Norman Hapgood - Inligting
Norman Hapgood is gebore in Chicago, Illinois, in 1868. Nadat hy aan die Harvard Law School gestudeer het, het hy in die joernalistiek begin. Hapgood word redakteur van Collier's Weekly in 1903. Hy het gou 'n reputasie ontwikkel om die land se voorste skrywers in diens te neem. In Mei 1906 het hy Jack London opdrag gegee om verslag te doen oor die aardbewing in San Francisco. Behalwe die verslag van Londen was daar sestien bladsye prente.
Onder leiding van Hapgood, Collier's Weekly het betrokke geraak by wat bekend geword het as 'n vieslike joernalistiek. Die belangrikste van hierdie skrywers wat gedurende hierdie tydperk tot die tydskrif bygedra het, was Ida Tarbell, CP Connolly en Ray Stannard Baker.
Veldtogte wat deur Norman Hapgood aangevoer is, behels die direkte verkiesing van senatore, hervorming van kinderarbeidswette, krotbuurte en stemme vir vroue. In April 1905 het 'n artikel deur Upton Sinclair, Is Chicago Meat Clean, gehelp om die Senaat te oorreed om die Wet op Pure Food and Drugs (1906) en die Meat Inspection Act (1906) goed te keur.
Na werk vir Collier's Weekly (1903-12) Hapgood geredigeer Harper's Weekly (1913-16). In 1919 het Woodrow Wilson Hapgood as sy minister in Denemarke aangestel.
Norman Hapgood, wat ook die International Magazine (1923-25) geredigeer het, is in 1937 oorlede.
Norman Hapgood (1868-1937) was 'n Amerikaanse skrywer, joernalis, redakteur en kritikus, gebore in Chicago, Illinois. Hy studeer aan Harvard in 1890 en aan die regskool daar in 1893, en kies dan om 'n skrywer te word. Hy was dramakritikus van die New York Kommersiële adverteerder en van die Boekman in 1897–1902, redakteur van Collier's Weekly in 1903 en daarna redakteur van Harper's Weekly in Junie 1913. Sy redaksionele styl het baie aandag getrek vir sy krag en omvang.
Hapgood het gehelp om Henry Ford se antisemitisme bloot te lê soos in sy artikel, "The Inside Story of Henry Ford's Jew-Mania," Deel 4, Hearst's International, September 1922.
In 1919 het president Woodrow Wilson Hapgood -ambassadeur in Denemarke aangestel, waarin hy ongeveer ses maande lank gedien het.
George Washington deur Norman Hapgood, 1914
Hierdie versameling bevat publikasies oor die geskiedenis van Mount Vernon en George Washington wat nie deur die Mount Vernon Ladies 'Association gepubliseer is nie. Die MVLA werk saam met ander outeurs en uitgewers om baie van hierdie titels te vervaardig, maar die vereniging was nie die outeursreghouer nie. Hierdie items is saamgevoeg in hierdie versameling, maar kom uit verskillende bronne of toetredings. Die meeste publikasies is óf oorspronklik deur die biblioteek by Mount Vernon versamel, óf was voorheen in besit van vise -regente van die vereniging. Ander is as geskenke aan die MVLA gegee.
'N Groot aantal brosjures of boekies wat in hierdie versameling verteenwoordig word, is deur verskillende besighede of organisasies in die reisbedryf vervaardig as inligting vir toeriste na Mount Vernon. Ander publikasies is geskryf deur geleerdes of historici wat op Mount Vernon navorsing gedoen het en later hul werk aan die biblioteek geskenk het. Verskeie boeke is geskenk deur Estelle Philibert, 'n plaaslike historikus van Alexandria, Virginia, wat Washington en Mount Vernon in sommige van haar werke bespreek het. Daar kan na hierdie boeke verwys word via die Agent Link in Archives Space of deur die Notes-afdelings van elke individuele boek.
'N Op en af ​​geskiedenis van Collier 's Magazine van stigting tot ondergang
Collier 's, gestig in 1888 deur Peter Finley Collier, sou in sy hele geskiedenis baie ups en downs beleef, wat in die eerste dekade van die twintigste eeu as 'n belangrike tydskrif verskyn het, en dan weer as 'n ernstige mededinger van die Saturday Evening Post in die 1920's 's deur die 40 's.
Die oorsprong daarvan was 'n bietjie anders as die meeste ander tydskrifte. Peter Collier was 'n Katolieke boekverkoper wat die onderneming by wie hy in 1875 gewerk het, verlaat het om sy eie boekintekeningdiens te vorm. Hierdie stap het gelei tot die stigting van die maatskappy P.F. Collier 's en Seun. In 1888 publiseer hy sy eie tydskrif genaamd Een keer 'n week wat in 1895 die naam Collier 's Weekly sou word.
