Messing Wolf Grigorievich - Inligting - 2022
Wolf Grigorievich Messing (1899-1974) is in Pole gebore. Hy het beroemd geword vir sy werk as toneelondernemer en die gedagtes van die gehoor raai. Hy het sy jeugjare in Pools rondreisende sirkusse deurgebring, waar hy by die beheersing van illusie aangesluit het.
In 1939, na die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog, vlug hy na die USSR, waar hy gedagtes begin lees, eers as deel van propagandaspanne, en daarna met individuele konserte. Ten koste van die kunstenaar is 2 vliegtuie gebou wat aan die vyandigheid deelgeneem het.
Messing se naam word omring deur legendes en misterie. Dit laat die ervarings nog indrukwekkender lyk.
Hierdie man was eintlik die eerste Sowjet-sielkundige. Die TV-reeks oor Wolf Messing in 2010 het die openbare belangstelling in hierdie verskynsel nog meer laat herleef. Die naam van die illusionis word egter dikwels geassosieer met mites, waarvan hy ook self ontstaan ​​het. Ons sal die aftakeling daarvan hanteer.
In 1915 ontmoet die 16-jarige Wolf in Wene Einstein in sy skildery, waar hy verras is deur die oorvloed literatuur. Messing het ook 'n telepatiese sessie met Freud en Einstein daar gehou. Hierdie mite is deur die kunstenaar self versprei, maar dit blyk dat Einstein van 1913 tot 1925 glad nie in Wene was nie, en dat hy nooit sy eie woonstel daar gehad het nie. En die wetenskaplike het nooit baie boeke tuis gehou nie, en verkies om 'n paar naslaanboeke en herdrukke van belangrike artikels te hou.
Na die besetting van Pole deur die Duitsers, word die hoof van Messing op 200 duisend punte geskat, aangesien 'n kunstenaar in een van die teaters in Warskou die dood van Hitler voorspel het as hy na die Ooste sou gaan. En hierdie mite is deur die kunstenaar self gerepliseer, en daar is trouens geen bewyse van so 'n stelling gevind nie. Tydens die ondersoek van 'n groot aantal Nazi-argiewe (geheime polisie, veiligheidsdienste, kantoor, ministeries, ens.) Is geen inligting oor die kunstenaar Wolf Messing gevind nie. Geen inligting oor hom is gevind in die kontrolering van die katalogus van die Berlynse biblioteek, sowel as Poolse argiewe wat verband hou met die aktiwiteite van die Nazi's in daardie tyd nie. En in die dokumente van die Reich Propaganda Ministry was daar geen bewyse van Hitler se reaksies op Messing se toesprake nie.
Messing se voetsiekte word soos volg verduidelik. Toe Wolf in hegtenis geneem is in die Duitse besette Pole, het Wolf die tronkbewaarders geestelik beveel om na sy sel te kom, waar hy hulle in 'n beswyming geplaas het, en hy het self by die venster van die wagkamer gespring. Volgens Messing is dit die vryheid wat hy aan 'n siekte van die bene verskuldig is. Die verhaal is pragtig, maar dit was nie nodig om uit die vensters van die kommandant se kantoor te spring nie, want jy kon rustig daaruit kom. Om homself te bêre, was baie skepties oor ekstreme avonture en opwinding. Terloops, ander weergawes van hierdie verhaal, kanoniek vir die held, eindig so: ".. en die gebou sonder hindernis verlaat het."
In 1940 het Messing Stalin in Gomel ontmoet. Die leier het Wolf uitgevra oor die stand van sake in Pole, asook vergaderings met die land se leiers. Soortgelyke vergaderings met Stalin het later plaasgevind, ook in Moskou. Dit is te betwyfel dat die land se topleierskap so 'n belangstelling in die vlugtende poptelepath sou toon, wat boonop niks met die politiek te doen gehad het nie. Met betrekking tot die argiewe kon hulle geen dokumente vind wat getuig van Messing se vergaderings met Stalin nie. En die rekords van al die persone wat Stalin in die Kremlin ontvang het, is gehou, dit is gepubliseer; die naam van Wolf Messing is nie daar nie.
