Boontjie - Phaseolus vulgaris - Groentetuin - Boontjie - Phaseolus vulgaris - Groentetuin - Vrugte en groente - 2022
Die boontjie, soos baie groente wat aan die Fabaceae-familie behoort, is in baie opsigte 'n interessante gewas. Die produk is ongetwyfeld van groot belang, maar ook die herlewingskapasiteit van hierdie plante in verhouding tot die grond. Hulle val in werklikheid binne die tradisionele hernuwingsiklus.
Die plant kan dwerg of klim, maar hierdie klassifikasie het slegs kommersiële waarde. Die boontjie het, soos alle peulplante, klein uitbreidings in sy wortels waar klein, atmosferiese stikstofbevestigende mikroörganismes geleë is, wat in simbiose met die plant leef, met 'n groot voordeel vir die grond, aangesien die gewas wat hierna volg, sal geniet. van 'n aansienlike hoeveelheid stikstof.
Eienskappe van die boontjie
Die boontjie (Phaseolus vulgaris) is 'n eenjarige plant met 'n klimgewoonte wat tot die Fabaceae-familie behoort. Die wortels van hierdie peulgewas is toegerus met knoppies wat, in simbiose met sommige bakterieë, in staat is om die stikstof wat uit die lug aanwesig is, in die grond vas te maak.
Die blare is afwisselend en bestaan ​​uit ovale of hartvormige pamflette, met 'n baie duidelike punt. Die blomme (in sommige gevalle baie dekoratief) het die tipiese skoenlappervorm, soortgelyk aan dié van die ertjie. Die kleur kan wissel van wit tot pienk tot rooi tot ligpers. Die vrugte is peule waarvan die kleur ook baie wisselvallig is: groen, geel, rooierig, pers. Binne bevat 5 tot 12 sade, afhangende van die verskeidenheid, die klimaat en ook die grondtoestande. Vir sommige kultivars is dit die enigste eetbare dele, vir ander is dit moontlik om die peul in sy geheel te eet (byvoorbeeld die "mangiatutto" -variëteite, die plat of nog onryp, soos groenbone).
DIE BONE KORT
Eenjarige kruidagtige, klim of bosagtige
Van 30 cm tot 5 meter
Matig, hoër in blom en vrugtigheid
Swak (sterf by 2 ° C)
Medium-tekstuur, neutraal of suur
40-80 cm (afhangende van die liggaamshouding)
15-50 cm (afhangende van die liggaamshouding)
Die plant, van subtropiese oorsprong, groei goed in warm, gematigde klimate, vrees vir ryp en langdurige reën.
Die boontjie is 'n tipiese somer-herfsgewas. Dit is in werklikheid 'n tipiese plant met warm gematigde klimate, en om temperatuur optimaal te laat groei, het dit temperatuur tussen 18 en 24 ° C nodig. Dit is baie sensitief vir temperatuurveranderings wat die plantegroei-apparaat kan beskadig. Temperatuur laer as 10 ° C lei tot groei, terwyl die plant se dood ernstig bedreig word as dit ongeveer 2 ° C bereik.
Die blomme is papillionagtig.
Die vrugte is 'n peul wat die sade bevat wat as peulgewasse bemark word. Die boontjies word in twee kategorieë verdeel: om geskil en geëet te word. In die eerste, onder die sellulêre weefsel van die peul, is daar 'n effense leeragtige laag wat aan die kante beperk word deur harde filamente wat nie eetbaar is nie. In die mangiatutto is die dop sag en vlesig, die leeragtige film ontbreek en die filamente is afwesig.
Van 'n medium diep en gedreineerde mengsel hou dit nie van kalkagtige, kompakte kleierige gronde nie, omdat water stagneer, maar sanderige gronde wat droogte kan veroorsaak, is ook nie geskik nie. Die pH wissel van effens suur tot neutraal.
In hierdie opsig is die boontjie nie baie veeleisend nie. Die beste resultate word egter verkry in gebiede wat gekenmerk word deur diep en medium-tekstuur gronde, met 'n meestal neutrale of sub-suur pH.
In plaas daarvan moet beide diegene met 'n goeie hoeveelheid klei en uiters sanderige kleim vermy word. Eersgenoemde kan skade aan die wortelstelsel veroorsaak, met die gevolglike begin van vrot, asfiksie of siekte. Laasgenoemde waarborg nie die oorvloedige watertoevoer wat hierdie plant benodig gedurende sekere groeiperiodes nie.
Die boontjie draai en onderling
Dit is 'n plant vir hernuwing en gaan baie groente vooraf, maar die opeenvolging van ertjies en komkommers word nie aanbeveel nie omdat rotte kan voortplant.
Die samesmeltings vind plaas met talle groente: blaarslaai, tamatie, kool, sny, radyse. Nie geassosieer met knoffel, ui en ertjies nie.
