Die legendariese soetrissie "Ramiro" - die ervaring van groei en gebruik * Oor plante
Die legendariese soetrissie "Ramiro" - die ervaring van groei en gebruik
Van die ontelbare soorte en basters van soetrissie is daar diegene wie se gewildheid letterlik wêreldwyd is. Dit sluit veral peper in met die sonoriese Spaans-Italiaanse naam "Ramiro". En as die meeste groente in die winkelrakke van die supermarkte naamloos is, en dit amper onmoontlik is om uit te vind oor die variëteit daarvan, dan sal die peper se naam beslis op die verpakking staan. 'Wat is so ongewoon aan hierdie peper?' Ek het gedink en die sade aangeskaf. En soos my ervaring getoon het, is hierdie peper die moeite werd vir ander tuiniers om daarvan te weet. In hierdie verband is hierdie artikel geskryf.
Peper "Ramiro" - 'n geskiedenis van gewildheid
Voordele van Ramiro bo ander soetrissies
Beskrywing van Ramiro Pepper
Die ervaring van groeiende Ramiro en persoonlike indrukke
Produkname word dikwels sinoniem met die handelsnaam, soos dit byvoorbeeld gebeur het met die maatskappy "Xerox", met wie se ligte hand alle kopieerders so 'n naam begin dra. Of die algemene naam vir alle luiers is "luiers".
Maar met die lang soetrissie van die Nederlandse onderneming 'De Ruiter', het 'n effens ander situasie ontstaan. Die naam van een van die segmente van die handelsmerk wat die sade van hierdie peper verkoop het, is "Dulce Italiano". Maar weens die toenemende gewildheid van die variëteit, wat letterlik 'die gesig van die onderneming' geword het, het die maatskappy ook 'Ramiro' bekend geword.
"Ramiro" -peper is nie 'n nuwe variëteit nie; dit is meer as 20 jaar gelede geskep, en in 2006 vier hy die twintigste bestaansjaar. In 1996 begin die geskiedenis van hierdie variëteit met 'n toets van tien plante, en in 2015 het die Ramiro-aanplantingsgebied meer as vyf-en-twintig hektaar in Noord- en Wes-Europa beslaan.
Na twee dekades van sukses ervaar Ramiro vandag 'n nuwe golf van gewildheid. In Nederland en Spanje is daar maatskappye wat spesialiseer in die hele jaar verbouing van Ramiro-peper vir uitvoer, sodat dit regdeur die jaar op supermarkrakke (ook in Rusland) gevind kan word.
Peper as sodanig is een van die tien nuttigste groente vir menslike gesondheid. Terselfdertyd staan ​​"Ramiro" uit onder pepers vir die baie hoë inhoud van vitamien C en foliensuur, sowel as vitamiene A en E.
Die verskeidenheid "Ramiro" is 'n bewys dat baie produkte lekker en gesond kan wees.
Watter ander voordele het Ramiro gemeen?
Hierdie peper het 'n baie aangename soet aroma en 'n hoë soetheid. Die tradisionele kubusvormige paprika het Brix-aanwysers ('n eenheid wat die suikervlak meet) - sewe eenhede. Maar Ramiro-soetrissies word onderskei deur hoër waardes van Brix - 9-10 eenhede.
In vergelyking met die meeste soorte soetrissie, het Ramiro-vrugte 'n dunner skil, wat hul kulinêre gebruik vergemaklik en sagter en smaakliker maak.
Soetrissie "Ramiro" is een van die gewildste groente vir braai. Terselfdertyd verbeter kookkuns hul kenmerkende soet smaak. Boonop maak die sterk struktuur van die mure dit maklik om te rooster. En dunwandig - die waarborg dat kook nie veel tyd in beslag neem nie.
Hierdie bros soetrissies is ook lekker as 'n vinnige versnapering en word in toebroodjies gebruik.
'N Breë palet van kleure en ongewone voorkoms - plat lang peule, maak hierdie soetrissies oorspronklik en nat.
Die vraag na verbruikers na die vrugte van Ramiro-peper is ook te wyte aan die feit dat groot ondernemings dit meestal met organiese metodes verbou. En dit is veral waardevol, want die tradisionele soetrissies wat ons op die rakke sien, is een van die tien besmette groente en is selfs selfs GMO-produkte.
Met die eerste oogopslag kan dit lyk of "Ramiro" met langwerpige silindriese vrugte na warm soetrissies verwys, maar dit is slegs 'n eksterne ooreenkoms. In werklikheid is daar nie die geringste skerpte in sy vlees en sade nie. Die peul is taamlik smal en plat, die punt is skerp, maar soms is dit stomp en afgerond.
