Psigoanalise in sielkunde - teorie, metodes, tegnieke - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
psigoanalise - Dit is 'n term wat bekendgestel word in die sielkundige gebruik van Z. Freud. Dit is 'n onderrig wat fokus op die onbewustelike prosesse van die psige en motivering. Dit is 'n psigoterapeutiese metode wat gebaseer is op die analise van die implisiete, onderdrukte ervarings van die individu. In die menslike psigoanalise word 'n fundamentele bron van neurotiese manifestasies en 'n verskeidenheid patologiese siektes beskou as uit die bewussyn van onaanvaarbare aspirasies en traumatiese ervarings.
Die psigoanalitiese metode verkies om die menslike natuur vanuit die oogpunt van konfrontasie te beskou: die funksionering van die persoonlikheids psige weerspieël die stryd van diamantgekoppelde tendense.
Psigoanalise in Sielkunde
Psigoanalise weerspieël hoe onbewustelike konfrontasie die selfbeeld van die individu en die emosionele kant van die persoonlikheid, sy interaksies met die res van die omgewing en ander sosiale instellings beïnvloed. Die oorsaak van die konflik lê in die omstandighede van die individuele ervaring. Die mens is immers albei 'n biologiese wese en 'n sosiale wese. Gevolglik is sy eie biologiese aspirasies daarop gemik om plesier te soek en pyn te vermy.
Psigoanalise is 'n konsep wat deur S. Freud ingestel is om 'n nuwe navorsingsmetode aan te dui en geestesversteurings te genees. Die beginsels van sielkunde is veelzijdig en breed en een van die besonder bekende metodes om die psige in die psigologiese wetenskap te bestudeer is psigoanalise.
Sigmund Freud se teorie van psigoanalise bestaan ​​uit 'n bewuste, voorbewuste deel en 'n bewustelose.
In die voorbewuste deel word baie fantasieë van die individu en sy begeertes gered. Begeertes kan na die bewuste deel herlei word, indien genoeg aandag daaraan gefokus word. 'N Verskynsel wat moeilik is vir 'n individu om te besef, omdat dit sy morele en etiese houdings in stryd is, of te pynlik vir hom lyk, is in die onbewuste deel. Eintlik word hierdie deel van die ander twee geskei deur sensuur. Daarom is dit belangrik om altyd te onthou dat die onderwerp van deeglike bestudering van die psigoanalitiese tegniek die verhouding van die bewuste deel en die bewustelose is.
Sielkundige wetenskap verwys na die onderliggende meganismes van psigoanalise: 'n analise van die onredelike aksies van die simptomatiese struktuur wat in die alledaagse lewe ontstaan, 'n analise met die hulp van vrye verenigings, die interpretasie van drome.
Met behulp van sielkundige leerstellings ontdek mense antwoorde op vrae wat hul siele versteur, en die psigoanalise druk hulle net om 'n antwoord te vind, dikwels eensydig, privaat. Sielkundiges werk hoofsaaklik met die motiveringsfeer van kliënte, hul emosies, verhoudings met die omliggende werklikheid en sensuele beelde. Psigoanaliste konsentreer hoofsaaklik op die essensie van die individu, op sy onbewuste. Daarbenewens is daar 'n algemene ding in sielkundige praktyk en in psigoanalitiese metodes.
Sigmund Freud psigoanalise
Die hoofregulerende meganisme van menslike gedrag is bewussyn. S. Freud het agtergekom dat agter die sluier van bewussyn die diep, "woedende" laag weggesteek is wat nie deur die individuele kragtige aspirasies, aspirasies, begeertes erken word nie. As mediese praktisyn was Freud gekonfronteer met die ernstige probleem van die komplikasie om te wees, weens die teenwoordigheid van onbewustelike onrus en motiewe. Dikwels veroorsaak hierdie "onbewuste" neuropsigiese afwykings. So 'n ontdekking het hom gerig om te soek na gereedskap wat die pasiënte van konfrontasie tussen die "gesproke" bewussyn en verborge, onbewuste motiewe sou help ontsnap. Dus, Sigmund Freud se teorie van psigoanalise is gebore - die metode om die siel te genees.
