Wildcard string compare (globbing) - CodeProject 11,257,953 members (26,938 online)
Last Visit: 31-Dec-99 19:00 Last Update: 27-Feb-15 6:43Refresh123456 Next » PressReader - Sarie: 2017-10-01 - Christia Visser: ‘Suk­ses nie my als, ek lééf!’
Christia Visser: ‘Suk­ses nie my als, ek lééf!’
Sy soek meer uit die le­we, en méér, en as ’n rol haar nie uit­daag nie, raak sy de­pres­sief. Geen won­der be­kroon­de ak­tri­se Christia Visser is kort-kort in ’n heel an­der rol te sien nie. Maar tyd maak sy ook om te leef
Sarie - 2017-10-01 - Inhoud - DEUR MARGUERITE VAN WYK FO­TO LE­A­NA CLU­NIES-ROSS S­TI­LE­RING FA­NIE CRON­JÉ
Die “plaas­mei­sie” wat hou van kui­er en dans, is ge­reed om haar vler­ke te sprei.
In ’n ra­se­ri­ge ont­byt­plek in Kaapstad sit ak­tri­se Christia Visser ewe e­le­gant in ’n swart kleef­broek, swart ho­ë­hak­ste­wels en ’n snoe­si­ge ka­meel­kleu­ri­ge trui. Haar ha­re is in ’n sjiek bol­la en haar blou oë straal. Op 25 is sy diep­sin­nig, met ’n ou siel.
Maar sy is ook mal oor lag. Hard, uit die maag uit.
Sy hou van ont­wer­pers­kle­re, maar er­ken dood­lui­ters dat sy by rooi­ta­pyt­ge­leent­he­de dik­wels teen die ein­de van die aand haar ho­ë­hak­skoe­ne uit­skop en in die hand dra.
Sy kui­er graag met rooi­wyn, maar sê ook haar Chris­ten­skap an­ker haar. “Ek is ’n huis­hen wat nog by my ou­ers in Bell­vil­le woon en daag­liks met hul­le praat – selfs al skiet ek in Jo­han­nes­burg.”
Christia ver­tolk ’n wye ver­skei­den­heid ka­rak­ters. Daar is van die weer­mag-vrou wat swan­ger raak “en ’n jon­ger weer­ga­we is van my ei­e­wil­li­ge self ”, tot die rom­kom­hel­din in Hol­ly­wood in my huis, die vry­gees Li­ly in die ge­wil­de Die Boek­klub 2, en die weer­lo­se pros­ti­tuut Tess met haar don­ker krin­ge om die oë, swart na­el­po­li­toer wat af­dop en ’n tra­gie­se si­nis­me. “Ek soek al­tyd méér, méér uit die le­we. My ma het k­lein­tyd ge­sê ‘die kind maak my bang’.”
Ná Christia se uit­da­gend­ste pro­jek nog – Tess, wat an­der­half jaar ge­le­de ge­skiet is en waar­in sy die rol van ’n seks­wer­ker ver­tolk – was sy “in ’n snaak­se kop­ruim­te. Dit was ’n droom­rol; ek moes daar­na iets vind om my wéér op­nuut uit te daag.”
Sy het ’n ruk lank ge­rus om haar siel te voed. “Eers in Sep­tem­ber ver­le­de jaar was ek gees­te­lik ge­reed om die rol van Ni­co­la Vil­joen, ’n weer­mag-vrou en ma, te ver­tolk in The Recce, wat ge­du­ren­de die Bos­oor­log in die 1970’s af­speel.” Dié rol­prent is pas vir die Ca­pe To­wn In­ter­na­ti­o­nal Film Mar­ket & Fe­s­ti­val ge­keur en word vroeg vol­gen­de jaar uit­ge­reik.
