As jy, soos ek, oorweldig voel oor die lys voorskrifte vir ŉ “knap vrou” wat in Spreuke 31 genoem word, kan jy jouself darem so ŉ bietjie troos in die wete dat dié voorskrifte bedoel was vir koning Lemuel van Massa, en dat dit van sy ma afkomstig was. Ek reken as ek ŉ lysie voorskrifte moes neerskryf wat my seun moet gebruik om sy trouvrou mee uit te soek, sou ek dit ook so moeilik as moontlik wou maak vir enige vrou om aan my standaarde te voldoen.
En dan kruis ŉ eietydse Spreuke 31-vrou my pad. Ek ken haar al vir 33 jaar. Sy is ŉ boervrou wat saam met haar man noodgedwonge ander planne moes maak toe dinge in die omgewing waar hulle woon, ŉ klompie jaar gelede begin skeefloop het. Saam het hulle troues en ander funksies op die plaas aangebied, en toe dit nie meer kon uitwerk nie as gevolg van mynbedrywighede wat die eens mooi plaasomgewing op sy kop gekeer het, het hulle die akkommodasie op die plaas omskep in langer termyn blyplek vir personeel van nabygeleë myne en ŉ kragstasie.
Sy is soos die handelskepe, sy ry ver tot by ŉ behoorlike supermark om seker te maak haar gesin het alles wat hulle nodig het. Sy bak beskuit en koekies en verkoop dit. Mens kan die liefde daarin proe.
Sy oorweeg die waarde van elke geleentheid wat oor haar pad kom: Só het sy onlangs, ten spyte daarvan dat sy drie kinders het wat skielik tuis onderrig moet word en gaste wat versorg moet word, ŉ onderwyspos by ŉ nabygeleë skool aanvaar, sodat sy haar man kan help om in ŉ moeilike tyd die wa deur die drif te trek.
Sy pak die werk aan met krag, haar hande staan vir niks verkeerd nie. Terwyl ŉ baksel beskuit in die oond gaar word, stuur sy hul middelste seun om die hanskalf melk te gee en sit sy ŉ vars pot koffie vir haar man op.
Sy werk met verf en kwaste, haar hande bly besig agter die esel waar sy werk aan ŉ skildery van hul drie seuntjies wanneer sy ŉ blaaskans kry.
Sy het ŉ oop hand vir die armes, sy is vrygewig teenoor die behoeftiges. Elke nou en dan vind ŉ enkellopende of ŉ gesinnetjie vir ŉ tyd ŉ veilige heenkome by haar en haar man op die plaas, tot hulle weer op hulle voete kan kom en hul eie koers kan inslaan. Getrou, liefdevol versorg sy hulle, fisiek en geestelik.
Sy is gerus oor haar huisgesin as die ysige hoëveldwind waai: hulle dra almal warm klere. Oor die reusewinkelhaak in haar jongste se nuwe broek, ŉ ongelukkie wat gebeur het terwyl hy saam met sy pa buite iewers was, rol sy haar oë onopsigtelik: sy sal dit later met fyn stekies regmaak.
Sy hou goeie toesig oor haar huishouding; lui is sy nie. Teen die kombuismuur is ŉ witbord met ŉ lysie van dinge wat gedoen moet kom; sy werk doelgerig en pligsgetrou daardeur.
As sy die Here dien, dán verdien sy om geprys te word. Teen haar sitkamermuur staan geskryf, die hele muur vol sodat ŉ mens dit nie kan miskyk nie: “Want Ek weet watter gedagtes Ek aangaande julle koester, spreek die Here; gedagtes van vrede en nie van onheil nie, om julle ŉ hoopvolle toekoms te gee. (Jeremia 29:11)”