Freud het nie 'n teorie gehad wat die ervarings en gedragsreaksies van siek individue en gesonde individue verduidelik het nie. Hy het homself nie beperk tot die navorsing en genesing van neuropate nie, as gevolg van die harde werk om hul geestesgesondheid te herstel.
Die teorie van psigoanalise van Sigmund Freud staan ​​bekend as klassieke psigoanalise. Sy het groot gewildheid in die Weste gekry.
Die begrip psigoanalise kan op drie maniere aangebied word: psigopatologie en die persoonlikheidsteorie, die metode om onbewuste gedagtes van die individu en sy gevoelens te bestudeer, die metode van behandeling van persoonlikheidsversteurings.
Freud se klassieke psigoanalise het 'n heeltemal nuwe stelsel in die sielkunde getoon, wat dikwels na verwys as die psigoanalitiese rewolusie.
Sigmund Freud se filosofie van psigoanalise: hy het aangevoer dat die hipotese van onbewuste prosesse van die psige, die erkenning van die onderrig van weerstand en onderdrukking, die Oedipale kompleks en seksuele ontwikkeling die fundamentele elemente van die psigoanalitiese teorie vorm. Met ander woorde, geen geneesheer kan as 'n psigoanalis beskou word nie, sonder om met die basiese aannames van psigoanalise hierbo te stem.
Freud se psigoanalise is die basis vir die verstaan ​​van die baie prosesse in die sosiale verstand, massa gedrag, voorkeure van individue op die gebied van politiek, kultuur, ens. Uit die oogpunt van psigoanalitiese studies leef die moderne onderwerp in 'n wêreld van intense geestelike motiewe, omhels deur onderdrukte aspirasies en neigings, wat hom lei tot televisieskerms, veelvuldige films en ander vorms van kultuur wat 'n sublimasie-effek gee.
Freud het twee fundamentele antagonistiese dryfkragte geïdentifiseer, naamlik Thanatos en Eros (byvoorbeeld lewe en dood). Alle prosesse van 'n vernietigende aard in die vak en samelewing is gebaseer op sulke teenoorgestelde gerigte motiewe - 'strewe na lewe' en 'dringend na die dood'. Eros Freud het in sy breë sin sy aspirasie vir die lewe beskou en hierdie konsep op 'n sentrale plek toegewys.
Die teorie van Freudiaanse psigoanalise het die wetenskap 'n begrip van so 'n belangrike verskynsel van die psige van die individu as "libido" of met ander woorde seksuele begeerte. Die sentrale idee van Freud was die idee van onbewuste seksuele gedrag, wat die basis van die vak se gedrag is. Agter die meeste manifestasies van fantasie, is kreatiewe potensiaal, hoofsaaklik seksuele probleme, verborge. Enige kreatiwiteit is deur Freud oorweeg om 'n simboliese vervulling van onvoltooide begeertes te wees. Dit is egter nie nodig om hierdie Freudiaanse konsep te oordryf nie. Hy het voorgestel om te oorweeg dat die intieme agtergrond noodwendig agter elke beeld verborge is, maar dit is in beginsel ongetwyfeld.
Inleiding tot psigoanalise Sigmund Freud word dikwels na verwys as die konsep van die onbewuste psige. Die kern van psigoanalitiese onderrig is 'n studie van 'n aktiewe affektiewe aggregaat wat gevorm word as gevolg van onderdrukte traumatiese ervarings uit bewussyn. Die sterkte van hierdie teorie is altyd beskou as die feit dat dit die aandag op die ondenkbare kompleksiteit van die affektiewe kant van die individu, op die probleem van duidelik ervare en onderdrukte impulse, op konflikte tussen verskillende motiewe, op die tragiese konfrontasie tussen die "gewenste" en "behoorlike" sfere gefokus het. Negatiewe bewusteloosheid, maar werklike verstandelike prosesse as gedragsbepalings op die gebied van onderwys lei onvermydelik tot 'n diep kromming van die hele beeld van die interne lewe van die vak, wat op sy beurt 'n hindernis skep vir die vorming van dieper kennis van die natuur en instrumente van geestelike kreatiwiteit, gedragsnorme, persoonlike struktuur en aktiwiteit.
