Die oefening het die publiek bewus gemaak van gevaarlike seestrome en van wat hulle moet doen as hulle in die moeilikheid beland. ’n “Drenkeling” is vervolgens met ’n rubberboot uit die see gered en kunsmatige asemhaling is toegedien. Die publiek is ook touwys gemaak oor tegnieke vir kunsmatige asemhaling, en kinders so jonk as vyf jaar kon hul vaardighede demonstreer.
Ná die oefening het werknemers van die distriksmunisipaliteit en die Vereniging vir die Natuurlewe en Omgewing van Suid-Afrika (Wessa) inligtingspamflette op die strand uitgedeel.
Wessa se regulasies vir blouvlagstrande bepaal onder meer dat besoekers aan so ’n strand oor die omgewing opgevoed moet word.
“Ons doen dit vir die pret, maar ook om ’n bietjie die draak te steek met mense wat glo jy het altyd die grootste, sterkste veldfiets nodig,” sê Van Schalkwyk.
Die ysterperdjies, wat 55 cm hoog staan, slegs drie liter brandstof kan hou en ’n topsnelheid van net 60 km/h kan haal, het ’n windskerm en ’n gemaklike toersitplek vir die lang rit.
“Ons het nog nie ’n lang padtoets met die motorfietse gedoen nie, maar ons glo ons sal uiteindelik in Johannesburg aankom, al moet ons by tye die fietse optel, dit oor ons skouer gooi en by die steiltes uitklim of kort-kort vir brandstof stop,” sê Van Schalkwyk, wat in Suid-Afrikaanse motorfietskringe veral bekend is as ’n waaghals.
“Ons wil juis hê mense moet net die kop skud en glo ons het nie die reis deurdink nie. Baie mense vertel ons ook hoe hulle dié pad al op ’n bromponie of ’n 125 cc-motorfiets gery het. Ek dink nie hulle het al gesien hoe klein hierdie fietsies regtig is nie. As ek op die motorfiets sit, steek my knieë amper verby my ore.”
George was op vele terreine ’n baanbreker wie se nalatenskap nog lank in Worcester sal voortleef. Hy was bekend vir sy visioenêre leierskap, toekomsgerigtheid, onverskrokkenheid om dit waaraan hy geglo het in die beste belang van die gemeenskap deur te voer.
George het in 1951 aan Worcester Boys High School gematrikuleer. Hy was in daardie jaar die kaptein van die eerste rugbyspan wat die gesogte Fischer-beker en NCCR-skild vir die skool verower het.
Ná sy pa se aftrede was George aan die stuur van sake en het hy Quénet’s Apteek tot nuwe hoogtes gevoer. Die eiendomsontwikkeling om Quénet’s Arkade was ook ’n groot sukses nadat die oorspronklike arkade in 1996 as wandelgang verleng is.
Op sportgebied het George ook ’n groot rol gespeel. In 1957 het hy ’n lid van die Worcester Villagers-voetbalklub geword.
Hy was bekend vir sy betrokkenheid oor vele dekades by die Worcester-Lionsklub en het ’n langdienstoekenning vir langer as 50 jaar se toegewyde diens ontvang. Hy was van 1971 tot 1972 president van die klub en het ook die Melvin Jones-lidmaatskapstoekenning, die hoogste eerbewys vir ’n Lions-lid, ontvang.
Buiten sy naam wat deur Quénetsingel sal voortleef, sal verskeie plaaslike bakens Worcesteriete altyd aan George Quénet herinner. Onder hom is die bewaringsgebied langs Worcesterdam as ’n voëlpark ontwikkel, Bolandpark het ’n tartanbaan gekry en die Worcester-atletiekklub het sy klubhuis staangemaak.
Wanneer ’n belangrike kultuurbate agteruitgegaan het, het hy self ingespring om dit te help bewaar. Sy afsterwe laat in hierdie sin ’n reusagtige leemte in Worcester se bewaringskringe.