My dag van Afrika-geregtigheid - Interessant
My dag van Afrika-geregtigheid
'N Vredesmagvrywilliger in Namibië verneem dat geregtigheid ook kultureel relatief is.
'U kan nie die waarheid hanteer nie!'
Dit was my lyn, en ek het dit gesê net soos Jack Nicholson uit die getuiebank.
Ons het in 'n Afrikaanse hofsaal gesit, wat ontbied is om 09:00 met die saak te begin. Slagoffers van 'n misdaad, dit was uiteindelik ons ​​dag van vergelding.
Die uur was egter reeds 11:00 uur en nie een persoon kon daarin slaag om te wys nie.
Geen regter, geen advokate, geen verweerder nie. Net twee buitelanders is naïef genoeg om regtig betyds op te daag.
Om die bedompige leë ruimte te vul, het ons tonele uit films soos "A Few Good Men" en beroemde nuusgevalle weer opgevoer. PB Simpson het ons vyf en veertig minute lank besig gehou.
My huismaat Nicole en ek was onderwysers van die Vredeskorps wat in 'n geïsoleerde woestyngebied van Namibië woon. Daardie dag het ons 'n kwas met 'n Afrika-regstelsel ervaar.
Al die gebeure wat tot op daardie dag en die nasleep daarvan gelei het, het my geleer dat net soos idees oor tyd, familie en verhoudings, basiese konsepte van regverdigheid en straf ook nie universeel is nie. Geregtigheid word kultureel gedefinieër.
In die vorige jaar het ons opgemerk dat dinge by ons huis in die township verdwyn. Die meeste artikels was onbeduidend - sjokoladestafies, klein snawels of houtbeeldjies. Nie iets om oor gespanne te wees nie.
Dit het egter ernstig geraak toe ons opblaasboks en gunsteling mengband, 'n samestelling van 90's se treffers, verdwyn het.
Om op 'n afgeleë plek te woon, was musiek vir ons 'n belangrike uitlaatklep. Daardie boombox was soveel meer as net vermaak. Dit was ons vriend en dikwels ons terapie. Nodeloos om te sê dat ons, as vrywilligers wat ver van die huis af met so min hulpbronne woon, geskend voel. Ons was ook ontsteld dat iemand ons privaat, geslote ruimte binnegaan.
Ons het bure aangespoor deur verontwaardiging en gevra of hulle enige oortreders gesien het. Verbasend genoeg het hulle ja geantwoord. Die oortreder was Eiseb, 'n 15-jarige plaaslike skoolseun en 'n bekende dief.
Op daardie oomblik het ons ons eerste les oor die Namibiese gevoel van regverdigheid geleer. Ons bure wou nie een van hul eie beoordeel nie, maar het nie die minste ingegryp nie. Dit is totdat ons gevra het. Toe gaan die vloedhekke oop.
Nadat ek en Nicole die seun by die polisie uitgeken het en 'n amptelike verslag ingedien het, het gebeure vreemder geword.
Eiseb is in aanhouding geneem, en ons is uitgenooi om ons eie besittings uit sy huis te gaan haal.
Daar is niks soos om u eie soektog en beslaglegging uit te voer nie, ek sou volgende leer. Dit is ontstellend.
Toe ons by die stowwerige huis van Eiseb aan die oorkant van die stad aankom, het ek glad nie regverdig gevoel nie. In plaas daarvan het skaamte in my opgekom.
Eiseb se ma staan ​​voor, hou 'n baba in die een arm en roer 'n ysterpot met die ander. 'N Bok dwaal deur die tuin. Die ma het ons die huis binnegesleep sonder om eers te flink.
In die muwwe donker kamer van Eiseb het ons al ons ontbrekende items gevind en selfs 'n voorraad goed wat ons nie geweet het nie, is weg.
Een van my bloese, 'n pienk en pers geruite L.L. boontjie, is verfrommeld in 'n bal in 'n hoek gevind. Eiseb se ma het later onthul dat haar seun dit baie geniet om dit gereeld te dra. Sy gesin het goed geweet en dit is goed gesteel uit die huis waarin ons gewoon het.
Verheug dat ons dief Eiseb was en nie iemand erger nie, was ek en Nicole gereed om te vergewe en te vergeet. Die enigste ding wat ons regtig wou gehad het, was om weer na Hootie en die Blowfish te luister.
Die polisie moes egter ons dinge as bewyse behou. Boonop was ons verplig om in die Namibiese hof te verskyn.
Aanvanklik het ons die hofdag teëstaan ​​en nie die moeilikheid opgewek nie. Dit kan moeilik wees om 'n buitelander te wees wat in Afrika woon. Maar uiteindelik het ons saamgestem met die inagneming van die feit dat Eiseb maklik kon afstudeer van die breek en tot ernstiger misdade. Buitendien, hy het die wet oortree, nie waar nie?
Die meeste van die gemeenskap het ook ons ​​besluit aangemoedig. Kollegas skud gereeld hul kop en betreur die slegte gedrag van Eiseb. Bure het om verskoning gevra dat ons 'n slegte ervaring in hul dorpie beleef het.
'Vreeslik wat hierdie jong kinders deesdae doen,' sou hulle sê en hul tonge klap.
Na maande se afwagting op ons hofdag en daarna nog drie uur vir die regspartye om op te daag, het ons uiteindelik Eiseb in die Afrikaanse styl gebring.
In 'n neutedop is Eiseb nie skuldig bevind nie, en hy het geen straf gekry nie.
Boonop het ons nooit ons besittings teruggekry nie.
Ons sal nooit weet wie met die boomkas en die pienk en pers bokant beland het nie, om nie eens te praat van die geld, houtbeeldjies, bras, boeke, skoene en 'n baie verleentheidsfoto wat gesteel is nie.
En tot vandag toe verstaan ​​my 'Amerikaanse' gevoel van geregtigheid nie die beslissing heeltemal nie.
Ons het getuienis, getuies en polisie- en gemeenskapsondersteuning gehad. En watter les het dit aan Eiseb of ander kinders geleer wat moontlik in die versoeking sou kom om dieselfde te doen?
'N Kort tydjie later ontmoet ek 'n houtsnywerker op 'n toeristeplek buite ons dorp. Soos algemeen in Afrika, waar die inwoners almal se sake ken, het hy ook ons ​​saak geken.