Buro van Gevangenisse - Inligting
Vyf en twintig jaar gelede hierdie maand het die FBI en nou saamgewerk met ons vennote by die Federale Buro van Gevangenisse (BOP) 'n deurslaggewende rol gespeel in die suksesvolle oplossing van 'n oproer in die gevangenis wat geëindig het sonder lewensverlies of ernstige besering aan enige van die gyselaars, gevangenes of reagerende federale beamptes.
Van 21 Augustus tot 30 Augustus 1991 by die Federal Correctional Institution (FCI) in Talladega, Alabama, het ongeveer 120 Kubaanse gevangenes gewapen met tuisgemaakte wapens sewe BOP en drie Immigration and Naturalization Service (INS) gyselaars geneem. Die Talladega-aangehoudenes en 'n klein deel van die meer as 120 000 Kubane wat in 1980 gedurende 'n tydperk van ses maande na die VSA gekom het in die sogenaamde Mariel-bootlift, is op verskeie strafregtelike aanklagte aangehou. Die mans het hul beroepe deur die Amerikaanse regstelsel uitgeput en moes na Kuba teruggestuur word, maar hulle wou nie gaan nie.
Die voorval het begin in FCI Talladega se Alpha Unit en die maksimum veiligheidsvleuel omstreeks 10:00 op 21 Augustus 1991. Onderhandelinge het begin en gevangenes het onder meer geëis dat hulle nie na Kuba terugbesorg moes word nie. Binne 'n paar uur na die oorname het die waarnemende Amerikaanse prokureur -generaal, William Barr, die FBI die taktiese reaksie op die gyselaarsituasie gegee: As die onderhandelinge misluk, neem die Buro die leiding.
Die FBI 's Birmingham Field Office reageer eerste, met die spesiale agent Allen Whitaker en sy krisisreaksiespan wat vinnig 'n bevelpos mobiliseer en oprig. Die FBI 's -gyselaarreddingspan (HRT) en spesiale wapens en taktiek (SWAT) -spanne van Birmingham en Atlanta is ook gemobiliseer. Daar was spoedig ongeveer 180 FBI -agente en gespesialiseerde personeel wat by BOP's Special Operations Response Teams (SORT) en bykomende personeel van die BOP, die U.S. Marshals Service en INS aangesluit het. By die FBI -hoofkwartier is ons strategiese inligtingsoperasiesentrum ook opgerig om die situasie te monitor.
Daar is gehoop dat die situasie vinnig beëindig kan word. In vroeëre onluste in die tronk deur Kubaanse gevangenes by federale fasiliteite in Atlanta, Georgia en Oakdale, Louisiana, kon federale onderhandelaars elke krisis oplos. Maar hierdie keer het dit anders gelyk.
Gesprekke by FBI Talladega wat deur beide BOP- en FBI -onderhandelaars gevoer is, was die eerste paar dae onderbroke en het selfs verder vertraag namate die voorval tot in die sesde en sewende dag gestrek het. Gevangenes het tuisgemaakte pyle uit die gevangenisvleuel begin skiet en dit lyk asof hulle die dak versterk. Sommige het boodskappe op lakens vertoon om direk met lede van die media buite die gevangenis te kommunikeer.
Op die agtste dag is een gyselaar vir mediese sorg vrygelaat, maar die benadering van die gevangenes het verhard en die situasie het versleg. En die volgende dag kondig gevangenes aan dat hulle gyselaars een vir een sal begin vermoor, met name uit 'n kussingsloop, as daar nie aan tussentydse eise voldoen word nie.
Gevangenisse vir wins
Korporasies bestuur baie Amerikaanse gevangenisse, maar sal hulle wins voor gevangenes plaas? 'N Somber nuwe statistiek: een uit elke honderd Amerikaners is nou agter tralies opgesluit. Aangesien die gevangenisbevolking vinniger groei as wat die regering gevangenisse kan bou, sien private ondernemings 'n kans vir wins. Hierdie week ondersoek NU op PBS die neiging van die regering om gevangenisse en gevangenes aan die private sektor uit te kontrakteer. Kritici beskuldig privaat gevangenisse dat hulle in die pad staan ​​om hervorming te vonnis en openbare veiligheid op te offer om wins te maksimeer. Die idee dat 'n korporasie wat voordeel trek uit hierdie praktyk vir ons belangriker is as openbare veiligheid of die menseregte van gevangenes, is verregaande, sê Judy Greene, 'n kriminele beleidsontleder, NU op PBS. Ondernemings soos Corrections Corporation of America sê dat hulle hul bes doen om die probleem van oorloop van gevangenes en 'n tekort aan beddens op te los sonder om die veiligheid in te boet. U sny nie hoeke na waar dit 'n veiligheids-, sekuriteits- of gesondheidskwessie gaan wees nie, sê Richard Smelser, bewaarder van die Crowley Correctional Facility in Colorado, NOU. Die gevangenis word bestuur deur Corrections Corporation, wat verlede jaar 'n omset van meer as $ 1,4 miljard gehad het. Die Crowley -gevangenis het in 2004 opslae gemaak nadat 'n groot oproer in die tronk veroorsaak het dat oorweldigde personeel van die fasiliteit weghardloop. Buiten die wet moes die polisie inkom om die opstand te beëindig. Die probleme wat in die nasleep van die oproer geïdentifiseer is, is tipies van die private gevangenisbedryf en gebeur telkens, " Green vertel NOU. Meer van nou af: gevangenisse vir wins | Immigrante aangehoudenes: Winsentrum? Notaboekie van verslaggewers: in 'n privaat gevangenis | In u staat: gevangeniskoste | Terugvoerforum | Transkripsie. Verwante verslae Maksimum kapasiteit om uit skuld en dodelike gevangene te grawe Anthony Graves by the Numbers: Amerikaanse gevangenisse, onderwerpsoektog: sake, wet/howe, samelewing en reis hierdie week NU na Colorado, waar die polemiek oor private gevangenisse aan die kook is. . Die warm vraag: moet gevangenisstraf opgeneem word?
Eastern State Penitentiary, gebou in die 1820's tydens die eerste groot golf van boete in die Verenigde State
Gevangenisstraf as 'n vorm van kriminele straf wat eers in die Verenigde State ná die Amerikaanse rewolusie wydverspreid geraak het, alhoewel pogings tot gevangenisstraf in Engeland sedert die 1500 en 8217's aan die gang was, en gevangenisse in die vorm van kerkers en verskillende aanhoudingsgeriewe bestaan ​​lank gelede. Die pogings om gevangenisse op te bou in die Verenigde State het drie groot golwe gekry. Die eerste begin tydens die Jacksoniaanse era en het gelei tot wydverspreide gebruik van gevangenisstraf en rehabilitatiewe arbeid as die primêre straf vir die meeste misdade in byna alle state teen die tyd van die Amerikaanse burgeroorlog. Die tweede begin na die Burgeroorlog en het momentum gekry tydens die Progressive Era, wat 'n aantal nuwe meganismes - soos parool, proeftydperk en onbepaalde vonnis - in die hoofstroom van die Amerikaanse strafpraktyk gebring het. Laastens, sedert die vroeë sewentigerjare, het die Verenigde State 'n histories ongekende uitbreiding van sy gevangenisstelsels op federale sowel as staatsvlak gehad. Sedert 1973 het die aantal gevangenes in die Verenigde State vyfvoudig toegeneem, en in 'n gegewe jaar is 7 miljoen mense onder toesig of beheer van korrektiewe dienste in die Verenigde State. Hierdie periodes van konstruksie en hervorming van gevangenisse het groot veranderinge in die struktuur van gevangenisstelsels en hul missies veroorsaak, die verantwoordelikhede van federale en staatsinstansies vir die administrasie en toesig daaroor, asook die regs- en politieke status van gevangenes self.
Intellektuele oorsprong van gevangenisse in die Verenigde State
Gevangenisstraf as 'n vorm van kriminele straf is 'n relatief onlangse episode in die Anglo-Amerikaanse regsleer, volgens historikus Adam J. Hirsch. Voor die negentiende eeu was strafmaatreëls in die strafhof in Brits -Noord -Amerika skaars. Maar in Engeland is straf reeds in die tyd van die Tudors gebruik, indien nie vroeër nie. Toe post-revolusionêre tronke in die Verenigde State verskyn, was dit, in woorde van Hirsch, nie 'n fundamentele afwyking van die voormalige Amerikaanse kolonies en 'n intellektuele verlede nie. Vroeë Amerikaanse gevangenisstelsels soos Massachusetts ' Castle Island Penitentiary, wat in 1780 gebou is, het in wese die model van die Engelse werkshuis uit 1500 nageboek.
Die Engelse Workhouse
Die werkkamer in St James 's werkhuis, " van The Microcosm of London (1808)
Die Engelse werkhuis, 'n intellektuele voorloper van vroeë boetes in die Verenigde State, is eers ontwikkel as 'n "cure " vir die ledigheid van die armes. Mettertyd het Engelse amptenare en hervormers die werkshuis as 'n meer algemene stelsel vir die rehabilitasie van misdadigers beskou.
Algemene wysheid in die Engeland van die 1500's skryf eiendomsmisdaad toe aan ledigheid. Sedeloosheid was 'n statusmisdaad sedert die parlement die Statuut van Arbeiders in die middel van die veertiende eeu uitgevaardig het. Teen 1530 was Engelse onderdane wat skuldig bevind is aan die lei van 'n "Rogishe of Vagabonds Trade of Lyfe " onderworpe aan sweep en verminking, en herhalings kan die doodstraf opgelê word.
In 1557 het baie in Engeland gemerk dat rondlopery toeneem. In dieselfde jaar heropen die City of London die Bridewell weer as 'n pakhuis vir rondlopers wat binne die stadsgrense gearresteer is. Op bevel van twee van die goewerneurs van die Bridewell ' kan 'n persoon in die gevangenis geplaas word vir 'n tydperk van aanhouding wat wissel van 'n paar weke tot 'n paar jaar. In die daaropvolgende dekades het " huise van regstelling " of " werkhuise " soos die Bridewell 'n samevoeging van dorpe in Engeland geword - 'n verandering wat permanent gemaak is toe die parlement begin het dat elke graafskap in 1576 'n werkhuis moes bou.
Die werkhuis was nie net 'n bewaring -instelling nie. Sommige van die voorstanders het gehoop dat die ervaring van gevangenisstraf die werkers deur harde arbeid sou rehabiliteer. Ondersteuners het die oortuiging uitgespreek dat gedwonge onthouding van " nalatigheid " van rondloper tot produktiewe burgers sou maak. Ander ondersteuners het aangevoer dat die bedreiging van die werkhuis die rondlêery sal afskrik, en dat gevangenesarbeid die werkhuis self 'n ondersteuning kan bied. Die bestuur van hierdie instellings word beheer deur geskrewe regulasies wat deur die plaaslike owerhede afgekondig is, en die plaaslike vredesregters monitor die nakoming daarvan.
Alhoewel "vagrants " die eerste inwoners van die werkhuis was - nie misdadigers of ander misdadigers nie - is die uitbreiding van die gebruik daarvan aan misdadigers bespreek. Sir Thomas More beskryf in Utopie (1516) hoe 'n ideale regering burgers met slawerny moet straf, nie die dood nie, en die gebruik van strafverslawing in Engeland uitdruklik aanbeveel. Thomas Starkey, kapelaan van Henry VIII, het voorgestel dat veroordeelde misdadigers 'n paar werk moet doen. . . so deur die lewe nogtans het die commyn welth schold wins. " Edward Hext, vrederegter in Somersetshire in die 1500's, het aanbeveel dat misdadigers in die werkswoning in die werksplek geplaas word nadat hulle die tradisionele strawwe van die dag ontvang het.
Voormalige werkhuis in Nantwich, dateer uit 1780
Gedurende die sewentiende en agtiende eeu het verskeie programme geëksperimenteer met die vonnis van verskeie kleinmisdadigers na die werkhuis. Baie klein misdadigers is selfs vóór hierdie pogings tot die werkhuis gevonnis deur middel van wandelingswette. 'N Kommissie wat deur koning James I in 1622 aangestel is om misdade wat ter dood veroordeel is met die verbanning na die Amerikaanse kolonies, te verwerp, het ook die bevoegdheid gekry om oortreders te straf in sulke swaar en pynlike handwerk en arbeid hier tuis en in kettings gehou te word in die huis van teregwysing of op ander plekke, " totdat die koning of sy predikante anders besluit het. Binne drie jaar het 'n groeiende groep wette gevangenisstraf vir spesifiek opgesomde kleinmisdade in die werkkamer gemagtig.
