Wat was die Nazi-Sowjet-verdrag en hoe het dit Pole beïnvloed? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Wat was die Nazi-Sowjet-verdrag en hoe het dit Pole beïnvloed?
Die Nazi-Sowjet-verdrag was 'n nie-aggressiewe verdrag tussen Nazi-Duitsland en die USSR. Die ooreenkoms, ook bekend as die Molotov-Ribbentrop-verdrag, is op 23 Augustus 1939 in Moskou onderteken. Dit het amper twee jaar van krag gehou totdat die Duitsers die verdrag op 22 Junie 1941 verbreek het deur die USSR binne te val.
Die verdrag was 'n verrassing vir hedendaagse waarnemers. Die Nazi's het kommunisme gehaat en die Sowjette het fascisme gehaat. Waarom het hierdie ideologies gekantse magte so 'n ooreenkoms aangegaan?
Die eerste Nazi-Sowjet-gesprekke het misluk
In 1933 het die Nazi -party die mag in Duitsland verkry en Hitler het sy aggressiewe herbewapingsprogram begin implementeer. Stalin het dit oorweeg om 'n alliansie te stig met die toenemend magtige Nazi -leier, maar ideologiese verskille verhinder dit.
In plaas daarvan het Stalin hom tot Westerse liberale demokrasieë gewend en by die Volkebond aangesluit in September 1934. Lede van die Liga was op dieselfde manier gekant teen kommunisme, maar hulle aanvaar die USSR as 'n moontlike bondgenoot teen enige toekomstige aggressie van Nazi -Duitsland.
Stalin het ongeduldig geraak
Ondanks die toetreding tot die Liga, het Stalin gekant teen Brittanje en Frankryk se beleid oor vrede, wat volgens hom die Nazi's aangemoedig het om ooswaarts teen die Sowjets te marsjeer.
In die lente van 1939 het dit waarskynlik gelyk asof Brittanje en Frankryk binnekort in oorlog sou wees met Hitler, en Stalin was bang vir Duitse militêre aggressie. In April daardie jaar het die Sowjet -minister van buitelandse sake, Maxim Litvinov, 'n verdrag van kollektiewe veiligheid tussen Brittanje, Frankryk en die USSR voorgestel.
Die Russiese minister van buitelandse sake, Vjatsjeslav Molotov (links) en die Duitse minister van buitelandse sake, Joachim von Ribbentrop (naasregs) onderteken die verdrag op 23 Augustus 1939.
Die keuse was maklik: Stalin het gekies om 'n bondgenoot met Hitler te maak. Die ooreenkoms was blykbaar die amptelike einde van die Nazi-Sowjet-vyandigheid. Op 23 Augustus 1939 onderteken die Duitse minister van buitelandse sake Joachim von Ribbentrop en die Russiese minister van buitelandse sake Vyacheslav Molotov die Nazi-Sowjet-verdrag.
Wat het met Pole gebeur?
'N Geheime protokol in die verdrag lui dat Duitsland en die USSR Pole sou verdeel en beset en hul deel van die land onder hul onderskeie invloedsfere sou bring. Sowel die Nazi's as die Sowjette het Pole daarna binnegeval.
Duitsland het Pole op 1 September 1939 binnegeval en die veldtog wat gevolg het, was kort, maar vernietigend, met bomaanvalle wat die fisiese landskap van Pole verwoes het.
Hitler kyk hoe Duitse troepe na Pole marsjeer tydens die sogenaamde "September-veldtog". Krediet: Bundesarchiv, Bild 183-S55480 / CC-BY-SA 3.0
Die Rooi Leër het die land op 17 September 1939 binnegeval. Pole kon slegs ses weke lank weerstand bied voordat hy op 6 Oktober 1939 oorgegee het.
Duitsland en die USSR het Pole daarna in aparte besettingsgebiede verdeel. Die USSR het gebiede oos van die Narew-, Vistula- en San -riviere geannekseer, terwyl Duitsland westelike Pole geannekseer het. Die Nazi's het ook die suide van Pole met die noordelike dele van die Oekraïne verenig om die 'Algemene Regering', 'n Nazi-besette gebied, te skep.
Die ooreenkoms het vir byna twee jaar van krag gebly. Op 22 Junie 1941 is dit nietig verklaar toe Nazi -Duitsland Operasie Barbarossa van stapel gestuur het en die USSR binnegeval het. Dit was 'n deurslaggewende keerpunt in die oorlog, aangesien dit daartoe gelei het dat die USSR by die Geallieerdes aangesluit het in die gevegte teen die Nazi's en die asmagte.
