Die bydrae wat Gerd Theissen in die aktualiteit van die onderwerp maak, verdien vermelding. Vanweë die toenemende sekularisasie én pluralisme van godsdienste in die ná moderne wêreld, is daar wat hom betref, 'n al hoe sterker behoefte aan nuwe vorme van godsdienstige uitdrukking. Dieselfde geld ook vir 'n publieke etiek. Daarom kan dit haas nie anders as dat godsdienste met mekaar in gesprek moet begin tree nie. Die Bybel bied volgens Theissen daardie noodsaaklike bydrae tot die verstaan van die werklikheid én van onsself en dit op sigself noodsaak 'n openbare dialoog. Die God van die Bybel is tog die God van alle mense. Dialoog met ander godsdienste begin immers reeds in die Bybel. Juis daarom is dit noodsaaklik dat 'n Skrifbeskouing gedekonstrueer moet word (Theissen 2007:142-146).
Benewens ook sekere verwikkelings by die Bybelwetenskappe (soos bv die ontdekkings by Qumran, Nag Hammadi en die Evangelie van Judas, asook die (re-)konstruksie van die Q -Evangelie wat die kwessie van die kanon weer opnuut op die tafel geplaas het), het ek tog die indruk dat 'n bepaalde verwikkeling in die Sistematiese Teologie ook tans 'n belangrike rol in die aktualiteit van die vraag na die aard en die gesag van die Skrif speel. Die laaste klompie dekades is daar in die Dogmatiek 'n hernieude belangstelling in die verstaan en die implikasie van die leerstuk oor die Triniteit. Toenemend word besef dat haas geen teologiese locus los daarvan geïnterpreteer behoort te word nie. So is dit onder andere byvoorbeeld moontlik vir 'n teoloog soos Jenson om die grond van die problematiek oor die Skrif, terug te voer na die wese van God self wat in dialoog met God self is: Jesus Christus is die adres van God se immanente ontologiese dialoog (Jenson 1991:270-272). Hierdie dialoog in God met Christus maak nou die gesprek met ons moontlik en daarvan getuig die Bybel gevolglik ook. Christus is dus die spreke van God in die geskiedenis. Daarom kan die kerk as geloofsgemeenskap in die Christus-spreke, juis ook met God praat - 'n ontologiese volgorde wat egter nie gemis durf word nie (Jenson 1991:272). Andersins kom mens by die onhoudbare situasie uit waar die mens God, selfs teen sy wil in, kan ken en greep op kan uitoefen! In 'n sekere sin kan ons sê dat die bloudruk vir die kerk hier te vinde is. Die wisselwerking in God self (perichoresis) is God se immanente storie wat bepalend is vir sy verhaal van genade met ons. Die ewige verheerliking van die Vader deur die Seun, is in die geskiedenis voortgesit deur die opstanding van die Christus - 'n verhaal waaraan ons nou mag deel. En al is die ná moderne tyd wars aan meesternarratiewe, is hierdie 'n meta-narratief2 waarsonder die Christen steeds nie kan nie. In hierdie verhaal word ons verstaan van die hede, geskiedenis en toekoms immers gekonfigureer.
Dit is van kardinale belang om te konstateer dat God nie iets ván God openbaar nie, maar alleen God self. God bied ons nie soos 'n segment uit 'n sirkel, iets van sy wese aan nie, maar wel soos 'n sektor wat tot in die middelpunt strek. "Wij kijken Hem in het hart", verduidelik Berkhof (2007:110) hierdie beginsel. Openbaring is dus nooit 'n habitus, 'n stuk "geopenbaardheid" nie, maar altyd God se persoonlike Sélfbekendmaking in vryheid (Barth 1961:29-33). Waarheid is dus van huis uit 'n Persoon. Die bedoeling van die Bybel se boodskap is gevolglik primêr die heil van die skepping van God en nie die oordrag van 'n koue stuk kennis nie. Ons kan immers nie moderne epistemologiese vraagstukke net so op die Bybel superponeer nie. Die vraag is dus nie bloot, "wat moet ek weet?" (om gered te word nie), maar veral "wat moet ek doen?" (Hand 16:30). Of anders gesê, Bybelse kennis veronderstel altyd 'n soteriologiese gerigtheid.