Gedurende die 1700's, selfs terwyl Engeland se bloedkode en vorm aanneem, is gevangenisstraf weens harde arbeid as 'n aanvaarbare straf vir misdadigers van verskillende soorte beskou -bv., diegene wat 'n opgeskorte doodsvonnis ontvang het ten behoewe van geestelikes of kwytskelding, diegene wat nie na die kolonies vervoer is nie, of diegene wat skuldig bevind is aan geringheid. In 1779 - op 'n tydstip toe die Amerikaanse revolusie vervoer van veroordeelde na Noord -Amerika onuitvoerbaar gemaak het - het die Engelse parlement die Strafwet goedgekeur, wat die oprigting van twee Londense gevangenisse opdrag gegee het met interne regulasies wat op die Nederlandse werkhuis geskoei was—m.a.w., sou gevangenes gedurende die dag min of meer konstant werk, met hul dieet, klere en kommunikasie streng beheer. Alhoewel die Strafwet beloof het dat strafoplegging die fokuspunt van die Engelse strafreg sou wees, is 'n reeks boetes wat dit voorgeskryf het, nooit opgestel nie.
Ten spyte van die uiteindelike mislukking van die Strafwet, was die wetgewing egter die hoogtepunt van 'n reeks wetgewende pogings wat die. . . oudheid, kontinuïteit en duursaamheid " van rehabilitatiewe gevangenis-ideologie in die Anglo-Amerikaanse strafreg, volgens historikus Adam J. Hirsch. Die eerste boetes in die Verenigde State het elemente van die vroeë Engelse werkhuise behels - harde werk deur die dag en streng toesig van gevangenes.
Engelse filantroop Penologie
John Howard, Engelse filantroop -strafhervormer.
'N Tweede groep wat die gevangenisstraf in Engeland ondersteun het, was onder meer geestelikes en pietiste en verskeie godsdienstige denominasies wat gedurende die 1700's pogings aangewend het om die erns van die Engelse strafregstelsel te verminder. Aanvanklik het hervormers soos John Howard gefokus op die moeilike omstandighede van aanhouding voor die verhoor in Engelse tronke. Maar baie filantrope beperk nie hul pogings tot administrasie van gevangenisse en gevangeneshigiëne nie; hulle was ook geïnteresseerd in die geestelike gesondheid van gevangenes en om die algemene praktyk te beperk om alle gevangenes willekeurig te vermeng. Hul idees oor klassifikasie van gevangenes en eensame opsluiting stem ooreen met 'n ander onderstroom van strafvernuwing in die Verenigde State wat in die progressiewe era voortduur.
Begin met Samuel Denne 's Brief aan Lord Ladbroke (1771) en Jonas Hanway 's Eensaamheid in gevangenisstraf (1776) het filantropiese literatuur oor Engelse strafhervorming begin konsentreer op die rehabilitasie na die skuldigbevinding van misdadigers in die gevangenis. Alhoewel hulle nie met 'n enkele stem gepraat het nie, het die filantroop -penoloë geneig om misdaad as 'n uitbraak van die kriminele vervreemding van God te beskou. Hanway het byvoorbeeld geglo dat die uitdaging om die strafwet te rehabiliteer, was om sy geloof in en vrees vir die Christelike God te herstel om hom in beide wêrelde vir geluk te kwalifiseer. "
Filantroop -strafhervormer Jonas Hanway, skrywer van Solitude in Prisonment (1776), omstreeks 1785.
Baie Engelse filantrope uit die agtiende eeu het eensame opsluiting voorgestel as 'n manier om gevangenes moreel te rehabiliteer. Sedert ten minste 1740 het filantropiese denkers die gebruik van straf-eensaamheid aangewys vir twee primêre doeleindes: (1) om gevangenes te isoleer van die morele besmetting van ander gevangenes, en (2) om hul geestelike herstel te begin. Die filantrope het bevind dat eensaamheid veel beter is as harde arbeid, wat slegs die wêreld se self van die veroordeelde bereik het, maar nie by die onderliggende geestelike oorsake van misdaad kon uitkom nie. In hul opvatting van die gevangenis as 'n boete, of 'n plek van bekering vir die sonde, het die Engelse filantrope van kontinentale modelle afgewyk en 'n groot idee gekry - volgens sosiale historici Michael Meranze en Michael Ignatieff - wat weer het sy weg gevind in die strafpraktyk in die Verenigde State.
'N Belangrike politieke struikelblok vir die implementering van die eensame program vir filantrope in Engeland was finansieel: die bou van individuele selle vir elke gevangene kos meer as die gemeentelike behuisingsreëlings wat tipies is vir Engelse tronke uit die agtiende eeu. Maar teen die 1790's verskyn plaaslike eensaamheidsvoorrade vir veroordeelde misdadigers in Gloucestershire en verskeie ander Engelse graafskappe.
Die filantrope fokus op isolasie en morele besmetting het die grondslag geword vir vroeë boetes in die Verenigde State. Filadelfiërs van die tydperk het die berigte van die filantroop -hervormer John Howard en die argetipiese boetes wat in die Verenigde State van Amerika in die 1820's ontstaan ​​het, gretig gevolg—bv., Auburn en Oos -staat boetes - albei het 'n eensame regime ingestel wat daarop gemik was om gevangenes moreel te rehabiliteer. Die konsep van klassifikasie van gevangenes - of die verdeling van gevangenes volgens hul gedrag, ouderdom, ens. - bly tot vandag toe in die gevangenisse van die Verenigde State van Amerika gebruik.
Cesare Beccaria, Italiaanse rasionalistiese strafhervormer en skrywer van On Crimes and Punishments (1764).
'N Derde groep wat by Engelse strafhervorming betrokke was, was die "rationaliste " of "utlitarians. & Volgens 8210 Volgens historikus Adam J. Hirsch, agtiende-eeuse rasionalistiese kriminologie " verwerp die skrif ten gunste van menslike logika en rede as die enigste geldige gids vir die oprigting van sosiale instellings.
Rasionele filosowe uit die agtiende eeu, soos Cesare Beccaria en Jeremy Bentham, het 'n "nuwe teorie van misdaad" ontwikkel, spesifiek dat die aksie wat aan ander lede van die samelewing aangerig is, 'n aksie onderhewig was aan kriminele straf. Vir die rasionaliste was sondes wat nie tot sosiale skade gelei het nie buite die bevoegdheid van burgerlike howe. Met John Locke se sensasionele sielkunde as 'n gids, wat volgehou het dat die omgewing alleen menslike gedrag definieer, het baie rasionaliste die wortels gesoek van 'n kriminele gedrag in sy of haar verlede omgewing.
Rasionaliste het verskil oor watter omgewingsfaktore tot kriminaliteit aanleiding gegee het. Sommige rasionaliste, waaronder Cesare Beccaria, gee die skuld aan misdaad onsekerheid kriminele straf, terwyl vroeër kriminoloë kriminele afskrikking verbind het met die erns van straf. In wese was Beccaria van mening dat waar arrestasie, skuldigbevinding en vonnis weens misdaad vinnig en onfeilbaar was, straf vir misdaad matig kon bly. Beccaria het nie die inhoud van die hedendaagse strafkodes in die gedrang gebring nie - bv. Sweep en pyl, maar hy het die vorm en implementering daarvan in gedagte gehou.
Jeremy Bentham, Engelse rasionalistiese strafhervormer en ontwerper van die Panopticon.
Ander rasionaliste, soos Jeremy Bentham, het geglo dat afskrikking alleen nie die strafbaarheid kan beëindig nie, maar kyk eerder na die sosiale omgewing as die uiteindelike bron van misdaad. Die idee van misdaad van Bentham het daartoe gelei dat hy met filantroophervormers saamgestem het oor die behoefte aan rehabilitasie van oortreders. Maar in teenstelling met die filantrope, het Bentham en eendersdenkende rasionaliste geglo dat die ware doel van rehabilitasie was om oortuigings te toon van die logiese ervaring van misdaad, nie van hul vervreemding van godsdiens nie. Vir hierdie rasionaliste was die samelewing die bron van en die oplossing vir misdaad.
Uiteindelik het harde arbeid die voorkeur -rasionalistiese terapie geword. Bentham het uiteindelik hierdie benadering aangeneem, en sy bekende ontwerp vir die Panopticon-gevangenis het gevangenes genoodsaak om in eensame selle te werk gedurende hul gevangenisstraf.'N Ander rasionalis, William Eden, werk saam met John Howard en justisie William Blackstone by die opstel van die Strafwet van 1779, wat 'n strafreg van harde arbeid vereis.
Volgens die sosiale en regshistorikus Adam J. Hirsch het die rasionaliste slegs 'n sekondêre impak op die Amerikaanse strafpraktyke gehad. Maar hul idees - of dit nou bewustelik deur die gevangenishervormers van die Verenigde State aangeneem is of nie - resoneer tot vandag toe in verskeie strafinisiatiewe in die Verenigde State.
Historiese ontwikkeling van gevangenisstelsels in die Verenigde State
Alhoewel veroordeelde 'n beduidende rol gespeel het in die Britse vestiging van Noord-Amerika, is die regshistorikus Adam J. Hirsch dat die groot opsluiting van misdadigers in werklikheid 'n relatief onlangse episode in die geskiedenis van die Anglo-Amerikaanse regsleer is. 8221 Gevangenisgeriewe was teenwoordig vanaf die vroegste Engelse nedersetting in Noord -Amerika, maar die fundamentele doel van hierdie fasiliteite het in die beginjare van die Amerikaanse regsgeskiedenis verander as gevolg van 'n geografies wydverspreide beweging. Die vorm en funksie van gevangenisstelsels in die Verenigde State het steeds verander as gevolg van politieke en wetenskaplike ontwikkelings, sowel as noemenswaardige hervormingsbewegings tydens die Jacksoniaanse era, heropbou -era, progressiewe era en die sewentigerjare. Maar die status van gevangenisstraf as die primêre meganisme vir kriminele straf het dieselfde gebly sedert die eerste opkoms daarvan in die nasleep van die Amerikaanse Revolusie.
Vroeë nedersetting, veroordeelde vervoer en die handel in gevangenes en#8211 Strafvervoer
Richard Hakluyt, promotor van grootskaalse Engelse nedersetting in die Jamestown-kolonie deur gevangenes, soos uitgebeeld in loodglas in die westelike venster van die suidelike transept van die katedraal van Bristol.
Gevangenes en gevangenisse verskyn in Noord -Amerika gelyktydig met die aankoms van Europese setlaars. Onder die negentig mans wat saam met die ontdekkingsreisiger Christopher Columbus gevaar het, was 'n jong swart man wat uit die Kanariese Eilande ontvoer is en ten minste vier gevangenes. Teen 1570 het Spaanse soldate in St Augustine, Florida, die eerste groot gevangenis in Noord -Amerika gebou. Terwyl ander Europese nasies met Spanje om grond en rykdom in die Nuwe Wêreld begin meeding het, wend hulle ook hulle tot gevangenes om die bemanning op hul skepe in te vul.
Volgens die sosiale historikus Marie Gottschalk was veroordeelde 'n onontbeerlike onderdeel van Engelse nedersettingspogings in die huidige Verenigde State. In die laat sestiende eeu het Richard Hakluyt 'n beroep gedoen op die grootskaalse diensplig van misdadigers om die Nuwe Wêreld vir Engeland te vestig. Maar amptelike optrede oor die voorstel van Haklyut het tot 1606 geduur, toe die Engelse kroon sy koloniseringspogings verhoog het.
Sir John Popham se koloniale onderneming in die huidige Maine is gevul, 'n kontemporêre kritikus het gekla, en uit al die gevangenisse [tronke] van Engeland. The Virginia Company, die korporatiewe entiteit wat verantwoordelik is vir die vestiging van Jamestown, koloniste om inheemse Amerikaanse kinders te gryp waar hulle ook al kon vir bekering ... tot die kennis en aanbidding van die ware God en hulle verlosser, Christus Jesus. sy agente. Mans wat gevang is om te probeer ontsnap, is doodgemartel vir naaldwerkers wat in hul naaldwerk fouteer het, is onderworpe aan sweep. Een Richard Barnes, wat daarvan beskuldig word dat hy 'n basiese woord uitspreek en woorde teen die goewerneur afgetrek het, is beveel om uitgeskakel te word en sy arms gebreek en sy tong met 'n aas geboor te word voordat hy heeltemal uit die nedersetting verban is.
