Ná die 3de keer sing ek 'die son gaan nooit set'
Geplaas deur	Gerhard van Huyssteen Saterdag 25 November 2017
Kyk, ek is #mos van donkiejare se tyd af 'n reuse-Afrikaansepopmusiekaanhanger. Dit kom uit my standerd 5-dae toe my suster en haar vriendin Cielie my al om die pilare, al om die pilare op ons stoep leer dans het. Ons het geoefendans op alles van Min Shaw tot Anneli van Rooyen, van Gé Korsten tot Leon Schuster. Dit was die 1980's …
Vandag is dit Juanita du Plessis, Andriëtte, Corlea, MoniQue en ander enkelnamige skattebolle wat my laat verlang na langarm- en op-die-tafels-dans-aande. Ek koop my musiek aanlyn en stroom dit op my selfoon via my kar se Bluetoothverbinding. Dis immers 2017 …
Op slegs een persoon na in my vriende- en verwysingskring is ek die enigste ene wat ongegeneerd en trots luister na Afrikaanse popmusiek. My snobvriende is te grênd en slim om daarna te luister. (Ek vermoed wel hulle is almal in-die-kas-Kurt Darren- en -Bobby van Jaarsveld-akoliete. So stiekem in die oggendverkeer – as niemand kyk nie – stroom hulle ook maar 'n popmusiekie of drie, maar wis dan hulle webblaaiergeheue uit as hulle by die werk stop.) Ek gun hulle die intelligente en volwasse musiek van Coenie de Villiers, Anna Davel en Die Heuwels Fantasties. Dié kan ek óók baie geniet, maar my opsies is net soveel meer.
As jy nou met die klomp snobbies praat, het hulle onmiddellik drie besware:
Die musiek is te doef-doef.
Die lirieke is niksseggend.
Die popsangers het nie die Afrikaanse dubbelontkenningskonstruksie onder die knie nie.
Ag sjeimpies, dink ek dan altyd, kan julle nie 'n bietjie afskakel, ontspan en soms minder intellektueel wees nie? Wie wil op die dansbaan nou loop staan sinnetjies ontleed? Nee, man, dáns, ouboet!
Verstaan my nie verkeerd nie: Toe ek die eerste keer hoor hoe Jay en Lianie May sing van die plek waar "die son nooit gaan set" (nie), het ek byna 'n dyspierbesering opgedoen. Ná die derde keer wat ek dit gehoor het, het ek egter volborstig saamgesing. Heerlik!
Einste Jay sing in sy jongste album, So lank sal ek jou liefhê, die dubbelontkenningbeswaardes volledig stil.
Die eerste reëltjie van "Bly by my" bevestig dalk alle vooropgestelde idees:
Ek weet nie wat ek sonder jou sou doen,
sonder elke dag se wakker-word-soen.
Maar dan wys hy in die brug dit is eintlik alles digterlike vryheid, want hy het die ontkenningskonstruksie weldeeglik onder die knie:
Ek sal nie aan kan gaan nie sonder jou!!
Kyk ook na die uitstekende gebruik van die dubbel-"nie" in die brug van die liedjie "Benoni":
Benoni, ek hou nie van jou nie.
Ek wou nie so gou nie,
maar nou's die tyd vir my en jou!
En in die bekoorlik koortjie neem hy wraak op alle grammatikafasciste deur alle voorheen weggelate "nies" in te klits:
Sy sê sy kom van Benoni af.
Sy's bruin gebrand,
en sy hou van draf.
Sy luister Heuwels Fantasties;
sy vertel dit vir maatjies,
maar ek kyk nie na hulle nie, nié, NIE!
Vatvyf, Jay, jy sou #mos ewe goed hierdie jaar 'n erepenning van die Afrikaanse Taalraad kon gekry het!