Ons lees dat die Fariseërs die wet geken het. Hulle het ook die skrifte van die Ou Testament geken. Ons kan trouens sover gaan deur te stel dat hulle, tesame natuurlik met die skrifgeleerdes en Sadduseers (as lede van die Sanhedrin), by uitstek die kenners van die Ou Testament was. Hulle was so geag deur die mense. Uit wat hulleself gesê het, is dit duidelik dat hulle ‘n intense studie van die skrifte gemaak en gehad het.
Nou is die vraag dan waarom ander Jesus erken het as die Seun van God, en hulle nie. Die eenvoudigstes weet dat Hy die beloofde Messias is, maar die Fariseërs nie. Hoe is dit dan moontlik?
Myns insiens is die ontleding van hierdie kwessie nie net ‘n teoretiese bespiegeling nie. Dit het baie groter betekenis. Want as die Fariseërs geweet het dat Hy die Messias was en Hom nogtans verwerp het, vertel dit alles van die verwagting wat hulle gekoester het – ‘n verwagting wat dan juis nie op geloof gebaseer was nie maar op hulle verworde denkraamwerk.
Wat die oorspronklike Griekse woord was, weet ek nie maar die woord”onwetend” kan nie reg wees nie. Paulus as skrifgeleerde het presies geweet wat hy doen. Hy was nie onwetend daarmee besig nie.
Wat is dan die kern van die saak? ‘n Mens kan so arrogant raak oor jou kennis van ‘n saak dat die saak waaroor dit eintlik gaan, by jou verbygaan. Jy word jou eie god; jou eie afgod. Jy verheerlik jouself. En dan soek jy ‘n messias (‘n koning) wat pas by jou eie vooropgestelde idees. Dit is waar die Fariseërs hulle bevind het met die koms van Jesus.
So gesien het Jesus ‘n bedreiging vir hulle ingehou. Hy het nie in hulle prentjie gepas nie. In daardie selfvoldaanheid het jy nie ‘n redder nodig nie, maar iemand wat jóú koms salf!