Break Cues Archives ⋆ Pool Junkie Break Cues Archives ⋆ Pool Junkie
Home / Pool Cues / Break Cues Return to Previous Page
Blade Break BLDBRK
was last modified: March 11th, 2019 by pooljunkie
Scorpion Break SCOBKB
Scorpion Break SCOBKP
Scorpion Sport Grip GRPBRK
Action 1 Piece ACTO57 Pool Cue
Action Adventure ADV07 Pool Cue
Action Adventure ADV099 Pool Cue
Action Adventure ADV102 Pool Cue
Action Adventure ADV114 Pool Cue
Action Adventure ADV59 Pool Cue
Action Adventure ADV60 Pool Cue
Action Adventure ADV75 Pool Cue
Action Adventure ADV78 Pool Cue
Action Adventure ADV81 Pool Cue
Action Adventure ADV83 Pool Cue
Action Adventure ADV85 Pool Cue
Action Break Jump Cue ACTBJ05
Action Break Jump Cue ACTBJ06
Action Exotic ACT151 Pool Cue
Action Exotics ACT47 Pool Cue
Any BrandAction CuesBlade CuesCueTec CuesEight Ball MafiaElite CuesFury CuesJoss CuesLucasi CuesOutlaw CuesPredator CuesSchon CuesScorpion CuesVoodoo Cues Jul | 2013 | MaanKind
21 Sun Jul 2013
Varser kry jy nie! Een van die meer spesiale geskenke wat ek al gekry het, is vars Pine Rings wat in die woud gepluk is. Dit was ‘n hele maaltyd vir twee.
Vars sampioene ruik na woud, na mos, na aarde. Net so is die vriendin wat dit vir my gebring het. Solied, sterk, maar terselfdertyd sag en broos. Dit was baie spesiaal, omdat ek weet hoe ver sy in die woud moes loop om hulle te kry, en ook omdat sy geweet het ek sou dit waardeer. Dit was soos om van haarself te gee, ‘n stukkie siel in ‘n sampioen.
Waar kom ons vandaan, en waar gaan ons heen?
10 Wed Jul 2013
By Mooiberge buite Stellenbosch ry ons nie sommer verby nie. Daar stop ons vir aarbeie, wyn, droëwors, en dan ‘n paar goed wat ek nêrens anders kry nie. Klapper skaafsels en handgeskilde songedoogde perskes, van Wynand Boerdery. Daardies wat jy middeldeur kan breek, nie die wat met swael behandel is om die skille af te kry nie. Lekker.
*Kort onderbreking om handvol droë perskes te gaan haal*
Ek verkyk my ook telkens aan die ysterbeelde wat daar in lang rye staan om toeriste te lok. Kunstige kêrels wat daar agter sit en timmer, sowaar.
Gister was daar ‘n insident wat my steeds agtervolg. Ek kry dit net nie uit my kop nie. Die winkel was nie baie vol nie, maar skielik het daar ‘n lawaai en gemaal van mense losgebars. Ek het stilletjies teruggetree en bly staan, wou nie nader aan moeilikheid beweeg nie. En daar is dit ‘n lawwe kassier met ‘n rubberslang waarmee sy iemand skrikgemaak het.
*Skud afkeurend kop*
Nietemin toe die lot bedaar, is ek net betyds om te sien hoe ‘n vrou met so gekreukelde geel gesiggie (julle ken mos die hoë wangbene en nou ogies as hulle lag) met twee flentergat dogtertjies in tou ‘n bottel heel goedkoop witwyn koop. Die arme dogtertjies is so verdwaas met die woelinge in die winkel, hulle mis amper die ma wat duidelik haastig is om haar bottel se prop oop te kry. Duidelik kry hulle niks uit die deal nie. Dis toe dat ek dit sien. Op hulle beentjies, wit van stof en skurf, is slaanmerke, soos met ‘n fyn latjie. Ou merke. Instink wou hulle gryp en vir die welsyn gaan gee. Verstand sê los uit, dis die lewe. Hart kon dit nie hou nie, en gryp toe net ‘n paar pakkies chips en die naaste swiets en stop dit in hulle handjies. Toe moes hulle hol, om ma en wyn en prop en huis en honger tegemoet te gaan.
