Enums, Flags, and C# — Oh my! (bad pun…) - CodeProject 10,258,023 members (68,248 online) Sign in
Wordy bit testSAKryukov11-Jan-10 6:32 Last Visit: 31-Dec-99 18:00 Last Update: 10-Dec-13 17:51Refresh1 Christo du Plessis – Die Namib Skryf – sonder grense
Die pad wat jy deur my stap
Ek sit op my houthuis se stoep
kyk uit oor die see tot jy
vrolik by die tuinpaadjie
opstap en met 'n glimlag vir
my die geleende trui terug gee.
Jy kom sit langs my op die swaaibank
sê die dag is vir jou vreeslik lank -
jy wens die son wil nou sak - jy
het koek gebak en moet nou wag dat
dit afkoel om dit kan versier.
Ek voel hoe klop jy aan my hart.
Jy hou spontaan my hand vas, skop
jou skoene uit en vou jou bene
oor myne en babbel voort oor
land en see en waar jy behoort.
Ek trek jou ligweg
in die kring van my arm …
bring jou kop nader aan my skouer.
Vir 'n oomblik huiwer jy hou jy op met
praat - maar gee dan mee en leun teen
my met jou hand teen my bors.
Dis toe wat ek my kop laat sak
my hande bak om jou
ken vou vir jou lippe vra.
Dis soet en sag en ek proe jou lag
asook die trane wat jy soms huil
waarin hartseer en blydskap skuil.
Ek voel hoe jy veilig knus
in my arms jou kop teen my skouer
laat rus - vanaand weet ek gaan ek
nie slegs jou hand vashou nie, maar
ook jou lippe broos soos jou hart -
En ek weet jy stap 'n pad deur my.
© Christo du Plessis 10 Apr 2011
Hersien 13 Okt 2019
My Verflenterde Hart se Kamers
Diep in die holte van my hart se kamers
lê die wete jou plek is leeg
maar my hart klop steeds
die lewe hou aan beweeg
die son kom weer op
die maan, die sterre, die see
… hou net aan en aan en aan -
sonder om my in ag te neem
met alles wat binne in my
en flenters gebreek is
- want jy is dood!
Jou hart se klop het opgehou
jou lewe het stil gaan lê
in ‘n asemlose duisternis
waarvan nie een van ons deel is nie
En so het die son die laaste keer vir jou opgekom
die maan en die sterre het jou pad verlig
na waar jy ookal heen is – oppad na jou laaste rusplek
jou flenters en geskende lewe is nou weer heel
… want jy is dood …
Dood is nie sag nie
dood is nie mooi nie
dood troos nie
dood bly seer …
Seer … lê in
… stukke en
… flenters rondom my
… in die leë holtes
van my … leë
… verflenterde hart
© Christo du Plessis – 12 Okt 19
Totdat varke leer vlieg
In die silwerstrale van die maan
dans – dans – dans sy om weg
te kom van die skrale kans
van vergeet hoe sy in sy arms
kon gly op walsmaat se wieg
Een … twee …drie …
En só sou dit wees
want hulle was bestem
vir die troon wat hulle
jeugdigheid sou tem
In die maan se silwerstrale
baai sy haar eensaam hart
haar vermoeide voete wat bly
dans – dans – dans op walsmaat se wieg
een … twee … drie …
Maar die varke het nooit leer vlieg
© Christo du Plessis – 8 Okt 2019
Dankie sonder woorde
Ek sien die silwerstrepe in jou hare
die kepe langs jou mond en oë
in jare gevorm met al die paaie
wat ons moes deurkruis vir behoud.
My vingers trek die lyne in jou vel stil-stil na
spreek my hart se dankbaarheid uit
want die knop in my keel laat woorde verdwyn
in wasigheid wat my kyk verblind
terwyl ons winter son nog skyn.
Jy hoor ook nie meer nie
jou gang onseker bewerig
maar as jy jou kop teen my skouer lê
hoor ek jou ook stilweg dankie sê
vir visioene en horisonne van eens
wat ons in eenheid steeds verbind.
© Christo du Plessis - 6 Okt 2019
Bewaar dié knikkertjie *
Sy hande vou stadig
moeisaam, gekraak en geplooid
om haar sagte hande
met soepel vel
en slanke vingers.
Hy plaas sy drome
in haar handpalms
om dit vir hom te bewaar
tot ligdag kruipend kop
uitsteek oor die bergtoppe
van sy ewige jeug.
Maar – is dit sy verbeelding …
of raak hy en die son dan nou te oud?
© Christo du Plessis – 5 Okt 2019
*Bewaar die knikkertjie is ‘n speletjie wat ons as kinders gespeel het, waar jy ‘n klippie uit een paar hande laat gly in ‘n ander mens se hande. Die opponente moes dan raai in wie se hand die “knikkertjie” was.
Die boemelaar in my
Ek kyk deur bloedriviere in my oë
my lyf kla krom vooroor geboë
voete sleep paaie in die stof
die baadjie teen my kaal bolyf is grof.
Ek staan die gate in die baadjie mis
wens die koue winterwind wil gaan rus
sodat die somer rondom my oop kan breek
en ek die hitte op my vel kan voel
voor die donderweer opsteek.
Ou smake in my mond byt ek af
met die nugterdop wat my sekuriteit verskaf
laat die weelde van die laaste druppel
stadig langs my tong afgly
om die onthou te bêre tot ek weer
van die lewenswater kry.
Die winter binne in my lyf vat my denke vas
ek leef soos 'n koning in my straat-hoek-kas
en toe ek my oë vir oulaas sluit
breek in duisend stukke
my siel se vensterruit.
© Christo du Plessis 7 Aug 2007
Hersien 30 Sep 2019
lê geheime in die donker uit
om soggens in wit ryp
die wêreld aan te gryp
met lang vingers die rigting
wys soos padpredikante sonder stem.
Die ruite huil
in die stilte stom
lê op horisonne
wat lok en wink
om eie rigting in te slaan
wêrelde te verken wat nóg ontdek
nóg onbekend voor reisigers lê.
Die nag wuif
vriendelik vir dié wat dwalend
voetvallend spore los vir blindes
om te sien waarheen harte gaan
waar hartseer redes soek om verhale te vertel
wysies te neurie totdat jou kop teen my skouer
Stille stomheid weerkaats
in traanbenatte ruite
waar traanmerke koud
verys lê sonder om die nag se vriendelike
wuif en vuurherd hitte in wysheid te herken.
Stom is die stilte
van my liefde want woorde ontbreek
waar my hart warm klop …
vir jou wat teen my skouer skuil
‘wyl ruite droewig’ in windlose nagte huil.
© Christo du Plessis 14 sep 2019
Ouma se “Ja”
Sussie kom plak haarself natgesweet en moeg by Ouma op die sitkamerbank neer.
“Ek hou niks van tannie Sarie nie, Ouma.”
Ouma kyk haar skeef aan: “Wat het dan nou gebeur dat dit skielik weer ‘tannie’ en nie meer ‘mamma’ Sarie is nie?”
“Dit is net reëls en reëls en reëls Ouma. Sussie doen dit, Sussie maak so, Sussie moenie jou goed so laat rondlê nie, Sussie maak jou kamer aan die kant.”
Ouma glimlag stil met binnepret: “Siestog, Sarie is nogal streng met die meisiekinders.” dink sy so in haar enigheid. Maar Sarie is nie onregverdig nie. Sy hou hulle maar net in toom soos wat ‘n ma maar veronderstel is om te doen.
