Dr. M.J. du Plessis Gereformeerde Kerk Bellville Datum: Oujaarsaand 31 Desember 2003.
Lofpsalm 9:1, 10
Skriflesing: Esegiël 7
Teks: Esegiël 7:4a
…en my oog sal jou nie verskoon nie, en Ek sal nie spaar nie, maar ek sal jou wandel op jou laat neerkom.
Ek sal jou nie verskoon nie, jou nie jammer kry nie. Ek gaan die straf vir wat jy gedoen het, oor jou laat kom; jou afskuwelike dade sal jou tref. Dan sal jy besef dat Ek die Here is." (Esegiël 7:4 AF83)
Ons gaan 'n nuwe tydperk in God se raadsplan in: Die jaar 2004.
'n Tydperk nader na die wederkoms van die Here toe.
'n Oomblik nader aan die laaste en verskriklikste oordeel.
Daarom pas dit ons om nou na Kersfees en met die begin van 'n nuwe tydsdeel te kyk na alles wat Esegiël hier voorspel het van Christus en ook van die begin van die einde van die tyd.
In die geskiedenis was daar 'n kernoomblik wat die hele wêreldgeskiedenis verander het.
Dit was die kruisdood van Jesus Christus, want daardie oomblik het die eindtyd ook begin.
Met Christus se dood het Hy die mag van Satan finaal verbreek, en sy opstanding het juis dit gepreek.
Dit was die einde van enige reg wat die Satan homself sou kon toeken, of van enigiets waarop hy sou kon aanspraak maak dat hy dit met sy mag teenoor die van God sou bereik het.
Daarmee het die heerlikheid van die hiernamaals dan ook in beginsel al begin.
Die tyd, waarin ons nog steeds lewe, dra die kenmerk van dinge wat reeds daar is, maar tog ook nog nie werklik vervul is nie - soos wat Esegiël se profesie dit ook duidelik aantoon.
Aangrypend kondig hy die einde aan - maar hy kondig die einde op so 'n manier aan dat die einde al reeds verby is, terwyl dit inderwaarheid nog aan die kom was!
Vir almal wat na sy preek gestaan en luister het, is alles so onverstaanbaar, want daar was vrede in hulle land. Die profeet preek in 'n tyd waarin hy niks kon bewys van wat hy gesê het nie.
Alles was nog in die teken van vrede. Alles dui daarop dat die lewe aangaan, en dat die einde nog ver is.
Die optrede van Sedekia het op daardie stadium nog nie bewys dat hy daarna gaan strewe om hom van die mag van Babel te ontworstel nie.
Dit was eers heelwat later dat hy in samewerking met Egipte probeer het om met wapengeweld teen Nebukadnesar op te staan.
Op die oog af was daar geen rede om te praat van die einde, en veral nie om dit so skerp aan te kondig nie.
Maar dit is hoe die Here die krag van die Satan tot 'n einde gaan bring.
Dit sal nog die een oomblik lyk asof die lewe vir altyd kan aangaan, en die volgende oomblik dan sal alles verby wees.
So gaan die Satan en sy volgelinge tot niet gemaak word aan die einde.
Hierin is hierdie teksgedeelte 'n vooruitskouïng op die wederkoms. Let op hoe Esegiël die saak aankondig:
Einde! roep hy uit. Daar word nie gesê dat die einde kom nie.
Nee, skielik is die einde reeds verby.
Dit is hoe dit gestel word. Meteens is die einde 'n feit: die einde het gekom oor die vier hoeke van die land.
Na Esegiël het Daniël ook oor die einde gepreek. Ons moet na albei se prediking kyk om goed te kan verstaan watter betekenis die saak destyds gehad het vir die mense wat na hierdie dinge gestaan en luister het.
Ons lees in Daniël 8: 17 dat Daniël ook 'n gesig gesien het waarin hy die eindes van die tye aanskou het. En weer in vers 19
Kyk, Ek maak jou bekend wat aan die einde van die strafgerig sal gebeur, want dit sien op die bepaalde tyd van die einde.
Hieruit is dit duidelik dat die einde en God se finale oordeel saamval.