Collier se eerste deurbraak was in die fotojoernalistiek toe dit die fotograaf Jimmy Hare saam met die skrywer Stephen Crane in 1898 na Kuba gestuur het om die oorlog te dek. Hare's sou 'n groot deel van die sukses van die tydskrif aan die begin van die twintigste eeu wees. Op hierdie tydstip was Collier se seun, Robert, redakteur. Robert sou later as uitgewer oorneem by sy pa se dood in 1909.
Norman Hapgood, wat in 1903 aangestel is, was die eerste hoofredakteur van Collier 's. Hy was daar totdat hy in 1912 na Harper 's Weekly vertrek het. Hierdie beweging het by Collier 's begin toe Hapgood 'n verslag gekoop het deur Edward Bok, redakteur van Ladies ' Home Journal, wat daarop gemik was om patentmedisyne te maak en dit 'n jaar lange reeks van Samuel Hopkins Adams genaamd "The Great American Fraud. #8221 Dit, tesame met die publikasie van die skrywer Upton Sinclair van Jungle en die jungle, is die Chicago Meat Clean & 8221, word toegeskryf aan die kongres wat die wet op suiwer voedsel en dwelms en die wet op vleisinspeksie goedgekeur het, beide in 1906.
Na die dood van Robert Collier in 1918, het P.F. Collier en Son is aan drie van sy vriende gewil voordat hulle in 1919 aan die Crowell Publishing Company verkoop is. Crowell sou homself Crowell-Collier hernoem en uitgewer bly deur die tydskrif se afsterwe in 1957. Maar Collier 's blyk gereed te wees om te sterf so gou as die vroeë 20 ​​'s.
Kwessies het tot ongeveer twintig bladsye gekrimp en in sommige gevalle selfs minder. Twee nuwe redakteurs, Richard Walsh en Loren Palmer, is ingebring en 'n paar nuwe funksies bekendgestel, waaronder die kortverhaal, maar die tydskrif sal eers in 1925 groot vordering maak toe William Ludlow Chenery as redakteur optree.
Chenery het Charles Colebaugh as besturende redakteur aangewys en saam sou hulle 'n tydskrif publiseer met 'n paar funksies, maar meestal gevul met fiksie, saam met 'n van die bekendste en mees gerespekteerde tekenprente in die tydskrifgeskiedenis. Dit was onder Chenery dat Collier 's sy grootste sukses geniet het, en sy wedloop teen die Saturday Evening Post was sy gewildste publikasie op die massamark.
Opnuut uitgevind, met agterblywende agteruitgang, het Collier fiksie gepubliseer deur reuse soos Sinclair Lewis en Willa Cather, maar het meer bekend geword vir Zane Gray-westerns en Fu Manchu-reekse. Deur hul uitstekende erfenis van oorlogsdekking op te neem, begin met Crane and Hare en voort met die dekking van die voorste linies van die Eerste Wêreldoorlog deur Ring Lardner, het Collier 's tydens die Tweede Wêreldoorlog een van die eerste Amerikaanse artikels oor konsentrasiekampe gepubliseer, en#8220Polish Death Camp " deur Jan Karski.
Die afname van Collier kom vinnig na die oorlog toe Colebaugh sterf en Chenery uittree. Selfs sonder Chenery sou hulle ten tyde van hul afsterwe 'n oplaag van meer as 4 000 000 hê, maar die gewildheid van televisie sou te diep in advertensie -inkomste besnoei en hulle kon nie meer die produksiekoste en verspreiding dek nie. Collier's het in 1953 van 'n weeklikse na 'n tweeweeklikse publikasie oorgegaan, maar dit sou steeds nie oorleef na 1957 nie. Anders as verskeie van hul mededingers, soos LIFE en die Post, sou Collier 's nie later terugkeer nie. 1957 was die einde.
As versamelaars het ons 'n wye verskeidenheid aangeleenthede om in te interesseer. Behalwe die versameling van die belangrike redaksionele bydraes van Collier's tydens die Spaans-Amerikaanse oorlog en beide die Tweede Wêreldoorloë, kan ons 'n paar van die reeds genoemde fiksies, asook ander soos Sherlock Holmes-stukke, teiken deur Sir Arthur Conan Doyle. Ons kan die belangrike artikels van net na die begin van die eeu opspoor deur die genoemde sowel as ander bekende joernaliste soos Ida Tarbell. En dan is daar altyd die omslagkuns. Collier's het 'n ryk tradisie gehad van omslag van hoë gehalte deur legendariese kunstenaars wat begin met Charles Dana Gibson, deur Frederic Remington, Maxfield Parrish, F.X. Leyendecker, Arthur Szyk en verskeie ander kunstenaars.
Dit is regtig 'n wonderlike publikasie om dit vanaf die begin van die Tweede Wêreldoorlog en die Chenery -jare te beoefen.
