Sing vooraf: Psalm 51:3; Psalm 71:14
Skriflesing: Lukas 15:11-24.
Teks: Kategismus Sondag 5. Lukas 15: 14 ? 19
Die gelykenis vertel van 'n mens wat die sekuriteit van 'n ouerhuis verruil het vir die gedruis en lawaai van die wêreld. Uiteindelik het die wêreld hom so uitgesuig dat hy dit daar ook nie kon volhou nie, en dat hy die wêreldse dinge moes verruil vir die leë kosbakke van honger varke.
Die gelykenis laat mens voel hoe alles rondom die mens vir hom geskreeu het dat hy moet begin dink:
Hy moet iewers tot homself kom en sy prioriteite weeg, sodat hy kan sien wat hy prysgegee het, en waarheen hy op pad is.
Die Here beeld dus in hierdie gelykenis die besinningsproses uit waardeur elke mens moet gaan om tot die besef van sy sondeskuld te kom.
Elke mens behoort op 'n punt te kom waar hy besef dat daar iets is wat baie hewiger is as liggaamlike honger of armoede, en dit is die honger van jou siel na verlossing en versoening uit jou sondedood.
Ons gee aan twee sake aandag:
1. Wanneer word mens van hierdie behoefte bewus?
2. Hoe voorsien mens in hierdie behoefte?
Normaalweg kom mens tot die besef van sy sondenood wanneer hy in verleentheid raak met die lewe. Dis wanneer hy ernstig siek word, of wanneer hy meteens in groot armoede verval, en hy alles probeer, maar tog nog niks kan doen om uit hierdie toestand uit te kom nie.
Dit werk net prakties so dat 'n mens gewoonlik eers ten diepste oortuig raak van sy sondetoestand voor die Here as hy in sy lewe vasdraai en dit hom tot die besef beweeg van sy swakheid.
Dis asof daar eers altyd iets met die mens moet gebeur om al sy verwaandheid uit te trek sodat hy hom in die naaktheid van sy sondesmet kan sien - dan begin so iemand vra vir verlossing en vir 'n verlosser.
Dis nie in alle gevalle so dat 'n mens eers deur 'n aanval van liggaamlike ellendes moet gaan voordat hy tot bekering kom nie. Maar dit is in alle gevalle so dat jy eers moet besef dat die betaling van die sonde die dood is, voordat jy by die Here gaan smeek om te help dat jy uit hierdie ellendige toestand kan kom. Het u al daaraan gedink dat dit is wat ons aan die Nagmaaltafel sing in die woorde van Psalm 116: 2:
Om my was bande en strikke van die dood
en angste van die hel het my laat bewe
ek was benoud, vol droefheid was my lewe
maar ek het die Heer gesmeek in al my nood:
Ag, red my Heer, na U beloftenis !
Wanneer 'n mens sy geestelike armoede nie meer kan wegsteek nie, en wanneer alles waarop hy gehoop het van hom af wegval, dan besef hy dat hy 'n Middelaar tussen hom en God bitter nodig het.
Dis veral as die gelowige sy lewe eerlik gaan toets aan al tien die Here se gebooie dat hy agterkom dat sy eie krag net 'n puinhoop is waarop sy eie heerlikheid aan die uitbrand is. Geen nood is groter as sondenood en die gapende hel voor jou nie.
Die wet laat mens goed verstaan dat die reg van die Here eis dat sonde wat teen Hom gedoen word, gestraf moet word. Daarom het die Here sy genade al baie vroeg laat deurskemer in die belofte dat die Messias ons straf sal dra. Jesaja 53: 4 - 6 leer al dat die Messias al ons krankhede op Hom sal neem.
Die punt is net dat al die mense wat hierdie verlossingsbehoefte nie ervaar nie, in ewigheid tot niet sal gaan. Verder is dit ook so dat die mense wat nie hulle geloofsnood ervaar nie, ook nie hulle eie onmag beleef of enige vrees vir God het nie.
Daar is verskillende maniere hoe mense die saak probeer oplos. Die mees algemene is dat mense deur hulle eie werke wil salig word. Hulle maak dan asof dit oor die Here gaan, maar inderwaarheid blaas hulle hulleself op.
