Hoe het John Duns Scotus tydens die Skotse vryheidsoorloë in Engeland gewoon? - Inligting
Hoe het John Duns Scotus tydens die Skotse vryheidsoorloë in Engeland gewoon?
Verskonings, dit is miskien 'n baie nisvraag, maar ek het onlangs ontdek dat die teoloog John Duns Scotus - 'n Skot, verbasend genoeg - in die laat 1200's/vroeë 1300's in Engeland gewoon het - tydens die Eerste Skotse onafhanklikheidsoorlog en die bewind van Edward I en Edward II.
Ek het dit vreemd gevind om te dink dat 'n Skot tydens 'n wrede middeleeuse oorlog tussen Skotland en Engeland, blykbaar ongemaklik, in Engeland kon gewoon het. Hoe was dit moontlik? Is hy beskerm teen moontlike vervolging deur die staat as gevolg van sy status as priester? Selfs as dit die geval was, sou hy nie 'n aansienlike vyandigheid van die Engelse algemene bevolking in die gesig gestaar het nie? Of was dit eintlik heel normaal dat Skotte gedurende hierdie tydperk in Engeland woon, en omgekeerd?
In die spesifieke geval van John Duns Scotus weet ons relatief min van hom afgesien van sy werk en die feit dat hy 'n broeder was. As lid van 'n godsdienstige orde en 'n akademikus sou hy waarskynlik hoofsaaklik in godsdienstige huise gewoon het en so teen die meeste openlike vyandigheid beskerm word.
Meer algemeen was daar baie mense wat in die laat 13de eeu in Engeland as 'Skotse' beskryf kon word, veral in die noorde van Engeland. Adellikes het dikwels grond aan weerskante van die grens besit. Soos hierdie PhD -proefskrif lui (p20), toe oorlog in 1296 uitbreek, het dit 'n verklaring van trou geëis, en
'In April van daardie jaar is bevele uitgevaardig om alle Skotte in Engeland te arresteer, en die balju van Northumberland het opdrag gekry om lyste op te stel van alle grondeienaars wat as' Skotse 'beskou kan word, waarvan die meeste afstammelinge was van gevestigde Northumbriese gesinne wat met die huwelik ondertrou het met die Skotte. "
Sedertdien sou die lewe vir die Skotte in Engeland, waarskynlik selfs diegene wat bereid was om hul trou aan Edward te verklaar, baie ingewikkelder gewees het. Die Engelse wat uit Skotland verdryf is, het weinig beter gevaar toe hulle aangesluit het by die groeiende geledere van die sogenaamde 'onterfde'.
Meer algemeen twyfel ek nie daaraan dat Skotte wat in Engeland woon ten minste vyandigheid sou beleef het nog voordat die oorlog in 1296 uitgebreek het nie. Beskrywings van Skotte uit daardie tydperk was skaars vleiend! Trouens, in die sestiende eeu beskryf Engelse skrywers die Skotte nog steeds so:
Hulle het die bloed uit die wonde van die versneuweldes gedrink: hulle vestig hulself deur 'n ander bloed te drink en veronderstel dat die groot aantal slagtings wat hulle pleeg, hoe meer eer hulle wen [wen] en so ook die Skithiërs in die ou tyd. Hierby voeg ons by dat hierdie wilde Skotte, net soos die Skithiërs, hul hoof wapens, boë en pyle gehad het.
Camden, Brittania, (1586)
Ons sal nie weet of Duns Scotus enige vyandigheid teenoor sy Skotse gesindheid in die gesig gestaar het nie, maar ons kan nie die persepsies van nasionaliteit en nasionaliteit in die laat 13de eeu verwag wat sou bestaan ​​as daar vandag oorlog was nie. Mense wat in die laerland van Skotland naby die moderne grens in die 1290's gewoon het, het nie noodwendig hulself as Skotse of lojaal aan 'n Skotse 'nasie' beskou nie. Hulle sou beslis gedink het dat hulle kultureel en taalkundig meer gemeen het met die Engelse as die Hoogland en Gaelies-sprekende Skotte. As lid van godsdienstige ordes was Duns Scotus boonop 'n 'werknemer', as u wil, van die grootste pan-nasionale organisasie ter wêreld, die Kerk, wat nie mense onderskei of mense op grond van nasionaliteit beoordeel nie.
Ja, ons weet wel dat koning Robert Bruce dit sy taak gemaak het om die edele grondbesitsklasse 'n kant te laat kies deur die grensoverschrijdende grondbesit wat voorheen gebeur het, te voorkom, maar dit was nie van toepassing op kerklikes wat voordele of posisies kon inneem nie. oral waar hulle hulle kon vind, en het dit tot die Reformasie bly doen.
Alhoewel die naam van Duns Scotus beklemtoon hoe sy plek van herkoms deur tydgenote goed verstaan ​​is, beteken dit nie noodwendig dat Scotus as 'n ondersteuner van 'n onafhanklike Skotland beskou word in stryd met die bewering van Edward I, of 'n ondersteuner van Robert Bruce. Die politieke lojaliteit van Scotus sal steeds 'n kwessie van veronderstelling bly, maar dit was meer geneig om gekleur te word deur plaaslike Suid -Oos -Skotse gesinslojaliteit as 'n inherente gevoel van Skotse nasionaliteit of lojaliteit aan sy 'geboorteland'. Trouens, baie meer prominente geestelikes as Scotus het selfs in die 1320's getrou gebly aan die Engelse 'heer', Edward I en II.
Ten slotte moet op gelet word dat Scotus eintlik 'n groot deel van sy latere lewe in Parys en Keulen deurgebring het, van 1302 tot sy dood in 1308. Dit kan wees dat sy verhuising na die vasteland gepaard gegaan het met 'n begeerte om lesings te gee in 'n meer ondersteunende omgewing vir Skotte as Oxford. Die lojaliteit van Duns Scotus was egter meer vir die kerk as vir enige sekulêre mag, en hy is 'n tyd lank uit sy pos in Parys ontslaan omdat hy die pous in 'n geskil met die Franse kroon ondersteun het.
Uiteindelik was die stadium van die onafhanklikheidsoorloë waarin Duns Scotus geleef het 'n tydperk waarin Skotland 'n tydperk van volledige verowering ondergaan het toe die onafhanklikheidsoorloë verby was. Vanuit 'n Engelse perspektief was die beperkte magte wat die Engelse oorwinning weerstaan ​​het, klein groepies rebelle wat die wettige regering weerstaan, nie die verenigde Skotse nasie wat in oorlog met Engeland was nie. Om Skot te wees het nie ipso facto bedoel anti-Engels.
The Border Reivers van Clan Bell
Gedurende die laat Middeleeue, spesifiek tussen die laat 13de en laat 15de eeu, was Skotland en Engeland in 'n oorlog - en die mense wat in die grensgebiede in Skotland en Engeland gewoon het, het die grootste deel daarvan gedra.
Dit was 'n gevaarlike tyd om in die streek te woon, en die lewe was moeilik. Die gereelde Anglo -Skotse oorloë het beteken dat die grensgebiede dikwels deur gevegte verwoes is - en selfs as daar nie 'n oorlog aan die gang was nie, was die spanning altyd hoog, wat die voortdurende bedreiging van verdere oorlogvoering laat voortduur.
Wat was die punt om op 'n stuk grond te probeer boer, as dit moontlik is dat dit te eniger tyd vernietig kan word? Boonop was akkerbou nie geskik vir die land in die omgewing nie, waarvan baie heuwelagtige of oop heide is. Hierdie tipe grond is baie beter vir veeboerdery, aangesien dit geskik is vir beeste eerder as om gewasse te verbou - en dit maak dit makliker vir riviere, aangesien beeste maklik gesteel en weggesmokkel kan word.
Daar was ander faktore wat die lewendige lewenstyl in hierdie streek aangemoedig het. Destyds was dit algemeen dat grond geërf word deur 'n stelsel genaamd gavelkind eerder as primogeniteit. Dit wil sê, as 'n man sterf, is sy land gelyk onder sy seuns verdeel, eerder as dat dit eers na die eersgebore seun gegaan het. Alhoewel dit waarskynlik 'n baie meer regverdige manier is om dinge te doen, het dit ook beteken dat elke persoon minder grond gehad het, wat soms nie genoeg was om te oorleef nie.
Al hierdie dinge lei ons na die Grens -riviere. Omdat dit gedurende hierdie tyd so moeilik was om in die omgewing te oorleef, sou gesinne of familielede saamspan om hul eie lewens te verbeter ten koste van hul vyande.
Wat het die Border Reivers gedoen?
Herlewing was 'n lewenswyse en 'n manier om 'n bestaan ​​te maak. Daar was riviere aan weerskante van die grens, en strooptogte was nie noodwendig net oorgrensaanvalle nie: Skotse riviere het net so 'n aanval op ander Skotse stamme gedoen as in Engelse gesinne. Enigiemand kan 'n slagoffer wees van 'n aanval deur die Border Reivers, solank dit nie 'n direkte familie was nie.
Die voorkeur vir verwantskap bo nasionaliteit was inderdaad een van die redes waarom die riviere so moeilik was om te beheer. Huwelike oor nasionale grense was so algemeen dat dit dit moeilik gemaak het om nasionale wette af te dwing, en daarom het die howe in Londen sowel as Edinburgh wetgewing aangeneem oor ondertrouery. Op 'n stadium was dit 'n doodsvonnis vir 'n Skotse man om met 'n Engelse vrou te trou sonder om eers toestemming daarvoor te kry.
Riviere spring op 'n stewige ponie of nag wat op die rowwe terrein van die gebied gewoond is, op die jag na beeste, perde en ander goed wat maklik vervoer kan word. Aanvalle was egter gewoonlik nie ad-hoc-aangeleenthede nie; dit was noukeurig beplande strooptogte en kan alles van drie mans tot drieduisend insluit, almal gewapen met alles wat hulle in die hande kan kry, hetsy 'n lans, 'n kruisboog of 'n swaard.
Hulle het geklee vir die geveg, met ligte wapenrusting en metaalhelms, wat die bynaam "staalkappe" gekry het. Raids, soos hulle genoem is, kan 'n vinnige uitstappie na die naburige dorpie wees onder die dekmantel van die duisternis, of dit kan 'n epiese meerdaagse reis wees. Daar is berigte oor riviere wat so ver noord as Edinburgh reis vir strooptogte, en so ver suid as Chorley in Lancashire.
Die herleef as soldate
Alhoewel hulle dikwels deur die leiers in Skotland en Engeland aan die kaak gestel is, is hulle ook versoek om as huursoldate te dien, te danke aan die vaardighede wat hulle tydens hul aanvalle opgedoen het. Dit was 'n nuttige toevoeging tot die leërs aan weerskante van die grens, en nadat hulle 'n rivier, die gewaagde Buccleugh, ontmoet het, het koningin Elizabeth I selfs gesê: "met tienduisend sulke manne kan James VI enige troon in Europa skud."
Omdat reivers eerder gesinsbande speel as nasionale getrouheid, was dit vir die leërhoofde dikwels moeilik om te bestuur - en by meer as een geleentheid is berig dat soldate van riviere gesien het wat mekaar omruil en met mekaar in die stryd gesels! Hulle het ook hul herleefvaardighede in die gevegskampe goed gebruik en medesoldate geplunder. Een keer 'n reiver, altyd 'n reiver.
Die Bells as herlewing
Daar was Bells aan weerskante van die grens - en tot vandag toe kan daar baie Bells in die Borders en Dumfries en Galloway aan die Skotse kant, sowel as Northumberland en Cumbria aan die Engelse kant gevind word.
Clan Bell word saam met twaalf ander gesinne gedurende die nuwe jare as die 'Devil's Dozen' beskou, en hulle was berug daarvoor dat hulle onstuimig was en probleme veroorsaak het (selfs al was die moeilikheid nodig vir hul voortbestaan).
Die Bells was onder 'n aantal gesinne wat in 1517 deur die Kroon 'n waarskuwingsbrief aan hulle gegee is om die vrede te bewaar. Teen die einde van dieselfde eeu, in 1587, is 'n wet uitgevaardig "om die inwoners van die grense, hooglande en eilande stil te hou en te gehoorsaam", tesame met 'n lys van die stamme, insluitend die klokke.
Die einde van die riviere
Gedurende vredestyd in die streek het die grenslande gewerk onder die sogenaamde Maartwet. Die gebied was verdeel in ses 'optogte' en elkeen het 'n bewaarder aangestel wat verantwoordelik was vir die administrasie van geregtigheid met pligte, insluitend die voorkoming van strooptogte en die herstel van buit.
Aan elke kant van die grens was daar drie optogte, oos, middel en wes, en hulle het hul eie wette wat verskil van die Edinburgh- en die Londense wetgewing. Een van die bekendste is 'n wet genaamd 'hot trod' waardeur 'n persoon wat toegeslaan is, binne ses dae 'n teenaanval kon doen om hul gesteelde goedere te herwin. Hulle moes aankondig wat hulle doen en 'n racket maak terwyl hulle aanval, en enige verbygangers wat op die teenaanvallers teëkom, moet deelneem.
'N Ander wet was dat klagtes op "wapenstilstand" behandel is, toe geskille aan die March Warden voorgelê is. Dit het nie gereeld daartoe gelei dat klagtes opgelos is nie, aangesien baie van die bewaarders self ontvanger was en bevooroordeeld was teenoor diegene in hul eie familie of verwante stamme.
Die optogte is egter ontbind toe Jakobus VI in 1603 aan bewind gekom het toe die Skotse en Engelse krone verenig is. Hy het die strooptog in die grensgebied onderdruk en die riviere wat die meeste probleme veroorsaak het, afgerond. Ongelukkig was baie riviere die slagoffers van Jethart Justice, waar hulle eers gehang en later verhoor is. Ander is gedeporteer, en ander is nog steeds verplig om te veg.
Die lewe in die grensgebiede was nog steeds moeilik, ondanks die nuwe reëls en die gebrek aan herlewing, kon baie gesinne eenvoudig nie oorleef in die gebied wat hulle al generasies lank geleef het nie. Baie Bells het na die Plantation of Ulster gegaan, met die gevolg dat daar vandag nog baie mense met die van in Ierland is.
Die nalatenskap van die Border Reivers kan steeds gesien word op die jaarlikse feeste in die Skotse grensdorpe, met die Riding of the Marches ('n rit op perde om die stadsgrense) wat 'n sterk skakel met die herlewende erfenis van hierdie dorpe bied.
Daar is ook baie uitbeeldings van riviere in die letterkunde, veral in Walter Scott se versameling Border Ballads, the Minstrelsy of the Scottish Border. Hierin word die Border Reiver uitgebeeld as 'n heldhaftige figuur met 'n sterk morele kompas en 'n erekode, wat ondanks bloedvergieting 'n ordentlike persoon was.
1911 Encyclopædia Britannica/Teologie
Terwyl die woord na God verwys as die spesiale tema van die teoloog, vind ander onderwerpe onvermydelik toegang. Teïstiese filosofie beskou God as die absolute wese en elke monoteïstiese godsdiens dring daarop aan, nie inderdaad dat die kennis van God alle kennis insluit nie, maar die inhoud van die teologie. dat hierdie uiters belangrike kennis vars lig op alles werp. Met 'n ekstra Christelike intensiteit verklaar die Heilige Paulus: 'As iemand in Christus is, is hy 'n nuwe skepsel, die ou dinge het verbygegaan, kyk, dit het nuut geword. Maar alles is van God, wat ons deur Christus met Homself versoen het "(2 Kor. 17, 18). 'N Minimum verdeling kan drievoudig wees—Gottesbegriff, Selbstbeurteilung, Weltanschauung.  Maar histories is dit belangriker om daarop te let dat die Christelike teologie ontwikkel is as 'n leerstuk aangaande Christus: sy verhouding tot God, ons verhouding tot God in of deur hom. Christus word beskou as verlossing - 'n opvatting van belangrikheid in baie godsdienste, maar in niemand so belangrik soos in die Christendom nie. 'N Ander moontlikheid maak inderdaad hier oop. In plaas daarvan dat die teologie hoofsaaklik 'n leerstelling aangaande God of 'n aangeleentheid oor Christus is, kan die teologie as die teorie van Christelike ervaring beskou word. Die meeste teologiese skole sal dit egter eens wees om 'n komplementêre oogpunt prominent te maak en hul stelsels 'n studie van Goddelike te maak. openbaring. Selfs as hulle die natuurlike teologie aanvaar, is hulle oor die algemeen van mening dat die Christelike teologie, so genoem, op 'n ander punt begin. Diegene wat dit ontken, is voorheen Naturaliste genoem, m.a.w. ontkenners van bonatuurlik openbaring diegene wat die provinsie van die rede in die teologie uitbrei en die grens van openbaring terugdruk, word dikwels rasionaliste genoem.  Aangesien dit die gewone standpunt is, is dit duidelik dat die bewering van Teologie as 'n wetenskap. teologie om 'n wetenskap te wees, of 'n groep wetenskappe, word in 'n eie sin gemaak in soverre teologie ordelik, samehangend, stelselmatig is en op goeie gronde van een of ander aard wil rus, kan dit 'n wetenskap genoem word. Maar, vir sover dit beweer dat dit met spesiale openbaring te doen het, verhef dit homself uit die kring van die wetenskappe en draai dit weg van natuurlike kennis na wat dit as meer intieme boodskappe van God beskou.
Daar moet kennis geneem word van twee spesiale gebruike: (1) 'n Middeleeuse gebruik van 'teologie' vir mistieke of intuïtiewe kennis van God, soos in die bekende boek genaamd Theologia Germanica (2) "teologie behoorlik", in Protestantse stelsels, is die gedeelte van die teologie wat direk handel oor die leer van God.