Psigoanalitiese leer deur te fokus, verteenwoordig die motiewe en prosesse van 'n bewusteloosheid en is 'n tegniek wat die bewusteloos dwing om deur die taal van bewussyn verklaar te word, dit op die oppervlak bring om die oorsaak van persoonlike lyding, interne konfrontasie te hanteer om dit te hanteer.
Freud het die sogenaamde "geestelike ondergrondse" ontdek, wanneer die individu die beste opmerk, prys hom, maar streef na die slegte. Die probleem van die bewustelose is akuut in individuele sielkunde, sosiale lewe en sosiale verhoudings. As gevolg van die impak van sommige faktore, verskyn 'n misverstand van die omliggende omstandighede en 'n eie 'ek', wat bydra tot 'n skerp patologie van sosiale gedrag.
In die algemene sin word die psigoanalitiese teorie nie net 'n wetenskaplike konsep beskou nie, maar ook 'n filosofie, 'n terapeutiese praktyk wat verband hou met die genesing van die psige van individue. Dit is nie beperk tot eksperimentele wetenskaplike kennis nie en konsentreer nader aan humanistiese georiënteerde teorieë. Baie wetenskaplikes beskou egter die psigoanalitiese teorie as 'n mite.
Byvoorbeeld, die psigoanalise Erich Fromm is beskou as beperk deur sy biologiese bepaling van persoonlike ontwikkeling en oorweeg die rol van sosiologiese faktore, politieke, ekonomiese, godsdienstige en kulturele redes in persoonlike vorming.
Freud het 'n radikale teorie ontwikkel waarin hy die heersende rol van onderdrukking en die fundamentele belang van die onbewuste aangevoer het. Die menslike natuur het nog altyd in die gedagtes geglo as die apogee van menslike ervaring. Z. Freud bevry die mensdom van hierdie dwaling. Hy het die akademiese gemeenskap gedwing om die onversoenbaarheid van die rasionele te betwyfel. Waarom die verstand volkome staatgemaak kan word. Bring hy altyd troos en verlig van pyniging? En is marteling minder grandiose in terme van die impak op die individu as die vermoë van die verstand?
S. Freud het aangevoer dat 'n aansienlike deel van rasionele denke net werklike oordele en gevoelens mask, met ander woorde, dien die waarheid weg te steek. Daarom, vir die behandeling van neurotiese toestande, het Freud begin om die metode van vrye assosiasie te gebruik, wat bestaan ​​uit die feit dat pasiënte in 'n rustige toestand alles sê wat van plan is. Dit maak nie saak of sulke gedagtes absurd of onaangenaam is nie, onwelvoeglik. Kragtige emosionele dryf lei onbeheerbare denke na geestelike konflik. Freud het aangevoer dat die ewekansige eerste gedagte 'n vergete voortsetting van die herinnering is. Maar later het hy 'n bespreking gemaak dat dit nie altyd die geval is nie. Soms is die gedagte wat in 'n pasiënt ontstaan, nie identies aan vergete idees nie, as gevolg van die geestes toestand van die pasiënt.
Ook, Freud het aangevoer dat daar met die hulp van drome 'n teenwoordigheid in die dieptes van die brein is van intensiewe geestelike lewe. 'N Direkte ontleding van die droom behels die soeke na verborge inhoud, 'n vervormde onbewuste waarheid wat in elke droom weggesteek is. En hoe meer die droom verwar, hoe belangriker is die verborge inhoud vir die onderwerp. Hierdie verskynsel word die taal van psigoanalise-weerstand genoem, en hulle word uitgedruk selfs wanneer die individu wat 'n droom gesien het, nie die nagtelike beelde wat in sy gedagtes woon, wil interpreteer nie. Met die hulp van weerstande, definieer die onbewuste struikelblokke om homself te beskerm. Drome druk verborge begeertes uit deur simbole. Versteekte gedagtes, omskep in simbole, word aanvaarbaar vir bewussyn, waardeur dit vir hulle moontlik word om sensuur te oorkom.