Die lengte van die vrugte onder gunstige omstandighede bereik 20-25 sentimeter, die gewig van die peule is tot 300 gram, die wanddikte is 2-3 millimeter, die vleis is bros, die oppervlak is semi-glansend, hobbelig.
In die fase van tegniese rypheid is "Ramiro" heldergroen van kleur, en soos dit ryp word, begin dit in verskillende kleure kleur. Daar is drie kleure in die Ramiro-kultivarreeks: Ramiro Red, Ramiro Yellow en Ramiro Orange.
Die groen peule wat meestal in supermarkte voorkom, is nie 'n aparte spesie nie, maar vrugte wat onryp is. Die belangrikste verskille in die kleure van hierdie lyn is slegs in die kleur van die peule, daar word geen wesenlike verskil in die smaak of vorm van die veelkleurige Ramiro-vrugte opgemerk nie.
In die kweekhuis- en suidelike streke kan bosse 'n hoogte van 90 sentimeter bereik. In die middelste baan in oop grond is plante dikwels kleiner. Produktiwiteit in kweekhuise en in die Suide is hoog, in die middelste baan - medium. "Ramiro" is 'n medium-vroeë variëteit, die peul van die peule wissel van 115 tot 130 dae. Weerstand teen siektes is groot.
Dit is nie so maklik om Ramiro-pepersaad te koop nie, en ek kon dit slegs by 'n versamelaar in een van die aanlynwinkels kry. Einde Maart het hierdie peper vir saailinge saam met ander rasse gesaai.
In die saailing-ouderdom het Ramiro-pepersaailinge van die begin af verskil van hul eweknieë in hul groeitempo en groot grootte, en hulle het ook vroeër as ander gebloei. Die eerste peper in tegniese rypheid wat ons einde Junie kon pluk.
Eerlik, die smaak van Ramiro-peper het my destyds glad nie beïndruk nie, dit was nogal droog, dunwandig, en ek het steeds nie die verklaarde soetheid gekry nie (miskien was dit ook te danke aan die feit dat die somer vanjaar koel was).
Vir 'n rukkie het ek Ramiro verlaat en oorgeskakel om ander soorte peper te eet. Die tweede poging tot kulinariese gebruik van hierdie peper was ook 'n mislukking. Hierdie keer het ons besluit om dit op die rooster te bak, maar my man het nie gekyk nie, en as gevolg van die dun pepermentmure het die peul byna voor ons oë verkool.
Miskien sal ek na hierdie voorval vir ewig negatiewe indrukke van die verskeidenheid saam met my laat, tesame met die verwarring oor hoekom dit so gewild is. Maar die saak het soos gewoonlik gehelp. Aan die einde van die somer, toe ons terugkom uit die somerhuis, besluit ek om peper met ander groente in die oond te bak, en onder die gebakte soetrissies was ook 'Ramiro'. Toe openbaar ek sy goddelike smaak!
Ons wou eenvoudig nie ander snye peper eet nie, want op die agtergrond van "Ramiro" het hulle smaakloos gelyk, hoewel gebakte peper in ons gesin baie geliefd is. Dit was ná versigtig bak dat Ramiro die soetheid van die sagste vleis vertoon het, terwyl dit nie 'n helder nasmaak gehad het wat tipies van paprika was nie.
Ek veronderstel dat mense met die verwerping van die tipiese reuk van soetrissie 'n maaltyd kan geniet met die toevoeging van "Ramiro", sonder om eers te besef dat daar peper is. Persoonlik het die gebakte skywe "Ramiro" my herinner aan heerlike delikate vleis of vis, maar glad nie peper nie.
'N Ander kenmerk van' Ramiro '- 'n baie dun skil tydens bakwerk het ook nuttig geblyk, en as die soetrissies van ander soorte grof gevoel het, en die begeerte was om dit af te skil, het' Ramiro 'glad nie 'n skil gehad nie, wat die skywe nog meer sag maak.
Terselfdertyd het die pulp 'n eenvormige aptytwekkende konsekwentheid, en val nie uitmekaar nie, soos in sommige sappiger variëteite. Na hierdie suksesvolle eksperiment het ek besluit om dubbel die Ramiro-peper te plant.
Alhoewel Ramiro-peper as 'n universele variëteit beskou word, sal ek raai om dit spesifiek vir bak te gebruik, maar vir vars slaaie is daar meer sappige en dikwandige variëteite.
Desondanks beveel ek hierdie verskeidenheid beslis aan vir diegene wat daarvan hou om groente op die rooster of in die oond te bak, in hierdie geval is dit moeilik om 'Ramiro' gelyk te vind, en u sal dit beslis hou.