Na jare van onsuksesvolle pogings om die pyn in my liggaam te verminder, uit te dryf, uit te roei en te oorkom, het ek my afgevra of die pyngevoelens nie net 'n stem vir die liggaam is nie, maar ook vir ander vlakke van die self.
Ek het verstaan ​​dat, hoewel pyn sterk en aanmatigend gevoel het en dit my aandag absoluut oorheers het, dit nie noodwendig 'n teenstrydige mag was nie. Dit was 'n reaksie.
Pyn vergesel my op 'n baie onaangename wyse, maar dit was 'n sein wat ontvang en afgekodeer moes word, nie 'n vyand wat geveg en vernietig moes word nie. Om die ruimte toe te laat om homself uit te druk, was teenproduktief; Tog het ek begin wonder wat kan gebeur as ek begin respek en eer my pyn
Terwyl dit blykbaar die dringende diktator van my lewe was omdat dit so hard en aanhoudend was, het ek verstaan ​​dat dit ook 'n boodskapper was. Dit was die effek van iets. Dit het aangedui, dit het gewaarsku, dit het geïrriteerd, maar dit was deel van sy doel. Pyn het sy missie vervul.
Die innerlike wysheid van my liggaam
Ek het uiteindelik besef dat ek nie eers die proses van ware genesing sou kon begin voordat ek 'n dieper vlak van vertroue bereik het met die innerlike wysheid wat my fisiese stelsel bestuur nie.
Dit het gelyk asof dit 'n padkaart vir gesondheid in sy eie taal gehad het, waaraan ek nie deelgeneem het of nie gepla het nie. Dit het my voorgekom dat ek selfs my herstel kan vertraag en my tyd in pyn kan verleng deur dinge in my eie voorkeur te probeer haal.
Wat gebeur as ek nodig het om terug te slaap, ontspan, 'n rustige toestand te betree en te leer luister na die aangebore wysheid van my liggaam en innerlike self deur die kode wat uitgedruk word as pyn?
Wat as ek iets radikaal doen en my ore en oë op die een of ander manier ontbloot en regtig probeer sien en hoor wat hierdie pyn in my liggaam vir my probeer sê, in plaas daarvan om dit voortdurend te probeer oorkom, toe te maak en basies toe te maak? op?
Watter moontlikhede vir genesing kan oopmaak as ek daaraan deelgeneem het as deel van 'n onderling gekoppelde stelsel, me, die hele ek, en begin afstem op die maniere waarop dit kommunikeer?
Hoe sou ek dan 'n manier kon vind om in 'n ander verhouding met pyn te verkeer, sodat ek nie meer heeltemal daarna gesien word nie, maar sonder om dit as 'n teëstander te behandel? Ek het myself afgevra of pyn was my stem, wat kan ek myself probeer vertel?
Luister na en interaksie met my pyn
Aangesien niks wat ek gedoen het om te keer dat dit werk nie, het ek besluit om oop te maak vir die moontlikheid van genesing deur pyn te ontmoet waar en hoe dit nagekom wil word.
Wat dit beteken, was ek nie presies seker nie, maar dit het my voorgekom dat die mate waarin ek kon luister en positief met die pyn wat in my liggaam leef, die mate waarin ek kon genees, kon wees.
Dit is teen ons huidige idees van gesondheid om pyn volledig te laat voel en daarop te reageer as 'n genesingsagent. Tog, ten spyte van ons gewone verwerping van enigiets wat pynlik was, het ek gevoel dat daar dalk onbenutte wysheid gevind kon word binne die ervaring van pyn self.
Miskien het die manifestasie van die diepste genesing die begrip ingesluit dat pynwaarneming meer as net 'n fisiese reaksie kan wees; dit kan ook 'n uitdrukking van dieper vlakke van die self insluit.
Die antwoord lê vir my 'n manier om pyn vanuit 'n meer holistiese perspektief te verstaan ​​en dit positief te sien.
Dit beteken dat ek myself nie as 'n hulpelose slagoffer moet sien nie, maar as iemand op reis. Dit beteken om na pyn te kyk as 'n rigtingwyser en 'n riglyn, nie as 'n probleem wat u moet oorkom nie.
Dit het beteken dat ek van die mentaliteit ontslae geraak het dat ek my genade en omstandighede genadig was. In plaas daarvan om pyn as 'n indringer en 'n vloek te sien, kon ek dit voorstel as deel van iets wat probeer om homself in my lewe te genees en op een of ander manier, deur my lewe - 'n uitdrukking van iets wat my gesond wil maak.
My eerste brief om te pyn
So, hier is wat ek nie voorheen toegelaat het nie, want ek het gevrees, soos my fantasie van die onbeskaafde lewende vreemdeling, dat as ek jou soveel ruimte gegee het, jy die hele huis wil hê. Kan ek die vreemdeling vertrou om net te neem wat hy regtig nodig het as ek my huis vir hom oopgemaak het? Is dit die regte ding om te doen?