Freud se angs was gesien as 'n sinoniem vir die affektiewe toestand van die psige-vrees, wat 'n spesiale afdeling gegee is in die werkinleiding tot die psigoanalise Sigmund Freud. In die algemeen identifiseer die psigoanalitiese konsep drie vorme van angs, naamlik realisties, neuroties en moraal. Al drie vorme beoog om waarskuwing van 'n bedreiging of gevaar, die opstel van 'n gedragstrategie of aanpassing aan die bedreigende omstandighede. In situasies van interne konfrontasie vorm die "ek" sielkundige verdediging wat spesiale tipes onbewuste geestelike aktiwiteit is, wat ten minste tydelik die konfrontasie verlig, spanning verlig, ontslae raak van angs deur die werklike situasie te verdraai, houdings aan dreigende omstandighede te verander, persepsies van die werklikheid te verander in sekere lewensomstandighede.
Teorie van psigoanalise
Psigoanalise is 'n konsep wat gebaseer is op die konsep dat die motivering van menslike gedrag grootliks onbewus is en nie duidelik is nie. Aan die begin van die twintigste eeu het Z. Freud 'n nuwe strukturele model van die psige ontwikkel wat dit in 'n ander aspek moontlik gemaak het om interne konfrontasie te oorweeg. In hierdie struktuur het hy drie komponente geïdentifiseer, genaamd: "dit", "ek" en "super-ek". Die paal van die individu se dryf word "dit" genoem. Alle prosesse daarin vloei onbewustelik. Uit "IT" ontstaan ​​dit en vorm dit in interaksie met die omgewing en die omgewing.
"Ek", wat 'n baie komplekse stel identifikasies met ander "I" is. In die bewuste oppervlak, voorbewuste en onbewustelike vliegtuie funksioneer en funksioneer die "ek" sielkundige verdediging.
Alle beskermende meganismes is oorspronklik bedoel om vakke aan te pas by die vereistes van die eksterne omgewing en interne werklikheid. Maar as gevolg van die gestremde ontwikkeling van die psige, kan sulke natuurlike en gewone metodes van aanpassing binne die gesin self ernstige probleme veroorsaak. Alle beskerming, tesame met die verswakking van die impak van die werklikheid, verdraai dit ook. In die geval wanneer sulke vervormings te massief is, word aanpassingsmetodes van beskerming omskep in 'n psigopatologiese verskynsel.
Die "ek" word beskou as 'n middelstreek, die gebied waarin twee realiteite mekaar kruis en mekaar oorvleuel. Een van sy belangrikste funksies is werklikheidstoetsing. "Ek" word altyd gekonfronteer met komplekse en dubbele vereistes wat kom uit "IT", die eksterne omgewing en "super-I", "ek" moet kompromieë vind.
Enige psigopatologiese verskynsel is 'n kompromie-oplossing, 'n onsuksesvolle begeerte om die psige self te genees, wat ontstaan ​​het as 'n reaksie op pyn wat veroorsaak word deur intrapsigiese konfrontasie. "TOP-I" is 'n pakhuis van morele voorskrifte en ideale; dit implementeer verskeie belangrike funksies in psigiese regulering, naamlik beheer en selfwaarneming, aanmoediging en straf.
E. Fromm het 'n humanistiese psigoanalise ontwikkel met die doel om die grense van psigoanalitiese onderrig uit te brei en die rol van ekonomiese, sosiologiese en politieke faktore, godsdienstige en antropologiese omstandighede in persoonlikheidsvorming te beklemtoon.
Fromm se psigoanalise is kort: hy het sy interpretasie van persoonlikheid begin met 'n analise van die omstandighede van 'n individu se lewe en hul modifikasies, wat begin met die Middeleeue en eindig met die twintigste eeu. Die humanistiese psigoanalitiese konsep is ontwikkel om die basiese teenstrydighede van die menslike bestaan ​​op te los: egoïsme en altruïsme, besit en lewe, negatiewe "vryheid van" en positiewe "vryheid vir."