“Sussie, mamma-Sarie stel maar net weer die huisreëls in soos wat dit altyd was. Ek het maar die sake bietjie slap laat lê. Sy is meer goed as kwaai. Die huis lewe weer Kindjie.”
“Hoe kan die huis LEWE, Ouma?” Sussie kreukel haar neus en vee ‘n haarsliert uit haar gesig.
“Ag Kind dit beteken maar net die sake in die huis verloop goed. Jy en Ousus bring weer maters huis toe en jou maats het die slapery in die pophuis nou die aand terdeë geniet.”
Sussie giggel en lê teen Ouma se skouer: “Ja dit was lekker. Maar het Ouma geweet Dirkie is ‘n regte ou bangbroek. Elke keer as daar ‘n geluid was het hy aan die bewe gegaan en in die hoekie gaan wegkruip. Dan moes Pieter of ek gaan kyk het wat dit was.”
“Party mans is maar so bang my Skat. As hulle nie bang is vir die donker nie, is hulle bang vir die lig, of om ‘n vraag te vra.”
“Oupa Adonis is nie bang nie. Hy sê nou moet hy en Ouma nog net trou dan gaan die Kaap weer hollangs wees.”
Ouma kan nie anders as om hardop uit te bars van die lag nie” “Seker gaan die Kaap eerder Hollands wees Liefie.”
“Ja Ouma, daardie een. Dit is wat Oupa gesê het. Wanneer gaan Oupa en Ouma dan trou? Ouma moet onthou ek wil ook in die troue wees.
Ouma sit haar hande weerskante van Sussie se gesig, vryf haar wenkbroue met haar duime plat: “NOOIT. Ek en jou Oupa gaan nooit met mekaar trou nie.”
Skielik wonder sy vir wie sy dan nou probeer oortuig nie. Vir Sussie of vir haar wat Ouma is self. Sy skud haar kop beslis en herhaal: “Nóóit!”
“Hoekom nie Ouma? Dan kan Ouma by Oupa in die tuinwoonstel gaan bly en dan kan ek by julle kom kuier. Dan is julle my ‘naby-oupa-en-ouma’ wat my bederf.”
Nou praat Ouma se alter-ego baie hard met haar: “Antwoord die kind Alberta, of is jy bang vir wat uit jou hart gaan kom.”
“Want my Skatjie, ek hou van my vryheid en jou Oupa het darem ‘n TE dwalende oog.”
Sussie trek haar bo-lip op en vra: “Waarheen dwaal sy oog Ouma.”
“Agter al wat ‘n mooi vrou is aan.”
“Oupa sê daar is baie mooi vrouens op die dorp, maar Ouma is vir hom die heel mooiste.”
Ouma sit skielik kierts regop asof ‘n by haar steek. Sy snak na haar asem en hou haar hart vas.
“Kalmeer Alberta.” praat sy haarself hardop aan.
Sussie gaan ongestoord aan met haar vertelling: “Oupa sê as hy so na Ouma kyk dan voel hy nog bloedjonk. En dan werk sy al sy onderdele weer soos ‘n jongman s’n.”
“Sussie!” roep Ouma ontsteld uit.
“Praat jou Oupa Adonis al hierdie goed met jou?”
Sussie kyk na Ouma asof sy stapel gek is: “Neee Ouma! Ek het gehoor toe Oupa met Pappa gepraat het.”
Ouma hoef nie eens te vra wat oupa Adonis alles gesê het nie, want Sussie bied dit vrywillig aan: “Oupa het vir Pappa gevra hoe kom hy reg met die getroude lewe nadat hy vir solank alleen was. Toe sê Pappa as hy geweet het wat hy nou weet het hy lankal met mamma-Sarie getrou. Oupa vra toe vir Pappa of hy beswaar sal hê as Oupa vir Ouma vra om te trou.”
Ouma se oë dop om, sy sak swak terug teen die rugleuning van die bank en laat haar asem in ‘n swaar sug vry.
Sy druk haar een hand teen haar hart vas en die ander teen haar voorkop. Haar ore suis asof die see deur haar kop spoel.
Sy raak eers weer van Sussie bewus as dié haar liggies teen haar wange tik en angstig vra: “Ouma, Ouma, is Ouma okay?”
Ouma se stem bewe flouerig as sy antwoord: “Ja my Skat, Ouma is okay.”
“Sjoe, Ouma laat my groot skrik as Ouma so flouraak, hoor. Wil Ouma weet wat Pappa gesê het?”
Ouma slaan haar oë hemelwaarts: “Weet die kind dan nie wanneer om end te kry nie.” Tóg knik sy wel haar kop instemmend.
“Pappa het gesê dit sal goed wees want dan kan Oupa die geldwolwe van Ouma se deur af weghou.”
Voor Ouma kan reageer vra Sussie baie ernstig: “Wat is geldwolwe Ouma?”
Ouma antwoord nie die vraag nie. Sy is kortasem van opgewondenheid en haar hande fladder deur haar hare.
Sy wonder wanneer die groot vraag gevra gaan word.
Net toe sy wil opstaan om haarself te gaan inkleur en regtrek sodat sy bietjie meer onweerstaanbaar te maak, vir ingeval dit vanaand gaan gebeur, kom Oupa by die sitkamer in.
“Sussie gaan speel in jou pophuis, ek wil bietjie alleen wees met jou Ouma.” gebied hy.
As Sussie se mond oopgaan om te praat wys Oupa net met sy vinger deur toe. Sussie blaas haar mond op en loop skoorvoetend by die vertrek uit.
Ouma voel hoe die jongmeisie in haar blom. Haar oë blink en haar hart jaag resies soos ‘n honderd perde wat hardloop en sy weet, as die vraag nou gevra word, haar antwoord ‘n besliste ‘JA’ gaan wees.
Oupa gaan sit styf teen Ouma, vat haar linkerhand in syne en vryf sag oor haar ringvinger: “Alberta, dit is min wat jy my sonder woorde sal kry. En ek weet hierdie is so bietjie onverwags, maar ek dink dit het tyd geword … Ons is nog relatief jonk gemeet teen ander Oupas en Oumas en daarvoor moet ons, ons kinders bedank … maar ons word nie jonger nie …”
Ouma se hart vibreer uit ritme en sy haal byna nie asem nie. Die man praat in sirkels en sê niks wat sin maak nie, wat nog te sê vra. Sy sit haar hand sag teen sy wang, vlei haar kop teen sy skouer en wag.
Haar sagte aanraking help hom deur die drif: “Alberta ek het jou lief … Nou nie soos jong verliefdes nie, maar soos grootmense van ons jare. En daarom wil ek jou vra … eintlik wil ek vir jou sê, ons moet nou tot trou kom. Ek weet ek moet seker eerder vra …”
Ouma trek sy kop af en soen die res van sy woorde sag weg: “Ja Adonis, ek sal graag met jou trou.”
Sussie huppel-spring die sitkamer binne van waar sy die grootmense onbeskaamd staan en afluister het. Terwyl sy haar hande klap roep sy opgewonde uit: “Jip, jip, jippie! My Ouma en my Oupa moet gaan trou!”
© Christo du Plessis 14 Sep 2019 ... See more
Ouma en die engel
“Ouma, die tannie heks oorkant die pad het vir Pappa kom soek om haar te gaan help om haar nuwe gordyne op te hang.”
