Savannah Food & Wine Festival gee terug aan die gemeenskap - Nuutste resepte - 2022
Die weeklikse Savannah Food & Wine Festival het die talle organisasies sonder winsbejag aangekondig waaraan 'n deel van die fees se wins geskenk sal word. Die gesogte fees sal terugkeer na Georgië vir die week van 11 tot 17 November, wat top sjefs, sommeliers en kookkundiges na die omgewing bring.
Een van die belangrikste geleenthede by die fees, die Grand Reserve Proe, hoop om 'n merkbare wins te maak, waarvan 'n deel aan 'n plaaslike niewinsorganisasie geskenk sal word, Die 200 Club van The Coastal Empire. Hierdie opspraakwekkende geleentheid bied wynbottels van gemiddeld meer as $ 50 vir diegene wat op soek is na die "beste wynproe", en bied ook 'n stille veiling aan van items soos unieke wynpartye, luukse reis, goedere en dienste, terwyl gaste heerlike voorgeregte kan geniet.
"Die doelwitte en doelwitte van die 200 Club of the Coastal Empire is eerbaar en in ooreenstemming met die behoeftes van Savannah. Die organisasie bied onmiddellike geldelike hulp aan eggenote en kinders van plaaslike wetstoepassers en brandbestryders wat hul lewens in diens neem. terwyl ons hul gemeenskappe beskerm. Ons is baie trots om geassosieer te word met die wonderlike werk wat The 200 Club aan ons gemeenskap lewer, "het Michael T. Owens, president van die Savannah Food & Wine Festival, in 'n onlangse persverklaring gesê.
Spesiale VIP-gaste by die Grand Reserve Tasting sluit in wêreldbekende sommeliers, wynmakers, sjefs en skrywers soos Lydia en Rob Mondavi Jr., sjef Chris Hastings, die Lee Brothers, sjef Anthony Lamas, meester Sommeliers Robert Jones en Michael McNeill, en Iron Horse Wingerde.
Volgens Hugh Golden, voorsitter van die Grand Reserve Tasting Committee, is die geleentheid 'n moet-bywoon geleentheid vir wynliefhebbers. "As jy goeie wyn waardeer, het die fees 'n magdom geleenthede wat jy kan bywoon - as jy goeie wyn waardeer, vind jy nie 'n beter kaartjie in die suidoostelike streek om buitengewone wyn te proe as die Grand Reserve nie."
Die gemeenskap is die fokuspunt van hierdie jaar Savannah Food & Wine FestivalDie teruggee en ondersteuning van plaaslike nie -winsgewende organisasies het hoë prioriteit by die feesorganiseerders. Benewens The 200 Club of the Coastal Empire, sluit nie -winsgewende organisasies in wat voordeel trek uit die fees, United Way of the Coastal Empire, Bethesda Academy, die West Broad Street YMCA en Mom's Lemonade Stand.
Die 20ste South Beach Wine & amp Food Festival (SOBEWFF) neem Suid -Florida van 20 Mei tot 23 Mei oor.
Hierdie jaar, saam met SOBEWFF-kookkuns soos Andrew Zimmern en Martha Stewart, skyn die fees 'n lig op die inwoners wat van Miami 'n bestemming van wêreldgehalte vir koskenners maak.
Die kookkuns van Miami weerspieël die uiteenlopende kultuur van ons stad. Hieronder, in alfabetiese volgorde, is 'n paar talentvolle persoonlikhede waarna u op die fees moet let, van sjefs wat hul erfenis deur kos eer tot 'n brunch -gasvrou in hakke.
Goeie nuus: Heritage Classic Foundation
HILTON HEAD ISLAND, SC (WTOC) - Steve Wilmot, direkteur van die RBC -erfenistoernooi, moet gereeld mense herinner aan een van die belangrikste redes waarom Hilton Head Island 'n PGA TOUR -geleentheid het.
'Ja, dit gaan oor die opgewondenheid om die professionele persone van PGA TOUR hier te hê, om die gemeenskap ten toon te stel, is wonderlik op TV, maar dit gaan oor teruggee en om al hierdie organisasies te ondersteun,' het Wilmot gesê.
Om terug te keer na die ondersteuning is net so kritiek vir die RBC -erfenis van 2021 as om terug te keer na April.
Die Heritage Classic Foundation kon nie plaaslike liefdadigheidsorganisasies beïnvloed nie, soos gewoonlik met die hervormde erfenis van Junie verlede jaar met 'n finansiële verlies. Maar die organisasie plaas sy vennote sonder winsbejag vooraan in die ry van entiteite wat hierdie week na die geleentheid terugkeer.
