranderinge in die beenstruktuur gewoonlik relatief goed sigbaar is. Dit geld nie net vir frakture en verskillende onmiddellike beensiektes nie, maar ook vir skeurbuik. Met die vitamientekort-siekte is die bloeding onder die periosteum duidelik sigbaar.
Om meer presies te bepaal wat die veranderinge in die beenstruktuur is, word 'n beendigtheidsmeting uitgevoer indien nodig en 'n weefselmonster van die been (beenbiopsie) word geneem. 'N Biopsie is ook die keuse van die diagnose van gewasse. Moderne beeldingstegnieke soos rekenaartomografie (CT) of magnetiese resonansbeelding (MRI) kan ook ander belangrike inligting vir die diagnose bied. Noodsaaklike inligting vir die bepaling van die bene pyn kan ook voortspruit uit die laboratoriumondersoek van urine en bloedmonsters van diegene wat geraak word. Op hierdie manier kan chroniese niersiekte sowel as hiperparatiroïedisme, osteodystrophy deformans of akute leukemie relatief duidelik bepaal word.
Die behandelingsopsies vir beenpyn hang baie af van die snellers van die simptome. Terwyl sommige siektes wat beenpyn veroorsaak heeltemal genees kan word, kan ander tot vandag toe nie behandel word nie. Die behandeling fokus hier op die verligting van die simptome en die vermindering van die vordering van die siekte.
Behandeling vir osteoporose
Osteoporose is een van die beensiektes waarin daar tot vandag toe geen genesing bestaan ​​nie, maar slegs 'n verlangsaming in die siekteproses kan bewerkstellig word. As deel van die terapie word meestal 'n aanpassing van die dieet aanbeveel om die nodige kalsiuminname te verseker en liggaamlike aktiwiteit te oefen om beenvorming te stimuleer. Aangesien vitamien D 'n belangrike rol speel in die opbou van bene en slegs gevorm word as die vel met sonlig in aanraking kom, moet die sonstrale die vel minstens 30 minute per dag bereik. Neem vitamien D-aanvullings hier kan ook nuttig wees. Daarbenewens is medisyne beskikbaar wat bedoel is om beenresorpsie te verminder of beenvorming te stimuleer, maar dit word soms geassosieer met aansienlike newe-effekte en is daarom nie sonder kontroversie nie. Die moontlikhede van naturopatiese osteoporose-terapie word hieronder beskryf in die afdeling "Naturopatie vir beenpyn".
Terapie vir osteomalasie
Aangesien die versagting van die bene gewoonlik te wyte is aan 'n gebrek aan kalsium of vitamien D, is die standaardterapie 'n aanpassing van die dieet na kalsiumbevattende voedsel (bv. Melk, kaas, boerenkool of broccoli), voldoende sonkontak en, indien nodig, die inname van kalsium. en vitamien D aanvullings. As die osteomalasie te wyte is aan 'n tekort aan fosfaat, word gepaste gebruik van fosfaatpreparate beplan. Deur die tekort wat die osteomalasie veroorsaak het, reg te stel, kan die progressie van die versagting van die been en die beenpyn in die meeste gevalle gestaak word.
Behandeling van aseptiese beennekrose
Aseptiese beennekrose en die gepaardgaande beenpyn kan - afhangende van die omvang en ligging van die klagtes - op baie verskillende maniere behandel word. Die eerste ding om te doen is om die aangetaste bene te beskerm of te verlig, wat gewoonlik deur immobilisering gedoen word. Sogenaamde reliëfboor is bedoel as 'n indringende prosedure vir meer ernstige vorme van aseptiese beennekrose. Beenoorplantings en die gebruik van sogenaamde endoprostes kan ook nodig wees in die geval van uitgesproke botnekrose. In minder ernstige vorme en in die vroeë stadiums van die siekte word gesê dat hiperbariese suurstofterapie (inaseming van suiwer suurstof by verhoogde omgewingsdruk) 'n belowende effek het.
Behandeling vir osteodystrophy deformans
In die geval van osteodystrophy deformans of Paget se siekte, fokus die behandeling ook op die verligting van die simptome, aangesien genesing op grond van huidige mediese kennis nie moontlik is nie. Pynstillers en anti-inflammatoriese middels vorm gewoonlik 'n wesenlike deel van konvensionele mediese terapie. Terselfdertyd word diegene wat geraak word gereeld voorgeskrewe fisioterapie om mobiliteit te behou en om die spier- en skeletstelsel te stabiliseer. Medisyne wat die afbreek van been (bisfosfonate) belemmer, word ook gebruik in die behandeling van Pagetsiekte. Die laaste opsie is chirurgiese regstelling van die bene of vervanging met 'n prostese.
Akromegalie is meestal die gevolg van 'n gewas in die pituïtêre klier, wat teengewerk word met chirurgiese verwydering van die gewas. Geneesmiddelbehandeling kan gebruik word om voor te berei op die chirurgiese prosedure, of nadat die chirurgiese verwydering nie heeltemal suksesvol was nie, met die normalisering van die hormoonvrystelling wat sentraal staan ​​as deel van die nasorg van medikasie. Die laaste behandelingsopsie bly bestralingsterapie, wat egter aansienlike newe-effekte het en daarom slegs oorweeg moet word as alle ander terapeutiese benaderings nie suksesvol was nie.