Soos ons al gesê het, is boontjies kosbaar om die stikstofgrond te verryk, daarom word dit aanbeveel om voorafgegaan met veeleisende gewasse soos graan of solanaceae. Dit is egter goed om nie die verbouing van fabaceae herhaaldelik te herhaal nie, omdat dit die oorsaak van die verspreiding van bakterieë en radikale siektes kan wees.
Uitstekende kombinasies is ook dié met seldery, raap en komkommer.
Dit word in die laat winter in die suide gesaai, in die laat lente in die noorde. Saai moet uitgevoer word as die minimum temperatuur minstens 12 ° C oorskry. Oor die algemeen in die Midde-Suid is dit moontlik om reeds in April te begin, in die noorde is dit beslis beter om te wag tot middel Mei. Saai kan ook afgeskaal word tot die einde van die somer, sodat die oes gewaarborg word tot aan die einde van die herfs.
Om die vrystelling van die eerste radikel te vergemaklik, is dit nodig om die sade vir 'n paar dae in die water te laat. Sodra dit uitkom, kan ons die saad direk na die woning oordra en sorg dat die grond goed klam is.
Die verspreiding van vooraf uitgespreide sade volg op verskillende maniere afhangende van die gekose verskeidenheid.
Groenbone word meestal in 3-4-saad naasbande gerangskik, op 'n afstand van 15 cm van mekaar en met 'n afstand van 50 cm tussen die rye. Alternatiewelik kan u elke 5 cm 'n saad agterlaat.
By die sogenaamde dwergspesies plant een op 'n afstand van 60 cm tussen die rye en 6 - 7 cm op die ry, by klimspesies is die afstand een meter tussen die rye en 20 cm op die ry. Dit word op goed ontwikkelde en klam grond gesaai. Die saaidiepte is ongeveer 3 - 5 cm. Voordat dit gesaai word, is dit die beste om die bone een nag in die water te sit.
Die stutte moet voor die saai geplaas word, want dit kan later die wortels beskadig.
Van Mei tot Julie
Van Junie tot Oktober
Die boontjie moet redelik gereeld natgemaak word ten tye van die blom en die vergroting van die peule.
In ander periodes moet die verspreiding gereeld wees, maar dit is beter om die grond tussen die toediening en die ander te laat droog word.
Dit is baie belangrik tydens operasies om nie die plantegroei, veral die blomme (wat kan aborteer) of die blare, te benat nie. Dit is in werklikheid een van die gereeldste oorsake van die vestiging en verspreiding van kriptogamme. Daarom word dit aangeraai om tydens planttyd voorwerpe te skep waarmee die water kan vloei. Besproeiing met druplyn of ondergrondse pype is ook 'n uitstekende alternatief.
Voorbereiding van draers
Ondersteuning is veral belangrik om boontjies te klim, terwyl dit nie nodig is vir dwergbone nie.
In die algemeen word tentstrukture met stokke (ten minste 2,5 m hoog) geskep. Twee kan op 'n afstand van ongeveer 80 cm op die ry geplaas word (plaas dan 'n riet op die punte van die riet om groter stabiliteit te verseker). Alternatiewelik kan vier stokke altyd bo-op vasgemaak word, wat 'n oppervlakte van ongeveer 1 vierkante meter tot die basis beperk.
In gebiede wat skaars deur die wind geraak word, is dit ook moontlik om elke twee of drie meter 'n paal of 'n vat baie stewig in die grond te plaas en 'n redelik weerstandbiedende net vas te maak.
Herhaalde skoffel moet uitgevoer word om die grond lugdig en los en lig te aard te hou as die saailinge 20 cm hoog is.
Om boontjies te klim op 'n sekere punt in hul ontwikkeling, is dit nodig om 'n stut te klim. Die draers kan stawe, pale of nette van sintetiese materiaal wees. As u die stokke kies, plant u dit deur elke plant te omring, en versamel hulle bo-aan deur hulle te kruis en vas te bind by die kruispunt.
Einde Augustus is dit raadsaam om die plante uit te dun deur 'n paar blare te verwyder sodat die sonstraling die groente beter bereik.
Gieter: dit word na saai beoefen om die ontkieming te vergemaklik en word veral herhaal in die fase wat van die blom na die vergroting van die peule gaan. As u nette kies, gaan die hoogte van anderhalf meter tot twee meter.
Dit is 'n groente wat nie konstant aandag benodig nie.
Dit is 'n goeie praktyk as die klimplante ongeveer 15 cm bereik het om af te werk. 'N Goeie hoeveelheid grond moet by die basis van die plant gevoeg word sodat dit stabieler is en die groei van die meer oppervlakkige wortels gestimuleer word. Dit is 'n operasie wat met uiterste delikaatheid uitgevoer moet word, want die boonem van die boon is baie delikaat.
Nog 'n belangrike ingryping is die onkruid van die omgewing rondom plante. Dit is 'n basiese operasie om besmetting te voorkom, om die grond te belug en gevolglik die verdamping van water aansienlik te verminder. Die ideaal is om hierdie operasie ten minste elke twee weke uit te voer, ook in hierdie geval, met die aandag op die wortels.