Dit is nie dieselfde saak nie, maar die twee sake gebeur saam.
Daarom staan dit in hierdie gedeeltes so geskryf dat God die Ywerige is, wat alles weerstaan wat teen sy heiligheid ingaan.
Vers 3 beskryf die daad wat van God af uitgaan.
Nou is die einde oor jou, en Ek sal My toorn teen jou uitstuur en jou oordeel volgens jou weë en al jou gruwels op jou laat neerkom.
In vers 3 en in vers 4 word die toorn van God as 'n persoon voorgestel.
Die engel van die verderf kom dadelik in mens se gedagtes op as jy die beskrywing lees.
Onverbiddelik klink die stem van God: Ek sal nie spaar nie!
Ons hoor in sy oordeel geen genade nie. Die straf sal bly druk totdat daar volkome voldoening gedoen is.
Die volk staan skuldig.
Hulle kan hulle sondes nie ontken nie: dit staan vas.
Die Here noem die gewelddade aan hulle, en hulle vreemde gode, en dat die volk gode aanbid wat "nie-gode" is - Kort gesê: Godsverlating.
Daarby gaan die gepaardgaande owerspel en seksuele misdrywe wat eie is aan ongeloof en afgodsdiens - Israel het hulle oorgegee om te doen wat hulle uitdruklik nie mag doen nie.
Nou is die einde daar. Die kenmerk is rampe.
Ongeluk is volop: smarte en verdriet van die oorlog. Verskrikking is aan die orde.
Die gramskap van die Here word letterlik soos in 'n stroom oor hulle uitgegiet.
Uit vers 13 lei ons weer af dat daar op geen stadium gehoop kan word op genade nie.
Dit was 'n baie donker prentjie waarvoor die volk gestaan het.
Oor die oorsaak van hierdie verskriklike oordeel laat God die volk ook nie in die duister nie.
Net soos dit voorspel is, het dit toe oor Jerusalem gebeur.
In Jerusalem is daar begin met verset teen Babel.
En die afloop daarvan was net smarte en verdriet.
Die gedeelte het nie net betrekking op Jerusalem nie. Dit is 'n aanspraak op die kerk.
Die Israeliete was maar net in die tyd van Esegiël se profesie die gestalte van die kerk.
Maar hulle moes ook na die aanspraak luister namens die Nuwe Testamentiese kerk: ONS! -- Die gedeelte dra dus die karakter dat dit 'n dubbelde dimensie dek.
Ons lewe in die eindtyd. Daarom moet ons ag gee op hierdie beskrywing van die eindtyd, en dan veral aandag gee aan die appél wat dit tot ons rig.
Die eerste is dat ons gelowiges almal skuldig staan oor die sondes van ons verlede.
Daar is geen enkele uitsondering nie, want hierdie voorspelling word bepaaldelik aan die adres van die kerk gerig, en nie tot die heidene nie.
Elkeen, die uitverkorenes en ook die wat nie uitverkore is nie, verdien straf en verdelging, want ons almal se geskiedenis getuig dat ons nie ons verantwoordelikhede teenoor God kan nakom nie.
Dit gaan dus oor al ons sondes: agterlosigheid, troueloosheid en liefdeloosheid, en alles.
Ons lewe maar elke dag voort asof die einde nooit daar sal wees nie. Kyk maar na ons lewensbeplanning. Alles is gerig op sukses en oorlewing in hierdie tyd.
Vir ongelowige mense beteken die lewe dat hulle nou sukses en rykdom moet hê, want hulle hele bestaan draai om hulle geluk solank as wat hulle lewe.
Hulle prestasie (status, geld, woonplek, ens.) staan in der waarheid vir hulle in die plek van Christus.
Baie van ons wat beweer dat ons glo, het self so leeg geword dat ons lustig saamdoen.
Kyk nou na die betekenis van nuwe jaar gesien teen die agtergrond van ons teksvers:
Verwag ons die eindoordeel wat ons bely?
Is ons lewens en toekomsbeplanning gerig op bekering en heiligwording?
Beplan ons om die Here tegemoet te leef, of gaan ons maar net aan?
