Die eerste IK-toets en daarna
Belangstelling in intelligensie dateer duisende jare terug. Maar dit was nie eers voordat sielkundige Alfred Binet in opdrag was om studente wat opvoedkundige hulp nodig het, te identifiseer wat die eerste intelligente kwosiënt (IK) toets gebore is nie. Alhoewel dit sy beperkings het, en dit het baie kykalikes wat veel minder akkurate metings gebruik, is Binet se IK-toets wêreldwyd bekend as 'n manier om intelligensie te vergelyk.
Gedurende die vroeë 1900's het die Franse regering Binet gevra om te help besluit watter studente die meeste waarskynlik probleme ondervind in die skool. Die regering het wette geslaag wat vereis dat alle Franse kinders skool toe gaan, dus was dit belangrik om 'n manier te vind om kinders te identifiseer wat spesiale hulp benodig.
Binet en sy kollega, Theodore Simon, het begin om vrae te ontwikkel wat fokus op gebiede wat nie eksplisiet in skole onderrig word nie, soos aandag , geheue en probleemoplossingsvaardighede . Met behulp van hierdie vrae het Binet vasgestel watter een as die beste voorspellers van skoolsukses gedien het.
Hy het gou besef dat sommige kinders meer gevorderde vrae kon beantwoord wat ouer kinders oor die algemeen kon beantwoord, en omgekeerd. Op grond van hierdie waarneming het Binet die konsep van 'n geestelike ouderdom of 'n mate van intelligensie voorgestel gebaseer op die gemiddelde vermoëns van kinders van 'n sekere ouderdomsgroep.
Binet en die eerste IK-toets
Hierdie eerste intelligensietoets, wat vandag as die Binet-Simon-skaal verwys word, het die basis geword vir die intelligensietoetse wat vandag nog gebruik word. Binet self het egter nie geglo dat sy psigometriese instrumente gebruik kan word om 'n enkele, permanente en gebore vlak van intelligensie te meet nie.
Binet het die beperkings van die toets beklemtoon, wat daarop dui dat intelligensie te veel 'n konsep is om met 'n enkele nommer te kwantifiseer. In plaas daarvan het hy daarop aangedring dat intelligensie beïnvloed word deur 'n aantal faktore , dat dit oor tyd verander, en dat dit net met kinders met soortgelyke agtergronde vergelyk kan word.
Die Stanford-Binet Intelligence Test
Toe die Binet-Simon-skaal na die Verenigde State gebring is, het dit groot belangstelling opgedoen. Stanford Universiteit se sielkundige Lewis Terman het Binet se oorspronklike toets geneem en gestandaardiseer deur 'n voorbeeld van Amerikaanse deelnemers te gebruik. Hierdie aangepaste toets, wat eers in 1916 gepubliseer is, is die Stanford-Binet Intelligence Scale genoem en het binnekort die standaard intelligensietoets wat in die VSA gebruik word.
Die Stanford-Binet-intelligensietoets gebruik 'n enkele getal, bekend as die intelligensie kwosiënt (of IK), om 'n individu se telling op die toets te verteenwoordig. Hierdie telling is bereken deur die toetsbeender se verstandelike ouderdom te verdeel deur sy of haar chronologiese ouderdom en dan hierdie getal met 100 te vermeerder. Byvoorbeeld, 'n kind met 'n verstandelike ouderdom van 12 en 'n chronologiese ouderdom van 10 sal 'n IK van 120 (12 / 10 x 100).
Die Stanford-Binet bly vandag 'n gewilde assesseringsinstrument, ondanks 'n aantal hersienings oor die jare sedert sy ontstaan.
