Country -rock -pionier Gram Parsons sterf - GESKIEDENIS - Inligting - 2022
Op 19 September 1973 sterf die 26-jarige musikant Gram Parsons aan 'veelvuldige dwelmgebruik' (morfien en tequila) in 'n motelkamer in Kalifornië. Sy dood het een van die meer bisarre motorverwante misdade geïnspireer: Twee van sy vriende het sy lyk in 'n geleende lykswa vasgesteek en dit in die middel van die Joshua Tree Nasionale Park ingedryf, waar hulle dit met petrol gestook het en dit aan die brand gesteek het. .
Parsons se musiek het gehelp om die country-rockklank te definieer, en sy plate het almal beïnvloed, van die Rolling Stones tot Wilco. Maar soos baie musikante van sy generasie, sukkel Parsons met dwelms en alkohol. Sy kinderjare was ongelukkig: sy pa het selfmoord gepleeg toe hy 12 was, en sy ma het gesterf as gevolg van alkoholvergiftiging op die dag toe hy die hoërskool voltooi het. Hy het Harvard verlaat en na Kalifornië verhuis, waar hy saam met bands soos die Byrds (op hul deurlopende album Sweetheart of the Rodeo) en die Flying Burrito Brothers gespeel het en twee gevierde solo-albums vrygestel het met die destydse onbekende Emmylou Harris wat back-up sing.
By 'n vriend se begrafnis 'n paar maande voor sy dood, het Parsons 'n dronk ooreenkoms met sy padbestuurder Phil Kaufman gesluit: As iets met een van hulle sou gebeur, sou die ander sy lyk na Joshua Tree neem en dit veras. En ná die oordosis van Parsons ontmoet Kaufman en 'n roadie met die naam Michael Martin sy kis op die lughawe in Los Angeles (om ingewikkelde redes wat 'n betwiste erfenis betref, het sy stiefpa gereël dat dit na Louisiana gevlieg word vir 'n privaat begrafnis) in 'n geleen lykswa met stukkende vensters en geen nommerplate nie. (Die lykswa behoort aan Martin se vriendin, wat dit gebruik het om tente en ander uitrustings op kampeeruitstappies te dra.) Hulle het die lughawepersoneel oortuig dat die Parsons -gesin van plan verander het oor die vlug, die kis in die motor gelaai en 200 kilometer gery het na die Mojave-woestyn, en stop langs die pad om 'n blikkie van vyf liter met petrol te vul. Hulle het Joshua Tree binnegedring en die kis na die voet van die majestueuse Cap Rock gesleep, waar hulle dit met die gas gedomp en 'n vuurhoutjie gegooi het.
Wat gaan aan met die vreemde einde van die country-rock-pionier Gram Parsons?
Terwyl ek na 'n onlangse onderhoud met Emmylou Harris kyk, was ek geskok toe 'n lid van die gehoor 'n taamlik persoonlike vraag oor Gram Parsons vra ("Waarom het Gram Parsons homself op so 'n jong ouderdom doodgemaak?"). Mevrou Harris het die vraag grasieus hanteer en oorgegaan na ander, meer relevante onderwerpe (die hartseer toestand van kommersiële country -musiek), maar die vraag het my aan die dink gesit. Ek was 'n aanhanger van Parsons se musiek, maar ek weet eintlik nie veel van hom as persoon nie, behalwe dat hy jonk gesterf het, en daar was 'n mate van kontroversie oor sy dood. Kan jy my invul?
Bly om te. Sommige ouens lei vreemde lewens, ander sterf. Nie almal het 'n vreemde verassing nie.
Gram Parsons het iets van 'n kultusfiguur in die musiekbedryf geword. Hy het dit nooit groot geraak nie, en min buite 'n klein kring onthou hom nou. Maar mense wat moet weet, sê dat hy een van die baanbrekers was agter die country-rock-verskynsel van die laat 60's en vroeë 70's. Parsons, 'n kort tydjie lid van die Byrds, was die kreatiewe krag agter hul country -album uit 1968, Liefling van die Rodeo, wat baie as 'n klassieke beskou. Hy het die Flying Burrito Brothers gevorm en later die onbekende Emmylou Harris na LA uitgenooi om op sy solo -album te sing, GP (1973), om haar loopbaan te begin. Hy het saam met die Rolling Stones gekuier (sy invloed is op verskeie snitte te hoor Ballingskap in Hoofstraat) en het 'n groot impak op Elvis Costello, Linda Ronstadt, Tom Petty en die Eagles. Onthou jy New Riders of the Purple Sage en Pure Prairie League? Hulle was baie verskuldig aan Parsons. Hy het baie postume eerbewyse en musikale huldeblyke ontvang. Emmylou Harris werk nou, 25 jaar na sy dood, aan 'n huldeblykalbum. Die beste van alles, hy is gebore as Ingram Cecil Connor III (Parsons kom van sy stiefpa), en jy moet lief wees vir 'n man met so 'n naam.