Die skiet van die ky­knet-dra­ma­reeks K­nap­se kê­rels, waar­mee in Au­gus­tus van­jaar be­gin is, is iets waar­oor sy baie op­ge­won­de is. “Dis ’n lig­ter rol. Ek is nou ’n bie­tjie moeg van wroeg en huil,” bieg sy. >
< Sy is ook dank­baar dat sy vir die eer­ste keer in d­rie jaar weer in ’n te­a­ter­stuk, Al­taar, kon speel. Dit is ge­skryf en ge­re­gis­seer deur Hen­nie van G­reu­nen en Ni­co S­chee­pers en by In­ni­bos in Nel­spruit en die Vry­staat Kuns­te­fees in Bloem­fon­tein op­ge­voer.
Dié eks­pe­ri­men­te­le te­a­ter, wat in ver­skil­len­de tyd­vak­ke en ver­skil­len­de gen­res af­speel, ge­niet sy baie. Sy glo dis haar plig om de­bat oor re­le­van­te te­mas soos die ge­vaar van ras­se­ge­weld en gods­diens­ver­skil­le, “wat op die ou ein­de tot die uit­wis­sing van die mens­dom kan lei”, deur to­neel­spel aan te moe­dig.
Wat het jy ge­leer by die weer­mag-vrou Ni­co­la Vil­joen in The Recce? Weer­mag-vroue word dik­wels as on­der­da­nig uit­ge­beeld, maar sy is ei­e­wil­lig en het haar uit­ge­spreek teen die Bos­oor­log. Sy en Henk [ge­speel deur G­reg K­riek], ’n recce wat dood ver­klaar is en dan weer by haar uit­kom, dryf half uit­me­kaar, maar tog ook nie . . . Ek is, nes sy, nie bang om my sê te sê nie, maar ons is al­bei ook lief en sag. Ons kom bloot uit ver­skil­len­de tyd­vak­ke. Ek moes my kop­ruim­te ver­an­der en in haar lyf klim [sy is swan­ger]. Sy ver­teen­woor­dig ’n sag­ter kant van my­self. Jy was nog nie eens ge­bo­re ty­dens die Bos­oor­log nie. Hoe het jy na­vor­sing ge­doen? Ek het geen koe­ran­te of boe­ke daar­oor ge­lees nie, maar met my ou­ers ge­praat. Hul­le is baie oop­kop. Ek het in my siel die angs oor oor­log ont­wik­kel juis deur my in te dink in die “nie weet nie wat gaan ge­beur”. Dit het my baie ge­help. Daar is baie pa­ral­lel­le met die angs­tig­heid wat men­se in Suid-a­fri­ka toe er­vaar het, en nou weer voel. Daar is so­veel haat in Suid-a­fri­ka. Die e­nig­ste ver­skil is dat men­se ge­du­ren­de die Bos­oor­log nie eint­lik ge­weet het hoe­kom hul­le ba­klei nie. Dis ’n moei­li­ke ding om te ver­werk.
Oor­log is so de­struk­tief. Die ka­rak­ter wat Ma­ri­us Wey­ers ver­tolk (ek kan nie be­sluit of ek van ge­ne­raal Piet Vi­sa­gie hou nie) raak af­ge­stomp. Tot­dat al­les uit­bor­rel. Ons dink mans voel nie en dat hul­le ou­ens net na die slag­veld stuur om oor­log te maak, maar het hul­le reg­tig ’n keu­se of hul­le wil gaan? Dit is hoe oor­log werk en die fliek pro­beer ook daar­die di­na­mi­ka uit­beeld. Ge­ge­we al die pro­ble­me in Suid-a­fri­ka, wil jy hier woon en een­dag trou en kin­ders kry? Ek is baie lief vir ons land, maar dinge maak my bang. Die haat as ge­volg van kul­tuur­ver­skil­le, gods­diens . . . dit is as­of liefde en om­gee ver­dwyn. Ons be­oor­deel men­se op grond van wat ons sien, nie van wat ons weet nie. Ge­weld ruk hand­uit. Dit is as­of mis­daad nor­maal word. My nig­gie werk in Ka­tar in die Mid­de-oos­te en ver­tel men­se daar praat nou nog oor ’n moord van se­we jaar ge­le­de.
