Mei 2018 – Liewe Persoon
Mei 14, 2018 Mei 14, 2018 1 Kommentaar
Het jy al opgelet hoe verkoopsdames in klerewinkels altyd in verkleinwoorde praat? Jy strompel die aantrekhokkie binne met 'n size 38 (plus) rok oor die arm en pluk die gordyn – wat soos 'n lendekleed tussen jou en die wêreld hang, toe (of altans so toe soos wat 'n gordyn kan) net om agtervolg te word deur 'n stemmetjie met swart blinkleer hakkies en te veel haarsproei wat skree: "Kan ek die rokkie vir jou in 'n ander kleurtjie ook bring?" of nog erger: "Onthou daardie is die grootste rokkie wat ons winkeltjie het!".
Ek sien jy verstaan, liewe Persoon. Goed so, want net soos wat daai stemmetjie jou frustreer, net so frustreer gunsies my. Mense vra mos nooit vir 'n guns nie. Nee. Hulle vra 'n gunsie. En so saam met die ekstra klinkers, so kry gunsies stertjies en oortjies en meer en meer goedjies by.
Mei 4, 2018 Mei 4, 2018 1 Kommentaar
Ek is absoluut versot op posbusse. En pos. En veral pakkies en boksies wat in bubble wrap toegedraai is. Dié voorliefde kom van ver. Ek en die Juffrou het destyds (1986) elke maand 'n Japsnoet-pakkie in die gehuurde posbussie langs die biblioteek in Virgninia gekry. Daar was twee leesboeke in die pakkie. Pilletjie het in daardie tyd 'n "Makeup made easy"-pakkie ontvang (waarvan die wenkbrou-krultangetjie my all time favourite was). Jy sien, Ma wou my en die Juffrou aan die lees kry, en die oorgang na hoërskool vir Pilletjie 'n bietjie vergemaklik. (Ek wonder steeds wat blou eye shadow en groepsdruk in gemeen het).
Anyway. Ek is tot vandag toe vas oortuig dat 'n posbus baie oor sy eienaar verklap. My oorle' ouma Cielie se posbus in Viljoenskroon het altyd 'n perdeby of ses gehuisves. En dit was dan ook so dat Ouma nie tyd gemors het by die posbus nie – dit was deurtjie oopmaak, pos uithaal en omdraai voordeur toe. In Jukskeilaan het Pa vir ons 'n posbus gebou wat nes 'n huisie gelyk het. Ek vermoed 'n skooltaak wat ek en die Juffrou in Sub B gehad het, waar ons 'n huis of skuiling moes bou, was sy inspirasie. Ek moet net byvoeg – die posbus was 'n work of art, baie anders as die grasdak rondawels (lees: papier hutte met gras en sand beplak) waarmee ek en die Juffrou vorendag gekom het.