Parsons was nie 'n selfmoord nie, maar hy het homself doodgemaak. Geseënd met sjarme en kontant (sy ma se familie het 'n hoop in die sitrusbedryf gemaak), het hy vroeg drank en dwelms geraak. In September 1973 neem hy 'n album op en gaan saam met 'n paar vriende na 'n herberg by Joshua Tree National Monument, een van sy gunsteling plekke. Die groep het 'n groot deel van die dag by die swembad deurgebring. Teen die aand lyk Gram soos 'n hel en gaan slaap na sy kamer. Later, op pad uit om te eet, kon sy vriende hom nie opgewonde maak nie, en hulle het vertrek en 'n bietjie voor middernag teruggekeer. Teen daardie tyd was Parsons redelik ver. Na 'n hospitaal is hy op 19 September kort ná middernag dood verklaar. 'N Laboratoriumontleding het gevind dat groot hoeveelhede alkohol en morfien in sy stelsel blykbaar deur die kombinasie doodgemaak is. Die nuusdekking oor sy afsterwe is omstreeks dieselfde tyd verduister deur die dood van Jim Croce. Parsons was 26 jaar oud.
Tot dusver jou tipiese live-fast-die-young verhaal. Dan raak dit vreemd. Voor sy dood het Parsons gesê dat hy by Joshua Tree veras wil word en sy as oor Cap Rock wil laat versprei, 'n prominente natuurlike kenmerk daar. Maar na sy dood het sy stiefpa gereël dat die lyk huis toe gestuur word vir 'n privaat begrafnis, waarheen nie een van sy lae lewensmusiekgenote genooi is nie. Die vriende het niks daarvan nie. Versterk deur bier en wodka, het hulle besluit om die liggaam van Parsons te steel en hul eie laaste rituele te voer.
Nadat hulle die skeepsreëlings uitgevee het, ry Phil Kaufman (Parsons se padbestuurder) en 'n ander man met 'n geleende lykswa na die lughawe en voer die arme skelm wat die liggaam beheer, 'n klomp baloney oor 'n laaste planverandering, onderteken die vrystelling "Jeremy Nobody", en het met Parsons se oorskot klaargemaak. Hulle het vyf liter gas gekoop, 150 myl na Joshua Tree gery en teen maanlig die kis so naby Cap Rock gesleep as wat hulle kon. Kaufman het die deksel oopgemaak om die naakte kadawer van Parsons te onthul, die gas ingegooi en 'n vuurhoutjie ingegooi. 'N Massiewe vuurbal het losgebars. Die owerhede het gejaag, maar soos 'n verslag dit stel, "was beswaard van nugterheid", en die desperado's het ontsnap.
Die mans is 'n paar dae later opgespoor, maar daar was geen wet teen diefstal van 'n lyk nie, daarom word hulle aangekla van diefstal van die kis of, soos een polisieman dit stel, "Gram Theft Parsons." (Polisielede is so 'n oproer.) Hulle is skuldig bevind en is beveel om $ 750, die koste van die kis, te betaal. Wat van Parsons oorgebly het, is in New Orleans begrawe.
Dus, jeugdige hoë jinks of asemlose domheid? Al wat ek weet, is dat ek wil hê dat my vriende 'n bietjie meer onderneming moet hê om my aan die lewe te hou as om my lyk aan die brand te steek.
Country soul van rock 'n 'roll / Gram Parsons het lankal verbygegaan, maar plaaslike rockers beplan om in sy gees te koester by die Sleepless Nights huldeblyk konsert
** LêER ** Country-rock-pionier Gram Parsons word op hierdie ongedateerde lêerfoto gewys. The life of Parsons is die onderwerp van twee films wat op die Nashville Film Festival in Nashville, Tenn. 26 April-2 Mei, vertoon word (AP Photo/The Rhino Records, File) Opgevoer op: 06-09-2006 Gram Parsons, 'n pionier in die genre van country-rockmusiek, wat in 1973 oorlede is. Opgevoer op: 12-29-2006 Sarah Chang verskyn saam met die San Francisco Symphony. Rhino Records
7de jaarlikse Sleepless Nights Gram Parsons huldeblyk konsert
Eric Shea het ongeveer 10 jaar gelede gefassineer geraak met Gram Parsons. Die musikant van San Francisco, veral bekend as hoofsanger van Mover and Parchman Farm, het 'n indirekte weg na sy obsessie met die laat, bedremde sanger-liedjieskrywer, wat sy "vader van country-rock" -titel verwerf het vir sy werk in die Byrds and Flying Burrito Brothers, sy solo -opnames en sy invloed op almal, van Emmylou Harris en die Rolling Stones tot Son Volt en Ryan Adams.