Daardie kinders kom nie uit my kop nie. Waar kom die ma vandaan, en wat gaan van die kinders word? Wat?
Kleinmond Self-Catering Accommodation, Kleinmond Selfsorg Akkommodasie, Oranje
Laat daar nie van my gesê word dat ek nie deursettingsvermoë het nie… Ek is nie meer my rebelse self wat verplig voel om elke uitdaging wat oor my pad kom op te neem, teen die prikkels te skop en die grensmure om te stoot nie. Maar beloftes maak skuld en skuld is swaar op mens se skouers.
Die tweedelaaste ding waaroor ek skryf nadat ek gevra het, gee my ‘n onderwerp, kom van ButterNut. Nogal ‘n hellere oranje haarself, het sy gevra: Hoekom oranje? Hoekom nie blou of groen nie?
My elkedagse handsak is oranje. Ons gastehuis is oranje geverf, ons webblad is oranje, my hart is soms oranje, maar meestal ‘n sagte pienk. Daarom was ek nie in die minste ontsteld toe ‘n plaaslike ou suurpruim gekla het oor die Ghastly colour schemes of our houses, en een elegante vroutjie een goeie dag kom aanklop het, die woorde – I just want you to know that this is the most horrendous colour I’ve ever seen – uitgespoeg het en met ‘n stywe ruggie weggestap het nie. Die oranje huis is ‘n ware landmerk in ons dorp, aangesien dit meer as 70 jaar gelede gebou is as die dorp se heel eerste winkel en besigheidsgebou. Almal weet waar dit is. Daarom is ons tagline op ons besigheidskaartjie ook THINK ORANGE. As jy kyk na die favicon (daardie piepklein prentjie wat in die tabs bo-aan gebruik word) van ons webblad, is dit die oranje sonnetjie wat ook voorkom op ons logo (kyk in regterkolom).
Oranje werk beslis vir ons! Oranje is is ons handelsmerk, ons brand.
Baie van my klere is oranje. Ek hóú van oranje. Miskien is dit my idee van sonskyn, omdat ek hou van grou weer – Mis, wolke, wind en sagte Kaapse sifreën.
Die afgelope jaar is dit asof my klere meer bedaarde purper en groene word. Miskien verander mense, miskien het ons van tyd tot tyd ander kleure in ons aura nodig. Soms voel ek instinktief behoefte aan ‘n spesifieke kleur, dan dra ek dit. Ek weet nie veel van kleurterapie nie, maar dit moet tog gegrond wees op navorsing daaroor. Warm okers en oranje wakker bv die eetlus aan, en koel bloue, room en wit stem jou rustig om te slaap. Toevallig is my kamer room en dofblou. Rustig.
Gister het ons gaan fliek, en hierdie pragtige lied waarvoor ek baie lief is, was deel van die temamusiek van A song for Marion.
Huldeblyk – Braam le Roux
06 Sat Jul 2013
Braam le Roux, Huldeblyk
Vandag was die dag wat ek toe nié die fietsklokkie wat Braam laasweek vir my gebring het vir my pienk fiets, in die kerk getrieng het nie. Nie uit respekte of enige iets nie, maar omdat die geluid te piffierig was.
Dit was toe moeiliker om in die kerk te praat as wat ek gedink het, omdat die familie reg voor my gesit en in my oë gekyk het. Hulle rou smart gemeng met ander emosies en kopknikke wanneer ek iets toepaslik sê, het my laat besef die woorde uit my mond is baie groter as die mond waaruit dit kom. Ek is dankbaar ek kon die instrument wees waardeur ‘n laaste huldeblyk aan Braam gedoen is.