Roger Moorhouse is 'n historikus van die Derde Ryk en die Tweede Wêreldoorlog, skrywer van The Devils 'Alliance, Killing Hitler & Berlin at War. In hierdie fassinerende episode bespreek hy die ergste maritieme ramp in die geskiedenis: die sink van die Wilhelm Gustloff in 1945.
Aan die einde van die oorlog het die Rooi Leër hom weer in Pole binnegekom, maar hierdie keer was dit om die Pole te bevry van die Nazi -besetting.
Selfs na die oorlog het die Sowjet -regering voortgegaan om die bestaan ​​van die geheime protokol om Pole te verdeel en te beset, te ontken. Dit is eers in 1989 met die val van die USSR onthul, erken en aan die kaak gestel.
Om 4:45 op 1 September 1939 die Duitse slagskip Sleeswyk-Holstein het op die Poolse garnisoen van die Westerplatte-fort, Danzig (hedendaagse Gdansk), losgebrand in die eerste militêre betrokkenheid van die Tweede Wêreldoorlog. Terselfdertyd het 62 Duitse afdelings ondersteun deur 1300 vliegtuie die inval in Pole begin.
Die besluit van Adolf Hitler om Pole binne te val was 'n waagstuk. Die Wehrmacht (die Duitse leër) was nog nie op volle sterkte nie en die Duitse ekonomie was steeds vasgevang in produksie in vredestyd. As sodanig het die inval Hitler se generaals ontstel en teenkanting teen sy bevel opgewek - en lekkasies van sy oorlogsplanne na Brittanje en Frankryk.
Die besluit . om Pole binne te val was 'n waagstuk.
Hitler se generaals dring tot versigtigheid en vra vir meer tyd om die verdediging van die 'West Wall' te voltooi, om enige Britse en Franse teenoffensief in die weste te stuit terwyl die grootste deel van die Wehrmacht was besig met die ooste. Hulle leier verwerp egter hul kommer en eis eerder hul totale lojaliteit.
Hitler was vol vertroue dat die inval in Pole om twee belangrike redes 'n kort, oorwinnende oorlog sou meebring. Eerstens was hy oortuig dat die ontplooiing van die wêreld se eerste pantserkorps die Poolse weermag vinnig sou verslaan in 'n blitzkrieg aanstootlik. Tweedens het hy die Britse en Franse eerste ministers, Neville Chamberlain en Edouard Daladier, as swak, besluitelose leiers beskou wat sou verkies vir 'n vredesooreenkoms eerder as oorlog.
Waarom wou Hitler die verdrag hê?
Duitsland se deelname aan 'n tweefrontoorlog in die Eerste Wêreldoorlog het sy magte verdeel, wat hul aanvallende krag verswak en ondermyn het.
Terwyl hy in 1939 op oorlog voorberei het, was die Duitse diktator Adolf Hitler vasbeslote om nie dieselfde foute te herhaal nie. Terwyl hy gehoop het om Pole sonder geweld te bekom (soos hy die jaar tevore Oostenryk geannekseer het), was die noodsaaklikheid om die moontlikheid van 'n tweefrontoorlog as gevolg van die inval te verminder, duidelik.
Aan die Sowjet-kant het die pakt gevolg op die uiteensetting van die Brits-Sowjet-Franse onderhandelinge vir 'n drieparty-alliansie vroeg in Augustus 1939. Volgens Russiese bronne het die alliansie misluk omdat Pole en Roemenië geweier het om die gang van Sowjet-militêre magte oor hul gebied te aanvaar maar dit is ook waar dat die Russiese premier, Joseph Stalin, die Britse premier Neville Chamberlain en die konserwatiewe party in Engeland wantrou het en geglo het dat hulle Russiese belange nie ten volle sou ondersteun nie.
So is onderhandeling oor die Nazi-Sowjet-nie-aggressie-verdrag gebore.
Vroeg in 1939, 'n paar maande voor die inval, begin die Sowjetunie strategiese alliansieonderhandelinge met die Verenigde Koninkryk en Frankryk teen die ongeluksmilitarisering van Nazi -Duitsland onder Adolf Hitler. In Augustus 1939 het die USSR 'n aanbod aan die Verenigde Koninkryk en Frankryk gedoen om "120 infanteriedivisies (elk met ongeveer 19.000 troepe), 16 kavalleriedivisies, 5000 swaar artillerie -stukke, 9.500 tenks en tot 5.500 vegvliegtuie en bomwerpers aan die grense van Duitsland te stuur ".  Aangesien die USSR geen grens met Duitsland gedeel het nie, beteken dit in werklikheid 'n oorweldigende, vrywillige besetting van die gebiede van Pole deur die Rooi Leër, wat voorheen die plek was van die Pools -Sowjet -oorlog in 1920. Die onderhandelinge het misluk. 
