Tudors - Henry VIII - Die Hervorming - Geskiedenis Tydlyne - 2021
Die Engelse Hervorming het in die bewind van Henry VIII begin. Die Engelse Hervorming sou verreikende gevolge in Tudor Engeland hê. Henry VIII het besluit om van sy eerste vrou, Catherine van Aragon, ontslae te raak nadat sy nie daarin geslaag het om 'n manlike erfgenaam van die troon te maak nie. Hy het reeds besluit wie sy volgende vrou sou wees - Anne Boleyn. Teen 1527 word Catherine beskou as te oud om meer kinders te hê.
Egskeidings was egter nie 'n eenvoudige probleem nie. In werklikheid was dit 'n baie ingewikkelde een. Henry VIII was 'n Rooms-Katoliek en die hoof van hierdie kerk was die pous in Rome.
Die Rooms-Katolieke geloof het lewenslank in die huwelik geglo. Dit het nie erken nie, laat staan ​​nog ondersteuning, die egskeiding gehad. Diegene wat weduwees was, was vry om weer te trou; dit was 'n heel ander kwessie. Maar mans kon nie net besluit dat hul huwelik nie werk nie, van hul vrou skei en weer trou. Die Rooms-Katolieke Kerk het dit eenvoudig nie toegelaat nie.
Dit het Henry VIII in 'n moeilike posisie geplaas. As hy voortgegaan het en aangekondig het dat hy as koning van Engeland 'n egskeiding toestaan, kan die pous hom dan uitskakel. Dit het beteken dat u siel volgens die Katolieke kerkwetgewing nooit hemel toe kon gaan nie. Vir iemand wat in die tyd van Henry leef, was dit 'n baie werklike vrees en 'n bedreiging wat die Katolieke Kerk gebruik het om mense onder sy beheer te hou.
'N Ander benadering wat Henry gebruik het, was om 'n spesiale beroep op die pous te maak, sodat hy 'n spesiale "pouslike bedeling" sou kry. Dit het beteken dat die pous sou instem tot Henry se versoek om 'n egskeiding bloot omdat Henry koning van Engeland was, maar dat dit geen invloed sou hê op die manier waarop die Katolieke Kerk egskeidings vir ander verbied het nie. Die pous weier om Henry hieraan toe te staan ​​en teen 1533 was sy woede sodanig dat hy die aartsbiskop van Canterbury beveel het om hom 'n egskeiding te gee sodat hy met Anne Boleyn kon trou.
Die aartsbiskop het Henry sy egskeiding toegestaan ​​- teen die wense van die pous. Maar wat anders sou die aartsbiskop kon doen as hy op goeie voet met Henry wou bly?
Hierdie gebeurtenis het daartoe gelei dat Engeland weggebreek het van die Rooms-Katolieke Kerk in Rome. Henry het homself as hoof van die kerk geplaas en in sy sin was sy egskeiding in sy oë volkome wettig. In 1533 was min dapper genoeg om hom anders te vertel!
Hoe het die inwoners van Engeland hierop gereageer? Die grootste deel van die bevolking was eintlik baie kwaad oor die manier waarop die Rooms-Katolieke Kerk hulle as 'n geldbron gebruik het. Om te trou, moes jy betaal; om 'n kind te laat doop (wat jy moes wees as jy hemel toe sou gaan - so het die Katolieke Kerk gepreek), moes jy betaal; jy moes selfs die kerk betaal om iemand op hul grond te begrawe (wat jy moes doen, omdat jou siel slegs hemel toe kon gaan as jy op Holy Ground begrawe is). Daarom was die Katolieke Kerk baie ryk, terwyl baie armes net dit gebly het ... arm. Hul geld gaan na die Katolieke Kerk. Daarom was daar geen groot betogings in die hele land nie, omdat baie van mening was dat Henry die geld van hulle sou neem. Henry het geweet van die ongewildheid van die Katolieke Kerk en gebruik dit dus tot sy voordeel.
Henry word in 1534 deur die Parlementswet tot opperhoof van die kerk aangestel. Die land was steeds Katoliek, maar die mag van die pous was beëindig.
Die rykste Katolieke in Engeland was die kloosters waar monnike gewoon het. Hulle was ook die lojaalste ondersteuners van die pous. Dit het hulle 'n bedreiging vir Henry gemaak.
Teen die tyd van Henry het baie monnike vet geword en lui geword. Hulle het nie die gemeenskap gehelp soos hulle bedoel was om te doen nie. Al wat hulle wou doen, was om geld van die armes te neem. Sommige kloosters was ook groot en het groot dele van die land besit. Hier was dus monnike wat nie lojaal was aan Henry wat ook baie ryk was nie. Henry besluit om die kloosters van Engeland te sluit. Die kloosters sou verdwyn soos suiker in warm vloeistof oplos. Dit is waarom Henry se aanval op die kloosters die 'Ontbinding' genoem word - hulle sou ontbind word!
