Deelnemende waarneming en misdaad - Geskiedenis Podcasts - 2021
William Foote Whyte, een navorser wat deelnemerswaarneming gebruik het as basis vir sy navorsing oor straatbendes. Aan die einde van die dertiger jare het Whyte in 'n krotbuurt van Boston gewoon wat meestal bewoon is deur eerste en tweede generasie immigrante uit Italië. Die omgewing is as gevaarlik beskou en misdaad was algemeen. Daar word vermoed dat sommige Italianers potensiële bondgenote van Italiaanse fascisme onder Mussolini was. Whyte het drie en 'n half jaar in daardie distrik gewoon, insluitend 18 maande wat hy by 'n Italiaanse gesin deurgebring het. Whyte het 'n baanbreker in die waarneming van deelnemers geword. 'Street Corner Society ' beskryf hoe plaaslike bendes gevorm en georganiseer is. Whyte het onderskei tussen "hoekseuns" en "collegeseuns": die voormalige mans se lewens wentel om spesifieke straathoeke en die winkels in die omgewing. Die kollegeseuns, daarenteen, was meer geïnteresseerd in goeie opvoeding en om op die sosiale leer te beweeg.
Aanvanklik het diegene wat hy waargeneem het geglo dat Whyte te veel vrae gevra het en dat hul aanvanklike verhouding gespanne was. Nadat Whyte egter eers teruggesit en bloot waargeneem het, het hy gevind dat sy situasie ten goede verander:
'Terwyl ek gesit en luister het, het ek die antwoorde op die vrae geleer wat ek nie die sin sou gehad het om te vra nie.'
Howard Becker het 'n studie van jazzmusikante as 'n professionele groep onderneem. Hierdie navorsing het daartoe gelei dat Becker breedvoerig oor dwelmgebruik geskryf het, en hy het dit gepubliseer vir meer as 'n dekade tot 1963, toe die politieke klimaat in die Verenigde State verbeter het, omdat hy nie alle jazzmusici as dwelmopnemers wou stereotipeer nie. die 1950's was 'n konserwatiewe Amerika.
Becker het geskryf dat: "afwyking nie 'n kwaliteit is van die handeling wat die persoon begaan nie, maar eerder 'n gevolg van die toepassing van ander reëls en sanksies op 'n 'oortreder'. Die afwykende is een op wie die etiket suksesvol toegepas is; afwykende gedrag is gedrag wat mense so noem."
Laud Humphreys is veral bekend vir 'Teekamerhandel ' (1970). Dit was 'n deelnemende waarnemingsstudie van anonieme manlike en manlike seksuele ontmoetings in openbare toilette ('n praktyk bekend as 'tea-rooming' in Amerikaanse gay slang en huisies in Brits Engels). Humphreys het aangevoer dat die mans wat aan sulke aktiwiteite deelneem, van verskillende sosiale agtergronde afkomstig was, verskillende persoonlike motiewe het om gay kontak op sulke plekke te kry, en dat hulle op verskillende maniere beskou word as 'reguit', 'biseksueel' of 'gay'.
Omdat Humphreys kon bevestig dat meer as 50% van sy proefpersone uiterlik heteroseksuele mans was met niksvermoedende vroue tuis, is 'n primêre tesis van 'Teekamerhandel ' is die teenstrydigheid tussen die private self en die sosiale self vir baie mans wat aan hierdie vorm van homoseksuele aktiwiteite deelneem. Spesifiek trek hulle 'n 'borsplaat van geregtigheid' aan in 'n poging om hul afwykende gedrag te verberg en te voorkom dat hulle as afwykers blootgestel word. Humphreys gebruik 'n tema van inkongruensie tussen woorde en dade wat 'n primêre metodologiese en teoretiese bekommernis in die sosiologie geword het gedurende die 20ste en 21ste eeu.
