JY LEES NOU Tradisie
Op 2 Maart vanjaar was my ou hoërskool, Paarl Gimnasium, 150 jaar oud – een van die oudste skole in die land, indien nie die heel oudste Hollands/Afrikaanse skool nie.
Vir my was die aandoenlikste om Paarl Gim se feesjaar met die groot erediens in te lui in die imposante Toringkerk. Stemme van vandag, gister en môre het gelyk in my gedagtes gepraat soos kore wat mekaar antwoord, byna soos in die Bybel se groot tempel. Op pad kerk toe - my kind het bestuur - het ek vir laas nog dit alles probeer verwerk.
Soos ’n mens groei en ouer word, óntgroei jy baie dinge. Maar die meeste van ons ontgroei nooit ons kinderdae nie: Jou huis, jou dorp, jou skool, jou ouers - wie en wat hulle ookal mag gewees het. Die vrou in wie se gastehuis ons gebly het, het lakoniek opgemerk: “Net jammer jy was in die verkeerde skool.” Mense raak nogal heftig oor skole in daardie geweste. Geen wonder nie, want die skole daar is almal goed en tradisieryk.
Maar - noem my gerus kinderagtig - ek het my op die plek vervies vir die vrou, al het sy dit dalk as humor beskou (dit het nie so oorgekom nie). Ek sê nie my skool is of was die beste of “reg” of “verkeerd” nie, maar ek was dáár en Gimnasium is deel van my vesel, van my opvoeding, deel van wie ek ís en waaraan ek nie kan ontsnap nie. Die skool het ’n te groot positiewe “tjap” op my lewe en denke geplaas.