'Ek het by die Flying Burrito Brothers beland toe ek na die Teenage Fan Club -plate geluister het,' sê Shea. 'Ek dink hulle het 'n voorblad van' Older Guys 'gemaak, en ek onthou dat ek met 'n vriend gepraat het oor bands soos (Engeland) Mojave 3 wat 'n bietjie meer country begin klink en my aan die latere dinge van Byrds herinner het. , 'O, ja, die hele post-Gram Parsons-ding.' Gram Parsons - ek het gehoor dat die naam duisend keer gedaal het, maar ek het nie regtig met sy musiek gaan sit en sy hele visie nagegaan nie. En toe ek dit doen, het dit my lewe heeltemal verander. "
In die laat 80's en vroeë 90's het oom Tupelo, die Jayhawks, die Bottle Rockets, die Old 97's en ander bands die indie alt-country-beweging geloods wat die nalatenskap van Parsons versterk het, wat hom met tequila en morfien gedoen het. 1973 terwyl hy naby die Joshua Tree National Monument vakansie hou. Teen 1995 word Parsons herdenk tydens 'n Cosmic American Music Festival, ook bekend as Gram Fest, in Joshua Tree (San Bernardino County). 'N Paar jaar later het Shea die plaaslike weergawe van San Francisco, die Sleepless Nights Gram Parsons Tribute Concert, ingewy - in sy sewende inkarnasie Saterdag in die Great American Music Hall.
'My ou band Mover het iemand probeer kontak om Gram Fest te speel,' sê Shea, 'en ek het 'n antwoordapparaat gebel en niemand het na my teruggekeer nie. een hier? " Hy het nog nooit 'n probleem gehad om musikante te vind om die rekening te vul nie, wat hierdie jaar die Pat Spurgeon Kidney Foundation bevoordeel (die Rogue Wave -tromspeler benodig 'n nier).
Deelnemers sluit in Dave Gleason's Wasted Days, Red Meat, Elisa Randazzo en Ben Ashley, die Real Sippin 'Whiskeys, Paula Frazer en Patrick Main, Sweetbriar en 'n Mover -reünie. Musiekgewys is die gemene deler respek vir Parsons -liedjies soos "Brass Buttons", "Return of the Grievous Angel" en "In My Hour of Darkness".
'Sy musiek was 'n invloedryke kombinasie van country en rock 'n' roll en soul, 'sê Shea. "Maar dit was sy lirieke, met hierdie brandende dringendheid van emosie en krag, wat my net 'n bietjie geslaan het. Hy het 'n eenvoudige manier gehad om dinge te sê wat jou laat sê: Wow, ek wens ek het dit eers geskryf."
Rock en roll word gewoonlik gesien as 'n kombinasie van ritme en blues en country -musiek, 'n samesmelting wat veral in rockabilly uit die 1950's voorkom.  Daar was ook kruisbestuiwing gedurende die geskiedenis van albei genres, maar die term "country-rock" word algemeen gebruik om te verwys na die golf rock-musikante van die laat 1960's en vroeë 1970's wat rock-liedjies met country begin opneem het temas, vokale style en bykomende instrumentasie, die meeste kenmerkend pedaalstaalgitare.  John Einarson verklaar dat, "uit verskillende perspektiewe en motiverings, het hierdie musikante óf country gespeel met 'n rock & amp roll -houding, óf 'n country -gevoel bygevoeg tot rock, folk of bluegrass. Daar was geen formule nie ". 
Country -invloede kan gehoor word op rockplate deur die 1960's, insluitend die opnames van 'Beatles' in 1964 in die Beatles '1964,' Baby's in Black ',' I Don't Want to Spoil the Party 'en hul opnames uit 1965' I 've Just Seen A Face ", die Byrds se 1965 omslagweergawe van Porter Wagoner se" Satisfied Mind ", of die Rolling Stones" High and Dry "(1966), asook Buffalo Springfield se" Go and Say Goodbye "(1966) en "Kind Woman" (1968).  Volgens Die ensiklopedie van boeremusiek, die Beatles se "I Don't Want to Spoil the Party", hul voorblad van die Buck Owens -treffer "Act Naturally" en hul album uit 1965 Rubber siel kan almal "agterna" as voorbeelde van country -rock gesien word. 