Toe die beheer van die Virginia Company in 1618 aan Sir Edwin Sandys oorgedra word, het pogings om 'n groot aantal setlaars teen hul wil na die Nuwe Wêreld te bring, meer trefkrag gekry, tesame met minder dwangmaatreëls soos ingeboude diensbaarheid. Onbepaalde statute het gedurende hierdie tydperk, tydens die bewind van koningin Elizabeth I., voorsiening gemaak vir strafvervoer na die Amerikaanse kolonies as 'n alternatief vir doodstraf.
Onder koningin Elizabeth I het Engelse rondloperwette toenemend begin om voorsiening te maak vir strafvervoer as 'n plaasvervanger vir doodsvonnisse.
Binnekort het 'n koninklike kommissie die idee onderskryf dat enige misdadiger - behalwe diegene wat skuldig bevind is aan moord, heksery, huisbraak of verkragting - wettiglik na Virginia of Wes -Indië vervoer kan word om as 'n plantasiebediende te werk. Sandys het ook voorgestel dat diensmeisies na Jamestown gestuur word as " telers, " wie se deurgangskoste betaal kon word deur die planters wat hulle as vrou geneem het. " Kort voor lank het meer as sestig sulke vroue die deur na Virginia, en meer het gevolg. Die koninklike administrasie van King James I het ook 'n bedwelmende " kinders na die Nuwe Wêreld gestuur as bediendes. 'N Brief in die rekords van die Virginia Company 's dui daarop dat soveel as 1500 kinders na Virginia gestuur is tussen 1619 en 1617. Teen 1619 is Afrikaanse gevangenes na Jamestown gebring en ook as slawe verkoop, wat Engeland se toegang tot die Atlantiese slaaf aandui handel.
Die infusie van ontvoerde kinders, diensmeisies, gevangenes en Afrikaners in die vroeë deel van die sewentiende eeu na Virginia het 'n patroon ingehuldig wat byna twee eeue lank sou voortduur. Teen 1650 het die meerderheid Britse emigrante na die koloniale Noord -Amerika as een of ander soort as 'n gevangene gegaan, of dit nou as bediendes, veroordeelde arbeiders of slawe was.
Die handel in gevangenes het ná die herstel die "bewegende krag" van die Engelse koloniale beleid geword - dit wil sê vanaf die somer van 1660 - volgens 1680 het dominee Morgan Godwyn beraam dat byna 10 000 mense jaarliks ​​na die Amerikas weggevoer is deur die Engelse kroon.
Die parlement het die handel in gevangenes in die agtiende eeu versnel. Onder die Engelse Bloody Code het 'n groot deel van die veroordeelde kriminele bevolking die doodstraf opgelê. Maar vergifnis was algemeen. Gedurende die agtiende eeu is die meerderheid van diegene wat in Engelse howe ter dood veroordeel is, begenadig - dikwels in ruil vir vrywillige vervoer na die kolonies. In 1717 het die parlement die Engelse howe gemagtig om oortreders direk tot vervoer te veroordeel, en teen 1769 was vervoer die hoofstraf vir ernstige misdaad in Groot -Brittanje. Meer as twee derdes van diegene wat tydens sessies van die Old Bailey in 1769 gevonnis is, is vervoer. Die lys van ernstige misdade " wat vervoer regverdig, het gedurende die agtiende eeu uitgebrei, soos gedurende die sewentiende. Historikus A. Roger Ekirch skat dat soveel as 'n kwart van alle Britse emigrante na die koloniale Amerika gedurende die 1700's gevangenes was. In die 1720's het James Oglethorpe die kolonie Georgia byna heeltemal met gevangenes gevestig.
Die tipiese vervoerde veroordeelde gedurende die 1700's is na die Noord -Amerikaanse kolonies aan boord van 'n gevangenisskip gebring. 'n vars pruik) ter voorbereiding van 'n veroordeelde veiling. Koerante het vooraf die aankoms van 'n veroordeelde vrag aangekondig, en kopers sou op 'n bepaalde uur kom om gevangenes van die veilingsblok af te koop.
Die Old Newgate -gevangenis in Londen was een van die vele aanhoudingsentrums wat die veroordeelde handel tussen Engeland en sy Amerikaanse kolonies gedurende die 17de en 18de eeu vergemaklik het.
Gevangenisse het 'n belangrike rol gespeel in die veroordeelde handel. Sommige ou tronke, soos die Vloot en Newgate, was steeds in gebruik gedurende die hoë tydperk van die Amerikaanse handel in gevangenes in die agtiende eeu. Maar meer tipies sou 'n ou huis, middeleeuse kerkeruim of privaat struktuur dien as 'n houer vir diegene wat op pad was na Amerikaanse aanplantings of die Royal Navy (onder indruk). Die bedryf van klandestiene gevangenisse in groot hawestede vir aangehoudenes wie se vervoer na die Nuwe Wêreld nie streng wettig was nie, het in hierdie tydperk 'n winsgewende handel aan beide kante van die Atlantiese Oseaan geword. Anders as hedendaagse gevangenisse, het diegene wat verband hou met die veroordeelde handel 'n bewaring uitgedien, nie 'n straffunksie nie.
Baie koloniste in Brits -Noord -Amerika was mal oor veroordeelde vervoer. Reeds in 1683 het die koloniale wetgewer van Pennsylvania probeer om te voorkom dat misdadigers binne sy grense ingevoer word. Benjamin Franklin noem veroordeelde vervoer 'n belediging en minagting, die wreedste, wat ooit 'n volk aan 'n ander gebied het. Franklin stel voor dat die kolonies 'n paar van Noord -Amerika se ratels na Engeland stuur om in sy mooiste parke los te kom. , in wraak. Maar die vervoer van gevangenes na die Noord -Amerikaanse kolonies in Engeland het tot die Amerikaanse rewolusie voortgeduur, en baie amptenare in Engeland het dit as 'n menslike noodsaaklikheid beskou in die lig van die hardheid van die strafwet en hedendaagse omstandighede in Engelse tronke. Dr Samuel Johnson, na die hoor dat die Britse owerheid in die Amerikaanse kolonies teen vervoer kan buig, het na bewering aan James Boswell gesê: 'Waarom hulle 'n ras van veroordeelde is, en hulle moet dankbaar wees vir alles wat ons toelaat dat hulle kort hang. ! "
Toe die Amerikaanse rewolusie die handel in gevangenes na Noord -Amerika beëindig het, het die skielike haltestelsel van Brittanje in die wiele gery, aangesien tronke en gevangenisse vinnig gevul is met die vele gevangenes wat voorheen na die kolonies sou verhuis het. Toestande het geleidelik versleg. Dit was gedurende hierdie krisistydperk in die Engelse strafregstelsel dat die strafhervormer John Howard met sy werk begin het. Howard se uitgebreide studie van Britse strafpraktyk, Die staat van die gevangenisse in Engeland en Wallis, is die eerste keer in 1777 gepubliseer — een jaar na die begin van die rewolusie.
Koloniale straf, gevangenisse en werkhuise
Die "Old Gaol [Jail] " in Barnstable, Massachusetts, gebou in 1690 en bedryf tot 1820, is vandag die oudste houtgevangenis in die Verenigde State van Amerika.
Die gevangenis is in 1690 gebou op bevel van Plimouth en Massachusetts Bay Colony Courts. Gebruik as 'n gevangenis van 1690-1820 op 'n slag verskuif en verbonde aan die huis van die konstabel. Die 'Old Gaol ' is in 1971 by die National Register of Historic Places gevoeg.
Alhoewel gevangenisse 'n vroeë deel van die koloniale Noord -Amerikaanse gemeenskappe was, het dit in die algemeen nie as gevangenisstraf gedien as 'n vorm van straf nie. Die hoofrol van die koloniale Amerikaanse gevangenis was in plaas daarvan as 'n nie-strafbare aanhoudingsfasiliteit vir voorverhoor- en voorvonnis-kriminele beskuldigdes, sowel as gevange debiteure. Die algemeenste strafsanksies van die dag was boetes, sweepslag en gemeenskapsgerigte strawwe soos die aandele.
Tronke was een van die vroegste openbare strukture wat in die koloniale Britse Noord -Amerika gebou is. Die koloniale handves van 1629 van die Massachusetts Bay Colony, byvoorbeeld, verleen aan die aandeelhouers agter die onderneming die reg om wette vir hul skikking op te stel, en nie 'n teenstelling met die wette van ons koninkryk in Engeland nie en om 'n wettige regstelling toe te pas " aan oortreders, en Massachusetts het 'n huis van regstelling opgerig om misdadigers teen 1635 te straf. Kolonial Pennsylvania het twee huise van regstelling begin in 1682, en Connecticut het een in 1727 gestig. Teen die agtiende eeu het elke graafskap in die Noord -Amerikaanse kolonies 'n tronk gehad.
'N Slagpaal of pilaar, met voorraad daarbo, in die gevangenis van New Castle County, Delaware, in 1897.
Volgens die sosiale historikus David Rothman was koloniale Amerikaanse tronke nie die buitengewone meganisme van regstelling vir kriminele oortreders nie. Kriminele gevangenisstraf as strafmaatreël was duidelik 'n tweede keuse, of 'n aanvulling op of 'n plaasvervanger vir tradisionele kriminele strawwe van die dag, in die woorde van historikus Adam J. Hirsch. Kriminele kodes uit die agtiende eeu maak voorsiening vir 'n veel groter verskeidenheid strafregtelike strawwe as hedendaagse staats- en federale strafwette in die Verenigde State. Boetes, swepe, die voorraad, die pilaar, die openbare hok, verbanning, doodstraf by die galg, strafdiens in privaat huise - al hierdie strawwe kom voor gevangenisstraf in die Britse koloniale Amerika.
Die mees algemene vonnis van die koloniale era was 'n boete of 'n swetsery, maar die voorraad was nog 'n algemene straf - soveel so dat die meeste kolonies, soos Virginia in 1662, hulle haastig gemaak het om dit voor die hof of die gevangenis te bou. Die teokratiese gemeenskappe van Puriteinse Massachusetts het op geloof gebaseerde strawwe opgelê, soos die vermaning-'n formele sensuur, verskoning en uitspraak van strafvonnis (in die algemeen verminder of opgeskort), uitgevoer voor die kerkgemeenskap. Vonnisse aan die koloniale Amerikaanse werkhuis - toe dit eintlik aan beskuldigdes opgelê is - het selde drie maande oorskry en soms net 'n enkele dag gestrek.
Koloniale tronke het 'n verskeidenheid openbare funksies, behalwe strafstraf, gedien. Burgerlike gevangenisstraf vir skuld was een hiervan, maar koloniale tronke het ook gedien as pakhuise vir krygsgevangenes en politieke gevangenes (veral tydens die Amerikaanse Revolusie). Hulle was ook 'n integrale deel van die vervoer- en slawerny -stelsels - nie net as pakhuise vir gevangenes en slawe wat op 'n veiling aangebied word nie, maar ook as 'n manier om beide soorte dienaars te dissiplineer.
Uitbeelding van slawe-nog 'n arbeidsmag wat na die Amerikaanse kolonies in Engeland in ballingskap gebring is-tabak in die 17de-eeuse Virginia verwerk.
Die primêre strafregtelike funksie van die koloniale gevangenis was as 'n voorverhoor en aanhouding voor die vonnis. Oor die algemeen het slegs die armste of mees geminagde beskuldigdes hul weg gevind in die gevangenisse van koloniale Noord -Amerika, aangesien koloniale regters selde versoeke om borgtog geweier het. Die enigste straffunksie van betekenis wat koloniale gevangenisse uitgedien het, was vir minagting - maar dit was 'n dwangtegniek wat ontwerp is om die mag van die howe te beskerm, nie 'n strafmaatreël in eie reg nie.
Die koloniale gevangenis verskil nie net van sy doel nie, maar ook van die struktuur van die Amerikaanse gevangenisse van vandag. Baie was nie meer as 'n hok of kas nie. Koloniale tronkbewaarders het hul instellings bestuur op 'n familie model en woon in 'n woonstel wat by die tronk was, soms met 'n eie gesin. Die ontwerp van die koloniale gevangenis lyk soos 'n gewone huishoudelike woning, en gevangenes het in wese hul bed gehuur en die tronkbewaarder betaal vir benodigdhede.