Aangesien die bepalings verwerp is, het Joseph Stalin die Molotov – Ribbentrop-verdrag met Adolf Hitler nagestreef, wat op 23 Augustus 1939 onderteken is. Hierdie nie-aggressiewe verdrag bevat 'n geheime protokol wat die verdeling van Noord- en Oos-Europa in Duits en Sowjet opgestel het invloedsfere in geval van oorlog.  'n Week na die ondertekening van die Molotov – Ribbentrop -verdrag het die Duitse magte op 1 September 1939 Pole vanuit die weste, noorde en suide binnegeval. en wag op die Franse en Britse steun en verligting wat hulle verwag, maar nie die Franse of die Britte het tot hul redding gekom nie. Op 17 September 1939 het die Sowjet -Rooi Leër die Kresy -streke binnegeval in ooreenstemming met die geheime protokol.  [Nota 7]
By die opening van vyandelikhede het verskeie Poolse stede, waaronder Dubno, Łuck en Włodzimierz Wołyński, die Rooi Leër vreedsaam laat binnegaan, oortuig dat dit sou opruk om die Duitsers te beveg. Generaal Juliusz Rómmel van die Poolse leër het 'n ongemagtigde bevel uitgevaardig om hulle soos 'n bondgenoot te behandel voordat dit te laat was.  Die Sowjet -regering het aangekondig dat hulle optree ter beskerming van die Oekraïners en Wit -Russe wat in die oostelike deel van Pole woon, omdat die Poolse staat - volgens Sowjet -propaganda - in duie gestort het in die lig van die Nazi -Duitse aanval en nie meer kon waarborg nie die veiligheid van sy eie burgers.     Met die oog op 'n tweede front, het die Poolse regering tot die gevolgtrekking gekom dat die verdediging van die Roemeense brughoof nie meer haalbaar was nie en beveel 'n noodontruiming van alle uniforme troepe na die destydse neutrale Roemenië. 
Die Volkebond en die vredesverdrae van die Vredeskonferensie in Parys in 1919 het nie gehelp om idees van versoening volgens Europese etniese grense te bevorder nie. Epidemiese nasionalisme, hewige politieke wrok in Sentraal -Europa (Duitsland, Oostenryk, Hongarye) waar 100% van die bevolking in absentia is universeel skuldig verklaar, en post-koloniale chauvinisme (Italië) het tot woedende revanchisme en territoriale ambisies gelei.  Józef Piłsudski het probeer om die Poolse grense so ver oos as moontlik uit te brei in 'n poging om 'n Pools-geleide federasie te skep wat in staat is om toekomstige imperialistiese optrede van Rusland of Duitsland teë te werk.  Teen 1920 het die Bolsjewiste as oorwinnaars uit die Russiese burgeroorlog getree en het hulle de facto eksklusiewe beheer oor die regering en die streeksadministrasie verkry. Nadat alle buitelandse ingrypings afgeweer is, het die Rooi Leër, onder bevel van Trotsky en Stalin (onder andere), weswaarts gevorder na die betwiste gebiede met die doel om kommunistiese bewegings in Wes -Europa aan te moedig.  Die grens skermutselinge van 1919 het geleidelik eskaleer en uiteindelik uitgeloop op die Pools -Sowjet -oorlog in 1920.  Na die Poolse oorwinning in die Slag van Warskou het die Sowjets om vrede gedagvaar en die oorlog eindig met 'n wapenstilstand in Oktober 1920  Die partye onderteken op 18 Maart 1921 'n formele vredesverdrag, die Vrede van Riga, wat die betwiste gebiede tussen Pole en Sowjet -Rusland verdeel.  In 'n aksie wat die Sowjet-Poolse grens gedurende die tussenoorlog grootliks bepaal het, het die Sowjets aan die Poolse vredesafvaardiging gebiede toegewings gebied in die omstrede grensgebiede, wat baie ooreenstem met die grens tussen die Russiese Ryk en die Pools-Litause Gemenebest voor die eerste verdeling van 1772.  Na die vredesooreenkoms het die Sowjet -leiers die idee van internasionale kommunistiese rewolusie geleidelik laat vaar en het hulle ongeveer 20 jaar lank nie teruggekeer na die konsep nie.  Die konferensie van ambassadeurs en die internasionale gemeenskap (met die uitsondering van Litaue) erken die oostelike grense van Pole in 1923.  