Erich Fromm het geargumenteer dat die weg van die krisis stadium van die moderne beskawing lê in die skepping van 'n sogenaamde "gesonde samelewing" gebaseer op die oortuigings en gidse van humanistiese moraliteit, wat harmonie tussen natuur en onderwerp, persoon en samelewing herbou.
Erich Fromm word beskou as die stigter van neo-Freudianisme, 'n tendens wat wydverspreid geword het hoofsaaklik in die Verenigde State. Voorstanders van neo-Freudianisme verenigde Freudiaanse psigoanalise met Amerikaanse sosiologiese studies. Horney se psigoanalise kan onderskei word tussen die bekendste werke oor neo-Freudisme. Die volgelinge van neo-Freudisme het die ketting van postulate van klassieke psigoanalise krities gekritiseer ten opsigte van die interpretasie van die prosesse wat binne die psige voorkom, maar terselfdertyd het die belangrikste komponente van die teorie (die konsep van die irrasionele motivering van die vakke) gered.
Neofreydiste het gefokus op die studie van interpersoonlike verhoudings om antwoorde te vind op vrae oor die bestaan ​​van die mens, oor die regte lewenswyse van die persoon en wat sy moet doen.
Horney se psigoanalise bestaan ​​uit drie fundamentele gedragstrategieë wat 'n individu kan gebruik om 'n basiese konflik op te los. Elke strategie stem ooreen met 'n sekere basiese oriëntering in verhoudings met ander vakke:
- die strategie van beweging na die samelewing of 'n oriëntering teenoor individue (ooreenstem met 'n ooreenstemmende persoonlikheidstipe);
- Strategie van beweging teen die samelewing of oriëntering teen vakke (ooreenstem met 'n vyandige of aggressiewe persoonlike tipe);
- Strategie van beweging vanuit die samelewing of oriëntasie van individue (ooreenstem met 'n losstaande of geïsoleerde persoonlikheidstipe).
Vir 'n individueel-georiënteerde interaksiestyl is serwituut, onsekerheid en hulpeloosheid inherent. Sulke mense word beheer deur die oortuiging dat indien 'n individu terugkom, hy nie aangeraak sal word nie.
'N Behoorlike tipe het liefde, beskerming en leiding nodig. Hy stel gewoonlik 'n verhouding op om eensaamheid, waardeloosheid of hulpeloosheid te vermy. За их учтивостью может таиться подавленная потребность к агрессивному поведению.
При стиле поведения, ориентированного против субъектов, характерно доминирование, агрессивность и эксплуатация. Die persoon tree op, vanuit die oortuiging dat sy die mag het, sodat niemand haar sal aanraak nie.
Die vyandige tipe voldoen aan die standpunt dat die samelewing aggressief is, en die lewe is 'n stryd teen almal. Vandaar, die vyandige tipe beskou elke situasie of enige verhouding van die posisie wat dit daaruit sal hê.
Karen Horney het aangevoer dat hierdie tipe korrek en vriendelik kan optree, maar uiteindelik is sy gedrag altyd gerig op die verkryging van mag oor die omgewing. Al sy optrede is daarop gerig om sy eie status, geloofwaardigheid of die bevrediging van persoonlike ambisies te verhoog. So, hierdie strategie onthul die noodsaaklikheid om die omgewing te ontgin, sosiale erkenning en vreugde te ontvang.
'N afsonderlike tipe gebruik 'n beskermende toestel - "Ek gee nie om nie" en word gelei deur die beginsel dat hy nie sal ly as hy onttrek nie. Vir hierdie tipe is die volgende reël kenmerkend: mag onder geen omstandighede weggevoer word nie. En maak nie saak waaroor dit gaan nie - oor liefdesverhoudings of oor werk. As gevolg hiervan verloor hulle hul ware belangstelling in die omgewing, verwant aan oppervlakkige genot. Inherent in hierdie strategie is die begeerte vir eensaamheid, onafhanklikheid en selfversorgendheid.
Deur hierdie skeiding van gedragstrategieë bekend te stel, het Horney opgemerk dat die konsep van "tipes" gebruik word in die konsep om die aanwysing van individue te vereenvoudig wat gekenmerk word deur die teenwoordigheid van sekere karaktertrekke.
