Daar is oor die algemeen 'n kwalitatiewe verskil waarn-eembaar ten opsigte van ervarings van rou by diegene met hoop in God, in vergelyking met dié by wie daar geen hoop in God is nie. Deur 'n geloofsbasis by kinders te vestig, bied ouers aan hulle ook 'n toekomstige anker vir goeie én slegte tye (O'Connor 2004:46).
Dit is belangrik dat kinders ook sal verstaan dat daar 'n keuse-element by die uiteindelike uitkoms van die rouproses betrokke is. Hier kan die voorbeeld gebruik word van die dubbele simbole vir die Chinese woord vir krisis. 'n Simbool word gebruik wat enersyds op gevaar dui, en andersyds een wat op geleentheid dui. Op grond hiervan kan die rouproses in 'n sekere sin as 'n 'gevaarlike geleentheid' beskryf word (Perschy 2004:122). Dit is egter die individu self wat 'n innerlike keuse moet maak om selfs te midde van hartseer die geleentheid aan te gryp om daaruit te leer en uiteindelik emosioneel en geestelik te groei.
Spirituele praktyke9 en geloofstandpunte kan egter tydens die roufase ook posttraumatiese groei en positiewe ervarings tot gevolg hê. As deel hiervan kan geestelike prosesse wat sekere narratiewe en rituele insluit, die verlede oorbrug en kan dit help om by die teenswoordige aan te pas asook 'n roete vir die toekoms te ontdek. Boynton en Vis (2011:145) toon in hierdie verband aan hoedat 'n meta-analise van posttraumatiese groei aangedui het dat 'n herevaluering van self-identiteit en wêreldbeskouing, asook 'n herbesinning rondom spiritualiteit, uiteindelik 'n beduidende rol ten opsigte van positiewe uitkomste vervul het in gevalle van kinders met gekompliseerde rouprosesse (uiteraard met die nodige fasilitering):