Opmerklike paleolitiese beeldhouwerk wat in die beroemde grot van Foissac ontdek is - Geskiedenis Podcasts - 2021
'N Fassinerende en unieke paleolitiese beeld van 'n beeldjie wat uit 'n groot beesbeen gesny is en met ongewone ontwerpe daarin gegraveer is, is ontdek in die bekende grot Foissac in Aveyron, Frankryk.
Volgens Le Figaro bevat die grot, wat van Oktober tot Junie vir die publiek gesluit is, nog baie raaisels, insluitend die nuutste ontdekking - die beeldhouwerk, wat een van die mees geheimsinnige bevindings van die afgelope jare is. Gedurende die prehistoriese era het mense 'n unieke kunsstyl geskep, wat ook moontlik 'n manier was om inligting uit te druk. Dit is in 'n been van 'n auroch of 'n bison met 'n vuursteen -gereedskap gesny. Een deel van die beeldhouwerk is met 'n ongeïdentifiseerde hulpmiddel gepoleer.
Die beeld is ontleed deur 'n deskundige van La Direction régionale des affaires culturelles. Die navorsers glo dat dit 20 000 jaar gelede gemaak is. Dit beeld 'n mens uit wat blykbaar iets vashou, moontlik 'n baba. Die meeste beelde uit hierdie tydperk beeld diere uit, dus om 'n beeldjie te vind is redelik skaars. Die standbeeld is baie goed bewaar, wat verbasend is, aangesien dit baie eeue lank in water was.
Die pas ontdekte paleolitiese beeldjie (Grotte Foissac / Sébastien du Fayet de la Tour)
Die grot van Foissac is in 1959 geopen, ongeveer 5000 jaar sedert dit laas in gebruik was. Dit het reeds belangrike inligting gebring oor die daaglikse lewe van die ou mense wat daar oor die millennia geleef het. As die argeoloog wat die ontdekking gemaak het, verduidelik Sébastien du Fayet de La Tour:
"Gedurende hierdie tydperk spoel die stygende rivier die grond af deur slik af te gooi, en dit is nie ongewoon om beenskerwe uit die holtes te vind wat ons in die somer optel nie. Ek was nie verbaas om hierdie jaar iets te vind wat lyk soos 'n groot beesbeen, bedek met modder. Nadat ek dit gewas het, het ek gesien dat dit ingesny was. Nie net met een of twee groot insnydings nie, maar honderde wat oë, 'n mond, 'n neus, hare vorm - toe besef ek dat ek met 'n regte beeldjie in my hande. "
Die grootste probleem met die ontleding van sulke artefakte is dat daar geen historiese bronne is om die betekenis agter die kuns van paleolitiese mense te verduidelik nie. Navorsers mag slegs bespiegel. Du Fayet de La Tour glo dat die beeld 'n vrou is wat 'n kind of 'n dier dra. Daar word ook voorgestel dat sommige van die patroonmerke prehistoriese tatoeëermerke kan verteenwoordig. Meer analise is egter nodig. Hulle hoop dat toekomstige ontdekkings antwoorde sal gee op die mees interessante vrae wat die beeldhouer stel.
Dit is soortgelyk aan die geval van 'n ander artefak wat in die grot La Roche-Cotard op die gebied van Langeais, Frankryk, ontdek is. Dit is 'n stuk plat vuursteen wat moontlik gevorm is deur die hande van 'n Neanderthaler wat eens naby gewoon het. Baie mense sien 'n gesig in hierdie artefak, wat hulle een van die oudste kunswerke op aarde noem. Die Masker van la Roche-Cotard, ook die "Mousterian Proto-figurine" genoem, is in 1975 ontdek en in 2003 herondersoek deur Jean-Claude Marquet, kurator van die Museum of Prehistory of Grand-Pressigny, en Michel Lorblanchet, 'n direkteur van navorsing in die Franse nasionale sentrum vir wetenskaplike navorsing, Roc des Monges, in Saint-Sozy.