Die mees kragtige en diverse tendens in die huidige sielkunde is die psigoanalitiese tendens, waarvan die voorvader Freud se psigoanalise is. Die mees bekende werke in die psigoanalitiese rigting is die individuele psigoanalise Adler en die analitiese psigoanalise Jung.
Alfred Adler en Carl Jung, in hul geskrifte, ondersteun die teorie van die onbewuste, maar wou die rol van intieme motiewe beperk in die interpretasie van die menslike psige. As gevolg hiervan het die onbewuste nuwe inhoud verkry. Die inhoud van die onbewuste, volgens A. Adler, was die strewe na mag as 'n instrument wat vergoed vir 'n gevoel van minderwaardigheid.
Jung se psigoanalise kortliks: G. Jung het die konsep van "kollektiewe bewusteloos gewortel". Hy het die onbewuste psige gesien wat versadig was met strukture wat nie individueel verwerf kan word nie, maar is 'n geskenk van verouderlike voorvaders, terwyl Freud geglo het dat die onbewuste psige van die vak die verskynsels wat voorheen uit bewussyn verdryf is, insluit.
Jung ontwikkel verder die konsep van die twee pole van die onbewuste - die kollektiewe en die persoonlike. Die oppervlak laag van die psige, wat al die inhoud dek wat verband hou met persoonlike ervaring, naamlik vergete herinneringe, onderdrukte motiverings en begeertes, vergete traumatiese indrukke, het Jung persoonlike bewusteloos genoem. Dit hang af van die persoonlike geskiedenis van die vak en kan ontwaak in fantasieë en drome. Kollektiewe bewusteloos, het hy die supra-persoonlike onbewuste psige genoem, wat insluit neigings, instinkte, wat in persoonlikheid natuurlike wesens en argetipes is waarin die menslike siel gevind word. Die kollektiewe onbewuste bevat nasionale en rasse-oortuigings, mites en vooroordele, sowel as 'n sekere erfenis wat deur mense deur diere verkry is. Instinkte en argetipes speel die rol van reguleerder van die innerlike lewe van die individu. Instink bepaal die spesifieke gedrag van die vak, en die argetipe bepaal die spesifieke vorming van die bewuste inhoud van die psige.
Jung het twee menslike tipes uitgedink: ekstravertief en introvertief. Die eerste tipe word gekenmerk deur oriëntering aan die buitekant en entoesiasme vir sosiale aktiwiteit, en die tweede - deur interne oriëntasie en fokus op persoonlike dryf. Vervolgens het Jung sulke neigings van die onderwerp die term "libido" sowel as Freud genoem, maar terselfdertyd het Jung nie die begrip "libido" met seksuele instink geïdentifiseer nie.
So, psigoanalise Jung is 'n aanvulling op die klassieke psigoanalise. Jung se filosofie van psigoanalise het 'n taamlike ernstige invloed gehad op die verdere ontwikkeling van sielkunde en psigoterapie, tesame met antropologie, etnografie, filosofie en esoterisme.
Die transformasie van die aanvanklike postulaat van psigoanalise het Adler 'n gevoel van minderwaardigheid uitgespreek, veral deur fisiese afwykings as 'n faktor van persoonlike ontwikkeling. In reaksie op sulke sensasies blyk daar 'n begeerte om daarvoor te vergoed, om meerderwaardigheid oor ander te verkry. Die bron van neurose is na sy mening verborge in die minderwaardigheidskompleks. Hy was fundamenteel nie eens met die uitsprake van Jung en Freud oor die voorkoms van persoonlike onbewuste instinkte van menslike gedrag en sy persoonlikheid wat die individu teen die samelewing teenstaan ​​en hom vervreem nie.
Adler se psigoanalise is kort: Adler het aangevoer dat 'n gevoel van gemeenskap met die samelewing, sosiale verhoudings en oriëntering aan ander vakke stimuleer, die hoofkrag is wat menslike gedrag bestuur en die lewe van 'n individu bepaal, en nie aangebore argetipes of instinkte nie.
