Opsetlike paradoksale, kommunikatiewe - definisie van konsepte - Sielkunde en Psigiatrie - 2020
bedoeling - dit is 'n voorspelling van bewussyn vir 'n aksie of voorwerp. Dit is die immanente rigting van bewussyn oor die onderwerp, ongeag of dit werklik of vergesog is. Manifesteer in die vorm van begeerte, begeerte, ontwerp, deurdagte aksieplan, strategie. Voorneme kan soms 'n bewustelose rigting hê, uitgedruk in die voorneme om in ooreenstemming met geestelike impulse te handel, dit is 'n onbewustelike begeerte om te doen wat jy wil, soms sonder om die opportuniteit van sulke aksies te besef.
Die bedoeling is in die sielkunde 'n metode van logoterapie, 'n rigting wat deur Victor Frankl geskep is. Frank se paradoksale bedoeling metode aanvaar dat 'n persoon sy vrees of neurose in die ooreenstemmende tyd kritiese situasie verloor.
Die bedoeling is in die sielkunde van die Würzburgse skool die hoofgebou sonder figuurlike denke. Die supersensuele inhoud word nie altyd gekondisioneer deur die bepalende neiging wat deur die vak waargeneem word nie en die houding teenoor die taak. Sulke benaderings het die vorming van 'n "holistiese benadering" beïnvloed binne die raamwerk van sielkunde, in die besonder Gestalt-sielkunde, personalisme, holistiese sielkunde. Daar is 'n definisie en toepassing van die konsep van intensie in neurologie.
Intensie in neurowetenskap is die spesifieke fokus van die psige op 'n voorwerp, die fokus van aksies of geestelike aktiwiteit op die bereiking van 'n mate van doel.
Intensie in die filosofie is 'n konsep wat die vak se rigting in persepsie en geestelike kennis aandui. Dit kenmerk die ordeningsfunksie van die wêreldstof, dui die wil van die mens aan, die oriëntering van die siel na die epistemologiese en eksistensiële doelwit.
Intensie in die filosofie is so 'n verskynsel wat 'n persoon toelaat om sy doel te bereik, soos omskryf die bedoeling van A. Gales. Die bedoeling is ook in Meinong se "teorie van objektiwiteit" bestudeer, in Husserl se fenomenologie, waar daar 'n neiging was om die struktuur van bewussyn te ontologiseer.
In die moderne filosofie is voorneme van groot belang in neo-realisme, eksistensialisme, wat die innerlike wêreld as die hoofvak van filosofiese analise beskou.
Die psigoterapeutiese metode van paradoksale bedoeling is in 1927 deur Victor Frankl ingestel en is tot vandag suksesvol gebruik in die gebruik van logoterapie, ten spyte van al sy "paradoks". Hy neem aan dat die pasiënt, met obsessie met vrees vir verwagting, van die logoterapeut 'n soort van "paradoksale instruksie" ontvang: wanneer die kritiese situasie voorkom of voor sy onmiddellike aankoms, op die oomblik van sensasie van die voorkoms, vir 'n paar minute (as 'n fobie) of neurose) in die huidige situasie, wat hy vrees.
Wat is die bedoeling? 'N Toeganklike alledaagse voorbeeld is die situasie: 'n Student wat bewe en ander vegetatiewe reaksies dadelik voor die eksamen self is die meeste senuweeagtig, wag vir hierdie rilling, vrees dat ander dit sal sien en sal spot. Na aanleiding van die logoterapeut se instruksies het die student 'n paradoksale voorneme geformuleer - om die meeste te bewe, in die eksamen te wees, en nie te verwag wanneer die reaksie self sal begin manifesteer nie, en soveel dat hierdie bewing vir almal voor die hand liggend is. So kry die student ontslae van die bewing, en bowenal, ontslae te raak van vrees en kalm gedra in die samelewing van klasmaats.
Nog 'n voorbeeld: die eggenote staak voortdurend, hulle draai na die logoterapeut en ontvang "paradoksale instruksies" - die volgende keer stry hulle so lank, sterk en so emosioneel as moontlik, sodat hulle moeg en uitgeput raak sodat hulle nie die krag kry vir die volgende rusie nie.