Voor die einde van die Amerikaanse rewolusie was daar min statute of regulasies wat die koloniale tronkbewaarders of sorgplig of ander verantwoordelikhede omskryf het. Onderhoud was dikwels lukraak en kom gereeld voor. Daar is min amptelike pogings aangewend om die gevangenes se gesondheid te handhaaf of om na hul ander basiese behoeftes om te sien.
Handleiding vir organisasie, missie en funksies: Federale Buro vir Gevangenisse
Die Federale Buro vir Gevangenisse (BOP) is geskep deur die Wet van 14 Mei 1930 (hfst. 274, 46 Stat. 325), onderteken deur president Herbert Hoover.
Die missie van die BOP is om die samelewing te beskerm deur oortreders in die beheerde omgewings van gevangenisse en gemeenskapsgebaseerde fasiliteite te beperk wat veilig, menslik, kostedoeltreffend en toepaslik veilig is, en wat werk en ander selfverbeteringsgeleenthede bied om oortreders by te staan om wetsgehoorsame burgers te word.
Die belangrikste funksies van BOP is om:
Maak seker dat daar 'n bekwame, uiteenlopende arbeidsmag binne 'n professionele werksomgewing werk om aan die huidige en toekomstige behoeftes van die organisasie te voldoen.
Sekuriteits- en fasiliteitsbestuur
Handhaaf alle BOP -fasiliteite in operasionele goeie omstandighede en in ooreenstemming met die vereistes vir veiligheid, veiligheid en omgewing.
Korrektiewe leierskap en effektiewe openbare administrasie
Bestuur bedrywighede en hulpbronne op 'n bekwame en effektiewe manier wat kreatiwiteit en innovasie in die ontwikkeling van voorbeeldprogramme aanmoedig, sowel as uitnemendheid in die handhawing van die basiese beginsels van korrektiewe bestuur. Streef voortdurend na verbeterings in effektiewe gebruik van hulpbronne en doeltreffende lewering van dienste.
Openbare veiligheid, nasionale veiligheid en gevangenesprogrammering
Lewer dienste en programme om gevangenes se behoeftes aan te spreek, produktiewe gebruik van tydaktiwiteite te verskaf en die suksesvolle herintegrasie van gevangenes in die samelewing te vergemaklik, in ooreenstemming met gemeenskapsverwagtinge en -standaarde.
Gaan voort om geleenthede te soek om die betrokkenheid van die gemeenskap en die plaaslike, staats- en federale agentskappe uit te brei by die verbetering van die doeltreffendheid van die dienste wat gelewer word aan oortreders en saamgestelde agentskappe. Probeer om vennootskappe te verbeter wat die Buro in staat sal stel om sy missie binne die strafregstelsel uit te voer en reageer op ander agentskappe en die publiek. Ontwikkel vennootskappe om die gedeelde verantwoordelikheid vir die vestiging van 'n ondersteunende omgewing te vestig om die herintegrasie van oortreders in die gemeenskap te bevorder.
Maak voorsiening vir openbare veiligheid en sekuriteit deur te fokus op die voorkoming, ontwrigting en reaksie op terreuraktiwiteite.
Die Federal Prison Industries, Inc. (FPI), 'n volmaakte regeringskorporasie, is op 23 Junie 1934 by statuut (PL 73-461) geskep en geïmplementeer deur Uitvoeringsbevel nr. 6917, onderteken deur president Roosevelt op 11 Desember , 1934.
Die missie van die Federal Prison Industries, Inc., is om opleiding en diens aan gevangenes in federale korrektiewe instellings te verskaf.
Die belangrikste funksies van die FPI is om:
Beoefen jurisdiksie oor industriële ondernemings van alle federale korrektiewe instellings.
Handhaaf 'n gediversifiseerde program vir nywerheidsbedrywighede wat optimale diens by gevangenes verseker.
Bied 'n wye verskeidenheid produkte en dienste aan ander federale agentskappe teen billike markpryse, en stel produklyne saam om die mededinging met die private sektor en arbeid in 'n spesifieke produk of diensgebied te beperk.
NASIONALE INSTITUUT VAN KORREKSIES
Die National Institute of Corrections (NIC) is 'n nasionale sentrum wat hulp verleen aan federale, staats- en plaaslike korrektiewe agentskappe en werk om die praktyk van regstellings in die hele land te bevorder. Die NIC is op 7 September 1974 by statuut (P.L. 93-415) geskep.
NIC is 'n sentrum van korrektiewe leer en ervaring. Dit werk om doeltreffende korrektiewe praktyk en openbare beleid te bevorder en te vorm wat reageer op die behoeftes van korreksies deur samewerking en leierskap en deur hulp, inligting, opvoeding en opleiding aan korrektiewe agentskappe te bied.
Chandra Levy se oorskot gevind
Die oorskot van die voormalige internasie van die Federale Buro vir Gevangenisse, Chandra Levy, word op 22 Mei 2002 gevind, meer as 'n jaar nadat die 24-jarige laas by 'n gesondheidsklub gesien is.Die beenreste, ontdek deur 'n man wat deur Washington, DC, Rock Creek Park geloop het, is geïdentifiseer deur tandheelkundige rekords. 'N Sweatshirt, tekkies en 'n Sony Walkman -kassetspeler is ook in die omgewing gevind.
Levy, 'n boorling van Modesto, Kalifornië, werk in Washington as deel van haar meestersgraadprogram aan die Universiteit van Suid -Kalifornië, hoewel haar akademiese geskiktheid om by die Gevangenisburo te werk kort voor haar dood verstryk het en sy beplan om terug te keer na Kalifornië vir haar skooleksamen. Ouers van Levy het Chandra op 1 Mei 2001 as vermis aangemeld. Wat moontlik 'n gereelde ondersoek na vermiste persone was, het 'n intense nasionale mediadekking geword toe dit ontdek is dat Levy 'n verhouding gehad het met die destydse VS. Verteenwoordiger Gary Condit (D-CA), 'n getroude 53-jarige oupa, wie se kongresdistrik Levy se geboortestad Modesto insluit. Hoewel die polisie Condit nie as 'n verdagte genoem het nie, was daar onder die Levy -familie en die gewilde media die vermoede dat Condit inligting van ondersoekers weerhou.
Gedurende die jaar lange ondersoek na Levy se verdwyning, het die polisie telefoonopnames en internetgebruiksondersoeke gebruik, bloedhonde gebruik om die reuk van Levy te volg en honderde onderhoude gevoer, maar min leidrade het ontstaan. Nadat hulle bewyse gevind het van 'n internetsoektog wat op haar rekenaar uitgevoer is na Rock Creek Park 's Klingle Mansion, het die polisie die park deursoek, maar niks gevind nie.
'N Lykskouing is uitgevoer op Levy ' se oorskot en die polisie het op 29 Mei 2002 haar dood as 'n moord verklaar. klagte teen hom aanhangig maak. Die ondersoek is in 2006 heropen, en in November 2010 is Guandique skuldig bevind aan die moord op Levy en tot 60 jaar gevangenisstraf gevonnis.
Gary Condit het sy herverkiesingsboodskap in die kongres verloor en kon nie die primêre verkiesing in Maart 2002 wen nie, 'n nederlaag wat wyd toegeskryf word aan sy assosiasie met die verdwyning van Chandra Levy.
Die filosofie van die gevangenis
Die lewenslange gevangenisstraf is taai, so gevangenes vorm bendes om hul belange te beskerm. Die filosofie van gevangenisbendes is eenvoudig. As mense verenig, is hulle beter in staat om hulself te beskerm. Dit is die onderliggende oortuiging wat die vorming van gevangenisbendes versnel. Elkeen van die gevangenisbendes wat bestaan, het 'n rede om te wees. Hulle het nie net uit die lug geval nie. 'Daar is 'n aantal faktore wat gelei het tot die ontstaan ​​van hierdie gevangenisbendes. Gevangenisbendes vorder ver in die geskiedenis van die Verenigde State. Daar is vyf oorspronklike tronkbendes in die Verenigde State. Hierdie bendes is in die 1960's en 1970's in gevangenisse in Kalifornië gestig.
Hierdie bendes is soos volg: Aryan Brotherhood, La Nuestra Familia, Mexican Mafia, Texas Syndicate en The Neta Association. Zackasee skryf egter dat die Federale Buro vir Gevangenisse in 2004 die volgende gevangenisbendes as ontwrigtende groepe geklassifiseer het. Dit is soos volg: die Mexikaanse Mafia, die Black Guerilla -familie, die Mexikanemi, die Ariese Broederskap en die Texas Syndicate. Die bedreiging van gevangenisbendes Gewoonlik sluit gevangenes in by hierdie bendes om hulself te beskerm teen ander bendes en om 'n vorm van beskerming teen die moeilike omstandighede in die gevangenis te verseker.
Hierdie toestande is gewoonlik wyd uiteenlopend. Gevangenisbendes het 'n groot impak op gevangenisse in die Verenigde State, maar sommige state is meer berug vir gevangenisbendes. Hierdie state is soos volg: Kalifornië, Arizona, Texas en Florida. Deur die jare het gevangenisbendes gegroei en versprei oor baie van die state in die VSA. Sommige ander gevangenisbendes het elders begin en na die VSA versprei. Die gevangenisbende genaamd "Netas" het byvoorbeeld in Puerto Rico begin en na die Verenigde State versprei. Hierdie spesifieke groep word gevind in gevangenisse aan die Amerikaanse ooskus met 'n baie hoë Spaanse bevolking in die tronk.
Verder is dit belangrik om daarop te let dat die verspreiding van bendes in verskillende dele van die VSA ook agter tronkmure voortgeduur het. Gevangenisbendes is versprei oor etniese afdelings: swart, Spaans en Wit. Elkeen van hierdie bendes is bekend vir hul geweld. Geweld wat deur hierdie groepe gepleeg word, sluit in moord op gevangenes en tronkbeamptes. Gevangenisbendes is 'n probleem in die korrektiewe stelsel omdat dit 'n bedreiging is vir die lewens van ander gevangenes en die lewens van personeel wat in hierdie korrektiewe fasiliteite werk. Bowenal stel hierdie gevangenisbendes 'n stel reëls vas wat in stryd is met die wette en reëls van verskillende state in die VSA.
Die probleem wat gevangenisbendes bied, word deur Knox saamgevat toe hy skryf dat slegs een uit elke tien instansies in 1992 berig het dat bendelede 'n probleem is in terme van aanvalle op korrektiewe personeel. Teen 1999 het die aantal instansies wat gerapporteer het dat bendelede 'n probleem is met betrekking tot aanvalle op korrektiewe personeel, gestyg tot 33. 6%… In 1992 het slegs 'n vierde van die ondervraagde instansies gerapporteer dat bendelede 'n probleem is in terme van dreigemente teen korrektiewe personeel. Teen 1999 het die probleem met bendes wat korrektiewe personeel bedreig, tot byna die helfte toegeneem. (1) Gevangenisbendes is 'n groeiende probleem in die VSA. Wat is 'n tronkbende?
Gevangenisbendes is erkende entiteite binne die regstellingstelsel. Met verloop van tyd is die kenmerke van hierdie gevangenisbendes geïdentifiseer en word hierdie eienskappe gebruik om sulke bendes te definieer. Beck et al definieer gevangenisbendes met ten minste vyf van die ses kenmerke: formele lidmaatskap met 'n vereiste inleiding of reëls vir lede, 'n erkende leier of sekere lede wat ander volg, algemene klere soos baadjies, pette, groepkleure, simbole , tatoeëermerke, 'n groepnaam, lede uit dieselfde straat, buurt of skool, en grasveld of gebied waar die groep bekend is en waar groepsaktiwiteite gewoonlik plaasvind.
(1) Die kenmerke van gevangenisbendes is noodsaaklik in die definisie van hierdie bendes. Hierdie kenmerke is die kern van gevangenisbendes, en beskryf dus wat hierdie bendes is. Aan die ander kant skryf Fleisher dat gevangenisbendes 'n aanhoudend ontwrigtende krag in korrektiewe fasiliteite vorm omdat dit inmeng met korrektiewe programme, die veiligheid van gevangenes en personeel bedreig en die institusionele lewensgehalte aantas (2). Hierdie definisie beklemtoon die ontwrigtende aard van gevangenisbendes.