'N Ander kenmerk van die teologie is die sekondêre en reflekterende karakter daarvan. Godsdiens is dus vroeër as die teologie. Of die teologie wat godsdiens bevat, is in 'n toestand van oplossing - vaagweg gedefinieer en gevul met emosies wat prakties belangrik is, maar intellektueel teologie en godsdiens. onbevredigend. 'Wetenskaplike' teologie kontrasteer hiermee as 'n laboratorium -uittreksel. Die geskiedenis kan die kontras versag deur oorgangsvorme te ontdek en die godsdienstige belangstelling in die teologie sowel as die wetenskaplike belangstelling wat vroeë uitsprake van godsdiens beïnvloed, te toon. Tog gaan hierdie kontras in die betekenis van goddelike dinge in wanneer hulle sê dat hulle besig is met 'n wetenskap. 'N Godsdienstige man hoef nie meer nie, wees 'n teoloog as wat 'n digter 'n estetiese teorie nodig het.
Waar moet ons dan na die Christelike teologie soek? Dit is nie die waarheid wat dit mag lyk as ons antwoord dat ons dit in die geskrifte van teoloë moet vind nie. As owerhede wat hul werk beheer, kan teoloë die Bybel, of tradisie, of die godsdienstige bewussyn, of die Kerk of Bronne noem. 'n kombinasie hiervan. Maar die onderrig van die Bybel is nie stelselmatig nie, en die gesag van die bewussyn is vaag, terwyl die geloofsbelydenisse waarin kerktradisie kristalliseer, uit lang teologiese besprekings na vore kom. Leerstellings was gewoonlik nie net in verband met opbou nie, maar ook met kontroversie. Anselm van Canterbury staan ​​byna alleen onder die groot teologiese meesters om suiwer vanuit 'n wetenskaplike belang te werk, net soos sy bydrae tot die teïsme en sy versoeningsleer. Onder die vroeëre teologiese stellings is kategetiese boeke, bv. Cyril van Jerusalem. Hierdie boeke bevat leerstellige onderrig wat vir praktiese doeleindes gegee is aan leke van volwasse jare wat kandidate vir die doop was. Oninteressante besprekings deur kundiges vir kundiges is middeleeus eerder as primitief. Moderne kategese in die vorm van vraag en antwoord vir die onderrig van gedoopte kinders is soms gerieflik as droë opsommings van die leer (bv. die Westminster -vergadering Korter Kategismus), maar soms het hulle die gloed van godsdienstige sagtheid, soos Luther Klein kategismus, of die Heidelbergse Kategismus. Hulle verduidelik gewoonlik (1) die Apostoliese Geloofsbelydenis, (2) die Tien Gebooie, (3) die Onse Vader. Middeleeuse teologie lyk asof dit in kontak bly met die Apostoliese Geloofsbelydenis wanneer dit die inhoud van die leer verdeel in (gewoonlik) twaalf "artikels" - nie altyd dieselfde twaalf nie - 'n herinnering aan die legendariese samestelling van die Geloofsbelydenis in twaalf afdelings deur die twaalf apostels. Hierdie behandeling het egter min werklike invloed op die struktuur van die Middeleeuse teologie. Duitse Protestantse skrywers onderskei weer, na aanleiding van hul kategese, dikwels drie artikels - van die Vader, die Seun en die Heilige Gees. Ook dit is niks meer as 'n gerieflike fraseologie nie.
Voor die Christelike tydperk was daar baie reflektiewe denke in die Joodse skole, hoewel die belangstelling daar wettig was eerder as spekulatief. Tot 'n mate het die Christendom hierdie Joodse teologie geërf. Jesus Christus het waarlik uit die mense gekom. Hy was 'n 'leek' (Paul Wernle) sonder Joodse teologie. tegniese Joodse kennis.Die groot bereiking van die Ou Testament, etiese monoteïsme, het die gemeenskaplike eiendom geword van die nasie wat dit in die Christendom voorkom as 'n eenvoudige voorveronderstelling. Vroeë Christelike skrywers vind dit onnodig om te bewys waaroor niemand droom om te bevraagteken nie. Saam met hierdie groot leerstelling gee die stadig bereikte hoop op opstanding en die vreeslike leerstelling van toekomstige straf vir goddeloses deur na die Christendom. Vooraanstaande gedagtes in die leer van Jesus, vir sover dit nuut is, is die vaderskap van God - ten minste nuut in die sentrale plek wat dit gegee word - die naderende van die "koninkryk" of die oordeel van God, en Jesus se eie plek as Messias , m.a.w. as koning (en as regter). Die "tweede stigter" van die Christendom, Paulus van Tarsus, was inderdaad rabbynse opleiding. Sy St Paul. terugslag uit die Judaïsme is des te intenser as gevolg van die spesiale intellektuele voorveronderstellings wat hy steeds met die Judaïsme deel. In baie opsigte is die Pauliniese Christendom die voorkant van die Fariseïese geloofsbelydenis. Moderne Christene word in die versoeking gebring om die oënskynlike uitspattigheid van die gedagte van Paulus oor sy Joodse erfenis aan te kla, terwyl moderne Jode in die versoeking kom om dit te stigmatiseer as groteske oordrywings van redelike rabbynse leerstellings. Waarskynlik is albei reg, en albei verkeerd. Die kieme was Joods, maar na 'n nuwe grond vervoer en met 'n nuwe entoesiasme natgemaak, het hulle nuwe vorme aangeneem. Dit kan nie aanspraak maak op die verdienste van korrektheid nie, maar dit is werke van godsdienstige genie. Terselfdertyd gebruik hulle al die hulpbronne van dialektiek en het hulle dus die helfte van die reis van primêre godsdiens na teologie afgelê. Maar die ontwrigting van godsdienstige denke, toe die Christendom ophou om 'n Joodse geloof te wees en 'n tuiste by heidene vind, vernietig die kontinuïteit van die Paulinisme en die Joodse denke wat deur St Paul werk. In latere tye, toe die Paulinisme herleef, spreek die sendbriewe vir hulleself, hoewel dit nie altyd reg verstaan ​​is nie. Daar moet bygevoeg word dat, volgens A. Harnack, die Hellenistiese Judaïsme die beginsels van 'n teologie uitgewerk het wat eenvoudig oorgegaan het in die Griekssprekende Christelike Kerk.
Behalwe die leer van Jesus (wat die beste bewaar is in die eerste drie evangelies) en die leer van Paulus (in ses, tien of dertien sendbriewe), vind die onlangse "wetenskap" van die Nuwe -Testamentiese teologie ander soorte leerstellings. Die brief aan die Hebreërs is 'n parallel met die Paulinisme, wat die inhoud uitwerk
van die Nuwe Testament. op onafhanklike lyne die finaliteit van die Christendom en die meerderwaardigheid daarvan as die Ou Testament. Die Johannese Evangelie en Briewe is later as die Paulinisme, en veronderstel die leidende of minder verrassende standpunte daarvan. Ongeag watter historiese elemente in die diskoerse van Christus behoue ​​bly, soos dit in die vierde evangelie gegee word, pas hierdie diskoerse beter by die outeur se denkwyse as in die sinoptiese raamwerk. Hulle is getransformeer. 1 Petrus is 'n goeie onafhanklike Paulinisme. Die Jakobusbrief kan 'n gekerstende Joodse wettisisme inasem, of, soos ander meen, die wettisisme (wat nie deur Joodse invloede geraak word nie) van die gewilde heidendom-Christelike denke. Die Johannese Apokalips is interessant as 'n apokalips. F. C. Baur en sy skool het dit geïnterpreteer as 'n manifes van 'n anti -Paulinaanse Joodse Christendom, inteendeel, dit benader Paulus se leer van die versoening en sy Christologie. Ander geskrifte is van minder belang. Handelinge is inderdaad van belang om die Paulinisme in 'n latere stadium vir ons te wys dat die skrywer die gedagte van sy groot meester wil weergee, maar sy Paulinisme word vereenvoudig en afgekap. Moontlik toon die Pastorale Briewe dieselfde proses. As ons buite die Nuwe Testament gaan, word hierdie onwillekeurige gebrek aan greep nog duideliker.
Nóg die teorie van onfeilbare inspirasie, met sy bewering van absolute eenvormigheid in die Nuwe Testament, nóg die kritiek van Baur, met die bewering van onversoenbare antagonismes, word deur feite bewys. Die Nuwe Testament is veelsydig, maar het 'n oorheersende geestelike eenheid. Slegs in klein besonderhede kom teenstrydighede na vore. Daar moet onthou word dat kritiek die historiese eenheid van die Nuwe -Testamentiese versameling verbreek het en baie van die komponente daarvan langs mekaar geplaas het by geskrifte wat nog nooit gekanoniseer is nie, en wat konserwatiewe skrywers later duidelik moes veronderstel was. Maar tot dusver was daar 'n merkwaardige terugtrekking van die vroeëre kritiese bewerings. En in elk geval, sedert die Nuwe Testamentiese kanon opgestel is, het die Nuwe -Testamentiese geskrifte 'n teologiese invloed gehad wat geen ander kan beweer nie.
Aan beide kante van die groot oorgang van Joods wees na 'n nie -Joodse geloof, het die Christendom, volgens onlangse studie, as 'entoesiasties' gemanifesteer. Ons kan verskeie punte in hierdie opvatting onderskei. (1) Miskien die belangrikste - die einde van die wêreld was naby "Entoesiasme". hand. 'Koninkryk van God', soos algemeen gebruik, was 'n eskatologiese konsep, en ongeag die probleme wat daar is met betrekking tot sekere evangeliese geleenthede, Christus, om die minste te sê, kon hierdie siening nie ontken het nie. hy wagwoord lui deur die hele Nuwe Testament "-" die Here is naby. " Aan hierdie verwagting is 'n breër gewilde vorm gegee in "Chiliasm"-die leerstelling van die "Duisend" jare se heerskappy  van Christus op aarde (Op. Xx. 1-7). Maar selfs Chiliasm - wat self sy subtilere en grofste modifikasies het - kom voor by die vroeë heidene sowel as in die vroeë Joodse Christendom. (2) 1 Korintiërs wys vir ons 'n Christengemeenskap vol onrus en blykbaar sonder erkende amptenare. Die demokratiese, of liewer teokratiese, regte van die geestelike mens was vir 'n tyd lank daarop staat om soveel kerkregering as wat nodig sou wees tot die Meester terug te keer, te ekstomeriseer. Tog kom die begin van die kerkorde vroeër as die van die regte leer, en baie vroeër as die afkoeling van eskatologiese hoop. (3) Daar is spore binne en
buite die Nuwe Testament van afkeer daarvan om diegene wat, nadat hulle Christus bely het, skuldig was aan ernstige sondes terug te neem in kerkgenootskap. Die getuienis van die Nuwe Testament is geensins eenvormig nie (teenoor Heb. Vi. 4—6, x. 26-31 1 Joh. 16 met 2 Kor. 7), maar hierdie hoë opvatting van die Kerk heiligheid word getuig deur 'n reeks rigoristiese 'dwaalleer' gedurende die vroeë eeue en niks kan meer kenmerkend wees vir eskatologiese entoesiasme nie. Diegene wat geval het, is nie uit die hoop verdryf nie, selfs nie deur die rigoriste nie. Tog is hul saak OVER vir 'n hoër regter gehou terwyl die Kerk, veral in hierdie meer Puriteinse en separatiste groepe, haar klere wit gehou het. Selfs die heilige Paulus was veronderstel om, sonder 'n sekere geloofwaardigheid, die sondelose volmaaktheid van ware Christene te leer.Die Weste, met sy teologie wat op die agtergrond protesteer, maar tevergeefs, sing steeds die gebed van die Te Deum: "Vouchsafe, Here, om ons vandag sonder sonde te bewaar."
So 'n entoesiastiese humeur leen hom nie tot koel teorie nie. Waarom moet teologie by definisies werk? 'Die Here is naby' 'n Christen se enigste wysheid is om gereed te wees om hom te ontmoet. En tog is materiaal vir die teologie ryklik verskaf, selfs gedurende hierdie tydperk. Dit geld veral materiaal vir teologie. van die man wat ons die beste ken in die dae van die Nuwe Testament - die Heilige Paulus. Homself deur en deur opgewek met die vreugdevolle hoop, selfs wanneer hy bereid is om (2 Kor. V. 8 Fil. I. 23, ii. 17) die vooruitsig op persoonlike oorlewing oor te gee (1 Tess. Iv. 1 Kor. Xv. 51 , 52) tot op daardie helder dag, maar as leermeester lê hy so 'n klem op Christus se eerste koms dat die klem op die tweede Advent uit die weg geruim kan word - terwyl ons, byna mag beweer, 'n volledige Paulinisme agterlaat. Hy wat sy veldtogte na die groot beskaafde sentrums van Korinthe, Efese en Rome beplan het en sodoende voorberei het op 'n historiese toekoms waarvan hy nie gedroom het nie, trek sy gedagtesparallelle met nie minder vaste hand nie en toon inderdaad '' 'n wyse meester -bouer. "
In een aspek is Montanisme die sentrale reaksie van die primitiewe Christelike entoesiasme teen die kragte wat sy karakter verander het. Dit het natuurlik ook ander aspekte en elemente gehad. Hippolytus en Novatianus herhaal die protes minder heftig. Donatisme toon dat dit vermeng is met latere hiërargiese idees.
Maar toe die entoesiasme afgekoel het, was dit die Griekse denke wat die inhoud van die Christendom interpreteer. Die proses van verandering word deur Harnack soms 'sekularisasie' en soms hellenisering genoem. 'Acute Hellenizing', het ons gesê, het die vorm van gnostisisme aangeneem. Die Gnostici was Griekse invloed. die "eerste teoloë". Toe die Kerk op haar beurt 'n eie teologie begin produseer, het sy dit nageboots, sowel as om te waak teen die eiesinnige geeste. Wat sou die sentrale onderwerp wees? Die eerste belydenis van die kerk was "die vaderskap van God en die Messiasskap van Jesus" (A. Ritschl), maar die "geloofsreël" (Irenaeus Tertullian, wat die presiese uitdrukking Origen gebruik) - daardie opsomming van godsdienstig belangrike feite wat bedoel was om foute af te weer sonder om op spekulasies soos die Logos -leerstelling te vertrou - opgebou volgens die doopformule van Matt. xxviii. 19.  Daar is spore in die Nuwe Testament van 'n doopbelydenis bloot van die naam van Christus (1 Kor. I. 13, 15 Rom. Vi. 2 vgl. Selfs die laat vers Handelinge viii. 37), nie van die drievoudige naam. Boonop dui tekskritiek op 'n vroeë tipe lees in Matt. xxviii. 19 sonder die drievoudige formule. Tog is dit vreemd hoe volledig hierdie oënskynlik geïsoleerde gedeelte die bevel neem oor die ontwikkeling van die vroeë teologie.
Uit die geloofsreël kom mettertyd die tradisie wat die Apostoliese Geloofsbelydenis verkeerd noem-die Romeinse doopbelydenis, 'n formule van groot belang in die hele Weste, dan ander belydenisskrifte, wat ook in 'n sekere sin uitbreidings is van die geloofsreël . Die Griekse verstand het hom oor die probleem gewerp - wie is Jesus Christus die Here nou eintlik? Sy Messiasskap word beweer wie dan die Drie -eenheidsleer is
van Christus. die Messias? en hierdie tweede figuur in die doopbelydenis? 'N Voorlopige antwoord, wat die Christelike teologie met die filosofiese teologie van die oudheid verbind, beweer dat Jesus Christus die goddelike Logos is. Maar hierdie bewering is uitgebrei en herbevestig totdat twee groot leerstellings opgebou is - die van die Drie -eenheid van goddelike Persone in die eenheid van die Godheid en die vereniging van twee verskillende aard, goddelik en menslik, in die persoon van Jesus Christus. Dit is vreemd dat die Siriese kerk van die 4de eeu (bv. Aphraates) was byna onaangeraak deur die groot dogmatiese debatte. Maar daar is geen aanduiding van 'n gemotiveerde verwerping van Griekse ontwikkelinge ten gunste van primitiewe eenvoud nie, nog minder van 'n onafhanklike teologiese ontwikkeling. Aphraates aanvaar die Logos Christologie, en kort na sy tyd word sy kerk op die baan van die ortodoksie gevind. Moderne Christene vertrou hierdie ontwikkeling oor die algemeen en almal moet erken dat dit 'n vraag beantwoord wat uit die elemente van die Nuwe -Testamentiese oortuiging kom. Daar is een God, maar daar is ook een Here, hoe hou die twee verband? Die sterkste bewering wat vir die leer van die Drie -eenheid voorgehou kan word, is dat dit lojaal aan Christus is sonder om ontrou te wees aan die goddelike eenheid. Terselfdertyd was daar 'n spekulatiewe of filosofiese belangstelling en sommige verkies om Trinitarisme te verdedig as 'n versoening van die persoonlikheid met die oneindigheid van God. Maar die Bybelse materiaal wat in die leer opgewerk is, verraai min tekens van enige behalwe 'n godsdienstige belang. Ons kan dit as goed aanvaar dat die heilige Paulus (2 Kor. Viii. 9: Fil. Ii. 5-11) die persoonlike bestaan ​​van Christus geleer het. A. M. Fairbairn (Phil, van Christelike godsdiens, bl. 476) het aangevoer dat Paulus hierdie lering nie sou kon gee nie, tensy hy geweet het dat Christus die aanspraak bevorder. Fairbairn verwys skaars na die vierde evangelie in hierdie verband, en dit is te betwyfel of Matt. XI. 27 sal die gewig dra wat hy daarop lê. Natuurlik kan ons probeer om 'n ongeskrewe tradisie van Christus se woorde af te lei, maar sonder pedantiese ultra-protestantse toewyding aan die geskrewe Skrif, kan ons op wetenskaplike gronde die poging om die tradisie te rekonstrueer deur 'n proses van afleiding wantrou. As rekords soos John vi. 36, viii. 58, xvii. 3, 4 as histories beskou kan word, voel ons seker dat Jesus sy voorbestaan ​​geleer het. Indien nie, sal die moderne Christelike denke die leer kwalik as meer as 'n bespiegeling beskou. Tog moet ons nog 'n argument van 'n gewig noem. Daar is geen spoor dat enige Joodse Christen -kritici die St Paul's Christology uitgedaag het nie. Dit kan daarop dui dat dit die Christologie van die hele Kerk is. Indien wel, wie sou dit eers kon leer, behalwe die een Meester?