Duitse troepe het Praag op 15 Maart 1939 beset. In die middel van April het die Sowjetunie, Brittanje en Frankryk begin met die handel met diplomatieke voorstelle rakende 'n politieke en militêre ooreenkoms om moontlike verdere Duitse aggressie teen te werk.   Pole het nie aan hierdie gesprekke deelgeneem nie.  Die drieparty -besprekings fokus op moontlike waarborge aan deelnemende lande as die Duitse ekspansionisme voortduur.  Die Sowjets het die Britte of die Franse nie vertrou om 'n kollektiewe veiligheidsooreenkoms na te kom nie, omdat hulle geweier het om tydens die Spaanse Burgeroorlog teen die nasionaliste te reageer en die besetting van Tsjeggo -Slowakye te laat plaasvind sonder effektiewe opposisie. Die Sowjetunie het ook vermoed dat Brittanje en Frankryk sou probeer om langs die kantlyn te bly tydens enige moontlike Nazi-Sowjet-konflik.  Stalin het egter reeds in 1936 geheime gesprekke met Nazi -Duitsland gevoer deur middel van sy sendelinge en volgens Robert C. Grogin (skrywer van Natuurlike vyande), was 'n wedersydse begrip met Hitler nog altyd sy voorkeur diplomatieke oplossing.  Die Sowjet-leier het niks anders as 'n ystergekleurde waarborg gesoek om sy invloedsfeer te verloor nie,  en het daarna streef om 'n noord-suid buffersone van Finland tot Roemenië te skep, wat gerieflik in die geval van 'n aanval gevestig sou word.   Die Sowjets eis die reg om hierdie lande binne te gaan in geval van 'n veiligheidsbedreiging.  Gesprekke oor militêre aangeleenthede, wat middel Augustus begin het, het vinnig stilgehou oor die onderwerp van die Sowjet-troepe deur Pole in geval van 'n Duitse aanval. Britse en Franse amptenare het die Poolse regering onder druk geplaas om met die Sowjet -voorwaardes in te stem.   Poolse amptenare het egter reguit geweier om Sowjet -troepe toe te laat om Pools gebied binne te gaan nadat hulle ernstige kommer uitgespreek het dat sodra die troepe van die Rooi Leër hul voete op Poolse grond gesetel het, hulle die eis om te vertrek afkeur.  Daarna het Sowjet -amptenare voorgestel dat die besware van Pole geïgnoreer word en dat die drieparty -ooreenkomste gesluit word.  Die Britte weier die voorstel uit vrees dat so 'n stap Pole sal aanmoedig om sterker bilaterale betrekkinge met Duitsland te vestig. 
Duitse amptenare het reeds maande lank in die geheim aanwysings na die Sowjet -kanale gestuur, wat daarop dui dat gunstiger terme in 'n politieke ooreenkoms aangebied sou word as Brittanje en Frankryk.  Die Sowjetunie het intussen gesprekke met Nazi -Duitsland begin oor die totstandkoming van 'n ekonomiese ooreenkoms, terwyl dit terselfdertyd met dié van die drieparty -groep onderhandel het.  Teen einde Julie en vroeg in Augustus 1939 het Sowjet- en Duitse diplomate 'n byna volledige konsensus bereik oor die besonderhede van 'n beplande ekonomiese ooreenkoms en die potensiaal van 'n gewenste politieke ooreenkoms aangespreek.  Op 19 Augustus 1939 het Duitse en Sowjet -amptenare die Duits -Sowjet -handelsooreenkoms van 1939 gesluit, 'n wedersyds voordelige ekonomiese verdrag wat die handel en uitruil van Sowjet -grondstowwe vir Duitse wapens, militêre tegnologie en burgerlike masjinerie beoog het. Twee dae later het die Sowjetunie die drieparty -militêre gesprekke opgeskort.   Op 24 Augustus onderteken die Sowjetunie en Duitsland die politieke en militêre reëlings na aanleiding van die handelsooreenkoms, in die Molotov - Ribbentrop -verdrag. Hierdie verdrag bevat bepalings van wedersydse nie-aggressie en bevat geheime protokolle wat gedetailleerde planne vir die verdeling van die state van Noord- en Oos-Europa in Duitse en Sowjet-invloedsfere bevat. Die Sowjet -sfeer het aanvanklik Letland, Estland en Finland ingesluit. [Nota 8] Duitsland en die Sowjetunie sou Pole verdeel. Die gebiede oos van die Pisa-, Narev-, Vistula- en San -riviere sou aan die Sowjetunie val. Die verdrag bevat ook ontwerpe vir die deelname van die Sowjet aan die inval , wat die geleentheid insluit om gebiede terug te gee wat aan die Vrede van Riga van 1921 aan Pole afgestaan ​​is. Die Sowjetbeplanners sou die Oekraïense en Wit -Russiese republieke vergroot om die hele oostelike helfte te onderwerp van Pole sonder die dreigement van onenigheid met Adolf Hitler.  
