Desember 2010 – Iets om te lees
Author TwilightPosted on Desember 9, 2010 Categories Khaled Hosseini4 Kommentare op A thousand splendid suns – Khaled Hosseini
Author SonPosted on Desember 3, 2010 Januarie 12, 2011 Categories Dana Snyman, Raak geleesTags humor2 Kommentare op Uit die binneland – Dana Snyman
In 2009 het Slumdog Millionaire ons vir 'n 6 geslaan toe dit 8 Oscars gewen het. Glad nie sleg vir 'n fliek sonder enige bekende akteurs nie. Dit moes doodeenvoudig gesien word om te sien waaroor gaan die bohaai. Nadat dit gesien is, was dit vir my duidelik dat dit nie bohaai verdien. Benewens dit, was dit een van die min Oscar bekroonde flieks wat 'n mooi storie vertel, amper 'n moderne feeverhaal.
Die fliek is op die 2005 boek Q & A gebaseer wat deur Vikas Swarup geskryf is. Ek was onlangs die boek in die hand gestop en vertel om te lees. Dit het my maande lank geneem om daarby uit te kom, maar toe ek begin het, was ek spyt dat ek nie iewers 'n dag oopgemaak het om dit te lees nie.
Eerstens is die fliek baie losweg op die boek baseer. Die karakters en selfs die verteller verskil heeltemaal. Ram Mohammed Thomas is 'n weeskind. Daar was pandemonium toe hy gedoop moes word, niemand was seker of hy Hindoe, Moslem of selfs Christen moet wees nie. Vandaar die naam wat aldrie gelowe bevredig het.
Hy neem aan Who Wants to be a Billionaire en die rede van die deelname word tot in die laaste hoofstuk van die leser geheim gehou. Ram het nie juis 'n opvoeding gehad om van te praat nie en het 'n groot deel van sy lewe in die Slums deur gebring. Hy het dus van die lewe geweet. Deur sy ervaring het interessante mense ontmoet en van elkeen iets geleer.
Dit raak egter 'n vernedering vir die produksie maatskappy toe hy goed doen en hulle het nie die geld om sy prys te betaal nie. Daar moet bewys word dat hy gekul het, wat geen probleem vir die korrupte Indiese Polisie behoort te wees nie. Net voordat hy so voos gemartel is dat hy enige iets sal teken, kom red 'n beeldskone prokureur hom.
Hy vertel aan haar hoe hy aan al sy antwoorde gekom het. Daarmee saam ontvou sy lewensverhaal. Een van swaarkry, maar tog ook van hoop. Hoe mens nie 'n ander op grond van agtergrond moet skat nie, maar hoe 'n mens tog ook hulle sterre kan verander.
Die boek is beslis die lees werd. Die klink dalk effens te goed om waar te wees, maar op een of ander manier bly dit realisties, sonder om dat die goed voel gedeelte verlore gaan.
Author Xena PhoenixPosted on Desember 2, 2010 Januarie 6, 2011 Categories Feel Good Storie1 Kommentaar op Slumdog Millionaire – Vikas Swarup
Ek hou nie regtig van historiese romans, met 'n held en heldin en 'n "happily ever after". Ek hou van iets met meer om die lyf.
So twee jaar terug lees ek egter hierdie boek terwyl ek iewers vakansie hou en dit was al wat daar te lese was. Ek plaas die resensie weer hier, want ek dink die boek is absoluut die moeite werd om te lees.
Op 'n manier het die boek toe ook 'n "happily ever after" vir een van die karakters, maar wat ek in die boek gelees het, het my tot so 'n mate geskok dat ek gaan naslaan het om meer te wete te kom. En dit waarop ek afgekom het, is NIE vir die "fainthearted" nie, maar ek voel tog om dit te deel.
Soos baie ander kinders, het Mary Molloy nie mooi begryp wat aan die kinders voorgestel is nie: "Ek het gedink ons gaan net weg vir 'n rukkie."
