Geskiedenis van die Elysée-paleis, presidensiële woning - Verskeie - 2022
Geskiedenis van die Elysée-paleis, presidensiële woning
Terwyl François Hollande pas verhuis het na Elysee-paleis vyf jaar lank was daar voor hom 'n groot aantal groot mense, huurders van hierdie wonderlike en mistieke plek, met die bynaam 'kasteel' deur joernaliste, hierdie hoogs simboliese paleis van die Republiek, waar almal hul spore getrap het. Kom ons leer meer oor hul geskiedenis en kyk terug na sommige van hulle wat nog nie die klassiekste kursusse gehad het nie!
Van die skepping tot die nasleep van die rewolusie
In die middel van 'n marktuinvlakte het ons huidige Saint Honoré-voorstad, André Le Nôtre, se neef deur die huwelik in 1718 die grond wat hy besit aan Henri-Louis de la Tour d'Auvergne, graaf van Evreux, verkoop. Hy het binne vier jaar 'n herehuis laat bou. Hierdie konstruksie was die ontwikkeling van die distrik, een van die mooiste in Parys. Dit was 'n klassieke konstruksie met 'n ingangsportaal geleë in die as van Cour d'Honneur en die tuine, 'n sentrale liggaam met 'n groot woonstel genaamd die Parade-woonstel, in die middel waarvan die Grand Salon uitkyk oor die tuin en twee vleuels met die Apartment des Bains aan die regterkant en die privaat woonstelle aan die linkerkant. Die hele buitekant is omring deur mure met balustrades.
Dertig jaar later het die Marquise de Pompadour, wat 'n "Parisian pied à terre" wou hê, hierdie hotel laat koop, en moes sy werk aan die Parade-woonstel op die eerste verdieping sowel as die tuin laat uitvoer waar sy voorgevalle en watervalle bekendgestel het. , voordat hy hulle daar tot 1764 gevestig het, en dit dan aan Louis XV bemaak. Le Bien Aimé bedoel dit vir buitengewone ambassadeurs as woonplek, en verander dit daarna in 'n soort kunsgalery in 1765. Dit word tydelik as die kroonmeubelwag gedien en word in 1773 verkoop aan die finansier Nicolas Beaujon, wat dit grondig verander het deur dit uit te brei. die Klein Woonstelle, deur die Central Pavilion te verander, het die Parade Kamer in 'n halwe kring verander, deur die Byeenkomssaal te verdeel, deur die Engelse tuin te herontwikkel met terrasse, kronkelpaaie en die skep van 'n klein meer.
Lodewyk XVI het dit verkoop aan die hertogin van Bourbon, sy neef, wat die naam van Hôtel de Bourbon gegee het vanaf 1787. Sy kamer was in die huidige Napoleon III-biblioteek. Na die inhegtenisneming van die hertogin in 1793, het hierdie herehuis verskeie gebruike gesien: in 1794 is dit gebruik as 'n drukpers vir die Bulletin des Lois, dan was dit die opberging vir beslagleggings van gevangenes of emigrante; na die vrylating van die hertogin van Bourbon, het sy in 1797 na haar hotel teruggekeer en die grondverdieping aan die Hovyn-familie verhuur, waar populêre balle in 1797 gereël is (om 'n inkomste te verdien). Hulle het twee arkades oopgemaak om die publiek na die tuine te laat gaan en het die hotel die naam Elysee gegee.
Die paleis is deur die hertogin van Bourbon verkoop. Die huurwoonstelle het die aanwesigheid van die graaf en gravin Léon de Vigny en hul seun Alfred gesien ... Om die skuld te dek, het die familie Hovyn die hotel in 1805 verkoop.
Die Elysee van die Ryk tot vandag toe
Murat wil al sy glans in die hotel in Evreux herstel en vertrou die werk aan Barthélémy Vignon (die een wat die Madeleine sal realiseer) met die skepping van die Grand Escalier, Galerie des Tableaux, wat die huidige Salon Murat is, 'n banketkamer in die in die westelike vleuel is die Small Apartments-vleuel gereserveer vir Caroline Murat, insluitend die Salon d'Argent, die tweede verdieping wat vir kinders gereserveer is. Murat het daar tot 1809 gewoon en koning van Napels geword, en het dit dan aan Napoleon afgestaan ​​wat dit die Elysée-Napoleon hernoem het! Hy het daar gebly tot sy Oostenrykse veldtog, die paleis aan Josephine oorhandig vir egskeiding en die perseel in 1812 in besit geneem ... totdat hy sy abdikasie in die Silver Boudoir onderteken het.