Norman Hapgood | 2011 | Doodsberig
Norman Hapgood (92), 'n unieke figuur in die ou dae van die stadslewe van Lincoln, is op Saterdag 22 Oktober 2011 in sy huis in Lincoln oorlede na 'n lang stryd met Parkinson se siekte en demensie. Norman was veral bekend daarvoor dat hy in die parade van 4 Julie op sy eenwieler gery het, gewoonlik met slim verwysings na Lincoln -stadskwessies, en omdat hy baie op Town Meeting gepraat het. Hy het waarskynlik probeer om in sy polities-prominente pa se voetspore te volg (Norman Hapgood Sr., wat in 1937 oorlede is), maar in werklikheid was sy belangrikste bydraes tot die stadspolitiek komiese verligting en 'n volgehoue ​​ondervraging van die Finansiële Komitee. Hy word oorleef deur sy jonger broer, David Hapgood van die dogters in New York, Margo Coates en man Dale van Framingham, en Fae Fuerst en haar man Carlton van Royal Oak, Michigan se kleinseun, Russell Ward en vrou Tracie van die kleindogter Christine, Christine Ward van Warren en vier groot -kleinseuns.
Norman het in New York grootgeword en in Petersham, Massachusetts, somer gebly en 'n deel van sy kinderjare in Frankryk deurgebring. Hy het Frans gepraat soos 'n boorling en was ook gemaklik in Duits. Sy ma was die gewaardeerde vertaler Elizabeth Reynolds Hapgood, wat meer as sewe tale gepraat het en vas geglo het in die voordeel van Europese reis. Sy ouers het 'n groot belangstelling in opvoeding gehad, en dit was 'n ander gebied waar Norman probeer het om 'n familietradisie voort te sit en 'n onderwyser te word na 'n vroeë loopbaan as fisikus. Die hele gesin was mal oor die teater en was op verskillende maniere daarby betrokke, en Norman is ook op 'n vroeë ouderdom met die sirkus geslaan. Hy het geleer om met die eenwiel te jongleren en op te ry, het as 'n losloor opgetree en jare lank in Lincoln saam met gimnastiekonderwyser John Daly lesse gereël en bevorder.
Na afloop van die Trinity College met 'n B.S. in Wiskunde het Norman by die Army Signal Corps aangesluit en tyd in Brittanje deurgebring as deel van die Second Electronics Training Group. Nadat Amerika die Tweede Wêreldoorlog binnegegaan het, is luitenant Norman Hapgood Jr. na Noord -Afrika gestuur en die Franse in Algiers radar geleer. By sy terugkeer uit Afrika in 1944 trou hy met Ruth Knott tydens 'n naweekverlof. Hulle was by haar dood in 2007 byna 63 jaar getroud.
Norman se ware talent lê in fotografie. As deel van sy studie oor fisika het hy baie oor lig geleer, en in New York het hy na die oorlog 'n kleurfotografieproses uitgevind en 'n onderneming begin met die maak van afdrukke. In 1951, nadat Margo gebore is, het hy 'n pos in optika -navorsing by Baird Associates in Cambridge aangeneem, onder andere saam met Bill Langton en Tom Lehrer. Sy kollegas het 'n gesegde gehad: 'In Baird is Norman normaal.' In 1953 verhuis die gesin na Lincoln, en Fae word in 1955 gebore. Norman verlaat Baird in 1958, en na 'n latere werk by Technical Operations Inc. was sy enigste strewe na fisika as onderwyser. Hy het onderrig gegee aan 'n verskeidenheid skole, veral aan die eksperimentele Palfrey Street School in Watertown. Na 'n geruite werksgeskiedenis wat ook 'n olifant hanteerder, taxibestuurder, slootgrawer en ballonverkoper insluit, keer hy terug na fotografie. Sy swart-en-wit foto's bevat 'n paar onvergeetlike foto's, en sy foto's van die lewe in Lincoln is dikwels in die Lincoln Journal gepubliseer.
Norman en Ruth word op Saterdag 19 November om 13:30 by die Lincoln -begraafplaas (op Lexingtonweg) begrawe. 'N Viering van Norman se lewe sal volg, kort na 14:00 in die Pierce House (Westonweg 17). Reëlings is onder leiding van Norton Funeral Home in Framingham, 508-875-7871.
Om 'n blommerangskikking te stuur of om bome te plant ter nagedagtenis aan Norman Hapgood, klik asseblief hier om ons Sympathy -winkel te besoek.
