Antisipasie, meganisme en voorbeelde van afwagting in sielkunde - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Antisipasie - dit beteken letterlik afwagting, dws die vermoë van die stelsel om op een of ander manier die ontwikkeling van verskillende gebeurtenisse te voorspel, resultate van aksies, verskynsels. In die sielkunde word twee aspekte van hierdie begrippe onderskei: die vermoë van 'n individu om die waarskynlike uitkoms van 'n aksie voor te stel, en die vermoë van 'n individu om 'n moontlike manier om 'n probleem op te los voor sy werklike oplossing voor te stel; die vermoë van 'n individu se liggaam om voor te berei om op verskillende gebeurtenisse te reageer voordat dit voorkom. So 'n verwagting word gewoonlik deur 'n sekere postuur of beweging gemanifesteer.
Antisipasie in sielkunde
Wanneer die kognitiewe prosesse van die psige geassosieer word met hul houding teenoor die tyd, blyk dit gewoonlik dat persepsie verband hou met die hede, die meganisme van afwagting - met die toekoms, geheue - met die verlede.
In die prosesse van persepsie, wat in die hede plaasvind, word die verlede se ervaring altyd ingesluit, aan die een kant, wat in herinnering bly, aan die ander kant is daar altyd opvatting (persepsie van die toekoms) in persepsie.
Vooruitskouing is 'n eienaardige verskynsel van vooruitskouende refleksie, wat die geleentheid bied om die onderwerp te "kyk na die toekoms."
Alhoewel die verskynsel van gevorderde refleksie en verwys na die toekoms, is dit steeds afhanklik van die ervaring wat geleef het, wat in die geheue van die individu bly. Gevind in die werklike daad van die individu, wat op 'n sekere oomblik van die huidige tyd gepleeg word. In die geheue van die individu, wat gebeur het en die verlede word, word bewaar. So 'n verlede word egter op sekere momente van die hede herskep.
'N voorvereiste vir die opkoms van die verskynsel van anticiperende refleksie is die behoud van vorige ervaring in die geheue. So volg byvoorbeeld die opsporing van visuele of ouditiewe seine dat afwagting 'n noodsaaklike voorwaarde is om 'n aksie uit te voer, indien die onderwerp om een ​​of ander rede nie veranderinge in die spoorbare seine kan voorspel nie, in sulke gevalle word ontwrigting van sodanige aktiwiteit voorkom.
Die konsep van afwagting kombineer die manifestasies van psigiese vermoëns vir antisiperende refleksie. dit wil sê In 'n breë sin is afwagting die vermoë om op te tree en verskillende besluite te neem met 'n spesifieke ruimte-tyd voorsprong oor toekomstige verwagte gebeure.
Die volgende funksies van afwagting word onderskei: regulatoriese, kognitiewe en kommunikatiewe. Die regulerende funksie word gemanifesteer in die beperking van die vlakke van vryheid van die stelsel volgens die tydruimtelike struktuur van die omgewing. Volgens die beweerde veranderinge in die omstandighede van die eksterne omgewing is daar 'n voorbereidende voorbereiding, die uitkoms van die aksies en die opbou van die program. Dit bepaal die aard en rigting van gedrag in 'n situasie wat ontwikkel het. Maar die regulering van aktiwiteit kan nie plaasvind sonder om 'n model van die verlangde toekoms of 'n aanvaarder van die uitkoms van aksies te bou nie. Dit maak dit moontlik om die verworwe resultate van aksies met die parameters van die vereiste resultaat te vergelyk. Hierdie aspek van regulering word gewaarborg deur die proses van afwagting, aangesien die uitkoms is 'n toekomstige gebeurtenis met betrekking tot die daad. Die resultate van afwagting word in die besluit ingesluit as nodig en noodsaaklike komponente. Daarom is die rol van die afwagtingsproses in die regulering van die individu se aktiwiteit en gedrag baie belangrik.
Lomov het geglo dat "voornemende refleksie" in die vorme van vooruitsig (ekstrapolasie, voorspelling, afwagting) en doelwitstelling kan optree. Dit is die doelwit wat toekomstige refleksie bepaal, wat ingesluit word in die aktiwiteit van die individu. En die doel dien as 'n voorspoed van die toekomstige uitkoms van so 'n aktiwiteit. dit wil sê afwagting word gereken as 'n leidende weerspieëling van die werklike verloop van verskillende omstandighede, geneem sonder verwysing na die individu. Dit is die individu wat as waarnemer optree.