Tydens die besetting van Parys deur die bondgenote was tsaar Alexander woonagtig, toe in 1815 die hertog van Wellington; in 1816 het die hertog van Berry dit van sy oom Lodewyk XVIII geërf; uiteindelik in 1820 is Louis Philippe eienaar van die plekke wat die woning van die buitelandse gaste van Frankryk sal word tot 1848. Gedurende die IIè République word die naam Elysée National en dit is in Desember 1848 dat hierdie paleis 'n woning word van die president van die Republiek. Louis Napoleon vestig hom toe daar; in 1853 word Eugénie de Montijo daar verwelkom en Napoleon III besluit om die paleis volledig op te knap en dink daaraan om 'n ondergrondse gang te skep om saam met Marie-Louise de Mercy-Argenteau, sy 'vriend', aan te sluit.
Die werk, wat ons min of meer die visie van vandag gee, is voltooi vir die Universele Tentoonstelling in 1867 en die Elysee ontvang buitelandse heersers soos tsaar Alexander II of die keiser van Oostenryk Franz Joseph.
Vanaf die installering van Marshal Mac Mahon in 1874 het die paleis die amptelike woning geword van al die presidente van die Republiek, behalwe gedurende die periode van Junie 1940 tot 1946 toe die paleis gesluit is.
Aangesien die verskillende presidente geïnstalleer is, is sekere werke onderneem om aan almal se smaak te voldoen, maar vanaf die aankoms van die Derde Republiek is die perseel gemoderniseer met die voorkoms van die telefoon, elektrisiteit, sentrale verwarming.
Die klein eienaardighede van presidente
Generaal de Gaulle aanhanger van bouillabaisse, sou alles gedoen het om een ​​te proe. Maar hy weier om die skrywer Paul Morand te ontvang voor sy toelating tot die Académie Française en stuur 'n brief van 'vrystelling van besoek' aan hom. Baie lank kon die generaal net een nag spandeer tydens sy vakansie in Fort de Brégançon, die presidensiële koshuis: die bed was te klein en die muskiete te veel!
Toe hy in die Elysée-paleis gestig is, het Georges Pompidou 'n beroep op hedendaagse ontwerpers gedoen om die perseel op te knap en gevra om 'n bioskoopkamer in die kelder te installeer. Dit was hy wat verfynde spyskaarte met die voorkoms van foie gras bekendgestel het, en tog was hy lief vir die been.
Valéry Giscard d´Estaing het nuwe Franse kookkuns aan die 48 staatsmaaltye onder sy presidentskap bekendgestel. Een van hierdie maaltye in Februarie 1980 was nogal in die gedrang: sy gas Helmut Schmidt was in 'n slegte toestand voordat hy na die tafel gegaan het en skielik ineengestort, soos Valéry Giscard d'Estaing in sy Memoires 'sy kop' vertel. rol sywaarts, sy oë sak omhoog. Hy moes uitgesterf het. Ons is albei alleen in die kamer, die deure is toe. Die enigste teken van lewe is 'n effense piepende asemhaling. Wat sal die openbare mening, dink die skare, as hulle ons so vind, Helmut op die bank, en ek roerloos en nutteloos, terwyl ek hom dophou sonder om hom te kan help? ' Uiteindelik doen die president 'n beroep op die paleisdokter, wat die kanselier weer op sy voete sal plaas. Maar soos ons weet, moes hy die Elysee-paleis verlaat in Mei 1981. Behalwe dat daar in 2003 'n "verpligte gang" is by die president van die Republiek wat Valéry Giscard d 'was om sy toetreding tot die Académie Française af te handel. Estaing het kategories geweier. Hy besluit egter om dit te doen ... deur die paleis binne te gaan deur 'n tuinhek. Sy presidentskap is van tyd tot tyd ontstel deur fanatici wat die perseel wou binnegaan, soos in die nag van 7 op 8 November 1974 toe die individu die tuinhek geklim het, die paleis binnegegaan het om te gaan slaap. in die Salon d'Argent!