Daar is egter iets gemeen wat die drie konsepte van die individuele psigoanalise Adler, die analitiese psigoanalitiese teorie van Jung en die klassieke psigoanalise van Freud verbind. Al hierdie konsepte beweer dat die individu 'n innerlike eienskap van hom het wat sy persoonlikheidsvorming beïnvloed. Net Freud het 'n deurslaggewende rol gespeel in seksuele motiewe. Adler het die rol van sosiale belange opgemerk en Jung het beslissende belang vir primêre tipes denke.
Nog 'n oortuigende volgeling van Freud se psigoanalitiese teorie was E. Bern. In die verdere ontwikkeling van die idees van klassieke psigoanalise en die ontwikkeling van metodes vir die behandeling van neuropsigiese siektes het Bern gefokus op die sogenaamde "transaksies" wat die grondslag vorm van interpersoonlike verhoudings. Bern se psigoanalise: hy beskou die drie ego-state, naamlik die kind, die volwassene en die ouer. Bern het voorgestel dat in die proses van enige interaksie met die omgewing die onderwerp altyd in een van die genoteerde state is.
Inleiding tot die psigoanalise van Bern - hierdie werk is geskep om die dinamika van die psige van die individu te verduidelik en die analise van probleme wat deur pasiënte ervaar word, te verduidelik. Anders as mede-psigoanaliste, beskou Bern dit belangrik om die ontleding van persoonlikheidsprobleme aan die geskiedenis van die lewe van haar ouers en ander voorouers te bring.
'N Inleiding tot die psigoanalise van Bern is gewy aan die ontleding van die variëteite van "speletjies" wat individue gebruik in daaglikse kommunikasie.
Die psigoanalitiese konsep het sy eie psigoanalise tegnieke, wat verskeie stadiums insluit: die produksie van materiaal, die stadium van analise en die werk alliansie. Die belangrikste metodes vir die vervaardiging van materiaal sluit in vrye assosiasie, oordragreaksie en weerstand.
Die metode van vrye assosiasie word diagnostiese, navorsing en terapeutiese ontvangs van die klassieke psigoanalise van Freud genoem. Dit is gebaseer op die gebruik van assosiatiewe denke om die onderliggende geestesprosesse (meestal bewusteloos) te begryp en die data verder te gebruik om funksionele geestesversteurings te verbeter en te genees deur die bewustheid van die bronne van hul probleme, oorsake en natuur. 'N Kenmerk van hierdie metode word beskou as gesamentlike gerig, sinvolle en doelgerigte stryd van die pasiënt en die terapeut teen die gevoelens van geestelike ongemak of siekte.
Die metode bestaan ​​daarin dat die pasiënt enige gedagtes uitspreek wat tot sy kop kom, selfs al is sulke gedagtes absurd of obseen. Die effektiwiteit van die metode hang hoofsaaklik af van die verhouding wat tussen die pasiënt en die terapeut ontstaan ​​het. Die basis van so 'n verhouding is die verskynsel van oordrag, wat bestaan ​​uit die pasiënt se onderbewuste oordrag van die eienskappe van die ouers aan die terapeut. Met ander woorde, die kliënt oordra aan die terapeut die gevoelens wat hy of sy teenoor die omliggende vakke in die vroeë ouderdom het, met ander woorde, die vroeë kinders se begeertes en verhoudings na 'n ander persoon.
Die proses om oorsaaklike verhoudings tydens psigoterapie te verstaan, konstruktiewe transformasie van persoonlike houdings en oortuigings, sowel as die afstanddoening van ou en die vorming van nuwe vorme van gedrag, word vergesel deur sekere probleme, weerstand en opposisie van die kliënt. Weerstand is 'n erkende kliniese verskynsel wat enige vorm van psigoterapie vergesel. Dit beteken dat ons nie probeer om 'n onbekende konflik te benadeel nie, wat 'n struikelblok skep vir enige poging om die ware bronne van persoonlikheidsprobleme te identifiseer.
Freud het die weerstand van die opposisie beskou, onbewus gelewer deur die kliënt pogings om die "onderdrukte kompleks" in sy gedagtes te herskep.
