Brief aan my ontbrekende ouma - Chronicles - 2022
Pa het gisteroggend vroeg aan my geskryf om vir my te sê jy is in die nag weg. Ek het gegaan om beter te dink aan jou, jou lewe, jou humor. Jy was soos 'n eenvrou-vertoning vir jou ouma en dit was lekker om jou te sien gaan. Die eetstokkies in die lug, die stem, beide hees en hoog, met 'n bietjie nasale aksent. Noudat ek dink, in oomblikke van groot opwinding, het jy 'n bietjie soos Donald Duck geklink, maar in 'n glimlaggende weergawe, met sprankelende oë.
Jou lag klink nog steeds in my kop. Ek hoor dit perfek. Jy hoef nie eens jou oë te sluit nie. Dis 'n wonderlike dame, 'n voorspoedige lag. Soos wat die klas nie koop nie. Min, jou ouers het jou uit die skool in graad twee geneem. In groot gesinne soos joune moes jy die kleintjies versorg. O, jy het 'n mal koei gehad. Die fout is nie geluk nie. Die skuld is ses maande na die aandelemark ineenstorting van 1929 gebore. Ons kan sê dat u die groot duisternis geproe het.
As ek korrek verstaan ​​het, het ek na die oorlog op die ouderdom van 16 getroud, dit was 'n ontsnapping uit jou koue, ernstige moederstraf, 'n paspoort tot ses dekades van 'n gelukkige huwelik, wat voortgesit sou gewees het keer op keer as kanker jou Josef nie gesteel het nie, het Jos gesê. Dit sal nooit van my weggeneem word nie, dat sy jare in die Alcan-tenks vir iets is.
Maar op daardie koue Maandagoggend, soos die roetine se paspoort vir die meerderheid van die mense opkom, het ek aan jou ouma gedink. Vir jou wat so slim was. Ek hou in hierdie gedenk argiewe hierdie glans van intelligensie in jou oë, jou manier om alles te verstaan ​​en, soos niks lyk, nooit een te mis nie. Die omvang van die emosies het geen geheim vir jou gehad nie en jy het sonder skaamte geleef: hartseer, vreugde, verontwaardiging. Jy het nooit skaam geraak om 'n traan te skuur of ons hardop te vertel en jou onvoorwaardelike liefde te versterk deur ons baie hard te knuffel nie.
Damn, wat het ek van jou ontvang: om te weet hoe om te lewe, lief te hê, te lag, om te praat en die aandag van my gesprekke te hou. Ek het jou sang aksent beny, jy wat jou hele lewe in Jonquiere en Arvida deurgebring het. In teenstelling met my ouers, wat 'n beloofde land in Abitibi uitgevind het, het ek jou Saguese-trots, jou diep sage-identiteit, beny. Ek is Abitienne, noodsaaklik. Ek kon jou koninkryk nooit eis nie, nie eens as 'n erelid nie. Vandag waag ek, op my hart en my eer: ek is 'n Saguenéne van baie ou voorraad. 'N Ontwortelde spanning. Ontneem jou amper al sy lewe.
Wat ons van 'n afstand liefgehad het
Ek onthou die mooiste tien dae van my kinderjare, gedurende die somer van my elf jaar. Hulle het my op jou plek gedeponeer. Sê vir jou of ons goed was. Niks ingewikkeld, geluk so eenvoudig as totaal. Hoor oupa humming terwyl hy sy kruiswoorde doen. Sy manier om gesprek aan tafel te stel, om my met belangstelling te bevraagteken, soos 'n mens sy buurman behandel, as gelykes. Jou manier om my met soen te bedek, om my met liefde en toewyding te dien, asof ek 'n koningin en jy my onderwerp was. Jy was albei verbaas oor die klein praatjie Boeddha. Jy lag baie gelukkig op my rantings. Daar was niks te mooi vir my in jou oë nie. U het my al my wil laat eet. Hierdie keer het ek teruggekom na my pa se rondte soos 'n ballon.
Lees ook: Wanneer moeders die fort hou (Deel 2)
Jy wil die beste vir ons hê. Soos die instruksie. Ek het gedoen wat jy wou hê. Ek het na die universiteit gegaan. Ek onthou oupa se trots toe ek vir hom gesê het ek skryf in Le Devoir. Soms het jy my gevra hoekom ek nie op TV was nie. Ek het ouma gemaak en ek is so bly dat jy hom kon sien. Ek weet jy het baie trots geneem. Jy het my selfs vertel van die boodskapper, jy wat so skaam was om aan my te skryf omdat jy baie foute gemaak het. Jy was altyd trots op my.
Ek het jou ook bewonder. Het jy net geweet? Ek het jou nooit gesê nie. Daardie Maandagoggend, loop, ek het gedink aan alles wat ek jou nie vertel het nie. Ten minste moes jy my liefde nooit twyfel nie. Jy het dit geweet. Ek weet jy het dit geweet. Alhoewel ek met gevoelens toevallig is. Ek weet nie hoekom nie. Ek het jou lief gehad, ek het jou bewonder en ek het jou ook beny. Ja, ouma, ek het alles van jou beny. Jou liefdevolle man, jou vier pragtige kinders, jou gierige lewe met jou stam van broers en susters. Ek het jou nie gereeld saam gesien om kaarte te speel terwyl jy na 'n pragtige land geluister het nie, maar grootwild soos jy was, kon jy 'n klankmeter ontplof het!
Die son het tydens my lewenswandel op die sneeu geknip. Daar word gesê dat dit bedek is met miljarde mikrodiamante. Al hierdie skoonheid het my goed gedoen. Ek het gedink dat jou oë nooit weer sulke prag sal sien nie. En dan het ek my voorgestel om my te vertel. "Luister na my dogtertjie, ek het baie sake gesien, dis reg."
"Die hart het losgelaat," het Pa aan my geskryf. Soos Yoda onder haar kombers, het jy glad gelos.
Om ook te lees: Sexisme: ah, die geluk om 'n man te wees!
Ek het aan jou gedink in die koue sonder wind. Mense wat ek graag in die winter sterf. Dis 'n goeie tyd. Op dié manier kan ek loop en daar is nie 'n kat om te sien dat ek trane soos albasters werp nie.
Eers in die bos, naby die bevrore kus, kon ek nie die stilte wat regeer het, lyk wat oorverdowend was nie. Ek speel musiek sonder woorde op my iPhone, die album "In my hand" van Jean-Michel Blais, ten volle. Sê of dit mooi ouma is. Dit was pragtig, mooi, mooi.
Pragtig soos jou siel.
Marilyse Hamelin is 'n onafhanklike joernalis, rubriekskrywer en spreker. Sy is ook die gasheer aan die roer van die kulturele tydskrif Ons is die stad in die lug van MAtv. sy blog ook vir die Quebec Federasie van Professionele Joernaliste (FPJQ) en is die skrywer van die opstelMoederskap, die verborge gesig van seksisme (Leméac uitgewer), wie se Engelse weergawe - MOTHERHOOD, die moeder van alle seksisme (Baraka Books) - is pas gepubliseer.
Video: NYSTV - The Secret Nation of Baal and Magic on the Midnight Ride - Multi - Language (Julie 2022).