Inleiding tot Die Bevryder versameling
Die Bevryder, waarskynlik die grootste radikale tydskrif wat ooit in Amerika geproduseer is, begin in die lente van 1918 as opvolger van die politieke, artistieke en literêre tydskrif in New York Die massas, wat effektief beëindig is deur posensuur en vervolging tydens die Eerste Wêreldoorlog Massas redakteur Max Eastman en sy suster Crystal, 'n goeie joernalis en vooraanstaande feminis van die dag, was vasbeslote om die Massas projek in nuwe klere. Die paartjie het gehoop om die politieke omstredenheid wat sy voorganger gestrem het, te ontsnap deur 'n hersiene tydskrif met 'n kleiner formaat met 'n nuwe naam bekend te stel.
Die verandering van die naam beteken egter nie 'n verandering van politieke oriëntasie nie. Soos met Die massas, die bevryder het voortgegaan om verskillende neigings van die sosialistiese beweging te ondersteun, geleidelik tot revolusionêr. Die publikasie ondersteun die arbeidersbeweging in al sy vorme, gedeeltelik van die sindikalistiese industriële werkers van die wêreld, maar bied steeds dekking aan alle radikale elemente in die arbeidersbeweging, insluitend diegene wat onafhanklike vakbonde lei, soos die Amalgamated Garment Workers en diegene wat werk om radikaliseer die Amerikaanse Federasie van Arbeid.
Die Bevryder 's internasionale nuusdekking was eersteklas. Die legendariese oorlogskorrespondent en die stigter van die Kommunistiese Arbeidersparty, John Reed, het berig dat die voortgesette situasie in Sowjet-Rusland groot verslae uit die onstuimige na-oorlogse Europa deur Robert Minor, Hiram K. Moderwell, Frederick Kuh en Crystal Eastman ingedien het. Die sentrale konvensies van politieke partye en vakbonde is deeglik behandel deur intelligente deelnemers. Die groot politieke verhore van die dag is uitvoerig gerapporteer met persepsie. Toesprake en artikels deur die groot revolusionêre leiers in die wêreld het ruimte op sy bladsye gevind. Byna 'n eeu daarna, Die Bevryder bly 'n noodsaaklike primêre bron vir die politieke geskiedenis van sy era.
Soos met Die massas, die bevryder het sterk staatgemaak op politieke kuns, insluitend bydraes van sommige van die beste talente van die dag. Onder die artistieke waardes wat op die bladsye van die publikasie pryk, was Art Young, Robert Minor, Lydia Gibson, Boardman Robinson, William Gropper, Maurice Becker, J.J. Lankes en Fred Ellis. Elke kleurkaartomslag van The Liberator was uniek en kenmerkend, 'n miniatuur kunswerk wat weereens sy beroemde voorganger weerspieël. Poësie en fiksie het sy bladsye uitgebrei, insluitend werk van Carl Sandburg, Claude McKay, Arturo Giovannitti en ander. Die tydskrif was, in kort, 'n maandelikse intellektuele banket vir die Amerikaanse radikale intelligentsia, beskikbaar vir slegs twee dun sentjies op die kiosk.
Die handhawing van die lae koste van die uitgebreide publikasie vir sy lesers het egter 'n enorme prys beloop. Om te spaar, is ultra-dun koerantpapier gebruik vir die tydskrif se bladsye goedkoop en vreeslik, met 'n hoë suurinhoud. Die resultaat was voorspelbaar, 'n publikasie so broos en kortstondig soos 'n lentebloemblom. Nege dekades daarna het die paar oorblywende eksemplare van Die Bevryder (veral dié voor April 1924) word onvermydelik bruin en bros, deur bekommerde bibliotekarisse van die algemene stapels navorsingsbiblioteke na die minder toeganklike spesiale versamelingsafdelings. Dus 'n groot ironie: die belangrikste Amerikaanse radikale tydskrifte van die vroeë 1920's, Die Bevryder, is terselfdertyd een van die minste geredelik beskikbaar. Nie meer nie. Hieronder vind u beelde met hoë resolusie van elke bladsy, elke woord en elke prent uit al 78 uitgawes Die Bevryder wat gedruk is.
Opdatering: Januarie 2015 Met die Liberator -projek nou voltooi. met noukeurige hoë resolusie en OCR -skanderings daarvan, hieronder beskikbaar. ons van die digitale argiefprojek van Riazanov Library, die Early American Marxism -webwerf en die Marxists Internet Archive -webwerf, het dit nou verander. The Liberator, ten minste in digitale vorm, is nou een van die mees radikale tydskrifte wêreldwyd.