Die hoof van die 'Christian Brothers' in Wes-Australië, Tony Shanahan, erken dat daar kinders misbruik is, maar gee voor dat dit nie so erg was nie en meeste van die stories erg oordryf is. In 1993 het die 'Christian Brothers' egter in antwoord op 'n regsgeding, amptelik verskoning gevra teenoor die kinders en skadevergoeding ter waarde van 2.5 miljoen doller aan 250 gewese inwoners uitbetaal. Die meisies, wat na ander plekke gestuur is, is baie min seksueel misbruik in vergelyking met die seuns, maar hulle is net so erg fisies mishandel en geslaan en moes ook as goedkoop arbeid werk.
Die merkwaardigste ding van hierdie stuk geskiedenis, is dat dit amper nooit vertel is nie. As 'n maatskaplike werker in Nottingham nie per ongeluk hierop afgekom het toe sy 'n ander geval probeer opspoor het nie, sou hierdie tragiese stukkie geskiedenis nooit die boeke gehaal het nie. Nóg die Britse regering, nóg die Australiese regering en nóg die 'Christian Brothers' wou dat die wêreld hiervan te hore kom nie. Hulle het almal gehoop dat die tyd dit sou laat verdwyn en dit het amper. Die jongste verlore kinders is reeds in hulle 50′s
Author SonPosted on Desember 2, 2010 Desember 2, 2010 Categories Ware lewensdramaLeave a comment on Trust me – Lesley Pearse
Ek lees byna enige iets, maar ek was nog nooit 'n groot leser van wetenskapfiksie of stories oor vampiere en sulke goed nie. My meisiekind het beslis nie my liefde vir lees geërf nie, vir haar is lees byna soos tande trek. Toe ek dus hoor dat sy AL vier boeke in die Twilight reeks van Stephenie Meyer in minder as 'n maand deurgelees het, het ek besluit ek moet sien wat is so boeiend aan hierdie stories.
Die enigste boek van Stephenie Meyer wat ek toe onmiddellik in die hande kon kry, was 'The Host'. Blykbaar het Stephenie hierdie boek reeds in 2008 geskryf en dis maar nou eers wat dit regtig hier bekend begin raak het. Natuurlik as gevolg van haar gewilde Twilight reeks. 'The Host' is Stephenie Meyer se eerste sogenaamde volwasse roman. Blykbaar is die Twilight reeks meer vir tieners geskryf, maar sover ek gehoor het, verslind oud en jonk dit. (Ek het dit intussen ook verslind -LOL!)
Omdat dit 'n wetenskapfiksie verhaal is oor ruimtewesens wat die aarde oorneem, was ek nogal skepties en onseker of ek dit regtig wil lees. Ek lees nie naastenby genoeg na my sin nie, maar besluit toe een Vrydagaand ek wil 'n slag 'n lekker boek lees. 'The Host' lê toe al 'n week vir my en loer en ek dink toe ek sal ten minste die eerste hoofstuk lees en as dit 'n pot strooi is, dan kan ek nog iets anders kies.
Wow, wat 'n lees ervaring! Nog lank voor die einde van hoofstuk een was ek vasgevang – hoek, lyn en sinker. Die boek is heel naweek orals saam met my – en ek bedoel ORALS. Die Sondagoggend het ek die laaste hoofstuk gelees en ek was sommer mislik omdat die storie klaar is.
'The Host' is nie sommer net wetenskapfiksie nie – daar is avontuur, aksie, drama en naelbyt spanning ook. En dis 'n anderster liefdesverhaal.
Die verhaal gaan oor ruimtewesens wat die aarde oorneem. Wesens bekend as 'Souls'. Hierdie silwer, wurmagtige kreature kan net regtig lewe binne in 'n ander wese. 'n Soul het dus 'n menseliggaam nodig as gasheer. Die Souls het ongemerk die Aarde infiltreer en hulself binne in mense begin vestig. Teen die tyd wat die mensdom begin agterkom het iets is verkeerd, was dit klaar te laat. 'n Soul sal die menslike liggaam oorneem en die persoon binne-in doodeenvoudig uitwis, alhoewel hulle daardie persoon se geheue behou. Met die hulp van hierdie geheue, lok hulle dan ander mense en word hele families gou-gou oorgeneem.
