April | 2013 | penpunt
gemeente, kerk, leraar
Iewers moet ’n mens seker maar ’n streep trek – jy moet jou kop regkry, ’n deur agter jou toemaak, fokus verskuif, Dit klink eenvoudig genoeg, maar probeer dit uitvoer, dan is dit ’n toets wat mens nie met die eerste goeie voorneme slaag nie.
Gister is ons voormalige leraar bevestig in sy nuwe gemeente. As visie-voorsitter van ons kerkraad, was dit Willie se voorreg, maar ook sy las, om die gesin as’t ware aan die nuwe gemeente te oorhandig. Ek was baie trots op my man vir die wyse waarop hy dit hanteer het. Gelukkig het ons ons trane half opgebruik by die vorige week se afskeid in ons gemeente, en kon hy homself darem gestand doen ten aanskoue van die vreemde mense.
Dit was ’n pragtige en gewyde seremonie, deurspek met die erns waarmee so ’n amp na reg bejeën word. Vele mooi woorde en seënwense is uitgespreek. Ds Johan se intreeboodskap was kort, maar kragtig, opreg.
Dus, skouer aan die wiel, nie meer omkyk nie – maar ai, ons gaan hulle mis …
Nou het ek alles gehoor …
Word ek gekonfronteer met ’n snaaksigheid, hetsy goed of minder goed, is my reaksie dikwels: “Nou het ek alles gehoor” of “Nou het ek alles gesien”. Sekerlik ’n ietwat onsinnige uitlating, as ek nou mooi daaroor dink, want dit hou nie tred met die mens se kreatiwiteit en onuitblusbare soeke na verandering nie.
Maar vanwaar hierdie skielike bedink en bevraagteken? Eenvoudig omdat ’n klein insident vanmiddag my opnuut laat glo het dat dít nou bepaald “alles” moet wees.
Ek het my grieperigheid net genoeg getrotseer om ’n paar dringende sake buite die huis te gaan doen, onder andere om vir wederhelf Zam-Buk salf te gaan koop; die lekker groot blik waarmee hy sy hakke beskerm teen krake en droogheid. Die eerste supermark had toe niks op die rak nie, en ons versit na die volgende een, nader aan die huis. Daar gekom, pryk ’n leë dosie stoksielig alleen op die rak waar die Zam-Buk moet staan.
My eerste vermoede was dat iemand die inhoud gegaps het, maar dis darem vergesog – of is dit? Vra toe vir ’n rakpakker daar naby, en word ewe kalm na die sigarettetoonbank gestuur, waar die inhoud gebêre word, buite bereik van gretige vingers. Standaard prosedure!
Nou het ek alles gesien!
Hoe jammerlik is die mensdom in hierdie land se standaarde nie. Hoeveel geld spandeer besighede nie om hulle voorraad en eiendom te beskerm nie? Hoeveel investeer huiseienaars in sekuriteit? Maar telkens staan ons verstom oor die vindingrykheid van die slenters wat bedink word om hande op iemand anders se goed te kry. Staan ons geskok oor die blatantheid waarmee eiendom betree word. Besef ons dat daar geen plan van aksie is nie.
Wat my noop om te erken dat ek nog glad nie alles gesien of gehoor het nie.
Vlees van my vlees …
13 Maart 2013 was ’n dag soos geen ander wat ek nog beleef het in my jare so skuins duskant sestig nie.
Op hierdie dag het ek ’n bondeltjie in my arms geneem wat onmiddelik tot diep in my hart gekruip het, want sy is vlees van my vlees, die eerste kleinkind – die babadogter van my eie “babatjie” wat op daardie dag ook moeder geword het.
Ek het lank geneem om hierdie gedagtes te probeer neerpen, want hoe verwoord ’n mens so ’n grootse gebeurtenis? Die allesoorheersende emosie is sekerlik dankbaarheid. Vir ’n perfekgeskape klein mensie, en vir die feit dat sy ’n pa en ’n ma het wat haar gaan koester en grootmaak in die vrese van die Here. Vir twee oumas wat kan kloek, ’n oupa wat hom aan haar verwonder, daarby nog ’n oupagrootjie en ’n oumagrootjie! Sy het ’n rits ooms en ‘n tannie en ek het geweet, terwyl ek in die pasgebore gesiggie gekyk het, dat Lhente-Mari altyd ’n oorvloed van liefde gaan ontvang.
Maar toe ek en my man daardie aand groot-oog in die bed klim, was dit nie die piepklein lyfie en fyn gesiggie van ons kleindogter wat ons gedagtes oorheers het nie. Dit was kommer oor ons dogter; oor die stryd wat sy in daardie dag gehad het. ‘n Skokreaksie op die epidurale verdowing, die pynmedikasie wat haar sleg aangetas het. Haar teleurstelling omdat ’n keisersneegeboorte onvermydelik was.
Dit was genade toe die slaap uiteindelik die stryd teen ons benoude gedagtes gewen het. Nog groter genade om die volgende dag te sien dat ons dogter kort duskant depressie weggedraai het, en op pad is na herstel.