Onderhoud met Vicki Ellen Szabo - Artikels - 2021
Onderhoud met Vicki Ellen Szabo
Vicki Szabo is 'n medeprofessor aan die Wes-Carolina Universiteit. Nadat sy haar Ph.D. Szabo het haar navorsing oor die Middeleeuse Noord-Atlantiese Oseaan, die geskiedenis van walvisjag en omgewingsgeskiedenis voortgesit. Haar nuutste boek isMonstrous Fishes and the Mead-Dark Sea: Whaling in the Middeleeuse Noord-Atlantiese Oseaan.
1. U begin u boek deur op te let dat tot dusver middeleeuse historici gewoonlik walvisse en walvisvangste as 'n soort randkant-aktiwiteit beskou, en dus nie baie belangrik nie, maar u argumenteer iets heel anders. Kan u ons 'n uiteensetting gee van waaroor u skryf?
Vir my eerste vraestel in die nagraadse skool in die Anglo-Saksiese geskiedenis / argeologie, het ek gekies om aan vroue se geletterdheid en outeurskap te werk. Ek was op soek na voorbeelde van die bogenoemde en het op 'n weefswaard met twee inskripsies van die naam van 'n vrou afgekom - die skrywer beweer dat die een hand goed was, die ander een ru. Hy het gedink die eienaar van die swaard het geoefen om haar naam te skryf. Maar wat my verstom het, was die materiaal van die voorwerp - dit was 'n walvisbone-swaard. Ek het nog nooit vantevore gedink aan die gebruik van walvisbene in die Middeleeue nie, en ek was verslaaf. Wat ek daarna oor hierdie onderwerp gevind het, was minimaal en het 'n groot aanname - walvisse is gebruik as hulle gestrand was, maar nie opgesoek nie. Ek wou weet hoe en waarom ons geweet het dat hulle nie gejag is nie en waarna ons gesoek het. Die projek het dus begin. Ek het alle verwysings saamgestel wat ek kon vind, met die fokus op Noord-Europa. Die grootste hoeveelheid inligting kom van Ysland - wette, sagas, ens. Maar nie argeologie nie - die meeste walvisbeenvoorwerpe wat ek gevind het, was in Noorse nedersettings regoor Skotland. Dus - my projek het ontstaan. Ek het besluit om 'n interdissiplinêre projek voort te sit wat die gebruik van walvisse op een of ander manier wou kwantifiseer of verklaar, buiten die eenvoudige bewerings dat walvisse net opportunisties gebruik word. Dit was my proefskrif. Ek het gefokus op vyf argeologiese terreine op die Orkney-eilande as gevallestudie, waaruit ek probeer het (probeer ... Nie seker hoe suksesvol dit was nie) om 'n bietjie meer te sê oor hoe walvisse verkry is.
Die boek het verder uitgebrei. Walvisse is nie net op patroon- en wetgewende maniere gebruik nie, maar walvisse het Middeleeuse geeste op soortgelyke maniere as ander diere beset. Walvisse is vanaf die oudheid tot in die Middeleeue op ingewikkelde maniere verwek. Dus - ek moes walvisse in natuurlike en menslike kontekste plaas, konseptueel, materieel, ekonomies, ens.
Die eindresultaat was volgens my 'n redelike holistiese en afgeronde benadering tot een hulpbron in een hoek van die Middeleeuse wêreld ...
2. U werk aan hierdie projek het u in verskillende navorsingsvelde geneem - kuns, argeologie, ekologie, etnografie, literêre, regs- en historiese bronne - hoe het u te werk gegaan met al hierdie benaderings?
Geleidelik. Dit was 'n seën om van veld te kan oorskakel as ek keelvol is vir beenontleding of teksontleding, maar ek het probeer om liggies te trap en eweknieë op ander gebiede te raadpleeg wanneer ek nuwe inligting en dissiplines benader. Ek was redelik breed opgelei as 'n voorgraadse student, aangesien ek geskiedenis op universiteit studeer het, maar somers op verskillende argeologiese terreine in Noord-Michigan (koloniale pelshandelfort Michilimackinac) of Skotland (Whithorn-klooster en 'n Noorse terrein op die eiland Westray) deurgebring het. . Toe ek op Cornell by die graadskool kom, het ek die Middeleeue op 'n interdissiplinêre manier benader en kursusse in kuns, antropologie, geskiedenis, letterkunde, ens. Gevolg. My komitee het ook bestaan ​​uit 'n historikus, 'n Maya-argeoloog, 'n Anglo-Saksis. , en 'n Arktiese argeoloog. Alhoewel dit 'n benadering is wat indiensneming moeilik maak (in watter afdeling behoort 'n interdissiplinêre geleerde ???), is dit 'n goeie en holistiese manier om die verlede te benader, dink ek.
In die praktyk het hierdie benadering BAIE gelees, en die bibliografie weerspieël sommige daarvan. Een van my lesers vir my proefskrif het gekla dat my bibliografie opgestop is - dit was nie. Ek moes regtig breed lees om soveel velde voor te berei. Een van my eie meestersgraadstudente hier in Wes-Carolina het dieselfde opmerking gemaak toe sy haar proefskrif verdedig - sy was geskok dat haar navorsing oor vergelykende Grieks / Middeleeuse prostitusie haar na soveel pottebakkersstudies, begrafnisstudies, ens.
3. U skryf dat walvisse vir Middeleeuse volke nie net 'n deel van die natuur was nie, hulle het dit oortref. ' Kan u ons 'n bietjie meer vertel oor hoe Middeleeuse (en ou mense) hierdie wesens gesien en verbeeld het?
