Die ekologies-vriendelike vakansieoord langs die Doringrivier is die verwesenliking van die laatnagpraatjies van die avonturiers Bill Mitchell en Paddy en Ronel Herbert. Hulle het lank gedroom van ‘n verdwynplekkie vir gaste wat nie die natuur skade sou doen nie.
Die dae is stilwarm en die nagte pikdonker, behalwe ‘n swetterjoel helder sterre. Hier span die Melkweg, soos diamante verstrooi op ‘n swart ferweeldoek, oor die hele vallei. Een van die San-legendes vertel van ‘n vrou wat vir haar aanstaande se terugkoms wag, terwyl hy in die veld jag. Eers het sy ‘n handvol as in the lug gestrooi en dit het die Melkweg geword. Daarna het sy die kole in die lug gegooi en dit was sterre wat hom huis toe sou lei. Elke huisie het ‘n stoepie met ‘n sagte rusbank waar jy ure lank na patrone en stories in die sterre kan soek.
Op pad terug Clanwilliam toe kyk ek vir oulaas terug, maar Oudrif het verdwyn. Ek sien nie eens meer die pad soontoe nie. Die berge lyk almal eenders. Ek weet regtig nie hoe om die pad daarheen te verduidelik nie. Kan nie meer onthou hoeveel hekke daar is en by watter vurk jy links moet draai nie.