Souls is 'n vreedsame ras en voel dat die mensdom nie die lieflike planeet Aarde verdien nie, aangesien die mense mekaar vermoor en vermink en die aarde vernietig. Souls is ook 'n hoogs gevorderde spesie wat alle siektes blitsig gesond maak, selfs die aarde se ongeneeslike siektes soos kanker. Verder maak Souls nie oorlog nie, hulle lieg nie, hulle oortree geen wette nie, nie eers 'n spoedbeperking nie. Alle Souls werk vrywillig in die veld waarin hulle die beste is, daar is geen geldstelsel nie en enige iets wat 'n Soul nodig het, gaan haal hy doodeenvoudig van die winkelrakke af. In kort, die Aarde is 'n paradys onder die Souls se beheer.
Daar is egter geen plek meer vir "regte" mense nie. Die Souls het 'n soort sekuriteitsmag – die Seekers – en hulle soek heeltyd na mense wat nog nie deur 'n Soul oorgeneem is nie, vang hulle en maak van hulle ook Souls. Alles natuurlik baie ordentlik en vreedsaam, volgens die Souls.
Daar is egter sommige mense wat hulself nie so maklik laat oorneem nie en wat die ou Aarde wil terughê, foute en al. Een van hulle is Melanie Stryder, 'n rebel wat weier om oor te gee en op vlug is saam met haar broer Jamie en haar minnaar, Jared.
Die stil oorlog is amper verby en daar is bitter min regte mense oor toe Melanie per ongeluk deur die Souls gevang word. Wanderer is 'n Soul wat byna 'n soort legende onder haar eie wesens is, omdat sy al op 8 ander planete gebly het – Souls bly gewoonlik nie op meer as 3 planete in hul leeftyd nie. Wanderer word in Melanie se liggaam oorgeplant, maar niemand het rekening gehou met Melanie se wilskrag nie. Melanie is sterk genoeg dat Wanderer dit nie regkry om haar heeltemal uit te wis nie.
Wanderer kan hierdie menslike wese glad nie verstaan nie. In die agt vorige gasheer liggame waarin sy al gebly het, het sy nog nooit met so iets te doen gekry nie. Wanderer se taak is om Melanie se geheime uit te snuffel en dan aan die Seekers oor te dra, sodat hulle die ander rebelle kan opspoor, maar Melanie bou 'n figuurlike muur om haar geheue en al wat deurkom na Wanderer is Melanie se groot liefde vir Jamie en Jared.
Tot haar skok besef Wanderer dat sy gevoelens vir Jamie en Jared begin ontwikkel, dat sy bekommerd is oor hul veiligheid, na hulle verlang en dat sy simpatie het met Melanie wat vasgevang is in haar eie liggaam en net met haar verstand kan skop en skree en weerstand bied. Dan doen Wanderer die onvergeeflike. Sy vorm 'n bondgenootskap met Melanie en saam gaan soek hulle vir Jamie en Jared. Melanie vertrou haar nie onmiddellik nie, maar mettertyd bewys Wanderer haarself bo verdenking, nie net aan Melanie nie, maar ook aan 'n groep menslike rebelle.
Hoe meer Wanderer alle kante van menswees ervaar, hoe meer besef sy dat haar eie mense, die Souls, verkeerd was om hierdie spesie se planeet van hulle af weg te vat. Dit bring haar by die punt waar sy besluit om die hoogste offer te bring.
Ek gaan niks meer van die verhaal weggee nie, behalwe net dat die einde 'n lekker onverwagte kinkel in het. Lees dit self – dis deur en deur die moeite werd. Dis regtig 'n onvergeetlike storie oor die volharding van liefde en die kern van menswees.
In die slotparagraaf staan een sin vir my bo alles uit: Daar is nog hoop vir hierdie planeet van ons.
Author SonPosted on Desember 2, 2010 Desember 2, 2010 Categories Spanning3 Kommentare op The Host – Stephenie Meyer
Liefling – die Movie
Ek sal die ys breek met die eerste fliek resensie!
Die film begin met 'n pragtige weergawe van Kinders van die Wind en ek het in my stoeltjie reggeskuif vir iets besonders, net om in die volgende toneel wreed na die werklikheid teruggeruk te word toe die openingstoneel 'n eksakte Afrikaanse weergawe is van die openingstoneel van High School Musical 3.
