Regular-fit, katoenen blouse met Amerikaanse kraag
SEAMLESS STRETCH - Slim-fit overhemd met klassieke kraag
Recht overhemd van katoenmix met klassieke kraag
Katoenen blouse met klassieke kraag en micromotieven
OXFORD - Slim-fit blouse van oxfordkatoen met klassieke kraag
Katoenen regular-fit overhemd met Amerikaanse kraag en zakje
Geruite blouse met Parijse kraag
Slim-fit, geruit, katoenen overhemd met klassieke kraag
Regular-fit, geruit, katoenen overhemd met klassieke kraag
Regular-fit, geruit katoenen overhemd met Amerikaanse kraag naechster Stop: Siem Reap die GROSSE Tempelrunde | Lisa Liliencron's Blog
← Nächster Stop: Tempel in Angkor Ons het verlede keer gesels oor die simptome van disleksie en die verwarring rondom die term: sommiges beskou dit as ongeneeslik terwyl ander meen dat ‘n disleksie-diagnose min waarde het. Ons het ook begin gesels oor tegnologiese vooruitgang, soos fMRI skanderings, wat dit vir wetenskaplikes moontlik gemaak het om te sien dat die brein plasties is, en dat neuroplastisiteit die lig aan die einde van die donker disleksie-tonnel is.
Neuroplastisiteit beteken dat die brein kan verander, nuwe breinselle gebore word en oues afsterf, nuwe verbindings gevorm word en dat die struktuur van bestaande sinapse kan verander. Die linkerkant van die brein beheer byvoorbeeld die vermoë om taal te verstaan en te gebruik in 90 persent van die mensdom, en selfs al sou die linkerkant van die brein ’n ernstige besering opdoen, kan die regterkant sommige taalfunksies oorneem. Wanneer ’n mens ’n deskundige op ’n sekere gebied word, is daar groei in die dele van die brein wat met daardie kundigheid en vaardighede assosieer word.
’n Interessante studie het bevind dat taxi-bestuurders in Londen groter hippokampi het as Londense busbestuurders. Die hippokampus is dié deel van die brein wat betrokke is by ruimte-intelligensie en die aanleer van roetes. Hoe langer die persoon taxi bestuur het, hoe groter was sy hippokampus. Dit impliseer dat mens se hippokampus ontwikkel deur ‘n taxi in Londen te bestuur.
Daar was ook ’n prettige studie waarin 12 jongmense in hulle vroeë twintigs gevra is om ’n klassieke drie-bal jongleur-toertjie (juggle) oor ’n tydperk van drie maande aan te leer, sodat hulle die toertjie ten minste ’n minuut lank kon volhou. Die kontrole groep, 12 ander jongmense, het nie die toertjie aangeleer nie. Die eerste groep het ’n aansienlike groei in grysstof in die V5 area van die brein getoon; dit is die area wat verantwoordelik is vir die prosessering van visuele beweging.
En wat gebeur wanneer ’n nuut-aangeleerde vaardigheid soos die jongleurkuns verwaarloos word? Kom ons kyk: die deelnemers was gevra om vir drie maande op te hou oefen, en toe het hulle weer breinskanderings ondergaan. Die resultate van hierdie skanderings het getoon dat hulle grysstof in die V5 area verminder het. Hierdie bevinding ondersteun die idee dat die brein oefening en stimulasie benodig, anders verloor mens jou vaardighede.
Kom ons som die bevindinge van neuroplastisiteit, en die navorsing van Gabrieli en Krafnick op: Die brein van ‘n dislektiese persoon — en ook alle ander swak lesers — lyk anders as die gewone leser se brein, maar die breinverskille is nie die oorsaak van die leesprobleem nie. Dis die leesprobleem wat die breinverskille veroorsaak, en as ‘n dislektiese persoon leer om goed te lees, sal sy of haar brein verander om uiteindelik soos die normale leser se brein te lyk. Selfs al sou daar in enkele gevalle ‘n breindisfunksie wees wat bydra tot die disleksieprobleem, weet ons vandag dat die brein wel kan herstel.
Ons moet weereens bevestig dat daar hoop is. Hieronder is byvoorbeeld die onafhanklike toetsresultate van ‘n graad 5-dogter wat volgens die Essi-leestoets drie jaar onder graadvlak gelees het. Haar spelling, volgens die Essi-speltoets, was twee en ‘n half jaar onder graadvlak. Sy is met behulp van die Disleksie-Beslissings-Toets met “disfoneidese” gediagnoseer. Disfonese is ‘n slim woord vir ouditiewe disleksie, terwyl diseidese verwys na visuele disleksie. Disfoneidese beteken dat albei tipes teenwoordig is.
Ons gesels volgende keer verder oor disleksie, en veral oor wat dit veroorsaak, want gewoonlik kan mens ‘n probleem net oplos as jy weet wat die oorsaak daarvan is.