Ouma se aandag is by die liefdesverhaal wat sy op tv kyk en al antwoord wat Sussie kry is: “hhmm … dit is reg so.”
“Toe sê ek sy moet vir Pappa uitlos want hy gaan met tannie Sarie trou.”
Nou het sy Ouma se aandag: “Wat sê jy Kind? Jy kan mos nie so lieg nie. Jou pa en tannie Sarie kan nie trou nie want sy trek Engeland toe.”
Sussie se oë glinster toe sy opgewonde vir Ouma sê: “Maar ek lieg nie Ouma. Tannie Sarie gaan nie meer Engeland toe trek nie …”
“Waar kom jy daaraan Sussie? Alles was dan gereël. Haar huis is verkoop en sy het al haar goed gestoor.”
Sussie dop haar oë om en rol dit ‘n slag of wat in haar oogkaste: “Ouma! Ek het gehoor toe sy vir Pappa sê die mense wat alles sou reël het haar geld gesteel en toe verdwyn. Niks werk uit soos dit moet nie.”
Sy trek haar oë tussen die frons op haar voorkop in: “ Siestog ek kry haar jammer want nou het sy nie meer ‘n huis of ‘n werk nie. Dit is hoekom ek vir die heks-tannie gesê het Pappa en tannie Sarie gaan trou.”
Ouma se oë glimlag terwyl sy ondeund vra: “En wat het die tannie heks gesê?”
Sussie sit haar hand op haar een heup, buig haar knie en stoot dit vorentoe: “Sy het so gestaan. Toe swaai sy haar vinger so heen en weer en sê vir my: ‘Dogtertjie, jy moet nie dink ek is jou Ouma of tannie Sarie nie. Ek sal jou regsien.’ Toe sê ek maar net ja tannie.”
“Dink Ouma ons moet solank vir tannie Sarie vra of sy met Pappa sal trou? Dan kan sy sommer hier by ons kom bly.”
Ouma druk vir Sussie styf teen haar lyf vas: “My Skapie, dit werk nie so nie. Pappa is die man wat die vra-werk moet doen en dan ontvang ons vir tannie Sarie met ope arms.”
Sussie trek haar gesig op ‘n plooi. Maar voor sy kan kan vra wat dit beteken lui die voordeurklokkie.
As Ouma aanstaltes maak om deur toe te stap gryp Sussie haar hand vas: “Moenie gaan nie Ouma!” Pleit sy benoud.
“Net nou is dit die heks tannie.”
Rillings hardloop langs Ouma se rugstring op en af. Sy skud haar skouers om ontslae te raak daarvan en stap voordeur toe met Sussie wat aan haar hand rem.
Sussie skop vas en trek vir Ouma terug: “Wag Oumaaa! Net nou toor sy ons.”
Ouma skud haarself los: “Moenie laf wees nie Sussie! Die vrou kan g’n toor nie. Sy is net ‘n ketools vrou wat man soek.”
“Huh Ouma?” is al reaksie wat Ouma van Sussie kry wat Ouma aanstaar deur ‘n geplooide gesig.
Ouma maak die deur oop en voor haar staan die vrou met die beeldskone uiterlike. Hierdie geitjie moet nie dink sy gaan HAAR kleindogter dreig en daarmee wegkom nie.
“Kan ek help Mevrou…?”
“Middag tannie ek …”
“Mevrou de Waal”
Die vrou trek haar bolip onelegant op: “Ekskuus?”
Ouma laat haar nie van stryk bring nie: “Jy kan my Mevrou noem. Ek is darem baie jare ouer as jy en jy ken my nie.” Ouma druk haar neus so effens in die lug, net om aan te dui dat sy die vrou voor haar se meerdere is.
“Eeh, goed Mevrou. Is Stefaans miskien by die huis?”
Ouma staan die deur vol en antwoord hoogdrawend: “Nee, my seun Stephan is saam met sy verloofde uit. Is daar iets waarmee ek kan help?”
Ouma ontsenu die vrou voor haar: “Ag tan … Mevrou, ek wou net hoor of hy my nie kan help met die gordynkappe …”
Ouma hou haar hand op om aan te dui die vrou moet stilbly.
Dan draai sy na Sussie toe: “Kindjie gaan haal vir my die magneet van die yskas af wat Oupa vir my gebring het. Die een met die toilet op.”
Sussie is vinniger terug as wat ‘The roadrunner’ kan droom om te wees.
Sy hou die magneet waarop die dienste van ‘n nutsman adverteer word na die vrou toe uit.
“Bel sommer daardie nommer Mevroutjie. Hulle sal maar te gewillig wees om jou te help. My seun is nie ‘n nutsman nie. Hy is die ene duime en weet nie eens hoe om ‘n gloeilamp te vervang nie. Ek hoop jy kom spoedig reg.”
Met dié tree Ouma terug en druk die deur toe. So by haarself mompel sy: “Nou moet ek vir Stefaans in die hande kry sodat hy vir my verduidelik wat met Sarie aan die gang is.”
Ouma hou nie rekening met die uitdrukking “kleine muisies het grote ore” nie.
“Pappa en tannie Sarie het gery Ouma. Hulle het vir Oupa gesê hulle sal eers laat vanaand terug wees. Weet Ouma dat tannie Sarie baie gehuil het toe sy vir Pappa vertel het dat sy nie meer Engeland toe gaan nie?”
Ouma se mond gaan oop om haar te antwoord, maar sy hardloop voort in die woorde marathon: “Sy weet nie waar sy gaan bly nie en sy is hartseer oor sy nie meer ‘n werk het nie en dan kan sy nie … “
“Stadig Kind! Jy praat te vinnig. Waarheen het hulle gery?”
“Pappa het net gesê hulle gaan iemand sien. Ek weet nie wie nie.”
Ouma staan nog en wonder wat die volgende stap moet wees toe Stefaans en Sarie by die deur instap. Ouma hou haar hart vas en sug met genoegdoening uitasem: “Ag dankie tóg julle is veilig tuis. Waar was julle?”
Sarie se oë is nog dik gehuil maar haar gesig is stralend. Sy kyk op in Pappa se oë en vat hom styf om die lyf.
Pappa glimlag diep in tannie Sarie se oë: “Sussie gaan roep vir Ousus.” gebied Pappa. En dan praat mens nie teë nie. Ousus kom saam met Sussie die vertrek binne. Agter hulle skuif Greg ook skoorvoetend nader.
Voordat Pappa iets kan sê kom Oupa ook in. Die vertrek word gevul met sy teenwoordigheid en Ouma se knieë raak so lam dat sy moet gaan sit met haar hand op haar hart om haar kortasem te beheer.
“Ek is bly ons is nou voltallig, want ek het iets belangrik om te sê. Pappa se stem is ferm en seker: “Ek en Sarie is vanmiddag getroud …”
Ouma hyg na haar asem en haar oë slaan agteroor in haar oogkaste.
Pappa kom tot haar redding as hy met ‘n lag in sy stem sê: “Toemaar Ma, dit was darem nie ‘n hoftroue nie. Ons is by die predikant in die pastorie getroud.”
Oupa Adonis staan een tree vorentoe. Sy stem is nie so seker soos Pappa s’n nie: “Nou hoe trou julle dan so uit die bloute? Mens trou mos nie sommer net so nie. Daar is darem baie dinge wat in ag geneem moet word.”