Sulke mense wil die dood en aanslag van die hel omseil met hulle gebede en offers en goeie werke.
Hulle wil dan self 'n keuse maak dat hulle God wil dien, en ook hoe hulle Hom wil dien.
Daar is in hierdie soort van godsdienstige strewe iets van die mens self wat hy wil behou. Hy sien nie kans om alles prys te gee nie, en daarom behou hy die reg om gedeeltelik of geheel in sy eie krag sy saligheid te bewerk.
U moet nou net nie dink dat dit 'n godsdiensbenadering is wat net eie is aan ons tyd nie. Dit was in die Here Jesus se tyd ook so.
Onthou u die ryk jong man wat vir die Here gevra het of hy Hom kan volg (Matteus 19: 16vv.)?
Hy het gedink dat hy al die gebooie onderhou het en dat hy daarmee sy saligheid in die hande kan kry.
Maar toe die Here hom beveel om alles wat hy het te gaan verkoop (sodat hy nie meer aardse middele het waarmee hy sy bestaan en saligheid kan verseker nie) en dan terug te kom en die Here te volg, toe het hy nie daarvoor kans gesien nie.
Dit is maar presies dieselfde aanslag wat die heidene oor die eeue gehad het. Die Bybel leer juis iets heeltemal anders:
God gaan ons sondes almal straf - en geen mens is so volmaak dat hy enige (of genoeg) verdienste het om voor God se oordeel verby te kom nie.
Een mens kan ook nie vir 'n ander een betaal nie, want alle mense doen sonde, en iemand wat self sondes het, kan nie vir 'n ander betaal nie.
Engele of diere kan ook nie vir ons versoening bewerk nie, want God se geregtigheid eis dat die betrokke skepsel wat die sonde gedoen het, die straf vir die sonde moet dra.
Geld kan ook nie die saak regmaak nie.
Dit beteken nou nie dat daar op geen manier verlossing moontlik is nie. Daar is, maar dan moet ons ons soektog vir verlossing losmaak van ons skepping en van alle skepsele afsien. Binne die skepping is daar nie 'n verlosser te kry nie.
God self het vir ons die verlossing voorberei. Die Here openbaar dat Hy 'n Verlosser, 'n Middelaar, voorsien: naamlik sy Seun Jesus Christus wat inderdaad 'n mens is.
Hy dra al die straf van die mense se sondes voor die Here, want die Here kan as gevolg van ons sondes nie na ons toe kom anders as in sy toorn nie.
En ons kan weer nie na die Here toe gaan anders as in ons sondes nie.
Daarom het God 'n Middelaar voorsien wat mens is, maar wat terselfdertyd ook God is.
Daar is 'n rede waarom die Middelaar twee nature moes hê, naamlik 'n menslike en 'n goddelike natuur.
Die menslike natuur is omdat die sondaars mense is, en die Here niemand anders as mense wil of sal straf vir die sondes wat hulle teen Hom bedryf het nie.
Die Middelaar se goddelike natuur is omdat slegs God alleen die toorn van die Here teen die sonde sal kan dra.
Die Middelaar het toe inderdaad kom lewe en die straf van God vir die hele menslike geslag gedra.
Hy het ons uit ons sondegebreekte toestand opgelig en ons herstel in ons verhouding met God.
Nou is ons in die situasie dat ons volkome verlos is deur Jesus Christus, want vir die wat Hom aanbid, het hy heeltemal versoening met God bewerk.
Maar u moet net besef dat dit net mense is wat hulle onreinheid persoonlike magteloosheid ken, wat deur Jesus Christus verlos word.
· Ons kan en mag nie allerhande bysake byvoeg, so asof die verlossingswerk van Jesus hulpmiddels nodig het om ons salig te kry nie.
Ons het vergewing van sondes, herstel van die beeld van God in ons
Ons het in beginsel reeds die ewige vreugde, want wanneer ons in die oordeel kom, is die deure van die hel vir ons toegesluit, en kry ons deur die bloed van Jesus Christus toegang tot God se ewige koninkryk.
Daar is 'n voorwaarde: Ons moet onvoorwaardelik aan hierdie Verlosser glo, en Hom as God aanbid.
Slotpsalm 68: 2.
Datum:28 April 2002