Braam le Roux was een van die heel eerste mense wat ons 11 jaar gelede in Kleinmond leer ken het. Die manier waarop hy aangebied het dat John na ure by Die Stoor kan kom aanklop as hy iets nodig gehad het, was tekenend van ons verhouding met hom oor die jare. Behulpsaam. Vriendelik. Altyd bereid om te help.
Sy liefde vir reis het hom oor oseane en fietsrypaaie geneem, na eilande en vastelande. Baie van julle hier was deel daarvan. Veral Christelle.
Hy was besonder lief vir fietsry. Die stigter van Kleinmond se fietsryklub. Die ryer van die Argus, of dit die jaar is wat dit so koud was, die jaar toe dit so warm was, of die jaar toe die wind so gewaai het. Die laaste maande van sy lewe het hy gewy aan ŉ projek om Murray se spiere en koördinasie deur fietsry weer op te bou op die tandem. Ek is daarom dankbaar dat dit ook sy heel laaste aktiwiteit was. ‘n Fietsrit saam met Carol en vriende Martin en Danie.
Sy liefde vir musiek het ook ŉ versugting en verlange na vreemde plekke gewys. Hy was veral lief vir musiek uit Noord-Afrika. Sy musiekhart het geklop op Afrika-ritme, sy reisskoene het op ver stofpaaie geloop, en sy fietsbande het gebreek op plekke waarvan ek nog nie gehoor het nie.
Braam was ŉ gemaklike mens. Informeel. Dit sou vir my onvanpas wees om formeel sy goeie hoedanighede te besing, daarom praat ek oor hom soos ons verhouding met hom was – gemaklik en informeel.
ŉ Paar van my familielede uit Gauteng het vir Braam ontmoet. Een van my susters vertel nou nog van die mense wat voor ontbyt kom kuier het, terwyl sy nog in haar pajamas was. Nog ‘n familielid wat hom onthou, is my dogter en skoonseun. Onderweg na ons vir ŉ verrassingsbesoek, het hulle voertuig gebreek, en ons moes hulle gaan haal in Riviersonderend en het ŉ sleepwa nodig gehad. Vir wie het ons gebel? Braam.
Hierdie foto het ek drie weke gelede op Facebook gehad – The joys of living in a small town, as vriende met hulle slippers inval, en bly vir ete.
Nou Braam was altyd welkom, voor ontbyt, en voor of sommer tydens aandete. Dit was ŉ plesier om vir hom te kook, hy het werklik plesier aan kos gehad. Hy was tuis in ons huis. Tuis genoeg om self brood te vat. Een van my gunstelingfoto’s is een wat onlangs geneem is van twee paar voete in pantoffels op ons koffietafel. Carol se netjiese paar pienkes, en een enorme paar bloues. So was Braam. Gemaklik genoeg in sy eie vel, dat hy sommer met sy pantoffels aan kon inloer, en dan bly vir ete. Dit was juis die aand, met pantoffelvoete op die koffietafel en rooiwyn in die hand, wat ek besef het dat Braam gereed was om te gaan. Hy wóú praat oor hoe hy sy eerste hartaanval en die probleme daarna beleef het, oor verganklikheid, sy eie verganklikheid, oor die dood, en wat daarna. Braam wás gereed. Die tyd was reg.
Hy het indrukke oral gemaak. Trymore van Zimbabwe, ŉ swart schoolmaster, het om die vuur by hulle gesit en gesels waar hulle op die skoolterrein gekamp het: We shall remember him everyday and every night as a family here. We are really touched. He was and is still our friend. Een van die ander swartes in Zimbabwe het sy seuntjie ook na Braam vernoem.
Oor Braam die jagter het ons baie staaltjies gehoor.
Vir julle was hy: ŉ Seun vir tannie Essie, ŉ broer vir Estra en Christelle, ŉ sielsgenoot vir Carol, ŉ oom vir Bernard en ŉ werkgewer. Vir ons was hy ons vriend.
