Jun | 2013 | MaanKind
Dis een van die moeilikste goed wat iemand my nog gevra het: Vertel ons van 'n insident waar jy nie met integriteit opgetree het nie. Dis nou Korrelkop Kahuna wat my op hierdie kolletjie sit waar ek al in die rondte dans, maar uitkomkans is daar nie. Ek sal moet vertel. Want ek het gevra. En soos hy tereg sê: Integriteit is dit wat jy doen wanneer jy dink niemand sien jou nie.
Ek het al gesteel. Op skool. Ek moes eers lank en hard dink om iets te kry waar ek in my hart weet ek het verkeerd gedoen, nie met integriteit opgetree het nie, maar dit klink so goody-goody om dit te sê. Tot ek aan twee insidente op skool gedink het. En toe besef ek, dit kou nog al die jare aan my. Dit sit iewers in my agterkop, en as ek daar roer, dan weet ek ek het iemand benadeel. En waar bieg mens nou? Vir wie vertel jy dit? Dalk het Katolieke dit maklik, want as jy dit eers aan jouself en aan ander erken het, glo ek kan jy jouself vergewe en dit agterlaat.
Die een keer het 'n paar van ons die roomysverkoper se aandag afgetrek, en van sy roomyse gesteel. Ek het nooit daaraan gedink dat hy dit waarskynlik self sal moet inbetaal nie. Die ander keer het 'n standerd ses meisie wat in die snoepie gewerk het, vir ons doelbewus te veel toffies en chips gegee, dan het ons met 'n handvol sente betaal. 'n Paar maal. Sy wou graag in wees by my vriendinne (Ek was nie die cool een nie. Ek wou seker ook in wees by hulle.) Ons was wel arm, maar dis nie asof ek nie 'n paar toffies kon koop as ek lus was daarvoor nie. En dis nie hoe ons grootgemaak is nie.
Ek weet nie watter grade van verkeerd en van nie met integriteit opgetree nie aanvaarbaar sou wees vir Kahuna nie, want ek moes sekerlik baie dinge in my lewe gedoen het wat 'verkeerd' was in ander se oë. Maar hierdie twee goed het my oor die jare gepla. En ek is regtig jammer ek het dit gedoen.
Daar was nog iets wat ek gesteel het. As grootmens. Maar snaaks genoeg voel ek nie sleg daaroor nie. Ek het hierdie melkbekertjie een aand tydens 'n formele funksie (sien vorige pos) uit die Burgemeester van Johannesburg se kantoor gesteel. Waarom weet ek nie regtig nie. Ek en 'n vriendin het ons blink aandsakkies gevat om te gaan 'neus poeier' soos dit toe genoem is, en het bietjie afgedwaal en gaan loer hoe lyk die Burgemeester se kantoor. En toe neem ons elk 'n aandenkinkie. Waarskynlik as 'n soort rebellie teen die formele funksies waarheen ons ons mans week na week moes vergesel.
Maar dis nie waaroor hierdie inskrywing gaan nie.
Love all, trust a few, do wrong to none. ~ William Shakespeare
Edit: Dis ongelooflik hoe dinge tegelykertyd gebeur. Gister het ek hierbo geskryf oor bieg en regmaak na baie jare, en vandag kry ek 'n oproep. Iemand het my verskoning gevra vir 'n insident wat in 1975 gebeur het, toe hy hom onnodig vir my gewip het. In 1997 het hy 'n NDE gehad, en in die tyd wat hy 'dood' was, het hy 'n boodskap gekry dat hy moet regmaak met my daaroor. Die insident was so onbenullig dat ek dit aanvanklik glad nie onthou het nie, maar toe hy by die detail kom van wat ons geëet het daartydens, kon ek vaagweg onthou. Vir jare na die NDE het dit hom gepla en selfs 'n invloed gehad op sy idee oor sterflikheid en die dood, en vandag kon ons saam lag daaroor. Maar die synchronicity dat ek gister dieselfde gedoen het, verstom my. En hy het nie hierdie gelees nie…
Luister asseblief ook hierna:
Voor MaanKind nog MaanKind was
Pottie, Reïnkarnasie, Swellendam, Swellengrebel Straat 18, Vorige lewens
Jy wou mos! Ek moet myself hieraan herinner.
Son vra: Vertel ons van die lewe voor hierdie een, en jy kan dit nou figuurlik opneem, soos in voor jy Maankind in hierdie lewe was, of jy kan dit letterlik opneem en vertel van Maankind voor Kleinmond.
Die jare toe MaanMan nog 'n belangrike man in Johannesburg was, het ons elke hogene geleentheid bygewoon. My kas se een helfte het vol gehang van little, en party nié so little black numbers. Netjiese pakkies het die ander helfte gevul.