Eendag nadat die Duits-Sowjet-ooreenkoms onderteken is, het Franse en Britse militêre afvaardigings dringend 'n ontmoeting met die Sowjet-militêre onderhandelaar Kliment Voroshilov aangevra.  Op 25 Augustus erken Voroshilov dat "in die lig van die veranderde politieke situasie, kan geen nuttige doel gedien word om die gesprek voort te sit nie."  Op dieselfde dag het Brittanje en Pole egter die Brits-Poolse verdrag van wedersydse bystand onderteken,  wat bepaal het, dat Brittanje hom daartoe verbind om die soewereiniteit en onafhanklikheid van Pole te verdedig en te behou. 
Hitler het Brittanje en Frankryk probeer weerhou om in te meng in die komende konflik en het op 26 Augustus 1939 voorgestel om dit te doen Wehrmacht magte wat in die toekoms vir Brittanje beskikbaar is.  Om middernag van 29 Augustus het die Duitse minister van buitelandse sake, Joachim von Ribbentrop, die Britse ambassadeur Nevile Henderson 'n lys terme oorhandig wat na bewering vrede met betrekking tot Pole sou verseker.  Onder die voorwaardes sou Pole Danzig (Gdańsk) aan Duitsland oorhandig en binne 'n jaar sou daar 'n volksraad gehou word (referendum) in die Poolse gang, gebaseer op woonplek en demografie van die jaar 1919.  Toe die Poolse ambassadeur Lipski, wat Ribbentrop op 30 Augustus ontmoet het, verklaar dat hy nie die bevoegdheid het om hierdie eise alleen te keur nie, het Ribbentrop hom ontslaan  en sy buitelandse kantoor het aangekondig dat Pole die Duitse aanbod verwerp het en verder onderhandelinge met Pole is laat vaar.  Op 31 Augustus het Duitse eenhede, wat hulle as gewone Poolse troepe voorgedoen het, tydens 'n valse vlagoperasie die Gleiwitz -voorval naby die grensstad Gleiwitz in Silezië opgevoer.   Die volgende dag (1 September) kondig Hitler aan dat amptelike militêre aksies teen Pole om 04:45 begin het  Duitse lugmag het die stede Lwow en Łuck gebombardeer.  Poolse veiligheidsdienspersoneel het arrestasies onder Oekraïense intelligentsia in Lwow en Przemysl uitgevoer. 
Op 1 September 1939 om 11:00 in Moskou tyd, het die berader van die Duitse ambassade in Moskou, Gustav Hilger, by die Volkskommissariaat van Buitelandse Sake aangekom en formeel die begin van die Duits -Poolse Oorlog, die anneksasie van Danzig (Gdańsk) aangekondig terwyl hy 'n versoek van die hoof van die OKL -generale personeel versoek dat die radiostasie in Minsk seinondersteuning bied.  Die Sowjet -kant het die versoek gedeeltelik gevolg.  Op dieselfde dag bevestig 'n buitengewone sitting van die Opperste Sowjet van die Sowjetunie die aanvaarding daarvan "Universele Militêre Dienswet vir mans van 17 jaar en 8 maande oud", waardeur die diensvoorstelwet van 1937 met nog 'n jaar verleng is.  Verder het die Politburo van die Kommunistiese Party die voorstel van die People's Commissariat of Defense, wat beoog het, goedgekeur dat die bestaande 51 geweerafdelings van die Rooi Leër aangevul sou word met 'n totale sterkte van 76 geweerafdelings van 6.000 man, plus 13 bergafdelings en nog 33 gewone geweerafdelings van 3 000 man. 
Op 2 September 1939 het die Duitse weermaggroep Noord 'n maneuver uitgevoer om die magte van die Poolse (Pomorze Army) wat die "Poolse gang" verdedig  te omhul met die gevolg dat die Poolse bevelvoerder -generaal Władysław Bortnowski die kommunikasie met sy afdelings verloor het. .  Die deurbraak van gepantserde kontingente van die Duitse weermaggroep Suid naby die stad Częstochowa het probeer om die Poolse 6de infanteriedivisie suid van Katowice te verslaan, waar die Duitse 5de pantserdivisie deurgebreek het in die rigting van Oświęcim, wat brandstofdepots opgeneem en beslag gelê het toerusting pakhuise.  In die ooste het afdelings van die 18de korps van die Duitse 14de leër die Pools -Slowaakse grens naby Dukla -pas oorgesteek.  Die regering van die Sowjetunie het richtlijn nr. 1355-279сс uitgevaardig wat die "Herorganisasieplan van die Rooi Leër se grondmagte van 1939–1940",  wat gedetailleerde afdelingsoordragte en bygewerkte gebiedsplanne vir al die 173 toekomstige gevegsafdelings van die Rooi Leër bygewerk het.  Benewens die herorganiseerde infanterie, is die aantal korpsartillerie en die reservaat van die artillerie van die opperhoofkommando verhoog, terwyl die aantal dienseenhede, agtereenhede en instellings verminder moes word.  Teen die aand van 2 September is verbeterde verdedigings- en veiligheidsmaatreëls ingestel by die Pools -Sowjet -grens.  Volgens instruksie nr. 1720 van die bevelvoerder van die grenstroepe in die Wit-Russiese militêre distrik, was alle afdelings op 'n permanente gevegsklare status. 