Ter­self­der­tyd hou ek van Suid-a­fri­ka se di­ver­si­teit. Dit is ver­fris­send en in­te­res­sant. Dis juis al ons ver­skil­le wat my boei. Ek sal ons land nooit hon­derd per­sent ver­laat nie, maar is ge­reed om my vler­ke te sprei. Mik jy Hol­ly­wood toe? Ver­le­de jaar was ek ’n week lank in Los An­ge­les toe die be­kroon­de dok­kie A­li­son, waar­in ek A­li­son Bo­tha ver­tolk wat in 1994 na­by Port E­li­za­beth ver­krag en byna ver­moor is, by ’n fees vir do­ku­men­tê­re films ver­toon is. Ek het al my spaar­geld op­ge­bruik (ons wis­sel­koers was toe R16 teen die dol­lar) en dit glad nie ge­niet nie. Ek was in die hart­jie van Hol­ly­wood; dit was vuil, en die ma­te­ri­a­lis­me en pre­ten­sie van al­mal wat be­roemd wil wees en nie­mand wat kuns wil maak nie, het my on­der­ge­kry. Maar ek moes dit self er­vaar en my eie o­pi­nie vorm.
Kort daar­na land ek in Brus­sel. Die kul­tuur, mooi ge­boue en kuns het my oor­rom­pel. As ek oor­see moet werk, sal dit Eu­ro­pa wees. Dis nie dat ek so­seer oor­see wíl werk nie, maar ek het no­dig om in daar­die ti­pe rol­pren­te te speel. Maak dit sin? Saam met an­der men­se, in nu­we soort films. Ek het lief­li­ke er­va­rings plaas­lik ge­had. Maar nu­we uit­da­gings roep. Hoe bly jou voe­te ten spy­te van die glans en be­kend­heid op die grond? Ek het ’n on­ge­loof­li­ke on­der­steu­nings­net­werk. My ma, Ce­ci­le, is ’n fi­nan­si­ë­le di­rek­teur en kom van Gans­baai. My pa, A­brie, ’n sa­ke­man en pre­di­ker, kom van die Ka­roo. Ek kan al­les met hul­le be­spreek en net chill.
My vrien­de aan­vaar my net soos ek is. Ek is soms ’n be­heer­vraat, en ek weet dit nie eens nie. My buie wis­sel. Dik­wels kom ek tot ses maan­de nie by ie­mand uit nie om­dat my werk­pro­gram druk is, maar daar is nie ver­wy­te nie. Ek is maar net Christia. Met my groot heu­pe, ske­we tan­de . . .
Oee, daar is baie dinge aan my­self wat ek an­ders wil hê, maar ek het ge­leer om lief te word daar­voor en dit te aan­vaar.
Chris­ten­skap is nog al­tyd deel van ons huis­ge­sin. My ma bied twee keer per week By­bel­stu­die by ons huis aan. Dit is iets wat ek in my­self moes vind. Dit maak my kalm en op­ge­won­de oor die le­we. As ek my den­ke daar­op fo­kus, gaan die reg­te deu­re oop. Dit help my ook om te ver­trou daar is ’n Gro­ter Plan in my le­we. Is jy op ’n goeie plek in jou le­we? Ja, die le­we is goed vir my, ek is om­ring deur goeie men­se wat soos ek dink. Ek is nie op die oom­blik in ’n ro­man­tie­se ver­hou­ding nie, maar voor­heen het ek so­wat elf maan­de met ’n won­der­li­ke boer van Ro­bert­son uit­ge­gaan en ons is op goeie voet uit­me­kaar. Dit is moei­lik vir ie­mand om die uit­da­gings van my werk te ver­staan. As ek ie­mand op die skerm soen, raak die mees­te ou­ens ja­loers. Ek ver­staan dit.
Ek is nou ’n bie­tjie moeg van wroeg en huil Christia
Ak­tri­se Christia Visser