Belegering van Fort Erie in die Oorlog van 1812
Belegering van Fort Erie-Konflik en Datums:
Die belegering van Fort Erie is gevoer 4 Augustus tot 21 September 1814 tydens die Oorlog van 1812 (1812-1815).
Luitenant-generaal Gordon Drummond
ongeveer. 3.000 mans
Generaal Jacob Brown
Brigadier-generaal Edmund Gaines
Belegering van Fort Erie - Agtergrond:
Met die begin van die Oorlog van 1812 het die Amerikaanse weermag bedrywighede langs die Niagara-grens met Kanada begin.
Die aanvanklike poging om 'n inval te berg, het misluk toe die groot generaals, Isaac Brock en Roger H. Sheaffe, hoof generaal Stephen van Rensselaer by die slag van Queenston Heights op 13 Oktober 1812 teruggedraai het. Die volgende Mei het Amerikaanse troepe Fort George suksesvol aangeval en 'n voetstuk op die westelike oewer van die Niagara-rivier. Nie in staat was om hierdie oorwinning te kapitaliseer nie, en die terugslag by Stoney Creek en Beaver Dams te ly, het hulle die fort verlaat en in Desember teruggetrek. Command veranderings in 1814 het majoor Generaal Jacob Brown toesig oor die Niagara-grens oorgeneem.
Met die hulp van die Brigadier-generaal, Winfield Scott , het die Amerikaanse leër die afgelope maande lank die Amerikaanse weermag geboor. Brown het die Niagara op 3 Julie gekruis en Fort Erie van Major Thomas Buck vinnig gevang. In die noorde het Scott die Britte twee dae later die Slag van Chippawa verslaan. Die twee kante het weer op 25 Julie op die Slag van Lundy's Lane gebots.
'N Bloedige dooiepunt, die geveg het beide Brown en Scott gewond. As gevolg daarvan het bevel van die weermag aan Brigadier-generaal Eleazer Ripley oorgedra. Boonop het Ripley suid na Fort Erie teruggetrek en wou aanvanklik oor die rivier terugtrek. Bestelling Ripley om die pos te hou, 'n gewonde Brown-gestuurde Brigadier-generaal Edmund P.
Gaan om bevel te neem.
Belegering van Fort Erie - Voorbereidings:
As 'n defensiewe posisie in Fort Erie, het Amerikaanse troepe gewerk om sy fortifikasies te verbeter. Aangesien die fort te klein was om die bevel van Gaines te hou, is 'n aardemuur suid van die fort na Snake Hill verleng waar 'n artilleriebattery geplaas is. In die noorde is 'n muur van die noordoostelike bastion tot by die Erie-meer gebou. Hierdie nuwe lyn is geanker deur 'n geweer-opset wat die Douglass Battery vir sy bevelvoerder luitenant David Douglass genoem het. Om die grondwerke moeiliker te maak, is abatis langs hul voorkant gemonteer. Verbeterings, soos die bou van blokhuise, het voortgegaan deur die beleg.
In die suide het luitenant generaal Gordon Drummond vroeg in Augustus naby Fort Erie gekom. Hy het ongeveer 3 000 mans gehad en het op 3 Augustus 'n aanval oor die rivier gestuur met die doel om Amerikaanse voorrade vas te lê of te vernietig. Hierdie poging is geblokkeer en afgestoot deur 'n losbandigheid van die 1ste Amerikaanse Geweer Regiment gelei deur majoor Lodowick Morgan. In die kamp het Drummond begin met die bou van artillerie-emplacements om die fort te bombardeer. Op 12 Augustus het Britse matrose 'n verrassende klein bootaanval gemonteer en die Amerikaanse skoenmakers USS Ohio en USS Somers vasgevang. Die laaste was 'n veteraan van die Slag van Lake Erie .
Die volgende dag het Drummond begin met die bombardement van Fort Erie. Alhoewel hy 'n paar swaar gewere gehad het, was sy batterye te ver van die fort se mure en hul vuur het ondoeltreffend bewys.