Wat het ek persoonlik van Braam geleer? Prioriteite. Kyk wat in jou lewe maak jou gelukkig. Dan doen jy dit. Dan was hy ŉ ryke bron van useless (en soms useful) information. Dit was heerlik om met hom te gesels oor enige aspek van die lewe, en ook die dood. So het ons by hom vir die eerste keer gehoor van ŉ Moonbow, en kon ons dit herken toe ons die voorreg gehad het om dit te beleef.
Ek wil afsluit met ŉ paar woorde uit ŉ liedjie geskryf deur Nazareth. Dit is die heel laaste liedjie wat ons saam met Braam en Carol geluister het, en weer oorgespeel het. Ironies genoeg is dit vir my baie toepaslik op Braam se lewe. Dit is terloops ook die dag wat hy op my lessenaarstoel gesit het, en die stelmeganisme het nooit weer daarna behoorlik gewerk nie, Braam was darem so biétjie groter en swaarder as ek …
Ek wens ek kon hierdie saam met julle sing:
In my life there’s places I’ve seen,
Places I’ve been in my life.
In my life there’s things I have done,
Dit is presies hoe Braam gelyk het
Heel links bo – Dit was die Braam wat ek geken het.
Ons gaan jou mis, Braam.
04 Thu Jul 2013
Mens het mos ‘n talent vir ‘n ding, of jy het hom nie. ‘n Aanvoeling. ‘n Gawe. Jy kan ‘n ding doen, of jy kan nie. Aanlegtoetse stuur kinders die lewe in in ‘n rigting wat hulle beroepskeuses bepaal. Party mense kan met baie oefening ‘n ding perfek doen, al het hulle nie die aanleg of die talent nie. Maar wanneer iemand se passie ook sy aanleg is en so ‘n mens het die tyd en vermoë om daaraan af te staan, dan gebeur daar mos iets wat net sigbaar is. ‘n Soort magic.
Nou ons is mos ‘n groot gesin, en die helfte van die talente is nie aan jou vertel nie. Trourokke en sulke dinge. Beskuit- en broodbak wat volpunte sou kry by die VLV. Dis nou nie ek nie, nè? Ek kan ‘n paar goeters doen, maar fynvat die kan ek nie. Hier in die laat 80’s het ek en ‘n paar mede-navorsers by die RGN een goeie dag gespeel met toetse. En daar dop ek die skoolgereedheidstoets vir koördinasie… Dit was die enigste ding wat ek ooit gedop het, behalwe my bestuurslisensie, en my scooterlisensie. Alles koördinasiegoed (Ironies genoeg het ons op aanlegtoetse gewerk, dit ontwikkel, gestandaardiseer en gerekenariseer).
As jy nou die skakel hierbo volg, sal jy sien dat sus Slakkelak die mooiste goed kan maak, en sy het gevra dat ek die voorbeelde van goedjies wat sy vir my gemaak het vir haar fotografeer, al haar goed het mos gebrand. Nou sit ek dit sommer hier op, dan kan sy dit hier kry. Wat sy nie bygevoeg het nie, is dat sy vir my twee van die mees spesiale goedjies ooit gedoen/gegee het, en ek voeg dit sommer hier by. Die dag van my trek na my egskeiding in 1987, het sy my twee dogtertjies kom haal, dat hulle nie aan die trauma daarvan blootgestel word nie. Sy het vir hulle so piepklein blou potjie laat koop vir my nuwe woonstel, om hulle ook deel van my nuwe lewe te laat voel. Dan het sy vir ons Kleinmond-huis ‘n spesiale stringetjie gemaak, wat my lewe verteenwoordig. Van bo af is ‘n peul wat kom van die doringboom by die plaashuis waar ons gebrore is, en heel onder ‘n kristal, vir self-aktualisering. Elke dingetjie op die string verteenwoordig ‘n fase van my lewe. Dit hang in so moeilike hoek waar die trap sy draai maak. Goeie Feng Shui.
Is dit spesiaal, of is dit spesiaal?
Maar nou ja, ophou speel en begin woeker…
Kuur vir Migraine – Sywurmspoeg!