'Twee dinge waarop ons gefokus was, was: nommer 1 het 'n veilige, gesonde omgewing vir almal vir die toernooi, en tweedens, indien nie eers belangriker nie, was dit om ons liefdadigheidsprogramme weer aan die gang te kry. Ons moes hulle sluit as gevolg van die afgelope jaar, maar daarom doen ons wat ons doen by die Heritage Classic Foundation en is ons opgewonde om die programme weer oop te maak. Dus, ons hoop dat die gemeenskap ons kampioene vir liefdadigheid sowel as ons Birdies for Charity -program sal ondersteun, en boonop gaan 100 persent van die opbrengs terug na daardie organisasies, plus nog 10 persent wat die stigting sal plaas bo-op."
Die Champions and Birdies -programme het die afgelope dekade $ 20 miljoen vir plaaslike liefdadigheidsorganisasies opgelewer. Dit was vir almal moeilik om dit net vir een buitengewone jaar op te skort, net soos dit vir almal opwindend is om dit terug te bring.
'Ons wens ons kon meer doen. Daar is soveel waardige organisasies wat sulke groot werk in hierdie gemeenskap en op hierdie gebied verrig dat ons alles in ons vermoë gaan doen om soveel as moontlik terug te gee. Dus, laat ons dit aan die gang kry, kry die momentum aan die gang, die opgewondenheid is daar en ons is net opgewonde om terug te kan gee. "
Mense sê dat Gullah Geechee -kultuur verdwyn. BJ Dennis sê hulle is verkeerd
BJ Dennis wil nie hê dat hierdie verhaal oor hom moet gaan nie. Hy vertel my dit ongeveer 27 keer oor drie dae, terwyl ons langs die moerasagtige kus van Suid-Carolina en Georgië in 'n gekookte langvis-rooi Hyundai Santa Fe met die lugversorging tot vyf loop. Hy vertel my nog 'n paar keer in ons opvolgoproepe, en weer oor 'n sms. "Dit gaan nie oor my nie." Dit is die refrein. 'Dit is cool en alles, maar dit gaan nie oor my nie.'
Ek is aanvanklik in die versoeking om dit as 'n klassieke nederige brag te lees. Baie sjefs sê sulke dinge, baie akteurs en musikante en ander bekende soorte doen dit ook. Maar net soos die aard van nederige praters, bedoel die meeste dit eintlik nie.
Dennis se pittige seekos -gumbo met okra, heel garnale en bloukrapkloue
Ek het die eerste keer daarvan gehoor Benjamin "BJ" Dennis IV as gevolg van 'n pop-up wat hy in 2012 begin het by Butcher & amp Bee, 'n kafee in Charleston. Op soek na die idee dat Afro-Amerikaanse kos uitsluitlik uit gebraaide hoender en mac 'n 'kaas bestaan, het die sjef sy spyskaarte gebou rondom wat sy voorvaders van Gullah Geechee geëet het: vars seekos, plaaslike produkte, erfgraan. Die media het kennis geneem. Maar in plaas daarvan om 'n restaurant te open of 'n PR-firma aan te stel of aan 'n kookprogram deel te neem, het Dennis, wat nou 40 is, as 'n spysenier en 'n privaat sjef gewerk, sodat hy pop-ups en samewerkings oral in die stad kon behou, dan oral. die land.
Sy pop-ups handel nie net oor die bediening van heerlike kos nie, maar ook oor die opvoeding van maaltye, en hy tree op as 'n de facto-ambassadeur vir die Gullah-gemeenskap: 'n boer, 'n geleerde en 'n self-geleerde historikus, net so vaardig in die verbouing van erfstukprodukte. en die naspeur van transnasionale voedselweë terwyl hy besig was om gemmerpotte gumbo gombo te kook, besaai met spruitgarnale. Hy het in die New York Times vir die herontdekking van 'n seldsame Afrikaanse heuwelrys - wat vir ewig verlore gaan - in 'n afgeleë veld in Trinidad. Hy het Anthony Bourdain geleer oor Gullah -kos in die Charleston -episode van Onderdele onbekend. Oor die manier waarop die slawe uit Afrika saamgebring het, het baie van die gewasse wat nou as suidelike krammetjies beskou word: grondboontjies, waatlemoen, okra, sorghum, tallose rysvariëteite. Hoe hul boerderyvaardighede die ruggraat van nie net die ekonomie van die Suide nie, maar ook van die kombuis in die platteland vorm wat verband hou met Suid -Carolina en Georgië. Hoe gumbo, Hoppin 'John, selfs garnale en korrels kan teruggevoer word na Afrikaanse geregte, wat herskep is deur slawe in plantasie-kombuise.