Die Bevryder het in 1922 probleme ondervind, beide finansieel en motiverend, aangesien die belange van redakteur Max Eastman van die alledaagse werk van redigering na boekskrywing verskuif het. Eastman het sy redaksionele blou potlood afgestaan ​​omstreeks die eerste Januarie 1922, met die letterkundige kritikus Floyd Dell wat die pos oorgeneem het. In 1922 is politieke aangeleenthede ietwat beklemtoon ten gunste van kuns en kultuur onder die toesig van Dell. Toe die finansies daardie jaar knap raak, het die ondergrondse Kommunistiese Party van Amerika die leemte gevul deur saam met Eastman, Dell en die kern van die skrywers agter die tydskrif 'n vriendelike oorname van die publikasie in Oktober van dieselfde jaar te bewerkstellig. Na die herfs van 1922, Die Bevryder na vore gekom as die de facto amptelike orgaan van die CPA en sy "Legal Political Party " broer, die Workers Party of America — met 'n soortgelyke grafiese styl en oriëntasie ten opsigte van fiksie, alhoewel met 'n merkbare ideologiese vernouing van politieke inhoud. Lang artikels het begin verskyn deur prominente kommunistiese leiers, waaronder CE Ruthenberg, John Pepper, William Z. Foster, Jay Lovestone en Max Bedacht. Voormalige anargis het die kommunistiese ware gelowige geword, Robert Minor, het gedurende hierdie tydperk as redakteur gedien, bygestaan ​​deur Joseph Freeman as 'n mede -redakteur wat verantwoordelik was vir literêre materiaal.
In November 1924 Die Bevryder is saamgevoeg met die Workers Party 's "Trade Union Educational League " magazine, Die Arbeidsherald, en sy "Vriende van Sowjet -Rusland en#8221 maandeliks, Sowjet -Rusland prentjie, 'n nuwe publikasie te vorm. Hierdie nuwe tydskrif, Die werkers maandeliks, was basies soortgelyk aan die 1923-24-oesjaar Bevryder en het voortgegaan as die werklike teoretiese tydskrif tot 1927, waarna dit 'n nuwe vorm en titel gekry het as, Die Kommunis. Hierdie tydskrif gaan vandag voort, sedert 1946 bekend as Politieke Sake.
Terselfdertyd herinner 'n nuwe grootformaat artistiek-politieke maandblad aan die oorspronklike Massas (bekend as, gepas genoeg, Die nuwe massas) is van stapel gestuur deur die Kommunistiese Party in Mei 1926. Hierdie publikasie bevat Die Bevryder 's nog 'n dekade vorentoe flits voordat dit geleidelik verander in 'n gewone nuusblaaie soos Die Nasie of Die Nuwe Republiek. Die Nuwe Massas is maandeliks saamgevoeg met die party se algemene belang Hoofstroom in Januarie 1948 te vorm Massas en hoofstroom, 'n publikasie vaagweg soortgelyk in formaat aan Reader 's Digest, al is dit met kommunistiese politieke inhoud.
Byvoegings en opdaterings van hierdie inleiding van 2009
[Ons bied twee weergawes van elke uitgawe van Die Bevryder. Die een is 'n weergawe te kyk wat gedigitaliseer word met 'n laer resolusie wat geskik is vir uitstekende kyk op u rekenaar. Ons bied ook 'n weergawe van 'n hoër resolusie waarmee u die probleem van hoë gehalte kan druk, digitale argivering op u eie hardeskyf en maksimum zoom met u PDF -aansig. Die grootte van elk van die lêers word gegee na die skakel daarvoor.]
Belangrike nota: Die inhoudsopgawes wat vir elke uitgawe vertoon word, is 'n sterk verkorte weergawe van die inhoud vir elke uitgawe. Hulle verteenwoordig slegs die belangrikste artikels en weerspieël nie die volledige inhoud nie. Maar: bo -aan elke volume/jaar onder die redaksionele bokse, vind u 'n skakel na die vol inhoudsopgawe vir elke uitgawe. Boonop is daar in elk van hierdie volledige inhoudsopgawes skakels na slegs teksweergawe om dieselfde inhoudsopgawe maklik af te laai.
Tegniese gegewens vir diegene wat interessant is om vrae te soek
Slegs teks: In beide die lae- en hoëresolusielêers word dit weergegee met behulp van 400 dpi 1 bit BW.
Houtskoolsketse: Soms 400 dpi 1 bit BW vir kyk- / lo-res-lêers. Meer dikwels 600 dpi 1 bit BW. 600 of 1200 dpi 1 bis BW vir drukker- / hoë resolusie weergawes.
Grys ​​kuns wat grys skaal benodig: 200, 260 of 300 dpi 8 -bis grys skaal om lêers te sien. Dit hang af van hoeveel ek die lêergrootte moet beperk. 600 dpi 8 bis grys skaal vir drukker- / hoë resolusie lêers.
Kleurbedekkings: 300 dpi 24 bit kleur vir kyk- / loer -lêers. 600 dpi 24 bis kleur vir drukker / hoë resolusie lêers.