Daar is twee maniere om sulke instruksies te implementeer. Eerstens, wanneer die bedoeling uitgevoer word - die situasie of die verskynsel waaroor die pasiënt bang is, ophou om onvoorspelbaar te wees, omdat die kliënt self dit kan veroorsaak, en dit maak die situasie pynlik. Tweedens probeer die kliënt self die voorneme om te besef, sy aandag te skenk aan onbedoelde emosionele ervarings en reaksies op sy eie doelbewuste voortplanting, en sodoende hulle te vernietig, die onvoorspelbare vloei, waardeur hulle verswak.
In hierdie tegniek is die werkingsmeganisme die proses van selfonttrekking, waardeur die pasiënt die geleentheid het om te ontsnap uit die emosionele situasie. 'N Model van so 'n proses word beskou as 'n verskynsel waarin die vermoë van sensuele plesier verlore gaan as dit net doelgerig verlang word. Die tegniek in kwessie het ook soortgelyke beginsels met ander psigoterapeutiese tegnieke (angs, geïnduseerde angs, implosiewe terapie). Om die paradoksale voorneme om selfs groter invloed en effek te hê, kan 'n bietjie humor by die formulering gevoeg word.
Frank se paradoksale bedoeling sluit twee spesifieke manifestasies in: self-transendensie en die moontlikheid van 'n persoon om self-onttrekking te doen. 'N Persoon wat 'n slegte neurose het, is die hele tyd op soek na betekenis.
Die metode van paradoksale bedoeling word gebruik om 'n mens se neurose te behandel as daar patogene responspatrone is, dit is 'n simptoom wat die vrees vir herhaling veroorsaak. 'N Fobie van verwagting verskyn en die simptoom laat jou nie wag nie, wat weer 'n persoon se vrese versterk. Hierdie vrees is op sigself iets waarvoor 'n mens bang is, maar in 'n groter mate is 'n persoon bang vir wat 'n gevolg is ná 'n kritiese situasie, dit is die vrees vir 'n moontlike oorsig of hartaanval.
Om nie met vrees te ontmoet nie, neem 'n persoon taktieke van vermy, vlug van die werklikheid tot die vrees om die huis te verlaat. Die pasiënt, wat obsessief is met obsessiewe idees, probeer dadelik hulle onderdruk of op een of ander manier teenwerk, maar in groter mate verhoog dit slegs die aanvanklike spanning. Dus, hierdie sirkel is gesluit en die persoon is in sy middelpunt.
Obsessiewe state, in teenstelling met fobies, waaruit 'n mens loop, word gekenmerk deur stryd met hulle, obsessiewe state, gedagtes. Maar beide fobies en obsessiewe state word veroorsaak deur die begeerte om te ontsnap uit die situasie wat angs veroorsaak. Neurose manifesteer weer op sy beurt onder die invloed van primêre toestande, dit wil sê die eksterne en interne situasie, wat die eerste manifestasie van die simptoom veroorsaak, en sekondêre toestande, wat vrees versterk om te wag vir 'n nuwe angssituasie. Die mens moet hierdie sirkelmeganisme van vrees verbreek. Paradoksale bedoeling help om menslike vrese te versterk.
Dit is belangrik om in ag te neem dat 'n siek fobie bang is vir wat met hom kan gebeur, en 'n persoon met obsessies is bang vir wat hy kan bereik. In hierdie geval moet 'n persoon na sy vermoë om selfontrekking te draai, werk, veral effektief met die gebruik van humor, wat waar moontlik gebruik moet word. Daarom word humor beskou as 'n belangrike eienskap van die menslike mens. Met sy hulp kan 'n mens 'n afstand skep ten opsigte van 'n voorwerp of verskynsel, selfs homself, en beheer homself dus heeltemal.
Die metode van paradoksale bedoeling is gebaseer op die feit dat die persoon self moet hê om te besef wat hy so vrees.
Die metode van paradoksale bedoeling het ooreenkomste met die metodes van gedragsterapie, hulle gebruik almal in die praktyk die konsep van versterking, maar daar is 'n verskil tussen hulle. Byvoorbeeld, dit word geïllustreer in die tekenstelsel, waar versterking optree ter wille van gewenste en korrekte gedrag.
