Aan die woord - Vyf vrae aan Marita van der Vyver - Afrikaans.com
In haar dertiende roman ondersoek die baie gewilde skrywer kwessies waarmee talle middeljariges kan identifiseer. Prof. Joan Hambidge, bekende letterkundige, digter en resensent, meen selfs dat dit 'n tong-in-die-kies ondersoek is na etlike kwessies wat die middeljarige Van der Vyver besig hou, soos "die rol van 'n suksesverhaal (Griet skryf 'n sprokie) waarna kritici altyd terugkeer, terwyl sy ook ander werke gelewer het, soos uitstekende kinderboeke en kosboeke."Sedert haar topverkoperdebuut Griet skryf 'n sprokie in 1992 Afrikaanse lesers so betower het dat 10 000 eksemplare daarvan in die eerste maand verkoop is, het daar talle boeke uit Marita se baie kreatiewe pen verskyn. Dit wissel tussen kinderboeke soos Olinosters op die dak, jeugromans soos Hanna Hoekom, kosboeke, outobiografiese vertellings oor haar lewe op die Franse platteland en romans. Tussendeur was daar ook 'n reeks tydskrifrubrieke vir Sarie. Twee van haar boeke (Hanna Hoekom en Dis koue kos, skat) is verfilm, en Griet-aanhangers sal bly wees om te hoor dat planne vir hierdie langverwagte film ook goed vorder.
Marita se volwasse romans is almal in Engels, Hollands en Duits vertaal, terwyl Griet skryf 'n sprokie in twaalf tale vertaal is. Dit was die eerste Afrikaanse roman ooit wat in Chinees vertaal is, en het ook in Yslands verskyn.
Sy het al talle letterkundige pryse verower, waarvan die mees onlangse 'n erepenning van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns, vir haar tweede radiodrama Genade. Marita woon op 'n klein dorpie in die suide van Frankryk saam met haar Franse man, Alain Claisse. Hulle het drie seuns en 'n dogter.
Misverstand gaan oor misverstande tussen mense – tussen getroude pare, ouers en kinders, maar ook tussen kulture, tussen Europa en die res van die wêreld. En ook oor hoe ons onsself misverstaan. Twee Suid-Afrikaners bring vier dae deur in 'n vreemde stad (Parys) en leer hulself bietjie beter ken.
Ek wou lankal skryf oor 'n middelmatige kunstenaar wat soos 'n has been voel en geld maak op maniere waaroor hy hom eintlik skaam. Toe skep ek vir Willem Prins wat hygromans onder 'n vroulike skuilnaam (Lolita Meyer) skryf…
Elsa Joubert het baie jare gelede vir my gesê jy kry nooit klaar met 'n teks nie – jy moet dit net laat gaan op 'n sekere punt. Jy moet dit agterlaat. En André Brink het my, toe ek nog baie jonk was, gewaarsku dat dit nie makliker word ná baie boeke nie; dit word al hoe moeiliker, want die eise wat jy aan jouself stel en die verwagtinge van jou lesers word al hoe groter.
Karin Brynard het tydens US Woordfees 2017 met Marita gesels: https://iono.fm/e/392966
PreviousPrevious post:Aan die woord – Jaco Jacobs – die geheim van 'n goeie kinderboekNextNext post:Dan Sleigh – een van Afrikaans se onbetwiste meesters