Hierdie bendes is in stryd met die wet en die korrektiewe programme waarin gevangenes geplaas word. Hulle is inderdaad 'n krag wat beheer moet word. Spergel skryf dat die Federale Buro vir Gevangenisse twee klassifikasies van gevangenisbendes het. In die eerste plek erken dit vyf ontwrigtende groepe wat binne die Federale Buro vir Gevangenisse bestaan. Tweedens is daar drie vlakke van lidmaatskap binne hierdie ontwrigtende groepe naamlik: lid, verdagte en medewerker. Lede is gevangenes wat aktiewe lede van die bende is. Dit is aktiewe deelnemers aan die aktiwiteite van die bende.
'N Verdagte is 'n gevangene wat nie ten volle as lid van die bende aanvaar is nie. So 'n persoon is egter op die punt om as lid van die bende aanvaar te word. 'N Geassosieerde is iemand wat sake namens die bende bedryf. 'N Medewerker beskerm die belang van die bende, maar is nie 'n lid van die bende nie. Mense het moontlik nie by die bende aangesluit nie, omdat hulle nie by die bende kan aansluit nie. Aangesien sommige gevangenisbendes op etnisiteit gebaseer is, mag lede van 'n spesifieke ras nie by die bende aansluit nie. Hulle bly dus as medewerkers van die bende.
'N Geskiedenis van gevangenisse vir vroue
Terwyl vroue se tronke histories die deugde van tradisionele vroulikheid beklemtoon het, was die omstandighede van hierdie gevangenisse afskuwelik.
Vriendskap en verraad is sentrale temas in die Netflix -reeks Oranje is die nuwe swart, wat plaasvind in 'n gevangenis vir vroue, waar die omgewing baie soos 'n universiteit vir alle vroue is. Die vroulike gevangenes, volgens die vertoning, is net soos ons, en hulle is ook so bekommerd oor interpersoonlike verhoudings as oor oorlewing. Maar dit lyk asof die vertoning te veel staatmaak op stereotipes oor vroue wat in 'n nabye omgewing woon - dat hulle besorg is oor voorkoms, katterig en dikwels manipulerend. Op dieselfde tyd, OITNB gee 'n vrou se weergawe van die gevangenisverhaal, 'n genre wat sy wortels in sosiale protes het, en die program, saam met die skrywer van die titulêre boek, Piper Kerman, gebruik die sepie-formaat om kykers te oortuig dat hervormings nodig is omdat ons sal beslis nie wil lewe soos die karakters in die vertoning doen nie. Ons is geïmpliseer vanweë die bekendheid.
Miskien het die vertoning so 'n gewilde koord getref omdat die massa -opsluiting van vroue 'n relatief nuwe verskynsel is. Volgens The Sentencing Project het die aantal vroue in die gevangenis tussen 1980 en 2010 met 646 persent gestyg, 1,5 keer die koers van mans in dieselfde tydperk. Dieselfde verslag wys daarop dat hierdie vroue verskil van hul manlike eweknieë: vroue is geneig om skuldig bevind te word vir gewelddadige oortredings. Vroue is baie meer geneig om die hoofversorgers van kinders sowel as slagoffers van seksuele mishandeling te wees voor en tydens die gevangenisstraf. Terwyl die debat oor die ervarings van gevangenisstraf deur vroue eietyds voorkom, is hierdie vraag ingebed in ou debatte oor vroulikheid en die oorsake van vroue se 'kriminele' gedrag. Hierdie geslagtelike aannames oor wat die modelvrou moes wees, het beide ondergeskikte toestande veroorsaak en 'n groter klem op rehabilitasie bo straf.
Gedurende die vroeë 19de eeu het die gebrek aan vroulike gevangenes beteken dat die meeste state nie aparte vrouefasiliteite gehad het nie. Voor die 1820's het die meeste tronke soos klaskamers gelyk aan klaskamers waar gevangenes in groot kamers saam gewoon het. Die nuwer tronke van die era, soos die Auburn -gevangenis in New York, het mans snags in individuele selle opgeneem en bedags stil arbeid, 'n model wat blywend sou bly. Vroue by Auburn het egter in 'n klein solderkamer bo die kombuis gewoon en een keer per dag kos gekry. Die omstandighede was so verskriklik dat 'n kapelaan beroemd opgemerk het: "Om 'n manlike veroordeelde in hierdie gevangenis te wees, sou redelik verdraagsaam wees, maar om 'n vroulike veroordeelde te wees vir 'n lang tydperk, sou erger wees as die dood."
Benewens die ontvangs van ekstra hulpbronne en aandag, is vroulike gevangenes eintlik meer as probleme beskou as mans, al was hul misdade dikwels minder gewelddadig. Soos inspekteurs van 'n gevangenis in Illinois in hul amptelike verslag van 1845 geskryf het, "[Uit] vorige ondervinding, nie net in ons eie staat nie, maar in ander, is een vroulike gevangene meer moeilik as twintig mans." L. Mara Dodge, skryf vir die Journal of Social History, verduidelik hierdie algemene houding wat afgelei is van die idee dat vroue geïndividualiseerde aandag nodig het: "Omdat vroue van nature meer rein en moreel as mans beskou is, word die vrou wat gewaag het om af te dwaal of van haar verhoogde voetstuk afgeval, groter geag te word afstand as 'n man, en daarom is dit buite die moontlikheid van hervorming. "
Soos Nicole Hahn Rafter in haar artikel vir Misdaad en geregtigheid, het afsonderlike vrouegevangenisse eers in die 1870's gereeld verskyn en was daarop gefokus om hul inwoners 'ware' vroue te maak terwyl mans die meer manlike taak van hande -arbeid moes verrig. Die vroue is geleer om naaldwerk en kook te maak, en die meeste is op parool vrygelaat om as huishoudelike werkers te werk, waar die veronderstelling was dat die meester van die huis die taak van die versekering van goeie gedrag sou oorneem.
Terwyl seksspesifieke tronke steeds die deugde van tradisionele vroulikheid beklemtoon het, was die omstandighede van hierdie gevangenisse afskuwelik. Rafter beskryf die eerste vrouegevangenis, die Mount Pleasant Female Prison in New York, wat in 1835 gestig is, as 'n oorvol en onmenslike instelling waar vroue gereeld aan spanningsbaadjies en snuistery onderwerp is. Dit is teen 1865 gesluit. In dieselfde trant het 'n verslag uit die middel van die veertigerjare uit 'n vrouegevangenis in Ohio berig dat 'die vroue baklei, krap, hare trek, vloek, vloek en skree, en 'n bewaarder gereeld moet bring om gaan onder hulle met 'n perdskip. "
Die idee dat eiesinnige vroue moreel gebrekkig was, het tot in die 20ste eeu voortgeduur. Miriam Van Waters, wat in 1938 geskryf is, verduidelik die missie van die Reformatoriese Gevangenis vir Vroue van die Gemenebest van Massachusetts as die beklemtoning van werk en opvoeding vir 'dwalende Massachusetts -wyfies', sowel as die gebruik van die gehegtheid tussen moeder en kind as 'n 'natuurlike aansporing' haar maniere te verander. Ander aansporings wat Van Waters insluit, is harde arbeid ('Dit gee tyd tyd') en kunste, soos musiek, skildery en poësie ('Gevangenes ... is besonders vatbaar vir emosie en estetiese waarneming ... daarmee te doen "). Biologiese toestande word gereeld blameer vir vroue se gedrag, insluitend epilepsie, geestesongesteldheid, geslagsiektes en PTSD -simptome wat ons vandag tekens van seksuele trauma sou oorweeg. By die ontleding van die historiese rekord van argumente wat ten gunste van vrouegevangenisse aangevoer is, skryf Joanne Belknap vir Die Journal of Criminal Law and Criminology, wonder, 'Kan dit wees dat die vroulike hervormers seksuele programmering moes insluit om te slaag in die opsluiting van seks-gesegregeerde gevangenes, en dat 82 dit suggereer dat hierdie vroue miskien beter in sulke gevangenisse was as elders.
Rafter voer aan dat die reformatoriese beweging in die noordooste sterk geword het en dat dit stadig na die Weste versprei het. Met verloop van tyd, het sy daarop gewys, is vroue skuldig bevind aan gewelddadige oortredings en is hulle opgedeel in rehabilitatiewe instellings en gevangenisse wat meer ooreenstem met mans se gevangenisras en -klas, wat gereeld 'n rol speel by die bepaling van plasing.
Na 'n aardbewing in 1952, verhuis CIW, destyds die grootste vrouegevangenis in die VSA, na Frontera, 'n gefeminiseerde weergawe van die woord 'grens' wat bedoel was om 'n nuwe begin te simboliseer, en is dit herbou tot 'n model van rehabilitasie. Die plek bestaan ​​uit 380 gevangenes en was so landelik dat daar geen heinings rondom die omtrek was nie, en die vroue het in klein huisies met hul eie kamers gewoon. Soos uiteengesit in die artikel van Rosemary Gartner en Candace Kruttschnitt vir Law & amp Society Review, vroue is 'inwoners' genoem, nie 'gevangenes' nie, hulle het straatklere gedra, en hulle is onder toesig van slegs vroulike korrektiewe beamptes, waarvan die meeste 'n paar universiteitsopleiding en opleiding in maatskaplike werk gehad het. Die vroulike personeellede was net so 'n rolmodel vir die inwoners as die handhawers. Elke gevangene onder die ouderdom van 55 jaar moes lesse in huismaak neem. Volgens hul artikel het selfs die California Department of Corrections se eie materiaal beklemtoon dat die vroue nie dieselfde skuld as mense het wat 'n vrye keuse kon maak nie: 'Hulle was eerder' die verwerpte, die ongewenste, die onvoldoende, die onveilige , 'wat' deur die noodlot geteister is. '"
In die sestigerjare het twee UCLA -sosioloë, David A. Ward en Gene G. Kassebaum, 'n studie gedoen van vrouegevangenes by CIW, wat in hul boek uiteengesit word Vrouegevangenis: seks en sosiale struktuur. Hulle het bevind dat onder meer vroulike korrektiewe beamptes huiwerig was om geweld te gebruik, in plaas daarvan om [te reageer] met giggel, en die paar manlike personeellede toe te laat om dit te doen. In hul 1964 -studie gepubliseer in Sosiale probleme, Beweer Ward en Kassebaum dat gevangenisstraf 'n groter impak op vroue gehad het omdat hulle nie 'deur die' sandspore van misdaad 'gekom het nie, omdat hulle nie so geneig is as mans om ondervinding te hê in die opleiding van skole of reformatoria nie. Hulle studie beklemtoon ander stereotipiese aspekte van vroue, en kom tot die gevolgtrekking dat vroue meer geneig is om mans van dieselfde geslag in die gevangenis ("nooit minder as 50 persent" nie) as vroue te vorm omdat "vroue meer emosionele ondersteuning nodig het". Destyds het vroue wat aan romantiese verhoudings deelgeneem het, ernstige boetes opgelê, en Ward en Kassebaum rapporteer dat sommige 'slag' vroue hul haarstyl 'as 'n minder manlike kapsel' as straf moes verander. (Dit is die moeite werd om daarop te let dat Kalifornië, soos in baie state, gedurende hierdie tyd 'n onbepaalde vonnisbeleid gehad het, wat beteken dat gevangenes baie verskillende gevangenisstraf vir dieselfde misdaad kan uitdien, afhangende van die gedrag van die gevangene in die gevangenis en die bereidwilligheid om te rehabiliteer. 'n verhouding met 'n vrou beteken dikwels dat 'n parooldatum herroep kan word of aansienlik teruggedruk kan word.)
Gartner en Kruttschnitt het in die negentigerjare teruggekeer na CIW - die hoogtepunt van die beweging "hard op misdaad" - en probeer kyk of die resultate van Ward en Kassebaum se studie nog volhou. CIW het beslis verander. Die bevolking was twee keer so groot en omring deur wagtorings met gewapende wagte en omheining. Vroue het gevangenisdrag gedra en is nou net soos die mans 'gevangenes' genoem. Danksy die veranderinge in die korrektiewe filosofie val die nuwe klem op individuele keuse en hervorming, en in plaas van die slagoffers van die noodlot, word die vroue beskou as "oor die algemeen onvoldoende, swak, emosioneel behoeftig en disfunksioneel."