Daar is een baie duidelike voorbeeld van so 'n skema. Ons praat oor 'n seun wat elke aand in die bed slaap, waarvoor sy ouers natuurlik hom skandeer en skaam, maar dit help nie. Toe word hulle aangeraai om die seun te vertel dat hy elke aand as hy die bed wil natmaak, vyf sent kry. Die seun was verheug dat hy gou ryk sou word, want hy was 100% seker van sy "sukses". Maar iets het gebeur wat verrassend lyk vir mense wat nie so bewus is nie. Die seun het opgehou om te urineer, alhoewel hy nie net tien sent "verdien" het nie.
Logoterapie het baie konsepte vir die ontwikkeling van die bepalings van die eksperimentele basis van gedragpsigoterapie gegee. Byvoorbeeld, gedragspsychoterapeute, wat die effektiwiteit van die paradoksale bedoelingmetode ondersoek het, het in hulle eksperiment twee pasiënte met neurose van obsessiewe toestande met dieselfde simptome gekies. Daarna is een behandel deur die metode van paradoksale bedoeling, en die ander was heeltemal sonder behandeling, sodat hy 'n beheerspasiënt was. En gou het hulle agtergekom dat die teenwoordigheid van simptome binne 'n paar weke net verdwyn het by die pasiënte wat behandel is deur die metode van paradoksale bedoeling, en terselfdertyd het geen nuwe simptome in die plek van die voormalige verskyn nie.
Soos dit reeds bewys is, help paradoksale bedoeling in die mees chroniese ernstige gevalle en in akute gevalle wanneer die behandeling net begin het. Aangesien vrees 'n biologiese reaksie is, onder die invloed waarvan 'n sekere situasie as gevaarlik beskou word, is dit natuurlik dat hy dit sal vermy. Maar as die pasiënt self sulke situasies begin soek, skep hy dit, hy sal leer om asof te optree deur vrees te vermy wat sal begin verswak en uiteindelik heeltemal verdwyn.
Kommunikatiewe bedoeling word uitgedruk in die vorm van voorneme, bedoeling, gerig op die konstruksie van kommunikatiewe stellings in 'n bepaalde styl van spraak en vorm (monoloog of dialoog). Dit wil sê, 'n kommunikatiewe bedoeling is 'n voorneme om die implementering van 'n spraakwet te implementeer, wanneer 'n persoon goedkeur of vra, veroordeel of goedkeur, eis of adviseer.
Kommunikatiewe voorneme dien as 'n reguleerder van spraakgedrag van praatvennote.
Kommunikatiewe voorneme weerspieël die behoeftes, gedagtes, motiewe en optrede van 'n persoon en terselfdertyd maak die redes vir die kommunikasieproses uitdruklik.
Saam met die konsep van kommunikatiewe bedoeling is daar ook die konsep van voorneme, soos voornemens, aanwysings, doelwitte en oriëntasies van bewussyn, gevoelens, emosies en wil vir 'n verskynsel of voorwerp. Hierdie twee konsepte is sinoniem. Byvoorbeeld, enige spraakaksie van 'n dialoog of monoloog kan gebruik word in die uitvoering van 'n sekere kommunikatiewe bedoeling.
Intensie is altyd teenwoordig in die gedagtes van die persoon wat praat, maar word selde eksplisiet uit taalkundige middele uitgedruk. Enige versoeke kan geïmplementeer word deur middel van taal. Byvoorbeeld, 'n persoon se versoek om die venster oop te maak: "Maak die venster oop, asseblief," "iets is bedompig vir my," "dit is so warm in jou kamer," "daar is so lekker lug buite, en die kamer het niks om asem te haal nie." As jy na die stellings vanuit die oogpunt van grammatika kyk, gee die leksikale middele wat in die laaste drie stellings gebruik word nie 'n direkte versoek om die venster oop te maak nie, maar die mense aan wie hierdie stellings aangespreek is, sal verstaan ​​dat hulle aangespreek is, en die persoon vra om die venster oop te maak.
In ander gevalle word die stellings redelik voor die hand liggend en word dit in sulke verbale konstruksies oorgedra, soos byvoorbeeld: "jy moet goed studeer", "ek wag vir jou in die motor", "parkering is hier verbied." In sulke stellings is daar 'n volledige toeval van die semantiek van frases en die voornemens om persoonlikhede te praat.