Pappa sit sy arm om tannie Sarie se skouers soen haar sag in haar hare: “Ons weet eintlik lankal ons is lief vir mekaar Pa. Maar wou dit net nie erken nie. Toe Sarie se planne so skeefloop, het ons besluit dat dit ‘n teken is dat ons by mekaar hoort.”
Dan stap hy na die yskas toe en haal yskoue vonkelwyn uit om vir hulle te skink.
Met almal se glasies gevul staan hulle in ‘n kring en heildronke en gelukwensings vul die lug.
Toe Ouma opkyk en die sitkamergordyn in die oog kry sien sy haar oorlede skoondogter duidelik teen die gordyn weerkaats. Haar oë is vol trane, maar haar glimlag is breed en oop
Ouma kyk van die beeld van haar seun se gestorwe vrou na Sussie. Sussie is ook bewus van haar ma se teenwoordigheid. Haar glimlag verbreed en sy stap tot daar waar Ouma Sussie se ma sien. En vir die eerste keer hoor Ouma ook as die engel praat: “Dankie, nou is my gesin versorg. Sarie sal goed wees vir my kinders en nou hoef ek nie meer wag te hou nie.”
Toe Ouma Sussie se stem hoor kyk sy vinnig na Sussie, maar haar lippe beweeg nie. Tóg hoor sy duidelik vir Sussie sê: “Gaan Mamma dan nou vir altyd weg? Ek gaan baie na Mamma verlang.”
Ouma sien duidelik die blink strepe oor die vrou se wange: “Ja my Kindjie Mamma gaan nou daar waar ek hoort. Julle moet goed wees vir tannie Sarie en jy kan maar vir haar mamma sê.”
Dan is sy weg. Skielik, sonder vertoon. Sussie storm op Sarie af, kry haar om die lyf beet en juig hardop: “Jippie! Nou het ek ‘n nuwe, lewendige mamma.”
Ousus sluit by die twee aan en hou sommer albei vas: “Ja en ek ook. Kan ons maar vir tannie mamma sê?”
Sarie huil nóú hartlik en hou die twee kinders styf vas: “Natuurlik my twee poppies. Ek is natuurlik julle mamma.”
Ouma probeer haar trane verbloem met ‘n niesbui. Dan voel sy hoe Pappa en Oupa albei hulle arms om haar slaan en Ouma se dag sluit volmaak af.
© Christo du Plessis 23 Aug 2019 ... See more
Bettiesbaai se alleen winter
Die wintervuur brand in die vuurherd
in ons Bettiesbaai se huis
terwyl ek klein teugies van my rooiwyn
sluk verbeel ek my jy het teruggekom
al is dit net vir vanjaar se winter.
Ons speel huis-huis, kook, maak skoon,
skrop in die tuin en as die nag vroegaand
‘n goordyn oor die dag trek lê ons knus
in mekaar se arms voor dieselfde vuur
op die langhaarmat tot ounag se uur.
Dan is jou lyf naby en warm en bekend
voel ek jou liefde deur jou stoom omdat
jy ook van my hou en dit geniet om my
vrede met my te deel omdat jy
teruggekom het want jy weet
ons het mekaar nodig om te oorleef
want jou asem is my hartklop.
Maar toe ek koud wakker word
ook op die langhare van die mat
en die vuur saam met die ounag
gaan rus het sodat die dooie kole
my aan ons liefde herinner, het ek
teleurgesteld besef dat ons vuur ook
geblus is deur afstande tussen ons
gemeet in harde woorde omdat ons
dit nie kon regkry om die see en die bos
te laat versoen soos wanneer ons saamsmelt
in eenwees omdat ons liefde geen grense gehad het nie.
Ek oorweeg dit om weer vuur te maak
nog wyn te skink en jou te bel sodat ek
jou woorde en my stilte saam kan indrink
die oomblik as die horison verkleur vir die
nuwe dag met die hoop dat jy sal weet
dat ek, die Bos en Bettiesbaai op jou wag.
© Christo du Plessis – 13 Aug 2019
Ouma en die hofmakery
“Ouma, wat is dit as mens hofmaak? Speel mens dan hof-hof en iemand moet tronk toe gaan?” Sussie frons hewig terwyl sy vra.
“Nee Kindjie dit is wanneer mens by iemand aanlê, vir mekaar ogies maak.” Voor Ouma nog kan wonder waarom sy dit vra, skiet Sussie met die volgende vraag: “Is dit soos Ouma en oupa Adonis, net voor julle vry?”
Ouma hyg na asem en gaan aan die hoes. Die beste wat Ouma kan uithoes is: “Hoe … kom … vraaa … jy …?”
Sussie is die ene onskuld as sy vertel: “Ek het gehoor toe Oupa vir Pappa sê as tannie Sarie nou Engeland toe trek sal Pappa maar die tannie wat haar huis gekoop het die hof moet maak.”
Ouma herstel nog van die hoes-aanval. Haar gelaat se kleur keer net terug van pers-blou na rosig. Sussie babbel ongestoord voort: “Mamma sê Pappa se hart is bietjie seer omdat Tannie Sarie sommer net besluit het om die werk in Engeland te vat. Mamma sê Pappa wou vir tannie Sarie vra om te trou.”
Ouma trek haar wenkbroue op. Sy het nie verwag Stefaans voel so erg oor Sarie nie. Maar dit is duidelik dat Sarie nie ‘n trouery met Stefaans ingedagte gehad het nie.
Sussie praat vandag soos ‘n masjiengeweer: “Ouma, as Pappa en tannie Sarie met mekaar trou, is tannie Sarie dan my stiefma?
Ouma trek haar nader en hou haar styf vas terwyl sy haar in haar hare soen: “Ja my Skapie. Maar stiefma is tog vir my ‘n baie lelike woord. Kom ons verander dit eerder na ‘n “aangetroude-mamma.” Sy sus vir Sussie heen en weer met haar lyf.
“Wie leer vir jou van stiefma, tannie Sarie?”
Al sussende kyk Sussie teen Ouma se lyf op na haar: “Nee Ouma, Samantha het gesê as Pappa met tannie Sarie trou, is sy my stiefma. Sy sê stiefmaens is wrede mense wat eintlik hekse is. En sy sê tannie Sarie gaan soos Aspoestertjie se wrede ma en susters wees en my in die wendyhuis laat slaap. En dan moet ek die hele huis skoonmaak en kosmaak en wasgoed was en as ek dit verkeerd doen gaan sy my slaan en dan moet ek sonder kos gaan slaap.”
Ouma trek vir Sussie bank toe. Vou haar hande weerskante om Sussie se gesig en kyk diep in haar oë: “My Hart, Samantha praat bog. Jy ken mos vir tannie Sarie en jy weet sy is nie ‘n wrede mens nie. Sy raas soos enige mamma as jy stout is. En jy moet onthou Pappa sal nooit toelaat dat enige mens jou mishandel nie. En dan is ek en oupa Adonis darem ook nog in hierdie huis. En enige stiefma wat jou in die wendyhuis laat slaap, sal met ons te doen kry.”
Sussie is klaarblyklik nie te bekommerd oor die wendyhuis slapery nie want sy skiet die volgende skoot: “En as Ouma en oupa Adonis trou is Ouma dan ook my “aangetroude ouma?”