Die voormalige TV -tiener -idol en die rockabilly -opnamekunstenaar Ricky Nelson was die pionier in die Country Rock -klank as die frontman van sy Stone Canyon Band en het die 1966 -album "Bright Lights & Country Music" en die album "Country Fever" uit 1967 opgeneem. Bassis Randy Meisner het in 1970 vlugtig aangesluit nadat hy Poco verlaat het en voordat hy by Eagles aangesluit het.
In 1966, toe baie rock-kunstenaars al hoe meer na uitgestrekte en eksperimentele psigedelia beweeg, het Bob Dylan aan die spits gestaan ​​van die herlewing van die terug-tot-basiese wortels toe hy na Nashville is om die album op te neem Blonde op Blonde, speel met opvallende plaaslike musikante soos Charlie McCoy.  Hierdie, en die daaropvolgende duideliker country-beïnvloedde albums, John Wesley Harding (1967) en Nashville Skyline (1969) word beskou as die skep van die genre van country -mense, 'n roete wat deur 'n aantal, grootliks akoestiese, volksmusikante gevolg word. 
Dylan se voorsprong is ook opgevolg deur die Byrds, by wie Gram Parsons in 1968 aangesluit het. Parsons het country met rock, blues en folk gemeng om te skep wat hy 'Cosmic American Music' genoem het.  Vroeër die jaar het Parsons vrygelaat Veilig tuis (hoewel die hoofopname vir die album middel 1967 plaasgevind het) met die International Submarine Band, wat grootliks gebruik gemaak het van pedaalstaal en deur sommige as die eerste ware country-rockalbum beskou word.  Die gevolg van Parsons se kort ampstermyn in die Byrds was Liefling van die Rodeo (1968), algemeen beskou as een van die beste en invloedrykste opnames in die genre.  The Byrds het in dieselfde trant voortgegaan, maar Parsons het vertrek voordat die album vrygestel is om saam met 'n ander oud-Byrds-lid, Chris Hillman, die Flying Burrito Brothers te vorm. Die Byrds het die kitaarspeler Clarence White en die tromspeler Gene Parsons gehuur, albei van die country -band Nashville West. Die Flying Burrito Brothers het die albums opgeneem Die vergulde paleis van sonde (1969) en Burrito Deluxe (1970), wat gehelp het om die eerbaarheid en parameters van die genre vas te stel, voordat Parsons vertrek om 'n sololoopbaan te volg. 
Country rock was 'n besonder gewilde styl in die Kaliforniese musiektoneel aan die einde van die 1960's, en is aangeneem deur bands soos Hearts and Flowers, Poco (gevorm deur Richie Furay en Jim Messina, voorheen van die Buffalo Springfield) en New Riders of the Purple Sage .  Sommige folk-rockers het die Byrds in die genre gevolg, waaronder die Beau Brummels  en die Nitty Gritty Dirt Band.  'n Aantal kunstenaars het ook 'n renaissance geniet deur country-klanke aan te neem, waaronder: The Beatles, wat elemente van country herontdek het in liedjies soos 'Rocky Raccoon' en 'Don't Pass Me By' uit hul self-1968 getiteld dubbelalbum (dikwels na verwys as die "White Album"),  en "Octopus's Garden" van Abbey road (1969)  die Everly Brothers, wie se Wortels album (1968) word gewoonlik beskou as een van hul beste werk John Fogerty, wat Creedence Clearwater Revival agtergelaat het vir die country -klanke van die Blue Ridge Rangers (1972)  Mike Nesmith, wat met countryklanke geëksperimenteer het terwyl hy saam met die Monkees was, gevorm die First National Band  en Neil Young wat gedurende sy loopbaan in en uit die genre beweeg het.  Een van die min optredes wat van die platteland na rock suksesvol beweeg het, was die bluegrass -orkes, die Dillards.  Doug Dillard verlaat die orkes om die groep Dillard & Clark saam met oud-Byrds-lid Gene Clark en Bernie Leadon te vorm. 