Die regerings van die geallieerde Brittanje en Frankryk het Duitsland op 3 September oorlog verklaar, maar het nie ooreengekome militêre optrede onderneem nie en ook geen aansienlike steun aan Pole verleen nie.   Ondanks die noemenswaardige Poolse sukses in plaaslike grensgevegte, het Duitse tegniese, operasionele en numeriese meerderwaardigheid uiteindelik die terugtrekking van alle Poolse magte van die grense na korter verdedigingslinies in Warskou en Lwów vereis. Op dieselfde dag (3 September) het die nuwe Sowjet -ambassadeur in Berlyn Aleksei Shkvartsev sy geloofsbrief aan Adolf Hitler oorhandig.  Tydens die inleidingseremonie het Shkvartsev en Hitler mekaar gerusgestel oor hul verbintenis om die voorwaardes van die nie-aggressiewe ooreenkoms na te kom.  Joachim von Ribbentrop, minister van buitelandse sake, het die Duitse ambassade in Moskou in opdrag gegee met die beoordeling van en die verslag oor die waarskynlikheid van Sowjet -voornemens vir 'n inval van die Rooi Leër in Pole. 
Op 4 September 1939 het alle Duitse vlooteenhede in die noordelike Atlantiese Oseaan bevel ontvang "om via die noordelikste koers na Murmansk te volg".  Op dieselfde dag het die Sentrale Komitee van die Kommunistiese Party en die regering van die Sowjetunie die opdragte van die volkskommissaris van Kliment Voroshilov goedgekeur om die aftrede en ontslag van personeel van die Rooi Leër en jong bevelvoerders vir 'n maand te vertraag en om te begin volskaalse opleiding vir alle lugweerafdelings en personeel in Leningrad, Moskou, Kharkov, in Wit-Rusland en die Kiev Militêre Distrik. 
Op 5 September 1939 ontvang die Volkskommissaris van Buitelandse Sake Vyacheslav Molotov die Duitse ambassadeur Friedrich Werner von der Schulenburg.  By navraag van die ambassadeur oor 'n moontlike ontplooiing van die Rooi Leër in Pole, antwoord Molotov dat die Sowjet -regering "sal beslis moet begin met spesifieke aksies" op die regte tyd. "Maar ons glo dat hierdie oomblik nog nie aangebreek het nie" en "enige haas kan dinge verwoes en die byeenkoms van teenstanders vergemaklik". 
Op 10 September beveel die Poolse opperbevelhebber, maarskalk Edward Rydz-Śmigły, 'n algemene terugtog na die suidooste na die Roemeense brughoof.  Kort daarna het Nazi-Duitse amptenare hul Sowjet-eweknieë verder aangespoor om hul ooreengekome deel te handhaaf en Pole uit die ooste aan te val. Molotov en ambassadeur von der Schulenburg het die aangeleentheid herhaaldelik bespreek, maar die Sowjetunie het die inval in Oos -Pole vertraag, terwyl hulle besig was met gebeure wat in die Verre Ooste afspeel in verband met die voortslepende grensgeskille met Japan. Die Sowjetunie het tyd nodig gehad om die Rooi Leër te mobiliseer en het die diplomatieke voordeel gebruik om te wag om aan te val nadat Pole ontbind het.  
