Daarom gaan ek net sê dat Chanette Paul se Offerlam sekerlik ’n behoorlike resensie in Rapport Boeke verdien, en nie die halfgebakte verslaggie wat in die naweek verskyn het nie. Is dit te veel gevra, in hierdie tye waarin ’n Afrikaanse skrywer kan hoop op twee besprekings van sy/haar boek, om van ’n resensent wat tot ’n negatiewe slotsom oor ’n boek kom, te verwag om dit behoorlik te motiveer? Chanette Paul het nie hierdie hovaardige oppervlakkigheid verdien nie.
Sy sang was iets wonderskoons. Anders as baie van sy tydgenote op die verhoog, kon mens elke woord hoor wat hy sing. Elke infleksie was beplan vir maksimum emosionele effek. Randall Wicomb het die Afrikaanse taal ’n taal met trots gemaak.
Maar die antwoord het uiteindelik uitgekom, in ’n tydstip wat dit eintlik nie meer saakgemaak het nie. Wicomb is met ope arms ontvang deur mense wat hom nie sou gekoester het in die dae toe hy nog streng bruin geklassifiseer was nie.
Die boek het duidelik baie emosies by haar gewek, oorwegend skaamte vir dít wat Wimcomb en almal wie se velle nie wit was nie aangedoen is. Die resensie is nie lank nie, maar Botha kry dit reg om mens te laat besef hoe diep ontroer sy is deur die lees van die boek.
Wat vir my baie betekenisvol is, is dat sy erken dat sy nie woorde kan vind om haar gevoelens oor die tragiek van só ’n lewe vas te vang nie. Ek lees daarin iets waarmee ek kan identifiseer – die ongemaklike, diep steurende skaamte vir die dinge wat ek weens wit bevoorregting nooit gekonfronteer het nie.
Chris Jones se bespreking van Geagte Jahwe, elf briewe deur Willie Esterhuyse, lees onderhoudend. Jones het begrip vir die geestelike dimensie wat ’n reeks besoeke aan Malta vir Willie Esterhuyse geopen het. Terwyl ek die resensie lees, veral waar Jones verduidelik hoe dinge mens wil help glo dat die mens en die wêreld anders kan wees, kom die gedagte by my op dat resensies soos hierdie soms net by mens verbygaan omdat die resensent té hoflik is. Jy is bewus van die implisiete veronderstelling dat die leser gelowig is, en ’n nuuskierigheid het oor Willie Esterhuyse se geestelike insigte. Maar vir die agnostikus en ongelowige is daar geen argumenterende kern in die resensie wat hulle sal laat begin lees en end-uit lees nie.