Die hantering van strategieë in adolessente, gedrag in stresvolle situasies - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Koping - Dit is 'n persoon se optrede, met behulp waarvan hy sukkel met stres. Die term coping kom van die Engelse woord "coping" of "om te gaan met", wat beteken om met stres te hanteer. Hantering vorm die kognitiewe, gedrags- en emosionele elemente wat die integriteit van die individu bewaar en eksterne of interne faktore konfronteer wat spanning veroorsaak of te komplekse omstandighede en situasies skep wat 'n persoon nie kan hanteer nie, aangesien sy hulpbronne beperk is.
Die hanteringstrategieë is deur die individu gevorm, sodat hy beslis kon reageer op die krisis wat ontstaan ​​het en op die mate van betekenis van hierdie situasie vir hom. Wat die eienskappe van 'n krisissituasie en sy houding daaraan betref, sal 'n persoon op 'n sekere manier optree, deur middel van sy gedrag ware emosies en ervarings van wisselende intensiteitsgrade uit te druk. Die hoofkenmerke van so 'n situasie is beduidende gevoelens, hul intensiteit, verstandelike spanning, 'n verandering in selfbeeld, 'n verandering van motivering, 'n innerlike ervaring waardeur die trauma wat verband hou met 'n krisissituasie verwerk word en 'n beduidende behoefte aan psigo-regstelling en ondersteuning.
Koördinasie met jouself, met sy ervarings, hang af van die persoonlikheid self, sy karaktertrekke en die werklike situasie. Een persoon kan op verskillende tye dieselfde situasie op verskillende maniere behandel wanneer dit op 'n traumatiese manier hom raak.
Die verskynsel van die hantering van 'n traumatiese situasie het relatief nie so lank gelede ontstaan ​​nie, so selfs daar is nie 'n enkele klassifikasie van hanteringstrategieë nie. Byna elke navorser wat belangstel in hierdie onderwerp, skep sy eie klassifikasie.
Hanteringstrategieë is sulke komplekse aksies wat toegepas word in verband met 'n sekere stresvolle situasie. Dit is 'n soort van individuele gewoonteregskemas, waardeur 'n mens vinnig uit 'n probleemsituasie kan kom, aangesien niemand lank in 'n krisis staat nie; Daar is twee tipes rigtingstaktieke van gedrag.
Omgaan met gedragstrategieë is probleemgerig, hulle is gerig op die situasie self en die begeerte om dit reg te stel, om vinniger daaruit te kom, om aktief op te tree.
Hanteringstrategieë is emosioneel georiënteerd, onderskeidelik, gefokus op kenmerke van die emosionele toestand, reaksies wat verband hou met 'n stresvolle situasie, menslike gevoelens en ervarings.
Hanteringstyl definieer gedrag gebaseer op drie tipes reaksie op 'n stresvolle situasie. In die dierewêreld is dit 'n dwaas, weghol, aanval, met betrekking tot menslike gedrag, hulle word oorgawe, vermyding, oorvergoeding genoem.
Die hantering van meganismes is die hantering van meganismes wat 'n persoon se aanpassing tot 'n stresvolle situasie bepaal, suksesvol of nie. Hulle word ook gedefinieer as die taktiek van menslike gedrag in 'n bedreigingsituasie, veral in omstandighede van aanpassing aan die bedreiging vir sielkundige en fisieke welsyn, ook persoonlik en sosiale.
Oorkoepelende meganismes kan die volgende vorms inneem: kognitief, emosioneel en gedrag. Kognitiewe vorme word uitgedruk in die omskakeling van gedagtes van 'n pynlike onderwerp na 'n meer positiewe een, afleidend van gedagtes oor die gevolge van die krisis, die aanvaarding van die huidige situasie, stoïsisme, die probleem ignoreer, die erns daarvan, die strewe om die indruk te skep dat niks gebeur het nie, die vergelyking van voorheen soortgelyke situasies, die bestudering van inligting nodig om die krisis, godsdienstigheid te oorkom, 'n nuwe staat van nuwe betekenis te gee.
Emosionele vorms sluit in gevoelens van verontwaardiging, aggressie, opposisie, onderdrukking, isolasie, onttrekking aan self, verskuiwing van verantwoordelikheid, fatalisme, selfvlagellasie, kapitulasie, woede, prikkelbaarheid en, van meer toereikende, bewaring van kalmte, selfbeheersing, balans.
