Hot August Night/NYC | My Kop Op 'n Blok!
Posted by: mykopop | Donderdag 15 Oktober 2009
Net vir Neil Diamond aanhangers! Een resensent, Stephen Thomas Erlewine, beskryf die oorspronklike Hot August Night konsert wat in 1972 in die Greet Theatre in Los Angeles hou is as “capturing all the kitsch and glitz of Neil Diamond, the showman” Hyself is egter eers ‘n jaar later gebore en kan dus sy stelling net baseer op ander konserte wat hy op video gesien het en die klankbaan, want sover ek weet bestaan daar geen videomateriaal van daardie konsert nie.
Wat die nuwe konsert betref, ek beskou dit nie as perfek nie. Volgens die titel probeer dit ‘n herdenking van die oorspronklike “landmark” konsert wees, maar in die eerste plek is die materiaal en die teater nie dieselfde nie. Dan maak Diamond ook die fout wat kunstenaars dikwels maak – om ‘n konsert te gebruik om sy nuutste album bekend te stel. Daar is ‘n hele paar liedjies van sy nuutste album, Home Before Dark, terwyl daar net een is (ook nie die beste een nie) van die vorige een, 12 Songs, wat ‘n baie groter sukses was. Al is sy “band” vergroot van 8 destyds tot 14, kan dit net nooit dieselfde klink as met Lee Holdridge se 36 strykers destyds nie. Ongelukkig ook, Neil Diamond was 67 to die konsert laasjaar opgeneem is, sy stem klink op party liedjies vir my net nie meer heeltemal soos ek daarvan gehou het nie. Die energie van ‘n man van sy ouderdom is egter verstommend.
Nietemin is dit heel plesierig om te kyk, daar is heelwat wat visueel baie stimulerend is, o.a. die skuiftrompet en ander “brass” instrumente, die hemelbesem King Errison (perkussie en konga’s) en mense in die gehoor wat saam dans. Dit is in wyedoek (16:9) formaat, dus heel lekker om te kyk op een van die nuwe platskerm TV’s of selfs ‘n rekenaarskerm op ‘n kort afstand. Die oorspronklike konsert begin met Crunchy Granola Suite opgevolg deur Done Too Soon. Hier word die twee eers bietjie later in die aand uitgevoer, ook net na mekaar en klink besonder baie soos die “oorspronklike”.
‘n Grepie uit die DVD – Neil gee die “beat” met sy regterhand aan, die begin van Crunchy Granola.
Op die laaste liedjie Brother Love’s Traveling Salvation Show kom daar tog dalk so ietsie van Erlewine se “kitsch and glitz” deur – terwyl Diamond wild en wakker preek, word hy so belig dat sy gryswordende hare omtrent ‘n halo vorm!
New York is natuurlik Neil Diamond se tuisstad waar hy in Brooklyn grootgeword het. Dus is dit vir hom ‘n tuiskomskonsert en hy kry heel dikwels ‘n traan in die oog, veral met die outobiografiese Brooklyn Roads. Die konsert word op die DVD aangevul met ‘n dokumentêr waar hy ‘n besoek aflê by die woonstel waarvan hy in die liedjie sing. Ironies weet die meeste van die mense wat nou in die woonbuurt bly nie eens wie hy is nie.
Ek self luister al van kort na 1972 af na die oorspronklike Hot August Night en het nog altyd die begeerte gehad om daar te kon gewees het, of ten minste ‘n video van daardie konsert te sien. Aangesien dit blykbaar nie bestaan nie, geniet ek maar hierdie een.
‘n Paar interessanthede:
Die woorde “Hot August Night” is die eerste woorde van die lied “Brother Love’s Traveling Salvation Show”, maar in daardie konsert het hy ‘n medley gemaak van Soolaimon en Brother Love, en direk by die “preek” van Brother Love ingespring, die woorde het dus nêrens in die konsert voorgekom nie.
Die “preek” sluit oorspronklik die volgende woorde in: “Brothers and Sisters / and little bitty children black and white / and rich and poor and great and small/ god’s children all god’s children sing halleluja”. In die nuwe konsert voeg hy “gay and straight” by die lysie.
Op die oorspronklike Hot August Night het Neil Diamond se eie orkes (“band”) uit 8 lede bestaan. Net 2 van hulle het in hierdie herdenkingskonsert opgetree – Alan Lindgren en Reinie Press In die nuwe konsert het hy nie minder nie as 14 musikante. Op die oorspronklike is daar egter geen agtergrondsangers gelys nie, maar ek is seker ek hoor hulle (dames). Ek wonder of Linda Press toe al by was?.
Neil se orkes is tydens die oorspronklike konsert bygestaan deur 36 strykers onder leiding van Lee Holdridge. By die nuwe orkes is net ‘n handjievol strykers. Is dit ‘n geval dat dit te duur geword het? (Neil sal seker nooit ryker wees as wat hy nou is nie).. Of net ‘n geval van hulle maak hulle nie meer so nie?
Een van daardie 36 strykers wat gelys word was Sydney Sharp. Op een van Neil se latere albums, I’m Glad You’re Here With Me Tonight, tree The Sid Sharp Strings saam met hom op….
Net omtrent 11 van die oorspronklike liedjies het dit gemaak tot in die nuwe konsert.
Die liedjies in die oorspronklike konsert is almal deur Neil Diamond self geskryf, op die nuwe een is Love On The Rocks saam met Gilbert Becaud geskryf, Forever In Blue Jeans saam met Richard Bennett en You Don’t Bring Me Flowers saam met Alan en Marilyn Bergman.
« Verbrande Paradys – Hans du Plessis
Mathys is nog Mathys! »