IS DAAR KATOLIEKE PRIESTERS GETROUD EN WIE IS HULLE? - CHRISTENSKAP - 2022
In onlangse jare het die priesterorde van die selibaat aangeval, veral in die Verenigde State van Amerika na die geestelike skandaal van seksuele misbruik. Wat baie mense, insluitend baie Katolieke, egter nie besef nie, is dat die selibaat-priesterskap 'n dissiplinêre aangeleentheid is, nie 'n leerstellige nie, en daar is trouens baie getroude Katolieke priesters, ook in die Verenigde State. .
Diegene wat Pous Benedictus XVI se omwentelinge gevolg het om Anglikaanse te ontheilig in 2009 weet dat getroude Anglikaanse priesters wat hulle tot die Katolisisme bekeer, toegelaat word om die Sakrament van die Heilige Orde te ontvang en sodoende getroud Katolieke priesters te word. Dit is 'n uitsondering op die praktyk van geestelike selibaat in die Romeinse ritueel van die Katolieke Kerk, maar hoe ongewoon is dit nie dat die Kerk toelaat dat getroude mans tot priesters georden word nie?
Die ontwikkeling van geestelike selibaatskap
Glad nie baie ongewoon nie. Teen die tyd van die Raad van Nicaea in 325 het geestelike selibaatskap die ideaal geword in beide Oos- en Wes-lande. Van daar af begin die praktyk egter afwyk. Terwyl beide die Weste en die Ooste binne 'n paar eeue gekom het om op die selibaatskap van biskoppe aan te dring, het die Ooste voortgegaan om die ordinering van getroude mans as diakens en as priesters toe te laat (alhoewel hulle as albei Christus onderhou) (in Lukas 18:29 en Mattheüs 19:12) en Sint Paulus (in 1 Korintiërs 7) het geleer dat selibaatskap "ter wille van die koninkryk van God" die hoër roeping was.
Intussen het die getroude priesterskap in die Weste vinnig vervaag, behalwe in sommige landelike gebiede. Teen die tyd van die Eerste Lateraanse Raad in 1123, word geestelike selibaatskap as die norm beskou, en die Vierde Lateraanse Raad (1215) en die Raad van Trent (1545-63) het dit duidelik gemaak dat die dissipline nou verpligtend was.
'N Dissipline, nie 'n leer nie
Tog is geestelike selibaat te alle tye beskou as 'n dissipline eerder as 'n leerstelling. In die Oosters-Ortodokse en Oos-Katolieke Kerke was getroude priesters algemeen, hoewel die dissiplines van die kerk die huweliksverhoudinge ernstig beperk het. Toe die Oosterse Katolieke in groot getalle na die Verenigde State begin migreer het, het die Romeinse geestelikes (veral die Iere) egter teen die teenwoordigheid van Oosterse getroude geestelikes gesukkel. In reaksie daarop het die Vatikaan die dissipline van selibaatskap op alle toekomstige Oosterse ritueel-geestelikes in die Verenigde State opgelê n besluit wat daartoe gelei het dat baie Oosterse Rite-Katolieke die Katolieke Kerk moes verlaat vir Oosterse Ortodoksie.
Die reëls verslap
In die afgelope jaar het die Vatikaan sulke beperkings op Oosterse Rite-Katolieke in die Verenigde State verslap, en veral die Bisantynse Rutheniese Kerk het jonger getroude priesters uit Oos-Europa begin invoer. En vanaf 1983 bied die Katolieke Kerk 'n pastorale voorsiening vir getroude Anglikaanse geestelikes wat die Katolieke Kerk wil binnekom. ('N Goeie voorbeeld is Fr. Dwight Longenecker, die eienaar van Standing on My Head en 'n getroude Katolieke priester met vier kinders.)
Getroude mans kan priesters word
Dit is egter belangrik om daarop te let dat die Kerk, sowel as die Raad van Nicaea (en moontlik ook tot aan die einde van die tweede eeu), die Kerk, beide Oos en Wes, dit duidelik gemaak het dat enige huwelik moet plaasvind. voor ordinasie. Sodra 'n man die Heilige Orde aanvaar het, selfs nie tot diaken nie, mag hy nie trou nie. As sy vrou sterf nadat hy verorden is, mag hy nie weer trou nie.
Priesters kan nie trou nie
Dus, behoorlik gesproke, is priesters nooit toegelaat om te trou nie. Getroude mans is en mag nog steeds priesters word, mits dit deel uitmaak van 'n tradisie binne die kerk wat getroude geestelikes moontlik maak. Die Oosterse rites en die nuwe Anglikaanse persoonlike ordonnariate is binne sulke tradisies; die Romeinse rit is nie.