Die boontjie word tradisioneel op land geplaas wat reeds deur 'n veeleisender gewas uitgebuit is. In hierdie geval is die bevrugting wat voor hierdie inplanting gedoen is, voldoende. As ons wil, kan ons die vrugbaarheid nog effens verhoog deur hoogstens nog 25 kg kompos of goed gesoute mis elke 10 vierkante meter op te neem.
In plaas daarvan is dit uiters belangrik om 'n goeie hoeveelheid fosfor en kalium, wat baie belangrik is vir die struktuur van die plant, vir blom en vrug te gee, aan die substraat. Ons kan 'n spesiale sintetiese kunsmis gebruik of 'n handvol as vir elke saailing versprei. Ongeveer 1 kg as is voldoende vir 10 vierkante meter verbouing.
Dit verskil van die tipe boontjie en die gebruik daarvan. Vir die groenbone word dit met die hand gedoen en word elke twee drie dae herhaal, afhangend van die produksie. Die groenbone kom voor die peul groter word en word streng. Die boontjies wat gesny moet word, word geoes as die peule amper droog is, of vir vars verbruik as die sade heeltemal vergroot is, maar die peule nog steeds sag is.
Afhangend van die variëteit en die soort, sal dit nodig wees om tussen 60 (groenbone) en 180 dae (borlotti) te wag vanaf saai.
- Groenbone word minstens twee keer per week geoes, en sorg dat hulle baie sag is en dat die saad nog nie ten volle ontwikkel het nie.
- Die bone wat geskil moet word, word eerder versamel wanneer die peul geel begin word.
Dit is belangrik om bedagsaam te wees, sodat die plant gestimuleer word om weer te blom en voort te gaan met die produksie.
Plae en boontjiesiektes
Van die algemeenste parasiete onthou ons antraknose en roes: kriptogamiese siektes wat voorkom word deur kopersulfaat te spuit.
Van die insekte is die Tonchio wat in droëbone ontwikkel. Dit word bestry met koolstofsulfied wat in dig geslote omgewings gebruik word.
Die slakke en slakke is ook skadelik, veral na die reën. Dit word met die hand of met lokvalle en aas uitgeskakel.
Plantluise kan biologies uitgeskakel word deur maserasies van geskikte plante te spuit.
Die parasiete is verskillende: plantluise, noctids, bedbugs, blaaspootjies. Hulle kan bestry word met insekdoders wat gebaseer is op natuurlike piretrum of ander spesifieke produkte.
Die gereelde kriptogame is voetpyn, grys vorm en antraknose. Almal word verkies deur oormatige humiditeit. In die geval van antraknose is dit goed om jouself te verdedig, om sade te koop wat met spesifieke stowwe behandel is om die aanvang van die liggaam te voorkom.
Die variëteite is baie uiteenlopend en ons kan die boontjies oor die algemeen onderskei aan die hand van die gewoonte: die dwerge en die klimakters.
Albei bevat eet- of skulpboontjies.
Daar is ook onderskeidings gebaseer op die vrugtyd: vroeg, medium of laat.
Die Vigevano Borlotto om te skil met 'n rooierige groen peul, wit saad met rooi strepe.
Die boontjie van Valsesië; die vroeë en hoogs produktiewe Cannellino-boontjie; onder die mangiatutto onthou ons S.Fiacre, die Marconi wie se bedrieglike naam sonder drade beteken. Onder die dwerge onthou ons die Quarantino, die koning van België, die Metis.
Geskiedenis van boontjie
Die boontjie is inheems aan Sentraal- en Suid-Amerika. Die Spaanse veroweraars het hom geken sodra hulle in die Nuwe Wêreld aangekom het, en beskou hom as 'n belangrike plant vir die proteïene in die sade en vir sy vermoë om die grond te herleef, het hy hom byna onmiddellik na Spanje gebring.
Inheemse Amerikaners het 'n baie interessante verbouingstegniek ontwikkel: hulle het pampoen, mielies en boontjies gekombineer. Mielies is as ondersteuning vir die peulgewas gebruik (en het terselfdertyd die wortels gevoed). Die ruimte tussen die rye is deur pampoene beset (ook volop gevoed). Selfs vandag word hierdie tegnieke oor die hele wêreld gerepliseer, met die ondersteuning van die wetenskaplike gemeenskap.
Op ons kontinent het hy onmiddellik groot sukses behaal en ons het baie vroeg begin met kruisings en hibridisasies om nuwe variëteite te bekom: hulle het baie talle geword en elkeen het 'n eie kenmerk. Tot aan die einde van die 18de eeu is daar egter net saad geëet. In Italië het daar in daardie periode in werklikheid begin om die peule wat nog onvolwasse is, te versamel en te verteer, daarom is die tegument nog baie sag.
Die boontjie moet in vars gronde gesaai word, vry van stagnasie, met neutrale pH en diep gewerk. Saai, in bu