03 Wed Jul 2013
Migraine, Serrapeptase, Wat help vir Migraine
Die allergieë loop dik in ons familie. Iewers is daar iets in ons sisteme wat kort om alles wat ons eet behoorlik te verteer. Ek is baie gelukkiger as my kinders en sommige van my susters. Vir my was dit van babadae of rou melk. Nou is dit so dat ek ook nie meer eier kan eet nie. Nie eers ‘n happie van iets wat eier bevat nie. Die vreemde ding is dat dit ongeveer saamgeval het met die tyd toe hulle begin het om eiers teen salmonella te bestraal, maar nietemin. Laat ek nou nie kosvervaardigers en verspreiders begin beskuldig van chemiese goed wat ons nog gaan doodmaak nie…
Die sondebok! ‘n Paar krummels wat aan die versiersel vasgesit het was genoeg…
Gister het MaanMan ‘n lekker sny tjoklitkoek gehad, en soos altyd, die versiersel vir my gegee. Ek is mos darem nie allergies vir ‘n ou soetigheidjie nie. Helaas het daar ‘n paar krummels aan die versiersel vasgesit. Ek moes seker geweet het…
Vanoggend het ek wakker geword met die resultaat – ‘n Migraine wat sy hande so om my agterkop slaan en bevoel en frommel en vat, en daardie strikkie gemaak van staalbandjies al hoe stywer trek, totdat die pyn so in my gesigbene nesmaak, my wangbene skeeftrek en die stomp hamertjie bokant my regteroog so saggies en aanhoudend kap. Die naarheid wat net-net nie opgooi-erg is nie.
Nou het ek al uitgevind hoe om mr M so hok te slaan dat ek nie Migril hoef te drink nie.
Eers masseer ek my kopvel en nek lekker warm met my infrarooi masseertoestel, dat die spiere ontspan. Dan was ek my kop in warm water, so warm as wat ek kan uitstaan. Dan die geheim. Dan druk ek my kop in yskoue water, en spoel my nek oor en oor in die koue water. In die somer drapeer ek ook ‘n gevriesde handdoekie om my nek. Dan is dit asof daardie staalstrikkie losgetrek word. Dit klink vreemd, maar terselfdertyd burp ek, net soos wanneer die Migril sy werk doen. Ek wonder altyd wat sou die verband wees tussen seer gebeentes wat terselfdertyd skietgee, en die burp, en mr M wat op sy herrie kry.
So ‘n eier migraine hou dan vir die res van die dag nog so dofweg aan. Ek kan funksioneer, maar ook maar net. (Of kies om Migril te drink wat die pyn wegvat, maar my dan vir 2 dae aaklig laat voel)
Vandag het ek toe nou iets ontdek wat vir daardie dowwe oorblyfsel help – Die Serrapeptase wat ek drink vir die ellendige PHN wat ek oorgehou het na die Gordelroos, het na 5 minute gewerk. Dit is die proteolitiese ensiem wat sywurms gebruik om hulle kokonne op te los as dit tyd is vir die papie om in ‘n mot te verander. Ek raai die anti-inflammatoriese werking verminder dalk die swelling en die pyn.
Sywurmspoeg, mense, sywurmspoeg!
Disclaimer: Hierdie is net wat vir my werk, vir my lyf, met my eie reaksie op my eie allergie, en is nie bedoel as mediese raad nie. Ek neem geen verantwoordelikheid vir wat enige persoon met hierdie inligting maak nie.
Red jou huwelik…
02 Tue Jul 2013
Ego, In my time, Wayne Dyer
Vra vir jouself, voordat jy ontsteld raak oor iets: Maak dit regtig saak? Régtig saak?
Hierdie sin het dadelik by my opgekom toe Tutti vra: Vertel my hoe jy die ooreenkomste en verskille tussen jou en jou wederhelf ervaar en hanteer. Want ek is nou 44 jaar getroud en soms laat dit my nog steeds lag, en soms laat dit my grom.