Die bedoeling van spraakaksie word sinchronies met gedagtes, state, feite, motiewe, dit saam met die betekenisse en betekenisse wat in die semantiese konstruksie van die sin gekombineer word, oorgedra.
Die bedoeling van die vraag is nie nodig om die gesprekspartner 'n voorbeeld te gee van hoe om vrae te vra nie, maar om spesifieke, veeleisende inligting te kry wat die belanghebbende belangstel.
Wanneer 'n persoon 'n kommunikatiewe bedoeling en sy gedagte aan die gesprekspartner aanspreek, beskou die inisieerder van die gesprek sy doel om 'n besliste impak op die gesprekspartner te hê. En ten einde die beplande effek te realiseer, moet die luisteraar verstaan ​​wat die betekenis van die inligting is, wat oorgedra word en wat van hom verlang word, hoe hy moet reageer op wat hy gehoor het.
Die spreker neem die aanvanklike kennis van sy luisteraar in ag, wat voldoende begrip gee van die bedoeling en gedagtes. In 'n kommunikatiewe aksie moet hy bekende inligting, dit wil sê 'n onderwerp met onbekende feite, dit wil sê 'n rem (kern). 'N Sprekende persoon is verplig om die intellektuele vlak van sy luisteraar in ag te neem, om gelei te word deur die kennis van kultuur en die wyse waarop hy uitgedruk word. As die spreker se inligting moeilik verstaanbaar is, moet hy dit in toeganklike dele verdeel.
Dit kan gebeur dat selfs in die gevalle waar die spreker al die moontlike faktore in ag geneem het, sodat inligting, gedagtes en bedoelings optimaal was vir persepsie, misverstande kan plaasvind, aangesien elke spraakhandeling 'n kreatiewe voortplanting is en nie almal verstaan ​​nie al die gedagtes van 'n ander persoon duidelik nie. .
Die semantiese en sielkundige kant van die kommunikatiewe bedoeling, wat die spraakaksie uitmaak, is konstant en onafhanklik van die gebruiksituasies. Die voorneme om 'n voorwerp te hê, kan uitgedruk word indien dit op 'n sekere plek nodig is.
Die aantal kommunikatiewe bedoelings is teoreties nie beperk nie, maar dit word prakties gereguleer deur die skema van sosiale verhoudings, evolusionêr ontwikkel en word in die proses van kommunikasie geopenbaar. Maar die aantal van hierdie skemas is nie so groot in die sosiale omgang van mense in verskillende bedryfsaktiwiteite nie. Taal het werkwoorde wat die kommunikatiewe bedoeling van spraakaksie noem: uitsending, adres, dank, voorwerp, verskoning, hint, kommentaar en ander.
Daar was een waarneming wat gevind is dat die werkwoorde sweer, belofte, belofte ensovoorts uitspreek wat van die eerste persoon van die teenwoordige tyd (ek sweer, belofte, belofte) die daad van hul optrede is (eed, toewyding, beloftes).
Woorde wat bedoelings genoem word en die aangeduide spraakaksies aandui, word performatief genoem. Met die hulp van taal beteken kommunikatiewe bedoelings ten opsigte van die spreker aan die luisteraar en die luisteraar na die werklikheid, wat in grammatikale, leksikale en intonasionale betekenes verdeel word.
Dit is gepas om so 'n verskynsel aan te dui as die bedoeling van die teks. Wanneer die skrywer van 'n boek of artikel staatmaak op 'n konsep wat hy self gedefinieer het toe hy sy eie konsep gebruik het om 'n werk te skryf, is dit die outeur se bedoeling. Vereniging van outeursreg en spraakvoornemens dui op die wêreldbeskouing van die skrywer self.
Die bedoeling van die teks spreek die outeur se begeerte uit om sekere inligting aan die leser oor te dra. As jy byvoorbeeld 'n bepaalde teks lees, kan 'n persoon in sy kop die beeld van die outeur self vorm, dink oor wat hy met sy teks wil sê, waarvoor hy vra, wat hy deel, met watter bedoeling hy gedagtes in hierdie teks plaas.