My werksplek by die RGN was gevul met 'n klomp boheemse sielkundiges en navorsers, en ons kon heerlik ontspanne ons kreatiwiteit uitleef. Daar was nie plek vir pakkies nie…
Die geneuk het natuurlik gekom as MaanMan uit sy werksplek omtrent skuins oor die straat in Braamfontein, 'n noodoproep maak: "Ons moet saam met die Geneesheer-Generaal en sy vrou Baraghwana toe." Let op die ons.
Wat kon ek doen? Ek het doodeenvoudig MaanMan se stywe kakebeen geïgnoreer en die toer deur die hospitaal voltooi, met my mini-skirt, fishnets, Doc Maatens en bont serp. Netjies en statig het die prosessie die gange afgestap, kamtig onbewus van die verveelde fotograaf se flits. Maar tog is die skouers meer vierkantig getrek, en die kenne op, gedagtig aan die aand se insetsel op die televisie-nuus.
(Hierdie grepie is 'n stukkie wat die lewe van MaanKind-voor-Kleinmond versinnebeeld)
Ek het Son geantwoord: Ek dink nie jy moet vir my 'n OF gee nie. Wees meer spesifiek, anders kan ek uitdraai.
Tipies Son: Goed – spesifiek. Vertel van albei
Nou die MaanKind se vorige lewe is maklik genoeg. Ek het in April daaroor geskryf, ek herhaal dit hier. Hierdie gaan oor my mees onlangse inkarnasie, maar ek het ook al helder visies gehad oor my lewe as kind in die ABO, 'n lewe as scullery maid in Engeland, 'n wasmeisie in die Magdalene Houses, 'n slaaf in die Kaapse tyd, en dan die heks in die middeleeue. Daar was ook die een met die wit klere, op koel klipvloere, Egipterig.
Nietemin, ingeval jy die storie oor my mees onlanggse inkarnasie gemis het: 'n Paar jaar gelede het ek 'n kortverhaal geskryf, gebaseer op ware ervarings en gevoelens.
Give your love and all your of heart
So het Ned Miller in 1965 gesing, en dit het vir my nou nuwe betekenis gekry. Ek het mense genooi om vir my 'n onderwerp te gee om oor te skryf, en die liewe Kameel het gevra: As jy kon teruggaan in die lewe, is daar 'n plek waar jy 'n ander pad sou kies as die een wat jy geneem het?
My eerste reaksie is Nee. Al die dinge wat oënskynlik gelei het tot 'n moeilike tyd, het my gelei op 'n pad waar ek vandag is. Ek is absoluut gelukkig en tevrede met my lewe, met wat ek doen en waar ek is. (Geografies en eksistensieel). Ek glo een van die redes is omdat ek die voorreg het om te kan kies wat ek doen. Ons werk baie hard wanneer ons werk, maar het ook baie vrye tyd. Al is die fisieke werk nederig, doen ek dit wat ek moet doen met 'n lied in my hart en met lus in my lyf.
As ek egter nadink, dink ek tog ek moes 'n ander keuse gemaak het op vier. Ek moes nie so om my ma se ore geneul het om skool toe te gaan nie. My nuuskierigheid en leergierigheid het my duur te staan gekom.
My bitter beker in die lewe was om te skip.
Nee, nie touspring nie.
Vanmelewe (dankie ouma, ek hou van die woord!) kon ons skool toe gaan as jy in die eerste helfte van die jaar ses word. Ek het dit net gemaak en is op vyf-en-'n-half skool toe omdat my ma my gekerm by die huis nie meer kon verduur nie. Ek wou lees.
Toe was dit reg.
… as die hoof die die eerste dag in die hoërskool vra, wie is twaalf, hande op. 'n Klompie. Dertien? Die meeste. Veertien? Nog 'n klompie. En 'n paar vyftienjariges. Ek dan later kwaad raak as sy getalle nie klop nie en hy brul, Wie het nie sy hand opgesteek nie?
Miskien moes ek oorkompenseer, maar ek het geleer:
Leef jou oortuigings
Luister en leer. Die afgelope tyd het die diepe respek wat ek vir twee mense gehad het, verdiep deur hulle optrede. Hulle het uit hulle harte iets gevra, and they lived up to the challenge. Ek glo mos wanneer jy uit jou hart uit skryf, die waarheid skryf, dan is dit jou beste skryfwerk. Jou siel wat deurskyn deur jou woorde.
Daardie Korrelkop Kahuna het begin met die ding. Toe vat Son hom ook. Nou wil ek ook. Want ek glo die goed wat mense oor jou wonder en wil weet, is die goed wat ek dalk nodig het om te leer. En as ek iets uitskryf, leer ek. Genees ek.
So vra my enige iets, gee vir my 'n onderwerp waaroor ek iets moet skryf. Moet my nou net nie vra om oor dans te skryf nie, want ek kan nie dans nie. Kon nooit.