Is ons bly omdat die jaar 'n tydsdeel is wat ons nader aan die finale gerig bring - of is ons allergies vir die Wederkoms van die Here en vermy dit/leef dit dood?
Daar behoort 'n duidelike spanning by ons te wees dat ons wag vir die eindoordeel. Ons wag dat daar geoordeel moet word, sodat ons in die heerlikheid van God kan ingaan!
Kyk na die Christusprediking van hierdie teks. Ons kan alleen in die verwagte heerlikheid ingaan deur Jesus.
Daarom moet Hy vir elkeen van ons die eindoordeel dra, anders kan ons dit nie verduur nie.
Daarom sy hele vernedering van sy geboorte tot sy dood. Hy leef alleen en verwerp deur die mense vir wie Hy gekom het.
Die Saligmaker was reeds op ons aarde - en ons blydskap is dat God al hierdie verskriklike oordele wat my moes oorkom, aan Hom bestel het.
So gebeur dit dat ons nie in die geweld en verskrikking van die eindoordeel kom nie.
Die wraak oor ons word aan Jesus bestel, sodat ons nie net nie vernietig word nie, maar ongeskonde en verheerlik anderkant uitkom.
Hy is nie deur God se oordeel verskoon nie.
Nie gespaar nie.
En ons wandel het op Hom neergekom.
Die gruwels van haat en veragting, en van spot en uiteindelik moord, was op Hom.
Maar dan staan Christus op.
Hy breek die dood weg oor die uitverkorenes.
En daarmee begin die heerlikheid van die hiernamaals vir ons.
Máár almal is nie uitverkorenes nie.
Die wat voortjaag in hulle roekeloosheid, is nie uitverkorenes nie.
Jy kan jou nie op die uitverkiesing roem, en God verwerp nie.
Vir die wat nie na die stem van God luister nie, kom die einde soos wat Esegiël dit voorspel: Verskriklik, wreed en ongenaakbaar.
Die afsluiting van die jaar en die begin van ‘n nuwe jaar mag ons ook daaraan herinner:
Hoe leeg ons soms die koms en werk van hierdie Saligmaker inwag.
Ons mag nie so oppervlakkig lewe dat die einde van die jaar vir ons leeg eindig en oorgaan in die volgende jaar sonder 'n boodskap nie.
Want dit is omdat ons dalk nie verstaan nie.
Luister daarom, volk van die Here!
Vir Christus is daar in my plek gesê: My oog verskoon jou nie. Ek spaar jou nie!
Sodat daar vir ons gesê kan word: My oog verskoon jou jou dwaashede. Ek spaar jou, want Ek het klaar gestraf.
Die wat die boodskap hoor en verstaan, verander dadelik. Hulle kom tot berou.
Daar is natuurlik ‘n verskil tussen berou en spyt.
Spyt beteken dat jy sleg voel oor dit wat jy gedoen het, maar jy gaan dit weer doen.
So ‘n persoon volhard dus in sy sondes.
Berou is iets anders: Berou en bekering loop altyd hand aan hand.
Iemand wat dit ondergaan, bely sy sondes met hartseer voor die Here en breek dan met sy sondes.
Hy/sy doen dan net gewoon nie meer daardie sonde nie.
Die Heilige Gees voorsê dit ook in die profesie van Esegiël vir die volk:
Dan sal julle dink aan jul verkeerde weë en aan jul handelinge wat nie goed was nie; en julle sal vir julleself walglik wees oor jul ongeregtighede en oor jul gruwels. Ek doen dit nie om julle ontwil nie, spreek die Here HERE; laat dit julle bekend wees! Skaam julle en bloos oor jul weë, o huis van Israel. (Esegiël 36:31-32 AFR53)
Daarom gaan ons hierdie nuwe jaar in as vrygemaakte mense.
Ons verstaan ons roeping en ons sorg dat ons die Here tegemoetlewe.
Ons maak ‘n saak van aanbidding en bekering.
Ons maak ons getuienis vir God Almagtig ons grootste prioriteit.
Slotpsalm 31:1, 5.
Datum: Oujaarsaand 31 Desember 2003.