Refleksies uit 3 van Rwanda se kerkgedenktekens - Diverse
'Ek is die nie-sendeling ... begin elke dag op my knieë en vra om bekeer te word. Vergewe my, Afrika, volgens u veel barmhartigheid. '
- The Poisonwood Bible, deur Barbara Kingsolver
'Hoe lank ken u die Here?' vra 'n jong gemeentelid na my eerste Sondagdiens in die kerk van my gasheerfamilie. Ek het net aan kerklede verduidelik waarom ek in Rwanda is. 'Oost-Afrikaanse politiek', het ek gesê, omdat dit makliker is as om die frase 'volksmoordstudies' in gesprek te neem, veral in 'n kerk.
'My hele lewe.'
"Sjoe. Dit is so lekker. Ek wil die Here so ken. "
Ek wil vir hom sê dat ek my geloof belaster. Ek wil vir hom sê die Bybel wat hy lees, het gehelp om die volksmoordideologie wat sy gesin doodgemaak het, te help. Ek wil vir hom sê sy kerk word om die rede 'Victory Mission' genoem. Maar ek glimlag in plaas daarvan, dankbaar vir die gasvryheid van sy gemeente.
Dit is dus geen wonder dat die volksmoord op die plek waar die boodskap vir die eerste keer geplant is - die kerke, in werking getree het nie.
In die jaar 1900 het Jesus, vergesel van Duitse koloniseerders en toe die Belgiese regering, in Rwanda aangekom in die vorm van 'n wit sendeling. Hy hou 'n Bybel in die een hand en 'n geweer agter sy rug. In plaas van Sy gewone gelykenisse oor die verlore seun en die vrou se soeke na haar verlore muntstuk, het Hy verhale oor mag gewikkel en die Tutsi-mense vertel van hul godgegewe reg as voortreflike mense. Met hierdie godgegewe reg kom die vermoë om oor hul broers, die Hutus, te regeer.
Volgens die algemene interpretasie van die Bybelse verhaal van Ham, is Tutsi's volgens die beeld en beeld van God gemaak, behalwe dat hulle die ongeluk gehad het om in die vel gekleed te word in die donker kleur. Die Hutus was egter mense van 'n mindere ras, moontlik op die laaste dag van die skepping as 'n nadenke. Laat die kinders na my toe kom, het hy vir hulle gesê, maar net die tutsiërs.
Later, na die Tweede Wêreldoorlog, het Jesus en sy Belgiese dissipels, geïnspireer deur teologieë oor sosiale geregtigheid, hul trou na die Hutus oorgeskakel. Die Kettings van Rwanda smag na wraak teen die Abels, en deur die kerk se leiding sou hulle wil binnekort geskied.
Ons gids wys op 'n klein kruisbeeld wat op die bloedbevlekte altaar rus. 'Hierdie kruis is gebruik om mense dood te maak,' sê hy.
Langs die kruis lê 'n kapmes, 'n paar rosekransies en ID-kaarte om Tutsi's van Hutus te onderskei. Op die muur links van die altaar sit 'n standbeeld van die Heilige Maagd Maria.
Ek wonder watter gruwels daardie steen oë gesien het. Hoeveel sterf met 'n rosekrans in die hand en haar naam hang aan die lippe? Heilige Maria, Moeder van God, bid nou en sondaars vir ons sondaars. Amen.
Dit was die lammers wat doodgemaak is in gemeenskap met mekaar, die liggaam van Christus wat letterlik op die altaar van die Here gebreek is.
Matige, vuil klere van die dooies sit in hope verspreid rondom die nederige houtkis van die klein kerkie, asof hulle 'n laaste huisie sou verwag. Uiteindelik versamel ons gids ons naby die agtermuur. Hy wys die bloed aan die muur uit en vertel dat die Interahamwe babas aan hul voete hang en hulle koppe in die muur basseer. Toe verkrag hulle die moeders van die kinders voordat hulle met masjiene afgehandel is. Die geluid van skoolkinders se gelag trek deur die begroeide, oop deure en spook oor die bakstene gemerk met die oorblyfsels van Rwandese kinders, kinders wat waarskynlik familielede is van die wat buite speel.
Dan lei ons gids ons af na 'n glaskas vol bene. In 2001 het my ouers my susters en ek na Italië geneem as deel van 'n kerkkoortoer; dit was die uiteindelike Katolieke pelgrimstog, selfs afgesluit met 'n verskyning van pous Johannes Paulus II. Verward deur die obsessie van die Katolieke Kerk met die oorblyfsels van heiliges en pousies, het ek Italië die bynaam "The Home of the Dead Bodies" genoem, 'n onskuldige waarneming vir 'n 8-jarige wat gefassineer is met die geskiedenis en die verwikkeldheid van die Katolieke Kerk.
Maar ek was verkeerd. Rwanda is "Die tuiste van die dooie liggame." Behalwe dat hierdie liggame nie oorblyfsels is wat gevetiseer moet word nie. Hierdie bene is slagoffers van volksmoord. Ek verbeel my die duisende bene en klere van Nyamata wat in die Vatikaan uitgestal word, met skedels wat opkyk na die plafon van die Sixtynse kapel van Michelangelo. Sou die wêreld dan omgee?
Teen die tyd dat ons op dieselfde dag in Ntarama aankom, is ons gevoelloos. Dit is ondenkbaar dat daar 'n ander kerk soos Nyamata is, besaai met ligte liggame wat eenmaal tussen hierdie skouspelagtige heuwels bewerk en asemgehaal het.