Henry wou laat blyk dat die ontbinding deur die wet gesteun word. Hy het regeringsamptenare gestuur om na te gaan wat die monnike doen. Dit is gereël deur sy hoofminister, Thomas Cromwell. Die amptenare het geweet wat die koning in hul verslae wil hê - inligting dat die monnike nie werk nie, nie hul gebede het nie, ens. Niks om die monnike in diskrediet te bring, is nuttig. Soms word die monnike truukvrae gevra. 'Hou u al u geloftes?' As die monnike 'ja' antwoord, maar 'n gelofte van stilte geneem het, het hulle nie al hul geloftes gehou nie. As hulle weier om te antwoord weens hul gelofte van stilte, sou hulle daarvan beskuldig word dat hulle nie die koning gehelp het nie. Of erger nog, het hulle probeer om iets weg te steek?
In een verslag wat aan Cromwell gestuur is, word gesê dat die hoof van die klooster wat hy besoek het, 'n 'deugsame man' was. Sy monnike was egter "korrup" en "vol vise". In die verslag word beweer dat die monnike elk agt tot tien vriendinne gehad het. Dit was al wat Cromwell nodig gehad het om die klooster te sluit.
Die aantygings teen sommige monnike en nonne 'spreek' vanself. By die kloosterhuis van Bradley is die voormalige beskuldig dat hy ses kinders gehad het; by Lampley Convent het Mariana Wryte drie kinders gebore en Johanna Standen aan ses; by Lichfield-klooster was daar gevind dat twee nonne swanger was en by Pershore Monastic House is daar gevind dat monnike dronk was by die Mass.
Die kleiner kloosters is teen 1536 gesluit, terwyl die groter en meer waardevolle teen 1540 gesluit is. Min mense in Engeland was jammer om hulle te laat vaar. Min monnike protesteer met pensioen of werk waar hul klooster was. Die abt van die Fonteine-abdy in Yorkshire, Marmaduke Bradley, het 'n pensioen van £ 100 per jaar gekry - 'n aansienlike bedrag geld. Sommige hoofmonnike - abtjies - is gehang, maar dit was 'n seldsaamheid.
Sommige kloostergeboue is verwoes omdat die plaaslike bevolking toegelaat is om te neem wat hulle wou hê, solank die silwer en goud in die klooster na die kroon gegaan het. Dit het beteken dat duur boustene ens. Gratis kon verkry word. Dit alleen het die ontbinding gemaak by die meerderheid mense wat in elk geval nie van lui monnike gehou het nie.
Die verwoeste abdy by die Slag - 'n slagoffer van die Hervorming
Die grootste deel van die rykdom van die kloosters het egter na Henry gegaan. Sommige is bestee aan verdediging teen Frankryk aan die suidkus rondom Portsmouth; 'n Geringe bedrag het pensioene aan monnike en abbediere betaal.
Die enigste werklike protes in Engeland oor wat Henry gedoen het, kom in 1536 met die Pilgrimage of Grace. Dit is gelei deur Robert Aske, 'n advokaat. Hy wou hê dat die kloosters alleen moet agterbly. Aske het saam met etlike duisende ander na Londen getrek. Henry het belowe om hul klagtes te ondersoek en baie van die betogers is tevrede hiermee huis toe. Daar is nooit na hul klagtes gekyk nie.
Aske is in hegtenis geneem en in kettings aan 'n kerktoring gehang totdat hy aan honger gesterf het.
Toe Henry in 1509 koning word, was die kerk in Engeland soos volg:
Hoof van die kerk: die pous in Rome Kerkdienste: almal is in Latyn gehou Gebede: almal word in Latyn gesê Bybel: in Latyn geskryf Priesters: mag nie trou nie
Met die dood van Henry in 1547 was die kerk in Engeland soos volg:
Hoof van die kerk: die koning Kerkdienste: in Latyn gehou Gebede: die meeste word in Latyn gesê. Die 'Lord's Prayer' is in Engels gesê Bybel: in Engels geskryf Priesters: mag nie trou nie.
Om te hervorm, beteken om te verander. Dit is waarom hierdie gebeurtenis die Engelse Hervorming genoem word, aangesien dit die manier waarop die kerk in Engeland bestuur is, verander het. Die dood van Henry in 1547 het egter geen einde gebring aan die godsdienstige probleme van Engeland nie.
James I en Impositions
Wie is die magtiger
Copyright 2021 \ Ensiklopedie van geskiedenis, wat alle onderwerpe en gedeeltes dek \ Die Hervorming