(Die digter se poging tot vakmanskap blyk dan uit byvoorbeeld die rympaar “duister” en “luister”.) Die sikliese slot met die spreuk “Wel hem die op God vetrouwd” vestig die tema van volkome vertroue in ’n God met ’n soms onbegryplike raadsplan, wat gee en neem, maar weer troos bied aan diegene wat sonder vrees of klag op Hom wag. Alle mense op aarde sal hom navolg, aanbid en ook deel van sy wêreldekonomie vorm (Op. 13:3-4, 8, 16-18). Hierdie prediker het gedink dat n verbond met God, sonder n veranderde hart, genoeg was om hom in die hemel te kry. n Verbond wat deur die besnydenis óf die besprinkeling van babas bevestig is, is egter nie genoeg om van iemand n gelowige te maak nie. En tog gebeur daar steeds wonderlike dinge, soos byvoorbeeld nou hier met die lees van hierdie “Mzansi (onner innie syde)”! ‘n Slag en saligheid met een slag!