Die storie is niks nuuts nie. Jan aka Bobby van Jaarsveld aka Troy raak verlief op die donkerkop Liefling aka Lika Berning aka Gabriella terwyl die blonde feeks/rykmansdogter Madelein aka Marlee van der Merwe aka Sharpei en haar twee skoothondjievriendinne die wêreld vir almal versuur.
Die akteurs: Bobby van Jaarsveld is al te skattig en pragtig om na te kyk, maar Lika Berning se toneelspel het my nie oortuig nie. Die feeks se sangstem het verras. Tannie Carike het my laat skater met 'n flitstoneeltjie of twee, maar hulle kon gerus vir ou Skoert Darren uitgelos het.
Die agtergrond: Die Hartbeespoort omgewing waar die verfilming gedoen is is beeldskoon, maar dit was bietjie irriterend dat die regisseur 'n beeld van Toskaanse straatjies probeer skep het in 'n Suid-Afrikaanse omgewing met sommige van die liedjies.
Die musiek en choreografie: Daar is 'n paar liedjies wat werklik mooi is, soos bv. Jakkie Louw en Kevin Leo se weergawe van Voshaarnooi, maar die choreografie is oordrewe en daar was 'n paar tonele waar ek gedink het: NEE! Jy's nie ernstig nie!
Sal ek die fliek aanbeveel? Nah…
Author SonligPosted on Desember 1, 2010 Januarie 7, 2011 Categories Filmresensies5 Kommentare op Liefling – die Movie
Verder met Vrede – Barrie Burger
'Verder met Vrede' is 'n boek, 'n perde storie, 'n ware verhaal.
Ek was anderdag nie oppad boekwinkel toe nie, toe ek sommer vanself daar inloop, ingetrek deur 'n onsigbare magneet. Dit is nie vir my iets nuuts nie. Boeke het nog altyd so met my gemaak. Trek my nader, sluk my in. Ek moes al gaan steak koop, dan gaan ek eerder huis toe met maalvleis en 'n boek.
Dié dag het ek egter in die boekwinkel gestaan met geen idee van hoekom nie en ook geen lus vir boek koop nie. Ja, dit gebeur wel soms. En skielik staan ek met hierdie boek in my hand. 'Verder met Vrede'. 'n Boek waarvan ek nog nooit gehoor het nie. 'n Boek oor die perdeman van die fliek Tornado. Oor sy rit van 40 dae te perd, van die Kalahari na die Kaap.
"Boring", dink ek, en sit die boek terug op die rak. Maar die boek laat hom nie vertel nie. Toe ek weer sien, is hy terug in my hand en ek oppad na die betaalpunt toe. Ek WEET ek wil nie die boek hê nie, ek WEET ek het nie regtig nou die geld vir die boek nie, ek WEET ek gaan heel waarskynlik doodverveeld wees met die storie en NOOIT die boek klaar lees nie. Maar die boek wil nie hoor nie en maak my betaal en hom huis toe vat.
Die dae het verbygegaan. Op 'n dag soek ek iets om te lees. Daar is maklik 50 boeke in my rak wat nog wag om gelees te word. Lekker boeke waarna ek al lank uitsien, maar my hand trek vir 'Vrede' uit. Ek kyk die boek so en dink, maar bliksem, ek WIL jou NIE lees nie, maar ek maak die boek oop en ek begin lees. En ek kan nie weer ophou nie. 338 bladsye lank sit ek vasgenael. Vir die eerste keer in maande lees ek 'n boek in een sessie deur. Ek kon nie die boek neersit tot ek die laaste tree saam met Barrie en sy perd gestap het nie.
Dis so 'n eerlike storie, 'n sonder tierlantyntjies storie, wat mens diep binnekant kom raak. Dit is Barrie Burger se hartsverhaal, in sy eie manier van praat, oor sy 40-dae lange rit saam met sy geliefde perd, Vrede, van die Kalahari tot in die Kaap. Dis egter nie net 'n reis te perd nie, maar ook 'n geestesreis.