Die afstammelinge van hierdie mense, bekend as die Gullah Geechee, bly hier op die see -eilande en kusvlaktes van die Amerikaanse Suide, hul jarelange geografiese isolasie behou hul unieke Wes -Afrikaanse identiteit, insluitend 'n kreoolse taal wat vandag nog gepraat word. Dennis praat self Gullah, 'n versagtende samesmelting van Engelse en Afrikaanse dialekte waarmee hy opgewonde raak. Hy bevat aspekte daarvan op sosiale media, onderhoude met oudstes en onderskriffoto's vir sy Instagram -volgelinge: "Dem boi say e fool up wit that one pot mux!"
Gebore in Charleston en grootgemaak in 'n huis in 'n boerdery in 'n boerdery met 'n basketbalring langs die motorhuis, het Dennis Gullah grootgeword sonder om daaraan te dink. Hy het vroeg geleer hoe om groente uit sy oupa se tuin te pluk en die krappe in sy ma se seekosgombo te kraak sonder om 'n tand te breek. Hy wou 'n videospeletjie -ontwerper word, maar het sy eerstejaarsjaar uit die College of Charleston gegaan en in plaas daarvan werk gekry om skottelgoed by Hyman's Seafood te was. Hy het opgestapel, 'n kulinêre graad aan 'n plaaslike gemeenskapskollege behaal, en 'n paar gewilde restaurante in die middestad gespring. Daarna kook hy vier jaar lank in die Karibiese Eilande - 'n keerpunt wat die res van sy loopbaan gaan bepaal.
"St. Thomas het my geleer om ontevrede te wees oor swart kultuur, "sê Dennis. Om standbeelde van swart leiers te sien en die werklike Creoolse op TV te hoor, roer iets in hom. Miskien kan hy wat hy weet - kos - gebruik om hierdie gevoel van kulturele viering na Charleston terug te bring. Om 'n lig te skyn oor sy eie gemeenskap.
Visbote in Mount Pleasant, SC
Om dit te doen, sou beteken dat die hedendaagse verhaal van Charleston se voedseltoneel uitgedaag word, wat die afgelope dekade gefokus het op die werk van wit sjefs soos Sean Brock by Husk en Mike Lata by FIG. Nasionale media (insluitend Bourdain) het hierdie sjefs ingelui vir hul gebruik van erfstukke en tradisionele tegnieke, terwyl hulle dekades oue Gullah-steunpilare soos Martha Lou's Kitchen en My Three Sons op die agtergrond gedraai het, konteksbouers eerder as die hoofgebeurtenis. Maar dan was dit Dennis, 'n sjef met 'n voet in albei wêrelde, 'n brug tussen die insulêre Gullah -gemeenskap en die restaurante in die middestad. Hier was 'n sjef wat nie net die Gullah Geechee-oorsprong van sy geregte kon erken nie, maar die oorsprong-en die implikasies van die huidige tyd-sy fokus kon maak.
'Ek wou die volgende generasie Gullah Geechee -sjefs help om hul reg te kry', sê Dennis, 'om by die deur in te loop en nie 'n lae bal te kry nie.
Michael W. Twitty, die skrywer en kulinêre historikus, het Dennis van die begin af gevolg. "Hy is Dit, "Sê Twitty. 'Maar die ding is dat hy dit nie probeer hê nie. Hy probeer 'n hele generasie mense grootmaak om hierdie mantel op te tel. Ons wil nie ikone wees nie, ons wil griots wees. "
Griot is 'n woord wat ek moet opsoek, maar as ek dit doen, maak dit alles sin: ''n Wes -Afrikaanse historikus, storieverteller, lofsanger, digter of musikant. soms 'n bard genoem. "
Edisto -eiland is net 'n uur van Charleston af, geskei van die vasteland deur 'n paar skraal waterweë, maar dit voel asof ek terugstap in die tyd. 'N Man verkoop spanspekke uit 'n vragmotor wat langs die pad staan. Mossige eike hang laag en vorm lewende tonnels van groen en grys. 'Die meeste Seeleilande lyk so,' sê Dennis. 'Snaaks genoeg, so lyk Wes -Afrika ook. Toe [slawe] hier wegstap, het hulle gedink dit is 'n wrede grap. "
Ons ry deur die hart van die Gullah Geechee Cultural Heritage Corridor van 425 myl op 'n missie, of liewer twee afsonderlike, maar parallelle missies: myne, om 'n profiel van BJ Dennis te skryf. Syne, om my profiel heeltemal in iets anders te verander. Dit is waarom die vraag aan hom oor homself op die moeilikheidsgraad val iewers naby katte.