Die masker van La Roche-Cotard by Langeais in Indre-et-Loire (Frankryk). Bron: L'origine de l'Homme, die natuur, die essensie daarvan
Die masker is ongeveer 10 cm (3,94 duim) lank en word nie baie goed bewaar nie. Dit is ongeveer 35 000 jaar oud en is dus gedurende die Mousteriaanse tydperk geskep. Dit was 'n tyd toe dit lyk asof Neanderthalers nogal gevorderd en kreatief was. Hulle het egter steeds in grotte gewoon en daar word geglo dat hul lewens hoofsaaklik gefokus was op daaglikse oorlewing. Ons weet eintlik nie watter vermaaklikheidsbronne hulle verkies het nie, of hulle speletjies gespeel het, of selfs hoe dit klink as hulle praat nie. Die nuttigste boodskappe vir navorsers vandag is gevind dat dit op klippe geverf en gekerf is.
Die Löwenmensch beeldjie of Leeu-man van die Hohlenstein-Stadel is 'n prehistoriese ivoorbeeld wat ontdek is in die Hohlenstein-Stadel, 'n Duitse grot in 1939. Die Duitse naam, Löwenmensch, wat "leeu-mens" beteken, word die meeste gebruik omdat dit ontdek is en in Duitsland uitgestal word.
Die leeukopfiguur is die oudste bekende zoomorfe (diervormige) beeldhouwerk ter wêreld, en een van die oudste bekende onbetwiste voorbeelde van figuurlike kuns. Dit is bepaal deur die koolstofdatering van die laag waarin dit tussen 35 000 en 40 000 jaar oud is, en word dus verbind met die argeologiese Aurignacian -kultuur van die Bo -Paleolithikum.  Dit is met 'n vuursteen -mes uit 'n reusagtige ivoor gesny. Sewe parallelle, dwarse, gekerfde stukkies is aan die linkerarm.
Na verskeie rekonstruksies wat nuutgevonde fragmente bevat het, is die beeldjie 31,1 cm lank, 5,6 cm breed en 5,9 cm dik. Dit word tans in die Museum Ulm vertoon.
Aktiwiteit 1. Inleiding tot die era van grotverf
Begin deur studente te vra om na te dink oor waar hulle foto's gesien het wat spesifieke inligting aan mense kommunikeer, soos aanwysings. Lei die bespreking om internasionale simbole in te sluit wat gereeld voorkom, soos: rook nie, gestremdes, man, vrou, geen parkeerplek, lughawe, ens. Vra studente om na te dink waarom hierdie prente goed werk (byvoorbeeld, mense wat nie die taal kan lees nie, kan nog steeds verstaan ​​wat gekommunikeer word). U kan studente ook uitnooi om na te dink hoe hulle vir iemand wat nie hier is nie, iets belangriks kan vertel as die student nie kan skryf nie en die persoon met wie hy wil kommunikeer nie 'n telefoon of e -pos het nie. Wat as die student na 'n ander gebied verhuis en inligting oor sy of haar huis en woonbuurt wou agterlaat vir 'n gesin wat die huis intrek wat nie Engels praat nie? Hoe kan u inligting gee of 'n verhaal vertel sonder om woorde te gebruik? Watter storie kan 'n prent vertel? Nadat studente die geleentheid gekry het om te praat oor hoe om te kommunikeer wanneer geskrewe en gesproke taal nie beskikbaar is nie, bespreek hoe elke prentjie ons iets vertel en dat die betekenis van sommige prente duideliker is as ander.
Vra studente wat hulle weet of van grotmense gehoor het: Wat weet hulle van die lewe van hierdie mense? Waar en wanneer het hulle gebly? Watter diere het gelewe toe die grotmense gelewe het? Waarvoor het grotmense diere gebruik? Watter gereedskap het hulle gehad? Waarom noem ons dit grotmense?
Hoe lyk en verskil hul lewens van ons lewens vandag? Waar kry ons ons inligting oor die grotmense? U kan 'n tydlyn van die Paleolitiese era skep en vir studente wys, waartydens die Lascaux-grotskilderye gemaak is, met behulp van die inligting oor tydlyne van geskiedenis, 1 miljoen BCE-3300 BCE, beskikbaar via die EDSITEment-hersiene hulpbron Internet Public Library.
Kies die datums wat relevant is vir die grotskilderye en die mense wat dit geskep het, byvoorbeeld:
250-100,000 BCE Die tydperk van die Laer Paleolithicum
100k-35,000 BCE Dit is die middelste paleolitiese
35k-25,000 vC In Australië is Aboriginale rotskilderye so ver terug as hierdie keer gemaak
35k-10.000 vC Die boonste paleolitiese tydperk. Daar was 'n aansienlike variasie in die tipes gereedskap wat gebruik is, en volgens die prehistorikus J.D. Clark, 'n nuwe selfbewustheid of kommer oor sake wat geen verband hou met die vervulling van biologiese behoeftes nie. Dit word getoon deur die begrawe van die dooies saam met kos en wapens.