W Bousset het voorgestel dat die titel "Seun van die mens" (Dan. Mi. 13), wat deur Jesus gebruik is, moontlik vir alle vroeë Christene persoonlike voorbestaan ​​sou impliseer. W. Wrede en ander het met meer vrymoedigheid vermoed dat die voorbestaan ​​van Christus 'n aanvaarde element in die Joodse Messiaanse geword het-dit kom beslis voor in een gedeelte van die boek Henog en in 4^ Esra 1-en gesels Paulus bloot na Jesus oorgedra leerstellinge wat hy gehad het terwyl hy nog in die Jode se godsdiens was. Dit lyk asof 'Seun van God' ons nog verder bring, maar die Ou Testament maak gratis gebruik van die titel as 'n metaforiese eer, en ons het geen bewys dat enige Joodse skool die frase anders geïnterpreteer het nie.
Die mededingende tipe vroeë teologie staan ​​bekend as Adoptionisme of Adoptianisme (q.v.). Daarvolgens is die man Jesus verhef Adoption 'tot Messiaanse of goddelike rang. Daar is aangevoer dat die verhaal van die doop van Christus dui op 'n Adoptionistiese Christologie, en dat die geslagsregisters van Jesus (deur Josef) hierdie tipe geloof  veronderstel, indien nie 'n nog laer beskouing van Christus se persoon nie. Daar word verder aangevoer dat die vertellings van die Maagdelike geboorte (Matteus, Lukas) 'n tussenfase in die Christologie is. As die pre-eksistensie duidelik aangeleer word (Paulus, Johannes), word maagdelike geboorte, so word voorgestel, sy belangrikheid verloor, het 'n ander teorie van Goddelike Seunskap hom gevestig. Hierdie ontluikende analise word egter nie universeel toegelaat nie. Verdere ontwikkeling van die leer het die laaste spore van die Adoptionistiese geloof ontketen,  alhoewel Christus se verhoging steeds geleer word in verband met sy vernedering (Fil. Ii. 8), en mettertyd 'n dogmatiese lokus in Protestantisme geword het.
Die afstammelinge van die Griekse Christelike teologie toon hulself duideliker aan by Justinus Martyr as in die ander apologete, maar Justinus, nog duideliker in Irenaeus, wat met min spekulasievermoë die veilige middelpad hou. Tertullianus se tydelike regsopleiding as advokaat was 'n merkwaardige toeval, en niks meer nie, en die regsbegrippe wat sterk in hom verskyn, het baie gedoen om die Westerse tipe Christelike teologie te vorm. Hy het 'n groot invloed op die verloop van die Latynse teologie gehad, deels deur sy eie geskrifte, maar nog meer deur die betowering wat hy oor Cyprianus gelewer het. In Alexandria verklaar Clement en sy groot leerling Origenes Christendom in terme van filosofie. Origenes verhandeling, Be Principiis, is die eerste en in sommige opsigte die grootste teologiese stelsel in die hele kerkgeskiedenis. Die Kategese -skool was hoofsaaklik bedoel om volwasse ondersoekers in die Christendom te onderrig. Maar dit het die rang van 'n Christelike universiteit bereik en in hierdie verhandeling verskaf Origenes nie melk vir babas wat hy vir homself en vir eendersdenkende vriende skryf nie. Hoe veronderstel dit ook al mag lyk, is sy denke - hoewel deels Grieks en slegs gedeeltelik Bybels - heeltemal saamgevoeg in sy eie gedagtes. Dit ly ook nooit aan gebrek aan deeglikheid nie. Dit kan in een woord saamgevat word as die teologie van vrye wil.
Die idee word as 'n sleutel tot alle godsdienstige en morele probleme gebruik. Gewoonlik word verontskuldigings en goddelike mense bemoeilik deur die feit dat mense buite 'n sekere beperkte omvang nie as 'n afsonderlike morele eenheid beskou kan word nie. 'N Nuwe wêreld, na die dood, kan opgeroep word om die balans van die ou te herstel, maar daar bly afwykings wat geloof in 'n toekomstige onsterflikheid nie raak nie. Origenes het 'n tweede nuwe wêreld ingeroep-die van voorafbestaan. Alle siele is een keer beproef, met gelyke voorreg het almal geval, behalwe een, wat gedurig aan die Logos geklou het en dus verdien het om mettertyd die menslike siel van Jesus Christus te word. Aan vrye wil sou geen hoër funksie verleen kon word nie, tensy 'n uitspattigheid die een of ander teoloog sou leer dat die Almagtige self Sy soewereiniteit verdien het deur die deugdelike gebruik van vryheid. Aan die ander kant word 'n skaduwee gewerp op die toekoms deur die vrees van Origen dat onberekenbare vrye wil weer van God kan afwyk. Menslike geboorte in 'n baie materiële liggaam is deels te wyte aan die voor-tydelike val van siele wat ons hier by Origenes, die dualis (verstand en materie), die asket en tot 'n mate die verwant van die gnostici sien. Maar hy breek weer weg as hy beweer dat God ooit goed wil doen, en soek elke verlore siel totdat Hy dit vind. Selfs Satan moet berou hê en lewe. 
Dit was nie moontlik dat hierdie briljante toer de force die teologie van die Christendom sou word nie. Origenes het een of twee punte bygedra tot die sentrale ontwikkeling van denke, bv. die Seun van God word "ewig" in 'n voortdurende proses verwek. Terwyl die skepping van Origenes ook 'n deurlopende proses was, het 'n onspekulatiewe ortodoksie laasgenoemde punt as onverenigbaar met die Bybelse leer beskou, en ons moet toegee dat die ewige geslag van die Goddelike Seun 'n meer kenmerkende glorie aan die Logos toevoeg as dit geen langer gebalanseer deur 'n ewige skepping. Terwyl die Kerk dus op fragmente van die wysheid van Origenes geleef het, moet liefhebbers van die groot geleerde en denker, wat sy ouderdom oorheers het, en baie ketter versoen het met sy eie weergawe van ortodoksie, hom later in die loop van die tyd as ketter laat kenmerk, toe alle denkvryheid onder verdenking was.
'N Tyd lank het die vryheid van geleerdheid by die jonger mededinger van Alexandrië, die skool van Antiochië, gebly, alhoewel spekulasie daar nooit so sterk was nie. Alexandria, aan die ander kant, was geneig om onbehoorlik spekulatief en allegoriserend te wees, selfs in sy geleerdheid. Die antagonisme van die twee skole beheer 'n groot deel van die geskiedenis van die leer en daaragter kan ons deels die kontras tussen die kerkplatonisme en die wat kerkmanne Aristotelianisme genoem het, opspoor.
Die eerste groot aanvulling van die leer van die Logos of Seun was die meer eksplisiete leer van die Heilige Gees. Macedonius, wat die semi-Ariese of Homoiousiaanse standpunt verdedig het dat die Gees bloot 'n goddelike invloed was-Origenes het die Gees as 'n skepsel beskou-is as 'n ketter bestempel (Sinode van Alexandrië, 362 Raad van Konstantinopel, 381) 'n sterk steunpunt aan die Kappadokse of moderne trinitarisme. In die lig van die bevestiging van Christus se volle godheid, het die probleme van sy persoon noodwendig verdere aandag gekry.Het die Goddelike Logos die plek ingeneem van die hoër rasionele siel in die menslikheid van Jesus? So het Apollinaris of Apollinarius van Laodicea geleer, maar die Raad van Konstantinopel (381) het die standpunt as ketters gemerk. Het die twee nature, menslik en goddelik, in Jesus so geskei gebly dat dit die eenheid van sy persoon in gevaar stel? Dit was die siening wat Cyril van Alexandrië toegeskryf het aan Nestorius, wat gehuiwer het om Mary 0 «ot6kos te noem, en die tradisie van die Antiochene -skool verteenwoordig het. Sulke standpunte is deur die Raad van Efese (431) as ketters gekenmerk, wat tot 'n diepgaande en blywende skeuring gelei het. Het die twee nature in Jesus saamgevoeg om 'n enkele natuur te vorm? Dit is die Monophysite of Eutychian -siening, ontwikkel uit die Alexandriese tradisie ("Eutychianism is eenvoudig Cyrillianism mal," AB Bruce). Die Raad van Chalcedon (451) verwerp die Alexandrynse uiterste op sy beurt, gelei deur Leo van Rome se gevierde brief, en plaas dus die klem op die dualiteit eerder as die eenheid in Christus se persoon. Nog 'n ernstige en blywende skeuring was die gevolg. Twee groot leerstellige tradisies is dus ontleed deur die noue ortodoksie wat nog gesoek is om die middelpunt te behou. Was daar by Moaothe die minste eenheid van wil in Jesus? Nee, sê die ortodoksie. Hy het twee onafhanklike wilskwaliteite gehad, goddelik en menslik. Die Maroniete van Sirië, wat versoen is met die siening van Rome in 1182, verteenwoordig waarskynlik die skeuring van Monothelete. Die teorie van Enhypostasy van Johannes van Damaskus (Christus se manlikheid is nie onpersoonlik nie, maar slegs persoonlik gemaak deur vereniging met Sy Godheid) word deur sommige beskou as die stempel van hierdie groot dogmatiese ontwikkeling.
In die Drie -eenheid is die probleem om onafhanklikheid en eenheid in die Christologie te kombineer, om tweeledigheid van die natuur  te kombineer met die eenheid van die persoon. Word dit mondelings gedoen, word dit wesenlik gedoen? Die vraag: Wie is Jesus Christus? tot die einde toe gedruk en gesaghebbend beantwoord in die definisies van kerklike ortodoksie. Met hierdie die Ortodokse Griekse Kerke-en met hul uiteenlopende besluite die verskillende nie-Ortodokse Oosterse Kerke, Kopties, Armeens, & ampc. - die begeerte om tevrede teologie te wees, het sy werk voltooi, tensy dit gekodifiseer moet word. Dit is nooit waar as mense leef dat die gedagte stilstaan ​​nie, maar so amper as wat dit waar is, het die Oosterse teologie dit so gemaak. In die Weste is die besluite van die groot rade as 'n gegewe aanvaar. Hulle gaan in op die grondslag van teologiese resultate wat deur lang stryd in die Ooste verkry is, is eenvoudig veronderstellings vir die Weste, maar in die Westerse wêreld word daar meestal geen onafhanklike belangstelling aan hulle geheg nie. Hulle word beskou as betrokke by die verlossing van sonde - in die versoening of in die sakramente. Geloof in die Drie -eenheid is byna ononderbroke. Die Westerse Christendom wil Christus God noem, selfs die Ritschliaanse skool gebruik die gebruikte taal in die lig van sy eie definisies. Vir ander is die Drie -eenheid die aanvaarde manier om daardie belydenis af te lê. Dit word van praktiese belang, volgens S. T. Coleridge,  in verband met Redemption. Dit gaan dus as 'n datum van openbaring oor. In die Christologie word die tradisie sedert die Reformasie meer gereeld uitgedaag.
Harnack kritiseer die leerstellige ontwikkeling. Hy is van mening dat die Christendom die beste verdedig kan word op grond van die leerstelling dat Christus 'n man is wat gekies en toegerus is vir sy taak deur God. Maar in die Oosterse Kerk dui die godsdienstige belangstelling, soos hy dink, op monofisitisme. Die dyofisiese ortodoksie het die Oos -Christendom gesteriliseer of op minderwaardige vorme van vroomheid gegooi. Dit beteken natuurlik nie dat Harnack die monofisitisme nader aan die historiese waarheid beskou nie, of nader aan die normale tipe Christelike denke. Inteendeel, hy sou meen dat die wetenskaplike tradisie van Antiochië byna die werklike historiese manlikheid van Jesus bereik. Maar as dit veronderstel word dat die doel van Christus se sending was om mense te vergoddelik deur fisiese onsterflikheid te skenk, dan moet ons eerstens die wesenlike Godheid van Christus aanneem, en tweedens die samesmelting van Sy goddelike en menslike natuur. Wat ook al die waarheid is in die bewering dat dood eerder as sonde die vyand is waarvoor die Oosterse Christendom bang is, en onsterflikheid eerder as vergifnis wat die seën begeer, dit is moeilik om die praatjie oor vergoddeliking meer as retoriek te beskou. Het hulle nie begin met die geloof in een God nie? Was politeïsme nie nog 'n lewende vyand nie? Dit is 'n meer voor die hand liggende, indien miskien meer vulgêre, kritiek op die groot ontwikkeling om te sê dat dit te eenvoudig intellektueel was-om duidelike definisies en dogmas te soek sonder om die hulpbronne te meet op bevel van Christene of die dringendheid van hul behoefte aan sulke dinge. Ons word soms meegedeel dat die rade bloot fout na fout ontken het, maar min of niks bevestig het nie. Maar die Drie -eenheid en die Hipostatiese Unie is groot spekulatiewe konstruksies wat gebaseer is op skraal Bybelse gegewens. Om te kla oor die te subtiliteit van 'n teologiese teëstander is 'n erkende stap in die spel; dit kan voortdurend te goeder trou gespeel word, maar dit bewys min of niks. Die feite blyk te wees dat die Kerk met selfvertroue die taak aangegaan het om filosofie en godsdiens te vermeng, dat die Drie -eenheid die meeste gedagtes in daardie tyd tevrede gestel het as 'n rasionele (m.a.w. neo-platoniese) konstruksie, maar dat die gegewens of metodes in die Christologie minder hanteerbaar was. As twee nature, goddelik en menslik, bymekaar gevoeg word, wat kan die mensdom wees behalwe een druppel in die oseaan van goddelike krag, wysheid, goedheid? Die Bybelse owerhede het duidelik "die mens Christus Jesus" uiteengesit, maar teologiese wetenskap kon nie verduidelik hoe Godheid en manlikheid in eenheid saamgekom het nie. Feit en teorie het uitmekaar gekom vir teorie het sy uiterste bes gedoen en was verstom. 'N Ander erkenning moet gemaak word. Westerse bydraes tot die langdurige debat het voortdurend die vorm aanneem van geloofswaarhede eerder as teorieë. Maar wat was die hele proses behalwe 'n kolossale teorie? 
Een verwarring wat met die teologie verband hou, is die vraag: Hoe ver slaag die Christendom daarin om sy wesenlike belange in sy leerstellings te beliggaam? Dit lyk asof die Ortodokse Oosterse Kerk bo alle ander geslaag het. Feite van lekemense, wat woedend gestry het oor menings wat nog nooit in die Weste gehoor is nie, en byna nie verstaanbaar is vir die Westerse gedagtes nie, selfs al word dit uiteengesit, het hul opregtheid blykbaar bo alle twyfel geplaas. En tog was daar ten minste twee ander ontwikkelings wat belangrik was in die Ooste en nog meer bewys het in die Weste - die regsontwikkeling en die sakramentele. Die naam "Katoliek" is die een wat Protestantse Christene wel kan huiwer om by hul mededingers te bedank. Tog is daar gerief en geen geringe betekenis om die term met 'n sekere kenmerkende en on-protestantse tipe van die Christelike godsdiens te verbind nie. Katolisisme is nie net dogma nie, maar dogma plus wet plus sakrament. Van vroeg af word die Christendom beskou as die 'nuwe wet' en die onderdrukking van die rigoristiese sektes, deur die wet beslis oorheersing te gee bo entoesiasme, dit vererger, maar terselfdertyd die sakramente vergroot. Volgens die Westerse Christen was die Oosterse ontwikkeling onvolledig. Dit het hierdie dinge langs mekaar gelê, dit het dit nie tot 'n eenheid verenig nie. Laasgenoemde taak is in die tydperk van sy onafhanklike ontwikkeling met min krag deur die Westerse Kerk uitgevoer. 1 Die Griekse en die Rooms -Katolieke Kerke staan ​​verenig teen Protestantisme in die algemene teorie van die reg en sakramente, maar 'n protestant kan beswaarlik twyfel dat, as Katolisisme aanvaar moet word, 'n Katolieke organisasie en leerstellings beter deur die Westerse Kerk verstrek word as deur die gearresteerde ontwikkeling van sy mededinger.