Selfs hier, tussen die vervalle bakstene en doodskiste wat met die dooies gevul is, is dit nog steeds nie te dink nie. Ek dink dit is wat my die meeste skrik vir hierdie reis. Ek is hier. En tog sukkel ek nog om Rwanda in 1994 voor te stel. Wat van die mense wat tuis is? Hoe kan hulle ooit 'n tyd in die geskiedenis voorstel wat slegs in hul koorsagtige nagmerries bestaan?
Ons toer eindig in die voormalige kleuterskool. Ons toergids wys weer op die bloed- en breinmengsel wat steeds aan die mure van die gebou vassit. Weereens demonstreer hy hoe klein onskuldige liggame teen die bakstene gegooi is.
Dit is 'n ander kerk. 'N Ander toergids. Verskillende siele. Maar dieselfde berekende metode van doodmaak. Ons toergids tel 'n stok op; dit moet minstens sewe voet lank wees. Hy verduidelik hoe die stok in die liggaam van 'n vrou geskuif word, tot by haar kop. En toe maak hulle haar dood. Ek vind myself dankbaar dat sy dood is.
'N Groep dorpenaars kyk hoe ons terugry bus toe. Ek vermy oogkontak met hulle, verleë dat ek 'n skouspel van hul huis en hul dood gemaak het. 'Nou kom jy,' lyk dit asof hul oë sê. 'Nou kom jy met jou kameras en jou paspoorte. Nou, dit is te laat. "
Kort na ons besoek aan Nyamata en Ntarama, gaan ek weer saam met my gasheer familie kerk toe. 'Hy sal ons red. Hy sal ons red. Hy sal ons red, "sing die gemeente. As daar 'n tyd was vir die wederkoms van die Verlosser, was dit in April 1994, maar Hy het nooit gekom nie. Wat laat hulle dink dat Hy hulle nou sal red?
'Hoe oud was jy in '94?' Suster Macrine vra my toe ons in die rigting van Kibeho Parish stap. Ek is in Kibeho as deel van 'n onafhanklike studieprojek en ondersoek die gebou se tweeledige rol as 'n gedenkteken en 'n aktiewe kerk. Ek is baie bewus daarvan dat hierdie reis 'n pseudo-pelgrimstog is, my verdraaide, dog akademies gedrewe manier om my geloofskrisis te konfronteer.
'Net 'n jaar oud.'
'Ahhh, so jonk,' sê sy laggend.
'Weet u waarom dit steeds 'n kerk is in plaas van 'n gedenkteken?' Ek vra, al weet ek die antwoord. Kibeho Parish is nie 'n gedenkteken soos Nyamata en Ntarama nie, omdat die Vatikaan verleë is oor die kerk se medepligtigheid tydens die volksmoord. In plaas daarvan het die Rwandese regering en die Katolieke Kerk gekompromitteer en 'n gedenkteken agter geslote deure versteek. 'N Oop gedenkteken sou beteken dat ons die kerk se sondes bely. En alhoewel hulle die sakrament van versoening kan bevorder, oefen die Vatikaan nie altyd wat hulle preek nie.
'Ek weet nie,' sê sy.
Ek kan sien dat my obsessie met die Parish haar verwar, selfs haar pynig. Sy kan nie verstaan ​​waarom ek nie hier is om te bid in die heiligdom van ons dame van die Woord nie, die kerk langs die straat, waar die salige Maagd Maria in die tagtigerjare aan drie Rwandese skoolmeisies verskyn het, en op versoek van die Heilige Moeder , is die kerk tot haar eer gebou. Sy kan nie verstaan ​​waarom ek nie van die res van die pelgrims van Kibeho hou wat na goddelike ingryping soek nie. As sy maar net weet dat ek ook in Kibeho gekom het in die hoop op 'n wonderwerk.
Sy sê vir my dat sy nie daarvan hou om die crypt in te gaan nie. Ek verseker haar verskeie kere dat ek alleen kan gaan, maar sy kom in elk geval.
'Moenie huil nie,' sê sy voordat ons in die kelder instap, vol rakke netjies met bene.
Wit, kant-gordyngordyne wat die rakke bedek, krul in die briesie, wat skedels onthul wat eens die gesigte van inwoners van Kibeho dra. Ek trek een van die gordyne oop om hele lyke te vind wat in wit poeier omhul is, soortgelyk aan die slagoffers van Murambi, 'n voormalige beroepsskool wat nou 'n gedenkteken is. Klein, klewerige tufts van swart hare klou vas aan sommige van die liggame se skedels, en selfs al is die gesig Murambi naboots, verbaas dit my nog steeds; Om een ​​of ander rede het ek hare altyd met die lewe geassosieer.
Vervolgens neem sy my na die Parish om te bid. 'N Plaat op die dreigende, ontheiligde gebou lui dat die kerk in 1943 opgerig is. In dieselfde jaar, toe die oseane weg is, het die Nazi's reeds afgeleë Poolse stede binnegedring en kamers en kaserne opgerig wat binnekort die Jode van Europa sou huisves. 'N Halfeeu later sou Kibeho Parish dieselfde funksie verrig, behalwe hierdie keer dat die moordenaars so seker van hulself was dat hulle God as getuie wou hê.
Ek dat ek kwaad sou voel binne die gebou wat meer as 25.000 Tutsi's verraai het. Ek het gedink dat ek die geeste van die dooies sou kon voel, om my sou dans, die mense onnadenkend najaag om hulle teenwoordigheid te ignoreer. Maar ek voel niks.
Ek is jaloers op my klasmaats wat Rwanda toe gekom het sonder om in God te glo. Hulle het niks om te verloor nie.
Kyk die video: DIFFERENT TYPES OF RWANDAN GIRLFRIEND. Chris Hoza
Copyright © jorgemolder.com | 'Doen dit ter nagedagtenis aan my': refleksies uit 3 van Rwanda se kerkherdenkings...