Belegering van Fort Erie - Drummond Aanvalle:
Ten spyte van die mislukking van sy gewere om Fort Erie se mure te penetreer, het Drummond vorentoe beweeg met die beplanning van 'n aanval vir die nag van 15/16 Augustus. Dit het gevra dat luitenant-kolonel Victor Fischer Snake Hill met 1300 mans en kolonel Hercules Scott sal slaan om die Douglass Battery met ongeveer 700 aan te val. Nadat hierdie kolomme vorentoe beweeg het en die verdedigers na die noordelike en suidelike einde van die verdediging getrek het, het luitenant-kolonel William Drummond sou 360 mans teen die Amerikaanse sentrum bevorder met die doel om die oorspronklike deel van die fort te neem. Alhoewel die senior Drummond gehoop het om verrassing te behaal, was Gaines vinnig gewaarsku teen die aanstaande aanval, aangesien die Amerikaners kon sien hoe sy troepe gedurende die dag voorberei en beweeg.
Fischer se mans het die nag teen Snake Hill die aand gesien, wat deur 'n Amerikaanse plakkaat gesien is wat die waarskuwing geklink het. Op pad vorentoe het sy mans herhaaldelik die gebied rondom Snake Hill aangeval. Elke keer is hulle deur Ripley se mans en die battery wat deur kaptein Nathaniel Towson beveel is, teruggegooi. Scott se aanval in die noorde het 'n soortgelyke lot gehad. Alhoewel hy baie van die dag in 'n kloof wegkruip, is sy mans gesien soos hulle nader gekom het en onder swaar artillerie en musketbrand gekom het. Slegs in die sentrum het die Britte 'n mate van sukses behaal. William Drummond se manne het die verdedigers in die fort se noordoostelike bastion oorweldig. 'N Intense geveg het uitgebreek wat net geëindig het toe 'n tydskrif in die bastion ontplof het en baie van die aanvallers doodgemaak het.
Belegering van Fort Erie - Stalemate:
Nadat hy bloedig verdryf was en byna 'n derde van sy bevel in die aanranding verloor het, het Drummond die beleg van die fort hervat. Soos in Augustus gevorder het, is sy weermag versterk deur die 6de en 82ste Regimente van Voet wat tydens die Napoleontiese Oorloë diens by die Hertog van Wellington gesien het . Op 29 het 'n gelukkige skoot getref en gewond Gaines. Vertrek van die fort, bevel verskuif na die minder resolusie Ripley. Bekommerd oor die feit dat Ripley die pos beklee het, het Brown teruggekeer na die fort, hoewel hy nie ten volle herstel het van sy beserings nie. Met 'n aggressiewe houding het Brown 'n krag gestuur om Battery No. 2 in die Britse lyne op 4 September aan te val. Op Drummond se mans het Drummond se mans getref. Die geveg het sowat ses uur geduur totdat die reën dit tot stilstand gebring het.
Dertien dae later het Brown weer van die fort af gesorteer, aangesien die Britte 'n battery (nommer 3) gebou het wat die Amerikaanse verdediging in gevaar gestel het. Met die vaslegging van die battery en Battery No. 2, was die Amerikaners uiteindelik verplig om Drummond se reserwes te onttrek. Terwyl die batterye nie vernietig is nie, is verskeie van die Britse gewere gespoeg. Alhoewel dit grootliks suksesvol was, was die Amerikaanse aanval onnodig, aangesien Drummond reeds besluit het om die beleg uit te breek. Sy superieure, luitenant-generaal, mnr. George Prevost , van sy voorneme, het sy optrede geregverdig deur 'n gebrek aan mans en toerusting, sowel as die swak weer, aan te dui. Op die nag van 21 September het die Britte vertrek en noord beweeg om 'n verdedigingslyn agter die Chippawa-rivier te vestig.
Belegering van Fort Erie - Nadraai:
Die beleg van Fort Erie het Drummond onderhou 283 vermoor, 508 gewond, 748 gevang, en 12 ontbreek terwyl die Amerikaanse garnisoen 213 vermoor, 565 gewond, 240 gevang en 57 ontbreek. Verdere versterking van sy opdrag, Brown het aanstootlike aksie teen die nuwe Britse posisie oorweeg. Dit is spoedig uitgesluit deur die bekendstelling van die 112-geweer skip van die lyn HMS St. Lawrence wat marine-oorheersing op Lake Ontario aan die Britte gegee het. Aangesien dit moeilik sou wees om voorrade na die Niagara-voorkant te verskuif sonder om beheer oor die meer te hê, het Brown sy mans na verdedigingsposisies versprei. Op 5 November het die hoof-generaal, George Izard, bevelvoerder van Fort Erie beveel dat die fort vernietig is en sy manne in die winterkwartier in New York teruggetrek het.