Op 14 September, met die ineenstorting van Pole, het die eerste verklarings oor 'n konflik met Pole in die Sowjet -pers verskyn.  Die onverklaarde oorlog tussen die Sowjetunie en die Ryk van Japan by die gevegte van Khalkhin Gol het geëindig met die Molotov -Tojo -ooreenkoms, wat op 15 September onderteken is toe 'n wapenstilstand op 16 September van krag geword het.   Op 17 September het Molotov 'n oorlogsverklaring afgelewer aan Wacław Grzybowski, die Poolse ambassadeur in Moskou:
Warskou, as die hoofstad van Pole, bestaan ​​nie meer nie. Die Poolse regering het verbrokkel en toon geen teken meer van operasie nie. Dit beteken dat die Poolse staat en sy regering de facto ophou bestaan ​​het. Gevolglik het die ooreenkomste tussen die USSR en Pole hul geldigheid verloor. Aan haar eie lot en sonder leiding, het Pole 'n geskikte gebied geword vir allerhande gevare en verrassings, wat 'n bedreiging vir die USSR kan inhou. Om hierdie redes kan die Sowjetregering, wat tot dusver neutraal was, nie meer 'n neutrale houding behou en hierdie feite ignoreer nie. . Onder hierdie omstandighede het die Sowjetregering die opperbevel van die Rooi Leër beveel om troepe te beveel om die grens oor te steek en die lewe en eiendom van die bevolking van Wes -Oekraïne en Wes -Wit -Rusland onder hulle beskerming te neem. - Volkskommissaris vir Buitelandse Sake van die USSR V. Molotov, 17 September 1939 
Molotov verklaar via openbare radio -uitsending dat alle verdrae tussen die Sowjetunie en Pole ongeldig is, dat die Poolse regering sy mense verlaat het aangesien die Poolse staat in werklikheid opgehou het om te bestaan.   Op dieselfde dag het die Rooi Leër die grens na Pole oorgesteek.  
Pole apart: Poetin, Pole en die Nazi-Sowjet-verdrag
Geoffrey Roberts is emeritus -professor in geskiedenis aan die University College Cork, die Nasionale Universiteit van Ierland. Sy nuutste boek (mede-outeur van Marin Folly en Oleg Rzheshevsky) is Churchill en Stalin: Metgeselle tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Namate die 75ste herdenking van die einde van die Tweede Wêreldoorlog nader kom, is twee van die belangrikste slagoffers van die oorlog en Pole en Rusland en Ndash weer gewikkel in 'n baie emosionele geskil oor die oorsprong daarvan. Die kern van die saak is die meerjarige kontroversie oor die Nazi-Sowjet-verdrag van 23 Augustus 1939.
President Vladimir Poetin het die polemiek begin toe hy tydens die perskonferensie in Moskou op 19 Desember tydens 'n perskonferensie in Moskou op die 80ste herdenking van die Tweede Wêreldoorlog gevra is oor die resolusie van die Europese Parlement. Poetin beskou die resolusie as onaanvaarbaar omdat dit die Sowjetunie en Nazi -Duitsland gelykstel en sy skrywers daarvan beskuldig dat hulle sinies en onwetend is oor die geskiedenis. Hy beklemtoon eerder die München -ooreenkoms van September 1938 en die deelname van Pole en die deelname aan die ontknoping van Tsjeggo -Slowakye. Die Sowjet-Duitse nie-aggressiewe verdrag was nie die enigste sodanige ooreenkoms wat Hitler met ander state gemaak het nie. Ja, sê Poetin, daar was geheime protokolle wat Pole tussen Duitsland en die USSR verdeel, maar Sowjet -troepe het Pole eers binnegekom nadat sy regering ineengestort het.
Dit is nie die eerste keer dat Poetin sulke argumente voer nie. Hy het baie soortgelyke punte in 2009 gemaak tydens die 70ste herdenking van die uitbreek van die oorlog. Maar sy toon was toe versoenend eerder as strydlustig. By die herdenkingsgeleentheid in Gdansk beklemtoon Poetin die algemene stryd van Pole en Russe en vra dat die uitbreek van die oorlog in al sy kompleksiteit en diversiteit ondersoek moet word. Elke land was skuldig, nie net die Sowjetunie nie: & ldquoit moet erken dat alle pogings wat tussen 1934 en 1939 aangewend is om die Nazi's met verskillende ooreenkomste en pakte te paai, moreel onaanvaarbaar en prakties betekenisloos sowel as skadelik en gevaarlik was. & Rdquo
In antwoord op Poetin het die destydse Poolse premier, Donald Tusk, beklemtoon dat sy land op 1 September 1939 deur Duitsland aangeval is en dan twee weke later deur die Sowjetunie binnegeval is. Maar Tusk beklemtoon ook dat hoewel & ldquotruth pynlik kan wees, dit niemand moet verneder nie. & Rdquo
Die dag na sy nuuskonferensie in Moskou het Poetin leiers van die Statebond van Onafhanklike State toegespreek tydens 'n vergadering in Sint Petersburg om die voorbereidings vir die 75ste bestaansjaar te bespreek. Poetin gebruik die geleentheid om 'n lang analise te lewer van wat tot die uitbreek van die oorlog in September 1939 gelei het, insluitend gedetailleerde aanhalings uit baie diplomatieke dokumente.