Die analise stadium bevat vier stappe (konfrontasie, interpretasie, verduideliking en studie), wat nie noodwendig een na die ander gaan nie.
Nog 'n belangrike psigoterapeutiese stadium is die werkende alliansie, wat 'n relatief gesonde, rasionele verhouding tussen die pasiënt en die terapeut is. Dit stel die kliënt in staat om doelgerig in 'n analitiese situasie te werk.
Die metode om drome te interpreteer, is om verborge inhoud te soek, 'n vervormde bewusteloosheid wat agter elke droom lê.
Moderne psigoanalise is 'n volwassene in die veld van Freud se konsepte. Dit is 'n voortdurend veranderende teorieë en metodes wat ontwerp is om die mees intieme aspekte van die menslike natuur oop te maak.
Vir meer as 'n honderd jaar van sy bestaan ​​het die psigoanalitiese studie baie kardinale veranderinge ondergaan. Op grond van Freud se monoteïstiese teorie is 'n komplekse stelsel gevorm wat 'n verskeidenheid praktiese benaderings en wetenskaplike standpunte dek.
Moderne psigoanalise is 'n stel benaderings wat verband hou met 'n algemene onderwerp van analise. Hierdie onderwerp is die onbewuste kant van die verstandelike wese van die vakke. Die oorhoofse doel van psigoanalitiese werke is om individue vry te stel van 'n verskeidenheid onbewustelike perke wat aanleiding gee tot angs en progressiewe ontwikkeling te blokkeer. Aanvanklik het die ontwikkeling van psigoanalise uitsluitlik as 'n metode van genesing van neurose en die leer van onbewuste prosesse gegaan.
Moderne psigoanalise identifiseer drie areas wat onderling verbind word, naamlik die psigoanalitiese konsep wat die grondslag vorm vir 'n verskeidenheid praktiese benaderings, toegepaste psigoanalise, gemik op die studie van kulturele verskynsels en die oplossing van sosiale probleme en kliniese psigoanalise wat daarop gemik is om sielkundige en psigoterapeutiese aard te ondersteun in gevalle van persoonlike probleme of neuropsigiatriese versteurings.
As Freud se kreatiwiteit, die konsep van dryf en die teorie van infantiele seksuele begeerte veral bekend was, is vandag die onbetwiste leier op die gebied van psigoanalitiese idees ego-sielkunde en die konsep van objekverhoudings. Daarbenewens word die tegnieke van psigoanalise voortdurend getransformeer.
Moderne psigoanalitiese praktyk het reeds ver buite die behandeling van neurotiese toestande gegaan. Ten spyte van die feit dat die simptome van neurose, soos voorheen, beskou word as 'n aanduiding van die gebruik van die klassieke tegniek van psigoanalise, vind moderne psigoanalitiese onderrig voldoende maniere om individue met 'n verskeidenheid probleme te help, wat wissel van alledaagse sielkundige probleme en eindig met ernstige geestesversteurings.
Strukturele psigoanalise en neo-Freudisme word beskou as die gewildste takke van die moderne psigoanalitiese teorie.
Strukturele psigoanalise is die rigting van die moderne psigoanalise, gebaseer op die betekenis van taal vir die evaluering van die bewusteloosheid, die eienskappe van die onderbewussyn en die behandeling van neuropsigiatriese siektes.
Neo-Freudianisme verwys ook na die neiging in die moderne psigoanalitiese teorie wat ontstaan ​​het op die grondslag van die implementering van Freud se postulate oor onbewuste emosionele motivering van vakke. Ook, alle volgelinge van neo-Freudisme was verenig in hul begeerte om Freud se teorie te heroorweeg in die rigting van sy groter sosiologisering. Byvoorbeeld, Adler en Jung het Freud se biologie, instinktiewe aktivisme en seksuele determinisme verwerp, en ook minder bewus van die onbewuste.
Die ontwikkeling van psigoanalise het dus gelei tot die opkoms van talle veranderinge wat die inhoud van sleutelbegrippe van Freud se konsep verander het. Alle aanhangers van psigoanalise is egter gebind deur die erkenning van die oordeel "bewustelik en onbewustelik."