Die narratief of ‘storie’ van die bundel begin wanneer die spreker in die eerste gedig vertel dat dit die “klein winterseisoen” was toe hy op Gorée-eiland van sy vriend se dood gehoor het en hoedat die uitsak van die reën soos “lang verslyne oor die golwe” kraaie, bokke en arm kinders die kans sal gee om in die modder te plas asof dit “die viering van bevoëling” is. Hier word dus gepraat van ‘n moment waarop die landskap “bevoël” word in die sin van begeester, bevlieg, voël gemaak en vlug gegee deur die poësie van die reën, net soos wat elke bundel van Breytenbach ‘n voorbeeld is van die wyse waarop die werklikheid deur die digter “bevoël” word. Die metafoor van die voël is verder ‘n belangrike skakel met Darwiesj se werk wat net soos dié van Breytenbach perke kon oorskry en letterlik wegvlieg uit die strukture wat dit wou vasvang. Die buiteblad spreek, soos gewoonlik, ook boekdele in hierdie verband. Dit toon twee gemaskerde woordvoëls teenoor mekaar, die een pienk-bruin en die ander blou-swart met vere in die plek van vingers, vere op die kop en in die stert en ‘n blom waar die (ander) voël moet wees.
Vanaf die tweede gedig kom die digter as politieke wese met nasionale verbintenisse ter sprake. Die gedig verwys na Darwiesj se versoek dat hy na sy dood vinnig toegegooi moet word, dat daar hoogstens ‘n kwatryn oor hom geskryf word en dat daar geen vlag oor sy kis gedrapeer moet word nie. Die verwysing na die vlag roep Darwiesj se status as nasionale held vir die Palestyne op: hy is vereer met ‘n staatsbegrafnis sowel as die afkondiging van drie dae van nasionale rou. Wanneer Darwiesj egter by monde van Breytenbach sê “‘n vlag is om ‘n hemp van te knip / vir die hawelose”, word dit duidelik dat sy nasionalisme van die praktiese eerder as die seremoniële soort was. Die verwysing na Darwiesj as nasionale held roep byna onwillekeurig Breytenbach se ingewikkelde verhouding met sowel die Afrikanervolk as die politieke maghebbers in Suid-Afrika op, al is die verskille byna net so prominent soos die ooreenkomste. Dat Breytenbach speel met die gedagte van ‘n ooreenkoms blyk uit die slotreëls van die tiende gedig waarin Palestyn gestel word naas Afrikaner in die volgende woorde: “skryf op: Arabier / skryf op: Palestyn / skryf op: Afrikaner / skryf op: ook mens”.
Die narratief van die bundel volg hierna Breytenbach se reis na Katalonië en Friesland terwyl hy voortdurend in gesprek bly met sy gestorwe vriend en die poësie wat hy geskryf het. Dit is nie vreemd dat die gesprek met Darwiesj al reisende plaasvind nie. Die reis is een van die belangrikste letterlike elemente in Breytenbach en Darwiesj se lewens en een van die belangrikste motiewe in hulle poësie. Verder het beide van hulle die reis omarm as digterlike en filosofiese beginsel en het dit ‘n wesenlike impak op hoe hulle identiteit ervaar. Dit word gedemonstreer deur reëls soos “om te wees is om te beweeg” en “daar is geen identiteit / alleen ‘n ruisende ruimte van bewing / alles is beweging totdat dit ophou beweeg”. Die bundel opper egter ook die idee dat identiteit gevorm word deur gesprek en dat ‘n mens jouself eintlik net kan “droom” of “verbeel” wanneer jy in diskussie tree met ander soos wat daar gesê word in die sewende gedig in die bundel:
Daar word egter ook in die bundel gesê wat nié die geskikte of gepaste manier sou wees om identiteit te vind nie. In die vyfde gedig word Israeliese soldate deur Breytenbach/Darwiesj aangespreek en gesê dat die pyn van ander nie die middel is waardeur ‘n mens jou eie identiteit terug moet vind nie.
Die gesprek met Darwiesj lei onvermydelik tot ‘n self-ondersoek wat die digter die geleentheid gee om homself te artikuleer en te bevraagteken, soos wat blyk uit die tiende gedig waarin die digter probeer antwoord op die vraag “wie is ek om so met jou te praat?”. In hierdie gedig besin hy veral oor die wyse waarop sy lewe oorheers word deur toeval (“ek is slegs die dobbelklippie se worp”) en hoe hy gelei en verlei word deur lugspieëlings wat ‘n verdubbeling van sy toevalligheid tot gevolg het (“as dit nie vir Lugspieëling was nie / was ek lankal ‘n hersenskim”). Die bundel speel ook in op beide digters se gebruik van die droom en die spieël as middele wat toegang kan gee tot selfkennis en ‘n begrip van dit wat identiteit vorm. Daarom beloof Breytenbach sy mede-digter in die elfde gedig: “ek sal ons drome soos spieëls bewaar”.