Stalin het besluit om Messing persoonlik te kontroleer, en daarom het hy die illusie die taak gegee - om honderdduisend roebels van die spaarbank te ontvang, in plaas daarvan om 'n leë vel uit 'n skoolboek aan te lê. Na die einde van die eksperiment is die geld aan die kassier terugbesorg, wat 'n hartaanval gehad het nadat hy gesien het hoe wreed hy mislei is. Die boodskap het bygevoeg dat hy maklik die leier se woning kon verlaat en net so maklik kon terugtrek en die wagte hipnotiseer. Die hele mite word egter maklik blootgestel aan die werknemers van die Staatsbank. Die feit is dat die tjek vir die ontvangs van geld eers na die rekenmeester gaan, wat nie in beginsel geld kan uitreik nie; dan word die dokument, afhangend van die hoeveelheid geld (en dit is net so 'n geval), deur twee ouditeure nagegaan, waarna die tjek aan die kassier, wat tel, terugbesorg word. die hele bedrag en die voorbereiding van dokumente. Eers dan word die kliënt geroep, aan wie die geld oorhandig word. Messing, wat 'n heeltemal ander verhaal vertel, was skaars bekend met so 'n ingewikkelde stelsel en mense wat gehipnotiseer is, wie se bestaan ​​hy nie eers vermoed het nie. Dus is hierdie hele verhaal net 'n pragtige mite.
'N Ander taak van Stalin om Messing na te gaan, was om hom te verbied om die Kremlin te verlaat, maar na tien minute het die bekende kunstenaar Moskou rondgeloop, wonderbaarlik verby die KGB-skerms. Om hierdie mite weer te gee is weereens eenvoudig, geen feite oor die ontmoeting van die leier met die kunstenaar is gevind nie. Daar is geen inligting hieroor in die argiewe van die Sentrale Komitee van die CPSU nie, in die rekords van persone wat Stalin ontvang het vir 1927-1953, in die argiewe van die FSB en ander bewaarplekke van dokumente van daardie tyd.
Messing het deelgeneem aan die oplossing van die hoëprofiel-saak van die direkteur van die groente- en groente-winkel, waarin hy die telepad oor die misdaad erken het. Daar was regtig so 'n geval, en dit was ná die gesprek tussen die verdagte en Messing dat die ondersoekers 'n dokument vrygestel het met feite wat die skuldige heeltemal blootgestel het. Hierdie sertifikaat is selfs in die lêer ingedien, en die inligting daarin was betroubaar. Soos dit blyk, het die ondersoeker dit egter op hierdie manier moontlik gemaak om inligting met betrekking tot die geheime inligting met die naam van die kunstenaar te gebruik. Uiteraard het die persoon wat die aanvaller verraai het, onbekend gebly, wat die ondersoek gesoek het. Messing het sy porsie roem en nog 'n mite oor homself in sy spaarvarkie ontvang.
In 1944, naby Novgorod, is 'n verdagte man gearresteer wat soos 'n Duitser gelyk het en erken dat hy dit was. Sy blootstelling kon slegs met behulp van Messing gedoen word. Die verkenners het vermoedelik die Duitse inligtingsagent wat gearresteer is, maar hulle kon hom nie blootstel nie. Die Duitser het sy skuld hardkoppig ontken en het nie eens ondergegaan vir die opvoering van sy eie teregstelling nie. Dit het gelyk asof hierdie man enige pyn kon verduur sonder om te breek. Na bewering is Messing genooi vir ondervraging, wat onder die dekmantel van 'n hooggeplaaste amptenaar teenwoordig was. Deur middel van telepatie het die kunstenaar besef dat die aangehoudene frases uit Duits in Russies in sy kop vertaal het tydens ondervraging, en hy het dus gelieg en 'n ervare spioen gewees. Die mite sê dat Messing aan die einde van die ondervraging in suiwer Duits gesê het: "Ja, nou is ek absoluut oortuig dat u onskuldig is." Toe staan ​​hy op van die tafel en sê in dieselfde toon, maar in Russies: "Dit is alles. Jy kan gaan." Die gevangene het onmiddellik opgespring en homself verraai. In werklikheid is dit opmerklik dat spioene nie deur intelligensie gevang word nie, maar deur teenbewustheid. Dit is te betwyfel dat hulle erkenning sal gee aan 'n geheime ondervraging van 'n gewone toorkunstenaar, wat boonop onlangs Sowjet-burgerskap het. En wat was die doel van Messing se lot in die ondervraging? Sou die spioen erken dat hy Russies kon en wat dit sou bied om sy betrokkenheid by die Duitse spesiale dienste te bewys? En die reaksie van die aangehoudene op die woorde van die telepathist kan nie duidelik dui op sy kennis van die Russiese taal nie. As gevolg hiervan is die ryk biografie van Wolf Messing aangevul met 'n ander mite, nuttig vir die kunstenaar.
