Gedig: ŉ Boer sterf op sy plaasFoto: Reint Dykema Deur Carina Stander (Geb. 1976) ‘n Boer sterf op sy plaas. Die weigras knak in die nanagwind, knak kromrug en geruisloos. Die saailinge is agteroorgebuig, die wind waai: ‘n boer sterf op sy plaas. Die saad sidder ondergronds. ‘n Boer sterf op sy kindsbeenplaas. Hy het osse gemaak uit miershoopklei, diere met sekelmaanhorings. Later sy kroos geabba deur die dorings – sy vrou vonkelend en broos in die lamseisoen. ‘n Boer sterf grusaam op sy plaas. Hoor hoe bars die boord uit haar nate, sap en pitte reën alomheen in ‘n laaste seënwens dat die bome steeds jaarringe sal maak, dat die plaas tot puinhoop van pyn nie verval. ‘n Boer sterf op sy lieflingplaas. Die aarde gooi haar arms vir hom oop, die kudde in die kraal luister hoopvol vir sy gefluit, die waghond tjank sag na binne. In die stal stamp die hings sy hoewe. ‘n Deurwinterde boer sterf op sy plaas voordat ons kon sê hoe die vleis uit sy veld oor ons kuiervuur sputter die glansgroen groente van sy werf die waatlemoene en lemoene die bulpampoene soos geel planete bliknat sterre uit die lug geërf. Die boer wat ons sorgsaam gevoed het keer terug na die grond van geboorte en bloed. Die boomgom stol traanvormig. Vanjaar was die vrugte bittersoet.