Hulle het gevind dat vroue se ervarings uit die gevangenis grootliks dieselfde was ondanks gevangenisbeleid wat mans en vroue soortgelyke beperkings opgelê het. Vroue was nog steeds minder geneig tot gewelddadige openlike opstand en het meer kans om hegte sosiale bande te vorm, alhoewel die vertroue in korrektiewe beamptes, nou hoofsaaklik mans, effens verdamp het. (CIW behou steeds vroulike personeel en het, soortgelyk aan die verlede, 'n vroulike bewaarder.) Soos hulle in hul gevolgtrekking sê: 'Personeel en amptenare in beide periodes was van mening dat hul beskuldigings in die geheel nie gevaarlik of roofdierig was nie, maar gestrem en gebrekkig en dat vroulike gevangenes en spesiale behoeftes 'n geslagspesifieke regime vereis. Hierdie sienings weerspieël en versterk gevangenes se houding teenoor en verhoudings met mekaar, wat dikwels wantrouig en agterdogtig was, maar soms ook intiem liefdevol was. " Met ander woorde, vroue is nie op dieselfde manier as mans as 'superpredators' beskou nie. Vroulike stereotipes onder personeel het die oorhand gekry.
Soos Gartner en Kruttschnitt uitwys, maak die huidige gevangenisbeleid grootliks geen onderskeid tussen mans- en vrouegevangenisse nie. Maar die aandag op versorging het nie heeltemal verdwyn nie: onder die California Code of Regulations, wat vandag die gevangenisbeleid beheer, word van alle gevangenes verwag om hul hare "skoon, netjies gestileer en versorg" te hou. Vroue (nie mans nie) word steeds toegelaat om oorbelle en grimering te dra wat 'meng met die natuurlike, nie-rooierige velkleur' ​​of 'pas'.
Sommige politici in Brittanje het blykbaar 'n beroep gedoen op die afskaffing van vrouegevangenisse. Daar is 'n paar tekens dat massa -opsluiting, aangesien dit beide geslagte beïnvloed, tot 'n einde kan kom.Liberale en konserwatiewes is dit blykbaar eens dat die koste vir die instandhouding van die grootste aantal gevangenes ter wêreld te hoog is. Kiesers in Kalifornië het byvoorbeeld voorstel 47 onlangs aanvaar, wat baie oortreders op lae vlak uit die gevangenis sal hou en waarskynlik meer vroue uit die gevangenis sal hou. Alhoewel die statistiese verskille tussen mans en vroue erken word, kan die beste hoop egter wees dat veranderinge in die gevangenisse van vroue almal kan verander.
Gevangenisbendes is kriminele organisasies wat uit die strafstelsel ontstaan ​​het, en hulle het voortgegaan om binne korrektiewe fasiliteite in die Verenigde State te werk. Gevangenisbendes is ook selfbestendige kriminele entiteite wat hul bedrywighede buite die perke van die strafstelsel kan voortsit. Gewoonlik bestaan ​​'n gevangenisbende uit 'n uitgesoekte groep gevangenes met 'n georganiseerde hiërargie en wat deur 'n gevestigde gedragskode beheer word. Gevangenisbendes wissel in organisasie en samestelling, van hoogs gestruktureerde bendes soos die Aryan Brotherhood en Nuestra Familia tot bendes met 'n minder geformaliseerde struktuur soos die Mexikaanse Mafia (La Eme). Gevangenisbendes het oor die algemeen minder lede as straatbendes en Outlaw Motorcycle Gangs (OMG's) en is volgens rasse- of etniese lyne gestruktureer. Nasionaal hou gevangenisbendes 'n bedreiging in vanweë hul rol in die vervoer en verspreiding van dwelms. Gevangenisbendes is ook 'n belangrike skakel tussen dwelmhandelorganisasies (DTO's), straatbendes en OMG's, en bemiddel dikwels die oordrag van dwelms van DTO's na bendes in baie streke. Gevangenisbendes is tipies magtiger binne die staat se korrektiewe fasiliteite as in die federale strafstelsel.
FEDERALE BUREAU VAN GEVANGENISSE, KANTOOR VAN INTERNE SAKE, WASHINGTON, DC EN FEDERALE BUREAU VAN GEVANGENE, KANTOOR VAN INTERNE SAKE, AURORA, COLORADO EN FEDERAL BUREAU OF PRISONS, FEDERAL CORRECTIONAL INSTITIONEL
Aangesien die bogenoemde saak voor die ondergetekende administratiewe regsregter aangehoor is ingevolge die Statuut en die Reëls en Regulasies van die Owerheid, dien die ondergetekende hierin sy beslissing, waarvan 'n afskrif hiervan aangeheg is, op alle partye by die proses hieroor datum en hierdie saak word hierby na die Federale Arbeidsverhoudingsowerheid oorgedra ingevolge 5 CFR § 2423,26 (b).
WORD ASSEBLIEF GEMAAK dat die indiening van uitsonderings op die aangehegte besluit deur 5 C.F.R. §§ 2423,26 © tot 2423,29, 2429,21 tot 2429,25 en 2429,27.
Sulke uitsonderings moet voor of op 21 Julie 1995 ingedien word en gerig word aan:
MEMORANDUM DATUM: 21 Junie 1995
AAN: Die Federale Arbeidsverhoudingsowerheid
ONDERWERP: FEDERALE BUREAU VAN TRONKE,
KANTOOR VAN INTERNE SAKE,
WASHINGTON, DC EN FEDERAL
BUREAU VAN TRONKE, KANTOOR VAN
COLORADO EN FEDERAL BUREAU
VAN TRONKE, FEDERAL CORRECTIONAL
Ingevolge artikel 2423.26 (b) van die Reëls en Regulasies, 5 C.F.R. § 2423.26 (b), dra ek hiermee die bogenoemde saak oor aan die Owerheid. Aangeheg is afskrifte van my besluit, die diensblad en die vorm wat aan die partye gestuur is. Die afskrif, uitstallings en die opsommings wat deur die partye ingedien is, is ook bygevoeg.
KANTOOR VAN ADMINISTRATIEWE REGTE
FEDERALE BUREAU VAN TRONKE,
KANTOOR VAN INTERNE SAKE, WASHINGTON, D.C. EN FEDERALE BUREAU VAN GEVANGENE, KANTOOR VAN INTERNE SAKE, AURORA, COLORADO EN FEDERAL BUREAU OF TRANGS, FEDERAL CORRECTIONAL INSTITIONION ENGLEWOOD, LITTLETON
AMERIKAANSE FEDERASIE VAN REGERINGSWERKNEMERS,
Ron Melton, Noord -Sentraal Streek Visepresident
Die klagte in hierdie saak beweer dat die respondente nie voldoen het aan artikel 7114 (a) (2) (B) van die Statuut van die Federale Diens Arbeidsbestuurverhoudinge (die Statuut) deur 'n werknemer se versoek om hulp van die aangewese verteenwoordiger van die die Charging Party (die Unie) tydens 'n ondersoekende onderhoud wat die werknemer redelikerwys geglo het dat dit tot dissiplinêre stappe teen haar kan lei. Hierdie ontkenning was in stryd met artikels 7116 (a) (1) en (8) van die Statuut. Die aangevraagde vakbondverteenwoordiger was 'n getuie van die voorval waaroor 'n onderhoud met die werknemer gevoer moes word, en is self ondervra oor die voorval.
Respondente se antwoord gee erkenning aan elke feitelike bewering van die klagte, behalwe die bewering dat die ondersoek van die verteenwoordiger van die Unie as getuie afgehandel is. Die antwoord ontken dat daar nie aan die Statuut en onregverdige arbeidspraktyke voldoen is nie. Die antwoord beweer verder dat die uitsluiting van 'n ooggetuie as 'n vakbondverteenwoordiger 'n wettige prerogatief van die werkgewer was om die integriteit van die ondersoek te behou.
'N Verhoor is gehou in Denver, Colorado. Die advokaat vir die algemene advokaat en die respondente het na-verhoor-opsommings ingedien. 1786182094
Die Unie is die agent om werknemers van onderhandelingseenhede by die Federal Correctional Institution Englewood te verteenwoordig, van die eksklusiewe verteenwoordiger van werknemers in 'n landwye bedingingseenheid. Werknemer Erica Shields is die president van die Unie. In April 1994 is Shields na die bewaarder se kantoor ontbied, waar sy 'n konfrontasie met waarnemende bewaarder Daniel Fitzgerald gehad het. Shields het beswaar aangeteken teen die uitreiking van 'n formele adviesbrief vir 'n vorige beweerde gebruik van vloekwoorde. Shields beskuldig Fitzgerald van weerwraak teen haar en verlaat die April -vergadering. Die vergadering het dus geëindig, blykbaar nie meer as vyf minute vanaf die begin daarvan nie. Fitzgerald het hierdie voorval by die Federale Buro van Gevangenisse, Office of Internal Affairs (OIA) aangemeld en beweer dat Shields se optrede insubordinasie is.
OIA het 'n ondersoek na die aangeleentheid geopen en dit aan spesiale agent Elizabeth P. Strack oorgedra. Strack het onderhoude gevoer oor die voorval op 13 Mei 1994. Sy het 'n onderhoud gevoer met Fitzgerald en twee ander, toe Michele Allport, die hoofbestuurder van die Unie, wat as 'n verteenwoordiger van die vakbond by die voorval in April teenwoordig was. Strack het twee tot twee en 'n half uur lank 'n onderhoud met Allport gevoer en 'n beëdigde verklaring opgestel wat Allport onderteken het. 1033745168 Allport se verslag oor die voorval in April was in wese in ooreenstemming met die opsomming van die voorval wat deur Fitzgerald gegee is in die verslag wat die ondersoek begin het. Die laaste paragraaf van haar beëdigde verklaring lui soos volg:
10. Dat ek ten volle met hierdie ondersoek saamgewerk het en dat ek nie weet of beskik oor bykomende inligting wat ek nie reeds genoem het nie, rakende hierdie saak. Ek is ingelig en verstaan ​​dat ek hierdie onderhoud nie sonder die toestemming van die kantoor van binnelandse sake moet bespreek nie. Ek verstaan ​​verder dat as ek hierdie aangeleentheid onbehoorlik bespreek, ek nadelige optrede kan ondergaan om ontslag uit diens te neem.
Met die insluiting van die laaste twee sinne in die beëdigde verklaring wat aan Allport voorgelê is vir ondertekening, volg Strack 'n OIA -programverklaring wat die volgende insluit: 'Slagoffers, getuies, kollaterale bronne en onderwerpe moet in kennis gestel word ... dat die onderwerp van die onderhoud en enige inligting wat met die ondersoeker uitgeruil word, is vertroulik en mag nie met ander bespreek word nie. "
Strack het aan Allport gesê dat Shields die enigste persoon was wat onderhoude ondervra het. Allport het geantwoord dat sy en Strack in daardie geval mekaar weer sou sien, omdat Allport as die aangewese verteenwoordiger van die Unie sou optree. Strack het aan Allport gesê dat sy nie sal toelaat dat Allport as verteenwoordiger van Shields dien nie omdat sy 'n getuie was.
Op 16 Mei is Shields vir haar onderhoud ontbied. Sy het Allport in kennis gestel, wat amptelike tyd en toestemming van haar toesighouer gekry het om die onderhoud met Shields by te woon. Toe hulle saam verskyn, vertel Strack hulle in wese wat sy voorheen aan Allport gesê het-dat Allport nie as verteenwoordiger van Shields kon dien nie, omdat sy 'n getuie was van die beweerde wangedrag wat die onderwerp van die ondersoek was. Shields het 'n ander amptenaar van die Unie, Lori Salazar, gevind om as haar verteenwoordiger op te tree, en die onderhoud het voortgegaan. Aangesien Salazar onervare was, gebruik Shields haar teenwoordigheid meer as 'n opleidingsinstrument vir Salazar as as hulp vir haarself. In die beëdigde verklaring wat Shields onderteken het om die onderhoud af te handel, het sy kennis geneem van Strack se weiering om haar toe te laat om Allport as haar verteenwoordiger te hê, en protesteer teen die weiering.
