Dan het ons naby die vensters gestaan en kyk hoe die weerlig buite speel, die druppels wat teen die ruite kon val, net ons vingers gevolg. Probeer om hulle paadjies van die binnekant af te verander. Gekyk hoe hulle mekaar vind, groter word en vinniger afhardloop.
Ek was vir die weerlig bang en terselfdertyd trek dit my soos ‘n magneet aan. Toe ek ouer was en Geografie op skool as vak gehad het, het ek gewonder waarom die slimmes nie ‘n weerligstraal se krag kon opvang om elketrisiteit te verskaf nie. Soos ek verstaan, is dit genoeg vir ‘n dorp. Elke weerligstraat kan tot 1 000 000 volt krag bevat.
Ek kan nie omthou of ek eerste moes sit, gesien het hoe daardie naald met die baie punte lyk wat ‘n blommetjie op jou arm maak nie. Ook nie of kleinsus eerste moes sit nie, ek is agt jaar ouer as sy. En ek die naald so gesien het nie.
Maar, toe my pa weer sien, is sy vyf dogtertjies buite in die straat. Kruip ons agter die karre weg wat lqngs die sypaadjie geparkeer is. En skreeu ons blou moord toe hulle ons kom haal, terug na dokter toe.
Ons het natuurlik pak gekry. Kan nie onthou of dit was ondat ons doodgery kon word nie. Of omdat ons ouers baie, baie skaam gekry het nie. Ek sou om beide redes my eie kinders se boude wou wiks om hulle goed te laat verstaan dat dit verkeerd was.
Ek is glas nie bang vir swaar weer en weerlig nie, so dit was goed om jou skrywe te lees. Ek moet meer versigtig raak. Vyf dogtertjies, sjoe Christa, julle moes sekerlik met tye ń handjievol gewees het.
Ons kon na die reën in die waterpoele gaan speel. Gly in die midder. Kleidiertjies, taboggen teen die wal af.