Ouma proes prettig: “Nee my Lam, ek sal sommer maar net jou eie Ouma bly.”
“As Greg en Ousus trou, is hy my “aangetroude broer” Ouma?”
Nou ontneem Sussie weer vir Ouma van haar asem. Ouma hou haar hart vas en dop haar oë om. Haar neusvleuels rek om meer asem in haar long te kry.
“Assebliefff!” druk Ouma haar misnoë uit. “Daardie mannetjie moet nie dink hy gaan van Ousus ‘n tiener-bruid maak nie. Daar sal ek beslis ‘n stokkie voor steek.”
“Ek het gehoor Ousus sê vir Greg sy sal daarvan hou om eendag vir Greg ‘n kind te gee. Waar gaan sy die kind kry om vir Greg te gee Ouma?”
“Wat!” bulder Ouma dit onvroulik uit. “Daardie dogtertjie is nog nie te groot vir ‘n pakslae nie.” Ouma wip regop van die bank af: “ Laat ek dit sommer ook vir haar gaan vertel. Sy kan maar haar aspirasies vaarwel toeroep.” hyg Ouma.
Sussie hol agter Ouma aan. Toe hulle voor Ousus se kamer tot stilstand kom, vat Sussie vir Ouma aan die hand: “Ousus is nie hier nie Ouma. Sy is weg saam met Greg. Dit gooi olie op Ouma se vuur. Dié stoom al brommende terug sitkamer toe: “Daardie twee soek nou werklik vir my. Hierdie keer spaar ek nie die roede nie.”
Sussie steek vas: “Huh Ouma? Wat’s roede? Is dit tannie Ruda Landman van die TV?”
Ouma klap net haar tong. “Moenie laf wees nie Sussie. Bepaal jou met kindersake.”
Sussie vou haar arms oor haar bors. Blaas haar wange op en laat haar lip op die grond sleep.
“Ek hou niks van Ouma nie …” plak Sussie haar gemoed teen Ouma vas.
“Toemaar Skatjie Ouma bly lief vir jou. Al praat jy grootmensdinge waarvan jy niks weet of besef nie. Kom, blaas nou maar jou mond af en kom gee vir Ouma ‘n drukkie.”
Teësinnig skuifel-stap Sussie nader. Glad nie lus om aan Ouma se opdrag te voldoen nie. Maar sy weet in hierdie huis word kwaaigeit van kinders nie geduld nie. Veral nie van Ouma en oupa Adonis nie.
Wanneer sy teen Ouma staan, snik sy kamma ‘n gemaakte snik voor sy haar arms om Ouma slaan.
Ouma hou haar styf vas terwyl sy met ‘n glimlag daaraan dink dat Sussie presies weet hoe om te manupileer. Gelukkig is sy wat ouma Albertha is, baie slimmer en wyser as wat haar kleindogters besef.
Tóg kruip daar kommer oor Ousus en Greg diep binne in haar hart in. Sy wens sy kan ‘n gesprek met Sussie se spookma hê. ‘n Toekomsgerigte gesprek oor Ousus sonder Sussie as tussenganger.
Ouma is so vasgevang in haar eie gedagtes dat sy eers bewus raak van haar omgewing as Sussie haar ernstig in die sy pomp. “Ouma, OUMA! Hier kom tannie Sarie met die Tannie wat haar huis gekoop het.”
Teen daardie tyd lui die voordeurklokkie en Ouma stap om oop te maak. As sy die deur oopmaak staan Sarie langs die mees beeldskone vrou wat Ouma nog gesien het, voor haar. Ouma trek haar asem stadig in voordat sy hulle binnenooi. Toe die vrou by Ouma verbystap en haar duur parfuum in Ouma se neusgate opwalm weet sy vir seker as daar nou een stiefmammie sal wees wat vir Sussie sal mishandel en in die wendyhuis sal toesluit, is dit hierdie vrou. Ouma ril, hoe dankbaar is sy nie dat Stefaans nie hierdie naweek by die huis is nie.
© Christo du Plessis – 10 Aug 19 ... See more
Alleen lê hy in die “gutter”
die fetus van gisteraand se fees
oor sy naaktheid en nageboorte
want dié wat sy lewenssaad geplant het
het hom vrygelaat sonder
om hom ooit te bemin.
Môre is die land weer braak
word saad weer geil gestrooi
in akkers van onwelkome asems
verknog aan ‘n willose moeder
geensins gereed om die oes te ontvang nie.
En elke keer se misoes blom
in die stormwaterslote
verkondig vryheid waarvoor
niemand betaal nie
slegs die fetus in
© Christo du Plessis - 21 Jul 2019
Ouma … die régte een of die verkéérde een
Ouma sit in die sitkamer op die uitskopstoel. Haar regterbeen in ‘n maanskoen en ‘n kruk staan byderhand as sy moet opstaan.
Sussie kom staan dig teen haar en terwyl sy met haar hand heen en weer oor die stewel vryf vra sy: “Is dit seer Ouma?”
“Nie as ek stil sit nie my Kindjie.”
“Was dit seer toe Ouma van Ouma se hoëhakskoene afgeval het?”
Ouma rol haar oë en sug dramaties: “Ja dit wás baie seer. Maar gelukkig was jou Oupa Adonis daar om my op te help.”
“Met hierdie kierie waarmee Ouma nou moet loop, lyk ouma net soos ‘n regte ouma.”
“Huh?” glip oor Ouma se lippe. Sy frons en trek haar mond op ‘n plooi.
“Ek sê Ouma lyk nou soos ‘n re … “
“Ja Kind dit het ek gehoor. Hoe lyk ‘n regte en verkeerde ouma dan vir jou?” Ouma is verontwaardig en boos.
Sussie besef nie dat sy ‘n baie gevaarlike pad betree het nie en borduur lustig voort:
“’n Regte ouma se hare is grys en dit is oor haar ore gekam sodat die mense nie haar ore sien nie, want sy het lang ore.”
Ouma proes en gaan dan aan die hoes sodat Sussie dit nie moet agterkom nie.
“Ja en?” vra Ouma met onderdrukte lag-trane in haar oë.
“En haar hare is styf gespuit met haarsproei want sy gaan net een keer ‘n week na die salon toe om haar hare te laat doen, so dit mag nie deurmekaar raak nie.”
“Nou ja toe, dan is ek sekerlik nie ‘n regte ouma nie.” Ouma se uitlating is amper gelate.
Dit is nét die gaping waarvoor Sussie gewag het: “’n Regte ouma het ook ronde wange en hulle het skote waarop mens kan sit, al is dit partykeers te klein.”
Sussie skep diep asem, vee haar hare uit haar oë en hervat tot Ouma se groot vermaak. Sy pas tot op hierdie stadium glad nie in Sussie se prentjie van ‘n regte ouma nie.
“Regte oumas dra nie hoëhakskoene nie want hulle het al te baie keer van hulle skoene afgeval en dan mag hulle net skoene met plat hakke dra.”
“Sussie waar kom jy aan al die nonsens oor regte oumas wat jy so praat?”
“Ek en Pieter het gespeel en boom geklim toe Samantha daar aankom en sê sy wil ook saam met ons speel. Maar sy speel nie lekker nie Ouma. Sy wil altyd eerste wees en sy kan ook nie eens boomklim nie. Dan moet ons lank wag voor ons in die boom kan klim, want sy wil nie hê ons moet eerste in die hoogste takke wees nie.”