'N Vakbond het die reg om sy verteenwoordigers aan te wys in ondersoeke wat in artikel 7114 (a) (2) (B) van die Statuut beskryf word. Amerikaanse immigrasie- en naturalisasiediens, distrikskantoor van New York, New York, New York, 46 FLRA 1210, 1221 (1993) (INS). Respondente erken nie hierdie algemene beginsel nie. Hulle het dus baie moeite gedoen met die spesifieke versuim van die Owerheid om die verklaring deur regter Devaney in die Federal Prison System, Federal Correctional Institution, Petersburg, Virginia, 25 FLRA 210, 211-12 (1987) (FCI Petersburg) dat "as generaal" bepaal dat 'n vakbond se reg om sy verteenwoordiger aan te wys vir 'n ondersoek in verband met 'n ondersoek, nie geskend is nie. " Ten spyte van die verwerping van die verklaring deur die Owerheid, laat sy beslissing in daardie saak, met die bevestiging van die bevindinge en gevolgtrekkings van die regter, egter min twyfel oor sy ooreenkoms met die algemene beginsel. Die Owerheid bevestig dus dat regter Devaney bevind dat die weiering van die aktiwiteit om die president van die vakbond, wat ook in verband met die ondersoek ondersoek is, toe te laat om ander werknemers tydens hul onderhoude te verteenwoordig, 'n versuim om aan artikel 7114 (a) te voldoen (2) ) (B) van die Statuut. Wat ook al die probleem wat die Owerheid mag gehad het met die formulering van die beginsel van regter Devaney in FCI Petersburg, het dit in die meer onlangse INS -besluit herbevestig dat die vakbond die reg het om aan te wys.
In die onderhawige geval is die toepaslikheid van artikel 7114 (a) (2) (B) onbetwis, en die enigste vraag is of Strack, onbetwis opgetree namens die Respondente, geregtig was om die verteenwoordiger wat deur Shields aangewys is, in haar diskwalifiseer as vakbondspresident, om haarself as werknemer by te staan ​​in 'n artikel 7114 (a) (2) (B) of Weingarten situasie. 1630509526
Sonder om die algemene beginsel van 'n vakbond om aan te wys, toe te ken, voer respondente aan dat die uitsluiting van Allport as verteenwoordiger van Shields nodig was om die integriteit van die ondersoek te behou omdat haar rol ten opsigte van die beskuldigde werknemer as getuie was vir samespanning sowel as 'n 'inherente belangebotsing'. In FCI Petersburg erken regter Devaney die noodsaaklikheid om die integriteit van ondersoeke te behou en ondersoek hy, met goedkeuring van die Owerheid, die middele om die vakbond se reg en die werkgewer se regmatige belang in die integriteit van die eksamen te akkommodeer. 142108432 Om situasies te hanteer waarin die ondersoek, net soos die onderhawige geval, die ondersoek vereis van iemand wat aangewys is as die verteenwoordiger van 'n werknemer wat die onderwerp van die ondersoek is, trek FCI Petersburg die akkommodasie op die punt waar die ondersoek van die aangewese verteenwoordiger is voltooi 103025900. Sodra dit bereik is, sal die deelnemer van die ontvanger as verteenwoordiger van die proefpersoon nie noodwendig die integriteit van die ondersoek in gedrang bring nie, en moet die vakbond se reg om aan te wys erken word. Id. by 211-12, 228-29.
Ek behandel hierdie analise nie as 'n harde en vinnige reël nie, maar as 'n stel veronderstellings ten bate van 'n algemene beginsel van akkommodasie. Soos die Owerheid oor die soortgelyke probleem bepaal het oor die bepaling van watter inligting aan 'n vakbond verskaf moet word om sy verteenwoordiger in staat te stel om voor te berei vir 'n Weingarten -ondersoek, moet die vakbond se reg "gebalanseer word teen die belange van 'n werkgewer by die ondersoek en dissipline wangedrag. " Federal Aviation Administration, New England Region, Burlington, Vermont, 35 FLRA 645, 653 (1990). Om die vermoede van die FCI Petersburg te oorkom waar die ondersoek van 'n aangewese verteenwoordiger afgehandel is, kan die werkgewer dus die regstelling van die vakbond se keuse van verteenwoordiger regverdig deur werklike moontlike skade aan die ondersoek aan te toon.
As gevolg van die enigste feitelike aantyging van die klagte wat betwis word, ontken respondente dat Strack haar ondersoek na Allport voltooi het toe 'n onderhoud met Shields gevoer is. Die toestand van "voltooiing" van hierdie ondersoek vanaf daardie tydstip is 'n subjektiewe aangeleentheid, maar dit moet bepaal word op grond van afleiding wat in die objektiewe getuienis gegrond is. Ek vind dat die ondersoek van Allport vir die FCI Petersburg -analise voltooi is. Strack het Allport deeglik ondersoek en van haar 'n beëdigde verklaring gekry wat, sover dit moontlik was, alles relevant was wat Allport geweet het. Boonop bevestig Allport in wese die feitelike grondslag waarop Fitzgerald sy aanklag van insubordinasie teen Shields voorgelê het. Strack het dus min rede om te vermoed dat Allport inligting terughou, en sy het soveel erken tydens die verhoor.
Respondente stel die moontlikheid voor dat nuwe inligting wat onder Strack se aandag gekom het, haar Allport verder kon laat ondersoek. As so 'n teoretiese moontlikheid egter voldoende was om te voorkom dat die eksamen afgehandel is, sou die FCI Petersburg -analise betekenisloos wees. Die moontlikheid om 'n getuie verder te ondersoek, bestaan ​​altyd totdat die ondersoek heeltemal afgehandel is. Teen daardie tyd is natuurlik 'n onderhoud gevoer met die werknemer wat ondersoek word sonder die deelname van die aangewese getuie.
Respondente het ook geen ander praktiese redes getoon om te vermoed dat Allport haar eed sou oortree om haar onderhoud nie te bespreek nie. Die geleentheid om dit te doen het bestaan ​​gedurende die tyd wat verloop het tussen die einde van Allport se onderhoud en die begin van Shields. As hulle besluit het om die instruksies waarmee hulle albei vertroud was, te ignoreer, sou hulle nie Allport se deelname as vakbondverteenwoordiger by Shields se onderhoud nodig gehad het nie.
Respondente beweer dat dit "uiters onwys sou wees om ooggetuie -werknemers te onderwerp aan die soort uiteenlopende lojaliteit wat inherent is" in die dubbele rolle van getuie en vakbondverteenwoordiger, omdat 'n vakbondverteenwoordiger deur die gesagspresedent nie verplig is om vertroulike verklarings bekend te maak nie 'n werknemer aan die verteenwoordiger in die loop van die verteenwoordiging van die werknemer. Amerikaanse departement van tesourie, Customs Service, Washington, DC, 38 FLRA 1300 (1991). Ek is egter nie in staat om die beweerde konflik te sien nie. Alhoewel sy later versoek kan word om as 'n werknemer se verteenwoordiger op te tree, belemmer niks in die besluit van die Owerheid in die Doeane -diens, of die beginsels waarvoor dit geld nie, 'n getuie om ten volle te verklaar wat sy gesien het. Die bewering van 'n botsing van belange veronderstel dat, omdat sy ook 'n getuie is, daar van die individu verwag word om nie net te onthul wat sy waargeneem het nie, maar ook, indien gevra vir verdere ondervraging, wat sy deur die werknemer wat sy bystaan, meegedeel is. So 'n leerstuk kombineer die twee rolle en is boonop onversoenbaar met die doeane -diens.
Alhoewel dit nie direk verwoord is nie, bespeur ek in die argument van respondente die suggestie dat die feit dat hierdie gebeure by 'n "wetstoepassings korrektiewe werkplek" plaasgevind het, 'n groter sensitiwiteit vir die integriteit van die ondersoek vereis. Alhoewel ek nie sou aanbeveel dat die Owerheid ooit ongevoelig is vir integriteitsoorwegings nie, sien ek geen grond om 'n spesiale status aan hierdie ondersoek te gee nie. FCI Petersburg, wat hier beheer, behels ook 'n 'korrektiewe werkplek'. Boonop sou ek die beweerde wangedrag wat die onderwerp van hierdie ondersoek was, meer beskryf as 'n kwessie van verhoudings tussen Shields-as 'n werknemer-en een van haar meerderes, as een wat uniek verband hou met wetstoepassing.
Ek kom tot die gevolgtrekking dat die Respondente nie gehoorsaam het aan artikel 7114 (a) (2) (B) van die Statuut deur die Unie se versoek om Allport toe te laat om Shields te verteenwoordig, geweier het nie en sodoende artikels 7116 (a) (1) en (8) ).
Advokaat vir die algemene advokaat versoek, benewens 'n middel wat ooreenstem met die in FCI Petersburg, 'n landwye plasing, die kennisgewing wat deur die hoof van die respondentekantoor van binnelandse sake (OIA) onderteken moet word, en opleiding vir OIA en federale korrektiewe Instituut (FCI) Englewood -amptenare en agente, "deur 'n ander entiteit as die Departement van Justisie en enige van sy agentskappe." Bywoning van sodanige opleiding moet gedokumenteer word deur aantekeninge van personeelrekords. Die aangevraagde opleiding is vermoedelik om op artikel 7114 (a) (2) (B) se regte te fokus.
Ek vind 'n landwye pos by die Federale Buro vir Gevangenisse waar lede van die bedingingseenheid geleë is, onderteken deur die hoof van OIA, gepas. Die praktyk om die Unie se reg te ontken om as 'n verteenwoordiger 'n getuie aan te dui, is hier as 'n saak van nasionale OIA -beleid verdedig en het dus die hele onderhandelingseenheid geraak. Sien Amerikaanse departement van justisie, kantoor van die inspekteur-generaal, Washington, DC, 47 FLRA 1254, 1262-64 (1993) (OIG). Soos met OIG, vereis die doeleindes van die kennisgewing egter nie verdere plasing by OIA -fasiliteite nie. Id. om 1265. Die aangevraagde opleidingsmiddel is, sover ek kon vasstel, ongekend as 'n deur die owerheid gerigte onbillike arbeidspraktyk. Dit is ook 'n buitengewone middel. Nie een van hierdie etikette maak dit natuurlik onvanpas nie. Daar kan egter van die advokaat verwag word om 'n dwingende regverdiging te gee wanneer hy so 'n middel soek. Ek vind niemand hier nie en weier die versoek. Ek beveel aan dat die Owerheid die volgende bevel uitreik.
Ingevolge artikel 2423.29 van die Federal Labour Relations Authority se reëls en regulasies en artikel 7118 van die Statuut, word hiermee gelas dat die Federale Buro vir Gevangenisse, Kantoor van Binnelandse Sake, Washington, DC, Federale Buro vir Gevangenisse, Kantoor van Binnelandse Sake, Aurora, Colorado en Federal Bureau of Prisons, Federal Correctional Institution Englewood, Littleton, Colorado, sal:
(a) Versuim en weier om te voldoen aan artikel 7114 (a) (2) (B) van die Statuut, deur in te meng by die Amerikaanse Federasie van Regeringswerknemers, Plaaslike 709 se wettige aanwysing van sy beamptes en rentmeesters as sy verteenwoordigers by enige ondersoek van 'n werknemer.
(b) Op enige soortgelyke of verwante wyse, inmenging, beperking of dwang van sy werknemers in die uitoefening van hul regte verseker deur die Statuut van die Federale Diens Arbeidsbestuurverhoudinge.
2. Neem die volgende regstellende aksie om die doelwitte en beleid van die Statuut van die Arbeidsbestuurverhoudinge van die Federale Diens uit te voer:
(a) Pos by alle fasiliteite binne die Federale Buro vir Gevangenisse waar werknemers van onderhandelingseenhede verteenwoordig word deur die Amerikaanse Federasie van Regeringswerknemers, AFL-CIO, afskrifte van die aangehegte Kennisgewing op vorms wat deur die Federale Arbeidsverhoudingsowerheid verstrek moet word. By ontvangs van sodanige vorms word dit onderteken deur die Hoof van die Kantoor van Binnelandse Sake en daarna 60 dae agtereenvolgens op opvallende plekke, insluitend alle advertensieborde en ander plekke waar kennisgewings aan werknemers gewoonlik gepos word, geplaas en onderhou. . Redelike stappe moet geneem word om te verseker dat sodanige kennisgewings nie deur ander materiaal gewysig, geskend of gedek word nie.
(b) Ingevolge artikel 2423.30 van die Owerheid se reëls en regulasies, moet u die streeksdirekteur van die Denver-streek, Speer Boulevard 1244, Suite 100, Denver, Colorado 80004-3581 skriftelik daarvan in kennis stel binne 30 dae vanaf die datum van hierdie bevel, oor watter stappe gedoen is om daaraan te voldoen.
Uitgereik, Washington, DC, 21 Junie 1995
SOOS BELAF DEUR DIE BUITELIKE ARBEIDSVERHOUDINGSGESAG
EN OM DIE BELEID VAN DIE
STATUUT VAN DIE BEDIENINGSDIENST ARBEIDSBESTUURSVERHOUDINGS
ONS MAAK ONS MEDEWERKERS KENNIS DAT:
ONS SAL NIE inmeng met die Amerikaanse Federasie van Regeringswerknemers, Plaaslike 709 (die Unie) wat sy beamptes en rentmeesters wettiglik aanwys as sy verteenwoordigers tydens 'n ondersoek van 'n werknemer, ingevolge artikel 7114 (a) (2) (B) van die Statuut .