Een dokument wat Poetin en rsquos opgeval het, was 'n versending van September 1938 deur Jozef Lipski, die Poolse ambassadeur in Berlyn, oor 'n gesprek met Hitler. Tydens die gesprek het Hitler gesê dat hy dit oorweeg om die Joodse kwessie op te los deur hulle na 'n kolonie te laat emigreer. Lipski het geantwoord dat, as Hitler 'n oplossing vir die Joodse vraag sou vind, die Pole 'n pragtige monument vir hom in Warskou sou bou. & ldquoWatter soort mense is diegene wat sulke gesprekke met Hitler voer? & quot, het Poetin gevra. Dieselfde soort, het hy gemeen, wat nou die grafte en monumente ontheilig van die Sowjet -soldate wat Europa van die Nazi's bevry het.
Die belangrikste punt van Putin & rsquos-trawl deur die Britse, Franse, Duitse, Poolse en Sowjet-argief was om aan te toon dat alle state in die dertigerjare sake gedoen het met die Nazi's, nie in die minste nie Pole, wat probeer om toenadering tot Hitler as deel van 'n anti-Sowjet alliansie. Poetin het hierdie geskiedenis gekoppel aan die huidige politiek: & ldquoRussia word gebruik om mense bang te maak. Of dit nou tsaar, Sowjet of vandag is, en niks het verander nie. Dit maak nie saak watter soort Rusland Rusland is nie en die rasionaal bly. & Rdquo
Poetin het die Sowjetse buitelandse beleid in die dertigerjare kragtig verdedig. Volgens die Russiese president het Moskou gesoek na 'n kollektiewe veiligheidsalliansie teen Hitler, maar sy pogings is afgeweer, veral tydens die Tsjeggo -Slowaakse krisis van 1938 toe die Sowjets bereid was om oorlog te voer ter verdediging van die land, mits Frankryk dit ook doen. Maar die Franse het hul optrede gekoppel aan dié van die Pole, en Warskou was besig om 'n plan te vind om 'n paar Tsjeggo -Slowaakse gebied te gryp. Volgens Poetin en rsquos kon die Tweede Wêreldoorlog afgeweer gewees het as state in 1938 teen Hitler opgestaan ​​het.
Met betrekking tot die Nazi-Sowjet-verdrag, terwyl Poetin aanvaar dat daar 'n geheime protokol was, het hy voorgestel dat daar moontlik in die argiewe van westerse state verborge vertroulike ooreenkomste kan wees wat hulle met Hitler gesluit het. Hy het ook herhaal dat die Sowjetunie nie werklik Pole binnegeval het nie, en het bygevoeg dat die Rooi Leër en rsquos -aksie baie Jode van uitroeiing deur die Nazi's gered het.
Poetin het op 24 Desember teruggekeer na die oorlog en die oorsprong van die oorlog op 'n vergadering van die Russiese ministerie van Ministerie van Verdediging: Ja, die Molotov-Ribbentrop-verdrag is onderteken en daar was ook 'n geheime protokol wat die invloedsfere omskryf het. Maar wat het Europese lande voorheen gedoen? Dieselfde. Hulle het almal dieselfde dinge gedoen & rdquo. Maar wat hom die hardste getref het, het Poetin aan sy kollegas gesê, was die Lipski -verslag: & ldquoThat bastard! Daardie antisemitiese vark & ​​ndash het ek geen ander woorde nie & rdquo.
Om eerlik te wees teenoor Poetin, het sy siening van die geskiedenis meer as om die vinger na Pole en die weste te wys. Hy het ook meer diepgaande oorsake van die Tweede Wêreldoorlog geïdentifiseer, insluitend die strafverdrag in Versailles wat die radikale en herlewing van gemoedstoestand in Duitsland aangemoedig het, en die totstandkoming van nuwe state wat baie konflikte tot gevolg gehad het, veral in Tsjeggo -Slowakye, wat 'n 3,5 miljoen -sterk Duitse minderheid.
Pole & rsquos se eerste reaksie op Poetin en rsquos woedende Filippyne was 'n verklaring van sy ministerie van buitelandse sake op 21 Desember, waarin hulle ongeloof uitspreek oor die verklarings van die Russiese president en rsquos. Volgens die ministerie van buitelandse sake het Polen in die dertigerjare 'n gebalanseerde beleid teenoor Duitsland en die Sowjetunie gehad, wat 'n ooreenkoms met beide lande aangegaan het. Ondanks die vreedsame beleid wat die Republiek van Pole gevolg het, het die Sowjetunie direkte stappe gedoen om oorlog te veroorsaak en terselfdertyd massa-misdade gepleeg & rdquo.
Kernpunt: Niether country trusted each other. But they also wanted to give themselves time to attend to other matters (and build up militarily).
Dit is 'n transkripsie van die video -reeks A History of Hitler's Empire, 2nd Edition. Watch it now, Wondrium.