Gedragsvorme van hanteringsmeganismes word uitgedruk deur: afleiding, verandering van beroep, verlof om met die kop te werk, omgee vir ander, as jy meer oor jou eie welsyn moet dink, altruïsme, die begeerte om te vermy, vervulling van jou eie begeertes, vergoeding, bevredigende behoeftes, wat privaat wil bly , in gemoedsrus, die soeke na ondersteuning, begrip, begeerte vir samewerking.
Die besondere aspekte van hanteringsmeganismes is baie naby aan die werk van die verdedigingsmeganismes van die psige. Soos gesien kan word, word hulle verdeel in konstruktiewe en onkonstruktiewe, of voldoende en onvoldoende, of aktief en passief. As 'n persoon met 'n psigoterapeut gaan werk in die soeke na 'n uitweg van 'n stresvolle situasie, sal die mees produktiewe op hierdie manier wees: samewerking tydens die konsultasieproses, die begeerte om ondersteuning, 'n voldoende mate van die stresvolle omstandighede te ignoreer, 'n humoristiese kant, geduld, kalmte, stoïsme , die probleem konfronteer, altruïsme, emosionele ontslag. Soms is dit moeilik vir 'n psigoterapeut om sielkundige verdedigingsmeganismes op 'n konstruktiewe wyse te verander of dit heeltemal uit te skakel, selfs wanneer 'n empatiese verhouding met die pasiënt geskep word, waardeur die behoefte aan verdedigingsmeganismes verswak word, is daar dus aandag gefokus op die ontwikkeling van hanteringsmeganismes.
Die bestudering van die probleme van hanteringstrategieë het navorsers tot die konsep van hanteringshulpbronne gelei. Hulpbronbenadering bepaal dat daar 'n verspreiding van hulpbronne is, wat verklaar dat 'n persoon geestesgesondheid kan handhaaf en aanpas by die situasie. Die hulpbronbenadering oorweeg ook die diversiteit van hulpbronne: eksterne morele, emosionele en materiële hulp vanuit die sosiale omgewing; persoonlike - menslike vermoëns en vaardighede. Daar is ook 'n teorie waarin die hantering van hulpbronne in materiële en sosiale verdeel word. Die meeste navorsers stem saam dat optimisme die beste hulpbron is om stres te hanteer. Maar hy moet gesond wees, want te optimisties kan 'n hindernis wees in die voldoende persepsie van die huidige gebeurtenis.
'N Belangrike hulpbron is selfdoeltreffendheid, dit word geassosieer met kognitiewe prosesse, dit is die oortuigings van mense oor hul vermoë om te hanteer. Sulke oortuigings dra by tot die organisasie en selfdissipline van hul eie hulpbronne, die soeke na nuwes.
Hulpbronne en hanteringstrategieë kan mekaar beïnvloed. Byvoorbeeld, as 'n persoon nie 'n begeerte het om onderskeidelik met mense uit sy sosiale kring te kommunikeer nie, sal hy nie baie vriende hê nie. Hier kan gesien word dat hanteringstrategie 'n impak op hulpbronne gehad het.
Daar is 'n unieke vraelys wat die basiese strategieë van menslike gedrag ondersoek. Dit word die aanwyser van hanteringstrategieë genoem. Daarom is die idee dat alle basiese strategieë van menslike gedrag in drie groepe verdeel kan word: probleemoplossing, sosiale ondersteuning, vermyding.
Die eerste groep hanteringstrategieë is probleemoplossing. Die individu gebruik al die hulpbronne wat hy moet soek vir alle beskikbare metodes van effektiewe oplossings in die huidige probleemsituasie. Hy glo dat alle verantwoordelikheid by hom lê, en hy moet self 'n manier vind om die situasie te verbeter.
Die tweede groep is die soeke na maatskaplike ondersteuning. 'N Persoon wat baie aktief begin soek na 'n oplossing in die huidige situasie, gebruik die advies van belangrike familielede en soek ondersteuning van ander. Hy is seker dat 'n mens niks kan doen nie en ook nie seker is oor die korrektheid en doeltreffendheid van sy eie opsies nie. Daarom is hy van mening dat hy van die eksterne omgewing steun sal kry.
