Afrikaners, wat ons pas vir besprekingsdoeleindes as blanke Afrikaanssprekendes, omskryf het, was vanaf 1910 tot 1994, die meerderheid op die Suid-Afrikaanse kieserslys – meestal sestig persent of meer. Op die nuwe kieserslys wat sedert 1994 alle Suid-Afrikaners insluit, vorm die Afrikaners skaars ses persent. Hierdie tienvoudige verskraling van hulle bedingingsvermoë as kiesers – vanaf meer as sestig tot ses persent – het nie net die Afrikaner se politieke selfbeskikking opgehef nie, maar hom ook ekonomies beperk en lewenskoulik getraumatiseer. Omdat die bruin Afrikaanssprekendes nie vir die Volksraad kon stem nie, is hulle nie op dieselfde wyse getref nie.
Ten spyte daarvan dat die regerende ANC in die afgelope verkiesing 63 persent van die stemme kry, daal sy steun. Die klein nispartye verdwyn bykans agter die horison. Die enigste groeiende party, die DA, maak indrukwekkende winste, en stoot sy steun op van 16 na 24 persent. Onder die redes vir sy sukses, is die wyse waarop hy die behoeftes van vryheidsliewende groepe weerspieël en sy bewese prestasie in die owerhede waar hy aan bewind is. Ook Afrikaanssprekendes, wat nou min of meer dertien persent van stemgeregtigdes vorm, stem oorweldigend, dikwels meer as tagtig persent, vir die party wat hulle demokratiese regte beskerm. Ondanks talle vrae oor toekomstige doelwitte wat ons myns insiens nog moet beantwoord, vereenselwig Afrikaanse kiesers hulle tans met die DA tot so ‘n mate dat, daar waar hulle die meerderheid vorm, dié party die stadsrade beheer. In die Wes-Kaap, waar die DA reeds sedert 2009 die provinsiale regering vorm, neem hy op 18 Mei 2011 ook die meeste stadsrade oor. Wie sy ore spits, kon die Afrikaanse stem landwyd hoor.
Ongelukkig vir diegene wat belangepolitiek voorstaan lyk dit nie asof die kleiner partye die nodige organisatoriese strukture daar kan stel om hoegenaamd noemenswaardige vertroue by die kieserspubliek in te boesem nie.
Indien die DA daarin slaag om sy onlagse opwaartse groeikurwe voort te sit, sal die party uitgedaag word om homself te bly onderskei van die ANC, wat ‘n voorvereiste sal wees indien die party sy Afrikaanse steunbasis wil behou.
Indien bevolkingsyfers soos saamgestel deur Statistiek Suid-Afrika in beskouing geneem word, blyk die tendens te wees dat die Afrikaanse kieserskorps van krimpende belang in die Suid-Afrikaanse demokrasie is.
4 Dat magtige golwe, soos bevolkingsgetalle, ons in ‘n rigting dryf, beteken nie die Afrikaanstaliges is heeltemaal magteloos nie. Inteendeel. Ons kan verstommend baie regkry as ons die eerste beginsels van strategie begryp.