Nuuskommentaar: Zuma trap in Marikana-slaggatPres. Zuma tydens sy bersoek aan TUT. Foto: Flickr/GovernmentZA Die vermoede was dat sy vorige woordvoerder, Mac Maharaj, nie meer kans gesien het om versiersuiker oor bolle Nkandla-beesmis te smeer nie. Maharaj se gesondheid het egter werklik geswig. Die kwessie wat Zuma skynbaar nie kan kleinkry nie, is dat dit wat hy aan een gehoor kwytraak en waar dit heel waarskynlik goed afgaan, ook danksy die media tot ander ore dwarsoor die wêreld dring – en ontstel. ’n Donkie stamp sy kop glo net een maal, maar Nommer Een hou blykbaar van ŉ kop vol knoppe. Die jongste voorbeeld (tensy daar intussen weer iets kwytgeraak is wat nog nie deur die mediafilter is nie) was uitsprake oor die Marikana-skietery voor studente van die TUT. Dis dadelik vertolk as goedpratery van die polisie se optrede wat die blaam na die slagoffers verskuif het. Dat Zuma moontlik die spyker op die kop kon slaan, is kwalik ter sprake. Zuma het hof toe gegaan om die openbaarmaking van die verslag voor die einde van die maand te voorkom. Sy verweer was dat hy meer tyd nodig het om vertroud te raak met die kommissieverslag van regter Farlam. In werklikheid het Zuma hom op ’n grondwetlike beginsel beroep waaroor hy te vore ŉ hofsaak verloor het – naamlik om behoorlik aandag te skenk (apply his mind). Dié keer wou hy sy “mind apply”. Die hof het hom gelyk gegee. Hy loop egter self die bekendmaking van die verslag vooruit. In die proses blaas hy skynbaar die wiele af van die diegene wat gehoop het die bekendmaking sou ook die einde van die polisiehoof, Riah Phiyega, beteken. Dit verpletter ook die hoop van talle naasbestaandes dat die regering nie hul siviele eise (wat binnekort verjaar) met te veel mag en mening sal teenstaan nie. Maar die saak loop véél, véél dieper. Onder die brandende kwessies is dat die vakbond AMCU, as “teenvoeter” vir die NUM, tot stand gekom het. Die NUM was nie net die grootste vakbond in Cosatu nie, maar die ruggraat daarvan. Boonop was die NUM se “gesuiwerde” leierskap sterk in die Zuma-kamp gesetel. Toe spanning in die platinumgordel oplaai, onder andere in die vorm van verwoestende stakings en genoeg bloedvergieting, is AMCU deur die regering geminag en afgemaak as ’n nietige nuwigheid waarvan nog nie kennis geneem is nie. Politici – ook kabinetministers – behoort darem nie so kluitjies te bak nie. Dit was gou duidelik dat die sosio-maatskaplike omstandighede ook vir ’n revolusionêre klimaat gelaai is. Tog het die veiligheidsmagte op die oog af opgetree asof hulle geen relevante intelligensie oor die situasie gehad het nie. Dis natuurlik moontlik dat betroubare intelligensie beskikbaar was, maar polities geblok is. Nou gaan sit Zuma sy voet daarin. Dit blyk dat Zuma sy grootste blapse maak of skerpste onsinnighede kwytraak wanneer hy spontaan optree – met ander woorde van sy geskrewe toespraak afwyk. Dis wanneer sy personeel terugkrabbel – behalwe, vreemd genoeg, wanneer hy die Afrikaner beet het soos die Jan van Riebeeck- en “die ander”-uitlatings. Daar is ander voorbeelde wat duidelik laf is, soos apartheid wat Eskom se probleme veroorsaak het. Dit mag wees dat daar rubriekskrywers is wat ’n behae in Zuma-bashing vind. Die meeste verantwoordelike rubriekskrywers en hoofartikelskrywers sou egter graag minder aandag hieraan wou skenk. Wêreldwyd is daar immers ernstige sake wat die aandag verdien, soos die Griekse skuldkrisis, die situasie rondom die IS (voorheen Isis), nuwe en meer realistiese dogma en vele meer. Maar Zuma is soos die stout kind wat as aandagvraat die weerlig se aandag op hom wil vestig. En omdat hy die regeringshoof van ŉ redelike groot land is en veral in die Afrika-konteks sterk is, het sy manewales gevolge – negatiewe gevolge vir sy land.