Die derde groep aanwyser van hanteringstrategieë word gedefinieer as vermyding. 'N Persoon vind dit nodig om op homself te sluit, om niemand van sy probleem te vertel nie, om allerhande pogings om met ander te kommunikeer, te vermy, heeltemal weg te kom van die oplossing van die probleem, om daarvan ontslae te raak, om te lewe asof niks gebeur het nie. Terwyl hulle aan vermyding voldoen, gebruik 'n persoon ook passiewe metodes, soos alkohol, dwelmmisbruik en verskeie verslawings. Dit kan ook begin seer, en as dit gebeur, besluit hy om hierdie proses te vertraag, word nie behandel nie. Hy glo dat die oplossing vir die probleem dus vertraag word. Maar as dit gebeur dat selfs hierdie metode nie pas nie, dan kom hy binnekort tot die ernstigste en beslissende metode - selfmoord.
Die hantering van vermydingstrategieë is een van die belangrikste maniere om die situasie te oorkom tydens die vorming van pseudovoue of wanoptrede. So 'n coping-strategie dien as 'n manier om nood te oorkom of te verlig in 'n persoon wat op 'n effens laer vlak van persoonlike ontwikkeling is. Die persoon wat hierdie strategie gebruik, is nie voldoende ontwikkel in terme van persoonlike en omgewingshanteringsbronne nie en die vermoë om probleme vinnig en voldoende op te los. Dit is belangrik om daarop te let dat hierdie taktiek voldoende of onvoldoende kan wees, afhangende van die probleem self, sy intensiteit, persoonlike eienskappe, ouderdom en toestand van die stelsel van hulpbronne wat aan die persoon beskikbaar is.
Die mees effektiewe en voldoende opsie om 'n probleem op te los, is om die drie tipes hanteringsstrategieë te gebruik en te sinkroniseer, afhangende van die omstandighede. Dit gebeur dat 'n mens ten volle op homself kan staatmaak en die heersende omstandighede kan hanteer sonder buite-ingryping. Soms voel hy nie selfversekerd nie, daarom soek hy ondersteuning in die omgewing. Deur die vermydingstaktiek te gebruik, voorspel 'n persoon moontlike mislukkings of gevolge, sodat die emu probleme kan vermy. As dieselfde taktiek altyd deur een persoon gebruik word, dan kan hy gou emosioneel verbrand word, hy sal nie die krag hê om te lewe nie.
Hantering van gedrag in stresvolle situasies
Soos reeds genoem, is daar baie verskillende teorieë vir die klassifikasie van hanteringstrategieë. Sielkundiges Folkman en Lasarus het aktief die onderwerp bestudeer: "coping strategies and stress" en het die gewildste klassifikasie geskep waarin hulle agt basiese strategieë onderskei.
Die lys van hierdie hanteringstrategieë:
- 'n plan vir die oplossing van die probleem opstel, wat pogings sal insluit om veranderinge in die situasie teweeg te bring, die gebruik van 'n analitiese benadering in die opstel van 'n algoritme van aksies wat aangewend word om stres te hanteer;
- konfronterende hantering, sluit in pogings gevul met aggressie en maatreëls om 'n stresvolle stimulus te oorkom, 'n hoë graad van vyandigheid, gereedheid vir 'n besluit met die gebruik van risiko;
- aanvaar verantwoordelikheid vir die oplossing van die situasie en erken jou eie rol wanneer probleme ontstaan;
- verbeterde selfbeheersing oor die regulering van emosies en hul eie aksies;
- verbeterde pogings om positiewe aspekte te vind, meriete in die huidige stand van sake, positiewe herwaardasie;
- fokus op die vind van ondersteuning in die onmiddellike omgewing;
- afstand, kognitiewe gedragspogings om van 'n stresvolle situasie te isoleer, die belangrikheid, betekenis daarvan te verminder;
- Vlug vermyding, intensiewe pogings om die probleem of die gevolge daarvan te vermy.
Op hul beurt word hulle in vier groepe gestabiliseer. Die eerste groep het die volgende taktiek: besluitbeplanning, konfrontasie, besluitnemingsverantwoordelikheid. Dit is danksy hul aktiewe interaksie dat die verband tussen hulle versterk word, wat hul optrede versterk en die verband tussen die geregtigheid van interaksie en die emosionele agtergrond van die individu versterk. Die gebruik van taktiek impliseer dat 'n persoon onafhanklik sal optree, probeer om die problematiese omstandighede wat stres veroorsaak, te verander, toon 'n begeerte om ten volle op hoogte te wees van hierdie voorval. Gevolglik wys 'n persoon sy aandag op die spesiale toestande van interaksie, om geregtigheid te analiseer en hierdie funksies te ontleed. Deur hierdie proses word 'n beduidende impak van die beoordeling van geregtigheid op die algemene toestand van 'n persoon, sy emosies en gevoelens verseker.