Soos hy sê, dit gaan nie oor hom nie. Dit handel oor die Gullah -kultuur. Mense het gesê dat dit verdwyn, maar dit is net omdat hulle nie weet waar om te kyk nie: die sonder restaurante langs die pad, die huiskombuise, die familieplase wat in die laagland se deurweekte argipel lê. Om te verstaan ​​wat dit beteken om Gullah te wees (wat natuurlik gelyk is aan die verstaan ​​van Dennis self), moet ons Charleston heeltemal verlaat, na Edisto en St. Helena in Suid -Carolina gaan, en St. Simons Island, Savannah en Brunswick in Georgië. Ons moet elke dag die mense ontmoet wat hierdie kultuur leef, die potte gumbo proe en groente wat hul gesinne al geslagte lank in die duister kook.
'Te veel sjefs tree op asof hulle die eerste is wat X, Y, Z doen', sê Dennis, 'maar alles kom van 'n plek af. Mense het dit gedoen voordat dit glansryk was. "
Gullah Grub op St. Helena is een van die land se min uitsluitlik Gullah -restaurante.
Eienaar Bill Green bedien 'n paar van sy spesialiteite: gebakte garnale, gebraaide haai, groenbone, rooi rys en aartappelslaai.
Mevrou Emily Meggett is so 'n persoon, en haar geel huisie is een van die eerste stopplekke op ons reis. Op 86 is sy die grootmatriarg van Edisto-eiland, dit wil sê almal se ouma, alhoewel sy 10 kinders, 23 kleinkinders, 35 agterkleinkinders en drie agterkleinkinders (om nie eens te praat van 21 katte) van haar eie het. Sy kook nog steeds vir troues en begrafnisse van 100 mense, kweek okra in haar agterplaas en laat niemand toe sonder om te eet nie. Op haar agterstoep fermenteer 'n plastiekbeker tuisgemaakte bloubessiewyn al byna 'n jaar lank. 'Gryp 'n kussingsloop, BJ,' sê sy, 'laat ons dit druk.' Ons kyk hoe sy suiker in die emmer diep pers vloeistof gooi terwyl sy herinner aan die ou dae, toe dinge stadiger was, minder druk was, meer verbind was. Sy sit plastiekbekers van die soet, maar skopwyn saam met beskuitjies met roomkaas en tuisgemaakte peperjellie in die kleur van Kersfees. 'Mense behandel jou nie meer so warm nie,' sê sy.
Dit neem 'n uur en 'n half na Zigzag van Edisto na St. Helena, alhoewel die twee eilande tegnies minder as 20 kilometer van mekaar af is. 'As ons 'n boot gehad het, sou dit vinniger wees', sê Dennis, wie se oupagrootjie 'n veerboot was, 'maar dat die lewe nou verby is.' Vandag is die meeste dokke privaat, die vaartuie is ontspannend. Dit is 'n ander wêreld, maar Sint Helena voel nog steeds soos 'n enklawe. Die eiland was die tuiste van een van die land se eerste skole vir voorheen slawe, vandag 'n Afro -Amerikaanse kulturele instelling genaamd die Penn Center, en was 'n veilige toevlugsoord vir die KKK tydens die burgerregte -era. Hier werk Martin Luther King Jr. aan "I Have a Dream."
Ook hier ontmoet ons Jackie Frazier, die eienaar van Barefoot Farms, wat tafels beman met lekkergoed-aarbeie en mollige tamaties onder 'n handgeverfde bord teken. Drie jaar agtereenvolgens word sy hele oes deur orkane uitgewis, maar hy bly hier, kaal tone sak in die sagte vuil, net soos sy pa voor hom en sy oupa voor dit. Ons loop deur rye spanspekke en kolwerblare na 'n omgeboude sleepwa agter met 1,500 kwartels wat stil in hul hokke loop.
'Het u nog steeds die kwarteleier -dieet?' Vra Dennis.
"Sekerlik." Drie rou eiers elke oggend en aand, sê Frazier, genees alles wat u ly: diabetes, hipertensie, artritis. Maar hulle sal nie toelaat dat u kinders - sy kinders al groot is - die familieonderneming oorneem nie. 'Dit sal by my eindig,' sê hy. 'Niemand wil meer boer nie. U kan dit baie makliker maak om iets anders te doen. "
Jackie Frazier by Barefoot Farms op die eiland St. Helena in Suid -Carolina
Natuurlik, sê Dennis, is kinders wat nie die beroep van hul ouers wil neem nie 'n unieke probleem vir die Gullah Geechee. Maar die kultuur se eeue oue weiering om te assimileer, hou dit sterk. Daarom is die opvoeding van Gullah -jeugdiges oor hul wortels en die herstel van 'n gevoel van trots op hul identiteit so deurslaggewend. As dit nie gebeur nie, Gullah -kultuur kon verdwyn.