Barrie Burger doen al 24 jaar lank sendingwerk in die Kalahari. Hy sal eenvoudig op 'n perd klim, 'n koers inslaan, slaap in die veld waar hy kom en so op sy pad mense vertel van die Woord. Barrie is getroud met Annette en hulle woon op Noenieput in die Kalahari.
Met die bekendmaak van sy plan om Kaap toe te ry per perd, het baie mense vir Barrie ongelowig gevra waar hy dan elke dag kos en slaapplek vir sy perd en homself gaan kry. Soos wat daar elke dag 'n uitweg kom vir hierdie vraag, dink Barrie
Maar so gaan dit mos. 'n Ander se spook kom klop aan jou voordeur en as geloof dit oopmaak is daar skielik net niks. Geen spook nie en ook nêrens eens 'n spoor van dié wat so gretig en bang help klop het nie.
So tipies van dié wat nie ervaar hoe God se hand voorsien waar sy vinger ook al wys nie. Baie presies oor hul bekommerde beplanning vir 'n ander se môre maar totaal afwesig as die wonder gebeur.
Ek haal 'n paar stukkies uit die boek aan – stukkies wat my hart geraak het, oor mense se innerlike seer, wat hul soms so alleen moet dra, omdat mense nie meer mekaar se binneste raak sien nie:
Moegword moet 'n soort gawe wees wat betyds kom sê as genoeg genoeg is. En is die moegheid fisies word dit gou gou opgemerk. Die simptome daarvan spreek immers vir hulself. Want sweet en 'n gejaagde asem of vinnige hartklop met 'n liggaamshouding wat van uitputting dalk al lê kan moeilik weggesteek word.
Maar kom lê die moeg in die skadu's van die mens se binnekant, stap die wêreld ewe maklik en onwetend verby. Selfs sonder om een maal om te kyk. En vind jy nie sommer 'n skouer vir die swaar van die kakebeen nie. Asof die wêreld om jou net nie 'n oog vir die binnegoed van die lewe het nie. Waar bloedige oorloë diep spore van ongevraagde pyn op die onsigbare slagveld van die gemoed getrap het. En 'n stuk Getsémané gelos het waar sweetdruppels van weer probeer soos bloed geword het. In 'n alleenheid wat net jy ken.
Soos mense ook maar maak. Dra die gistergoed soms vir jare saam terwyl niemand iets daarvan weet nie.
Moet 'n mens dan op 'n sekere manier aanmekaargesit wees voordat jou gisters vir jou nog regtig saak maak. Is vandag se besig wees met net môre se hoop dan al wat sin maak in die oneindige gejaag na iets wat op sy beste dalk nie eens beter sal wees nie. Sterf die gistergoed dan as niemand anders daarvan weet of nie meer daaroor praat nie. So asof vandag se toesluit en daarvan vergeet, môre se vrede verseker.
Of dalk is die ver pyn van lank gelede genoeg rede waarom die lewe vir vele maar net om vandag en môre draai. So soek hulle maar liewer iets beter in die toekoms want hul gisters is dan 'n pyngemors.
Dinge van die hart het mos nie vensters nie. En as daar 'n deur is, bly die grendels toegesluit. Soms jare lank.
Dis nie 'n sonde om stukkend te wees nie. Dit het immers 'n stukkende Verlosser gekos om 'n stukkende wêreld te genees.
Saam met Barrie word jy een met Vrede en vind jy vrede in jou gemoed en ervaar jy jou Skepper nuut. En leer jy dat om iets van God af te bid, geen waarborg is dat jy dit gaan kry nie, maak nie saak hoe edel jou gebed se bedoeling is nie. En leer jy saam met Barrie om ook daarmee vrede te maak.
Isak Burger, 'n jare lange vriend van Barrie, sê oor die verhaal: 'Dit gaan jou hart roer. Soos dit met my gemaak het.'
En ja, inderdaad. Geen mens kan onaangeraak anderkant hierdie storie uitstap nie.
Vrede vir 2011.
Author SonPosted on Desember 1, 2010 Januarie 7, 2011 Categories Ware lewensdrama2 Kommentare op Verder met Vrede – Barrie Burger