Dié data voorspel 'n resessie | Netwerk24
Dié data voorspel 'n resessie
Deur Maarten Mittner 12 April 2019 05:00
Dit was nogal 'n skrikwekkende finansiële grafiek wat die markte aan die einde van Maart laat regop sit het – selfs ontstellender as die gewone grafieke, wat 'n terugsakkende rand teenoor die dollar uitbeeld, of die daling van die eiendomsindeks op die JSE.
Dié grafiek het die Amerikaanse tesourie se driemaande- "omgekeerde" opbrengs getoon vergeleke met die tienjaarmaatstaf wat wys dat die opbrengs in die drie maande hoër as die "tienjaar" gestyg het. Dié verskynsel verskil lynreg met alle bekende geld- teorieë en finansiële kennis oor die mark.
Opbrengste op langer-termyntesourie-effekte is gewoonlik hoër weens die inherente risiko op langer termyn, waarvoor beleggers 'n hoër premie betaal. Toe die tienjaar-opbrengs tot 2,4% geval, en die driemaand-opbrengs tot 2,5% gestyg het, het dit beteken beleggers verwag minder risiko op langer termyn as op kort termyn.
Dus het negatiewe korttermyn-toestande genoodsaak dat meer veiligehawe-gerief op langer termyn verkoop moes word. Dit is 'n besonder ongewone en negatiewe ontwikkeling. 'n Resessie het nog altyd die verkoop van korttermyn-effekte ten gunste van langtermynbeleggings op 'n omgekeerde wyse gevolg. Die mees onlangse was in 2006 vóór 2008 se groot resessie.
Die "omgekeerde" opbrengs voorspel 'n resessie oor 12 of 18 maande. Die mark prys strammer monetêre toestande in, maar ook laer BBP-groei in die toekoms – gedeeltelik vanweë koerse in Amerika wat tot 'n Huidige 2,5% vanaf nul 'n dekade gelede gestyg het.
Dit is nie 'n frats nie. Dit is werklik en gegrond op ekonomiese werklikhede waar geld strammer word weens rentekoersstygings wat reeds ingestel is.
Daling van inflasie
Met inflasie wat op langer termyn gaan daal, regverdig dit die koop van langertermyneffekte ten koste van korttermyninstrumente.
Maarten Mittner is 'n vryskut-finansiële journalis en markdeskundige.
In Amerika het ekonomiese groei reeds tot 2,2% gedaal vanaf die 3% van verlede jaar, wat aandui dat verdere omkerings moontlik op ons wag.
Dit terwyl die Amerikaanse Federale Reserweraad (Fed) verbind bly tot die verdere normalisering van monetêre beleid, met nog een of twee rentekoersstygings wat aangedui word, hoewel dit op die oomblik "wag".
Nog 'n ontwikkeling wat net so onrusbarend as die "omgekeerde" verskynsel is, is dat Duitsland se tienjaar- Bund-opbrengste vir die eerste keer vanjaar tot laer as nul gedaal het.
Die Japanse tienjaar is sedert Februarie in negatiewe terrein en het 'n negatiewe 0,08% gelewer. Dit beteken 'n belegger sal geen opbrengs op sy/haar geld ontvang nie.
Die belegging word slegs gedoen om voordeel te trek uit veiligehawe-oorwegings. Só groot is die kommer oor toekomstige risiko in ekwiteitsmarkte dat beleggers bereid is om hul geld in instrumente te plaas wat geen opbrengs lewer nie. Dit beteken beleggers het geen vertroue in ekwiteitsmarkte nie, wat na verwagting oor die volgende paar maande sal daal, al het hulle sedert die begin van die jaar gemiddeld met dubbelsyfergroei herstel.
Ekwiteitswaardasies word tans as te hoog geag, in lig van die algehele ekonomiese prentjie. Op die oog af lyk dit asof die effektemarkte oorreageer het aangesien Amerikaanse rentekoerse tegnies gesproke steeds benede die veronderstelde neutrale vlak van 2,8% is.
Dit kan ook wees dat markte die laer rentekoerse eerder as 'n resessie inprys, soos die vorige voorsitter van die Fed, Janet Yellen, gesê het. Die omgekeerde opbrengs het hom egter gou daarna reggestel met die "tienjaar" wat weer meer as die "driemaande" opgelewer het. Maar die beweging was marginaal en tentatief.
Dit lyk onwaarskynlik dat middel-2013 se patroon hom binnekort sal herhaal. In Mei 2013 het die Amerikaanse tienjaar-opbrengs tot 1,6% gedaal nadat die destydse voorsitter, Ben Bernanke, aangedui het dat kwantitatiewe verruiming sal wegval.
Die Fed-voorsitter, Jerome Powell, het oënskynlik vasgeskop deur met "normalisering" voort te gaan, gepaard met die voorbehoud dat enige verdere stygings van data sal afhang.
Toe hy terugkrabbel, het die opbrengs weer tot 3% geklim, soos aan die einde van 2018 toe dit tot 3,2% opgeskiet het vanweë die Fed se vertroue in die Amerikaanse ekonomie.
Dinge het inderdaad verander. Die Fed het nog nie juis op die opwelling in die effektemark gereageer nie, behalwe dat hy verdere stygings gestaak het.
Die Fed-voorsitter, Jerome Powell, het oënskynlik vasgeskop deur met "normalisering" voort te gaan, gepaard met die voorbehoud dat enige verdere stygings van data sal afhang. Dit het nie die effektemark kalmeer nie. Die uiteindelike beweging in rentekoerse sal beslis afwaarts wees, al bly die Fed hardkoppig en verhoog rentekoerse nog 'n keer tot 2,75%.
Daar word verwag dat die effektemark insgelyks gaan reageer en opbrengste verder sal afdruk op die Amerikaanse tienjaar tot by 'n moontlike 2,03%, volgens Nedbank Corporate and Investment se tegniese ontleders. Kundige en vooruitstrewende beleggers het hul reeds dienooreenkomstig geposisioneer.
'n Resessie het nog altyd gevolg op die verkoop van korttermyn-effekte ten gunste van langtermynbeleggings op 'n omgekeerde wyse.
Die opwelling in effekte toon dat ekwiteitsmarkte gaan sukkel en dat hulle in een of ander stadium sal moet begin om 'n resessie in 2020 of 2021 in te prys, wat 'n swakker aandelemark sal beteken.
Dit is wanneer die slim beleggers weer van effekte na ekwiteite gaan verander, en aandele teen laer pryse sal koop. Die komende resessie mag matig wees, meer soos in die vroeë 1990's eerder as 2008. Soos gewoonlik, sal die gemiddelde belegger die swaarste getref word. Op die oomblik kan min gedoen word.
'n Mens sal dit net moet deurstaan en sien hoe die magstryd tussen die Fed en die effektemark ontplooi.