“Nou hoe kom ‘n regte en verkeerde ouma toe by die boom uit?” wonder Ouma hardop.
“Nie by die boom nie Ouma. Ek en Pieter het toe ‘n ander boom gaan klim. Een wat sy nie eens by die onderste takke kan bykom nie. Toe kom staan sy onder die boom en sê net sy het tog ‘n regte ouma.”
“Oooo en hoe lyk haar regte Ouma?”
“Net soos ek vir Ouma vertel het. Sy loop met ‘n kierie. EN sy ‘dye’ nie haar hare nie. Regte oumas rook ook nie en drink nie wyn of brandewyn nie.”
Ja, ja, ek drink ook nie brandewyn nie en …”
“Maar Ouma het meer as een gaatjie in Ouma se ore. Regte oumas dra net oorbelle wat wat hulle ore seer knyp en as sy dit afhaal moet sy haar ore vryf tot die seer weg is. Samantha se regte ouma se neus loop aanmekaar en haar oë lyk altyd of sy huil. Haar parfuum ruik omper soos die motbolle wat Ouma in die trousseau-kis sit.
EN regte oumas vry ook nie met ooms of oupas nie.”
Nou het Sussie vir Ouma stil gepraat. Sy snak net na haar asem en begin hiperventileer.
Sussie draai haar kop skeef en frons terwyl sy bekommerd vra: “Is Ouma okay? Hoekom haal Ouma so snaaks asem? Moet ek vir Ouma bietjie water bring?”
Ouma skud haar kop heen en weer, sit haar hande oor haar mond en neus en probeer haar asemhaling beheer.
Sussie verstaan die kopskud verkeerd en hardloop uit die vertrek. Na ‘n rukkie kom sy terug met ‘n groot wynglas tot oorlopens toe vol geskink. Sy trek Ouma se hande weg van haar gesig af en hou die wynglas teen haar mond. In die proses mors sy van die koue wyn oor Ouma se ken en bors.
“Sluk Ouma, sluk, dit sal Ouma gou beter laat voel.”
Die koue vloeistof wat oor Ouma loop skok haar asem se ritme terug. Sy vat die glas by Sussie en sluk ‘n groot sluk daaruit.
“Kyk nou hoe help jy my om weer ‘n verkeerde ouma te wees Skatlam.” Sy vat nog ‘n sluk.
Sussie klouter saam met Ouma op die uitskopstoel en gaan sit ongenooid op haar skoot. Haar kop teen Ouma se bors. Sy sit doodstil en luister na Ouma se hartklop.
Hou vou haar arm styf om haar bekkige kleinkind en soen haar in haar hare. Sy glimglag met deernis as sy dink: “Kinders wat natgesweet gespeel is ruik net soos nat honde. Hulle stink eintlik. Maar hoe lief het sy nie hierdie klein lyfie nie.”
Sussie op haar beurt, sit haar een arm om Ouma se nek en sê: “Toemaar Ouma. Al is Ouma nie ‘n regte Ouma nie en al ruik Ouma nie soos motbolletjies nie en al drink Ouma wyn en rook en vry met Oupa Adonis is ek baie lief vir Ouma.”
Ouma soen haar weer in haar haar hare terwyl sy prewel: “Dankie tòg vir klein genades.”
© Christo du Plessis – 4 Aug 2019 ... See more
Vlam van die natuur
maak geen bemoeienis
verdra net die aanslag
sonder om bes te gee
tot teen jou kleed
se soom waarin jy
my toevou om sodoende
die vuur uit die dag te blus
Toe vlam die natuur
op binne-in ons huis en haard
streling tussen hande en liefde
bedaard met vreugde vure
wat hoog brand in my hart
© Christo du Plessis – 25 Jul 19
Die arend sprei sy vlerke
gly deur dale oor berge
tot op die hoogste krans
waar hy sy oë priem na die ver
kim waar die sonuitbarstings
die horison in vlamme verswelg
om die nag te verteer
en die dag te verbrand
Die prooi wag vir die jagter
om hom stuk vir stuk
uitmekaar te skeur as voeding
vir die oningeligte wat oopmond
hang om die laaste keer kos te kry
Storm see en wind raap
die karkas op en rol dit diep
onder die rotse in vir wagtende
knypers en kloue wat ritmies
klap-klap in die feesmaal
wat rustig wieg in die skommel water
om die lewe te vier
om die dood uit-te-oorlê
© Christo du Plessis – 23 Jul 2019
Praat is onnodig
want die tyd loop uit
hartseer wag in die koue buite
stil wys die vinger
na die ryp op die gras
wat kraak as jy daarop trap
En die hart wat smoor
in die felheid van pyn
laat woorde verdor
in die winter van liefde
in gange lank vergete
Geel fotos teen mure
wat ‘n glimlag laat grynslag
vir die spoke van gister
wat sinister wandel oor klank
laat stilte vry sodat die stormweer
in die hart bedaar tot die spore
in die stof op vreemde paaie
na geen tuiskoms reis.
waarin ons nog kon droom
tyd is min
dag en nag ruil plekke
ons staan verleë op die kant
sonder om koue of ryp
somer en son
of liefde lank geleë
klaar geblom te begryp
Jy in joue
ek in my eie
Praat is só onnodig
© Christo du Plessis – 21 Jul 19
Ouma en die slang
Ouma sit en lees op die stoep terwyl Sussie onder die stoepmuurtjie in die tuin speel.
“Ouma, wat is verbode vrugte?” Ouma hoor vir Sussie maar sy sien haar nie. Boonop is sy nie vandag lus vir Sussie se baie vrae nie.
Gelukkig gaan Sussie aan voordat Ouma kan antwoord: “Tannie Sarie het vir Pappa gesê oom Werner, wat langs haar bly, gaan nog moeilikheid kry, want hy is besig met verbode vrugte.”
Ouma antwoord “ja” sonder om ag te slaan op wat Sussie alles praat.
“Dink Ouma verbode vrugte is soos die boom wat in die middel van die Paradys gestaan het?”
Weer kom die antwoord slegs “Ja”.
“Ouma, hoe het die slang gelyk wat in die Paradys was?”
Sonder om op te kyk van haar boek af antwoord Ouma belangeloos: “Ai Sussie, seker maar soos ‘n gewone slang wat mens vandag nog kry.”
“Soos hierdie een Ouma?” vra Sussie onskuldig.
Toe Ouma opkyk staan Sussie by die stoepmuur met ‘n yslike slang in haar hand. Die lyf verberg haar maer voorarm totaal. Sy het die slang in so greep agter die kop beet dat sy, sy bek wyd oopdruk.
Ouma se poging om Sussie aan te spreek gaan verlore toe sy in ‘n beswyming van haal stoel af gly. Al wat sy uitkry is: “Susssssss …”
Sussie skrik haar in ‘n ander dimensie in en storm op Ouma af wat met wit oë op die vloer lê. Sy gil diep uit haar maag uit: “Oumaaa!” Die slang vergeet, steeds vasgeknyp tussen haar vingers en om haar arm gedraai.
Met dié dat sy oor Ouma buk en haar skud gaan Ouma se oë oop. Al wat vir haar sigbaar is, is die gapende oop bek reg bokant haar gesig.
Met ‘n diep sug word alles swart om haar en verval sy in diep bewusteloosheid.