Die teorie van asketisme moes ook meer volledig uitgewerk word en beter in harmonie wees met die kerklike gesag. Die priesterskap het opeenvolgende teenstanders te staan ​​gekom. Eerstens in die periode van "entoesiasme", die profete, dan die martelare en belydende, uiteindelik die aske. Asket ^ e 'ast' 'n re f? u vorme is 'n permanente kenmerkelement. °^ Katolisisme en die wedywerings van hierdie 'gewone' geestelikes met hul 'sekulêre' of parochiale broeders maak vandag nog geskiedenis. Dat die asketiese lewe intrinsiek hoër is, dat nie almal daartoe geroep is nie, dat die oproep noodsaaklik is wanneer dit kom en dat asketisme onder kerklike beheer ontwikkel moet word - dit alles is algemeen in Oos en Wes. Maar in die benutting van die monnike as die beste van die kerk se magte, oortref die Westerse Kerk die Ooste ver, waar meditasie eerder as praktiese aktiwiteit die kloosterideaal is. In die Weste word _'en- eniasme ', in die transformasie waaronder dit oorleef, nie net oorbrug nie, maar ingespan en aan die gang gesit.
Die nuwe ontwikkelings van die Weste kan nie direk uit die Ooste of selfs uit die vroeë Westerse toestande groei nie. Hulle groei uit die invloed van Ambrosius van Milaan, maar Tine is meer as Augustinus van Hippo en agter die vyandskap. Daar is in mindere mate die groter invloed van St Paul. Intellektuele ontwikkelinge gaan nie reguit nie, daar is skerp en skielike reaksies. Pelagianisme, die mededinger en teenstrydigheid van Augustinisme, verteenwoordig 'n denkwyse wat vroeg in die Christendom verskyn het en wat in die Ooste sowel as in die Weste op simpatiseerders kan staatmaak. Maar toe die Christelike wêreld voor die duidelike vrae te staan ​​gekom het: Is dit dan die manier waarop dit die mens se verhouding tot God gedink het? en Bedoel dit dit met verdienste? Augustinus het sonder veel moeite die antwoord "Nee" verseker. In die Ooste (Raad van Efese, 431) is hy gehelp deur die verstrengeling van Pelagianisme met Nestorianisme, net soos in die Weste die ondergang van Nestoriaanse vooruitsigte deels veroorsaak is deur afkeer van die beter bekende stelsel van Pelagianisme. In Augustinus se eie geval was reaksie teen Pelagianisme nie nodig om sy standpunt duidelik te maak nie. Hy het moontlik 'n kwesbare grens in sy vorige transaksies met dieselfde netelige probleem van vrye wil verlaat. Sy polemiek as 'n Christen teen die manicheïsme van sy jeug vorm beslis 'n vreemde voorwoord vir sy hewige verwerping van die pelagiaanse libertarianisme. Weereens 'n smal spoor van ortodoksie tussen die voor die hand liggende bakens.  Maar Augustinus het 'n diep godsdienstige aard gehad en het deur diepgaande persoonlike ervarings gegaan, hierdie dinge het hom bo alles sy mag gegee. Hy was ook 'n genie en geleerde en kerkman, en het die dogmas van Athanasianisme en die filosofie van antieke Griekeland sonder kritiek oorgedra volgens sy begrip daarvan. Sonder om te vergeet dat Augustinus deels 'n simptoom was en slegs gedeeltelik 'n oorsaak was- sonder om ons aan die eensydigheid van die grootmensmetode om die geskiedenis op te stel, te verbind, moet ons sy hoogste grootheid reg laat geskied. As vroeër tye van fragmente van Origenes geleef het, het die geslagte van die Weste sedert Augustinus grootliks geleef op fragmente van sy denke en ervaring. Aan die ander kant, nie eens die gesag van. Paulus en Augustinus kon die geloof in onvoorwaardelike uitverkiesing lewendig hou. As in die Weste Athanasianisme 'n gegewe is, maar onondersoek en nie ter wille van hom gewaardeer word nie, is Augustinisme 'n gewaagde interpretasie van die wesenlike vroomheid van die Weste, maar 'n interpretasie wat nie eers vroomheid kan duur nie - moreel lastig as dit godsdienstig indrukwekkend is . Die horlosie word afgerond tydens die groot krisisse in die geskiedenis, maar dit loop af en doen dit selfs vinniger in die protestantisme as in die katolisisme. Vyandige kritici meen dat die hele ding 'n waan is. Meer simpatieke oordele sal die onblusbare lewenskragtigheid in 'n geloof, waarvan die paradokse telkens weer in nuwe krag kom, verheerlik. Auguste se (foutiewe) interpretasie van die Millennium (Eerw. Xx.), As 'n gelykenis van die historiese triomf van die Kerk, staan ​​vir die finale uitwissing van primitiewe "entoesiasme" in die groot Kerk, hoewel millenarianisme natuurlik baie herlewings gehad het in spesiale kringe.
Selfs as die Augustynse stroom die hoofstroom van Westerse vroomheid is, is daar voeders en ook systrome. Ambrosius, Augustinus, Jerome, Gregorius die Grote staan ​​bekend as die vier Latynse vaders. Jerome is baie goed as geleerde, en pous Gregory as administrateur. As skrywer verander Gregorius ook die Augustynse oortuigings in vorme wat dit meer beskikbaar stel vir kerklike onderrig - 'n proses wat baie kenmerkend is van die Westerse katolisisme en in latere eeue nog verder gevoer word (veral deur Peter Lombard). Miskien moet twee systrome van vroomheid genoem word. Daar is 'n Wfct. etiese rasionalisme wat nooit in die Christelike Kerk deur die Pauliniese of Augustiniese * 0O "soteriologie heeltemal onderdruk kan word nie. 'N Mens dink 'n mens sien spore daarvan, hoewel dit deur ander invloede gehou word, in die hele Middeleeuse 5*£ "" • • teologie, en veral in Abelard. Dit ontkoppel homself in die 17de eeu as sosialisisme en in die 18de as rasionalisme of deïsme. Tweedens is daar 'n sterk kantstroom in die mistieke tradisie, wat ons miskien kan beskou as die gewysigde vorm waaronder die filosofiese teologie van die Griekse Kerk sy lewe in die Middeleeuse Weste gehandhaaf het. Indien wel, bevat die mistiek^ op sigself 'n profesie van die moderne Christelike platonisme of idealisme, met die uitroep van "Terug na Alexandrië."
'N Westerse weergawe van die Christologiese kontroversies van die Ooste word gevind in die Adoptianisme van Spanje 785-818). Hierdie Adoptianiste is nie van mening dat Christus die persoon aangeneem is nie (Hy is God van geboorte), maar sy menslike natuur kan wel wees.  Dit kan wel nodig wees, as die Adoptianiste se verlossingsteorie standhou, waarvolgens Christus 'n sondige menslike natuur tot Hom geneem het en dit skoon gewas het. Hierdie uiterste bewering van tweeledigheid teenoor Christologiese eenheid is natuurlik as ketters gemerk.
Groot vordering word gemaak met die organisering van die Katolieke teologie deur die vollediger sakramenteteorie. Die Ooste het 'n voorlopige huiwerende leerstuk van transsubstansie  die West Sacra definieer dit met absolute presisie (vgl. Paschasius -vleis. Radbertus teen Ratramnus die vierde Lateraanse Raad, 1215). Maar as die Middeleeuse Kerk en die moderne Katolieke die Nagmaal as die belangrikste sakrament beskou, kan Protestante beswaarlik daarvan weerhou om die hoogste plek in die middeleeuse stelsel toe te ken aan die sakrament van boete. As die vroeë "entoesiasme" die Christen as byna heeltemal vry van sonde beskou het, en as die protestantse Paulinisme die kind van God as eenmaal deur die geloof geregverdig beskou, beskou die volledige Katolieke teorie, wat 'n ontwikkeling van Augustinisme is, die Christen as 'n ongeldig, voortdurend afhanklik van die goeie ampte van die Kerk. Die aantal sakramente is vasgestel op sewe,  eers deur Peter Lombard, en die essensie van die drie sakramente wat herhaling nie toelaat nie - doop, bevestiging, bevele - word gedefinieer as 'n 'karakter'  wat op die siel en nooit in staat is om verlore te gaan nie. Ons moet die voorskot in formele volledigheid aandui. Teologie is nou nie net die dogma van die Goddelike natuur of van Christus se persoon nie, dit is ook 'n dogmatiese teorie van hoe die Christelike redding deur sakramente aan sondige mense oorgedra word. Aan die ander kant word 'n teologie wat hoofsaaklik sakramenteel is, gou deur stomheid ingehaal. Dit is die kern van 'n sakrament om 'n ondeurgrondelike proses te wees.
Teorieë oor regsverdienste, skuldbedrag, boosdoenende goedheid en asketiese aanspraak- wat die aspek van Katolisisme as wet verteenwoordig- word meer en meer uitgewerk. Die geleentheid vir die formele skeiding van Oos en Wes-die Westerse leer van die tweeledige "optog" van die Heilige Gees, opgeneem in die (sogenaamde Nicene) belydenis self ("filioque")-is van weinig of geen werklike teologiese belang nie . Die skeuring was te wyte aan ras wedywerings en 'n afkeer van die steeds groeiende aansprake van die siening van Rome.
'N Belangrike bydrae tot die leer is vervat in die Cur Deus Homo van Anselm van Canterbury. Die leerstelling van Aaseim Versoening, wat die fokus van Protestantse aa Aton-evangelisasie sou wees, het in Katolieke kringe onbepaald gebly,  'n implikasie of voorveronderstelling, maar geen deel van die eksplisiete en gemagtigde belydenisskrifte nie. Toe dit in die vroeë eeue behandel is, word dit gereeld verduidelik deur te sê dat die lyding van Christus die aanspraak van die duiwel op die sondige mens afgekoop het, en sommige van die grootste teoloë (bv. Gregorius van Nyssa) het bygevoeg dat die duiwel fyn uitoorlê is - aangetrokke deur die aas van Christus se menswees, maar vasgevang deur die verborge haak van Sy goddelikheid. Anselmel meen dat dit die beste was vir die beseerde eer van God om van die plaasvervanger te ontvang wat die sondaar persoonlik nie kon bied nie. Wat ook al die ander elemente en voorstelle teenwoordig is, die atmosfeer van die Middeleeuse wêreld en die gevoel van persoonlike aansprake is onmiskenbaar. Met Anselm neem Ritschl Abelard, wat die versoening bloot deur God se liefde verduidelik, en dus die voorloper is van 'morele' of 'subjektiewe' moderne teorieë, aangesien Anselm die 'objektiewe' of 'forensiese' teorie is. Dit moet egter toegegee word dat daar minder definitief is in Abelard as by Anselm. Hy behandel nie eers die doktrine as spesialis in 'n monografie nie, maar slegs as eksegeet.
Gelyktydig met die nuwe en aanskoulike intellektuele lewe van 'n Anselm of 'n Abelard, word die 'bevriesing' van tradisionalisme bewys deur die voorbereiding van volumes Sinne uit die Skrif "" _ en die vaders. Een van die vroegste van hierdie versamelings heinings "ls t 'lat °^" s' erts (& ltl- v-) van Sevilla (560-636), wat uit hierdie en ander geskrifte een van die min kanale is wat antieke leer tot die Middeleeue. Sy sinne word byna (hoewel nie heeltemal nie) uitsluitlik gekies uit Augustinus en Gregorius die Grote. Direkte invloed van die Griekse vaders op die Weste verdwyn namate die Griekse taal vergeet word. Die groot uitbarsting van sinne op 'n later tydstip is verwys na die konsternasie wat Abelard se Sic et Non veroorsaak het. Die moderne leser kan die indruk dat Abelard in 'n gees van pure onheil skryf, amper nie verdwyn nie. Waarskynlik sou dit meer waar wees om te sê dat hy oproerig is in die plesier van bespreking en om take aan ander onverantwoordelike en vernuftige geeste op te stel. Hy is nie bang om gesag met gesag te kontrasteer nie, op elke punt in opvolging hoe moeiliker die taak, hoe groter is die prestasie wanneer harmonie bereik word! Met betrekking tot die Skrif alleen beweer hy dat skynbare fout of teenstrydigheid te wyte is aan ons verkeerde interpretasie. As die Skrif gedurende die middeleeue as die uiteindelike gesag in die leer beskou word, lyk dit asof Abelard alleen staan ​​en die Skrif beslis met latere owerhede kontrasteer. Moderne mense sal die moontlikheid bevraagteken om die onfeilbaarheid van die Bybel a priori te beweer, maar dit is meer verbasend en opmerklik dat Abelard 'n lewende gevoel van onfeilbaarheid buite die Bybel moet behou.
Daar is baie wonderlike versamelings van sinne, veral deur Hugh van St Victor en Peter Lombard.Die laasgenoemde-alhoewel met meer kontinuïteit van die tekstuur as Isidore-haal grotendeels uit die Bybel en die Latynse vaders aan. As Abelard staan ​​vir die intellektuele waagmoed van skolastiek, verteenwoordig Lombard sy ander pole- belangstelling in vroomheid, dit wil sê in die Kerk. Hy is amper versigtig. Hy open nie probleme soos Abelard nie, maar maak dit glad. Dit pas by die komende ouderdom. Die groot skrywers van die vroeë eeue moes nie in die brein van hul behandeling nie, maar in 'n teologiese pemmican, in die gedagtes van mense vertel. En die kenmerkende taak vir lewende teoloë was om te bestaan ​​uit die skryf van kommentare op die Lombard's Sentences vir 'n tyd wat hierdie sinne self vermoed word, maar dit het 'n geweldige invloed gehad.
As dit alles was, sou die Westerse teologie moontlik tot 'n suiwer Chinese toewyding aan antieke klassieke gelei het. Maar die Middeleeuse wêreld het nie net een gesag nie, maar twee. Dun en Oumtaa troebel, die stroom van klassieke tradisie het tees 0/ on deur Cassiodorus of Boetius of Isidore deur vordering gevloei. hierdie het dit tweedehands bekend gemaak en sy werk gedoen. Maar voor die groot uitbarsting van skolastiek het antieke literatuur 'n ietwat minder onvoldoende kanaal gevind in Arabies en deels selfs in die Joodse wetenskap. Aristoteles was geen Arabier wat langer gespanne was deur die maas van Boetius -studie van en die nuwe lig het Roscellinus geïnspireer met kettery nie. Aristotie. Ons moet hierdie invloed weliswaar nie oordryf nie. Daar was geen werklike herlewing van die beskawing nie, soos wat die begin van die moderne geskiedenis was. Die Middeleeuse wêreld het nie die vrye wetenskaplike gees van Aristoteles gekopieer nie, dit het hom, sover bekend, 'n soort filosofiese Bybel gemaak, naas die teologiese Bybel. Maar dit was 'n baie groot saak om twee owerhede te hê eerder as een. En as iemand in die belaglike posisie van 'n sekulêre Bybel geplaas sou word, was geen skrywer meer geskik as Aristoteles nie. Die middeleeue het slegs hier en daar hul bes gedoen in hierdie groepering, en 'n seldsame gees soos Roger Bacon het iets meer gedoen, iets wat beter was as sy ouderdom, om aan te toon dat die fakulteit vir onafhanklike wetenskaplike ondersoek nie heeltemal uitgesterf het nie. Dit is moontlik om die invloed van die herleefde kennis van Aristoteles te oordryf, maar, sover 'n mens oorsake in die geheimsinnige intellektuele lewe van die mensdom kan opspoor, het hierdie invloed die skolastiek sy krag gegee. (Sien Arabiese filosofie, skolastiek.)
Met die nuwe kennis en impuls het daar 'n nuwe metode gekom. Alexander van Hales is die eerste wat dit aangeneem het, in plaas van die 'retoriese' metode van vorige teoloë. Alles is gchalastk: nou 'n kwessie van debat en argument. Die sinne wat ek teologie opgelos het in 'n reeks opskrifte met skolastiek, elke onderwerp word opgelos in 'n reeks argumente met en teen. Hierdie argumente bestaan ​​uit "rantsoene" en "auctoritates", filosofiese owerhede en teologiese owerhede. Hulle is so saaklik soos 'n regsgeding - sonder 'n opsomming, kom die uiteinde in 'n oomblik met 'n teks uit die Skrif of 'n uitspraak van een van die groot vaders. Sodra so 'n uitspraak aangehaal is, word die res van die bespreking as 'n byspel beskou en is niks verniet nie. 'Ek is 'n sender', het Confucius gesê. Die groot skoliere was senders - om orde te bring, duidelik en agtereenvolgens gevolgtrekkings te maak wat wysere en heiliger manne vroeër gemaak het. Is die stelsels selfkonsekwent? Hulle waarborg is die onvermoeide kritiek van mededingende stelsels. In die wêreldgeskiedenis is daar nog nooit 'n parallelle vertoning van debatteerderheid gesien nie. Dit is maklik om die skoliere te onderskat. Dwaasheid in elke eeu ontsnap aan moeilikhede deur hulle te ontwyk, maar die aktiwiteite van die skoolmanne het ontelbare ongemaklike vrae laat ontstaan. Aan die ander kant het hulle tot in volmaaktheid die middele gehad om hul toespraak ontwykend te maak. As daar leë plekke in die leerstellige grondslae van die Kerk is, sal dit onder die skoolkinders 'n stilswyende begrip wees dat sulke vrae nie aangespreek moet word nie. Bo alles moet 'n mens nie na 'n skoolman kyk om ''n deurdringende en versoenende woord te praat nie.' ' Die uitgangspunte waaruit hy kan kies, is vasgestel, baie van die gevolgtrekkings wat gemaak moet word, word ook vasgestel. Hy spreek, die slimste, tot sy brief, maar hy sal nie daar buite gaan nie. Hy mag redeneer soos hy wil, solank hy die besluite van die Kerk respekteer en tot haar gevolgtrekkings kom.