Voor- en nadele van IK-toetsing deur die geskiedenis
Aan die begin van die Eerste Wêreldoorlog het die Amerikaanse weermag amptenare die taak gehad om 'n groot aantal rekrute te ondersoek. In 1917 het die sielkundige Robert Yerkes , as voorsitter van die Komitee vir die Psigologiese Eksamen van Werwing, twee toetse bekend as die Alfa- en Beta-toetse. Die Army Alpha is ontwerp as 'n skriftelike toets, terwyl die Army Beta bestaan ​​uit foto's vir rekrute wat nie kon lees of nie Engels gesels nie. Die toetse is toegedien aan meer as 2 miljoen soldate in 'n poging om die weermag te help bepaal watter mans goed geskik is vir spesifieke posisies en leierskaprolle.
Aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog het die toetse in 'n wye verskeidenheid situasies buite die weermag gebly met individue van alle ouderdomme, agtergronde en nasionaliteite. Byvoorbeeld, IK-toetse is gebruik om nuwe immigrante te skerm toe hulle die Verenigde State op Ellis Island binnegekom het. Die resultate van hierdie verstandelike toetse is ongelukkig gebruik om algemene en onakkurate veralgemenings oor algehele bevolkings te maak, wat daartoe gelei het dat sommige kenners "kundiges" die Kongres vermaan om immigrasiebeperkings in te stel.
Die Wechsler Intelligence Scales
Op grond van die Stanford-Binet-toets het die Amerikaanse sielkundige David Wechsler 'n nuwe meetinstrument geskep. Baie soos Binet het Wechsler geglo dat intelligensie verskillende geestelike vermoëns betrek het. Ontevrede met die beperkings van die Stanford-Binet, het hy in 1955 sy nuwe intelligensietoets , bekend as die Wechsler Volwasse Intelligensie Skaal (WAIS) gepubliseer .
Wechsler het ook twee verskillende toetse ontwikkel spesifiek vir gebruik met kinders: die Wechsler Intelligence Scale for Children (WISC) en die Wechsler Preschool en Primary Scale of Intelligence (WPPSI). Die volwasse weergawe van die toets is hersien sedert die oorspronklike publikasie en staan ​​nou bekend as die WAIS-IV.
Die WAIS-IV bevat 10 subtoetse saam met vyf aanvullende toetse. Die toets bied tellings in vier hoofareas van intelligensie: 'n Verbale Begripskaal, 'n Perseptuele Beredeneringskaal, 'n Werkende Geheue Skaal, en 'n verwerkende spoedskaal. Die toets bied ook twee breë tellings wat as 'n opsomming van algehele intelligensie gebruik kan word: 'n Volskaalse IK-telling wat prestasie op al vier indekstellings en 'n Algemene Vermoë-indeks op grond van ses subtest-tellings kombineer.
Subtest tellings op die WAIS-IV kan nuttig wees om leer gestremdhede te identifiseer, soos gevalle waar 'n lae telling in sommige areas gekombineer met 'n hoë telling op ander gebiede kan aandui dat die individu 'n spesifieke leerprobleem het.
In plaas van om die toets gebaseer op chronologiese ouderdom en verstandelike ouderdom te bepaal, soos by die oorspronklike Stanford-Binet, word die WAIS behaal deur die toetsnemer se telling te vergelyk met die tellings van ander in dieselfde ouderdomsgroep. Die gemiddelde telling is vasgestel op 100, met twee derdes van tellings wat in die normale reeks tussen 85 en 115 lê. Hierdie puntemetode is die standaard tegniek in intelligensietoetsing en word ook gebruik in die moderne hersiening van die Stanford-Binet-toets.
> Antonson AE. Stanford-Binet Intelligence Scale. In: Clauss-Ehlers CS, ed. Ensiklopedie van Kruiskulturele Skoolpsigologie. Springer, Boston, MA; 2010.
> Coalson DL, Raiford SE, Saklofske DH, Weiss LG. WAIS-IV: Vooruitgang in die assessering van intelligensie. In: WAIS-IV Kliniese Gebruik en Interpretasie. Elsevier, Inc .; 2010: 3-23. doi: 10,1016 / B978-0-12-375035-8.10001-1.