Volgens Fadeev vang die afwagting van aktiwiteite sulke aspekte van die ontwikkeling van situasies: waarskynlike opsies, omskakeling van toestande, waarskynlike opsies vir die konstruksie van uitvoerende aksies, variasies in die beoordeling van waarskynlike uitkomste, waarskynlike opsies vir die aanpassing van die model van omstandighede en die program van uitvoerende aksies.
Verwagting neem deel aan die keuse van inligting in die prosesse van memorisering en persepsie. Lomov het geglo dat die proses van memorisering nie 'n meganiese rekord is van wat 'n persoon op 'n sekere oomblik raak nie, dit behels noodsaaklik die monsterneming van waargenome inligting. Leidende rol in die proses om inligting vir die proses van onthou te bemonster, het planne en voorspellings wat deur die individu in die proses van sy gedrag gebou is.
Vooruitskouing word byna alle kognitiewe prosesse ingesluit, en dus word vooruitskatting as 'n "deur" verstandelike proses beskou.
Gelllerstein het manifestasies van afwagtingsprosesse aangewys om die optrede van ander individue te anticiperen, wat gebaseer is op bewuste (of nie altyd bewuste) kennis van die emosies van logika en die aktiwiteit wat daaruit voortspruit.
Daar is ook 'n anticiperende verbeelding. Dit onderlê so 'n belangrike en noodsaaklike vermoë van die individu - die vermoë om toekomstige gebeure, die resultate van aksies te voorspel. Sulke verbeelding is intern onlosmaaklik gekoppel aan die samestelling van elke individuele aktiwiteit. In toestande waar stimulasie deur een van die verwisselbare meganismes onvoldoende is, vind die verbeelding plaas. Uit die voorheen opgehoopte inligting is 'n oneindige aantal nuwe kombinasies. Die generator van sulke kombinasies kan die aktiewe sones van ons onderbewussyn wees. Maar sulke kragopwekkers sal nie wisselvallig wees nie, maar sal 'n tematiese fokus op die huidige oomblik van persepsie hê. 'N Gebeurtenis wat verbeel word, het 'n fisiese effek. Byvoorbeeld, in die verbeelding van ernstige fisiese inspanning, kan die hart meer subtiel begin klop.
Verwagting is direk verwant aan persoonlike eienskappe. 'N Direkte verhouding sal die verhouding tussen prognostiese bevoegdheid en persoonlike eienskappe wees wat die sukses van aanpassingsprosesse (sosiaalheid, balans) verseker. En die verband van sulke bevoegdheid met persoonlike eienskappe wat verantwoordelik is vir die onstabiliteit van die sfeer van die psige (depressie, neurotisiteit, aggressiwiteit, labiliteit) sal omgekeer word. So, onontwikkelde meganismes van afwagting kan waarskynlike steurnisse in die sisteme van verstandelike aanpasbaarheid van die individu aandui. In geestesongestelde mense of in neurotiese, sal sulke meganismes geskend word.
Die meganisme van geheue kan die meganismes van afwagting voorspel - voorspelling en vooruitsig. Wat belangrik is, is nie net die opneem van inligting nie en nie die volume op sigself nie, die organisasie van geheue. Die metode van afwagting self hang heelwat af van die metode om inligting in die geheue te organiseer.
Die verwantskap van afwagting en geheue lê in die invloed van geheue op die prosesse van afwagting. Die individu in die proses om enige aktiwiteit te verrig beweeg figuurlik langs die tydas. In die proses van so 'n beweging word materiaal oor die huidige gebeurtenis in die geheue opgeneem. Terselfdertyd, afhangende van die aktiwiteit wat vervaardig is, word die materiaal wat daar gestoor is, uit die geheue onttrek. dit wil sê In elke fragment van die huidige oomblik word die ou materiaal uit die geheue geneem. Dan word dit nagegaan, dit kan reggestel word, omgeskakel (afhangende van die nuwe inligting wat op die oomblik ontvang word) en gekombineer met die nuwe materiaal en weer in die geheue geberg word, net die opgedateerde weergawe.