Die stelsels van die voorste skoliere moet bo hul kommentaar op die Lombard's Sentences as die grootste van alle stelsels van teologie staan. Die eer is veral te danke aan die groter Summa Theologiae van St Thomas Aquinas.  Ons mag Aaain ook glo dat hy die skolastiese goddelikheid op sy beste verteenwoordig. Hy is nie 'n Augustinus nie, nog minder miskien 'n Aristoteles, maar hy is die Aristoteles en die Augustinus van sy ouderdom, die normale denker van die hede en die wetgewer van die toekoms. Hy onderrig die Middeleeuse Platoniese realisme, maar hy aanvaar die Aristoteliaanse filosofie van sy tyd, merk sekere waarhede af soos bewys deur die lig van die natuur en verstaan ​​dit, en stempels af van die wat nie so bewys is dat dit nie verstaan ​​of verstaanbaar is nie, dit wil sê as "raaisels, "In die sin waarin die term gebruik is deur eeue wat Aquinas se gedagtes geërf het. Hy het die predestinarianisme van Augustinus, gestyf (volgens Loofs) deur die Arabiese filosofiese determinisme, en hy het baie van die leer van Augustinus oor die genade van God, hoewel dit geflankeer is met leerstellings van menslike verdienste wat Augustinus dalk verbaas het. Die sewe sakramente het natuurlik hul plek in die liggaam van die stelsel en word volledig bestudeer. As ons na Duns Scotus gaan, vind ons steeds realisme, nog steeds Duns predestinarianisme. En tog is dit mededingers. 'N At-
Scotus. R. Seeberg het versoeking gemaak om Duns as die voorloper van Luther te interpreteer in sy klem op die praktiese. Deskundige kennis en regterlike insig moet die punt bepaal, maar sover die huidige skrywer kan oordeel, is dit illusie om voor te stel dat Duns ons verby die Middeleeuse aannames wys. Soos in die algemeen verstaan ​​word, maak Duns die hoogste in God. Die willekeurige goddelike wil maak reg reg en verkeerd verkeerd. Hier, sê Ritschl, spreek die onwillekeurige logika van die predestinarisme sy laaste woord. Alhoewel hy tegnies as 'n ekstreme realis geklassifiseer kan word, is Duns die voorloper van die latere nominaliste, soos William van Occam, wat elke intellektuele grondslag van geloof ongedaan gemaak het, sodat hulle die geloof in die kerklike gesag kon hervestig, nie rede nie, maar eerder skeptisisme vir hulle die ancilla domini. Latere gesaghebbende uitsprake van die Rooms -Katolieke Kerk bevoordeel die Thomisme en verwerp die Occamiete, hoewel die skerp vyandige kritiek van Harnack bevestig dat die kerk beide stelsels - van Thomisme - nodig gehad het om sy saak in die arena te beveg. van denke en van die nominalistiese teologie om die kerk in die praktyk as die heersende mag te vergroot.
Toe Protestantisme ontstaan, was daar dringend behoefte aan hervorming. Alle partye het dit destyds toegestaan, en almal gee dit nou toe. Aparte was nie in die eerste van Protes oorweeg nie; dit is weer duidelik. Tog is dit ook 'n kwessie van gewone ianti & ampm. geskiedenis dat Protestantisme meer is as 'n verwydering van misbruik, of selfs 'n verwydering wat met roekelose minagting van die gevolge uitgevoer word. Dit is deels die gevolg van Luther se persoonlikheid - van sy geweld, sonder twyfel, maar ook van sy groot eienskappe. Dit is hoofsaaklik te wyte aan die dominante tradisie in die kerklike leer. Augustinisme het gereageer teen pogings om dit in teorie te verminder of in die praktyk te neutraliseer, totdat dit uiteindelik losgebars het in die vorm van protestantisme. Maar die protestantisme is grootliks die gevolg van die Renaissance. Die nuwe kennis het mans in staat gestel om die Bybel, soos alle ander antieke boeke, met 'n vars verstand te lees. Ten slotte het ons die ware sentrale oorsaak in die Pauliniese geloofsleer. Ontwyk deur Augustinisme, kom dit nou terug, met 'n paar van sy moeilikhede en paradokse, maar ook met sy enorme aantreklikheid en dinamiese krag. Toe die Hervormers verder as Augustinus na Paulus gegaan het, is Protestantisme gebore.  Selfs die teenhervorming, vir sover dit 'n kwessie van leerstelling was (Council of Trent, i545 _6 3) & gt het die vorm aanneem om 'n versigtige weergawe van Augustinisme te herbevestig.
Of die protestantisme sy toereikende leerstellige uitdrukking gevind het, is te betwyfel. Luther was geen sistematiese denker nie Melanchthon, die teoloog van die Lutherse Kerk, het sy stelsel die losse vorm van Loci -gemeentes gegee, en keer op keer meer en meer terug na die tradisionele reëls van die leerstellige teorie - 'n kursus wat sonder bring baie van die ouer stof saam met die bekende denkvorme terug. Om die kenmerkende tegniese aspekte van die Lutheranisme te vind, moet ons Melanchthon se stelsel (en sy groot Hervormingsbelydenis, die Augsburgse belydenis) verlaat vir die Formula of Concord en die mindere manne van die latere tydperk. In Calvyn het Calvyn die Gereformeerde  teologie inderdaad 'n meester van die stelsel gehad. Ons sien by hom vasberade Predestinarianisme - soos in Luther, en aanvanklik ook in Melanchthon, die middel van herleefde Augustynse vroomheid - en vasbeslote depotentiasie van sakramente, met hul definitiewe vermindering tot twee (weliswaar die twee hoofsakramente) - die doop en die nagmaal.  Deur die 'onmisbaarheid' van genade by die wedergebore (nie bloot in die onkenbare uitverkorenes nie) te bevestig, het Calvyn verder gegaan as Augustinus, miskien verder as Paulus, beslis verder as die brief aan die Hebreërs, vasberade aan die logika van sy nie-sakramentele teorie van genade. Tog, in teenstelling met die leer wat gewoonlik aan Ulrich Zwingli toegeskryf word, leer Calvyn dat genade wel deur sakramente kom, maar dan kom niks verder as die vrugte van die geloof waaruit alle heil noodwendig voortspruit nie. Om tegniese taal te gebruik, meen die Calvinisme dat sakramente ex ralione praecepli nodig is (bloot) "omdat dit beveel is." In teenstelling hiermee moet ortodokse Luthcranisme die doopregenerasie en -konsubstansieer, sowel as die regverdiging deur geloof, leer. Dit is moeilik om te sien hoe die posisies harmoniseer. Zwingli en Calvyn, wat 'n wenk van Hus ontwikkel, stel 'n onderskeid in tussen die sigbare en die onsigbare kerk wat Melanchthon verwerp, maar later die Lutheranisme aanneem. _ Die Artikels van die Kerk van Engeland (19, 26) spreek van die sigbare Kerk, maar as 'n onsigbare Kerk nie 'n kerk onsigbaar maak nie. Op die meeste punte soek Anglikanisme na 'n eie media. Dit was absoluut pro-testant in die vroeë dae en selfs Calvinisties en het toegegee aan die voorstelle van sy biskoplike grondwet  en sakramentele liturgieë, en nou strek die teologieë daarvan van Calvinisme aan die een kant tot uitgesproke haat van protestantisme aan die ander kant. Histories het groot kwessies gehang by die afkeer waarmee hooglutheranisme en hoog -anglikanisme, die twee midde -vestings tussen Rome en Genève, van mekaar vervreem is.
Dit is dus duidelik dat die stroom van protestantisme baie vroeg in afsonderlike kanale verdeel is. Het enige van hierdie teologieë reg laat geskied aan die groot meester van genade wat aan geloof gegee is? Terselfdertyd het die Hervormers die teologie van die Griekse ortodoksie as 'n geheel oorgeneem. Klagtes teen die teologie kan uit vroeë geskrifte van elke Hervormer, selfs Calvyn, aangehaal word. Hulle het goed geweet dat die swaartepunt in hul eie geloof elders lê as in die uitgebreide gedetailleerde skema van verhoudings binne die Godheid of in die Theanthropic -persoon. Maar uiteindelik het hulle hulself oortuig om hierdie definisies as normaal en Bybels te aanvaar, en as voorveronderstellings van Christus se reddingswerk. Die besluit het geweldige resultate gehad, sowel vir godsdiens as vir teologie. Die eenheid van die Protestantse teologie - Lutherse en voortgesette Calvinistiese - het hom ook nie beperk tot die tydperk voor die groot eenheid in divergensie nie. Mans van die tweede of derde generasie ^ o fJ iaat - wat dikwels die "Protestantse Scholastiek" genoem word - werk saam aan twee kenmerkende leerstellings wat die vaders van die protestantisme vaag gelaat het. Die Hervormingsleer van Versoening, hoewel dit soortgelyk is aan die van Anselmus, verskil daarin om God die bewaarder van 'n stelsel van openbare reg te maak eerder as van sy private of persoonlike eer. Hierdie opvatting het meer volledig gedefinieer. Christus se tweeledige gehoorsaamheid, (a) aktief en (b) passief, lewer gesamentlik 'n tweeledige resultaat, (1) bevrediging van die gebroke morele wet, (2) verdienste, wat die ewige lewe vir Christus se mense verseker.  Daar bestaan ​​nie so 'n volledige en noukeurige versoeningsteorie in enige Katolieke teologie nie, en volgens so 'n onbevooroordeelde regter soos A. Ritschl, verteenwoordig dit die laaste woord in 'leerstelling volgens die reëls wat deur die Hervormers neergelê is. Kan katolieke Dit is amper onmoontlik omdat die Protestantse bewering van Christus se verdienste in die wiele gery word as daar 'n leerstelling van verdienste by die Christen ingebring word. vind "verdienste" beperk tot Christus, en die gewone toepassing word uitgesluit, ietwat omdat Paulus se strenger gebruik van die Fariseër -opvattings vernietig word in plaas van die idee van geregtigheid deur werke te bevestig, maar dit is geensins duidelik dat hierdie Protestantse Versoeningleer 'n "Verdienste" is 'n indringer in die gebied van strenger en majestueuse wet, maar Christus se "verdienste" is die enigste vorm waaronder die positiewe inhoud en beloftes van die Christelike Evangelie daar verteenwoordig word. die mees vasberade moderne ortodoksie probeer gewoonlik om hierdie leerstelling te verander. Daar is 'n breuk met die verlede, wat geen herlewing of reaksie heeltemal kan verberg nie.
Die Reformasie het weereens 'n streep om die kanon getrek - skerp in die Calvinisme, minder skerp in die Lutheranisme (wat ook sy geloofsbelydenisse 'n kwasi normatiewe posisie gegee het). Anglikanisme herinner nogmaals aan Lutheranisme met verskille; dit verplig openbare lesing van sekere lesse uit die Apokriewe en gebruik in aanbidding selfs die 'Athanasian' sowel as die twee meer antieke belydenisskrifte. Op grond van die geloof in inspirasie vind ons gedurende die dae van die protestantse skolastiek die mees roekelose en kranksinnige bewerings van volmaaktheid in die Skrif. Selfs in ons eie tyd sluit die gewilde Protestantse evangelisasie saam met die nuwer klem op bekering van die twee groot vroeë Protestantse beroepe- tot versoening en onfeilbare Skrif. Maar die Protestantse Kerk is geensins alleen om sulke bewerings te maak nie. Ander kerke maak hulle ook, alhoewel hulle dit lê en vermom met 'n beroep op tradisie en op die gesag van die Kerk self, of die vaders. Die definitiewe en beperkte las moes beslis meer hanteer word, vandaar hierdie protestantse oordaad.
Die eerste groot mededinger van die Protestantse ortodoksie, afgesien van sy ou vyand van Rome, was die sosialisisme, gelei deur Laelius Socinian- Socinus (?...), Maar nog meer deur sy neef Faustus. ism. Deeglik intellektualisties, en rasioneel en supernaturalisties, het dit niemand om dit vandag te bekamp nie, maar die invloed daarvan is oral. Jesus, 'n leraar wat sy getuienis met sy bloed verseël het, en uit die dood opgewek is, is verhoog of aangeneem tot goddelike heerlikheid, en sodoende vir die eerste keer die sekerheid gegee dat God se guns gewen kan word en die ewige lewe geniet kan word - dit is die skema. Daar is geen natuurlike teologie nie, die leringe wat so beskryf word, is eintlik deel van die openbaring van Jesus, of liewer die essensie daarvan. Versoening is 'n droom en 'n onsedelike droom. Bonatuurlike sakramente val natuurlik uit. Die nagmaal is 'n eenvoudige gedenkteken. Die doop is beter ontgin, alhoewel Faustus die saak aan elke Christen se diskresie sal oorlaat. Daar is nie in die hele kerkgeskiedenis 'n leerstelling wat beter saamgevoeg kan word nie. Socinus se kerk is 'n skool - 'n skool van verligting. Hy was ook-net soos Calvyn, as dit op meer eng gesonde verstandslyne was-'n bewonderenswaardige eksegeet. Harnack beklee sy stelsel met Tridentine en post-Tridentine teologie aan die een kant, en met Protestantisme aan die ander kant, as die derde groot uitkoms van die geskiedenis van dogma. Nietemin verklaar die oordeel van die geskiedenis dat hierdie briljante uitbuiting geheel en al eksentriek was en teologiese studie slegs op indirekte maniere kon dien. Diegene wat vandag die geloof die naaste aan die Socini is, kom sover moontlik by hul manier om hul gekose weergawe van die Christelike leer te benader en te regverdig.
Die teorie van ontwikkeling (J. A. Mohler, J. H. Newman), wat so 'n nuwe lig op die betekenis van tradisie werp, is 'n waardevolle steun vir die opvatting van 'n soewereine pous wat dogmas uit implisiete na eksplisiete lewe haal. Tog kan daar steeds nuwe en onduidelike vrae ontstaan. Wanneer is die ,, j 0ry. pous wat geloof en sedes van sy troon regeer? Wanneer die kerk verseker kan word dat die onfeilbare leidingsmenu gegee word? 'N Opwindende nuwe ontwikkeling word deur Harnack voorgestel, terwyl 'n ander protestantse geleerde, H. M. Gwatkin, dit as onmoontlik afgemaak het. Mag 'n hervormende of innoverende pous ontstaan? Hy sou ten minste in teorie vind dat hy 'n wapen van ongeëwenaarde krag en presisie besit. Maar tot dusver het die Rooms -Katolieke teologie geweier om van enige ontwikkeling te dink, behalwe deur die geloofsbelydenis van die Kerk te vergroot. Daar kan baie bygevoeg word tot die geformuleerde oortuiging dat dit nie erken word dat iets teruggetrek is of kan word nie. Briljante modernistiese geleerdes soos A. Loisy kan opvolgers hê wat teorieë oor evolusionêre transformasie sal beywer. Maar op die oomblik noem 'n verteenwoordigende skrywer 'n tipiese oop vraag in sy nagmaal die Hemelvaart van die Maagd. Miskien is dit inderdaad eerder 'n dogma wat haastig is na definisie. Is die teorie of tradisie korrek dat Maria na die dood en begrafnis liggaamlik in die hemel opgeneem is en haar graf leeg gelaat is? Sulke probleme betrek die amptelike teoloë van die Kerk van Rome.
Dit is natuurlik dat die 'variasies' waarmee Bossuet die Protestante benader het, meer ruimte sou vereis. Die Christologiese probleem vereis aparte behandeling. Wat die Drie-eenheid betref, het Protestantisme tant syne niks nuuts te sê nie, alhoewel "Sabellianism" -toryot herleef word deur Swedenborg en Schleiermacher. Maar die leerstellings ten opsigte van die Christologie -mening neem so vroeg as Luther self nuwe vorme aan. Alhoewel dit opvallend geword het in verband met sy leerstelling van konsubstansiering in die nagmaal, blyk dit  dat hy 'n ware spekulatiewe belangstelling in die saak gehad het. Communicatio idiomatum was algemeen bekend in die skole as 'n saak van terminologie. U kan reg sê dat God gesterf het (wat die Godman beteken), of dat 'n man aanbid moet word - Christus Jesus. Volgens Luther is dit egter nie net in woorde dat die eienskappe van die Godheid Christus se menslike natuur kwalifiseer nie.  Dit vind in werklikheid plaas en so is of kan die menslike verheerlikte liggaam van Christus wees onder omstandighede wat Hom behaag, bv. by die Nagmaal, alomteenwoordig.Hierdie nuwe quasi-monofisitisme het die Lutherane gedwing om baie van Christus se menslikheid te maak, terwyl die Gereformeerdes, deels uit die wetenskaplike tradisie van Calvyn, deels uit 'n polemiese motief, groot klem gelê het op die manlikheid. A. Ritschl* praat selfs van die Gereformeerdes wat Kenosis in die moderne sin leer, maar dit is te vrees dat hulle eerder afwisselend die manlikheid en die Godheid geleer het as om ernstig te probeer om die verenigbaarheid van goddelike en menslike predikate in een persoon aan te toon. . Christus as mens was een van die Uitverkorenes (en hulle hoof). Hy het genade nodig gehad wat Hy van die Heilige Gees afhanklik was. Aan die ander kant, as God, was Hy die bron van genade. Die Lutherane was van mening dat die vleesgeworde een oor alle goddelike eienskappe beskik, maar óf wou die gebruik daarvan opskort - dit is die Kenosis -leer van die Lutherse skool van Tubingen in die 17de eeu - of hul werk verberg, laasgenoemde was die leer van die Giessen -skool.
