Chloor toksisiteit - Troeteldiergesondheid - 2020
Chloor in water reageer met lewende weefsel en organiese materiaal wat akute nekrose (seldood) by visse veroorsaak. Aangesien vis kieue sensitief is en direk aan die wateromgewing blootgestel word, kan kieuknekrose lei tot asemhalingsprobleme en versmoring.
Die meeste munisipale waterondernemings steriliseer hul water met chloor of chlooramien, 'n kombinasie van chloor en ammoniak, vir veilige menslike verbruik. Hoewel dit relatief onskadelik vir mense is, kan chloor dodelik vir visse wees. Die hoeveelheid chloor in kraanwater kan wissel, maar dit is gewoonlik tussen 0,5 en 2,0 dele per miljoen (dpm).
Chloorvergiftiging word meestal veroorsaak deur onervare visse-stokperdjies, óf om vis in ongekondisioneerde kraanwater te plaas, óf deur 'n groot hoeveelheid tenkwater te verplaas met ongekondisioneerde gechloreerde water. Een algemene scenario is wanneer 'n koi- of goudvis-dam sy dam "bo-op" en vergeet om die tuinslang af te skakel. Te veel onvoorwaardelike water beland in die dam en die visse vrek. Selfs ongeoorloofde chloor-gesteriliseerde werktuie (nette, sponse, filters) kan akute hoë morbiditeit en sterftes veroorsaak.
Chloorvergiftigde visse lyk baie gespanne en hoe vinnig hulle siek word en sterf, hang af van die hoeveelheid chloor in die water. Hoë vlakke kan veroorsaak dat visse binne ure of selfs minute swig. In die algemeen is kleiner visse meer vatbaar as groter visse.
Geaffekteerde visse lyk bleek en bedek met slym. Sommige sal hiperemie (rooiheid) op verskillende dele van hul liggaam toon, en gedrag kan visgewys op die oppervlak pyp vir lug en swem.
Chloor kan uit die water geborrel word as die water vir 'n paar dae goed deurlug is in 'n houer met 'n groot oppervlakte. Anders as reguit chloor, produseer chlooramien nie trihalometan wat giftig is vir mense nie, daarom het dit baie gewilder geword as chloor in openbare watervoorrade. Chlooramien is meer stabiel in water as chloor en kan nie doeltreffend uit staande water geborrel word nie.
Wat die diagnose betref, lyk baie giftige toestande met chloorvergiftiging (ammoniak, koper, organofosfate). 'N Akkurate geskiedenis sal gewoonlik hierdie ander probleme uitskakel. Hipoksie as gevolg van oorbevolking of slegte deurlugting kan ook soos chloorgiftiging lyk.
Daar is 'n aantal vervaardigers wat chloortoetsstelle maak. Gesofistikeerde laboratoriums vir watertoetsing het 'n apparaat wat 'n chloortitrimeter genoem word. In die meeste gevalle kan chloortoksisiteit deur die geskiedenis en kliniese tekens gediagnoseer word.
Visse wat erg aangetas is, sterf gewoonlik. Visse wat vinnig uit besmette water verwyder word, kan oorleef as hulle nie binne drie tot ses uur na blootstelling tekens van respiratoriese nood toon nie.
Om die situasie te probeer oplos, moet die besoedelde water onmiddellik geneutraliseer word, of die vis moet na 'n akwarium of ander vaartuig wat skoon, chloorvry water bevat, verwyder word. 'N Aantal kommersieel beskikbare verbindings verwyder chloor vinnig en veilig uit die water. Hierdie produkte bevat gereeld natriumtiosulfaat wat chloor inaktiveer deur 'n chemiese reaksie waarin natriumchloried gevorm word. Natriumtiosulfaat is goedkoop, effektief en veilig (slegs tien gram natriumtiosulfaat verwyder die chloor uit 1000 liter munisipale water met 'n chloor-konsentrasie van so hoog as 2,0 dpm).
Nadat die chloor verwyder is, moet die water wat die vis bevat, goed deur die lug gekook word, of verkieslik 100 persent suurstof. Gematigde spesies soos goudvis en koi sal baat vind by die verlaging van die watertemperatuur om die opgeloste suurstofvlakke te verhoog. Indien moontlik of prakties, kan die toediening van dexametasoon intraveneus of intra-kelomies in 'n dosis van 2,0 mg / kg elke 12 uur verbeter, die prognose.
Aangesien chloorvergiftiging byna altyd 'n akute probleem is, bestaan ​​die opvolg hoofsaaklik uit ondersteunende sorg vir die siek vis en voorkoming ten opsigte van die hou van gechloreerde water van die vis.