Toe Ouma weer wakker word en bewus is van haar omgewing, lê sy op haar bed en Sussie sit kordaat regop langs haar op die bed. Sy probeer van die bed af spring maar haar ledemate laat haar nie toe nie.
Histeries roep en beduie sy na Sussie: “Die … die slang, die slang …!”
“Toemaar Ouma. Pappa en Oupa het hom …”
“Ek hoop hulle het hom vrek gemaak. Slange is van die duiwel!” kryt Ouma dit uit.
“Nee Ouma. Hulle het hom net na die oom toe gevat wat slange vang. En Ouma, slange kan nie van die duiwel af kom nie want liewe Jesus het hulle ook gemaak.”
“Ghmpf” brom Ouma, “daarvan is ek nie so seker nie.”
Sussie babbel asof Ouma niks gesê het nie: “Juffrou Sanet by die sondagskool het vir ons geleer van die oom wat die ark moes bou. Die diere moes twee, twee in die ark in. As die slange nie ook ingegaan het nie, sou hulle mos nie meer op die aarde gewees het nie Ouma?”
Ouma dop haar oë om. Met haar antwoord hoop sy dat sy vir Sussie in ‘n ander rigting kan stuur: “Ek is bly Juffrou Sanet leer julle so mooi. En dit is goed dat jy in liewe Jesus glo. Want sonder Hom is ons verlore.”
“Weet Ouma, tannie Sanet sê kinders glo makliker in liewe Jesus. Sý sê as jy jou hartjie vir liewe Jesus gee het Hy jou lief net soos jy is. Maak nie saak wie of wat jy is nie.”
Ouma frons as sy agterkom dat sy en Sussie alleen is: “Waar is Ousus?”
“Sy is in haar kamer Ouma en Pappa en Oupa is na die slang-oom toe.”
“Het hulle jou alleen by my gelos terwyl ek onkapabel was?” wil Ouma ontstoke weet.
“Neeee Ou-ma! Die dokter was hier en het hier gebly vir ‘n lang rukkie nadat hy vir Ouma ingespuit het. Toe sê hy Ouma slaap net en ek kan maar alleen by Ouma bly.”
Sussie kruip dig teen Ouma aan: “Ek is jammer ek het Ouma so groot laat skrik.”
Ouma vou vir Sussie styf in haar arms toe: “Toemaar Lief-kind. Ouma is maar net baie bang vir slange. Ouma bly baie lief vir jou. Maar jy moet my belowe dat jy nooit weer ‘n slang sal optel nie. Dit is gevaarlik. Hulle kan jou pik en dan kan jy doodgaan. En wat moet ek dan doen?”
Sussie se oë dwaal na die gordyn toe en na ‘n rukkie antwoord sy: “Ouma Mamma sê Ouma hoef nie bang te wees vir die slange wat ek optel nie. Ouma moet eerder bang wees vir die slange waarmee Ousus speel. En Ouma hoef nie te worry as ek doodgaan nie, want dan kom kuier ek sommer saam met Mamma vir Ouma.”
Ouma trek haar een wenkbrou hoog op, kyk verdag deur die vertrek maar geen beweging in die gordyne verklap haar oorlede skoondogter se teenwoordigheid nie.
“Nee wat my Liefie, Ouma dink een spook in die huis is genoeg. Bly jy maar lewe, want vir ‘n tweede spook sien ek nie kans nie.”
Sussie se onderlip trek lank: “Mamma is nie ‘n spook nie Ouma. Sy …”
Oupa en Pappa kom al laggende by Ouma se kamer in en onderbreek vir Sussie. As Pappa sien Ouma is wakker praat hy sommer dadelik: “Julle kan ontspan. Dit was net ‘n skadelose molslang wat ons meisiekind so braaf opgetel het.”
Ouma se oë slaan wit om en Sussie tik haar liggies teen die wang: “Is Ouma okay?”
Ouma vryf net Sussie se rug en Pappa praat verder: “Oom Herman sê ons moet jou eerder inskryf vir die volgende slanghanteerders-kursus wat hy aanbied. Want jy kan nie sommer enige slang so optel nie.”
Nou spring Oum so regop soos ‘n meerkat. Die floutes heel vergeet: “Is jy nou helemal van jou sinne beroof, Stefaans! Die kind is te klein om haar met die duiwel se trawante op te hou.”
“Maaaa, Herman sê sy is oud genoeg. En sy sal vinnig leer en …”
“En Ouma as die slang sy hart vir liewe Jesus gee gaan liewe Jesus vir hom ook lief wees net soos hy is. En dan is hy ook ‘n kind van liewe Jesus. So Ouma kan nie sê slange is van die duiwel nie, want liewe Jesus het hulle ook gemaak.”
Sussie klink soos ‘n opgewende grammofoon en Ouma klap net haar tong.
Nou staan Oupa Adonis vorentoe. Hou sy hand uit na Ouma toe en vra: “Kan ek jou interesseer in ‘n glasie sjerrie Albertha?”
Ouma vat sy hand sodat hy haar kan ophelp van die bed af.
Nou is dit Sussie se beurt om haar oë wit om te slaan: “Oumas en Oupa is darem weird. Hulle praat woorde wat baie verkeerd klink.” Praat sy met haar oorlede Moeder wat iewers in die kamer teenwoordig is.
Ouma slaan haar arm styf om Oupa se lyf sodat sy ‘n stewige anker het. Net vir ingeval haar bene onder haar ingee.
Oupa neem sy kans waar en trek haar styf teen hom vas. Hy voel die ronding van Ouma se lyf teen hom skuur en sy hart slaan bollemakiesie. Sy knieë raak jellie en hy moet Ouma ekstra styf vashou om nie neer te sak op die naaste stoel nie.
© Christo du Plessis 18 Julie 2019 ... See more
Die nag daal in stilte neer
laat die lem deur murg
en been gly
om vryheid te verleen
aan die een wat in die geraamte
vasgeklem sit sonder stem
om sy lot te bekla maar
nie sy naaste kan verdra
oë op afstand gerig
waar rus moontlik wag vir die vermoeide siel
aan die einde van die dag se tollende wiel
om die laaste skof van die regters
te bepaal totdat die donker duisternis
van die slikwater deur lugkanale
diep deur lewens maal
En die nag daal in stilte neer
© Christo du Plessis – 10 Jul 2019
Ouma en die blomdief
Toe Ouma by die sitkamer inkom vind sy vir Sussie toegerol in die sitkamergordyn in ‘n kokon. Net haar voete steek uit.
“Hoekom is jy toegerol in die gordyn soos ‘n krismis-klapper Sussie?”
Daar kom net ‘n gemompel deur die gordyn.
“Ek kan jou nie hoor nie Sussie. Klim uit die gordyn en praat ordentlik met my.”
Sussie draai al in die rondte totdat sy uit haar ‘krismis-klapper’ kan klim.
Die traanstrepe op haar wange getuig daarvan dat sy gehuil het. Sy kyk kort, kort bang die gang af.
Ouma merk dit op en vra besorgd: “Wat is dan verkeerd Liefkind?”
Sussie storm vorentoe en kry vir Ouma om die lyf beet met soveel geweld dat Ouma struikel en hulle kom albei op die bank te lande. Ouma sit haar hande weerskante van Sussie se kop en vee haar oë en wange droog met haar duime:
“Laat Ouma hoor wat jou so ontstel het.”