In die tweede groep is daar strategieë van selfbeheersing en positiewe herwaardasie. Hulle is baie effektief. Hul krag dra by tot die koppeling van geregtigheid in die interaksie en emosies van mense. Sulke prosesse vind plaas omdat hierdie hanteringstrategieë 'n voorvereiste is vir 'n persoon se selfbeheersing oor die staat, 'n oplossing vir 'n uitweg van 'n stresvolle situasie deur middel van sy verandering. Individue wat hierdie hanteringstrategieë gebruik, beskou interaksie-toestande as 'n instrument waarmee hul planne uitgevoer word. 'N Goeie voorbeeld is dat mense wat in stresvolle omstandighede is, probeer om 'n positiewe aspek in hulle te soek, 'n nuwe betekenis, 'n nuwe idee, om hulle as 'n nuwe ervaring te dink. En die gevolg van hierdie proses is die groot invloed en betekenis van die assessering van geregtigheid, as 'n voorwaarde van interaksie.
In die derde groep het copingstrategieë sulke strategieë: afstand en vermyding. Deur sulke strategieë te gebruik, is daar glad geen effek op die verhouding tussen interaksie en emosieregtigheid nie. Dit gebeur omdat 'n persoon weier om sy toestand of situasie op enige manier te verander, hy verlaat net verantwoordelikheid. Individue, die vermydingsstrategie wat gebruik word, wil nie enige inligting rakende die interaksie-toestande ontvang nie, omdat hulle nie daaraan deelneem nie en geen belang daaraan geheg het nie. Dit beïnvloed hulle dus nie op enige manier nie.
In die vierde groep strategieë - die soeke na maatskaplike ondersteuning. Die toepassing daarvan het ook geen invloed op die verhouding van geregtigheidsinteraksie en emosies nie. Aangesien so 'n strategie nie impliseer dat die persoon self soek en 'n oplossing vind in 'n probleemsituasie nie, net soos hy nie die fokus het om die probleem te vermy nie. En so 'n persoon stel nie belang in addisionele inligting nie.
Die hantering van strategieë en stres, hulle interaksie word beter verstaan ​​in die navorsingsproses. Veral buitelandse skrywers het meer aandag aan hierdie onderwerp gegee, en hulle het dit as interindividuele en intraindividuele benaderings geïdentifiseer. In ieder geval stel hulle egter in elk geval staat op die selfverslag van die vakke oor hul gedrag, as die hoof metodologiese metode in die bestudering van hanteringstrategieë, konkrete aksies en stres.
In 'n individuele benadering om die hanteringstrategie te bestudeer, word die metodologie as 'n navorsingsinstrument gebruik, soos die vraelys oor hanteringsmetodes. Met sy hinderlaag het hy ander tegnieke ontwikkel. Die mees algemene WCQ-hanteringstrategie in die studie. Dit is gebaseer op vyftig vrae wat die agt skale uitmaak en bereken twee hoofhanteringstrategieë: emosioneel gefokusde en probleemgerigte hantering in spesiale stresvolle situasies (byvoorbeeld pyn, siekte, verlies).
Volgens die intraindividuele benadering word die style wat 'n individu in sy hanteringsgedrag gebruik, ondersoek. Die basis van hierdie style is persoonlike veranderlikes in die rol van stabiele disposisionele strukture. Vir hierdie studie, die tegniek van "skaal van coping".
Die derde metode vir die bestudering van hanteringstrategieë is die multidimensionele dimensie van hanteringstegniek, wat gebruik word in empiriese studies van hanteringsgedrag. Dit is baie bekostigbare en hoë gehalte huishoudelike materiaal.
Kanadese navorsingsielkundiges in kliniese en gesondheidsielkunde het die gewilde C1SS-metode ontwikkel. Dit bevat agt-en-veertig stellings, gegroepeer in drie faktore. Elkeen het 'n skaal bestaande uit sestien vrae. In die derde faktor - vermyding, het twee subskale - dit is 'n persoonlike afleiding en sosiale afleiding. In hierdie tegniek word die drie hoof coping style goed en betroubaar gemeet. Die eerste styl is besluitneming in 'n stresvolle situasie, dit wil sê die probleemgeoriënteerde hanteringstyl, die tweede is emosioneel-georiënteerd, en die derde styl is 'n styl georiënteerd om 'n probleem of stresvolle situasie te vermy. Hierdie tegniek, of eerder die faktorstruktuur daarvan, is gevalideer vir 'n steekproef van studente wat aan die universiteit studeer en voldoende gesonde volwassenes.