Daarom is mense soos Bill Green so inspirerend vir Dennis. Ons ontmoet Green oor borde gebakte haai en rooi rys by sy restaurant, Gullah Grub, in 'n wit huis. Green, 'n boer, visserman en jagter, het sy eie kookprogram op die plaaslike openbare toegangskanaal gehad. "Toe ek 'n kind was, het ons gekyk hoe hy dom was en geregte kook wat ons eet," onthou Dennis. 'Hy was 'n lewende legende vir ons. Unapologetic Geechee. " Vandag is Gullah Grub nie net 'n restaurant nie, maar ook 'n opleidingsentrum waar Green en sy vrou, Sara, die middelbare skoolleerders wys hoe om 'n eenvoudige pot rys te kook, hoe om te hengel, hoe om groente te kweek. 'U moet dit leer', sê Green, 'want as u vertrek, dra u niks saam nie.'
Green, nou 72, beskou Dennis as 'n soort protégé, en die jonger sjef gee die liefde dadelik terug: 'Om Bill te sê dat hy trots is op wat ek doen, is groter as enige James Beard -toekenning. Dit is my toekenning. Hier by hom gesit. "
Bill Green met 'n bord vol klassieke by Gullah Grub op die eiland St. Helena
Terwyl ons road trip verloop, daar is patrone wat ek begin raaksien. Sommige is kommerwekkend, soos hoe die toenemende toestroming van toeriste in die streek en die eiendomsbelasting wat in hul nasleep gebalanseer is, die Gullah van hul grond af stoot. Op St. Simons -eiland in Georgië, eens die tuiste van 'n robuuste gemeenskap van geëmansipeerde Afro -Amerikaners, is die swart bevolking tot minder as 3 persent, met meer as 'n kwart van die wooneenhede wat slegs seisoenaal beset is. Gullah-landmerke-soos Igbo Landing, waar stamvolk uit die hedendaagse Nigerië hul slaweskip ingehaal het, stap dan saam in die troebel waters van Dunbar Creek om die lot te vermy wat hulle geweet het-lê in privaat besit en dra geen amptelike historiese merker nie. Ons ry verby 'n begraafplaas vir die slawe wat nou in besit is van 'n gholfbaan.
Maar ek sien ook bemoedigende dinge, soos hoe byna elke Gullah -huis wat ons besoek, 'n groentetuin het in plaas van die tipiese voorstedelike grasperk. En hoe elke besoek, Dennis terugglip na die motor en keer terug met 'n seilsak vol sade om te deel. Hy weet met die oog wat elke etiket sonder rits en glas bevat: Sapelo Island okra Sea Island rooi ertjies orka bone, so genoem omdat hulle soos klein moordwalvisse lyk. Hierdie een kom van 'n boer in Benin, wat goed groei in gedeeltelike son.
Vandag het hierdie soort erfstuk skaars, duur geword, dikwels na die wêreld van luukse restaurante gedelegeer - 'n ironie waaroor Michael Twitty op sy blog, Afroculinaria, geskryf het: 'Ons verhaal is gebruik om die prys van baie spyskaarte soveel te verhoog dat die afstammelinge van die slawe dit nie kan bekostig om die baie eetbare erfenis wat deur hul voorouers se vaardighede, kennis en bloed gevoed is, te geniet en te waardeer nie. "
Daarom is die deel van saad in die gemeenskap so belangrik, sê Twitty vir my: 'Dit gaan oor herstel.' Deur dieselfde lewensmiddele wat sy voorvaders saam met hulle op die slaweskepe uit Afrika gebring het, af te lê, kan Dennis nie net 'n volk in hul verlede veranker nie, maar kan die selfversorgendheid wat altyd in hierdie gemeenskap bestaan, terugbring. Dit is 'n klein en eenvoudige daad, maar dit is ook 'n revolusie.
Saad in sleep, ons ry na Savannah om Gina Capers-Willis, wat die spysenieringsbedryf What's Gina Cooking bestuur, te ontmoet. By ons aankoms sit haar ma, Ella, aan die kombuistafel, kritiseer haar dogter se skottelgoed en vertel ons met verhale: hoe sy op 13 leer maanskyn maak, hoe sy 'n bedrieglike manier gevind het om krappe in 'n emmer te vang die spruit. Dennis sit en luister terwyl ek by Capers-Willis by die stoof aansluit, kyk hoe sy 'n groot klont botter in romerige korrels roer en dan 'n gesnyde knoffelkrap bo-oor skep. Ella keur dit toe en giggel oor my lomp pogings om die soet krapvleis te onttrek terwyl sy met haar 86-jarige tande reguit deur 'n klou tjom.
Gina Capers-Willis bedryf 'n kontemporêre Gullah-spysenieringsonderneming in Savannah genaamd What's Gina Cooking?
Capers-Willis se knoffelkrappe is legendaries.