Humphreys se studie is op etiese gronde deur sosioloë gekritiseer deurdat hy dade van homoseksualiteit waargeneem het as 'n voyeur, 'het sy onderdane nie toestemming gekry nie, name en adresse deur nommerplate nommers opgespoor en die mans in hul huise in 'n onderhoud gevoer vermom en onder valse voorwendsels. "
'James Patrick' is 'n skuilnaam vir 'n navorser wat in die laat vyftigerjare 'n glasbende in die Maryhill-distrik vier maande lank waargeneem het. Hy het 'n bendelid genaamd Tim in 'n goedgekeurde skool gevind, en Tim het hom in die bende gekry. Gegewe sy bevoorregte posisie en kennis het Tim ook die navorser beskerm. Tim in Glasgow was veral belangrik omdat een bendelid agterdogtig geraak het en dit aan ander gesê het toe 'James Patrick' nie 'n wapen wou dra toe die bende met teenstanders geveg het nie. Hy het ook teruggehou van die werklike gevegte. Tim sou dan aan sy kant kom. Nietemin het die navorser eers na die navorsing sy veldnotas geskryf.
'James Patrick' het Glasgow vinnig verlaat toe die geweld te onaanvaarbaar vir hom geword het en hy bedreig gevoel het. Na die gebeure het hy ryk data oor die toespraak en maniere van die bende weergegee, hoewel die navorsing op 'n neutrale en akademiese manier aangebied is. Hy was bang vir die bende en wag jare voordat hy publiseer; dit was ook om hul identiteit te beskerm. Dit is in 1973 gepubliseer as "'N Bende in Glasgow waargeneem".
'Patrick' se bevindings hou verband met sosiale toestande wat daartoe gelei het dat so 'n bende so intens gevorm het in hul gedrag, en dat 'n kernaktiwiteit van die groep was om hulself in konfliksituasies te plaas waar hulle miskien wel moes veg, maar waar werklike gevegte dikwels het nie gebeur nie. Daar is gevind dat die Glasgow-bende gelykstaande is aan gedrag en pas die ervaring van bendes in die Verenigde State aan.
Paul Willis het twaalf werkersklasseuns in 'n Midlands sekondêre skool bestudeer. Hy het aangevoer dat 'hierdie seuns' (soos hulle hulself geïdentifiseer het) 'n kenmerkende 'teen-skoolse subkulturele groepering' vorm wat gekenmerk word deur teenkanting teen die waardes en norme wat regdeur die skool bestaan. Hierdie groep seuns wat nie geraak is nie, voel beter as die meer konformistiese leerlinge wat hulle as 'oorol' beskou het. Hulle het weinig belangstelling in akademiese werk getoon en verkies om hulself so goed as moontlik te vermaak deur verskillende vorme van afwykende gedrag waarin 'die lafheid' die hoofdoel van die skooldag geword het. Die seuns het ook probeer identifiseer met die volwasse wêreld buite die skool deur te rook, te drink en sterk seksistiese en rassistiese houdings uit te spreek. Akademiese werk het geen waarde gehad vir hierdie seuns wat min belangstelling gehad het om kwalifikasies te verwerf en handewerk as beter beskou as geesteswerk nie.
Waarnemingsnavorsingsnavorsers het sowel sy ondersteuners as afbrekers. Só 'n vorm van navorsing is gewoonlik geneig om na die meer skaduryke aspekte van die samelewing te kyk. Daarom maak 'n navorser openlik aantekeninge oor wat hy / sy sien, waarskynlik 'n wantroue wek, of 'n bende van diegene wat waargeneem word, kan optree, en dus die finale waargenome resultate gebruik. Daarom word baie van wat waargeneem word, later in 'n voorkeuromgewing opgeskryf, en die probleem hier by sosioloë is die akkuraatheid van daardie opskrywing as daar 'n paar uur verloop. Daar is ook 'n groot probleem dat niks waaroor geskryf is, geverifieer kan word nie, behalwe deur diegene wat op grasvlak betrokke is, te vra. Dit kan op sigself op die beste moeilik wees, veral as die waargenome gedrag grens aan die onwettige. Die ander belangrikste kwessies hier handel oor etiek. As 'n navorser 'n onwettige handeling waarneem, rapporteer hy / sy dit en ruïneer hulle hul eie navorsing? Is daar 'n blinde oog 'om toe te laat dat hul navorsing voortgaan, veral as so 'n benadering ekstra koedoes by 'n bende kry en voortbou op hul verhouding, wat op sigself die navorsing wat uitgevoer kan word, bevorder? Die moontlikheid bestaan ​​ook dat die navorser hulself in gevaarposisie kan plaas deur hulself by so 'n vorm van navorsing te betrek.