Reuse Savannah - Baobab * Oor plante
Reuse Savannah - Baobab
"God het 'n baobab geplant in die vallei van 'n rivier wat vloei, maar die wispelturige boom was nie tevrede met die vogtigheid van daardie plekke nie. Die skepper het die baobab vir berghange geneem, maar selfs daar het die boom ongemaklik gelyk. Toe steek die hemelse heer in woede die baobab met sy wortels op in die middel van die droë savanne. en die boom van God wat op God kwaad geword het, groei onderstebo. "
Die Afrika-legende verklaar dus die ongewone voorkoms van die baobab.
Op die groot uitgestrekte hoë, grasagtige Afrika-steppe - savanne word daar soms houtagtige plante aangetref. Gewoonlik is dit eensame, towerende worsbome wat deur voëls bestuif word, sambreelvormige akasia-bome met oopwerk-krone en die beroemde baobab.
Bonkig, met 'n buitengewone dik stam (soms 45 meter in omtrek) en met 'n breë, maar lae kroon, is baobab een van die mees eerbiedige bome van Ekwatoriaal Afrika. Die mening is vasgestel dat die hoogste boom ter wêreld eucalyptus is, dan kom die metasequoia, en die baobab het nog altyd 'n beskeie plek gekry. En skielik is 'n baobab-reus, wat nie gelyk is aan ander bome van hierdie geslag nie, onlangs in Afrika ontdek. Op 189 meter is die magtige kroon, meestal op 'n relatiewe lae hoogte versprei, opwaarts gestyg, en die deursnee van die stam by die basis was tot 44 meter.
Met die aanvang van 'n droë periode van byna ses maande, val Afrika-reuse, anders as die meeste plaaslike bome, hul blare af en staan ​​daar tot aan die begin van die reënseisoen. Wanneer die reënseisoen begin, blom hulle gelyktydig met die voorkoms van blare, en vorm dit groot (tot 20 sentimeter in deursnee) enkele blomme. Elke blom met vyf vlesige blomblare en talle pers meeldrade hang aan 'n lang voetstuk. Baobab blom 'n paar maande, al reën dit, maar elke blom leef net een nag. Saans onthul 'n vars, veerkragtige knop fyn, syagtige blare, en met die eerste sonstrale verloor hulle glans en vervaag.
Dit was lank nie bekend hoe die bestuiwing van baobabblomme onder snags bedek word nie. Dit het geblyk dat vlermuise hierby betrokke was. Met die begin van die duisternis, sirkel hulle in 'n menigte om die donker kroon op soek na blomme. Deur nektar en stuifmeel te onttrek wat vir hulle heerlik is, bestuif vlermuise die blomme van die baobab gelyktydig.
Baobab blom as dit alles in blare geklee is. Die blare is palmaat en bestaan ​​uit vyf pamflette van 18 sentimeter lank en 5 sentimeter breed.
Alhoewel baobab bekend is as 'n universele plant, waarvan al die dele 'n persoon bevoordeel, is die vrugte daarvan, die sogenaamde aapbrood, die belangrikste. Groot (35 sentimeter lank en tot 17 sentimeter breed) baobabvrugte, soortgelyk aan reuse komkommers, hang aan die bome op lang dun stingels. Van bo is jong vrugte dig bedek met 'n krullerige pluis waardeur 'n swart blink skil sigbaar is; teen die tyd dat die vrugte ryp word, verdwyn die pluis.
In die krone van reusagtige bome woon hordes ape wat hul vrugte voed, en die inwoners noem die baobab 'n aapbroodboom.
Die vleis van die vrug is rooierig, karig, smaaklik, suur, verfrissend. Dit word geredelik deur die plaaslike bevolking geëet. Die vrugte en sade van die baobab word deur die inboorlinge gebruik as medisyne vir dysenterie en oogsiektes. Die sap van die vrugte word gebruik om 'n dorsdroging te berei, wat beskou word as 'n genesende middel vir 'n siekte met vaste koors. Naturelle maak geregte uit die vrugteskulp.
Baobab sade bevat baie olie, dit word gerooster geëet, saadekstrak is die beste teenmiddel vir vergiftiging met strophanthus.
Die baobab-bas is baie eienaardig: die boonste laag is elasties, soos 'n spons, en die binneste bestaan ​​geheel en al uit sterk vesels. Ruwe stowwe, toue en selfs snare vir plaaslike musiekinstrumente word van vesels vervaardig. Die Senegalese spreekwoord sê oor veselsterkte: "hulpeloos, soos 'n olifant wat met 'n baobab-tou vasgemaak is." Baie sagte baobabhout is altyd rou en bêre 'n voorraad water vir die hele droë periode. 'N Dik, sponsagtige bas voorkom dat oortollige vog verdamp word en die blare val in die hitte af. Ondanks die lae meganiese eienskappe van baobab-hout, gebruik swart mense dit wyd vir die vervaardiging van bote en verskillende gereedskap.