‘n Vreemde jong vrou het ons op die strand voorgekeer – Sy wou met my kamera ‘n foto van ons neem, omdat ons lyftaal haar laat dink het ons is pas getroud of iets.
Miskien omdat ek ouer is, vies ek my nooit in ‘n stilstuipe in nie. Ek sal dalk die potte bietjie fermer hanteer en vinniger roer aan iets, maar teen die tyd wat ek wegdraai van die stoof, het ek klaar weer gedink aan die 95% van die tyd wat ek nogal erg is oor MaanMan. Ek vind dit regtig mors van energie om te knies oor die 5% wat my dryf na Marie Biscuits met Marmite…
Ons verskil baie. Ons slaapritme verskil. As dit donker word, begin hy gaap, en ek begin met iets interessant. As die dorp nog donker is en almal slaap, draf hy 10 km, terwyl ek nog my laaste droom probeer uitrek. Ek slaap ook 8-9 ure, en hy 6-7. Beide van ons gee toe, hy probeer later wakker bly, en hy bring vir my tee sodra dit lig word. Ek sorg dat ek gebad en in die bed is met sy slaaptyd, en lees dan soetjies tot ek wil slaap.
Ons erken beide ons eie foute. Ek kan lag vir syne. Hy sukkel nog bietjie om te lag vir myne.
Ons stoot ons ego’s eenkant toe. Hoekom moet iemand juis reg wees? Wat maak dit saak wie is reg, en of dit nou Maandag of Dinsdag was?
Ek is geen voetvel nie. As ek van hom verskil, luister ek na sy opinie, oorweeg wat hy sê, en sê dan waarom ek verskil en nie gaan luister na sy voorstel nie.
Vertrou mekaar. Vertrou ook mekaar se oordeel om besluite te neem.
Dis eintlik so maklik. Ag mekaar, respekteer mekaar, ken mekaar se harte. Wees bereid om van mekaar te leer. En bowenal, praat met mekaar. Eerlik en uit die hart uit. Aanvaar mekaar.
Een van die grootste dinge – beide van ons waak oor ons gedagtes. Die oomblik wat ‘n lelike gedagte oor die ander een opkom, keer ons dit, en dink aan die 95%. As mens iets leliks dink van iemand, beteken dit nie die ander persoon is so nie, dis net jou persepsie. Ons glo beide:
En sê hierdie stukkie op elke dag van jou lewe:
You are hereby given notice that we have a new leader. You are welcome to stay on as a silent partner. I (my Sacred Self) am taking over my life and my career … You will no longer have a voice in any of my decisions. I have no bad feelings towards you, but it is not in my best interest or those in my life to allow you to influence my decisions.
(Uittreksel uit ‘n brief van Shirley Ross Korber aan Dr Wayne W Dyer in sy boek, Wisdom of The Ages.)
PS: O ja, gaan lees asseblief wees die vorige inskrywing oor Integriteit, daar is ‘n baie interessante kinkel in daardie kabel wat vandag onderaan bygevoeg is!
I almost cried today when nothing seemed to work. I just had no self confidence, I could not let go. Then I decided… twitter.com/i/web/status/1…♥ ♥ ♥	4 hours ago
When nothing works, do some conditioning exercises. #sixtyplus #fitover60 #oversixtyandfit #poleover40andproud… twitter.com/i/web/status/1…♥ ♥ ♥	4 hours ago
Nothing like a bit of stretching when you wake up stiff and full of aches and pains, before the full impact of the… twitter.com/i/web/status/1…♥ ♥ ♥	1 day ago
Note to self - Next time you can't pole for a month - Stay. Away. From. Sugar. Disappointed but adamant to get back… twitter.com/i/web/status/1…♥ ♥ ♥	2 days ago
3 of 5 stars to Killing Karoline by Sara-Jayne King goodreads.com/review/show/31…♥ ♥ ♥	3 days ago
Glo jy aan jou binnestemme?
Die man met die ysblou oë