'N Teorie wat deur die kerkgeskiedenis flikker in die trein van mistieke invloed wat voortspruit uit die pseudo-Dionysius Areopagita, het in die moderne tyd meer prominent geword.  Noodsaaklike tye - dat Christus vleeslik gestalte sou word van "selfs al sou die mens nie gesondig het nie. Deur Thomas verwerp, word dit incarnae deur Duns beskerm - nie, dink 'n mens, dat hy meer lief was vir rasionele sekerhede nie, maar dat hy het verlossingsbehoeftes minder liefgehad. In 'n sekere sin plaas hierdie teorie die hoofrol in die Christelike ontwikkeling. As ons die tweede persoon van die Godheid regverdig verklaar as 'n daad "Homself vouch- safing to be made," is dit groot Geboorte kan nie opskort word op 'n gebeurlikheid wat al dan nie mag ontstaan ​​nie en teoloë beskou die sonde van die mens in die algemeen as so 'n kontingente gebeurtenis. en self-oordra van God. Tog dring die belangstelling in die menslike morele behoeftes te midde van hierdie kosmologiese wysheid verlore. Teologie wat te ver gestoot word, kan homself oorvleuel. Diegene wat wegkruip van die ou selfversekerde bewering, "Christus sou nie inca geword het nie maar net vanweë die sonde van die mens, 'sou hy beweer dat hy, uit eerbied en nie uit ontwyking nie, onkundigheid sou sê. Aan die ander kant word die leerstelling dat inkarnasie 'n rasionele noodsaaklikheid was, die tipe gedagte wat die Christendom in die vorm van 'n filosofie sou vervolmaak en versoening tot inkarnasie ondergeskik stel, belowe. Sulke spekulatiewe standpunte hou verband met die herlewing van 'n ander tradisionele stuk mistiek - die Heilige Gees die Copula of band van vereniging in die Godheid. Daar is nêrens so 'n bewering in die Nuwe Testament nie.
Vir moderne Duitse teorieë oor Kenosis onder Lutherse en gereformeerdes, sien A. B. Bruce se vernedering van Christus. Gebaseer op die taal van Fil.
ii. 7, leer hulle, in verskillende vorme, Modern tnat t [, ec & gton fqj het 'n man geword onder menslike beperkinge van teoriee by bevrugting of geboorte, en hervat goddelike predi- Kenosis, cates at His exa i tat on- jtmjg ht word so gestel - 'n werklik goddelike persoonlikheid, 'n werklik menslike ervaring. Sterk soos die bepalings van Phil. ii. 7, kan ons skaars veronderstel dat Paulus 'n metafisiese teorie van Christus se persoon in die vooruitsig gehad het. In Groot -Brittanje en Amerika het baie hierdie teorie aangeneem. Dit word gereeld onderrig, bv. dat Christus se uitsprake oor Ou -Testamentiese literatuur in die lig van die Kenosis geïnterpreteer moet word. Die vyande van die teorie dring daarop aan dat, hoewel dit die eenheid van Christus se persoonlike ervaring op enige stadium beskerm, dit die absolute kontinuïteit van ervaring verbreek en die identiteit van die persoon vernietig. Die vorme van die teorie, wat ons 'n Logos in die hemel (Johannes iii. 13) saam met die vernederde of vleesgeworde Christus op aarde gee, blyk inderdaad nie op 'n enkele punt te verenig nie. Ander voorstelle ter verduideliking van die raaisel was: _. 'n geleidelike inkarnasie, terwyl die proses nie voltooi is nie
Chrito- unt Christus se verheffing (I. A. Dorner se vroeëre siening) lostkal onpersoonlike voorbestaan ​​van die Logos, wat spekulasie-persoonlik geword het- vergelyk en kontrasteer Marcellus van Ancyra- Hogs, by die Inkarnasie (W. Beyschlag se vroeëre siening, prakties aangeneem deur Dorner in sy latere dae) Jesus die man wat absoluut vervul was met die bewussyn van God (Schleiermacher) Jesus moet nie gedefinieer word in terme van 'die natuur', hetsy menslik of goddelik nie, maar as die volmaakte vervuller van God se absolute doel (A. Ritschl se siening, wat in die latere dae feitlik deur Beyschlag aangeneem is). Die ortodoksie wat alle nuwe teorieë weier, kan hulp soek by die patologiese dissosiasie van persoonlikheid, of ten minste (bv. J. O. Dykes in Expository Times, Jan. 1906 Sanday Christologies Ancient and Modern) tot die raaisel van die onderbewuste.
Ons moet nou na die Protestantse teologie kyk in die hantering van vrae waarin dit meer onmiddellik of meer volledig geïnteresseerd is. In die vroeë tydperk, bekend as die Protestantse skolastiek, was daar geen begeerte om leerstellings te vorder nie. Armlnl- Uitgedaag deur Arminianisme in Holland, die Calvinistiese aalsme. teologie geantwoord in die Confession of Dort waarop Engelse afgevaardigdes van die Sinode teenwoordig was. Hierdie geloofsbelydenis kan amper ooreenstem met die Lutherse Concula Formula as 'n opsomming van die Reformatoriese Protestantse ortodoksie. Maar die direkte lot van Arminiaanse onderwysers of kerke was geen maatstaf vir hul invloed nie. Een bewys van laasgenoemde word gevind by aartsbiskop Laud en die Engelse hoë kerkmanne van sy skool, wat die Augustynse of Calvinistiese juk ten gunste van 'n Arminiaanse teologie gooi. Lutheranisme was die voorbeeld van hierdie verandering. Latere uitgawes van Melanchthon's Loci Communes, wat mildelik deur Luther beskerm word, laat Luther se gunsteling predestinasieleer uit die stryd of laat dit terugskyn. Die Augustynse klok loop, soos gewoonlik, af. In die 18de eeu 'Illumination' - 'n tydperk van Tae wat hom op die 'verligting' geprikkel het en
"iiiumi- wat baie gedoen het om onduidelikheid te verdryf, alhoewel nasie." a t die koste om diepte te verloor-Deïsme buite die kerke word gekombineer met 'n gees van koel gesonde verstand in hulle, 'n gees wat nie beperk is tot verklaarde rasionaliste nie. Burgeroorloë en teologiese struwelinge het moeë manne gehad. Veronderstelde universele waarhede en natuurlike sekerhede was in die mode. Die duidelikste nalatenskap van die 18de eeu tot later tye was 'n menslike gees in die teologie. Christenonderwysers het gedurende die 19de eeu meer teruggehou met betrekking tot toekomstige straf. Die leer wanneer dit geleer word, word gereeld versag, soms word universalisme geleer. 'N Beweging na Unitariërs Arianisme en daarna na sosialisisme (Joseph anism. Priestley, Nath. Lardner, WE Channing) onder Engelse Presbyteriane en Amerikaanse kongregasionaliste het permanente resultate gelaat in die vorm van nuwe kerke wat nie inteken nie en 'n verspreiding van Unitariese teologie ( J. Martineau). Die 18de eeu word in verskillende oorde baie anders geïnterpreteer. Ortodokse evangelisasie word versoek om dit as afvalligheid of afwyking te beskou. Aan die ander kant beskou nie net agnostici soos Leslie Stephen nie, maar Christen -teoloë van die linkses soos Ernst Troeltsch dit as die tyd toe supranaturisme beslissend begin stukkend raak het, en die "moderne" gees om sy gesag selfs oor godsdiens te laat geld. A. Ritschl beweer weer dat verwaarloosde elemente van die Christendom strewe na uiting, veral 'n ernstige geloof in God as Vader en in sy sorg. Volgens Ritschl was dit nie 'n wegdraai van Christelike motiewe nie, maar 'n weg na verwaarloosde Christelike motiewe. Dit lyk logies dat hierdie opvatting Ritschl se oortuiging behels, dat dit nie die lig van die rede is nie, maar die openbaring van Christus wat die bewering van God se vaderlike voorsienigheid goed maak. y Of dit nou tydelik of permanent is, 'n groot reaksie van die 18de-eeuse gees het ingetree. Die Evan- Onder John en Charles Wesley, 'n stelsel bekend as «•* ■* Evangeliese Arminianisme is in die agtste eeu" v "'tury" Engeland uitgewerk, sterk Augustinus in sy leerstellings oor sonde en versoening, die moderne Augustynse in sy leerstelling van bekering, sterk anti-Augustiniër in die verwerping van absolute voorspelling.Binne die Anglikaanse Kerk was die nuwe herlewing egter Augustinus en Calvinisties, totdat dit plek gegee het vir 'n herlewing van die kerk, die eggo of die suster van die Ultra- The Ox- montane beweging in die Kerk van Rome. Die ft & gt rrf kragtige praktiese lewe van die moderne skool van High Kovemeal- Church Anglicanism, geïnisieer deur John Keble, W. Hurrell Froude, JH Newman, EB Pusey, hou verband met 'n teologiese beroep op die tradisie van die vroeë eeue, en met 'n sterk middeleeuse klem op sakramentele genade.In Duitsland het afkeer van die Pruisiese beleid van "Unie" LU t aeraa - die wettige samesmelting van die Lutherse en gereformeerde opposisiekerke - lewe gegee aan a Hoë Lutherse reaksie io ihe wat 'n mate van krag in die denke en 'n 'on' asperiteit in die oordeel getoon het (E. W. Hengstenberg H. A. C. Haever- nick dogmatic in G. Thomasius en F. A. Philippi meer liberale tipe in C. F. A. Kahnis-geskiedenis van die leer in G. Thomasius). Die mees vername van die teoloë wat as 'bemiddelaar' beskou word, is C. UUmann, C. I. Nitzsch en Julius Muller. Later evangelisasie in die Engelssprekende lande laat die geloof in predestinasie op, of ten minste, met baie min uitsonderings, dit minder sterk. Hierdie verandering is duidelik 'n kenmerk van die 19de-eeuse teologie.
Baie van die sogenaamde bewegings is, ten minste in ontwerp, suiwer reaksies wat geen nuwe gedagtes behels nie. Afgesien van apologetiek of enkele leerstellings soos dié van die versoening, is die taak om die Christelike teologie te heroorweeg om die groot skaal te verenig, hoofsaaklik oorgelaat aan die Duitse wetenskap, filosofies en histories. As die taak uitgevoer moet word, dan, ongeag watter verdienste in detail behoort aan wyse en geleerde skrywers waarna reeds verwys is, wil dit voorkom asof een sentrale beginsel dominant moet word. Hierdie oorweging, sover 'n buitestaander kan oordeel, sluit enige formele Rooms-Katolieke samewerking in die voorgestelde taak uit. Solank teologiese waarheid verdeel is in die twee kompartemente van natuurlike of rasionele teologie en onbegryplike 'geopenbaarde geheimenisse, is daar geen moontlikheid om 'n beginsel -eenheid deur te voer nie. Weereens sluit baie protestante hulself uit van deelname aan die soeke na verenigde leerstellings. Dit is 'n moderne alledaagsheid - Loofs dateer die formule uit ongeveer 1825 - dat protestantisme twee beginsels het: 'n 'formele beginsel', die gesag van die Skrif en 'n 'materiële beginsel', die leer van regverdiging deur geloof. Ons het reeds aangedui dat so 'n paar beginsels prominent was toe die historiese protestantisme hom tydens sy skolastiese tyd byeengebring het vir verdediging. Maar ernstige gedagtes kan beslis nie toegee aan dubbele beheer nie. Terwyl die dubbele gesag voortduur of vermoedelik aan die bewind bly, lyk dit asof daar geen hoop is om van die teologie 'n lewende eenheid te maak wat van die moderne tyd af respek sal eis nie.
Een groot poging om die Christelike teologie te verenig, kom van die kant van die filosofie. Kant se skema, wat in godsdienstige teorie sowel as in chronologie as 'n skakel beskou kan word Die invloed tussen die 18de en die latere eeu, wat gelei het tot die van Hegel- heel ander skema van Hegel en laasgenoemde stelsellantern, het byna onmiddellik begin Kerkleer beïnvloed. D. F. Strauss (q.v.) het dit met 'n plofbare effek toegepas op die studie van die lewe van Jesus. F. C. Baur, bygestaan ​​deur abk -kollegas, indien nie minder revolusionêr nie, was baie meer in kontak [met die teologie as wat Strauss was. Die Hegeliaanse drievoudige ritme sou deur die hele geskiedenis loop, veral vir Baur, deur die geskiedenis van die Christelike Kerk en die leer daarvan. Baur handhaaf 'n deeglike evolusionêre optimisme. "Die werklike was die rasionele" van eerste tot laaste. Hierdie a priori -studie het egter sy voordele. Dit het die geskiedenis verenig met 'n magtige sweep en deur 'n ontwikkelende proses deur die eeue onthul. Maar ons moet nog steeds afvra of die leerstellings wat dit prominent gemaak het, werklik die belangrikste is vir die Christelike Kerk. En ons moet kyk na Baur se esoteriese interpretasie van die leerstellige ontwikkeling. Vir hom, net soos vir Strauss, is die eenheid van God en die mens die sentrale waarheid, waarvan Christus se versoenende dood 'n soort beeldende simbool is. Dit impliseer dat die hele Westerse teologie 'n afwyking of 'n eksoteriese bedekking van die waarheid was.  In Dogmatic word die skool verteenwoordig deur A. E. Biedermann, en met variasies deur O. Pfleiderer. 'N Meer ortodokse lees van die gedagte van Hegel, wat bring! dit strook met sommige Christologiese ontwikkelings wat reeds beskryf is, word gevind in J. E. Erdmann en die teoloë P. K. Marheineke en Karl Daub. Invloede van Hegel is ook invloed op Richard Rothe, I. A. Dorner, A. M. In Eng- Fairbairn en deur bemiddeling van Britse filosowe het Hegelianisme die Britse teologie wyd beïnvloed.
Die ortodokse vleuel van idealiste neem as hul wagwoord Inkarnasie Christendom as "die godsdiens van die menswording" (subtitel van Lux Mundi kyk B. F. Westcott, passim). Die rasionalistiese vleuel besluit om inkarnasie en nog meer versoening tot simbole van filosofiese waarheid op te los. Van die twee partye blyk laasgenoemde die suksesvolste te wees om die taak van die vereniging van teologie te verrig, alhoewel dit ten koste van die ondergeskiktheid van teologie en godsdiens aan die filosofie was. Die sterkte van al die idealiste bestaan ​​uit hul beroep op die rede.
Schleiermacher het homself verduidelik wat onderskeidend is in godsdiens. Hy onderskei godsdiens van filosofie. as 'n gevoel in kontras met die gedagte, maar as hy dit gedoen het Schleler- (Reden ^ ber d j e R e l tg j on & gt i 799) het hy weinig om by te voeg. macaer. Elke soort hoogs verwerkte gevoel kan 'n man godsdienstig maak, of dit nou teïsties of panteïsties is, as 'n voorbeeld van romantiek, stel Schleiermacher 'n besondere hoë skatting op die panteïstiese tipe. Wat anders kan ons verwag van 'n denker wat net daarin belangstel om te voel? Toe hy sy Glaubenslehre (1821) skryf, het Schleiermacher veel meer 'n Christelike kerkman geword. "Die Christendom is een van die teleologiese gemeenskappe", en het as eienaardigheid dat "alles daarin verwys na die verlossing wat deur Jesus van Nasaret bewerkstellig is." Maar dit is te betwyfel of die elemente van sy finale sintese werklik deurdring. Hy vertel vir ons (Kurze Darstellung des theologischen Studiums, 181 1) dat die teoloog, hoewel hy lojaal aan sy Kerk was, as historikus die oortuigings moet uiteensit wat werklik in die kerk van die kerk was wat hy verteenwoordig. _ Olie en water meng nie. Kombineer die ongekende individuele entoesiasme van die Reden en die lojaliteit aan gevestigde oortuigings wat in die latere geskrifte vereis word, 'n lewende teologie? Dit is geen wonder as Schleiermacher 'n kompromie eerder as 'n eenheid bereik nie. Hy was een van die groot fermente in die moderne Protestantse leer van regs sowel as links. Alex. Schweizer  handhaaf sy algemene posisies meer as enige ander. Maar daar is geen Schleiermacher -skool nie. W. Herrmann, uit sy eie oogpunt, het JCK Hofmann en FR Frank aangehaal as belangrike aanpassings en soms regstellings van die reëls wat Schleiermacher neergelê het, terwyl JS Candlish, wat 'n gematigde Skotse Calvinisme verteenwoordig, half geneig was om die verminderde te verwelkom vorm van die basis van Schleiermacher gevind in HL Martensen ('n Deen), JT Beck, en die Nederlander, JJ van Oosterzee, dws die Skrif die ware bron van die leer, maar die godsdienstige bewussyn sy ordeningsbeginsel.
'N Meer gewaagde en oorspronklike poging om die protestantisme as 'n sistematiese eenheid te herstel, word gevind in die werk van A. Ritschl, met H. Schultz en W. Herrmann as onafhanklike bondgenote en kollegas, en met J. Kaftan, A. Harnack en baie  ander as jonger verteenwoordigers op uiteenlopende lyne. Die reaksie teen die filosofie van Hegel en die kritiek op Baur is algemeen by die hele skool, alhoewel Ritschl verder teruggegaan het as die jonger manne na kritiese tradisie en verder op sommige punte na ortodokse dogma. Positief is dat die skool voortbou op fondamente gelê in die etiek van Kant en in die filosofie van godsdiens deur Schleier- macher, so ook RA Lipsius, en tog val sy dogmatiese resultate meer byna by Biedermann of Pfleiderer as met die "intermediêre maar nie bemiddelende" posisie deur die Ritschlians opgeneem. Selfs nie eers die aanvaarding van vergifnis as die sentrale godsdienstige seën is uitsluitlik Ritschliaans nie, maar dit is steeds 'n uitdaging vir die 18de eeu, vir die Kerk van Rome en vir die moderne gees. Ritschl en sy vriende verbeur die eenwording van lewe en plig wat verkry word deur die morele of miskien eerder wettige standpunt hoog te stel. Aangesien hulle die natuurlike godsdiens van die 18de eeu ontken - die godsdiens wat op grond van harmonie met God werk - weier hulle nog meer nadruklik om die sondaar verdienstelike vergifnis te bied. Hulle vorm dus nog 'n herlewing van die Paulinisme of Augustinisme, alhoewel met kwalifikasies.