Die grootste kommersiële sukses vir country-rock was in die sewentigerjare, met die Doobie Brothers wat elemente van R & ampB meng, Emmylou Harris (die voormalige sanger met Parsons) word 'n ster op country-radio, en Linda Ronstadt, die "Queen of country-rock" , wat 'n uiters suksesvolle pop-georiënteerde handelsmerk van die genre skep.  Pure Prairie League, wat in 1969 deur Craig Fuller in Ohio gestig is, het beide kritieke en kommersiële sukses behaal met 5 reguit Top 40 LP -uitgawes,  Bustin 'Out (1972), deur die Allmusic-kritikus Richard Foss geprys as "'n album wat ongeëwenaard is in country-rock",  en Two Lane Highway, beskryf deur Rollende klip as ''n waardige metgesel vir mense soos die Byrds' Liefling van die Rodeo en ander juwele van die genre. " Burrito Brothers en Poco), wat na vore getree het as een van die suksesvolste rock -optredes van alle tye en albums vervaardig het wat insluit Desperado (1973) en Hotel Kalifornië (1976).  Die belangrikste country -rock -invloed in die Eagles kom egter van Bernie Leadon, voorheen van die Flying Burrito Brothers, en die Eagles word beskou as 'n verskuiwing na harde rock nadat hy die band laat in 1975 verlaat het. Die Ozark Mountain Daredevils het getref singles "If You Wanna Get To Heaven" (1974) en "Jackie Blue" (1975), waarvan laasgenoemde 'n hoogtepunt bereik het op nommer 3 op die Billboard Hot 100 in 1975. Die Bellamy Brothers het die treffer "Let Your Love Flow" ( 1976). In 1979 het die suidelike rock Charlie Daniels Band na 'n meer country -rigting beweeg, 'n liedjie met 'n sterk bluegrass -invloed vrygestel, "The Devil Went Down to Georgia", en die liedjie het oorgesteek en 'n treffer op die popkaart geword. 
Buiten sy handjievol sterre was country rock se grootste betekenis vir kunstenaars in ander genres, waaronder die Band, Grateful Dead, Creedence Clearwater Revival, die Rolling Stones en George Harrison se solo -werk.  Dit het ook 'n rol gespeel in die ontwikkeling van suidelike rock, wat, hoewel dit grotendeels afkomstig is van bluesrock, 'n duidelike suidelike lilt gehad het, en dit het die weg gebaan vir dele van die alternatiewe landbeweging.  Die genre het aan die einde van die sewentigerjare in gewildheid afgeneem, maar sommige gevestigde kunstenaars, waaronder Neil Young, het in die een-en-twintigste eeu voortgegaan met die opneem van rock. Country rock het oorleef as 'n kultusmag in Texas, waar optredes soos die Flatlanders, Joe Ely, Butch Hancock, Jimmie Dale Gilmore en die in Kalifornië gebaseerde Richard Brooker saamgewerk en opgeneem het.   Ander kunstenaars het af en toe opnames in die genre gemaak, waaronder Elvis Costello's Amper Blou (1981)  en die Robert Plant en Alison Krauss -samewerking Verhoging van sand, wat een van die mees kommersieel suksesvolle albums van 2007 was.  In 2013 het die Britse country -rockgroep Rocky and the Natives vrygestel Kom ons hoor dit vir die ou manne met twee Amerikaanse lede, die tromspeler Andy Newmark en die akoestiese kitaarspeler Bob Rafkin. Rafkin het "Lazy Waters" vir The Byrds geskryf vanaf die album Farther Along uit 1971, en Andy Newmark het op die Gene Parsons -album Kindling van 1973 gespeel. Later in 2013 is Rocky and the Natives se country -rock -omslag van John Lennon se "Tight A $" op die Lennon Bermuda album.
Onthou Country-Rock Pioneer Gram Parsons 10:49
Hierdie artikel is meer as 8 jaar oud. Die country-rock-pionier Gram Parsons word op hierdie ongedateerde foto gewys. (The Rhino Records/AP)
Sy loopbaan was kort, maar sy invloed word steeds gevoel.
Musikant Gram Parsons word dikwels die vader van country -rock genoem, maar hy noem dit 'kosmiese Amerikaanse musiek', en hy het dit saam met groepe soos The Byrds gemaak.
Hy het hierdie maand 40 jaar gelede sy eerste solo -plaat "GP" vrygestel, maar later dieselfde jaar is hy dood aan 'n oordosis dwelms.
Vandag bestuur sy dogter Polly die Gram Parsons Foundation, 'n organisasie wat musikante probeer help om die middelmisbruikprobleme te hanteer wat haar pa se lewe geneem het.
Sy het met gepraat Hier en nou 's Alex Ashlock.
Liedjies in hierdie stuk:
You're Still On My Mind, geskryf deur Luke McDaniel, uitgevoer deur Gram Parsons en The Byrds.
Still Feeling Blue, geskryf en uitgevoer deur Gram Parsons.
Luxury Liner, geskryf deur Gram Parsons, uitgevoer deur Gram Parsons en The International Submarine Band.
Honderd jaar van nou af, uitgevoer deur Gram Parsons en The Byrds.
Torn And Frayed, geskryf en uitgevoer deur The Rolling Stones.
Return Of The Grievous Angel, geskryf deur Gram Parsons en Thomas Brown, uitgevoer deur Gram Parsons.
$ 1000 troue, geskryf en uitgevoer deur Gram Parsons.
Biografie onthul talente van country rock pionier 'Hickory Wind ' kyk na Gram Parsons ' lewe & quot
deur Dennis Healy
Deur die jare het ek biografieë van 'n aantal rock and roll -ligte gelees, waaronder Elvis Presley, Janis Joplin, Jim Morrison, Jimi Hendrix en die deurslaggewende heavy metal -band Led Zeppelin.
Onlangs lees ek Ben Fong-Torres ' 1991 se biografie van Gram Parsons, "Hickory Wind. "
Fong-Torres '-boek dokumenteer die raaisel rondom die enorme talent van Parsons en sy relatiewe onduidelikheid in rock- en country-musiekkringe. Die subteks van Hickory Wind is dat roem wispelturig en illusies is.
Parsons het 'n bevoorregte kind van die Suide grootgeword. Sy gesin het so ryk geword in die sitrusbedryf dat Gram van 'n trustfonds geleef het totdat hy op 26 sterf.
Fong-Torres vertel 'n beslissende oomblik in die jong Gram '-lewe toe hy in 1956 op 9-jarige ouderdom Elvis ontmoet het na 'n konsert en sy handtekening gekry het.
Daarna het Parsons belanggestel in musiek, beïnvloed deur die tradisionele country -musiek van Hank Williams en die Rockabilly -musiek van Elvis, Jerry Lee Lewis en ander suidelike kunstenaars. Hierdie twee musiekvorme sou die musikale rigting van Parsons definieer.
Alhoewel hy in geld gebore was, was Parsons nie vroeg in die lewe swaar nie. Sy pa, Cecil "Coon Dog " Connor, het selfmoord gepleeg toe Gram 12 was, en sy ma, Avis, is dood aan komplikasies van alkoholisme toe Gram 19 was. . Toe hy in 1973 sterf, het Gram 'n bloedalkoholvlak van 0,21 en ook kokaïen, amfetamiene en morfien in sy stelsel. In 'n bisarre wending tot sy dood, ontvoer sy lyfwag sy lyk, neem dit na Joshua Tree National Monument en verbrand dit, vermoedelik volgens Gram se wense.
Waarom sou Fong-Torres 'n biografie skryf van 'n relatief onbekende country-rockmusikant wat, net soos Joplin, Morrison en Hendrix, onheilspellend aan dwelmmisbruik gesterf het?
Die antwoord is miskien dat die musiekstyl van Parsons ' nie inpas by tradisionele country -musiek of progressiewe rock -kringe van sy tyd nie. Hy het die Nashville -onderneming vervreem met sy lang hare en hippie -leefstyl, en hy het die progressiewe rockskare vervreem met sy country -rockstyl, wat hy 'Cosmic American Music' genoem het. "
Hy was 'n kunstenaar sonder 'n gehoor, en niemand van sy albums het verkoop nie, maar die opgedateerde (2004) Rolling Stone Album Guide beweer dat Parsons country -rock werklik uitgevind het.
Fong-Torres ' lys van musikante wat deur Parsons beïnvloed word, sluit in: Dwight Yoakam, Tom Petty, Vince Gill, Steve Earle en Lyle Lovett. Groepe wat sterk beïnvloed is deur die klank van Parsons en#8217, sluit in The Jayhawks, oom Tupelo, Sun Volt en Wilco.
'N Groot ironie in die lewe van Parsons ' is dat sy sangmaat op sy laaste twee albums, Emmylou Harris, 'n uiters suksesvolle sololoopbaan onderneem het met die kosmiese Amerikaanse musiek wat Parsons beywer het. Fong-Torres se aantekeninge in die biografie " terwyl die albums van Gram ' 'n hoogtepunt bereik het met 'n verkoop van ongeveer 40 000, en#8221 Emmylou 's se derde album, en#8220 'Luxury Liner, en#8217 wat in 1977 uitgereik is, gee haar haar eerste goue plaat , vir verkope van meer as 500 000. "
Ek het baie vriende wat country -aanhangers is, en min van hulle weet van Gram Parsons.
Fong-Torres se biografie doen sy bes om die verkoolde nalatenskap van sy onderwerp op te wek, maar die enigste seker manier om die lewe van Gram Parsons vas te lê, is om na sy musiek te luister. Liefhebbers van country -musiek wat hulself die geleentheid gee om in Parsons se eie woorde te hoor " 'n country -seuntjie/Sy eenvoudige liedjies bely/En die musiek wat hy in hom gehad het/So baie min besit, en#8221 wag op 'n aangename verrassing hulle.
Country -rock -pionier Gram Parsons sterf - GESKIEDENIS
Dit is 'n bisarre verhaal wat die basis kan vorm van sy eie fantasievolle film, maar die noodlottige geskiedenis van 'n futuristiese fantasiefliek Versadiging 70 het lankal nuuskierige musiekliefhebbers gewonder wat daaraan getwyfel het.
Daar is 'n aansienlike hoeveelheid gerugte en raaisels rondom die rock -pionier in die laat country Gram Parsons, wat gesterf het aan 'n oordosis van slegs 26 in 1973. Sy al te kort loopbaan is kortgeknip voordat hy uiteindelik die erkenning gekry het wat hy verdien as die katalisator wat outentieke Amerikaanse country-musiek met die koel stut rock en roll versmelt het, maar in gedurende sy leeftyd het hy die rigting van supersterre The Byrds uit die 60's drasties verander, Keith Richards ernstig beïnvloed en The Rolling Stones, en stel die sjabloon op vir mense soos The Eagles, wat die 70's sou oorheers met die klank wat hy voorgestel het. Aanhangers, wat nou as 'n kultuskunstenaar beskou word, het baie min tasbare oorblyfsels van sy lewe. Dit is dus met groot belangstelling dat daar uiteindelik bewyse gekom het van 'n filmprojek waarby hy blykbaar betrokke was, en dit is daar vir almal om hierdie maand in die London Horse Horse -hospitaal te sien.
Dit begin omstreeks 1969, op die punt van Parsons se vertrek uit sy groep The Flying Burrito Brothers. Sy vriend, skrywer/vervaardiger Tony Foutz, wat pas die werk voltooi het aan 'n film in opdrag van en vir The Rolling Stones, het 'n draaiboek opgestel vir 'n wetenskapfilm oor ekologiese vernietiging, wat verfilm moet word tydens 'n UFO-byeenkoms wat gehou word by Giant Rock, in die Mojave -woestyn. Sy plot vertel van 'n groep vreemdelinge (die Kosmic Kiddies, wat ook The Mamas And Papas bombshell Michelle Phillips ingesluit het) wat op aarde aankom, wat daarop gemik is om die planeet te red van die dodelike besoedeling wat die bevolking doodmaak, en in die proses na die hulp van 'n vyfjarige seuntjie (Julian Jones, seun van Brian Jones van The Rolling Stones), wat deur die tyd gereis het van via 'n wurmgat na 'n dekadente, distopiese Los Angeles.
Die eksperimentele Saturation 70, wat The Wizard Of Oz opgedateer het vir die teenkultuur van die 60's, is saam vervaardig deur Douglas Trumbull, wie se spesiale effekte onlangs op Stanley Kubrick se 2001: A Space Odyssey gebruik is en 'n guerrillastyl verfilm deur die Britse filmmaker Bruce Logan , wat later die spesiale effekte op Star Wars en Tron sou rig. Sy agitprop -konsepte het Blade Runner met 'n dekade vooruit gegaan.
Gram Parsons sou die klankbaan van die film verskaf, saam met die oud-Byrds-kollega Roger McGuinn. Finansiering vir die film val egter deur, en uiteindelik is die beeldmateriaal vernietig.
Vervolgens het versadiging 70 deel geword van die Gram Parsons -mite, met baie min leidrade oor die bestaan ​​daarvan (The Flying Burrito Brothers is byvoorbeeld afgebeeld in die Kosmic Kiddie se ontsmettingspak op die agterkant van hul tweede album, 'Burrito Deluxe', byvoorbeeld).
'N Nuwe uitstalling by Die Horse Hospital in Londen ontbloot die agtergrond van die rolprent egter met eksklusiewe produksiefoto's, foto's, draaiboeke en - die opwindendste - die enigste oorblywende beeldmateriaal wat oorbly: 'n samestelling van vyf minute vergesel van die Burritos -weergawe van die Stones 'Wild Horses '. Parsons word natuurlik deur sy pak weggesteek, maar die mure is versier met onsigbare beelde van die kunstenaar, saam met portrette van sy medesterre Michelle Phillips, Stash Klossowski de Rola ('n berugte vertroueling van Parsons 'en die Stones) en Nudie Cohn , die oorsprong van die weelderige 'Nudie' -pakke wat die Burritos en tallose plattelandsterre versier het.
Die uitstalling is hierdie naweek bekendgestel met 'n akoestiese stel deur die legendariese troubadoer Donovan, wat in 1970 die stiefpa van Julian Jones geword het. Sy optredes op die intieme plek se tydelike verhoog is afgewissel met sy gestroopte weergawes van treffers, waaronder 'Catch The Wind', 'Sunny Goodge Street', 'Sunshine Superman' en 'Season Of The Witch' persoonlike herinneringe wat die geestelike ontstaan ​​van die film en die era waarin dit geskep is, verhoog het.
