Vir die rekord, ek sal oor myself en my huidige leefstyl as 'n geheel praat - Inligting - 2022
Kom ons praat met 'n hondjie oë 'n bietjie meer. Hierdie pos kan vir ewig aanhou.
Vir die rekord, ek sal oor myself en my huidige leefstyl as geheel praat. Daar is verskeie ander bloggers daar buite wat blykbaar ook hul tyd neem om langer of meer deeglike besprekings van hul sienings te hê as wat ek ooit hoop om te bereik.
Ek is al 'n paar keer op facebook gevra hoe dit is om as 'n enkelma te lewe. Hoe dit is om nie die geld te hê om te spandeer op al hierdie duur speelgoed wat mense dink belangrik is om te hê om mense te beïndruk nie. Hoe dit is om steeds 'n hoërskoolleerling te wees ten spyte van 'n voltydse werk.
Basies, hoe is dit om 'n individu te wees wat op jou eie woon in 'n stad wat nie San Francisco is nie, en in 'n huishouding met 'n inkomste van $100/maand.
Wel, daar is nie baie om te sê nie.
My lewe bestaan ​​nogal uit werk toe gaan en huis toe kom. Ek gaan soms uit saam met vriende en vriende se families. Ek gaan na partytjies en eet aandete saam met my familie en vriende. Ek gaan uit saam met my kêrel. Dit is omtrent dit.
Daar is baie niks. Ek dink nie dat ek veel sou verander nie, maar as ek 'n paar miljoen dollar gehad het, sou ek dalk 'n bietjie anders sou begin leef. Ek sal dalk meer gereeld begin uitgaan om drankies te kry, nie net af en toe nie.
Ek het agtergekom dat ek baie daarvan hou om blogs te lees. Sommige mense skryf net af en toe. Sommige mense werk altyd hul blogs op. Sommige mense skryf 'n paar keer per week. Ek is in die laaste kategorie.
Oor die algemeen geniet ek dit om blogs te skryf. Ek het onlangs baie inspirasie in my skryfwerk begin kry. Dit lyk asof my skryfwerk beter vloei as ek gelukkig is of iets my so affekteer.
Daar is iets omtrent die blogosfeer wat my intrigeer. Die mense oor wie ek skryf. Die dinge waaroor ek skryf. Hoe ek daaroor skryf. Dit is alles so boeiend vir my.
Ek dink ek moet ander dinge vind om oor te skryf. Ek het so baie vriende. Ek het lanklaas oor hulle geblog. My lewe. My familie. My verhoudings. Die dinge wat my raak en hoe ek voel.
Dinsdag 26 April 2008
Ek begin regtig nie hou van die "Ek is so depressief!" mense. Dit maak my regtig hartseer dat mense daardie negatiewe denkproses gaan hê wanneer hulle dit skryf, maar daar is nou soveel hartseer blogs daar buite. Daar is net soveel hartseer mense wat soveel goeie redes het om hartseer te wees.
Ek dink daar is baie plekke en tye in 'n mens se lewe wat hartseer kan skep. Ek dink nie dit is ooit goed om iemand te spot omdat hy hartseer voel of 'n hartseer blog skryf nie.
Ek bedoel, daar is niks regtig wat jy kan sê om hulle te troos nie, behalwe dat jy op dieselfde manier voel en hopelik kan jy ten minste hul gevoelens bevestig.
Ek haat dit. Ek is jammer dat ek so 'n teef daaroor is en dat ek wil spot met mense wat net 'n manier probeer vind om die hartseer in hul lewe te hanteer.
Ek dink dit is 'n hanteringsmeganisme. 'n Manier vir iemand om hul gevoelens oor te dra.
Vir die grootste deel dink ek mense met bipolêre versteuring is baie veerkragtig. Hulle gaan dalk deur moeilike tye. Maar dit is nou soveel beter. Daar is soveel maniere waarop 'n persoon behoorlike behandeling kan kry. Mense in die verlede het nie daarvan geweet nie. Hulle het dus nie 'n goeie kans gehad om behandel te word nie, veral vir die eerste keer.