Ons volgende stop is die Savannah bachelor -pad van die sjef Roosevelt Brownlee. As ons vir ete aankom, dra hy 'n gebreide rastacap en 'n rooi voorskoot oor 'n hemp met 'n Afrika-druk, 'n wit baard vasgemaak in 'n knoop onder sy ken. Terug in die 60's en 70's het Brownlee gekook vir Amerikaanse jazzmusici wat deur Europa toer - Nina Simone, Dizzy Gillespie, die hele Arkestra van Sun Ra ("Muddy Waters gebruik sy kunsgebit om my hoender te eet!") - maar kom huis toe Savannah en is oor die hoof gesien vir basiese kombuiswerk.
'Ek dink hulle noem my die opstandige, want oral waar ek gaan, dra ek iets wat Afrika voorstel', sê hy en skuif vier van sy beroemde Daufuskie -krappe in die oond, netelige skulpe gevul met donsige kussings van gekruide krabvleis. Om na die opkoms van Dennis te kyk, is die soort triomf wat persoonlik voel. 'Ek sien hoe hy dinge doen wat ek vroeër gedoen het. Man, hulle het my platgeslaan. "
Emeril, 'n nuwe restaurantweek en meer beplan vir die Lehigh Valley Food & Wine Festival
Emeril Lagasse en die Lehigh Valley Food & amp Wine Festival sal terugkom, maar dit gaan heelwat anders wees.
Die jaarlikse fees sal van 3 Junie tot 12 Junie terugkeer, met 'n virtuele program saam met Lagasse en die eerste Lehigh Valley Food & amp Wine Festival Restaurant Week.
Dit was 'n uitdaging vir baie grootskaalse feeste om te besluit hoe hulle hul geleenthede die beste opgevoer het in die lig van die pandemie, die toenemende inentingsyfers en die steeds veranderende staatsregulasies oor skare.
Verlede jaar moes die fees in die elfde uur gekanselleer word, aangesien die pandemie eers die vallei begin gryp het en stilhoue beveel is.
Elke jaar bied die fees kookkuns aan van die beste restaurante in die streek, aanbiedings van wingerde en distilleerderye van regoor die wêreld, asook kookdemonstrasies en werkswinkels. Die geleentheid word aangebied deur Northampton Community College en Wind Creek in samewerking met Southern Glazer's Wine & amp Spirits. Die fees is ook 'n groot geldinsameling vir NCC, wat help om beurse en programme vir studente te finansier. Sedert 2010 het die fees meer as $ 2 miljoen ingesamel.
Die virtuele program word om 19:00 uitgesaai. 3 Junie op lehighvalleyfoodandwine.com. Die geleentheid is gratis om te kyk en sal deelneem aan Lagasse, wat 'n byna jaarlikse deel van die fees was en een van die land se mees erkende en bekroonde sjefs is. Deel van die aanbieding is ook 'n aantal plaaslike sjefs wat hul beste resepte vir kykers sal voorberei, waaronder Christopher Heath, uitvoerende korporatiewe sjef van Paxos Restaurants. Chris Cree, stigter van Cree Wine Co., sal insig gee oor die kombinasie van die regte wyn met die regte maaltyd. Ook op die kraan: virtuele whiskyproeë met Maker's Mark, Maker's Mark 46, Knob Creek 9 jaar en Basil Hayden's van Southern Glazer's Wine and Spirits. Musiek sal wees deur The Craig Thatcher Band.
Die webwerf van die fees bied ook 'n reeks virtuele wingerdtoere en 'n stille veiling aan, sodat deelnemers kan bie op goeie wyne en reiservarings. Kykers sal ook 'n spesiale maaltyd by die NCC se Hampton Winds -restaurant kan bestel om op te eet terwyl hulle na die program kyk.
Die eerste Food & amp Wine Festival -restaurantweek begin op 4 Junie en duur tot en met 12 Junie. Restaurante wat deelneem aan die gebied, wat gedurende die week spesiale aanbiedinge bied, sluit in blou, Burgers and More by Emeril, Emeril's Chop House, Melt, Top Cut Steakhouse en Torre. Meer inligting hieroor kom binnekort.
Sedert die aanvang van die fees is meer as $ 2 miljoen ingesamel om studente te help. Borggeld en opbrengs op stille veilings vir hierdie jaar se fees sal NCC -studente direk baat.
Effie se Garnele Creoolse
As mense aan kos aan die kus van Georgië dink, dink hulle aan garnale en korrels. Die gereg is beslis 'n aanduiding van die Saltwater Gullah en Geechee wat op die See -eilande gewoon het. Hulle het die gereg meestal gemaak met 'n ryk bruinsous of roux, baie meer soortgelyk aan 'n gumbo. Varswater - of die vasteland - Geechee, soos my gesin, het iets nader aan 'n jambalaya gemaak, sonder okra, maar ryklik gegeur met tamaties en rooi peper. Die rys strek dit natuurlik. Vir my is my ma se garnale -kreool, 'n resep wat deur die gesin oorgedra is, 'n troosvoedsel.