33,000-9,000 BCE Europa se Bo-Paleolitiese era
c. 30 400 BCE Radiokoolstofdatum vir die grotskilderye in Chauvet, Frankryk. Die eerste periode van grotkuns word Aurignacian genoem.
28 000 BCE Homo sapiens (modern). Skedel van volwasse man wat deur Franse werkers (L. Lartet) in Cro-Magnon, Frankryk in 1868 gevind is.
28 000 BCE Die Cussac -grot in Frankryk is in 2000 gevind om tekeninge uit hierdie tyd te bevat. Bene van 5 mense uit die Neolitiese era is ook gevind.
15 000 VC Die grotkuns van die paleolitiese man van Lascaux, Frankryk dateer uit hierdie tyd. Dit bevat ongeveer 600 skilderye, 1 500 gravures en ontelbare geheimsinnige kolletjies en meetkundige figure.
10 000 vC Die paleolitiese tydperk kom tot 'n einde.
10 000-3500 VC Die Neolitiese of Nuwe Steentydperk.
9 600 vC Radiokoolstofdatum vir die grotskilderye in Le Portal, Frankryk. Die laaste periode van grotkuns word Magdalenian genoem.
Paleolitiese grotskilderye toon vroeë mense se vermoë om betekenis aan hul omgewing te gee en met ander te kommunikeer.
Identifiseer die soorte beelde wat in grotskilderye in Europa gevind word wat uit die paleolitiese era dateer
Grotskilderye kan in drie hoofkategorieë ingedeel word: diere, menslike figure en abstrakte tekens.
Diere wat uitgebeeld word, sluit in bekende herbivore en roofdiere.
Die mees skouspelagtige voorbeelde van grotskilderye is in Suid -Frankryk en Noord -Spanje.
Interpretasies wissel van prehistoriese sterrekaarte, verslae van vorige jagte of mistieke rituele vir toekomstige en sjamanisme.
chiaroscuro: 'N Artistieke tegniek wat tydens die Renaissance ontwikkel is, met verwysing na die gebruik van oordrewe ligkontraste om die illusie van volume te skep.
sjamanisme: 'N Verskeidenheid tradisionele oortuigings en praktyke wat verband hou met kommunikasie met die geesteswêreld.
polichromie: Die kuns of praktyk om verskillende kleure, veral briljante, op 'n artistieke manier te kombineer.
Die paleolitiese, of Ou Steentydperk, wissel van 30 000 BCE tot 10 000 BCE en het die eerste prestasies in menslike kreatiwiteit opgelewer, voor die uitvinding van skryf. Argeologiese ontdekkings in 'n breë deel van Europa (veral Suid-Frankryk en Noord-Spanje) bevat meer as tweehonderd grotte met skouspelagtige skilderye, tekeninge en beeldhouwerke, wat een van die vroegste onbetwiste voorbeelde is van representatiewe beeldvorming. Skilderye en gravures langs die grotte ' mure en plafonne val onder die kategorie van parietale kuns.
Temas en materiaal
Die mees algemene temas in grotskilderye is groot wilde diere, soos bison, perde, aurochs en takbokke. Die spesies wat die meeste aangetref word, was geskik vir jag deur mense, maar was nie noodwendig die tipiese prooi wat in gepaardgaande beenneerslae voorkom nie. Byvoorbeeld, die skilders van Lascaux, Frankryk, het hoofsaaklik rendierbene gelaat, maar hierdie spesie kom glad nie in die grotskilderye voor nie, maar perdesoorte is die algemeenste.
Tekeninge van mense was skaars en was gewoonlik skematies van aard in teenstelling met die gedetailleerde en naturalistiese beelde van diere.
Opsporing van mensehande en handstensils was egter baie gewild, sowel as abstrakte patrone wat vingerfluite genoem word.