As kleur gebruik word in teks of boarders vir binnekant van voorkant, binnekant of agterblad: meestal 300 dpi, soms 266 of 240 of 200 dpi 24 bit kleur, vir kyk- / resolusielêers. 400 dpi 24 bis kleur vir die printer / hoë resolusie lêers. Vir die meeste kwessies bied ek beide 'n 400 dpi 1 bit BW scan en 'n kleurscanning van die voor-, binnekant- en agterkantomslag met geringe kleurgebruik.
Klik hier om al die voorblaaie in 'n groot 62MB-lêer met 600dpi 24bit-kleur, 1918-1924, te sien
Waarom word enkelbits -BW -skandering hoofsaaklik in hierdie digitale argief gebruik? . . . Om uit te vind, gaan volledig Aantekeninge oor die skandering van The Liberator
-> Hapgood, Norman, 1868-1937
Norman Hapgood: redakteur, diplomaat en skrywer. Elizabeth Reynolds Hapgood (1894-1974): redakteur en vertaler.
Uit die beskrywing van Papers of Norman Hapgood en Elizabeth Reynolds Hapgood, 1823-1977. (Onbekend). WorldCat -rekord -ID: 71132030
Norman Hapgood was 'n redakteur en kritikus, die beste onthou vir sy invloedryke hoofartikels vir Collier's Weekly. Hy is gebore in Chicago en het 'n uitstekende ampstermyn as student aan die Harvard Universiteit, wat uitloop op 'n regsgraad. Hy beoefen kortliks die regte, maar verkies om te skryf en word 'n invloedryke as omstrede dramakritikus. Onder druk om sy werk te verlaat, word hy redakteur van Collier's Weekly, waar sy kragtige essays oor progressiewe hervorming gehelp het om die snaakse joernalistiek van die era te definieer. Politieke verskille het daartoe gelei dat hy by Collier bedank het, en sy loopbaan daarna het minder gevolge gehad, waaronder 'n mislukte poging om Harper's Weekly te laat herleef.
Uit die beskrywing van Norman Hapgood -brief aan Volney Streamer, 6 Januarie 1906 (Pennsylvania State University Libraries). WorldCat -rekord -ID: 123906051
Norman Hapgood (1868-1937), joernalis en ambassadeur, het in die vroeë 1920's 'n uiteensetting geskryf oor die oënskynlike antisemitisme van die bekende nyweraar Henry Ford en sy koerant The Dearborn Independent. Deur 'n reeks artikels getiteld "The Inside Story of Henry Ford's Jew Mania", gepubliseer in Hearst's International, het Hapgood gehoop om Henry Ford se antisemitisme te koppel aan die pro-tsaristiese beweging in die VSA en Rusland. Hierdie versameling artikels is saamgestel deur Daniel E. Miranda vir professor Bernard S. Sobel, professor van die Brandeis-universiteit, in 1966, 'Sociology of Anti-Semitism'.
Uit die gids tot die Norman Hapgood (1868-1937) Papers, 1922 en 1966, (American Jewish Historical Society)
Amerikaanse redakteur en skrywer.
Uit die beskrywing van die handtekeningbrief onderteken: "The Evening Post, New York," aan A.F. Jaccaci, [geen jaar] 17 April (onbekend). WorldCat -rekord -ID: 270503942
1868, 28 Maart: Gebore, Chicago, Ill.
1890: AB, Harvard University, Cambridge, Mass.
1893: AM, LL.B., Harvard University, Cambridge, Mass.
1896: Getroud met Emilie Bigelow
1987 - 1902: Dramakritikus, New York Commercial Advertiser en Bookman
1903 - 1912: Redakteur, Collier's Weekly
1913 - 1916: Redakteur, Harper's Weekly
Getroud met die voorsitter van Elizabeth Reynolds, Woodrow Wilson Independent League
1917: Buitelandse korrespondent vir 'n aantal Amerikaanse koerante, Europa
1918 - 1919: President, American League of Nations Association
1919: Aangestel as Amerikaanse minister in Denemarke
1923 - 1925: Redakteur, Hearst's International
1927 - 1930: woon in Washington, DC, werk aan verskillende boeke, waaronder sy outobiografie, The Changing Years. New York: Farrar & Rinehart, 1930
1936 - 1937: Redakteur, Christelike register
1937, 29 April: Oorlede, New York, N.Y.
1894: Gebore, New York, N.Y.
1914: Gegradueer, Ecole des Langues Orientales, Universiteit van Parys, Parys, Frankryk
1915: aangestel as hoof van die Russiese departement, Columbia Universiteit, New York, N.Y.
1916: Getroud met Norman Hapgood
1918: Gevestig, Russiese departement, Dartmouth College, Hanover, N.Y.
1974: Oorlede, New York, N.Y.
Van die gids tot die Norman Hapgood en Elizabeth Reynolds Hapgood Papers, 1824-1977, (Manuscript Division Library of Congress)
Agtergrond oor Beth Hapgood
Beth Hapgood saam met lede van die Brotherhood of the Spirit.