Dit hang natuurlik saam met die feit dat Luther die eksistensiële pro me as die matrys vir sy teologie ontwikkel het. Ons ken God nie in terme van 'n wêreld-prinsipe wat die oorsaak van alles is en die genade gevolglik 'n ingebore eienskap van die mens is nie (Ebeling 1977:274-275). Nee, die gelowige is in 'n persoonlike relasie met God en daarin en daaruit lewe hy of sy. Die kruis van Christus vorm die locus theologicus waar hierdie ontmoeting realiseer. Kenteoreties kan ons dus aflei dat die Bybel ervaring interpreteer. So kan Luther (1999:11) byvoorbeeld aandui dat die gevoel van die afwesige God wat die dissipels daardie Vrydag met die kruisiging beleef het, alhoewel eg menslik, deur die openbaring in 'n ander perspektief geplaas is en aantoon dat God sowel verborge as teenwoordig is. Die Woord interpreteer dus ervaring en plaas dit in 'n nuwe raam. Juis daarom is die gelowige ook positief oor die toekoms. Dit gaan nie om eie insigte nie, maar om God se belofte. Daarom kon Luther ook God bly prys vir die seëninge in die alledaagse lewe. Die Vader word geprys omdat sy liefde in die Seun ontmoet word en wie se stem deur die werking van die Gees gehoor word. Nürnberger (2005:23) beklemtoon hierdie bemiddeling van God, te midde van die verborgenheid en die openbaring, in sy weergawe van Luther se teologie. Ons spekuleer nie oor God se grootheid, bestaan of liefde nie - ons ervaar God. Luther het alle kreatuur gevolglik as larwes of maskers van God beskou. Tog oorstyg God se immanensie enige vorm van 'n panteïsme (Steinmetz 2002:24).
Luther kan nie anders as om vanuit sy persoonlike situasie oor God die Skepper te reflekteer nie. Hy is ook heel aards daarin: klere, skoene, kos, drank, ja, alles wat goed is kom van God af. Daarom is dit vir McGrath (2003:13) so belangrik om ook die aposterioriese aard van die teologie7 te beklemtoon. Dit gaan dus om 'n benadering waar daar 'n persoonlike betrokkenheid met die besondere plaasvind.
Pannenberg het dit reg as hy sê dat die Protestantse Skrifprinsipe in 'n krisis verkeer nie net vanweë die historiese kritiek nie, maar ook vanweë die hermeneutiek.8 Die Bybel se diversiteit en historisiteit is eenvoudig net te oorweldigend om geïgnoreer te word: "Die `Sache' der Schrift, die Luther im Sinne hatte, nämlich Person und Geschichte Jesu, ist für unser historisches Bewutsein nicht mehr in den Texten selbst zu finden, sondern mu hinter ihnen erschlossen werden" (Pannenberg 1979:15). Sowel die integriteit van die teks as die rol van die leser moet dus erken word. Die primum principium kan dus geen intrinsieke metafisiese kwaliteit in die Skrif self wees nie, maar is alleen God wat in sy genade na ons toe uitreik en aldus deur die gelowige beleef word. Dit is in hierdie aspek wat Webster (2003:95) juis ook die perspicuitas van die Skrif wil sien. Dit is geen ontologiese gegewe nie, maar 'n ontmoeting in die geloof. En dit moet so aanvaar word. Daarom is die behoorlike lees van die Bybelteks nie net 'n bloot tegniese vaardigheid wat aangeleer word nie, maar veral ook 'n gebeure wat relatief tot die gelowige groei (Bonhoeffer 1996:64). Deurdat Christus nou deur die Skrif aan die woord kom, realiseer sy teenwoordigheid en word dit God se Woord. Ebeling (1960:333, 347) het hierdie gedagte verder ontwikkel en oordeel dat nie óns 'n teks uitlê nie, maar omgekeerd, die teks lê ons uit en bring ons tot selfverstaan.9 Hierdie hermeneutiek wil dus geensins 'n vooronderstelling wat alle verstaan bepaal, verdiskonteer (verhandel/wissel) nie. Bonhoeffer stel dit elders ook baie duidelik: