About Astrodienst - Astrodienst Guest user u1337170991
6-May-2016, 08:41 UT/GMT Nike-Nike-Nike Air Max 1 EM Dames Nederland Sale | Ontdek De Nieuwe Collectie ≫ −62% Nike-Nike-Nike Air Max 1 EM Dames Goedkoop Online Shop
€116.52 €52.41Korting: 55% korting
Nike Air Max 1 EM Dames wit/sport rood hardloopschoenen,prijs nike air max,nike...
€117.07 €52.85Korting: 55% korting
€117.36 €52.71Korting: 55% korting
€116.84 €53.17Korting: 54% korting
€117.31 €51.91Korting: 56% korting
€116.56 €52.17Korting: 55% korting Lewis Skeirik, DMD | Georgetown, MA | General Dentist
inactive Lewis Skeirik DMD General Dentistry Georgetown, MA
Lewis Skeirik, DMD is a primarily located in Georgetown, MA. His specialties include General Dentistry.
Have you visited Lewis Skeirik
> Lewis Skeirik, DMD ADVERTISEMENT Ons hond Zoë
Zoë is ons tweedehandse bulhond. Ons het haar gekry toe sy amper 6 jaar oud was al. Saam met ‘n kombersie waarop gestaan het “British Airways, do not remove”. Zoë is ‘n Engelse bulhond, sien.
Zoë doen nogals snaakse goed. Ek het bietjie gaan oplees oor bulhonde om haar gedrag beter te verstaan. Die ou wat egter die skryfwerk oor bulhonde gedoen het op die website waar ek gaan oplees het moes ‘n politikus geword het. Of miskien eerder ‘n diplomaat. Hy beskryf verskeie tipiese kenmerke van bulhonde sonder om ooit die woord “dom” te gebruik, of sonder om dit selfs te suggereer.
Pig headed. Will of its own. Persistent. Will consider your command and decide whether it is an obeyable command.
Nee, nee, nee. Daai ding van wonder en wik en weeg of hulle jou bevel wil nakom reken ek is eerder ‘n geval van: “hoe bedoel die meneer dan nou?” My vrou sê ek sal die hond se gevoelens seermaak as ek sê sy is dom. Ons hond is dus nie dom nie.
Ons vriende se hond, Bully, het weer die gewoonte om jou aan jou knieë te byt as hy aandag wil hê. Dis hoe hoog hy kan bykom. Dis eintlik seker maar ‘n bedekte seën dat die hond so laag is, noudat ek dink daaraan…
In Zoë se eerste woning was sy bevoorreg om blykbaar op die kinders se beddens te slaap. Ongelukkig in ons huis het dit anders gewerk, hoofsaaklik te danke aan Zoë se “interessante” kenmerke. Soos byvoorbeeld, as dit koud is, dan is sy nie lus om haar ding buite te gaan doen nie. Dan piepie sy in haar kooi, en maak haar dan tuis op die rusbank. En as dit blyk dat ‘n verdere wieps medies aangedui is, dan doen sy dit ook daar op die rusbank en skuif daarna bloot aan na die volgende kussing toe. Zoë het nou ‘n eie huisie BUITE ons huis waar sy snags slaap.
Soggens is sy eerste ding voor ons slaapkamer se buitedeur. Dan kyk sy vir ons deur die glasdeur aan met daai ‘Puss in Boots’ gesigsuitdrukking uit Schrek uit. Geen mens kan dit uithou nie. Dan maak ons vir haar oop. Sy sit in afwagting en wag totdat die deur oopgaan, dan vlieg sy om, hardloop deur die tuin en gee ‘n paar blaffe vir denkbeeldige rowers en skelms.
Maar omdat ons in die nuwe Suid-Afrika woon waar mens nie deure onbewaak kan laat oopstaan nie, kan ek nie my deur ooplos totdat sy besluit het om in te kom nie. Dus skuif ek weer die deur toe, net om sekondes later dieselfde gesig voor die deur te hê. En as ek dan oopmaak, dan herhaal die hele proses homself. Dit help nie eens om vir Zoë luidkeëls aan te spreek om in te kom nie. Dan doen sy daai ding waar sy oorweeg of sy die voorstel wil nakom of nie.
In haar guns moet ek darem sê dat niemand kan sê dat Zoë bang is vir donderweer nie. Tot die teendeel. Wanneer daai blitse slaan en die donderweer raas en ander honde kruip onder hul base se beddens weg, dan is Zoë absoluut in haar element. As die weerlig slaan, dan storm sy daar uit – sy soek daai bliksem. Sodanig dat niemand kan slaap nie, as gevolg van haar geraas, nie as gevolg van die swaar weer nie.
So het ek al by geleentheid ‘n halfuur op ‘n donker nat donderweersnag in my tuin rondgehardloop agter Zoë aan om haar te vang en in die huis in te bring. Zoë kon nie haar geluk glo nie. Dis 03h00 die oggend, die blitse slaan heerlik om haar, en boonop het haar baas uitgekom om te kom speel.
Zoë klink op haar skrikwekkendste as sy slaap. Sy het ‘n ernstige sinusprobleem.
Zoë in 'n aggressiewe luim
‘n Hondelewe, watwou….…
Dit was een van daai rowwe dae tuis gewees. Dus stuur Marga vir my, Anita (9 jaar oud) en Chris-Jan (2 jaar oud) af na die biblioteek toe. Sy’t gemeen dis beter vir haar geestestoestand dat ons liewer die biblioteek moet gaan ontwrig. Die biblioteek is reeds toe. Miskien maar goed so, nou word ons darem nog toegelaat daar – dinge mag anders verloop het as die bib nog oop was daardie dag.
Op die grasperk voor Durbanville se biblioteek is ‘n lekker speelparkie. Dis laterig die middag, so daar is niemand anders nie. Ons het die speelparkie vir onsself. Anita spring dadelik op een van daai naarmaak-wiele wat jy aan vasklou en dan in die rondte laat draai. Dis ‘n groot wiel met ‘n dubbele rand om lekker aan vas te hou. Anita sit bo-op die wiel. Ek word getaak om die wiel se energiebron te wees. Chris-Jan kyk toe. “Willie opklimmie”, sê hy.
Hoe lekkerder die wiel draai hoe nader staan Chris-Jan. Hy begin ‘n ernstig belangstelling ontwikkel tsv sy aanvanklike “willie opklimmie”. Dit word toe later “wil opklim”. Ek stop die wiel en sit hom op die wiel. Ek monteer hom nou mooi wydsbeen oor die dubbele rand en sit sy hande mooi op die pype om aan vas te hou. Die wiel is so ‘n meter bo die grond, so ek gaan maar stadig dat hy nie afval nie.
Soos Chris-Jan nou die ding agterkom geniet hy dit al meer. Hy leun in die draai in kompleet soos mens op ‘n motorfiets sou maak. Hoe vinniger dit gaan hoe meer geniet hy dit. So nou gaan ons so ‘n klein bietjie vinnigder. Ek hou hom mooi dop dat dinge darem nie te rof raak nie. Tot dit nou eintlik heel lekker vinnig gaan.
Nou ja, dit moes seker een of ander tyd gebeur. Middelpuntvlietende krag bereik toe mettertyd die deurbreekpunt waar ‘n twee-jaaroud se handjies nie meer daarteen kan stry nie, en woeps! dop Chris-Jan af van die wiel af. Hy tref die grond dat hy hik.
Toe slaat ek hom maar. Ek meen nou die wiel, nie vir Chris-Jan nie.
Ode aan Oom Enrico
Oom Enrico was ‘n “rapper”, of hoe?
Op Vrydag, 5 September 2003 berig Die Burger as volg oor die dood van Enrico Smith:
“Mnr. Enrico Smith (64), skipper van die treiler Rietvlei, het ineengestort kort nadat hy toegekyk het hoe ses van sy medevissers sowat 14 km van Yzerfontein se hawe uit ‘n vlammehel gered is. Die Saldanha-hawe-owerheid het gister om 09:25 ‘n angstige oproep van dié boot gekry wat om hulp gevra het, het mnr. Ravi Naicker , hawemeester, gesê.”
Rietvlei is te hulp gesnel deur verskeie ander treilers. Nadat Enrico verneem het dat almal veilig van die brandende Rietvlei af ontruim is, het hy aan ‘n hartaanval beswyk.
As jong student het my paaie met dié van oom Enrico Smith gekruis. Hy was destyds die skipper van Hoëveld ll, ‘n vistreiler wat aan Suid-Oranje Visserye (Suiderland Ontwikkelingskorporasie), in St. Helenabaai vis gelewer het. Later het hy die skipper op Rietvlei geword.
Op voorgrond: Bella de Luna, Hoëveld II, Loeriesfontein
Saam met hom het ek ‘n groot avontuur beleef die jaar na ek skool klaargemaak het. Die destydse Departement Seevisserye het ‘n buite-seisoen ekspedisie aan die Suidkus van Suid-Afrika geloods. Die doel hiervan was om vas te stel of pelagiese vis – wat normaalweg aan die Weskus voorkom – dáár voorkom. Vir 3 weke het ek ’n kajuit met oom Enrico gedeel, soms buite radarbereik van die kus af, waar Mosselbaai en Port Elizabeth ons steunhawens was. Dit was ‘n ongelooflike ervaring. Selfs die aanvanklike 2 dae seesiek was nie genoeg om ‘n slegte smaak aan hierdie uitstappie te gee nie.
Stormsee Suid-Wes van Mosselbaai
Doodsberigte is natuurlik altyd ‘n hartseer storie. My verhouding met oom Enrico was sodanig dat ek vir jare nie by hom sou uitkom nie, maar wanneer dit wel gebeur het, kon ons gesels asof ons mekaar gister laas gesien het. Die voortsetting van ‘n gesprek, eerder as ‘n nuwe een. En hy het altyd bly gelyk om my te sien. Dit was voorwaar ontydige nuus.