Ek dink ons ​​word vandag deur walvisse verdoesel - Middeleeuse mense was beslis nie anders nie. Die immensiteit van sommige spesies is net verbysterend. Stel u egter voor nog groter walvisse - wat volgens ons die oseane in die Middeleeue in baie groter getalle geswem het. Die grootste walvisse is tydens hul industriële walvisjag uit gejag, so stel u voor dat groot groot potvisse aan wal spoel. Middeleeuse reaksies sou op sommige maniere dieselfde gewees het as ons s'n - veral ontsag en bekoring. Maar hulle sal miskien nie dieselfde hartseer as ons hê nie. Ek sluit my boek af met 'n voorbeeld van die Thames-walvis - die bottelnose walvis wat 'n paar jaar gelede gestrand het. Ek dink dit is miskien die beste voorbeeld van verskillende reaksies. Terwyl ons die walvis probeer red het, sou hulle dit ondersoek het. Hulle sou gewonder het of dit 'n goeie of slegte walvis was. Heel waarskynlik sou hulle dit net geslag het, oor die bene en vee baklei en dit dan geëet het. Ek dink dit is moeilik om teorie en praktyk te rekonstrueer. Teorie - walvisse word belê met alle soorte betekenis, soos alle diere. Hulle kan simbole wees, hulle kan goddelik of demonies wees, hulle kan ook die onderwerping aan die heerskappy van die mens voorstel (behalwe natuurlik as u in hul veld is, so te sê op die see en dan was hulle duidelik meesters). Maar in die praktyk het hierdie idees 'n uitwerking gehad op die manier waarop Middeleeuse mense walvisse gebruik - miskien, miskien nie. Die meeste mense sou vleis en brandstof gesien het, terwyl ons 'n slim, sosiale dier sien wat ons as menslike kultuur grootliks deur die menslike sentiment geantropomorfiseer het.
4. Een van die uitdagings vir u in u navorsing was om die populasie walvisse in die Middeleeuse Noord-Atlantiese Oseaan te skat. Hoe het u te werk gegaan aan die probleem toe dit vandag nog moeilik is om die huidige walvispopulasies te skat?
Dit is nie 'n besonder welsprekende reaksie nie, maar ek gebruik bloot die geëxtrapoleerde syfers wat die beheerliggaam van die internasionale walviskommissie (IWC) verstrek. Skatting van walvisbevolking is so kontroversieel - walvisjagstate (Japan, Noorweë, ander) het hul eie data wat, soos u kan dink, dikwels baie anders is as die syfers wat deur die IWC verskaf word. Ek verwys gewoonlik na die IWC. Maar dit laat 'n interessante vraag ontstaan ​​wat lei tot my volgende projek, ORCA, die Online Resource for Cetacean Archaeology. 'N Navorsingsvennoot in Wallis (ja) en ek probeer 'n werkgroep organiseer wat bestaan ​​uit ons, antieke DNA-spesialiste, bioloë, dieretuinaroloë, ensovoorts, om 'n databasis met moderne walvisskelette te skep om te gebruik vir die rekonstruksie van antieke bevolkings. Die eintlike doel is om 'n databasis te hê wat gebruik kan word vir die identifisering van spesies uit argeologiese bewerkte been, maar ons het besef dat sodra ons daardie ou spesies identifiseer, ons moontlik ook iets sal kan bydra tot voorindustriële demografiese rekonstruksies. Ek het 'n paar toelaes aangevra om hierdie projek aan die gang te kry. Dit is nog 'n langtermynprojek, maar dit sal argeoloë in staat stel om nie net hul materiaal te identifiseer nie, en miskien patrone in spesieverkrygings op terreine vas te stel, maar om ook tot 'n baie groter projek-terrein per plek by te dra om die vroeë bevolkings te help rekonstrueer.
5. U is een keer gevra: 'Waaraan sal u werk as u met walvisse klaar is?' U antwoord tot dusver is dat u nog baie meer werk moet doen - kan u ons vertel wat u toekomstige navorsingsplanne gaan wees ?
Ek werk aan 'n paar projekte - die eerste, beskryf ek hierbo - ORCA. Die tweede is splinternuut. Dit is in sommige opsigte 'n uitbreiding van die walvisstudie, deurdat 'n gevallestudie van die walvisse gelei het tot die vraag wat ek nou vra. Daar is 'n bekende geval van 'n walvis wat in die suide van Engeland gestrand is, wat 'n stryd word tussen die Anglo-Normandiese balju en die kerk teenoor die plaaslike Angelsaksiese kwaadwilligers. Die rommel eis antieke reg op die walvis, terwyl die Normanne wettige reg noem. Dit is 'n interessante saak wat my laat vra het hoe inheemse mense verskuldig is toe tradisionele regte op kus en voer en veld en rivier en bos deur koloniale moondhede herverdeel is. Ek bestudeer Orkney, Shetland en Ierland as gevallestudies in periodes van die twaalfde tot die sestiende eeu. Ek vra ook of daar bewyse is wat lei tot 'n sensitiwiteit dat koloniste die land nie behoorlik gebruik nie - of idees van "morele ekologie" in die Middeleeue ter sprake is. Dit is iets van 'n omgewings- / sosiale geskiedenis. Die werktitel is 'Gekoloniseerde omgewings, landelike weerstand en morele ekologie in die Middeleeuse Europa'. Ek sal 'n paar van hierdie idees op die wêreldomgewingskongres in Kopenhagen in Augustus aanbied.