De Waal Venter is op 7 Mei 1942 in Pretoria gebore. Hy matrikuleer in 1959 aan Monument Hoërskool. In 1963 verlaat hy die universiteit om hom by die staatsdiens as klerk aan te sluit. In daardie jaar word die Staatsprys vir Poësie aan hom toegeken vir sy eerste bundel, Kiem. In 1965 word hy aangestel as assistentredakteur van SARP en in 1968 aanvaar hy ‘n betrekking in Johannesburg as reklameskrywer en verhuis na die Goudstad. Die jaar daarna word hy ‘n omroeper-regisseur by die Afrikaanse Diens van die SAUK, waar hy werk tot 1970, toe hy besluit om weer by die reklamewêreld aan te sluit. In 1990 het hy die ATKV-reklameprys gewen. In 2000 het hy uitgetree as skeppende direkteur en onafhanklik begin werk. De Waal is getroud met Erla Louw, ‘n arbeidsterapeut en hulle het vier kinders en vyf kleinkinders. Hulle woon in Krugersdorp.
In 1966 gee De Waal saam met Jeanne Goosen en Menno Stenvert die literêre tydskrif WURM uit. Hy skryf lirieke, gebaseer op bekende musiekstukke soos “Recuerdos de la Alhambra” van Franciso Tarrega. In Afrikaans het dit “O my vaal Karoo” geword. Hierdie lirieke en komposisies het ‘n nuwe wending aan Afrikaanse ligte musiek help gee. In die twaalf jaar tussen Kiem se verskyning en die publikasie van De Waal se tweede bundel, Pols, in 1977, word Klawer in 1966 gepubliseer, waarin gedigte van De Waal saam met dié van Menno Stenvert en DPM Botes verskyn. Hy skryf ook verskeie jeugwerke, radiodramas, vervolgverhale en draaiboeke waarvan hulle met Idem-pryse bekroon word. Wat dan? is in 1988 met die Idem-prys vir radiodrama bekroon.
Hoewel De Waal steeds gedigte in Afrikaans skryf het hy in 2010 ‘n Engelse digbundel, Entangling states of mind, by Lulu.com gepubliseer. De Waal doen heelwat vertalings van digters in ander tale na Afrikaans en hy is tans besig met ‘n projek om algaande die Nobelpryswenner Tomas Tranströmer se gedigte uit Sweeds in Afrikaans te vertaal. ‘n Volledige skrywersalbum van Venter verskyn op LitNet.
Die wêreld aan minnaars openbaar
Eers kyk hulle
hoe die stootskrapers oorvlieg,
staalvlerke klap kragtig
om die massiewe goed in die lug te hou.
Die gedruis van die stootskrapers vervaag
maar toe begin ‘n geweldige hyging
naderswel en groei tot ‘n oorweldigende gegrom
soos die reuse vragmotors
oorgeswerm kom, toetende
enorme meganiese ganse
skaars in die lug gehou
op hulle kort, vibrerende vlerkies.
‘n Skerp reuk van diesel en petrol
druk die geur eenkant toe
van die bloeiende kanferfoelie.
Die minnaars waai glimlaggend
vir ‘n vragmotorbestuurder
wat ondertoe loer oor sy toebroodjie.
Stadig verdoof die gedruis van die trop vragmotors.
wat klink soos kinders op ‘n speelgrond
splinter die lug in,
vlermuise gooi hulleself rond
in hoeke met verpletterende g-kragte.
Die minnaars staan en kyk
hoe die maan
ontvou uit die horison
nog nat van die baarmoeder.
Wat hulle sien
kan net minnaars sien.
Die teoretiese fisikus skilder
trappe-trappe-trone oor die rand
van die skilder se verbeelding;
hulle word gevolg deur ses eiervrugte
wat skielik regs draai
op die esel af,
hulle oorryp groen en pers
bevlekte gesigte vol skaam verwagting.
Die lug sak in die middel
die ruim beliggaamde naakfiguur
wat haar oggendtee
en oranje druiwe geniet.
Die skilder verf die hele doek
vol wit verf,
terwyl hy die drang onderdruk
om die buis oop te maak
waarin ‘n verstommende rooi
woes stoei om uit te kom.
Voor daar kleur was
was daar niks,
beduie die skilder aan die eiervrugte
saamgedrom om hom.
Dan verf hy versigtig
‘n donker kolletjie
êrens in die middel van die bekende heelal.