Selfs wanneer ek blogs lees wat 'n hartseer onderwerp het, is dit geneig om positiewe aspekte te hê. Miskien is dit net dat ek nie mense kan verdra wat gedurig hartseer is nie.
Ek het vriende wat heeltyd so hartseer is.
En een van hulle ly selfs aan erge depressie.
Dit breek my hart om te weet dat een van my vriende heeltyd hartseer is. Ek weet nie hoekom mense heeltyd hartseer kan wees nie. Dit is so 'n mors van 'n lewe.
Ek probeer om nie vir mense te sê dat hulle gelukkig moet wees nie. Selfs as jy vir hulle sê "nee" en "jy moet nie so voel nie," is hulle soos "jy help nie."
So alhoewel mense met bipolêre versteuring weet hoe om gelukkig te wees, is dit moeilik om ander mense te vertel.
Mense weet nie hoe om dit te hanteer nie. Selfs as hulle probeer om behulpsaam te wees, help dit nie regtig nie. Dit help nie om mense te vertel hoe om 'n gelukkige lewe te lei nie. Hulle is altyd op soek na wat om te doen om dit "reg te maak."
Ek dink hulle voel dat hulle geen idee het van wat om te doen nie.
Of miskien weet hulle, maar hulle kan nie daarop reageer nie. Hulle voel dus vas.
Soms word ek oorweldig deur die mense wat ek ken, en soms wil ek hulle nie sien nie.
En dan moet ek myself dwing om hulle te sien. Ek wil nie met hulle praat nie, maar ek moet hulle sien.
Ek doen dit soggens voor ek skool toe gaan. Ek weet dit is so 'n slegte idee om met hulle te praat. Maar as ek nie met hulle praat nie, moet ek hulle hartseer voel. Ek kan nie soos "o, moenie bekommerd wees nie." Ek kan nie vir hulle sê: "Jy moet nie so wees nie."
Ek vertel altyd vir hulle iets, en ek moet versigtig wees om iets te sê wat nie 'n groot leuen is nie.
Ek voel ek moet hulle beskerm. Ek voel of ek vir hulle lieg. Hulle vertrou my. Ek voel ek moet fr vir hulle wees. Ek voel dit is onbeskof om daardie geheim vir hulle te hou.
Mense sê vir my, "wel, is jy nie bly dat jy hierdie versteuring het nie? Jy sal nie so hartseer wees as jy nie 'n versteuring gehad het nie."
En ek voel so aaklig as gevolg van die feit dat ek weet ek is nie gelukkig nie, en ek het hierdie ding wat my vermoë om ander gelukkig te maak wegneem.
Ek voel asof die wêreld nie weet hoe om my te help nie.
Ek wens die wêreld wil net oor dit kom.
Die wêreld weet nie hoe om te lewe nie, dit gee net raad.
Ek dink my wanorde is die oorsaak van die wêreld se hartseer.
Dit is asof ek hulle probleme veroorsaak.
Ek weet daar is baie mense wat hierdie soort versteurings het wat baie erger is. Ek voel dat ek baie aandag deur mense gegee word.
Ek was by die dieretuin, en mense het heeltyd na my toe gekom en opmerkings gemaak soos: "sjoe, jy is soveel hartseerder as ek."
Die manier waarop mense optree, voel ek dat dit hul werk is om vir my te sê hoe hartseer ek is, want ek is hartseer.
Ek voel wel of ek die een moet wees om mense te help om hul hartseer te hanteer.
Dit is asof die wêreld op hierdie vreemde soeke is om uit te vind hoe om my gelukkig te maak. En ek voel asof ek geen deel in die soeke het nie.
Ek wens dat my versteuring nie 'n groot deel was van wie ek is nie.
As daar 'n manier was dat mense my kon liefhê, dat dit heeltemal oukei sou wees as ek nie 'n versteuring het nie.