October 2017 – Charmaine diedericks – ARTEMIS STUDIO
October 19, 2017 March 31, 2018 | charmai2
I leave you with a tender kiss for good luck
With a nautilus shell that will whisper my words of encouragement to you when it gets dark
With the broken wings of a butterfly to remind you how fragile and precious life is
With the soft feathers of a baby dove to remember that where there is life there is hope
With a big piece of my heart to remind you of my everlasting love
I've always been harder to love than most
My wild heart has a beat of it's own
A tiny shred of me still clings to the hope that I'm harder to forget about than others too.
October 16, 2017 June 10, 2018 | charmai2
Eendag lank, lank gelede was daar 'n vrou wat alleen in 'n klip sirkel in 'n woud gewoon het. Vir jare het sy nooit haar voet buite die sirkel gesit nie en haarself besig gehou deur allerhande wonderlik-ruikende konkosies op te tower in haar groot swart pot. Een van hierdie konkoksies, gemaak met die sappige rooi vrugte wat oral in die sirkel gegroei het, was wyd en suid bekend. Net die geur daarvan wat deur die bome versprei het as sy dit kook, het monde laat water en reisigers weer nuwe kragte gegee om hulle lang reise voort te sit deur die groot, wilde woude daar buite.
Die mense van die dorpies daarnaby was baie versigtig vir haar. Agter bakhande is gefluister dat sy 'n heks is wat onskuldige, moeë reisigers lok na haar huisie toe met die wonderlike geure, maar dat daar nooit weer van hulle gesien of gehoor word, nadat hulle hulle voete binne die klip sirkel gesit het nie. Dat sy hulle iewers daarbinne gevange hou.
Tog was daar elke nou en dan iemand wat braaf genoeg was om te probeer. Wat hierdie reisigers nooit vertel het nie is dat die vrou hulle wel in die sirkel ontvang het. Vriendelik 'n kommetjie vol van haar bekende dis aangebied het, maar dat die meeste van hulle nie braaf genoeg was om meer as 'n paar happies te vat voordat hulle stert tussen die bene die hasepad gekies het nie.
Met die eerste happie het hulle wild begin sweet, met die tweede happie het hulle allerhande wonderbaarlike gesigte begin sien, met die derde happie het hulle moed hulle begewe, met die vierde happie … wel ons weet nie wat met die vierde happie gebeur het nie, want geen reisiger wat 'n vierde hap gevat het, het ooit 'n lewende siel vertel nie. Hulle het teruggesluip van waar af hulle gekom het en nie 'n dooie woord gerep oor hulle besoek aan die misterieuse vrou in die woud nie en die vierde happie nie. Niemand sou hulle tog glo nie. Die wat drie of minder happies gevat het, het so nou in dan in wyn-besonke oomblikke om kampvure vertel van die wondebaarlike geurige dis en wat hulle ondervind het binne die sirkel. Dit het ander resigers nuuskierig genoeg gemaak om ook te probeer. Wat die vrou se besoekers versuim het om te erken was dat hulle nie braaf genoeg was om te bly vir 'n vierde happie of meer nie. Magiese brousels was nou maar net nie vir almal bedoel nie.
Nadat hy die wonderbaarlike stories om 'n kampvuur gehoor het, was daar egter een moeë, maar wyse reisiger met magiese kragte van sy eie, wat ook besluit het om aan die vrou besoek te bring. Een van die man se vele kragte was dat hy homself onsigbaar kon maak as hy sy mantel geweef van suiwer goud gedra het. So het hy dan 'n eerste keer met sy mantel aan, onsigbaar sy voet binne die sirkel gesit en ook van die vrou se wonderlike dis te proe gekry. Hy het tot by happie drie gevorder voordat sy moed hom begewe het en hy soos vele ander die hasepad gekies het. Die vrou se dis het hom egter so betower en bygebly, dat hy daarna gehunker het om hierdie dis weer te probeer. Hierdie keer het hy braaf genoeg gevoel om 'n vierde, vyfde of selfs sesde of meer happies te vat totdat die kommetjie leeg was. Hy was selfs gretig om van haar ander minder bekende disse ook te probeer, want hy het gehoor dat elkeen van hulle een of ander spesifieke magiese krag besit het.
Kort voor lank het hy hom weer voor die sirkel bevind het, onsigbaar onder sy mantel van goud. Hierdie keer het die vrou hom egter ingewag net aan die anderkant van die sirkel met haar hand uitgestrek na hom toe.
Geen mens het nog ooit 'n tweede keer probeer om van my dis te eet nie, niemand was nog ooit braaf genoeg nie, het sy gese. Jy is die een waarvoor ek so lank gewag het. As jy nou jou kleed afgooi en openlik my sirkel betree, sodat almal jou kan sien, kan jy my genees van die spel wat oor my was, wat my vasgehou het binne die sirkel. Mense sal nie meer in vrees en bewing na my staar en agter bakhande fluister het dat ek 'n heks is wat onskuldige reisigers lok en gevange hou nie. Jy wen jouself die reg toe om elke dag van jou lewe my disse saam met my te kom eet. Jy is vry om vir ewig te bly of te gaan wanneer jy voel jy is nie meer gelukkig nie. Niemand sal ooit weer in hierdie klipsirkel gevange gehou word teen hulle wil nie.