Begin van die ‘rap’-kultuur?
Ek het ‘n herinnering aan oom Enrico wat my al laat wonder het: was hy nie dalk ‘n onontdekte “rapper” nie? Nie ‘n “closet” rapper nie, maar iemand wat heel onwetend dalk hierdie kultuur begin het. Net sy tyd ver vooruit.
Sien, die huidige rapper kultuur gaan, behalwe vir die rymelary, passies op die verhoog en spastiese armbewegings, hoofsaaklik oor die kleredrag. ‘n Baie los broek, heeltemal te wyd gesny, wat laag op die heupe sit en lyk of dit NOU gaan afval. OK, dit oorvleuel met die skateboard kultuur ook, noudat ek daaraan dink.
Ek roep ‘n prentjie op van oom Enrico waar hy so wegstap van die fabriek se stoor af op pad kaai toe. Broek laag op (nee, eerder onder) die heupe. Sonder ‘n lyfband. En ons praat hier van ‘n kortbroek – en daai tyd se kortbroeke was wel kort. Niks van ‘n kniebroek snit nie.
Uit ‘n ingenieurs-oogpunt vermoed ek hy het ‘n spesiale tegniek gehad om sy broek bo te hou. ‘n Bietjie wyer uitswaai van sy bene as normaal, sodat sy knieë met elke tree die broek weer kon terugdruk. Maar partykeer moes hy maar noodgedwonge hand bysit om kuisheid te verseker.
So het elkeen sy eie oom Enrico, of dalk soos my vrou ‘n oom Japie – wat met sy kruisbande aan tennis gespeel het. Effe eksentriek in sekere opsigte maar deur-en-deur mens. Metafories weerspieël hierdie voorbeelde ook vir my die twee kern persoonlikhede van alle mense. Die met ‘n hoër risiko profiel (te groot broek, sonder lyfband) en dan die versigtige, konserwatiewe tipe, wat tennis speel met ‘n sportbroek en kruisbande – die letterlike versinnebeelding van die “belts and braces”-spreekwoord.
So waar pas ons in? In my eie geval het ek aanvanklik gevrees dat die oom Enrico persoonlikheid dalk te hoë risiko is. Ek meen, wat …
[Also in English @ http://pgjonker.co.za/?p=107]
[Gepubliseer as ‘n brief in By 15/3/2008]
Daar is geen sitplekke beskikbaar in ekonomie-klas met baie beenspasie nie. Swaarde verduidelik mooi vir die beamptes van die moeite wat hy het met beide knieë wat gebreek is in ‘n onderonsie met drie Marsmannetjies uit die buitenste ruimtes. In ruil vir sy innoverende poging skuif hulle hom toe na ‘n sitplek by die nooduitgang waar hy sy bene lustig kan rondswaai.
[Story also in English @ http://pgjonker.co.za/?p=37]
‘n Harley-Davidson kom aangery. Hy pute-pe-pute-pe-pute op die sypaadjie op en in die rigting van die Groot Menere af. Die Groot Menere maak respekvol pad dat meneer Harley Davidson kan parkeer. Hy klim af en besturdeer ook die ry. Dan stap hy oor die pad om by die ry aan te sluit. Hy loop soos ‘n cowboy in ‘n Wild West fliek sal maak. Hy haal nie sy valhelm af nie. Die Groot Menere bewonder sy motorfiets.
Dan begin die Groot Menere een vir een by die ry inval. Voor in. Niemand protesteer nie. Ek ook nie, want ek is mos nie haastig nie.
Ek kry berig dat die aangeleentheid waarvoor ek daar moet wees eers ‘n uur later gaan begin. Ek besluit om maar gou oor te stap na Binnelandse Sake om ‘n ID boek te gaan haal. By Binnelandse Sake is ek heel voor in die tou. Ek voel so half verleë. Dis so al asof mens voel jy moet liewer ‘n tou gaan soek om agter in te staan. Dis net te goed om waar te wees. Die man agter die toonbank tik op sy rekenaar. Ek kry ‘n sms van Binnelandse Sake af wat sê dat my ID boek gereed is om af te haal. Die man gee my ID boek vir my. Een-en-‘n-half minuut later stap ek uit by Binnelandse Sake.
Nou gaan val ek maar weer agter in die ry in by die hof. Mettertyd is ek darem binne-in die gebou. Ek gaan loop ‘n draai. Vonkiespat en Ugly Pops was al voorheen daar, sien ek.
Buite keer ‘n man my voor en vra of ek hom kan sê waar hy moet wees. Hy wys my die dokument in sy hande. Dis een wat die Balju by hom afgelewer het wat sê hy moet daar wees vir minagting van die hof. Ek sê jou, daar is altyd iemand met wie dit slegter gaan as met jou.