Die gebruikte pigmente blyk rooi en geel oker te wees, mangaan of koolstof vir swart, en porselei vir wit. Sommige van die kleur is moontlik met vet gemeng. Die verf is aangebring deur vinger, gekoude stokke of bont vir borsels. Soms is die silhoeët van die dier eers in die rots ingesny, en in sommige grotte is baie van die beelde slegs op hierdie manier gegraveer, wat dit uit 'n streng definisie van '#grotskildery' geneem het. "
Belangrikste voorbeelde van grotskilderye: Frankryk en Spanje
Lascaux (ongeveer 15 000 v.C.), in die suidweste van Frankryk, is 'n onderling verbonde reeks grotte met een van die indrukwekkendste voorbeelde van artistieke skeppings deur paleolitiese mense.
Grotskilderye in Lascaux, Frankryk: Die bekendste gedeelte van die grot is "The Great Hall of the Bulls, " waar bulle, perde en hertjies uitgebeeld word.
Die grot, wat in 1940 ontdek is, bevat byna tweeduisend figure, wat in drie hoofkategorieë gegroepeer kan word - diere, menslike figure en abstrakte tekens. Meer as negehonderd beelde beeld diere uit die omliggende gebiede uit, soos perde, takbokke, aurochs, bisons, leeus, bere en voëls - spesies wat gejag en geëet sou word, en dié wat as roofdiere geïdentifiseer is. Die skilderye bevat geen beelde van die omliggende landskap of die plantegroei van die tyd nie.
Die Chauvet-Pont-d 'Arc Cave (ongeveer 30 000 v.C.) in die Ardèche-departement van Suid-Frankryk bevat 'n paar van die vroegste bekende skilderye, asook ander bewyse van die Bo-Paleolitiese lewe. Die Chauvet -grot is ongewoon groot, en die kwaliteit, hoeveelheid en toestand van die kunswerke wat op die mure gevind word, is skouspelagtig genoem. Honderde diereskilderye is gekatalogiseer met ten minste dertien verskillende spesies - nie net die bekende herbivore wat die paleolitiese grotkuns oorheers nie, maar ook baie roofdiere, soos grotleeus, panters, bere en grothiënas.
Tekeninge van perde uit die Chauvet -grot in Frankryk: Die Chauvet-Pont-d 'Arc Cave in die Ardèche-departement van Suid-Frankryk is 'n grot wat 'n paar van die vroegste bekende grotskilderye bevat.
Soos tipies vir die meeste grotkuns, is daar geen skilderye van volledige menslike figure in Chauvet nie. Daar is 'n paar panele rooi okerhandafdrukke en handstensils wat gemaak is deur pigment oor hande te spoeg wat teen die grotoppervlak gedruk is. Abstrakte merke - lyne en kolletjies - word regdeur die grot aangetref.
Die kunstenaars wat hierdie unieke skilderye vervaardig het, het tegnieke gebruik wat selde in ander grotkuns voorkom. Baie van die skilderye is blykbaar gemaak nadat die mure van puin en beton verwyder is, wat 'n gladder en merkbaar ligter gebied gelaat het waarop die kunstenaars gewerk het. Net so word 'n driedimensionele kwaliteit en die suggestie van beweging verkry deur in te sny of te ets om die buitelyne van sekere figure. Die kuns bevat ook tonele wat kompleks was vir sy tyd - diere wat met mekaar in wisselwerking was. Byvoorbeeld, 'n paar wollerige renosters word in 'n skynbare stryd om grondgebied of paringsregte met horings gesien.
Altamira (ongeveer 18 000 v.G.J.) is 'n grot in die noorde van Spanje wat bekend is vir sy bo -paleolitiese grotskilderye met tekeninge en veelkleurige rotskilderye van wilde soogdiere en menslike hande. Die grot is deur UNESCO tot 'n wêrelderfenisgebied verklaar.
Skildery van 'n bison in die Great Hall of Policromes, Altamira, Spanje: Altamira se beroemde bo -paleolitiese grotskilderye bevat tekeninge en poligroom rotsskilderye van wilde soogdiere en menslike hande.
Die lang grot bestaan ​​uit 'n reeks kronkelgange en kamers. Menslike besetting was beperk tot die grotmond, alhoewel skilderye oor die hele lengte van die grot geskep is. Die kunstenaars gebruik polykromie - houtskool en oker of hematiet - om die beelde te maak, en verdun dikwels hierdie pigmente om variasies in intensiteit te produseer, wat 'n indruk van chiaroscuro skep. Hulle het ook die natuurlike kontoere in die grotmure benut om hul onderdane 'n driedimensionele effek te gee.