1 lemoenpeper, ontpit en in blokkies gesny
1 16-ons blik tamatiepuree
2 koppies ongekookte langgraanrys of Carolina Gold Rice
1 liter warm garnale aftreksel, voorberei of tuisgemaak (resep volg)
2 pond groot garnale, geskil en ontdek, skulpe wat vir voorraad gereserveer word
Stap 1: Smelt die botter in 'n groot gietysterpan oor matige hitte. Roer die uie en knoffel by en soteer tot goudbruin, sowat 5 minute.
Stap 2: Voeg die rissies, tamatiepuree, rooipepervlokkies en rys by, roer tot goed gemeng. Giet die aftreksel stadig in om te voorkom dat dit spat, aangesien die pan warm is, en bring dan die kreool tot kookpunt. Sodra dit kook, roer, bedek, verminder dan die hitte tot laag en laat prut vir 15 minute.
Stap 3: Verwyder die deksel, voeg die garnale by en roer goed deur die rys. Kook nog 5 tot 7 minute totdat al die vloeistof geabsorbeer is en die garnale pienk en gekrul is. Proe en voeg sout en peper na jou smaak by. Bedien en geniet.
2 liter (8 koppies) koue water
4 koppies garnale
1 Vidalia -ui, geskil en in kwarte gesny
1 selderyrib, in stukke van 2 duim gesny, insluitend blare
Stap 1: Giet die water in 'n groot houer en hou eenkant.
Stap 2: Spoel en dreineer die garnale. Verhit die olie in 'n groot pannetjie oor matige hoë hitte en gooi die garnale in 2 minute. Voeg die uie, wortels en seldery by en kook, terwyl jy roer, nog 2 tot 3 minute.
Stap 3: Voeg die garnaskulpe en groente in die pot en gooi dan die suurlemoen, lourierblare, tiemie, sout en peper by. Bring die aftreksel tot kookpunt, verlaag dan die hitte en laat dit vir 40 minute prut. Haal van die hitte, en druk die aftreksel deur 'n sif met kaasdoek in houers in kwart of pint. Koel die aftreksel heeltemal af, verkoel dan tot 2 weke of vries vir later gebruik.
Kalifornië: Coffee Manufactory, Oakland
Snaaks, is dit nie hoe wonderlik dinge soms gebeur as jy nie meer opsies het nie. Dit is waar Tartine, die bakkery in San Francisco wat gehelp het om 'n nuwe era van Amerikaanse brood in te lei, in 2016 teruggekeer het toe hulle hul ryk baie wou uitbrei, gebou op soveel sitrusgeurige oggendbroodjies. U kan tog 'n paar van die land se beste gebak en brood bedien, saam met die stigters van die koffie, Chad Robertson en Elisabeth Prueitt, maar dit was die slegste tyd om die regte vennoot of verskaffer vir die werk te vind, en tyd was baie belangrik. Voer Christopher Jordan in, een van die grootmense in die koffiebedryf wat teen daardie tyd sy beskeie voorstel gedoen en gesien het, om die braaiing in die huis te bring, waarskynlik niemand gedink het nie, ten minste nie eers nie, dat almal anders gaan hulle hul koffie wil hê. Maar met iemand so ervare soos Jordan, wat 'n hele klomp van sy baie talentvolle kollegas ingeroep het om die ding te laat gaan, kyk jy terug en dink jy, okay, so daardie was redelik onvermydelik. Die koffie is, soos u sou verwag van 'n span met soveel kennis, net daar, maar net so opwindend is hoe vaartbelyn en verstandig die operasie van die begin af was. Daar is ses verskillende braaiers, elk met 'n eie rol, maar met 'n gemeenskaplike doel van kontinuïteit en kwaliteit. In 'n baie kort tydjie het Coffee Manufactory 'n kalmerende teenwoordigheid geword in 'n ietwat opwindende bedryf, en dit is net die lekkerste.