Terapie van Engelmann-sindroom
Engelmann-sindroom is nie geneesbaar as 'n oorerflike siekte nie, maar langtermynterapie met kortikosteroïede kan 'n beduidende verligting van die simptome veroorsaak. Die terapie kan egter die groei van diegene wat geraak word aansienlik beïnvloed.
Behandeling vir beenmetastases en beenkanker
Alhoewel daar behandelingsopsies is vir beenkankersiektes, byvoorbeeld in die vorm van chirurgiese verwydering, bestralingsterapie, chemoterapie of stamseloorplanting, wat 'n genesing kan bewerkstellig, kan die botmetastase tot vandag toe nie genees word nie, en die terapie is daarop gemik om die pasiënte te palliatief te versorg. Dit is ook van toepassing op bestraling en chemoterapie wat uitgevoer kan word vir beenmetastase. Chirurgiese ingrepe op die aangetaste bene bied nie net die moontlikheid om die weefsel wat deur beenmetastases geraak word, vir 'n kort tydjie te verwyder nie, maar in baie seldsame gevalle is 'n genesing ook in die geval van spesiale metastases (nierselkarsinoom) verkry.
Behandel ander oorsake
Gepaste behandelingsstrategieë word gebruik om die verskillende potensiële snellers van beenpyn teen te werk. Die spektrum wissel van 'n eenvoudige verandering in dieet (byvoorbeeld vir skeurbuik) tot masserings vir groeipyne of medisyne-ondersteunde opioïede onttrekking tot chirurgiese ingrepe (bv. Vir hiperspatiroïedisme), sowel as bestralingsterapie, chemoterapie en stamselterapie vir akute leukemie. Sodra die oorsaak van die beenpyn gediagnoseer is, is dit gewoonlik baie duidelik hoe die behandelingsopsies lyk en watter sukses hulle belowe.
Tot op hede is daar min kennis beskikbaar oor die behandelingsopsies vir uiters seldsame siektes soos SAPHO-sindroom of Erdheim-Chester-siekte, en hier word gereeld 'n kombinasie van fisioterapie, pynstillers, immuunonderdrukkers, bisfosfonate, sekere antibiotika, steroïede en interferon gebruik. om op die onderskeie simptome te reageer.
Naturopatie vir beenpyn
Naturopatie bied belowende behandelingsopsies vir sommige potensiële snellers van beenpyn, maar in die meeste gevalle is dit slegs geskik vir gepaardgaande terapie. Ook kan naturopatie meestal skaars kanker en oorerflike siektes teenwerk.
In natuurlike medisyne word basiese voeding of die balans in die suur-basis-balans as van groot belang in osteoporose beskou, aangesien die versuring van die liggaam verantwoordelik is vir 'n verhoogde kalsiumafbraak in die bene. Magnetiese terapie is ook bedoel om beenvorming te stimuleer. Dieselfde geld die sogenaamde vibrasie-opleiding, waarin die pasiënte op 'n vibrerende oppervlak staan. Daarbenewens word die Schüssler-soutterapie teen beenverlies gebruik deur die Schüssler-soute nr. 1 (Calcium Fluoratum), No. 2 (Calcium Phosphoricum) en No. 11 (Silicea) te gebruik. Verder word verskillende medisinale plante soos perdestert, ysvaat of seewier gebruik om beenpyn te behandel. Ortomolekulêre medisyne met 'n hoë dosis vitamienbehandeling beloof verligting, veral vir versteurings in die botmetabolisme as gevolg van tekortsimptome. Handmatige behandelingsmetodes soos Rolfing of osteopatie kan belowende gepaardgaande terapie bied, veral as die muskuloskeletale stelsel deur die verskillende beensiektes benadeel word. Homeopatie gebruik arnica om akute beenpyn te verlig, soos dit voorkom in die konteks van frakture, en Ruta word gebruik as 'n homeopatiese middel teen aanhoudende pyn. Daar word beweer dat Symphytum bydra tot vinniger beengenesing en kalsiumfosforikum word gebruik teen vertraagde beengroei.
Watter naturopatiese behandelingsmetode gebruik word, hang grootliks af van die oorsake van beenpyn en die individuele simptome van diegene wat geraak word. Die keuse moet altyd in noue konsultasie tussen die terapeut en die pasiënt geskied.
Alexandra Villa-Forte: Pyn in die muskuloskeletale stelsel, MSD Manual, (verkrygbaar op 8 Oktober 2019), MSD
M. Nathrath, I. Teichert von Lüttichau: Onkologiese oorsake van beenpyn, maandelikse pediatrie, uitgawe 7/2009, (verkrygbaar op 8 Oktober 2019), Springer
Andreas Jopp: Risikofaktor vitamientekort, Trias Verlag, 5de uitgawe, 2017
Č.p. Rader, N. Corsten, O. Rolf: Osteomalacia and Vitamin D Hypovitaminosis, The Orthopedist, Uitgawe 9/2015, (verkrygbaar op 8 Oktober 2019), Springer
Marvin E. Steinberg: Osteonecrosis, MSD Manual, (verkrygbaar op 8 Oktober 2019), MSD
Ian M. Chapman: Gigantism and Acromegaly, MSD Manual, (verkrygbaar op 8 Oktober 2019), MSD
Video: تخلص نهائيا من آلام العظام و ألم المفاصل و هشاشة العظام بمكونين فقط في أسبوع واحد. يقوي العظام (Desember 2021).