Soos alle prehistoriese kuns, bly die doel van hierdie skilderye onduidelik. In onlangse jare het nuwe navorsing voorgestel dat die Lascaux -skilderye prehistoriese sterrekaarte kan bevat. Sommige antropoloë en kunshistorici teoretiseer ook dat die skilderye 'n verslag kan wees van die sukses van jag in die verlede, of dat dit 'n mistieke ritueel kan wees om toekomstige jagpogings te verbeter. 'N Alternatiewe teorie, in die algemeen gebaseer op etnografiese studies van hedendaagse jagter-versamelaarsverenigings, is dat die skilderye betrekking het op sjamanisme.
8. Watervoël in vlug (28 000 v.C.)
Die watervoël in vlug, gebeiteld van reuse -ivoor, is ontbloot in die beroemde Hohle Fels -grot, in die suidweste van Duitsland, en is slegs een van die verskeie uitstekende weergawes van dierontwerpe. Dit is ongeveer 30 000 jaar oud en meet 4,7 sentimeter van die punt van sy bek tot sy agterste stertstuk. Die klein beeldhouwerk is in twee afsonderlike dele ontdek op die argeologiese terrein en in die omgewing van die stad Schelklingen in 2002. Oorblyfsels soos hierdie wys ons dat diere nie net in die verbeelding as vleis, leer of horing gesien is nie. van vroeë mense, maar dat hulle ook as beloftes of boodskappers beskou kon word.
Alhoewel dit moeilik is om vas te stel watter spesifieke spesies hominiede hierdie spesifieke beeldhouwerk geskep het, word algemeen geglo dat die kunstenaars moderne mense was (Homo sapiens).
Op terreine wat uit die Laer Paleolitiese Tydperk dateer (2 580 000 tot 200 000 jaar gelede), is eenvoudige klippiesgereedskap gevind in verband met die oorblyfsels van sommige van die vroegste menslike voorouers. 'N Ietwat meer gesofistikeerde Laer Paleolitiese tradisie, bekend as die Chopper-snywerktuigbedryf, word wyd versprei in die oostelike halfrond, en die tradisie was vermoedelik die werk van die hominin-spesie Homo erectus. Daar word geglo dat H. erectus waarskynlik gereedskap van hout en been, alhoewel daar nog nie sulke fossielgereedskap gevind is nie, sowel as van klip.
Ongeveer 700 000 jaar gelede het 'n nuwe Laer Paleolitiese hulpmiddel, die handbyl, verskyn. Die vroegste Europese handbyle word toegeken aan die Abbevilliaanse industrie, wat in die noorde van Frankryk in die vallei van die Somme-rivier ontwikkel het. Afrika, die Midde -Ooste en Asië. Sommige van die vroegste handbyle is by Olduvai Gorge (Tanzanië) gevind in samewerking met oorblyfsels van H. erectus. Langs die hand-byl-tradisie het daar 'n duidelike en baie verskillende klipwerktuigbedryf ontwikkel, gebaseer op klipvlokkies: spesiale gereedskap is gemaak van bewerkte (noukeurig gevormde) vuurvlokkies. In Europa is die Clactonian -industrie een voorbeeld van 'n vloktradisie. Die vroeë vlokbedrywe het waarskynlik bygedra tot die ontwikkeling van die middelste paleolitiese vlokkegereedskap van die Mousteriaanse industrie, wat verband hou met die oorblyfsels van Neanderthalers. Ander items wat uit die Middelpaleolitiese dateer, is skulpkrale wat in Noord- en Suid -Afrika voorkom. In Taforalt, Marokko, is die krale ongeveer 82 000 jaar gelede gedateer, en ander, jonger voorbeelde is teëgekom in Blombos -grot, Blombosfontein -natuurreservaat, aan die suidelike kus van Suid -Afrika. Kenners het vasgestel dat die drapatrone blykbaar aandui dat sommige van hierdie skulpe opgeskort is, dat sommige gegraveer is en dat voorbeelde van beide plekke bedek was met rooi oker.
