Die idee dat ontspanningstyd in natuurlike omgewing bestee, is goed vir ons gesondheid en welstand is amper nuut. Ouers het vertel dat hul kinders vir geslagte lank gaan speel, dit is goed vir jou. Nou, kollegas en ek het 'n studie gepubliseer in die tydskrif Scientific Reports wat daarop dui dat 'n dosis van die natuur van net twee uur per week word geassosieer met beter gesondheid en sielkundige welsyn, 'n figuur wat van toepassing is op elke demografiese wat ons kan dink (ten minste in Engeland).
So hoekom het ons navorsing hieroor nodig? Alhoewel ons ouers se gesonde verstand waarneming in die algemene sin waar is, is die duiwel - soos altyd - in besonderhede. Byvoorbeeld, dit is minder intuïtief voor die hand liggend presies hoeveel tyd in die natuur ons nodig het voordat ons die voordele ervaar, of ons "te veel van 'n goeie ding kan hê", of dit beter is om baie kleiner ontmoetings of een groot een te hê, of parke , strande en berge bied soortgelyke voordele, of natuur blootstelling vir sommige mense belangriker is as ander.
Ons wou hierdie vrae beantwoord sodat ons aanbevole riglyne kon begin ontwikkel oor hoeveel tyd mense in die natuur moet spandeer. Soortgelyke riglyne is ontwikkel om te adviseer 150 minute van fisiese aktiwiteit per week, of dit Vyf porsies vrugte en groente per dag voordele gesondheid. Ons bevindings bied nog nie 'n finale aanbeveling nie, maar ons dink hulle is 'n belangrike beginpunt.
Ons weet van die amptelike oefen riglyne. Maar hoe gaan dit met die natuur? Simon Pugsley via Shutterstock
Ons navorsing het antwoorde gebruik van 'n groot, verteenwoordigende steekproef van 20,000-volwassenes in Engeland, ingesamel as deel van 'n jaarlikse regeringsadvies op Verband met die natuurlike omgewing. Die opname vind in mense se huise plaas en die onderhoudvoerders vra dat respondente elkeen van die vorige sewe dae moet gaan en beskryf watter tyd hulle "elke dag" in natuurlike instellings soos stedelike parke, bos of strande deurgebring het.
Sodra hierdie natuurdagboek gerekonstrueer is, het die onderhoudvoerders die afgelope week willekeurig 'n vorige besoek gekies en gevra om meer omvattende besonderhede te vra, hoe lank die besoek was, wie hulle saamgegaan het, hoe hulle daar gekom het en wat hulle opgedaag het. . Hierdie "ewekansige" keuringsaspek is baie wetenskaplik belangrik omdat dit beteken dat ons leer oor mense se besoeke in die algemeen, nie net die "hoogtepunt" -gebeure wat die meeste in die geheue hou nie. Deur hierdie antwoorde te gebruik, kon ons 'n profiel bou van hoeveel tyd elkeen van ons 20,000-respondente per week in die natuur spandeer het.
Om uit te vind hoe dit verband hou met gesondheid en welsyn, het ons gekyk na die antwoorde van dieselfde mense op twee verdere vrae oor algemene gesondheid en algehele "lewensbevrediging".
Ons het bevind dat mense wat ten minste twee uur per week in die natuur spandeer het, meer geneig was om "goeie" gesondheid of "hoë" vlakke van welsyn te rapporteer as mense wat geen tyd in die natuur spandeer het nie. Mense wat 'n bietjie tyd in die natuur, maar minder as twee uur spandeer, was nie meer geneig om goeie gesondheid en welsyn te rapporteer as diegene wat nul blootstelling gehad het nie, wat daarop dui dat hulle te min kan wees. Verder, na ongeveer vyf uur per week, was daar bewyse van geen bykomende voordele nie.
Die waarskynlikheid om goeie gesondheid te rapporteer, het die afgelope week ongeveer drie uur in die natuur getoets. White et al
Miskien is dit die belangrikste van hierdie patroon van 'n "twee-uur drempel" teenwoordig vir byna alle groepe waarna ons gekyk het: ouer en jonger volwassenes, mans en vroue, mense in stede en in landelike gebiede, mense in behoeftige en welgestelde gemeenskappe, en selfs onder mense met en sonder 'n langtermyn siekte of gestremdheid.
Dit suggereer dat ons resultate nie bloot weens 'n oorsaaklike oorsaaklikheid is nie - die moontlikheid dat mense wat die natuur besoek, reeds 'n geselekteerde steekproef van gesonder mense is. Selfs diegene met langtermyn siektes het meer geneig om beter gesondheid en welsyn te rapporteer as hulle 120 minute per week in die natuur spandeer.
Alhoewel ons bemoedigend is, moet ons versigtig wees om hierdie resultate te oorpeel. Die feit bly egter dat die data self gerapporteer en "dwarsdeursnee" was. Ten spyte van ons beste pogings, kan ons nie die moontlikheid uitsluit dat mense nie die tyd wat hulle verlede week in die natuur bestee het, akkuraat onthou nie, of senuweeagtig is om te praat oor hul gesondheid en welsyn vir onderhoudvoerders. Ons dink nie dit was te veel van 'n probleem hier nie, want die vrae was eenvoudig, geneem uit internasionaal erkende opnames, insluitend die sensus, en het bewys dat dit hoogs betroubaar is.
Daarbenewens is daar 'n groot aantal eksperimentele werk, insluitende werk wat gebruik word stres biomarkers, wat in wese toon dat die tyd wat in die natuur spandeer is, goed is vir fisiologiese en sielkundige gesondheid. Ons belangrikste stap is hier om 'n weeklikse dosis te verstaan.
Daar is toenemende druk op ons parke en ander groenruimtes wat gebruik word vir dringend benodigde behuising en ander infrastruktuur. Kollegas en ek waardeer ten volle dat hierdie alternatiewe grondgebruike belangrik is, maar ons voel hierdie ruimtes self word dikwels onderwaardeer. Deur ons begrip te verbeter van hoe om tyd in die natuur te bestee, hou dit verband met gesondheid en welsyn. Ons hoop om hierdie besluite beter te informeer oor wat om te doen met groenruimte.
Toegang tot die meeste parke en groenruimtes is gratis, so selfs die armste en dikwels die minste gesonde lede van gemeenskappe het gelyke toegang tot hul gesondheid en welsyn. Ons hoop dat bewyse soos ons s'n sal help om hulle so te hou.
Mathew White, Senior Lektor in Omgewingsielkunde, Universiteit van Exeter