'Dit was 'n baie aangename aand vir my om op te tree in die kunsruimte van The Horse Hospital,' het Donovan later aan Clash gesê. 'Die uitstalling vind aanklank by my familie, wat so deel was van Saturation 70, die baanbrekerfilm van Tony Foutz wat die pad vorentoe gewys het vir soveel wat in mitiese sciencefiction sou volg.
'N Buitengewone insig in 'n verlore 60-jarige relikwie en 'n agterstallige viering van die avant-garde-werk van 'n groep eendersdenkende kreatiewe persone, versadiging 70 duur voort in The Horse Hospital tot 27 September.
6 - 27 September
Maandag tot Saterdag, 12-18 uur
Die Horse Hospital
Londen WC1N 1JD
Woorde: Simon Harper
Kry Clash gratis op u selfoon: iPhone / Android
Hoe ek Gram Parsons se liggaam gesteel het
Die vreemde diefstal van Gram Parson se lyk - vertel deur die mense wat daar was.
Laat die aand van 20 September 1973 het twee dronk mans wat strassbaadjies en cowboyhoede aangehad het, 'n lykswa na die Los Angeles-lughawe gery en die lyk van die country-rock-pionier Gram Parsons gesteel. In die daaropvolgende ure het een van die mees bisarre avonture in die musiekgeskiedenis ontvou.
Parsons het sukses behaal as die man wat The Byrds in country -rock in 1968 gestuur het. Daarna het hy die nuwe genre met die Flying Burrito Brothers verder gevoer en deur sy vriendskap met Keith Richards die klassieke album van 1972 aansienlik beïnvloed. Ballingskap op Main St.. Uiters begaafd as liedjieskrywer en sanger, was hy ook 'n gemartelde siel wie se verhouding met sy ryk gesin hom geen einde aan hartseer veroorsaak het nie.
Teen 1973 het heroïenverslawing en 'n ernstige alkoholprobleem hom tot 'n laagtepunt laat terugkeer, sy huwelik was aan skerwe en die dood was skynbaar gereeld in sy gedagtes. In een van sy laaste onderhoude verklaar hy: & ldquoDeath is 'n warm mantel, 'n ou vriend. & Rdquo Binne weke was hy dood. Maar dit was net die begin van die verhaal.
Phil Kaufman (Parsons se padbestuurder): Net 'n paar maande voor hy gesterf het, het ek en Gram na die begrafnis van Clarence White, kitaarspeler van The Byrds, gegaan. Ons het 'n paar snitte gehad voordat ons gegaan het, en ons het gesê dat as Clarence sy keuse gehad het, hy nie die soort groot katolieke begrafnis met al die mumbo-jumbo sou gekies het nie. So het Gram gesê, jy weet: & ldquoDit is snert. As ek sterf, wil ek hê dat iemand 'n paar biere moet drink, my na die woestyn neem en my liggaam verbrand. & Rdquo Ek het gesê: & ldquo Goed, dit is 'n ooreenkoms. Maar sou u dieselfde vir my doen? & Rdquo Hy het gesê: & ldquoYeah. & Rdquo
'N Paar maande later, toe ons sy nuwe album klaargemaak het, Griewe Engel, het hy na die Joshua Tree -woestyn gegaan om te vier en terug te skop terwyl ek in LA was om sy volgende toer saam te stel. Gram het gereeld na Joshua Tree gegaan. Hy was net mal oor daardie gebied. Hy het 'n tydjie daar by die Stones deurgebring, en ons het ook daar verfilm. Daarom bespreek hy 'n paar kamers in die Joshua Tree Inn saam met [Martin Parsons] en sy vriendin Dale McElroy. Sy was 'n reisige vrou wat op daardie stadium onbeperkte geld gehad het omdat sy Caterpillar-voorraad geërf het, wat haar 'n goeie, gewaarborgde inkomste gegee het.
Dale McElroy (Michael Martin se vriendin): Gram het saam met [sy eksmeisie] Margaret Fisher in sy Jag gery en ons het hom by die motel ontmoet.
Phil Kaufman: As Gram se padbestuurder het ek baie tyd daaraan bestee om sy dwelmbottels te vind en daarvan ontslae te raak, maar hy kon altyd meer kry. In Joshua Tree het hy die eksvrou van die sanger Scott McKenzie, wat hom kon voorsien, raakgeloop en die dag lank gedrink en dwelms gedrink. Margaret was op dieselfde medisyne as Gram, en teen die aand was hulle redelik ver.
Dale McElroy: 'N Paar uur later jaag Margaret paniekbevange na my deur en vertel my dat Gram 'n oordosis geneem het, en 'n paar ysblokkies gaan haal en haar in kamer 1 ontmoet.
Regverdig genoeg. When your young life is as fractured as Polly Parsons' was, you take your contentment where you find it.