Die Bo -Paleolitiese Tydperk (wat ongeveer 40 000 jaar gelede begin het) word gekenmerk deur die opkoms van plaaslike klipwerktuigbedrywe, soos die Perigordiaanse, Aurignacian, Solutrean en Magdalenian van Europa, asook ander gelokaliseerde nywerhede van die Ou Wêreld en die oudste bekende kulture van die Nuwe Wêreld. Bo-paleolitiese nywerhede, wat hoofsaaklik verband hou met die fossieloorblyfsels van anatomies moderne mense soos Cro-Magnons, toon 'n groter kompleksiteit, spesialisasie en 'n verskeidenheid gereedskapstipes en die opkoms van kenmerkende plaaslike artistieke tradisies.
In drie grotte langs die Volprivier in Frankryk is in die vroeë 20ste eeu honderde voorbeelde van paleolitiese kuns deur die Magdaleniaanse mense ontdek.
Henri Breuil, en Eacutemile Cartailhac, en Henri B & eacutegou & eumln en sy seuns voor die ingang van die grot van Tuc d'Audoubert in Julie 1912. (Foto: Wikimedia Commons [Public domain])
Oudste beelde van honde
'Die probleem met gravures is dat daar geen betroubare metode is om dit direk te dateer nie,' verduidelik Guagnin. Om 'n ruwe skatting te kry, het navorsers die verweerde rots rondom die terrein en die inhoud van wat in die gravures uitgebeeld is, ontleed.
Die rotskunsetonele sluit skape en beeste in, wat daarop dui dat 'n herdersvereniging teenwoordig was toe die honde gesny is. Daar word vermoed dat pastorisme gedurende die vroeë helfte van die sesde millennium op die Arabiese skiereiland ontstaan ​​het, en volgens Guagnin is haar konserwatiefste ramings van die kerf uit hierdie tydperk.
Sy vermoed egter sterk dat die kerfwerk in die middel van die negende of agtste millennium vC gemaak is. Meer bewyse sou nodig wees om die rotskuns meer definitief te dateer, maar as Guagnin en haar span hul idee kan bewys dat die kuns dateer uit 9 000 of 8 000 v.C., kan dit moontlik die wêreld se eerste beelde van honde wys. Haar bevindings is onlangs in die Tydskrif vir Antropologiese Argeologie.
'Dit is soos 'n grafiese roman', sê Melinda Zeder, 'n argeozooloog van die Smithsonian Institute se National Museum of Natural History wat nie by die navorsing betrokke was nie. "Hierdie beelde sit vlees op die bene."
Sy het bespiegel dat die kuns van die Arabiese woestyn grot al 5 000 v.C. kan wees, toe fisiese bewyse van herderlikheid eers gedokumenteer is. Sy sê die tonele is ouer as dit, is te spekulatief.
Zeder het ander bewyse van honde in Siriese rotskuns in 'n 2013 -studie beskryf. Hierdie beelde het getoon dat honde gebruik word om grootskaalse jag te help, en bene in die omgewing het daartoe gelei dat sy die beelde tot die 4de millennium gedateer het.
Opmerklike paleolitiese beeldhouwerk wat in die beroemde grot van Foissac ontdek is - geskiedenis
Bo -paleolitiese kuns (kort opstel)
Die latere deel van die ystydperk, die periode wat die Bo -Paleolitiese era genoem is, was 'n groot verskuiwing in die manier waarop mense met hulleself en die wêreld rondom hulle verband gehou het. Van gereedskap tot visuele voorstellings van wat hulle in die daaglikse lewe teëgekom het, mense uit die tydperk het 'n geskiedenis van hul wêreld agtergelaat wat geleerdes nou as die begin van die "moderne" mens opgespoor het.
Die kunswêreld maak ons ​​die meeste hier, in hierdie artikel, besorg. Hoewel voorbeelde van menslike vindingrykheid en kreatiwiteit gedurende die tyd oral op die aarde gevind is, is die tekeninge en skilderye in Suid -Frankryk en Noord -Spanje volledig bestudeer. Dit is te wyte aan twee redes. Die eerste is die merkwaardige toestand waarin die artefakte en skilderye in die streek bewaar is, en die tweede is die grootte van die aantal terreine.
Vroeë mense het begin eksperimenteer met teken en skilder in grotte, waarvan die bekendste in is Lascaux, in Frankryk. Die kuns van die tydperk bevat twee dominante temas: mense en diere. Die skilderye en tekeninge is hoofsaaklik in rooi en geel kleure gedoen. Voorstellings van diere en mense is ook in grotte ingekerf, sowel as beeldhouwerk. Een bekende beeldhouwerk is die Venus van Willendorf. Behalwe figure in die hele liggaam - wat strek van ru tot hoogs artistiek - bevat paleolitiese skilderye uit die era ook die silhoeëtte van hande.