François Mitterrand, wat skaars geïnstalleer is in Junie 1981, 'n joernalis wat onlangs by die Elysee-paleis aangestel is, het die nuus gekry. Hy moet 'n 'delikate' briefie skryf, en absorbeer 'n stimulerende stof, 'n poeier om tot die fynste te verminder ... 'n baie plat en gereelde oppervlak was nodig vir die voorbereiding ... hy neem dan die portret van die president af en berei hierdie stof op die presidensiële glimlag! Dit was ook onder sy presidentskap dat die 'swart kabinet van Lodewyk XV' weer opduik. Tussen 1983 en 1986 is daar 3000 telefoongesprekke opgeneem waarby 150 mense betrokke was, van aktrise Carole Bouquet tot die vrou van premier Laurent Fabius ... om 'n ekstreme regse komplot te vermy. In François Mitterrand se tyd het die verskillende indringings anders gebeur as in VGE se tyd. Op 13 November 1982 spring 'n jong politieke wetenskaplike student oor die paleishek (nog steeds 4,50 meter hoog) ... maar stop dadelik by die gendarmes en vra om verskoning deur te sê 'Ek het 'n beroerte gehad. waansin "! Die president sal 'n ander probleem moet hanteer: die selfmoord van een van sy voormalige metgeselle in April 1994. Dit is die eerste keer dat so 'n tragedie in die Elysee-paleis plaasvind!
Jacques Chirac was baie verbaas op die dag van sy belegging: hy het die kantoor nie erken nie, hoewel hy gereeld daar met die staatshoof kom vergader het. François Mitterrand het toe hierdie vriendelike woorde gehad "Ek wou u die kantoor verlaat in die staat waarin generaal de Gaulle dit verlaat het"! Onder die verrassings van alle soorte is daar dié van sy vrou Bernadette wat van die paleis gehou het en die kapel laat restoureer het ... wat moes dien as wagkamer vir die volgende huurder!
Die Elysée in enkele figure
Om 'n enkele president te dien, is ongeveer 1000 mense nodig, van die poskantoor tot die kombuis, insluitend bestuurders, elektrisiëns, bloemiste, almal Made in France. Onder hulle hanteer net 100 individue die e-pos wat ontvang is: die generaal het 210 000 briewe ontvang gedurende die week van die versperrings in Algiers; in Mei 1794 is 250 000 briewe na Giscard d´Estaing gestuur na sy verkiesing; sedert 1981 het die jaarlikse aantal briewe steeds toegeneem. Van 600 000 in 1981 het dit gestyg tot 860 000 in 1991; Jacques Chirac het intussen meer as 1 000 000 boodskappe per jaar ontvang en 'n versoekskrif met 6 200 000 handtekeninge ná die aankondiging van die hervatting van kerntoetse in 1995.
Staat etes is 'n belangrike tradisie. Om buitelandse staatshoofde behoorlik te ontvang, word die spyskaarte dus ongeveer 6500 stukkies breekware, 6000 glase en kristalafgietsels vir die 2000 baie fyn oesjare wat jaarliks ​​verbruik word, 90 geborduurde tafeldoeke voorberei. 600 vierkante meter, met 21 mense aan die werk.
Wat die versiering betref, is daar 320 horlosies wat elke Dinsdagoggend deur 'n horlosiemaker opgerig word en die mooiste stuk in die Elysée: 'n Louis XV-lessenaar van die kabinetmaker Charles Cressent, wat deur al die presidente van die Vyfde Republiek gebruik word. behalwe Valéry Giscard d'Estaing.
Die tuinpartytjie is 'n moet in die Elysée, die partytjie waarvoor op 14 Julie uitgenooi word. In 2006 is 4000 mense uit verskillende agtergronde (media, briewe, programme, politiek) genooi na die einde van Jacques Chirac se mandaat ... teen 'n koste van 480,000 euro wat aan die paleisverskaffers betaal is!
Hierdie paleis sedert sy ontstaan ​​in die 18de eeu het miskien die meeste huurders gehad. Benewens die vorste, die gunstelinge, het dit twee keisers en 23 presidente van die Republiek gehuisves, waaronder een wat verval het in die arms van sy minnares en 'n ander uitspattige wat tydens sy mandaat mal geword het, een uit twee presidente wat nie sy mandaat voltooi het nie!
- Die Élysée, agter die skerms en geheime van 'n paleis, deur Patrice Duhamel en Jacques Santamaria. Plon, 2012.
- The Elysée: History of a palace, deur Georges Poisson, Pygmalion, 2010.
Video: France: Emmanuel Macron enters the Elysee Palace accompanied by his wife Brigitte (Januarie 2022).