In 1951 is 'n verhoor in Kazan gehou in die saak van die moordenaar van die meisie, maar Messing het vinnig besef dat die beskuldigde onskuldig is en die regte misdadiger blootgestel het. Volgens hierdie mite is 'n broos meisie snags van 'n brug gegooi en die aanklag op haar voormalige vriend geval, hoewel daar geen getuienis teen hom was nie. Die getuienis is gebaseer op die feit dat jongmense eenkeer op hierdie brug ontmoet het, hoewel hulle mekaar nie twee jaar lank gesien het nie. Die depressiewe man het op elke moontlike manier sy skuld ontken. Messing het ook geïnteresseerd geraak in hierdie proses, wat vinnig impulse gevoel het van 'n regte misdadiger, wat by die verhoor onder die publiek was. Binnekort het die telepad 'n 25-jarige man akkuraat uitgepluis vir wie hy geestelike seine begin stuur en hom aangespoor het om te erken. Die moordenaar het egter op geen manier gereageer nie, en tydens die pouse het Messing 'n nota op die stoel van die skuldige gelaat, waarop geskryf is "Geen uitweg nie." Toe die misdadiger met die hervatting van die vergadering 'n nota gevind het, het hy begin skree dat dit hy is wat die daad gepleeg het. In werklikheid word hierdie mite weerlê deur die herinneringe aan die werkers van die Tatarstan-hof van die vyftigerjare. Aan die een kant onthou niemand so 'n verhaal nie, en bevestig dit dus nie, en andersyds is daar geen melding van so 'n saak in die argiewe van die hof gevind nie.
Tydens sy optredes het Messing maklik voorwerpe in die hande van mense geïdentifiseer en dinge in die saal versteek gevind. Danksy die memoires van Ignatius Schoenfeld, wat in die veertigerjare saam met Messing in die NKVD-gevangenis gesit het, het sommige besonderhede van die kunstenaar se werk bekend geword. Wolf het lesse by die telepatiese kunstenaar Zalessky geneem, en hy het die kunstenaar 'n paar van sy truuks geleer. Die feit is dat die aantal opsies gewoonlik baie beperk is as die kyker gevra word om 'n item te gee. Gewoonlik was dit 'n haarborsel of 'n horlosie, moontlik 'n bril. Die assistent het dit of daardie woord met intonasie uitgesonder en die meester laat verstaan ​​presies waaroor dit gaan: "Sê my, wat presies is NOU in my linkerhand?" Natuurlik het die telepath die pyniging van die denkproses uitgebeeld, maar meestal het hy die aangeduide voorwerp akkuraat geraai. As gevolg hiervan het byna al die artikels wat mense gewoonlik in hul sakke dra, hul eie stelsel gehad. Die telepad moes kinders egter vermy het, aangesien die onvoorspelbaarste dinge in hul sakke kon beland.
Messing het 'n outobiografie "About myself" geskryf, wat 'n bron van inligting oor hom geword het, oor sy buitengewone geskenk en vergaderings met wonderlike mense. Ek moet sê dat dit uit hierdie boek, wat in 1964 uitgegee is, die meeste volksmites oor messing getrek het. In werklikheid het die kunstenaar nie so 'n boek geskryf nie; die bekende joernalis Mikhail Khvastunov, met die bynaam "Mikhvas", het die skrywer geword. Die penwerker het vinnig besef watter sensasie Messing se herinneringe kan word en het 'n ooreenkoms met hom gesluit om so 'n werk namens hom te skep. Wolf self kon skaars so 'n werk skryf, aangesien hy semi-geletterd was, en in Russies, boonop nogal swak. Die feit dat so 'n werk persoonlik deur Messing geskryf is, word deur sy persoonlike sekretaris ontken, en geen konsepte van die boek is daarna by die kunstenaar gevind nie. Dit is hoe die verhale van Messing se ontmoetings met Stalin, Beria, Einstein, Sholem Aleichem, Freud en Gandhi, sowel as inligting oor die wonderlike geskenk van die kunstenaar gebore is. Intussen het verskeie ander groot en bekende verteenwoordigers van hierdie genre destyds op die verhoog gewerk, maar niemand het met soveel mites en fabels oor hulle vorendag gekom nie.