Hulle poging is om die Christendom uit te lig, nie vanuit die filosofie soos die Hegeliane nie, en ook nie vanuit 'n abstrakte godsdiensopvatting nie, getemper met inagneming van historiese presedente, soos Schleiermacher, maar vanuit haar eie, vanuit die Christelike oogpunt . Ritschl het verskeie dogmatiese eienaardighede, sterker in hom as by sy medewerkers en volgelinge. 'N Opvallende voorbeeld is sy leer oor die kerk - die gemeenskap (Gemeinde), die enigste doel van God se uitverkiesende liefde, volgens Ritschl se interpretasie van St Paul. Daarom moet die teologie nie slegs die uiting van die individuele Christendom wees nie, maar die geloof van die kerk, beliggaam in die klassieke literatuur, die Nuwe Testament en (ondergeskik) in die Ou. Die finaliteit van die Nuwe Testament is deels te wyte aan die feit dat dit die werk van die gees was - insluitend St Paul - wat die Ou Testament van binne af geken het 'en die godsdienstige terminologie daarvan nie verkeerd verstaan ​​het soos Griekse bekeerlinge dit onafwendbaar gedoen het nie (vgl. Harnack of E . Luik). Op die kerk het Ritschl, wat mistiek baie nie daarvan gehou het nie en wantrou, dieselfde rykdom aan emosies uitgestort as wat die Christelike mistikus op sy swak gevisualiseerde God of Christus uitstort. Ritschl verdeel weer alle teologie in twee afdelings, moraliteit en godsdiensdiens van mense in die koninkryk van God, 'n direkte verhouding tot God in die kerk deur geloof. Alhoewel hy later verklaar het dat "Koninkryk van God" die belangrikste kategorie van Christelike denke is, blyk dit nie dat hy sy teologie wesenlik herskep het nie. Hier word sy sterk begeerte na eenheid deur sy eie optrede uitgesny. Daar kan heel moontlik ruimte wees vir relatiewe onderskeidings in enige denkstelsel, hoe samehangend ook al, maar dit lyk asof Ritschl se onderskeid tot absolute dualisme verhard het.
Weer wysig Ritschl die leer van sonde aan.Net soos Schleiermacher vervang hy kollektiewe skuld met erfsonde en heg hy groot dogmatiese waarde aan die bewering dat sonde twee fases het - onkunde, waarin dit vergeefbaar is, en hardnekkigheid, wanneer dit ryp is vir die laaste sin (waarskynlik vernietiging). Hier wyk Ritschl dan af van die Paulinisme, dit vind in ander Skrifte* sy waarborge vir die pas genoemde posisie. Die gevolg is om alles wat uit die Christelike evangelie herstel, uit die weg te ruim. Tog beweer Ritschl dat sy leerstelling van Christus as Hoof van die Kerk die denkrigtings kombineer wat afsonderlik by Anselm en Abelard gevind word, terwyl Schleiermacher na bewering eensydig Abelardies was. Ritschl ontken die natuurlike teologie  sowel as die natuurlike godsdiens, ontken dogma volstrek in sy Griekse vorme - Trinitaries en Christologies en wil die versoeningsleer - Christus se persoon "of" Werke soos hy dit stel - van die juridiese na die etiese omskakel. . Die Pauliniese aanraking wys hom duidelik hier. Regverdiging deur_ geloof is 'n 'sintetiese' oordeel - die sondaar is regverdig, dit is nie 'n 'analitiese' oordeel nie - die gelowige is regverdig. God "regverdig die goddelose". Sakramente is 'n herpublikasie van die "Woord" van die Evangelie, ons moet ons tevrede stel met hierdie nogal ontwykende formule, wat so gereeld deur die Hervormers gebruik word.
Die hoogs akademiese Ritschliaanse beweging het in baie lande 'n wye praktiese invloed gehad. Hier tref die Engelse en Amerikaanse denke simpatiek aan en bied morele teorieë van versoening aan, hoewel dit nie so uitsluitlik na vergifnis kyk nie. Die laaste teorie van Horace Bushnell verklaar dat God in die vergewe van sonde 'borecost' is, soos selfs 'n goeie man moet doen. John M'Leod Campbell - met 'n sterk begeerte na eenheid in denke, "die eenvoud wat in Christus is" - het die meeste aandag getrek deur die suggestie van 'n plaasvervangende bekering in Jesus Christus. Met RC Moberly word dit 'n bewering dat Christus 'n verlossingsproses van selfvernedering begin het, wat ons by wyse van sakramente kan verleng as ons kies terwyl W. Porcher du Bose (soos E. Irving vroeg in die 19de eeu) het die Adoptianistiese teorie wat deur AB Bruce gestileer is, "verlossing deur voorbeeld" - die goddelike Christus het 'n besmette menslike natuur aangeneem en skoon gewas, waardeur dit 'n belofte en sterkte van die wêreld se verlossing is.
Selfs as ons die program vir die rekonstruksie van teologie vanuit 'n enkele oogpunt aanvaar, is dit moontlik dat ons nie net die uitvoering van die plan van RitschPs wil kritiseer nie, maar ook die keuse van die heersende beginsel. Is dit genoeg om die gees van protestantisme uit die onvolmaakte letter van sy vroeë belydenisskrifte te verwyder? Teologie Een reeks probleme word opgewek deur die vordering van en die wetenskap. Geen protestant kan ontken dat dit 'n plig is vir
Wetenskap. Die Christendom sal wetenskaplike ontdekkings oorweeg, en min Katolieke sal dit wil ontken. Daar ontstaan ​​dus angstige onderhandelinge wat alle moderne teologiese skemas kleur. Maar met 'n sekere skool word hulle sentraal en dominant. Ons onderskei hierdie posisie van die nuwe klem op Christologie, hetsy kerklik of radikaal. Diegene wat 'n evangelie in die filosofie vind, is gereed om terme aan buitestaanders voor te skryf, maar diegene wat op die wetenskap wag vir die uitsprake daarvan, vra vrede. Net soveel van die Christendom is om te oorleef as wat die wetenskap sal spaar. Dikwels kyk die betrokke teoloë na sielkunde as die permanente basis van godsdiens, wat moet ontken dat godsdiens 'n sielkundige feit is, en die natuurlike uitdrukking van iets in die mens se grondwet? Hierdie stam kan herken word, gemeng met ander, in Schleiermacher het dit 'n interessante uitdrukking gevind in die bydraes van H. J. Holtzmann en Ernst Troeltsch tot die bundel wat handel oor die Christendom in Die Kultur der Gegenwari. Christus word bely as die grootste figuur van die verlede, en as een van die geringste belang nog vir die hede en die toekoms. Maar met die hele besluit word die Christendom tot die maatstaf van die moderne kultuur geroep. Van die tribunaal is daar geen beroep nie, hetsy op 'n hoër openbaring of op 'n dieper ervaring. Hierdie siening is in verband met die studie van vergelykende godsdiens. Daaruit het die baie Ritschl -skool, wat begin het met die minagting van alle godsdienste behalwe dié van die Bybel, die religionsgeschichtlich -beweging ontwikkel, wat die Christendom in die breër stroom oplos. So 'n beleid is teenoor die pole van Ritschl wat hy wou hê dat die Christendom in die lig van sy eie sentrale gedagte geïnterpreteer moes word. As Christene nuwe hulpbronne in hul geloof kan vind om aan die nuwe behoeftes te voldoen, kan hulle hoop om die toekoms te beveel. Teologie as dit wil lewe, moet voortaan tegelyk meer Christelik en wetenskapliker wees as wat dit ooit was.
'N Minder bedreigende maar tog belangrike moontlikheid tot wysiging ontstaan ​​uit die wetenskaplike studie van die Nuwe Testament. Augustinus, Luther, die evangeliese herlewing, het teruggekeer na Paulus, kan die Christendom nie dieper delf deur na Jesus terug te gaan nie? 'N Protestant moet die vorige geskiedenis van die leerstelling baie beskou as 'n opeenvolging van afwykings en herlewings, laasgenoemde meer as eersgenoemde. Hy beweer nie dat hy die inspirasie van 'n Paulus herwin het nie, maar hy meen dat Augustinus meer Christelik was as die sub-apostoliese tyd, en Luther meer Christelik as Augustinus. Dit is die hoopvolle kenmerk in die verlede. Die taak vir die hede, met sy ongeëwenaarde wetenskaplike bronne, is om nader as ooit aan die hart van die Evangelie te kom. Moet die Pauliniese kategorieë altyd die hoogste wees? Die Ritschl -skool, en ook ander, het 'n ernstige poging aangewend om die woorde van Christus in Dogmatic op te neem en dit nie meer in stelsels van 'Christelike etiek' te laat val nie. Hulle het nie die Paulinisme verafgod nie, maar het hulle Luther nie verafgod nie? Dit lyk asof hulle vanselfsprekend aanvaar dat die gees - hoewel nie die letter nie - van die groot man 'n definitiewe verklaring van die Christelike beginsel was. Om die Christendom uit sigself te interpreteer, is een ding om dit uit Luther te interpreteer, selfs uit 'n distillaat van Luther, is moontlik 'n laer ding. Die teologie van die toekoms kan meer gelyk trek uit verskillende soorte leerstellings uit die Nuwe Testament. Die skema wat die meeste insluit, is moontlik die suksesvolle skema. Eenheid kan beskerm word in die belydenis van Christus, en teologie bewys inderdaad "Christosentries". x Bo alles kan die sosiale boodskap van Jesus 'n evangelie wees vir ons materieel welvarende 1 Thomasius en H. B. Smith word aangehaal as die "Christosentriese" ideaal. A. M. Fairbairn, bedag op die groot belang van die opvatting van God, wysig die program. Teologie moet formeel Christosentries wees, materieel Theocentrie (Vaderskap van God).
Teologie en naai -testamenteleer.
maar innerlik bedroefde ouderdom. Elke denkrigting wat daardie hoop verag, het 'n klein reg om homself Christelik te noem.
Deur nog 'n keer terug te kyk na die evolusie van die Christelike teologie, kan ons baie grof sê dat dit aanvanklik die wese ff ata "i van die Logos erken het, en as 'n besondere feit van openbaring die aao & lt % e. Inkarnasie van die Woord in Jesus Christus. In die middeleeuse tydperk is die basis verander. Wat rasioneel was, het die aanvaarding nou as bonatuurlike raaisel beweer. Moderne idealiste, wat ongemaklik voel oor hierdie erfenis, probeer aantoon dat Christus se menswording nie minder as sy ewige goddelike wese 'n natuurlike en rasionele waarheid is nie. Maar as hierdie program uitgevoer word, is daar geen geringe gevaar dat die verhoudings tussen God en mense in stof stort nie, die feite van Christus hulself verander in simbole en die idealistiese teologie van die regterwiel na links.
Weereens, Westerse teologie, baie grof saamgevat, terwyl hy die vroeëre leerstellige tradisie aanvaar het, het 'n nuwe grond vir homself gebreek, as 'n rasionele noodsaaklikheid dat God die sonde moet straf (dit is ten minste latent in Aquinas se natuurwet). , maar as 'n voorwaardelike feit van her- "" "" • versnelling wat God in Christus die straf van sonde met die redding van sondaars gekombineer het, is dit die Reformasie- of post-Reformasiegedagte. Ook hier laat die begeerte hom meer toe om God se natuur toe te reken. Is Sy genade nie so inherent soos Sy geregtigheid nie? Indien wel, moet Hy dan nie verlos nie? Want as Hy net kan verlos, maar moet straf, dan dra sy grootste dade namens ons 'n aspek van wanhoop, of dui dit op onbekende, indien nie onkenbare motiewe. Die leer oor strafvervanging in die versoening, soos gewoonlik bedink, wys in dieselfde rigting as predestinarianisme. Agter oppervlakkige manifestasies van genade is daar 'n donker agtergrond, amper soos die Griekse lot. Die uiteindelike bron van God se optrede is iets wat óf onverstaanbaar is óf nie geopenbaar is nie. Die Christelike teologie kan nie hierby instem nie. In ons tyd moet dit veral probeer om elke leer te verlig met die ware Christelike geloof in God se vaderskap. En tog lyk dit asof onbedagsame vooruitgang homself oorvleuel. As daar geglo word dat met so 'n vriendelike God geen verlossing nodig is nie, word die betekenis van Christus geweldig beperk as dit nie uitgewis word nie. Selfs al sou Hy steeds as die profeet van die goddelike welwillendheid beskou word, maak die verlies van 'n ernstige skatting van sonde die goeie natuur van God 'n vanselfsprekendheid. Die Christendom van so 'n tipe is waarskynlik swak en onseker. Miskien vind ons 'n derde en 'n beter moontlikheid deur op te hou om 'n wetenskaplike gnosis van God te stel, hetsy beperk of onbeperk. Wat die Christen betref, is miskien eerder die versekerde openbaring dat God soos Hy self optree, en tog wonderlik optree volgens metodes wat ons nie kon voorspel nie, maar wat ons moet aanbid. Die vrye lewe van persoonlike wesens moet nie meer deur 'n formule bemeester word nie, maar word toegewys aan caprice. 'N God wat liefde is, handel nie uit onbedagsaamheid nie, nie uit wat rasioneel genoem word nie, maar' kan meer korrek fisiese noodsaaklikheid genoem word '. Hy sal optree in en uit karakter. Altyd wys, altyd heilig, altyd ondeurgrondelik ,, die Christen se God is die hemelse Vader wat sy volle beeld en openbaring in Jesus Christus het.
Alhoewel die grootste van alle teologiese stelsels, die somme van die Middeleeue, alles in die een verhandeling insluit, was dit die taak van post-reformatoriese leer Modern om 'n formele verbetering te bewerkstellig deur teologiese afdelings te verdeel tussen 'n definitiewe aantal opskrifte van teo- Die nuwe teorie het gedurende die 18de eeu van die Verligting geleef en gegroei (bv. JS Semler), wat die testamentiese skolastiek met die moderne denke verbind het, en die kontinuïteit van die wetenskap vertoon ten spyte van groot revolusionêre veranderings en groot reaksies. Die begin word toegeskryf aan A. Hyperius (Gerhard van Ieper), 'n professor in Marburg, en, so lyk dit, 'n versoenende Lutherse, nie, soos soms gesê, 'n Gereformeerde (1511-64). Hy publiseer vier boeke oor die studie van teologie (1556). Boek iv. word gesê dat dit die eerste verskyning van Praktiese Teologie is - Liturgieë, Pastorale Teologie, & ampc. Kragtens 'n ander werk (De Formandis Concionibus, 1553), word Hypcrius verder die vader van Homilctics genoem. L. Danaeus (Daneau), 'n Franse protestant, het die verdienste om vir die eerste keer oor Christelike etiek te publiseer (1577). Daar word aangeneem dat die Gereformeerde goddelikheid hier die dogmatiese droogte van die Protestantse skolastiek sou herstel, vyftig jaar nadat die Lutherse G. Calixtus die saak aangegryp het (Theol. M oralis, 1634). Hiervan is te veel gemaak. Danaeus verteenwoordig amper glad nie wat moderne mense met Christelike etiek bedoel nie. Hy kontrasteer nie die Christelike uitkyk op etiek met alle ander nie, maar bly hoofsaaklik by die oormag van die Tien Gebooie as 'n opsomming van plig. Ander onderskeidings is vernoem na 'n interval van twee eeue. J. T. Gabler, vir die eerste keer "met duidelikheid" (R. Flint), skryf in 1787 De Justo Discrimine Theologiae Biblicae et Dogmaticae. Bybelse teologie is 'n historiese verklaring van die verskillende Bybelleerstellings, nie 'n dogmatiese verklaring van wat die skrywer vir waarheid, qua waarheid, het nie. Weer word P. K. Marheineke aangewys as die eerste skrywer (1810) oor Simboliek, die vergelykende studie van belydenisskrifte en belydenis van geloof. In 1764 het die inleidende studie van die teologie as 'n geheel, wat Hyperius uitgevind het, deur S. Mursinna die naam gekry wat dit sedertdien gewoonlik gedra het - "Theological Encyclopaedia." Die meeste van hierdie ensiklopedieë was 'materiaal', dit wil sê verbind verhandelings, 'n kort uiteensetting van die teologie as geheel, natuurlik nie alfabetiese indekse of woordeboeke nie. Die bekendste van almal - Schleiermacher's Kurze Darstellung des theologischen Studiums (1ste uitgawe 181 1) - behoort egter tot die klas 'formele' ensiklopedieë. Dit verklaar hoe teologie verdeel moet word, maar beweer nie dat dit 'n oogopslag van die resultate gee nie.
Die verhandeling van Schleiermacher is hoogs individueel. Teologie word in wese beskou as 'n tak van kerklike administrasie. In die teoloog, waar dit so genoem word, is die wetenskaplike belangstelling sterk, waar die godsdienstige of praktiese belang sterker is, kry u kerkheersers of administrateurs in 'n smaller sin. Tog, selfs vir die teoloog, is die praktiese belangstelling in kerklike welsyn uiters belangrik. Teologie verloor sy smaak wanneer dit bestudeer word in 'n gees van bloot wetenskaplike nuuskierigheid, en dit raak nie die leke Christene nie.
