Gedagte vir die dag: DansFoto: pixabay.com Hulle is soos ’n groep kinders wat ’n spel op die dorpsplein speel. Hulle kla teenoor hulle vriende: “Ons het vir julle ’n bruilofslied gespeel, maar julle wou nie dans nie. Ons het ’n begrafnislied gesing, maar julle het geweier om te huil.” (Lukas 7:32) Kinderagtigheid pas by kinders, nie by grootmense nie. Tog vind ons dikwels kinderagtige optrede in die kerk van Christus wat verhoudings versteur en die aanbiddingsatmosfeer versuur. In hierdie gedeelte in Lukas 7 spreek Jesus Hom uit teen die kinderagtigheid van veral die geestelike leiers van sy tyd. Hy gebruik ’n pragtige beeld: dié van kinders wat op die dorpsplein speel. Die oop pleine is die plek waar kinders op nie-markdae bymekaargekom het om saam te speel. Aanvanklik speel die kinders lekker saam, maar dan ontstaan daar onmin. Een van die kinders speel op ’n fluit en nou stel die een groep voor dat hulle bruilof-bruilof moet speel. Die kind moet op die fluit speel en dan dans almal en maak of ’n groot troue plaasvind. Maar hulle het skaars weggeval met die bruilofsdans of iemand kla en sê dat hy moeg is en dat hulle eerder iets anders moet doen. “Kom ons sing ’n begrafnislied.” “Ja, kom ons speel begrafnis-begrafnis,” stel ’n ander een voor. ’n Stryery ontstaan en die groep skree naderhand op mekaar. Tonge word uitgesteek en vingers gewys. Die een groep wil dans en die ander wil huil. Ja, so gaan dit ook dikwels in die kerk. Ons is nes kinders. Die een wil dit doen, die ander dat. Kom ons vra die Hére om die fluit te speel en dan doen ons wat Hý wil hê ons moet doen.