“Ek is bang vir die ‘vampires’ Ouma. Ek het by Ousus se kamer ingeloop – Ouma weet … soos altyd.”
Ouma glimlag sag en kry ‘n vonkel in haar oë. Die ‘soos altyd’ beteken sy het ongenooid by Sussie se kamer ingeloop en moeilikheid gekry.
Sussie het nie aanmoediging nodig om verder te praat nie: “Toe sê Greg vir my as ek weer sommer so in Ousus se kamer instap sonder om te klop sal hy my aan my nek kom byt en al my bloed uitsuig, want hy is ‘n ‘vampire’.”
Ouma klap haar tong verergd: “Ag hy praat nonsens Sussie. Daar is nie mense wat ‘vampires’ is nie. En as hy een is kap ek sy kop af.”
Ouma soen vir Sussie teen haar voorkop.
“Wat het jy in Ousus se kamer gaan doen Sussie?”
“Niks nie Ouma” sê Sussie besonder vinnig, op so ‘n manier dat Ouma haar wenkbroue optrek en haar wysvinger vir Sussie lig.
Dit is waarskuwing genoeg dat Sussie weet om nie kanse te vat nie.
“Ek wou maar net gaan kyk hoe mens vry Ouma.” Haar stem buig sodat dit amper klink of sy vir Ouma wil vra of sy iets anders verwag het.
Ouma versmoor haarself amper as sy probeer om haar asemsnak te verberg.
“En …? Het jy gesien hoe mens vry? En hoekom wil jy sien hoe mens vry? Jy is nog te klein om sulke goed te weet.”
Sussie sug diep en skud haar kop: “Ek wil ook ‘n kêrel hê Ouma. En dan moet ek mos weet hoe om te vry.”
Ouma druk Sussie se kop styf teen haar lyf vas sodat sy nie die glimlag om Ouma se mond moet sien nie.
“Ek het nie gesien hoe hulle vry nie Ouma. Want hulle het net daar in die bed gelê. Ousus het seker baie koud gekry want sy het helemal onder die duvet gelê. Maar Greg het weer te warm gekry want hy was net halfpad toe onder die duvet en hy het nie sy hemp aangehad nie.”
Ouma se hart gaan staan vir ‘n paar sekondes en sy moet haarself ritmies teen die bors klop om dit weer aan die gang te kry.
Sonder dat sy dit besef gee Sussie vir Ouma die stukkie inligting wat sy wou bekom sonder om te vra: “Ouma kan maar self gaan kyk, hy is nog by Ousus in die kamer.”
Haar bene voel bewerig toe sy opstaan. Soos ‘n stertjie wip Sussie ook regop en draf agter Ouma aan. Maar Ouma buig af en praat naby Sussie se oor: “Gaan kyk jy gou vir my waar Oupa Adonis en Pappa is.”
Dan stap sy byna geruisloos tot by Ousus se kamerdeur. Die geluide wat na haar toe aankom deur die toe kamerdeur ontstel Ouma se geskokte hart so dat sy die deurknop draai sonder dat sy wou.
Nog ‘n skok wag op Ouma. Die deur is gesluit!
Dan klop sy en praat sommer tegelyk: “Ousus, my Hartjie, hoekom is jou kamerdeur dan gesluit Skat?”
Ouma hoor ‘n geskarrel in die kamer. Vandag is die dag wat sy hierdie twee se rooi hakskene vir goed verwyder. Sonder enige versuim glip sy by die agterdeur uit net om betyds te wees om vir Greg, nog net geklee in sy bokser onderbroek, deur die venster te sien klim.
Met ongekende krag kry sy hom aan sy kaal skouer beet en hy weet vandag sal hy sy praat moet ken.
“Kom meneertjie, sitkamer toe met jou.” En deur die venster gebied sy sommer vir Ousus ook sitkamer toe.
As Ousus die sitkamer binnekom en sy sien vir Greg daar staan met sy bondel klere onder sy arm vasgeknyp (want Ouma het hom verbied om te sit) raak sy vuurrooi. Sy gaan sit dan ook sommer op die bank naaste aan haar.
Ouma beduie vir Greg om te sit. Hy mik vir die stoel verste van Ouma af, maar sy wys met ‘n lang rooi vingernael na die bank waar Ousus sit: “Gaan sit langs haar. Julle was ‘n oomblik gelede nie skaam vir mekaar toe julle …” sy laat hang die sin in die lug.
“Praat! Wat het julle vir julleself te sê?” Sy gee nie een van die twee egter kans om iets te sê nie. Sy vertel baie ernstig vir hulle wat die gevare van tienerseks is. Terwyl sy nog besig en op ‘n baie delikate punt is, kom Sussie by die sitkamer in.
“Ouma, oupa Adonis sê Ouma moet nie hierdie twee met woorde vermoor nie. Ouma moet onthou die appeltjie rol onder die boom in.”
Dit klink of Ouma grom en dan hoor sy Oupa se skaterlag vir Sussie se verkeerde oordra van die spreekwoord.
Nou is sy eers boosaardig kwaad: “Ou Adonis, ek weet onder watter boom my appeltjie ingerol het met Stefaans en jou dogter. Ek wonder net onder wie se boom jou appeltjie ingerol het! Beslis nie ou Suurpruim Ver-Ouma s’n nie.”
Sy draai dreigend om na die twee jongmense op die bank: “Kry jou naaktheid bedek jongman en verwyder jou karkas uit my huis uit. En jy juffroutjie gaan na jou kamer toe en wag daar vir my. En julle twee sal mekaar vir ‘n honderd jaar nie weer sien nie.”
Die kinders maak vinnig aanstaltes om te verkas. Maar Ouma draai weer om en blaf: “Wag!” selfs Sussie verander saam met die ander twee soos oorlede Lot se vrou in soutpilare.
“Is jy ‘n blomdief Greg.” eis Ouma ‘n bekentenis terwyl sy van die een na die ander kyk. En sy kry ‘n hartverpapping toe sy die liggaamstaal van die twee tieners lees.
“Ag Vader …” bid sy ‘n skietgebed in haar hart “ … die koeël is deur die kerk. Hoe hanteer ek dit nou. Ek was darem baie jare gelede sestien jaar oud.”
Sy waai hulle by die vertrek uit met ‘n swak hand, gaan sit weer in haar stoel en verberg haar gesig in haar hande.
Met dié kom oupa Adonis op haar stoel se armleuning sit, klop vir Ouma liggies teen die skouer voordat hy haar gespanne rugspiere stadig vryf: “Kom Albertha, kom ek en jou gaan drink ‘n stywe whiskey sodat ek jou help om hierdie probleem te hanteer. Onthou my liewe mens, ons is darem al ‘n slag hierdeur. Al verskil is met ons twee se kinders was daardie meisiekind, wat jy nou verbied het om haar jongetjie vir honderd jaar te sien, al op pad.”
Ouma laat vir oupa Adonis toe om haar versigtig uit die stoel op te trek. Sy leun swakkies teen hom aan en druk haar kop teen sy skouer en kry hom styf om die lyf beet. Net vir ingeval haar bene haar nie tot by die kroeg wil dra nie.
Sussie stert agterna en skud haar kop verward: “Grootmense is darem maar snaaks.” sê sy sag vir haarself. “Ek dink nie ek wil meer ‘n kêrel hê nie.” besluit sy tevrede.
© Christo du Plessis 14 Jul 2019 ... See more