'N Selfbeskrywe' waarnemer ', geestelike soeker, historikus en skrywer, Beth Hapgood, is gebore in Hanover, New Hampshire, tydens die hoogtepunt van die groot griepepidemie van 1918, die eerste van drie kinders in 'n familie van intellektuele en skrywers. Haar pa Norman Hapgood, was 'n diplomaat onder Woodrow Wilson en 'n prominente redakteur van tydskrifte soos Harper's Bazaar en die Christian Register. Haar ma Elizabeth (Reynolds) was een van die eerste vroulike professore in Dartmouth, 'n taalkundige wat 'n belangrike rol gespeel het in die oprigting van die Russiese departement en wat as vertaler vir die legendariese Russiese waarnemende onderwyser Constantin Stanislavki gedien het. Talent floreer ook elders in Hapgood -are. Beth se oom Hutchins Hapgood was 'n bekende skrywer wat saam met sy vrou, Neith Boyce, die Providence Players, 'n polities aktiewe teatergroep in Rhode Island, gestig het. 'N Ander oom, William Powers Hapgood, het die Columbia Conserve Company gestig, wat 'n blikkie in Indiana besit wat deur die land erken word as 'n innoverende eksperiment in demokrasie op die werkplek.
As kind het Beth 'n bevoorregte lewe geniet, terwyl sy saam met haar ouers deur Europa gereis het terwyl hulle verskillende literêre en diplomatieke projekte nagestreef het. Na Norman se dood as gevolg van komplikasies van longontsteking in 1937, het Elizabeth dit egter moeilik gevind om so omvattend saam met haar drie groeiende kinders te reis. Na 'n laaste reis na Rusland om Stanislavski te besoek, het sy haar gesin teruggebring na die Verenigde State, waar hulle hul tyd verdeel het tussen huise in New York en Petersham, Massachusetts.
Beth skryf haar opvoeding in New York toe dat sy haar 'soeker' gemaak het. Sy onthou dat sy oorweldig was deur die eindelose verskeidenheid mense wat hulle teëgekom het tydens haar lang wandelinge deur die stad, en hoewel sy 'n rustige student was, onthou sy dat 'n onderwyser haar gerusgestel het dat 'stille waters diep loop'. Deur die invloed van haar ma het Hapgood op 'n jong ouderdom oortuig dat vroue in staat is om te wees wat hulle wil wees. Sy het hierdie besef met haar saamgebring na Wellesley College, waaruit sy in 1940 met 'n graad in sosiologie, en deur haar meestersgraad in sielkunde aan die Farleigh-Dickinson Universiteit, afgestudeer het. Sy was altyd gefassineer deur die gedagtes en motiewe van ander te verstaan ​​en hoe mense kommunikeer, en het gekies om grafologie, die wetenskap van handskrifanalise, te bestudeer. Haar proefskrif, die eerste akademiese studie oor handskrifanalise in die Verenigde State, het gelei tot 'n suksesvolle loopbaan in grafologie, wat 'n weeklikse rubriek in die koerant en talle artikels en konferensiepapiere laat ontstaan ​​het.
By een van hierdie grafologiekonferensies het Hapgood Bob St. Clair ontmoet, op wie sy verlief geraak het en, in teenstelling met die wense van haar gesin, in 1940 getroud is. Sy beskryf St. Clair as 'n "blouoog sprinkaan" vanweë sy onvermoë om bly by een werk, en gedurende die eerste paar jaar van hul huwelik het die gesin met 'n merkwaardige gereeldheid rondbeweeg. Voordat hulle in 1952 in Northfield, Mass., Gevestig het, het die Hapgoods deur Virginia, Maryland, Long Island, New York City en Maine gegaan, terwyl hul gesin ses kinders insluit: Amy, Steven, Eva, Bea-Beth, Jon , en Tina. In Northfield het die St. Clairs 'n jeugkoshuis in Mainstraat 88 gekoop, 'n huis wat een van die eerste jeugkoshuise in die land was. Ten spyte van die eise van haar jong gesin, het Beth haarself die geleentheid gebied om tyd in die koshuis deur te bring en na die gesprekke van die reisigers te luister, die konstante eb en vloed van mense deur die koshuis pas perfek by haar idees oor 'n wêreldwye mensegesin oneindig onderling verbind. Teen 1956 het die verantwoordelikhede van die bestuur van 'n aktiewe koshuis egter te groot geword, wat daartoe gelei het dat die St. Clairs die gedeelte van die huis kon sluit.