Ten spyte van wat in hierdie standpunt as eksentriek beskou kan word, is die opsomming van Schleiermacher vol belangstelling. Hy verdeel soos volg: - I. Filosofiese teologie: A. Apologetics B. Polemics. II. Historiese Teologie: A. Eksegeties- insluitend die bepaling van die kanon B. Kerkgeskiedenis korrek C. Die uitbeelding van die huidige toestand van die Kerk (1) sy geloof- Dogmatiek die geloof van een tak van die Kerk (2) sy uiterlike toestand - Statistieke moet universeel wees. Simboliek moet 'n vertakking van statistiek wees. Daar word ook gesê dat Bybelse 'Dogmatiek' dit nader is as vir die regte dogmatiek. III. Praktiese teologie: A. die diens van die (plaaslike) kerklike Homiletiek, liturgieë, en ampc. B. die regering van die (nasionale of internasionale) kerkvrae rakende die staat, en ampc. Die leser sal let op Schleiermacher se eienaardige manier om met Dogmatic om te gaan as die geloof van die Kerk - 'n ongekende opvatting, volgens A. Ritschl - en dat hy vereis dat die geloof qua historiese feite moet word gerapporteer.
Dit is enkelvoud dat Schleiermacher in die geheel saamvat in die Kurze Darstellung teen die skeiding van Christelike etiek van dogmatiek. Maar hy gee soveel te sê aan albei kante van die vraag, en in sy eie Glaubenslehre volg hy die gewone gebruik en verban etiek so ver moontlik aan 'n Christliche Sittenlehre, 'n boek wat veroorsaak het dat hy deur Protestante beskou is die stigter van die moderne Christelike etiek. Daar is dus drie parallelle studies oor almal wat Schleiermacher gepubliseer het - Dogmatic of Glaubenslehre, Christian Ethics, Philosophical Ethics.
Vreemd genoeg is dit uit Schleiermacher se filosofiese etiek dat 'n drievoudige afdeling- die Hoof Goed, Deugde en Plig of die Wet- in byna alle handboeke van die Christelike Etiek oorgegaan het, totdat daar onlangs 'n opstand daarteen ontstaan ​​het op grond van oortolligheid en oorvleueling. Boeke oor Christelike etiek het ook ruimte gevind vir 'n quasi Sinoptiese leerstelling van die Koninkryk van God, wat die dogmatiese stelsels wat Pauliniseer het, traag erken. Daar moet ook op gelet word dat Schleiermacher se plek vir Apologetics geensins onbetwisbaar is nie. Baie mense hou nie van die onderwerp nie, sommige sal dit in die praktiese teologie plaas. Die nuwe studie van die godsdienste van die wêreld soek weer sy plek in die kurrikulum van die Christelike teologie, net soos dit op een of ander manier probeer om die Christelike denke te verander. Die erkende plek, die versekerde resultate, is nog nie bereik nie. Verdere besonderhede moet in handboeke verkry word. Maar dit kan bevestig word dat Dogmatic die lewensbelangrike middelpunt moet bly, en tot dusver kan ons Flint se kritiek op die Britte versag. Etiese stelsels en sioag. apologetiek is welkom by die teoloog "ensiklopedie" is 'n nuwe "sistematiese teologie" op sigself, maar niks hiervan is sentraal soos Dogmatic nie. U kan ook waag om te verklaar dat Dogmatic op filosofiese en historiese studies berus en bestaan ​​vir praktiese gebruike. 'N Drievoudige of viervoudige verdeling van teologiese wetenskappe lyk dus natuurlik. Laastens moet erken word dat daar aan die begin van die 20ste eeu meer lewe of gesondheid in die geskiedenis is as in die filosofie, en baie meer in óf as in die dogmatiese teologie.
Onderafdelings van Dogmatic, hetsy goed gekies of siek, werp lig op teologie soos dit in die verlede ontwikkel is. Die ses gewone Protestantse opskrifte is soos volg: Teologie behoorlik, Antropologie, Christologie (C. Hodge voeg hier Hamartiologie in), Soteriologie, Ekklesiologie (weggelaat deur C. Hodge), Eskatologie. The Lombard's Sentences handel in bk. ek. met God bk. ii. die wesens bk. iii. Inkarnasie, verlossing, deugde bk. iv: Sakramente en laaste dinge. Aquinas se Summa het nie sulke duidelike skeidingslyne nie.
Die Kerk het vanaf die Middeleeue 'n tradisie van "Morele Teologie"  voortgespreek wat beantwoord het aan Christelike Etiek, saam met Dogmatiek of allesomvattende Summae. Casuistry (met parallelle in die vroeë protestantisme soos Jeremy Taylor's Ductor Dubilantium), wat uit die belydenisskrif groei, is kenmerkend van hierdie Rooms-Katolieke etiek, maar die studie is nie beperk tot die tegniese toerusting van belydenaars nie. Die Rooms -Katolieke bydraers tot die bundel oor die Christendom in Die Kullur der Gegenwart skryf oor: - I. Dogmaties: A. Apologeties of Algemeen Dogmaties B. Spesiaal Dogmaties of Dogmaties. II. Morele teologie. III. Praktiese teologie. Die Protestantse bydraers, wat ietwat uiteenlopende standpunte in die Duitse godsdiens verteenwoordig, volg baie dieselfde plan. Apologeticus het geen aparte plek by hulle nie, maar die stelsel van teologie (in sekere sin halfpad tussen die dogmatiste en die ensiklopediste), word toegeken tussen Dogmatiek, Christelike etiek en Praktiese Teologie.
Literatuur. - 'n Bibliografie van teologie kan nie elke belangrike boek noem nie. Die poging word hier aangewend (1) om skrywers van groot oorspronklikheid en onderskeid te noem, (2) skrywers van besondere belang vir een of ander Christelike belydenis, (3) sonder om onnodige herhaling van wat reeds gesê is, (4) dogmatiese verhandelings voorkeur geniet maar nie met die uitsluiting van alles anders nie.
Origenes is uitstekend in wetenskap sowel as in stelsel. Athanasius se On the incarnation of the Eternal Word verteenwoordig sy sentrale gedagtes, nie minder interessant nie, want dit is vroeër as die Arian-kontroversie. Cyril of Jerusalem se kategetiese lesings is 'n leerstelling vir algemene gebruik, maar as 'n volledige stelsel gerangskik.Gregory of Nyssa's Great Catechesis is 'n opdrag aan kategete hoe hulle te werk moet gaan - hoewel dit natuurlik die teologie van die skrywer en verskonend verklaar, met sy geloof in universele redding. Theodoret het 'n uiteensetting van die teologie in die laaste boek (v.) Van sy verhandeling teen ketterye. Theodore van Mopsuestia is 'n meer vermoedelike verteenwoordiger van dieselfde beurs - dié van Antiochië John Chrysostomus is die redenaar van die skool. Cyril van Alexandrië verteenwoordig die latere Alexandriese teologie. Met Johannes van Damaskus eindig die vordering van die Griekse goddelikheid. 'N Goeie moderne stelling is in Chr. Androntsos se AoypaTucj). In die Weste is Augustinus die vernaamste agent vir die deurbraak van teologie. Die Enchiridion ad Laurentium is 'n geringe, maar interessante skets van 'n stelsel, terwyl die De Doctrina Christiana nog 'n les is in die oordrag van Christelike onderrig, soos natuurlik ook De Catechizandis Rudibus. Die Stad van God en die belydenisskrifte is op verskeie maniere van ongeëwenaarde belang en niks van Augustinus was sonder invloed nie. Gregory die Grote se Magna Moralia moet ook genoem word.
In die middeleeue is Isidore (by sy ingang), dan Peter Lomfard, toe Aquinas (en sy mededingers), by uitstek 'n uitstekende stelsel, Anselm en Abelard vir oorspronklikheid, Bernard van Clairvaux as die teoloog wat middeleeuse vroomheid op sy suiwerste manier verteenwoordig en in sy mees kenmerkende vorme, terwyl Thomas a Kempis se toegewyde meesterstuk, On the Imitation of Christ, met Tauler se preke en die Theologia Germanica, tot die wêreld se klassieke behoort. Al die Protestantse hervormers is van teologiese belang - Luther, Melanchthon en Calvyn, dan Zwingli, dan John Knox en andere. Die antwoord op Protestantisme word verteenwoordig deur kardinaal Bellarmine, Petavius ​​(minder direk), Moehler.
Spekulatiewe teologie is in die Rooms -Katolieke Kerk van die 19de eeu verteenwoordig deur die Italiaanse skrywers A. Rosmini, V. Gioberti, T. Mamiani della Rovere. Rooms -Katolieke leer het nog altyd 'n hoë plek ingeneem (die Bollandiste die Benediktyne die groot versamelings van Migne). Van die kerk se oorvloedige toegewyde literatuur St Francis of Sales en F. VV. Faber is gunstige eksemplare. 'N Moderne Dogmaties is deur Syl. T. Hunter, S.J.
Anglikaanse teologie is min geneig tot dogmatiek. Ons het sulke sistematiese stelsels soos Bishop Pearson's Exposition of the Apostles 'Creed-'n boek van die goue era van groot skrywers-of ons het 'n gemiddelde 19de-eeuse kerkortodoksie in Biskop H. Browne, Op die XXXIX. Artikels. Anglikanisme verkies om institusies te filosofeer _ (R. Hooker, Wette van die kerklike politiek), of verklaar ou leer (R. Cudworth die Cambridge Platoniste), of anders polemiese leer - Biskop Bull (teenoor Petavius ​​se vernuwende geskiedenisbeskouings), D. Waterland (teen S. Clarke), S. Horsley (teen J. Priestley) , JB Lightfoot (baie sterk as 'n verskoning in die wetenskap, nie sterk in suiwer denke nie) word die polemiek heeltemal versoenend in die ander heerlikhede van die 19de-eeuse Cambridge, BF Westcott en FJA Hort. Of Anglikaanse teologie handel oor historiese detailpunte, soos vul die Journal of Theol. Studies. In toegewyde literatuur was anglikanisme nog altyd ryk (bv. Jeremy Taylor, aartsbiskop R. Leighton, L. Andrewes, W. Law, J. H. Newman). Biskop Butler staan ​​op sy eie in eensame grootheid.
Engelse puriteinisme leef meer in die geneentheid van moderne lesers as wat die Protestantse skoliere van die vasteland doen - Richard Baxter, John Owen, John Howe, Thos. Goodwin ,. John Goodwin ('n vroeë Arminiaan) vir leer, John Lightfoot vir genie, John Milton vir literêre en toegewyde mag, John Bunyan - altyd bewonderenswaardig behalwe as hy Puriteinse dogma praat. Essensiële puritanisme word in die 19de eeu verleng deur R. W. Dale (Die versoening Christelike leer). Die Skotse leier, T. Chalmers (Lesings oor Goddelikheid), is belangriker as redenaar of as man as denker. Die ietwat vroeëre lesings van G. Hill is droog.
Arminianisme word minder volledig deur Arminius uitgewerk as deur latere Nederlandse goddelikes, van wie die 'versoenende' Limborch soms as 'n metodistiese handboek gebruik word. Die teoloog van die Engelse metodisme, behalwe John Wesley self, is Richard Watson. W. B. pous Kompendium is 'n ietwat meer moderne weergawe.
Jonathan Edwards, 'n baie streng Calvinis, is een van die min eersteklas genieë wat Amerika in die teologie kan spog. C. Hodge, A A. Hodge, W. G. T. Shedd, het Calvinistiese stelsels gepubliseer. Horace Bushnell het groot invloed gehad.
Terwyl die produksie van stelsels van Dogmaties (en van Christelike etiek) in Duitsland nooit ophou nie, was A. Ritschl tevrede om op sy verhandeling staat te maak Regverdiging en versoening (vol. i. Geskiedenis van die leer ii. Bybelse materiaal iii. Positiewe konstruksie - maar baie vermeng met geskiedenis goeie Engelse vertalings van i. en iii.). Syne Unterricht in der Christlichen Religion is swak as 'n skoolboek, maar nuttig as verwysing. Iets is te leer aangaande Ritschl self uit sy baie vyandige Hist. van die piëtisme. Die vroeër Entstehung der altkatholischen Kirche (2de uitg. 1857) is 'n baken in Verskoning en kerkgeskiedenis. J. Kaftan's Dogmaties moet genoem word, ook die Moderne positiewe teologie van Th. Kaftan en ander.
H L. Martensen's Dogmatiek herhaal aansienlike ortodoksie met fyn literêre smaak. Syne Christelike etiekAlhoewel dit diffus is, is dit waarskynlik die beste stuk protestantse teologie onder die titel. Sy vriend, I. A. Dorner, het 'n kragtige verstand, maar 'n minderwaardige gawe van styl.
Dit sal goed wees as die teologiestudent in die beste leergeskiedenisse meer losstaande behandeling soek as wat Dogmatic kan gee. F. Loofs noem W. Munscher, J. A. W. Neander, F. C. Baur, G. Thomasius, F. Nitzsch, A. Harnaek, as bestendige opmars. Voeg Loofs self en R. Seeberg by. Werke in Engels deur W. G. T. Shedd, GP Fisher, J. F. Bethune Baker. Kerkformules in Winer (Confessions of Christendom), Schaff (Geloofsbelydenisse van die Christendom), F. Loofs (Simbolies). Die Simboliek van J A. Moehler is 'n baie bekwame anti-protestantse polemiek.
'N Duitse resensent het as Engelse bydraes tot Dogmatiek, AM Fairbairn, geassosieer Christin Moderne Teologie, A. B. Bruce's Verskoning, en die huidige skrywer Opstel vir 'n nuwe teologie. Twee Amerikaanse boeke verteenwoordig moderne evangelisasie - W. N. Clarke is baie suksesvol Teologie -uiteensetting, en W.A. Brown's Christelike teologie in omtrek. Die posisie van die Hoë Kerk word gegee in die Handleiding van T. B. Strong, Evangelical Anglicanism in H. G. C. Moule's Buitelyn.
Ensiklopedie kan bestudeer word in J. F. Rabiger, vertaal met toevoegings deur J. Macpherson. J. Drummond (Unitarian) en A. Cave (Congregationalist) geskryf het Inleiding tot die teologie, Cave se bibliografieë is nie vry van foute nie. Amerikaanse bydraes in P. Schaff's Propaedeutic en J. F. Hurst's Teologie literatuur a Geklassifiseerde bibliografie. Onlangse Duitse werk deur C. F. G. Heinrici vir ouer behandeling, sien C. R. Hagenbach.
Hoe het John Duns Scotus tydens die Skotse vryheidsoorloë in Engeland gewoon? - Geskiedenis
Three Dog Night wen hierdie een sonder twyfel.
Ek het nog altyd van Williams gehou as skrywer. Maar ek het ook gedink dat hy nooit moes probeer sing nie. Mush-mouth was vir my die minste. Selfs ateljeegereedskap kon nie sy sang beter laat klink nie.
Ek het hierdie liedjie nog nooit gehoor nie. En ek stem saam dat Three Dog Night die beste weergawe was.
Paul Williams het so 'n tragiese lewe beleef tot die hoogste roem en rykdom in 'n kort rukkie van drank en kokaïen. Ek onthou 'n geveg wat hy op die Carson Show gehad het toe 'n gas na hom verwys as 'Little Man'.
Die weergawe van Three Dog Night se eerste keer is gespeel, en dit is my nommer een keuse. Daardie ouens was so musikaal. #2 is Paul Williams. Maar ek hou van hoe dit half gesproke en gesing is. Baie algemeen vir die era.
Paul Williams het beslis 'n stem wat nie almal se koppie tee is nie - so te sê. Maar as liedjieskrywer het hy ongelooflike sukses behaal van MOR Carpenters tot wyle David Bowie en almal tussenin.
Hy het wel 'n beperkte akteursloopbaan gehad om 'n aap te speel in een van die Planet of the Ape -flieks [selfs in volle kostuum op The Tonight Show verskyn tot die verrassing van Johnny Carson] vir die kultusklassieke Phantom of the Paradise. En wie kan sy beurt as Little Enos in die Smokey and the Bandit -flieks vergeet. lol
OMG dit was Paul Williams? Ek dink ek het hom in die Phantom of the Paradise gesien!
En ek hou van die Paul Williams -musiek (dit klink vir my baie sewentigs), maar die stem van Negron is fantasties. Three Dog Night is dit.
Ek haat hierdie lied, maak nie saak wie dit sing nie! Dit gesê, Three Dog Night se weergawe is die beste van die klomp. Ek kan bevooroordeeld wees omdat ek van die band hou. Ek kon ook nie deur Paul William se weergawe kom nie. Maak my mond of nie, my twee hondjies begin blaf toe hy begin sing. En nie op 'n goeie manier nie. Moes dit afskakel om bietjie vrede hier te kry.
Hier is die een aan!
Interessant. En die belangrikste, ongewoon.
Stem saam, baie goeie inligting
Baie geluk, wat is die regte woorde ... wonderlike gedagte
Dit stem saam, hierdie merkwaardige mening
Wetenskap- en lewensnotaboeke: die feodale era
Sentraal -Amerikaanse konferensie
Etruskiese dansers, Acquarossa
Bristol Beaufighter - variante en statistieke
Chronologie van die Antebellum America - Geskiedenis
RAF Flyover in Oslo, 1945 (2 van 2)
Ionic Capital, Metapontum
Copyright © qarkuberat.net | Hoe het John Duns Scotus tydens die Skotse vryheidsoorloë in Engeland gewoon?...