Dit is duidelik uit die foto's in grotte, die beeldhouwerke en die versiering op gewone, funksionele gereedskap soos spiese en messe dat die mense van die laat ystydperk besorg was oor die wêreld om hulle en geneig was om hul kreatiwiteit uit te druk deur uitbeeldings daarvan . Die gebruik van die manlike en vroulike vorm sowel as dierelewe in kuns toon twee stamme. Een stam toon, 'n waardering vir & quothumanity, & quot en die ander spanning toon 'n waardering vir die omgewing rondom hulle.
Die aandag aan detail in baie van die kunswerke wat in die grotte voorkom, is wat die tekeninge, skilderye, beeldhouwerke en gereedskap van ander artefakte van die tydperk onderskei. Daar is 'n debat oor die betekenis of betekenis van die werke vir die mense wat dit geskep het. Die werke in die grotte is die enigste rekords van hul samelewing saam met argeologiese bewyse. Sommige geleerdes het teoretiseer dat die Venus -beeldhouwerke en vieringe van die vroulike vorm vrugbaarheid verteenwoordig en dat die uitgebreide skilderye van perde en bisons 'n oproep tot die gode is om 'n oorvloedige voedsel te bied. Dit is egter onmoontlik om die ware betekenis van die werke te onderskei sonder meer bewyse.
Turner, Frederick W., In The Land of Temple Caves. New York: Kontrapunt, 2004.
Wit, Randall, Prehistoriese kuns. New York: Harry N. Abrams, 2003.
Die datering van die Chauvet -grot is gebaseer op 46 AMS radiokoolstofdatums wat op klein stukkies verf uit die mure geneem is, konvensionele radiokoolstof dadels op mens- en dierbeen, en Uranium/Thorium dadels op speleothems (stalagmiete).
Die diep ouderdom van die skilderye en hul realisme het in sommige kringe gelei tot 'n wetenskaplike hersiening van die idee van paleolitiese grotkunsstyle: aangesien radiokoolstofdatums 'n meer onlangse tegnologie is as die grootste deel van grotkunsstudies, is gekodifiseerde grotkunsstyle gebaseer op stilistiese veranderinge. Met behulp van hierdie maatstaf is Chauvet se kuns nader aan Solutrean of Magdalenian, ten minste 10 000 jaar later as wat die datums suggereer. Paul Pettitt het die datums bevraagteken en aangevoer dat die radiokoolstofdatums in die grot vroeër is as die skilderye self, wat volgens hom 'n Gravettiaanse styl is en nie vroeër as ongeveer 27 000 jaar gelede dateer nie.
Bykomende radiokoolstof -datering van die grotbeerbevolking ondersteun steeds die oorspronklike datum van die grot: die beendatums val almal tussen 37 000 en 29 000 jaar oud. Boonop ondersteun monsters van 'n nabygeleë grot die idee dat grotbere reeds 29 000 jaar gelede in die streek uitgesterf het. Dit sou beteken dat die skilderye, wat grotbere insluit, minstens 29 000 jaar oud moet wees.
Een moontlike verklaring vir die stilistiese gesofistikeerdheid van Chauvet se skilderye is dat daar moontlik 'n ander ingang van die grot was, wat latere kunstenaars toegang tot die grotmure moontlik gemaak het. 'N Studie van die geomorfologie van die grotomgewing wat in 2012 gepubliseer is (Sadier en kollegas 2012), voer aan dat die krans wat oor die grot hang, 29 000 jaar gelede herhaaldelik in duie gestort het en die enigste ingang minstens 21 000 jaar gelede verseël het. Geen ander toegangspunt vir grotte is ooit geïdentifiseer nie, en gegewe die morfologie van die grot, sal dit waarskynlik nie gevind word nie. Hierdie bevindings los nie die Aurignacian/Gravettiaanse debat op nie, hoewel Chauvet -grot selfs op 21 000 -jarige ouderdom die oudste bekende grotverfplek is.
Copyright 2021 \ Opmerklike paleolitiese beeldhouwerk wat in die beroemde grot van Foissac ontdek is...