Proe -notas Na jare se tevredenheid met die status quo, het Los Angeles die afgelope dekade deurgebring met 'n ernstige hulp van buitelandse spelers en 'n nuwe soort kafee en#xE9-kultuur, en nou is daar oral pragtige koffiewinkels. Terwyl die meeste die rol redelik effektief speel, voel die koffie te gereeld as 'n nagedagte. Dit was nooit die geval nie Dagskyn, die eenvoudige Silver Lake-kafee en#xE9 wat 'n paar van die beste boontjies van regoor die wêreld berei, 'n seleksie wat styf saamgestel is deur eienaar Tohm Ifergan. As u in die Sunset Boulevard -winkel instap, met sy neon- en duisendjarige pienk aksent, kan u in die versoeking kom om te dink dat u net in 'n ander Instagram -strik gedwaal het en geseënd is. Tog, met soveel braaiers op die top van hul spel in die staat op die oomblik, wil u nie te veel tyd weg van die bron spandeer nie; daar is amper geen stad of stad in die staat wat 'n bydrae lewer nie na Kalifornië se voortgesette reis na volslae en volledige oorheersing van koffie, maar hier is vier wat u beslis moet ken: in Oakland is dit Keba Konte 's Red Bay Koffie, wat byna twee jaar gehad het om in hul indrukwekkende braai-, kroeg- en tuinkompleks in Fruitvale te vestig (Red Bay het planne om verder uit te brei as na Oakland). In Santa Cruz, een van die beste klein koffiedorpe in Amerika sedert daar baie koffiedrinkers van vandag gebore is, gaan dit tans oor die eindeloos aangename Cat & amp Cloud, ondersteun deur 'n aansienlike hoeveelheid ervaring in die bedryf. In Suid -Kalifornië, nou met trots die eerste koffieproduserende streek op die Amerikaanse vasteland, kyk na hierdie ruimte, natuurlik begin ons met die nuwe braaiprogram wat Kyle Glanville en Charles Babinski se vinnig uitbreiding ondersteun Gaan kry 𠆎m Tiger ryk in Los Angeles. Niks in hierdie deel van die staat het die afgelope jaar egter so gevoel nie ja, asseblief, meer daarvan soos die werk gedoen word by Arcade Koffie, die rustige braaier (kompleet met beskeie, maar baie verwelkomende caf é) wat hul tuiste in 'n ou videowinkel in Riverside gemaak het, was een van die mees onvergeetlike nasionaal, begin met 'n absoluut sagte espressomengsel. Die winsdelingprogram van Arcade, waar werknemers elke kwartaal 10% van die winste verdeel in plaas van om te wen, voel soos 'n model om oor te praat.
Organiseer 'n vakansie rondom kos en#038 wyn
Australië se uiteindelike wynmakery -ervarings per staat
Met Australië se benydenswaardige oorvloed wynbougebiede wat oop is vir wynbrekers wat min breek, soms sorteer.
Wie ook al gesê het & lsquonever neem 'n groot besluit op 'n leë maag en rsquo het natuurlik nooit Australië en rsquos -wynstreke besoek nie.
Ons sê dat 'n honger maag die perfekte aanvulling is op 'n voedselontvlugting, wat die interne opsporingstoestel bied wat nodig is om deur die menigte gourmet -geure te kyk.
Dit gaan oor jou om die perfekte ontsnapping vir kos en wyn te beplan. Speek jy oor smaaklike versnaperinge of gee jy jou soet tand meer as wat jy moet? Dit is die vrae wat u uself moet stel terwyl u 'n reis vir u smaakknoppies beplan en beplan.
Waarom 'n kos- en wynvakansie beplan?
Ons moet almal eet. Waarom nie goed doen nie? Selfs as u nie veel vraatsugtig is nie, is daar 'n onmiskenbare kultuur rondom kos wat inspirerend is. From farming to fine dining, there&rsquos magic to witnessing all the behind the scenes passion that goes into producing every morsel of a meal and then tasting or sipping the end result.
Australian food and wine holidays are extra special because we infuse the unique energy of our land into every bite. Don&rsquot know what we mean? Lees verder.
From steaming, the bagel itself remains delicate and easy to chomp through. I am now a full-fledged disciple of the technique bagels that are used as sandwich bread need to be steamed and leave the traditional chewy counterpart for a smear or some lox.
Drive-up traditional Czech meal: 4 to 7 p.m. May 21 $25, order by today at ncsml.org/hody2021/
Meal to include: pork loin (veprove maso) dumplings with gravy (knedlik) sauerkraut (zeli) one kolach (kolace). Select Czech beer and additional kolaches will be available for purchase at time of pickup.
Coffee and kolaches: Noon May 22 at the museum, following the tree planting free and open to the public. Konvalina will speak about the Czech Center of New York.
Greif has been leading wine tastings covering a broad range of regions and styles for many years. Reservations are recommended as the room capacity is 70 call (319) 362-8500 or go to ncsml.org/hody2021/
Jozef Ivaska Jr. in concert: 2 to 4 p.m. May 23, at the museum $10 public, free to museum members reservations recommended since audience is limited to 100 call (319) 362-8500 or go to ncsml.org/hody2021/