Daar is heelwat lekkerlees-oomblikke, sê Grobler. Dit is ook die tipe boek, sê Grobler, waarvan ’n mens soms ’n paragraaf wil oorslaan. Figureer dit self uit.
Een digter met ’n liefde vir reis bespreek ’n ander digter se reisbundel. Dit lewer ’n baie leesbare resensie. Wat my wel laat regop sit het, is iets wat met die resensie niks te make het nie, en waaroor Hambidge tereg niks sê nie. Hoekom verskyn die bundel nie by ’n hoofstroom poësie-uitgewer soos Protea nie? Hoekom het Marais hom gewend tot ’n trust wat die publikasie deur die pos bemark? Ek is seker alle jong digters neem kennis hiervan – Johann Lodewyk Marais is immers ’n gevestigde digter.
Jean Oosthuizen moet ’n baie kalm mens wees. Adrio König seker ook. Ek twyfel of ek die boek ooit sal lees, maar ek is baie bly daar is mense soos König wat so baie tyd afstaan aan die stryd om gesonde verstand te laat oorleef.
Is ’n gevestigde skrywer al ooit op ’n meer simpatieke manier vasgevat as wat Herman Lategan hier met Francois Bloemhof doen? Lategan skryf ’n argumenterende resensie, een waarin hy die goeie hoedanighede van die boek in ag neem, maar uiteindelik kan hy nie meer terughou nie, en spreek hy Bloemhof sterk aan: “Tyd vir sokkies optrek.” Ek kan nie wag om te sien hoe Bloemhof daarop reageer nie – dit sal waarskynlik ’n bliksem van ’n roman wees …