Memorisering behels die proses van monsterneming van die inligting wat ontvang is. Die voorbeeld kan afhang van die doelwitstelling en planne wat die individu op 'n bepaalde oomblik in die prosesse van aktiwiteit, kognisie en kommunikasie bou. In die daad van teiken- en beplanningsaktiwiteite het die kriteria vir monsterneming van die materiaal wat gememoriseer moet word (beide arbitrêr en onwillekeurig). Die geselekteerde gebeurtenis is 'n algemene geheuestelsel, wat dit verryk, maar daarmee word die proses van memorisering gefokus op toekomstige gebeure.
Verwagting het 'n beduidende impak op die prosesse van voortplanting, d.w.z. onttrek van gestoor materiaal van dit. En wat presies van die geheue op 'n sekere oomblik van die hede geleer moet word, hang nie so baie van die oomblik af nie, maar op die verhouding met die verwagte toekoms (verwag).
Om die proses van memorisering te bestudeer aan die hand van die metode van afwagting (verwagte reproduksie van die reeks). Dit is gebaseer op die aanbieding (deur gehoor of visueel) op 'n sekere pas op die onderwerpe van 'n stel stimuli (byvoorbeeld getalle) en opdrag gegee om die hele stel aansporings te onthou sodat elke vorige element van die ketting hulle 'n idee van die volgende sal gee. Die tussenposes tussen die aangebied elemente van die ketting moet nie meer as drie sekondes wees nie. Die taak van die vak is om die volgende elemente korrek te herhaal na voorlegging van die vorige.
Die metode van afwagting is gebaseer op die feit dat elke element van die ketting wat aangebied word, 'n sein is vir die daaropvolgende stimulus. Voorkomingsmetodes gebruik kriteria soos die tyd en aantal herhalings wat nodig is vir die korrekte afwagting van absoluut alle elemente van die ketting; met aparte herhalings, die aantal foutvrye afwagtings; die aard en aantal onbehoorlike afwagtings in individuele herhalings; die bou van 'n leerskedule vir al die elemente van die ketting.
Daar is verskeie meganismes van afwagting: sensorimotoriese; perseptueel, vlak van voorstellings, verbale-logiese, sub-sensoriese.
Voorbeelde van afwagting
Verwagting in die alledaagse lewe is byna alle gebeurtenisse betrokke.
Verwagting het die volgende tipes: aanduidend en profeties. Benaderde afwagting het 'n verhouding met die aanduidende aksies van die vakke in die omstandighede wat dit omring. Dit beoog om beter aan te pas by hulle en om te oorleef. Sulke afwagting vorder in die area van die semi-bewuste. 'N Voorbeeld hiervan kan die voorspelling van vennootbewegings in sparring wees.
Die visioenêre afwagting hou verband met die voorspelling van allerhande globale veranderinge in die lewe van die samelewing, verskillende etniese groepe, rasse en etniese massas volgens die beskikbare, maar latente (wegsteek van die primêre logika) tendense.
Wetenskaplike vooruitsig word ingesluit in die groep van profetiese afwagtings, wat terselfdertyd die hoogste vorm is van die kreatiwiteit van die vak, waardeur die praktiese en teoretiese bemeestering van die wêreld plaasvind.
Levendige voorbeelde is verskeie voorspellings van globale verandering. Byvoorbeeld, voorspellings van sosiale en historiese ontwikkeling van die samelewing; wetenskaplike literêre werke wat die voorgestelde model van maatskaplike en tegniese ontwikkeling in die toekoms van die mens bevat; konsepte en uitvindings wat voorafgaan aan moderne kennis en konsepte, paradigmas en logika.
'N Voorbeeld van afwagting is die ontdekking van Newton se wetgewing of professionele intuïsie, gebaseer op lang ervaring, die voorspelling van 'n politieke of ekonomiese krisis.
Verwagting is 'n effektiewe metode om die lees tegniek by kinders te verbeter. Met gereelde opleiding kan die kind leer om die hele woord te raai deur die eerste letters, die inhoud van die hele teks deur die eerste frases. Ontvangs van afwagting kan die spoed van leeswerk aansienlik verhoog. Daarom is hierdie tegniek een van die belangrikste wanneer jy met teks vir lees werk.
Metodes van afwagting vir die werk met tekste is die volgende: die betekenisvolle betekenis van die teks raai deur epigraaf, titel of met die naam van die outeur; ontvang teksherstel met ontbrekende elemente; voor die lees van die teks, 'n metode om 'n plan op te stel, gebaseer op bestaande kennis, leeservaring, titel, style en genre; metode om die rigting van die skrywer se gedagtes te raai wanneer hy met sekere stoppunte lees.