Jy kan jou kragte opbou en een van die mees magtigste towenaars in die ryk te word. Al wat ek jou vra is om nou en dan hand aan hand deur die woud met my te loop en my jou wysheid en braafheid te leer, sodat ek my eie kragte ook kan opbou. Ek was lank 'n gevangene gewees, ek is moeg en my eie kragte is ook nie meer wat dit was nie.
As jy kies om te bly, kan ons ons kragte saam gebruik om die mense om ons brawer, sterker en gesonder te maak, hulle eie magiese kragte te help ontdek.
So het die brawe reisiger dan die vrou se hand gevat en die klip sirkel betree.
Hulle het mekaar stadig maar seker sterker gemaak, nuwe kragte een vir een ontdek en vir die res van hulle lewens dit gebruik ten goede van andere.
October 14, 2017 October 16, 2017 | charmai2
October 3, 2017 October 3, 2017 | charmai2
Afsterwe en transformasie
October 2, 2017 February 23, 2018 | charmai2
Soos ek die afgelope paar weke met die wete sit dat daar baie dinge in my lewe is wat hulle eind datums bereik het, spook hierdie tradisionele verhaal uit Meksiko by my. Die storie het in my agterkop kom vassit, vandat ek einde Januarie die eerste keer 'n hervertelling in 'n Facebook groep gesien het.
'n Paar mense het dit al oorvertel om spesifieke konsepte te probeer oordra, insluitende die bekende Clarissa Pinkola Estes (book online) om die "Wild Feminine" uit te beeld.
Ek vertel die verhaal hier in my eie woorde, want dit het vir my sy eie betekenis gekry. Nadat ek die hervertelling gesien het skryf ek die volgende in die groep:
After Sama's (Sama Morningstar available online), retelling of La Loba it was about half past ten at night, but I was so inspired I grabbed some charcoal and paper and started drawing. The drawing is crude and naive but it gave me some inspiration for a larger artwork when I get the chance. My La Loba is a mix of old and young – weary and burdened from the years of searching, but also still with a fragment of the song somewhere in her. Slowly remembering the notes one for one, which enables her to find the bones one for one. Heavy with the pain of her ancestors and her life, but has finally found all of the bones that will turn back into a wolf and then a laughing and joyous woman. Right on the verge of awakening her wilder, truer self.
Min wetende op daardie stadium dat ek nog deur soveel meer transformasie sou moes en nogsteeds gaan om by die kern, die essens van wie ek is, uit te kom!
Krom skuifel-loop die ou vrou in die droë rivierloop af. Elke nou en dan buig sy, tel iets op, ondersoek dit en gooi dit dan weer neer. So sif sy tree vir tree deur die los sand, tel een voorwerp na 'n ander op, net om dit te weer vir die rivierbed terug te gee.
Dan skielik, gaan staan sy stokstil, buig af en tel iets op. Sy bekyk die lang wit voorwerp deeglik in die maanlig. Dis definitief 'n been, 'n wolf been om presies te wees.
Sy steek die been in die vol sak op haar rug. Dit was 'n lang nag. Die soektog was lank en moeilik, maar haar taak is uiteindelik voltooi. Sy kan die lang pad huiswaarts vat.
Ure later stoot sy haar gehawende deur oop, tiep die swaar sak uit op haar klipvloer, draai dan om en steek 'n vuur aan in die vuurherd agter haar . Sonder vuur sal wat volgende moet gebeur nie moontlik wees nie.
Stadig en versigtig word die bene een vir een gerangskik en op hulle plek gesit totdat die wolf karkas in sy essens voor haar lê.
Terselfdertyd begin die ou vrou neurie, eers stadig en huiwerig, maar dan sterker en sterker soos die ure verbytik, hande gelig bo haar kop asof sy die wolf karkas sëen. Sy onthou en sing ou vergete wysies waarvan slegs 'n paar note somtyds in die wind gehoor kan word. Die vuur gloei en knetter en groei totdat bolle vlamme by die vuurherd uitblaas en die vrou en die wolf omring.
Dan uiteindelik begin die transformasie wat die ou vrou so lank voor geswoeg het. Die wit beendere begin vleis, sening en spiere groei, die vel en hare verskyn en uiteindelik lê die hygende, lewende wolf voor haar.
Sy laat sak haar hande liefdevol op die wese , 'n finale groet voor die wolf by die deur uit en teen die heuwel voor haar huis op hardloop.
Sy gaan staan in die deur opening om die finale transformasie te aanskou.
Die wolf afgëets teen die sonsopkoms, verander tree vir tree meer in 'n laggende jong vrou en verdwyn dan finaal in die niet.