So ek vrees dat jy so is, Pyn. Ek vrees dat jy onversadigbaar is.
Jy blyk seker te wees - jy verskyn elke uur van elke dag in my gesig en vereis aandag. Maar as ek jou meer aandag gee, sal jy nie nog meer van my af neem nie? Wat as ek durf gee om jou 'n stem te gee en te luister na wat jy moes sê? Kan ek die risiko gee om jou soveel krag te gee? Daar is soveel kamer?
Kommunikeer met pyn van aangesig tot aangesig
Eendag het ek besef dat pyn my nie binnekort gaan verlaat nie en dat ek die doel eenvoudig nie verstaan ​​nie, het ek besluit om dit van aangesig tot aangesig te ontmoet. Ek het gewonder watter pyn sou lyk as dit voor my verskyn vir die doeleindes van 'n dialoog.
Dit het my geïrriteer. As pyn vorm aangeneem het, kan ek dit vrae stel. Ek kon die betekenis sien wat dit in die vorm gehad het. Ek kon dit sien as iets met grense eerder as 'n alledaagse werklikheid.
Vanaf daardie stadium het ek nuwe maniere van dialoog met pyn begin uitdroom om te verstaan ​​hoe dit verband hou met en verweef is deur die fisiese en nie-fisiese lae van die self. Ek het maniere geskep om anders met pyn te kommunikeer, om 'n nuwe verhouding daarmee te bewerkstellig en uiteindelik met myself.
Ek het begin om stil te raak. Ek het pynvrae gevra. Ek het briewe aan pyn geskryf. Ek het gespeel met die idee van pyn as 'n boodskapper, 'n karakter, 'n krag vir goed. Ek wou weet wat pyn met my gehad het en hoe dit as ek en deur my uitgedruk het. Ek het my idees oor pyn op hul kop verander.
Die uitslae was baie bemoedigend. Pyn het my liggaam nie gelyktydig of selfs heeltemal verlaat nie. Maar dit het stil geword, minder intens. Dit het gereageer soos 'n gewonde wesens wat uiteindelik veilig gevoel het of 'n kwaad kind verhoor het. Dit het so gestap. Dit was ontspanne.
En die belangrikste ding wat ek gevind het, was dat ek nodig gehad het om pyn toe te laat wat dit was, as dit was voordat ek kon verwag dat dit sou aanbeweeg.
Ek het verstaan ​​dat dit op 'n vreemde manier gehoor en gerespekteer is. Dit het na 'n baie belangrike begrip gelyk. Pyn was iets in my wat, miskien onverklaarbaar, maar op 'n baie werklike manier, benodig 'n ander soort aandag.
Erkenning van Pyn se doel
Dit het by my opgekom dat pyn nie sou vertrek voordat ek die doel daarvan besef het en ja gesê het vir alles wat dit nodig gehad het om my te gee, te vertel of te wys nie. Dit het my in staat gestel om pyn te sien as iets wat my 'n geskenk aangebied het, hoe vreemd dit ook al was, en die geleentheid om bewustelik te kies om hierdie geskenk te aanvaar.
Ek het begin eksperimenteer met hoe ek verband hou met die pyn in my liggaam en hoe daardie verhouding al die ander verhoudings in my lewe beïnvloed, insluitend my verhouding met myself.
Vir my was pyn baie soos 'n klein kind wat op 'n broekpoot trek en wankel. Jy vertel aan die kind om stil te bly en stil te wees, maar hulle word net meer ontsteld. Uiteindelik neem u 'n asem, vasklou, kyk die kind in die oë en vra rustig, Wat wil jy my vertel?
Ek sê nie dat u pyn 'n kind in u binneste is nie (of miskien is dit nie so ver van die punt af nie), maar iets roep om opgemerk te word en daarop te reageer, en die meeste van ons probeer dit net laat stop. Ek het ontdek dat toe ek besluit om die hele tyd wat ek nodig het, pyn te gee, om dit so te sê te draai en daaraan aandag te gee, dit byna onmiddellik begin ontspan en loslaat.
Vind die geskenk of die boodskap
Ek wou uitvind of die geskenk of die boodskap van pyn self, van die lewe, van my liggaam of van my na my was. Of dalk het dit nie saak gemaak nie; dit was alles regtig dieselfde ding.
Die werk aan hierdie kreatiewe maniere het my gehelp om op te hou om my pyn te probeer aanval en eerder maniere te vind om anders en uiteindelik positiewer met my ervaring te wees.
Hulle het die deur oopgemaak om na pyn te luister, te hoor en daarop te reageer op maniere wat meer bevorderlik was vir diepe genesing.
As ons ernstige of chroniese pyn het, is ons normale lewe nie beskikbaar soos vroeër nie ...
Deur pyn in die gesig te staar, daarna te luister en die kamer in elk geval toe te laat, het my liggaam begin ...