Hantering van strategieë in adolessente
Copinstrategieë en stres van adolessente op verskillende tydperke van ouderdom manifesteer en wissel op verskillende maniere. Met ouderdom word kognitiewe hantering (emosioneel-georiënteerde, positiewe herbeoordeling, positiewe interne dialoog, oorskakeling en beheer van aandag, hantering van coping) toenemend ontwikkel en word meer divers. Maar daar is ook data waarvolgens kinders met ouderdom minder geneig is om sosiale ondersteuning te kry, in 'n situasie van stres.
Soorte hanteringsstrategieë kan versprei word met inagneming van hul vlak van aanpasbare vermoëns.
Lewensgebeure verander met groot spoed en daar is baie probleme onder hulle, daarom is die verskeidenheid oplossings vir sulke lewensituasies baie groot. Aan die begin van die tienjarige periode van 10-11 jaar is daar 'n manifestasie van spesifieke eienskappe, waaronder die hoof fokus op kommunikasie met eweknieë, die begeerte om hul onafhanklikheid en persoonlike onafhanklikheid te beweer. Tieners begin hulself van hul ouers afskei, vervreem van volwassenes. Sterk uitgespreek fokus op die konfrontasie, die begeerte om hulself as 'n volwassene te wys, hul regte, onafhanklikheid te verdedig. Maar saam met sulke heldhaftige impulse vir onafhanklikheid, is daar steeds 'n begeerte om hulp van volwassenes te ontvang, om hul beskerming en ondersteuning te voel. Die belangrikste faktor in die opkoms van die kind en die vorming van 'n tiener as 'n persoon is kommunikasie met eweknieë en ouer tieners. Gedurende hierdie tydperk - 14-15 jaar, 'n baie groot vatbaarheid van bewussyn, sodat kommunikasie die hoofrol speel en die leidende aktiwiteit bepaal, beïnvloed dit die hele toekomstige lewe van 'n tiener, afhangende van hoeveel hy deur hierdie maatskappy beïnvloed gaan word.
Verhoogde gerieflikheid aan die reëls en waardes van die groep waaraan 'n tiener behoort, bepaal sy begeerte om sy behoefte te bevredig om 'n respekvolle posisie onder sy maats te beklee. Adolessensie is baie stormagtig, gevul met produktiewe ontwikkeling van kognitiewe prosesse. Dit word gekenmerk deur die vorming van doelgerigtheid van persepsie, volgehoue ​​vrywillige aandag, teoretiese en kreatiewe denke, logiese geheue en selektiwiteit. Die sentrale neoplasma van persoonlikheid in hierdie tydperk is die bevryding van bewussyn na 'n nuwe vlak, die versterking van die I-konsep, wat die begeerte om jou te verstaan, die ware menslike natuur, die vermoëns en eienskappe van die mens verstaan, jou uniekheid, die verskil van ander, verstaan.
Die hantering van strategieë van adolessente word nie ten volle verstaan ​​nie.
Afhangende van die vordering van die tiener, sal hy 'n ander hanteringstrategie hê. In diegene met goeie prestasie is die "probleemoplossende" hanteringstrategie sterk uitgespreek, die strategie "soek na sosiale ondersteuning" is effens minder uitgesproke en "vermyding" word nie uitgespreek nie. By adolessente van gemiddelde akademiese prestasie is die hoofbestuurstrategie "soek na maatskaplike ondersteuning," "probleemoplossing," en die minste uitgespreek "vermyding van probleme". En vir adolessente met die ergste akademiese prestasie, is die strategieë van "vermyding", "soek na maatskaplike ondersteuning" in die tweede plek en "oplossing van probleme" die laaste, die mees uitgesproke. Dit word verklaar deur die feit dat leerlinge wat nie suksesvol is nie, verhinder word om interne sielkundige trauma of hul ontwikkelingsaspekte te leer, sodat hulle nie geleer het om voldoende te reageer op 'n stresvolle situasie nie, en kies die maklikste manier om die probleem op te los - om dit heeltemal te ignoreer om te ontsnap en nie soek oplossings. As 'n sekere hanteringstrategie tydens adolessensie gevorm word, kan dit 'n lewenslange leier bly, daarom is dit baie belangrik om die kind te voorsien van die nodige normale toestande waarin hy as volwasse persoon sal ontwikkel.