Nie net in uiterste nood nie – maar elke dag!
“Toe roep Simson die Here aan en sê: Here, Here, dink tog aan my en versterk my tog net hierdie keer” – Rigters 16:28.
Ons lees baie min van die innerlike, geestelike lewe van Simson. Ons lees wel van sy gebed by Roepersfontein (Rigters 15:18), maar daardie gebed van hom getuig nie van nederigheid of ootmoed voor God nie. Sy woorde is aanmatigend as hy sê: “U het deur die hand van u kneg hierdie groot verlossing gegee, en moet ek nou van dors sterwe en in die hand van die onbesnedenes val?”
Maar uit die leerskool van die lewe, die gevare en die wrange vrugte van sy sondes moes hy kom tot hierdie laaste roerende gebedskreet uit die diepte van sy hart: “Here, Here, dink tog aan my en versterk my tog net hierdie keer” (Rigters 16:28). Wat het nie alles in hierdie noodkreet opgesluit gelê nie? Die besef van sy eie verlore geleenthede, van sy verlore jare, die besef van sy ontrouheid teenoor God, sy misnoeë met homself. En tog, in die oomblik van sy nood, as alles en almal hom verlaat het, weet hy dat daar Iemand is na wie hy hom kon wend. Iemand wie se genade so wyd is soos die see.
God luister na die gebed van die gebroke Simson. Hy verbreek nie die geknakte riet en doof nie die rokende lamppit uit nie (vgl Jesaja 42:3). Simson word gehelp, maar sy aardse lewe is verlore. In sy nood het hy geleer om reg te bid, maar dit was 'n gebed uit nood gebore. In daardie kreet hoor ons iets van daardie afhanklikheidsbesef van God, iets waarna ons tevergeefs in Simson se lewe gesoek het.
Wag ons ook op die nood om ons te leer bid? God help die ernstige roeper, maar dit is treurig as my nood my op my knieë moet bring. Gebed is die intieme omgang met ons hemelse Vader. Laat ons dit só insien en daardie omgang beoefen.
Gebed: Onse Vader wat in die hemele is, leer ons om U so te ken en lief te hê, dat ons altyd tot U sal bid. Sonder gebed kan ons nie lewe nie. Wil dat die gebed ons siele sal voed met die krag wat U alleen aan ons kan gee. Amen.
Uit: Lig en Lewe (1953)