ONS SAL NIE op enige ander soortgelyke of verwante wyse werknemers bemoei met, beperk of dwing om die regte uit te oefen wat deur die Statuut van die Arbeidsbestuurverhoudinge van die Federale Diens verseker word nie.
ONS SAL aan artikel 7114 (a) (2) (B) van die Statuut voldoen en die Unie toelaat om werknemers aan te wys wie se eksamens afgehandel is as verteenwoordigers by enige ondersoek van 'n werknemer.
Hierdie kennisgewing moet 60 agtereenvolgende dae vanaf die datum van plasing aangebring bly en mag nie gewysig, geskend of gedek word deur enige ander materiaal nie.
As werknemers vrae het oor hierdie kennisgewing of die nakoming van enige van die bepalings daarvan, kan hulle direk met die streeksdirekteur van die Federal Labor Relations Authority, Denver Region, Speer Boulevard 1244, Suite 100, Denver, Colorado 80204-3581, en wie se telefoonnommer is: (303) 844-5224.
Hiermee verklaar ek dat afskrifte van hierdie BESLUIT, uitgereik deur JESSE ETELSON, regter in die administratiewe reg, in saak nr. DE-CA-40661, op die aangeduide wyse aan die volgende partye gestuur is:
Ron Melton, vise -president
Amerikaanse Federasie van Regering
Werknemers, Local 709, AFL-CIO
Federale Buro vir Gevangenisse
522 Noord -Sentraallaan, kamer 201
Kantoor van Binnelandse Sake
1 / Ek gee die mosie van die algemene advokaat om die transkripsie van die verhoor reg te stel, en let op dat die nou gekorrigeerde naam, Zamparelli, op bladsy 37 verskyn. bladsy 91, reël 21.
2 / Alhoewel Allport die beëdigde verklaring op 13 Mei onderteken het, het Strack haar eers 'n afskrif gegee nadat sy 'n onderhoud met Shields gevoer het.
Die vakbond, nie die werknemer nie, wys die verteenwoordiger aan. FCI Petersburg op 227.
Die besluit van die Owerheid verhef nie die werkgewer se belang uitdruklik tot die vlak van 'n 'reg' nie. Vir sover die Owerheid die ontleding van regter Devaney aanvaar het, meen ek egter dat die besluit op pragmatiese oorwegings gebaseer is en nie afhanklik is van etikette soos 'regte' of 'belange' nie. Sien ook INS by 1221-23 (vakbond se reg om aan te wys, het nie vereis dat werkgewers onderhoude uitstel waar aangewese verteenwoordigers nie beskikbaar was nie omdat vakbond self 'n skeduleringskonflik geskep het).
FCI Petersburg het aangewese verteenwoordigers betrek wat self die doelwitte van die ondersoek was. Ek vind geen grondslag vir 'n riglyn wat meer afwykend is vir die werkgewer se belange waar, soos hier, die aangewese verteenwoordiger 'n getuie is nie, maar nie 'n teiken nie. In hierdie situasie moet die werkgewer minstens so 'n groot las dra om die moontlikheid van samespanning aan te toon.
Werk by die Federale Buro's van Gevangenisse
Die Federale Buro vir Gevangenisse bestaan ​​uit meer as 106 instellings, ses streekkantore, 'n sentrale kantoor (hoofkwartier), twee opleidingsentrums vir personeel en 28 kantore vir gemeenskapsregstellings. Die Buro is verantwoordelik vir die bewaring en versorging van ongeveer 185 000 federale oortreders. Ongeveer 85% van hierdie gevangenes is opgesluit in korrektiewe fasiliteite of aanhoudingsentrums wat deur die buro bedryf word, en die res word beperk deur ooreenkoms met staats- en plaaslike regerings of deur kontrakte met privaat bestuurde gemeenskapsregstellings, aanhoudingsentrums, gevangenisse en jeuggeriewe.
Met al hierdie instellings, kantore, sentrums en fasiliteite, is daar baie werksgeleenthede by die Federale Buro vir Gevangenisse. Daar is spesifiek talle posisies vir diegene op die gebied van gesondheidsorg. Byvoorbeeld, doktersassistente wat saam met die Buro werk, bied diagnostiese en terapeutiese mediese sorg en dienste aan gevangenes in federale gevangenisse. Hulle help ook met die waarneming en evaluering van pasiënte, neem geskiedenis, doen fisiese ondersoeke en bestel laboratoriumstudies.
Maar laat ons 'n stap terug neem en kyk hoe die Federale Buro vir Gevangenisse tot stand gekom het: Volgens sy webwerf (www.bop.gov) het die Buro in 1930 begin om meer progressiewe en menslike sorg aan federale gevangenes te bied om die gevangenis te professionaliseer. diens, en om konsekwente en gesentraliseerde administrasie van die destydse 11 federale gevangenisse te verseker.
Die doel van die Buro is vandag om die openbare veiligheid te beskerm deur te verseker dat federale oortreders hul vonnisse uitdien in geriewe wat veilig, menslik, kostedoeltreffend en veilig is. Die Buro help om die potensiaal vir toekomstige kriminele aktiwiteite te verminder deur gevangenes aan te moedig om deel te neem aan 'n reeks programme wat herhaling verminder.
Dit is waar u sou kom deur die ongeveer 35 000 werknemers van die Buro, nie net om die veiligheid van federale gevangenisse te verseker nie, dit bied ook gevangenes die nodige programme en dienste en toon positiewe waardes aan.
Model van staatsdiens
Die missie van die Buro is om 'n voorbeeld te wees van uitstekende openbare administrasie en om doeltreffende, veilige en menslike korrektiewe dienste en programme te bied.
Volgens hul webwerf word hierdie visie verwesenlik wanneer:
• Openbare veiligheid word verseker deur geen ontsnappings of steurnisse in die fasiliteite nie.
• Die fisiese veiligheid van alle gevangenes word beheer in 'n omgewing wat voldoen aan die behoefte van elke gevangene aan veiligheid deur die uitskakeling van geweld, roofgedrag, bende -aktiwiteite, dwelmgebruik en gevangeneswapens.
• Deur middel van gesondheidsorg, geestelike, geestelike, opvoedkundige, beroeps- en werkprogramme, is gevangenes goed voorbereid op 'n produktiewe en misdaadvrye terugkeer na die samelewing.
• Die Buro is 'n model van kostedoeltreffende korrektiewe operasies en programme.
• Sy talentvolle, professionele, goed opgeleide en diverse personeel weerspieël die Buro se kultuur en behandel mekaar regverdig.
• Personeel werk in 'n omgewing sonder diskriminasie.
• 'n Positiewe werksverhouding bestaan ​​waar werknemers respek vir mekaar handhaaf.
• Die werkplek is veilig en personeel verrig hul pligte sonder vrees vir besering of aanranding.
• Personeel handhaaf hoë etiese standaarde in hul daaglikse aktiwiteite.
Daar is talle loopbaangeleenthede op verskillende plekke in die Verenigde State, insluitend Hawaii en Puerto Rico. Volgens die webwerf van die Federale Buro vir Gevangenisse, www.bop.gov, moet alle werknemers ten volle aantoon dat hulle geskik is vir gevangeniswerk in die posisie waaraan hulle aanvanklik aangestel is. 'N Aanvaarbare prestasie -evaluering word vereis voordat hulle oorweeg word vir bevordering of bevordering tot ander werkslyne. Oor die algemeen word van werknemers verwag om ten minste 'n proeftydperk van 12 maande te voltooi voordat aansoeke om herplasing of bevordering oorweeg sal word.
Elke nuwe vaste werknemer wat 'n loopbaan- of loopbaanvoorwaardelike aanstelling ontvang, dien 'n proeftydperk van een jaar onmiddellik na sy of haar aanstelling. Hierdie tydperk word gebruik om die kwalifikasies van die werknemer vir voortgesette diens te bepaal. Gedurende hierdie tyd monitor die toesighouer en gee leiding aan die werknemer.
Vir voortgesette diens moet die toesighouer die prestasie en optrede van die werknemer gunstig evalueer. Hierdie tydperk help werknemers ook om vas te stel of die werk versoenbaar is met hul vaardighede en aspirasies.
Buro -instellings moet 24 uur per dag werk, dus is die werksdag vir werknemers verdeel in drie werksskofte van agt uur elk. Werknemers wissel poste, dae af en skofte. Alle werknemers word eers as korrektiewe werkers aangestel, ongeag die spesifieke pos waarna hulle aangestel word (sekretaris, verpleegster, loodgieter, onderwyser, dokter, tandarts, ens.).
As korrektiewe werkers kan personeel te alle tye geroep word om korrektiewe poste te werk in noodsituasies of indien nodig.
Die Buro bied 'n wye verskeidenheid loopbaangeleenthede in mediese en geestesgesondheidsorg aan. Daar is 'n konstante behoefte aan mediese beamptes, verpleegkundiges, kliniese sielkundiges en doktersassistente.
Daar is twee roetes wat gesondheidswerkers met die Buro kan volg: Federale Staatsdiens of die Amerikaanse Openbare Gesondheidsdiens Kommissie Korps (PHS). Elke pad het sy eie betaalstruktuur, voordele en loopbaanvordering.
Staatsdiensaansoeke word verwerk deur middel van plaaslike of landwye aankondigings, en die meeste word op USAJOBS geplaas, 'n uniform diens van die VSA. Dit volg sy eie inbedryfstandaarde. As u belangstel om 'n loopbaan by die Federale Staatsdiens te volg, kan u die PHS -webwerf besoek by www.usphs.gov vir meer inligting en aansoeke.
Loopbaan as doktersassistent
Diegene wat belangstel om as doktersassistente by die Federale Buro van Gevangenisse te werk, moet deur die Nasionale Kommissie vir die Sertifisering van Doktersassistente gesertifiseer word om aansoek te doen vir posisies. Basiese kwalifikasievereistes vir alle poste sluit in 'n breë agtergrond van die mediese omgewing, soos wat 'n baccalaureusgraad in 'n gesondheidsorgberoep sou verwerf, of deur drie jaar ervaring in die gesondheidsorg en die suksesvolle voltooiing van 'n studie van ten minste 12 maande, insluitend kliniese opleiding of voorskrif, spesifiek ontwerp vir assistente van professionele dokters, of gelykwaardige opleiding en opleiding. Die kursus of studie moet goedgekeur word deur 'n nasionaal erkende professionele liggaam of deur 'n paneel dokters wat vir hierdie doel deur 'n federale agentskap ingestel is. Kandidate moet demonstreer dat hulle oor die volgende kennis, vaardighede en vermoëns beskik om hul werk as doktersassistent suksesvol te verrig:
1. Bekwaamheid om diagnoses te maak, die toepaslike behandeling te kies vir mediese of chirurgiese noodgevalle (lewe of dood of ernstige besering), soos aangedui totdat noodhulp opdaag
2. Die vermoë om die toestand van 'n pasiënt te bepaal en die toepaslike behandeling te begin
3. Kennis van farmaseutiese middels om siektes en siektes te behandel, insluitend kennis van die werkingsmeganisme, newe -effekte, toksiese aard en geneesmiddelinteraksies van medisyne
4. Die vermoë om diagnostiese toetse te interpreteer ten einde terapeutiese behandelingsplanne te bepaal en
5. Vermoë om effektief met pasiënte om te gaan.
Dink u wat u nodig het om 'n loopbaan by die Federale Buro vir Gevangenisse te volg? As u oor al hierdie feite, vaardighede en vermoëns beskik, is 'n loopbaan by die Buro moontlik in u toekoms. En as u wel by die Buro aangestel word, vind u 'n magdom voordele. Die Bureau's Awards Programme moedig werknemers byvoorbeeld aan om deel te neem aan die verbetering van hul bedrywighede en beloon uitstekende prestasie. Die program bied persoonlike erkenning en belonings vir die bydrae tot 'n beter regering. En toekennings kan werknemers se kans op vordering verbeter omdat toekennings positief beskou word in die kompetisie vir 'n promosie.
Die Buro bied ook aansienlike jaarlikse en vakansieverlof en ruim gesondheidsorg, asook ander voordele.