Rigiede denkpatrone in flarde
Soos die bul
in die gangetjie af loop
mis die punte van sy horings
rakelings die delikate koppies op die rakke.
Hy draai links,
kantel sy kop
om sy horings verby
die fragiele herderinnetjies te stuur
en hulle oor
sagte blou teestelle te swiep.
Hy stop voor ‘n oop glaskas
met vase wat skaars
die gewig kan dra
van drie rose elk.
Die stomende asem uit sy neusgate
roer die verkoopsdame se rok:
ek’s hier om ‘n punt te maak,
rommel sy stem uit sy diep bors,
en ek wil ‘n porselein-ring hê,
versier met ‘n ontwerp van Delft.
Met sy neusring aan,
stap die bul uit die winkel;
lê daar ‘n cliché in skerwe.
Neem ‘n asperien, byvoorbeeld
Die twee ouer filosowe
wandel op die strand,
kaalvoet met hulle langbroeke
opgerol tot by hulle knieë.
Die een weet omtrent alles,
die ander en amper niks.
Neem taal, byvoorbeeld, sê die een,
ons weet presies wat dit is
en hoe dit werk.
Ek weet nie, antwoord die ander een skugter.
Jy weet nie? Wat taal is nie?
roep die ander een geamuseerd verbaas uit.
My liewe kêrel, dit is wat ons nou gebruik!
Ja, ek weet, maar wat is dit nou eintlik?
Man, dis mos … neem Chomsky …
of Lacan, of Derrida, stel die ander een voor.
Ja, maar daar is fundamentele …
onderbreek die kundige filosoof en stap aan,
fronsend, besig om sy gedagtes agtermekaar te kry
sodat hy sy vriend uit sy onkunde kan verlos;
sy hande is in ‘n pynlike greep agter sy rug,
sy kakebeen roer onrustig.
Dis voor die hand liggend, is dit nie? mompel hy uiteindelik.
Die onkundige filosoof antwoord nadenkend,
ek kan jou ‘n asperien aanbied,
maar ek weet nie wat dit is nie.
Ontmoeting van minnaars
Sir Talkalot was ‘n vrek aantreklike ridder,
sy heuningblonde snor
soos ‘n perkamentrol beskrewe met ‘n meesleurende roman.
Hy ry op ‘n dag na die draak se lêplek
(op sy perd, natuurlik)
pluk sy nommer een swaard uit
en steek haar op die boud.
Eina! gil sy.
Haar warm asem
brand Sir Talkalot
se linkersnor skoon weg.
Kyk nou wat het jy aangevang!
raas sy, vrywend oor haar boud.
Nou’s ek op hitte!
Die diep bastone
van ‘n draak se paringslied
klink in die verte,
maar kom vinnig nader.
Sir Talkalot was koudgeskrik,
hy wou wraggies nie
Kupido speel nie,
die ventjie is ver van heldhaftig;
hy’t soos ‘n skaap gevoel.
Gou! sê die draakdame,
wikkel voor Godfrey
jou in ‘n burger verander,
die soort wat hy eet.
Sy stop haastig ‘n diamanthalssnoer
en ‘n handvol pêrels en robyne
in sy hande.
Vir jou meisie, sê sy,
sê haar jy’t ‘n gelukkie getref …
ag ek meen ‘n draak.
En daar gaan Sir Talkalot
vroetelende aan sy gebrande snor.
Die draakdame begin haastig lipstiffie aansit –
die tyd was min,
sy het ‘n volle drie meter-lange lip gehad.
met ‘n vergrootglas
‘n paar sandaaltjies bestudeer
‘n Fee skiet deur ‘n streep sonlig
‘n neusring amper te klein om te sien
en ‘n skilpadraam bril.
Die sosioloog knik sy kop versigtig
soos sy ‘n ryperd se boud sou klap
skielik soos ‘n skrikgemaakte vlieg.
Onlangse bydraes op Versindaba	Die 2017 Ingrid Jonker-Prys vir Afrikaanse Poësie
Nuutste Kommentare	Melanie Grobler: Baie dankie Charl-Pierre. Die vraag wat ek graag wil vra, is...
Melanie Grobler. die gebreekte vaas	Die 2017 Ingrid Jonker-Prys vir Afrikaanse Poësie	Peter James Snyders: G'n Ordinary Mens	Bio's & gedigte	Reglemente vir die Ingrid Jonker-prys	hans du plessis	Onderhoud met TT Cloete	Allenig moet ek bed toe gaan	Gedigte: Afrikaans en Nederlandstalige