In 1963 vind sy 'n nuwe geleentheid om die filosofiese en geestelike vrae wat haar nog altyd beset het, te ondersoek deur 'n pos te aanvaar wat sielkunde en sosiologie aan die Greenfield Community College (GCC) aanbied. 'N Belangrike gebeurtenis in haar geestelike ontwikkeling het in 1969 plaasgevind toe sy kennis gemaak het met 'n plaaslike trance -medium, Elwood Babbitt, deur haar maverick neef, Charles Hapgood. Alhoewel veertien jaar ouer as haar, het Charles en Beth 'n hegte verhouding gehad, gebaseer op hul ewe onortodokse lewensbeskouing en die strewe na 'n dieper begrip van persoonlike verhouding en in Elwood, beide 'n goeie vriend en inspirasie. Clairvoyant van sy jeug af het Babbitt sy psigiese vermoëns ontwikkel by die Edgar Cayce Institute, en teen die middel van die 1960's was hy plaaslik bekend deur sy voorlesings en lesings, wat sy huis dikwels vir ander soekers oopgemaak het. Charles, 'n professor aan die Keene State College, het nou saamgewerk met Babbitt om die fisiese gevolge van die trance -lesings van die medium te bestudeer, en teen 1967 begin hy die noukeurige proses om dit te transkribeer en te kopieer. Met kommunikasie wat onder andere na bewering van Jesus, Albert Einstein, Mark Twain en die Hindoegod Vishnu kom, vorm hierdie lesings die basis vir verskeie boeke van Hapgood en Babbitt, waaronder Voices of Spirit (1975) en Talks with Christ (1981) . Net soos haar neef, werk Beth saam met Babbitt en stig 'n alternatiewe skool, die Opie Mountain Citadel, wat in wese uit die huis van Babbitt in Northfield opgeraak is.
1968 was 'n belangrike jaar vir Hapgood, wat nie immuun was vir die sosiale veranderinge wat die land deurloop nie. In daardie jaar ontbind haar huwelik en gesondheidsprobleme dwing haar om verlof te neem van haar onderrigverantwoordelikhede by die GCC, wat haar laat twyfel of sy haar huis mag ontvang. Hoewel die tehuis in Hoofstraat 88 amptelik jare gelede gesluit was, het die gety jong mense wat deur Hapgood se lewe gekom het, nooit vertraag nie. Baie het deur haar kinders in haar lewe gekom, en dit lyk asof baie mense 'n emosionele veilige hawe soek na wat Hapgood noem "die (chaotiese) tyd, toe die verbrokkeling van basiese vertroue en orde verder gaan as die breek van 'n atoom." Wat dit ook al was wat so baie jongmense aanvanklik na Wes -Massachusetts gelok het, hierdie reisigers sou 'n blywende impak op Hapgood en haar gesin hê.
Onder al die jongmense wat in die middel van die 1960's na Hapgood getrek het, val Michael Metelica op. Metelica verskyn in 1966 as 'n sestienjarige in Mainstraat 88, 'n vriendin van Hapgood se dogter Eva. Van die begin af ontwikkel hy en Beth 'n noue band en bly in kontak toe Metelica uit die skool staak en in 1966 na San Francisco reis om by die Hells Angels aan te sluit en deel te neem aan die kulturele revolusie wat die distrik Haight Ashbury skud. Sy was daar om hom te groet toe hy twee jaar later terugkeer na sy huis in Leyden, Mass., Uitbrand en ontnugter. Op soek na 'n alternatiewe manier van lewe, het Metelica in Junie 1968 in 'n boomhuis ingetrek, en kort daarna het agt van sy vriende saamgegaan. Byna onmiddellik word ander aangetrokke tot die groep wat hulself die Broederskap van die Gees genoem het, wat die kern vorm van wat uiteindelik die grootste gemeente in die ooste van die Verenigde State sou word.
In die landelike Leyden is die plaaslike reaksie op die Broederskap beslis gemeng, en nadat die boomhuis in Augustus 1968 verbrand is, het die lede 'n hut gebou om dit te vervang. In the next year and half, the group moved several times, settling for a short time in Charlemont, Mass., in Guilford, Vermont, and Heath, Mass., before purchasing 25 acres in Warwick, not far from Babbitt's house. The early days of the Brotherhood were full of ideas and growth. The early members wholeheartedly embraced the sixties ethos by dropping out of the mainstream to rethink the values with which they had been raised and proclaiming that they were an "unintentional community," a group of peers without hierarchy or leadership who shared all in common. Drawn largely from the working class, rather than their middle class roots, the early members created a commune with a distinctive tenor. Although early on the Brotherhood adopted a strict policy of no drugs, alcohol, violence, or promiscuity, as the commune grew, it became increasingly clear that they would be unable to monitor every individual. By 1970, the Brotherhood was hosting over a hundred visitors a day in addition to the seventy permanent members, and particularly among the transients, many of the excesses of the sixties became commonplace. Coming from all across the country, the crush of visitors made it difficult to maintain the unity of vision and increasingly, an inner circle of original members assumed greater authority.