Suffragist-aanhanger, 1914 - Verskeie
Afmetings: Hoogte 26,5 cm - Breedte 27,5 cm (oop)
Tegniek en ander aanduidings: Tegniek: papier en hout
Stooring plek: Marguerite Durand Biblioteek se webwerf
Kontak kopiereg: Marguerite Durand / Roger-Viollet-biblioteek
Prentverwysing: OBJ 90 / 74922-1
© Marguerite Durand-biblioteek / Roger-Viollet
'N Oorspronklike inisiatief ten gunste van vrouestemreg
Ter geleentheid van die wetgewende verkiesing van 1914, het die dagbladDie koerant het 'n oorspronklike inisiatief geneem, aangespoor deur een van sy redakteurs, Gustave Téry (1870-1928). Hy het 'n konsultasie met Franse vroue geloods sodat hulle hul standpunt oor die toegang tot algemene stemreg uitspreek deur op die verkiesingsdag 'n getekende stembriefie in die stembusse wat in verskillende plekke in Parys in die voorstede geïnstalleer is, neer te lê. en in die provinsies: koerantpersele, kiosks en stemafdelings georganiseer deur feministiese groepe wat almal aan hierdie demonstrasie deelgeneem het. Nuusbriewe, gedruk deur Die koerant, was gemerk "Ek wil stem"; meer as 'n halfmiljoen vroue het dus sterk hul begeerte uitgespreek om aan die politieke lewe deel te neem; daar was slegs 114 negatiewe stemme. Hierdie referendum is baie bekend gemaak en die foto's van die persagentskappe is op hul beurt as poskaarte gepubliseer.
Die momentum, die eensgesindheid van hierdie 'blanke stemming', wat 'n groot oorwinning vir die saak is, sal op 5 Julie 1914 gevind word tydens die eerste groot feministiese straatdemonstrasie in Frankryk, as eerbetoon aan Condorcet. Maar die Eerste Wêreldoorlog het dit tot stilstand gebring.
'N Vroulike bykomstigheid in diens van 'n feministiese saak
'N Uitstekende vroulike bykomstigheid, en die waaier, soms baie kosbaar, word geassosieer met elegansie, kookkuns en dikwels verleiding. Maar dit kan ook 'n vektor word van propaganda of 'n advertensie-objek. Die waaier gemaak deur Die koerant na die uitslag van die 'blanke stem' kombineer hierdie drie funksies. Met twee soortgelyke gesigte, elegant, met die blomversiering wat deur Art Nouveau modieus is, maar eenvoudig deur die gebruikte materiaal (hout en papier), gebruik dit groen en wit kleure wat tydens die demonstrasies deur die suffragette vertoon word. Engels, wat daarmee gepaard gaan, pers. Die teks gebruik die bewoording in die eerste persoon van die stemming wat in die stembus gegly het, wat die persoonlike betrokkenheid van elke "kieser" toon. Maar hierdie formulering, "Ek wil stem", is minder aanstootlik as wat 'n "Ek wil stem" sou gewees het. Die aanhanger kondig die uitslag van die stemming met presisie aan en bewys sodoende die erns waarmee die telling uitgevoer is. Die advertensiefunksie is diskreet, maar duidelik aan die onderkant van die aanhanger, waar die titel van die dagblad verskyn, met die vermelding van sy rol as organiseerder.
Suffragistiese propaganda "à la franteengemak "
Hierdie aanhanger word aan die einde van die verkiesingsuitslae vervaardig en word 'n voorwerp van propaganda, 'n kommunikasiemedium vir ander demonstrasies. Dit word op 5 Julie 1914 versprei met primula en olyftakke. Die vroulike konnotasie daarvan en die matige formulering van die suffragistiese eis stem ooreen met die begeerte om 'n groot aantal vroue, waaroor dit gaan saamtrek, buite die aktiewe aktiviste toe te spreek. Laasgenoemde het oor die algemeen versigtige aksies onderneem in vergelyking met dié van die Engelse suffragette, soms skouspelagtig, selfs gewelddadig. Hierdie brose bykomstigheid is een van die min oorlewende voorwerpe wat getuig van die moeilike verowering van burgerskap deur die Franse vroue.
Laurence KLEJMAN, Florence ROCHEFORT, Gelykheid tydens die optog: feminisme onder die Derde Republiek, Presses of the Fondation des sciences politiques -Des Femmes, Parys, 1989.
Anne-Sarah BOUGLE-MOALIC, Die stemming van die Françaises: honderd jaar debat 1848-1944, Rennes University Press, 2012.