Baobabblare word die meeste gebruik. Hulle word vars geëet, gedroog en fyngemaak, dit word beskou as die beste geur vir die nasionale koeskoes. Baobab-blare word as 'n goeie middel teen malaria beskou, en word ook gebruik om suurdeeg te maak.
As 'n nuttige boom as heilig beskou word, hou die inwoners van die savanne streng by die gewoonte - almal moet die saad van die baobab naby hul huis saai.
Die baobab word genadeloos uitgebuit deur baie wilde savanne-inwoners, veral olifante. Geen wonder dat die baobabs hier olifant-eetplekke genoem word nie. Die gewone prentjie vir savanne is dat olifante wat om 'n boom druk, van sy takke afbreek, boomstamme breek, die bas skeur en alles spoorloos eet. Terselfdertyd gee die olifante vir die jongste die sappigste stukke kernhout. Die verslawing van olifante aan baobabs is onlangs ontdek en is nog nie verduidelik nie. Die blare en vlermuise van die baobab is ook skadelik. Dit is skaars om 'n baobabboom in 'n volgroen uitrusting te vind: 'n aansienlike deel van die blare is altyd beskadig en saam geëet.
Benewens Ekwatoriaal-Afrika, groei baobab ook in Madagaskar, Indië en die savanne van Australië. In hierdie dele word dit verteenwoordig deur 16 spesies wat deur plantkundiges aan die bombaksfamilie opgedra is, terloops, baie na aan die malva-familie. Dus, die reuse savanne is verwant aan ons beskeie skoonheidspark.
Baobab is een van die mees gerespekteerde veterane in die plantewêreld. Selfs Alexander Humboldt het hierdie boom die oudste organiese monument van ons planeet genoem, en die beroemde Afrikaanse plantnavorser Michael Adanson het in 1794 in Senegal 'n baobab met 'n deursnee van 9 meter op 5150 jaar beskryf. Terloops, ter ere van hierdie plantkundige het Karl Linnaeus die wetenskaplike naam "adansonia" aan die baobab toegeken, wat bewaar is en nog bekend is.
Vanweë die buitensporige dikte van die stam is baie byname aan die baobab toegewys. Intussen het waarnemings getoon dat skommelinge in die omtrek van die stam deur meteorologiese toestande veroorsaak word. Forester G. Guy het 35 jaar in die Nasionale Museum in Bulawayo (Suid-Rhodesië) (1931-1966) die omtrek van die stam van dieselfde baobab gemeet, en hoewel dit elke jaar anders blyk te wees, het dit nooit die oorspronklike omtrek oorskry nie. Dit is te danke aan die feit dat die eerste jaar die natste was, en die volgende jaar droog.
Baobabbome het nog 'n ongelooflike eienskap: hulle kan 'n element van die eeu opbou - uraan.
Baobab is dikwels verbasend lewensvatbaar in haglike lewensomstandighede. Met 'n byna konstante gebrek aan water, ontwikkel dit wortels honderde meter na die kant. Die bas word vinnig beskadig deur mense of olifante. Nie bang vir brande van baobab en steppe nie. Selfs wanneer die woedende vuur daarin slaag om die stam in te dring en die hele kern daarvan uit te brand, groei die boom steeds. In sulke baobabome is dit veral moeilik om die ouderdom te bepaal, selfs met die radioaktiewe metode. Selfs in ongeskonde plante is dit egter nie maklik nie, aangesien die baobab-hout nie boomringe het wat vir ons bome gebruik word nie.
Die sagte hout van die baobab word dikwels deur die swam beskadig, wat ook bydra tot die vorming van groot holtes in die boomstamme. Maar in sulke gevalle hou die boom nie op om die mens te dien nie, hoewel op 'n ietwat ongewone manier. Dit is genoeg om 'n gat in die boonste deel van so 'n boom te maak (dit vorm dikwels natuurlik), en 'n dik, gewoonlik leë stam word geleidelik gevul met reënwater en oorvloedige vog. Die digte tent van die baobab-kroon beskerm so 'n puttenk betroubaar teen verdamping, versamel blare en takke met water en vul die voorraad in die put weer aan. Plaaslike inwoners koester sulke lewende reservoirs en bespaar hul inhoud vir 'n reënerige dag.
Onder die krone van die baobabs word wonings dikwels gebou. Soms word mausoleums in die boomstamme van reuse-bome gereël, waarin die oorblyfsels van stamleiers en prominente militêre leiers begrawe word. Die groot holte van die baobab (6X6 meter), wat in een van die stede in die noordweste van Australië groei (daar is baobabs daar, hoewel van 'n ander soort), het die plaaslike owerhede beveel om in die gees van koloniale tyd die stadsgevangenis daar te stel. Forester D. Fenshaw van Noord-Rhodesië berig dat daar in Katima, in die holte van die baobab, 'n toilet met 'n toiletbak en 'n spoelbak gereël is.
Die baobab-reuse wat nie ouderdom ken nie, oorleef tot 6000 jaar, en gedurende hierdie tyd word baie geslagte mense vervang.